P. 1
Praca licencjacka - Natalia_Bocheńska

Praca licencjacka - Natalia_Bocheńska

|Views: 1,505|Likes:
Wydawca: anucha45

More info:

Published by: anucha45 on May 04, 2010
Prawo autorskie:Attribution Non-commercial

Availability:

Read on Scribd mobile: iPhone, iPad and Android.
download as DOC, PDF, TXT or read online from Scribd
See more
See less

11/24/2013

pdf

text

original

WYŻSZA SZKOŁA TURYSTYKI I HOTELARSTWA W ŁODZI SPECJALIZACJA HOTELARSTWO

Natalia Bocheńska Nr albumu 852

Monografia M-Hotelu w Łodzi

Praca licencjacka napisana w Zakładzie Hotelarstwa pod kierunkiem dr B.Włodarczyka opiekun pracy: mgr M. Skrzypczyński

Łódź 2010 r.

SPIS TREŚCI 1. Wstęp………………………………………………………………………… 1.1 Przedmiot, podmiot, cele i zakres pracy………...……………………. 1.2. Materiały źródłowe i ocena ich przydatności……………………………….………….. 1.3. Wykorzystana literatura………………………………………………………………… 2. Ogólna charakterystyka Łodzi ................................ 2.1. Położenie administracyjne i geograficzne Łodzi…………………………………………. 2.2.Rys historyczny miasta………………………………………………………………….. 2.3. Walory turystyczne ………………………………......................... 2.4. Dostępność komunikacyjna ………..............………………………......................... 2.4.1. Dostępność komunikacyjna wewnętrzna…………………………………………... 2.4.2. Dostępność komunikacyjna zewnętrzna………………………………………….. 3. Zarys rozwoju hotelarstwa w Łodzi……………………………………… 4. Charakterystyka obiektu…………………………………………………….. 4.1. Lokalizacja M-Hotelu…………………………………………………….. 4.1.1. Lokalizacja ogólna……………………………………………………. 4.1.2. Lokalizacja szczegółowa…………………………………………….. 4.2. Wielkość, kategoryzacja i standard hotelu……………………………… 4.3. Architektura obiektu…………………………………………………….. 4.3.1. Charakterystyka wnętrza budynku…………………………………….. 4.3.2. Charakterystyka zewnętrzna budynku…………………………………. 5. Struktura organizacyjna hotelu oraz obowiązki pracowników na poszczególnych szczeblach……………………………………………………………………………….

6. Zakres usług świadczonych przez hotel……………………………………………. 6.1. Usługi podstawowe………………………………………………………….. 6.1.1. Usługi noclegowe………………………………………………………. 6.1.2. Usługi gastronomiczne………………………………………………… 6.2. Usługi dodatkowe…………………………………………………………………….

7. Goście hotelowi i ich charakterystyka …………………………………………………….. 7.1. Liczba gości, cel przybycia i ich pochodzenie…………………………………………. 7.2. Rozkład ruchu w ciągu roku …………………………………………………………. 7.3. Opinie gości hotelowych na temat świadczonych usług……..…………...…………….. 8. Wybrane elementy marketingu mix M-Hotelu………………………………… 8.1. Cena………………………………………………………………………………………. 8.2. Dystrybucja……………………………………………………………………………….. 8.3. Promocja…………………………………………………………………………………. 9. Podsumowanie i wnioski…………………………………. 9.1. Wnioski……………………………….......................................................................... 9.2. Analiza SWOT………………………………...............................................................

Bibliografia…………………………….………………………………………… Spis fotografii…………………………………………………………………….. Spis rysunków……………………………………………………………………. Spis załączników…………………………………………………………………. Załączniki

1. Wstęp
Tematem niniejszej pracy licencjackiej jest monografia obiektu hotelowego M-Hotel w Łodzi. Słownik Języka Polskiego definiuje pojęcie monografii (mono- + graphein – „pisać”), jako pracę poświęconą wnikliwemu i dogłębnemu opracowaniu jednego tematu bądź zagadnienia, czy też wydarzenia, która zawiera szczegółowy życiorys danej osoby wraz z omówieniem zakresu jej twórczości i dorobku, itp. Autorka nie dokonała wyboru tematu w sposób zgoła przypadkowy czy uprzednio nieprzemyślany. Powzięła ona zamiar wykonania monografii właśnie M-Hotelu ze względu na jego nowoczesny charakter i innowacyjne podejście do zagadnienia świadczenia usług hotelarskich dla gości przez jego kierownictwo. Choć M-Hotel jawi się jako stosunkowo nowy obiekt na rynku usług z branży turystycznej w województwie łódzkim, to jednak zasługuje on na uwagę ze względu na swój unikatowy charakter, wachlarz oferowanych usług i ich dostosowanie do potrzeb klientów indywidualnych, a także dogodne położenie na terenie miasta Łodzi. Realizacja celu pracy zaplanowana została w dziewięciu rozdziałach. W rozdziale pierwszym, zaprezentowano cele i założenia niniejszej pracy, jak i dokonano oceny wykorzystanych przy tworzeniu pracy źródeł i dostępnej literatury. Ogólna charakterystyka Łodzi, jego walory przyrodnicze i antropogeniczne została przedstawiona w rozdziale drugim niniejszej pracy. Rozdziały 4-6 poświęcone są charakterystyce opisywanego obiektu hotelarskiego, jego strukturze organizacyjnej wraz ze schematami organizacyjnymi, etc. Zasadniczą część pracy, w której scharakteryzowano usługi świadczone w tym obiekcie jest rozdział nr 6. Kolejny rozdział poświęcono natomiast charakterystyce gości hotelowych, jak i analizie materiału otrzymanego z przeprowadzonej ankiety terenowej. Przedostatni rozdział traktuje o idei marketingu mix i jego poszczególnych elementach tj. produkcie, cenach, dystrybucji i promocji. Zwieńczenie pracy stanowi rozdział nr 9, w którym autorka dokonała całościowego podsumowania wykonanego zakresu pracy i wniosków wyciągniętych na podstawie dokonanej analizy SWOT.

1.1.

Podmiot, przedmiot, cele i zakres pracy

Podmiotem pracy jest trzygwiazdkowy hotel o nazwie M-Hotel, położony w zachodniej części Łodzi – jednym z liczących się miast w Polsce ze względu na swe bogate zaplecze kulturalne i historyczne, jak i szereg odbywających się imprez o różnych porach roku. W Ustawie o usługach turystycznych hotele definiowane są jako obiekty posiadające co najmniej 10 pokoi, w tym większość miejsc w pokojach jedno- i dwuosobowych, świadczące szeroko zakres usług związanych z pobytem klientów (Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych). M-Hotel oferuje 39 pokoi posiadających dużą i elegancką łazienkę, wykładzinę, telefon, telewizor LCD oraz dostęp do bezpłatnego bezprzewodowego internetu, 3 apartamenty dla specjalnych gości, salę konferencyjną mogącą pomieścić 80 osób, a także parking hotelowy dla zmotoryzowanych gości. Głównym celem pracy jest potwierdzenie następującej przesłanki, iż M-Hotel jest obiektem o unikatowym charakterze, nowoczesnej infrastrukturze, który sprawnie dostosowuje się do potrzeb swoich klientów i trendów branży turystycznej na miarę możliwości. Przedmiotem pracy jest monografia, która jest rozprawą naukową poświęconą jednemu działowi jakiejś nauki, jednej osobie,, miejscowości (Mały słownik języka polskiego, 1994). Cele niniejszej pracy są następujące: • • • przedstawienie historii i rozwoju usług hotelowych w Łodzi, opis atrakcji turystycznych miasta Łodzi i opisywanego obiektu hotelarskiego, scharakteryzowanie gastronomicznych, • • dokonanie charakterystyki struktury organizacyjnej hotelu, charakterystyka gości hotelowych. obiektu ze szczególnym uwzględnieniem usług noclegowych i

Niniejsza praca przede wszystkim ma na celu charakterystykę obiektu z uwzględnieniem pionu noclegowego i zaplecza gastronomicznego, zbadanie jak goście tegoż hotelu postrzegają M-Hotel i panujące w nim warunki jak i zakres oferowanych usług, zademonstrowanie informacji o stanie rzeczywistym, standardzie hotelu, a także przedstawienie profilu i charakterystyki gości hotelowych. Czasowy zakres pracy ujmuje okres począwszy od powstania obiektu, czyli od kwietnia 2009 r. do

kwietnia 2010. Z kolei przestrzenny zakres pracy obejmuje budynek M-Hotelu z jego najbliższą okolicą w granicach administracyjnych miasta Łodzi. 1.2.

Materiały źródłowe i ocena ich przydatności

Prace związane z tworzeniem i pisaniem monografii M-Hotelu przede wszystkim dotyczyły najpierw wyselekcjonowania i znalezienia odpowiednich materiałów źródłowych. Autorka pragnie nadmienić, iż wspomniany obiekt hotelowy jest obiektem oddanym do eksploatacji w 2009 roku. Wobec tego, dostęp do jakichkolwiek materiałów o charakterze archiwalnym czy materiałów źródłowych a raczej ich niedobór, tak jak ma się to w przypadku starszych lub zabytkowych hoteli (np. Hotelu Grand w Łodzi) był utrudniony lub też zgoła niemożliwy. Za podstawę do napisania pracy autorce w dużej mierze posłużyły informacje zdobywane na bieżąco w sposób sukcesywny od administracji hotelu, jak i samych pracowników poszczególnych szczebli struktury organizacyjnej tego obiektu hotelarskiego. Jednym z głównych źródeł informacji na temat obiektu jego rzeczywistego wyglądu, zakresu i rodzaju oferowanych usług, była jego witryna internetowa, a także zbiór broszur dla gości znajdujących się w pokojach hotelowych, ulotek, folderów reklamowych, jak i innych materiałów i informacji pozyskanych od kierownika i pracowników hotelu, które okazały się szczególnie cenne z uwagi na ubogą ofertę dostępnych źródeł informacji. Za źródło informacji posłużyły także autorce badania terenowe przeprowadzone we własnym zakresie, których celem było przeprowadzenie ankiet wśród gości hotelu (załącznik nr 2). Drugim z kolei narzędziem badawczym była karta inwentaryzacyjna wypełniona przez pracownika recepcji obiektu (załącznik nr 1). Ponadto materiały informacyjne dołączone do tej pracy uzyskane w Centrum Informacji Turystycznej przy ul. Piotrkowskiej 87, posłużyły w pracy nad podrozdziałem pt. „Atrakcje Turystyczne Łodzi”. Ponadto autorka wykorzystała mapki dla zobrazowania położenia Łodzi na terenie województwa łódzkiego dostępne na stronie serwisu www.szlaki.pttk.pl. Autorka podjęła wszelkie możliwe próby zebrania wszystkich dostępnych na miarę jej możliwości materiałów, których to wnikliwa analiza przyczyniła się do znacznego pogłębienia wiedzy na temat nie tylko samego obiektu hotelowego, ale również atrakcji turystycznych w mieście Łodzi. Ponadto materiały te dostarczyły konkretnych i niezbędnych informacji, które zostały wykorzystane w tej pracy.

1.3. Wykorzystana literatura

Na literaturę wykorzystaną w tej pracy licencjackiej składają się następujące zakresy tematyczne. Pierwszy z nich dotyczy historii i zabytków miasta Łodzi. Szczególnie pomocnym źródłem informacji z tego zakresu okazała się broszura wydana przez Urząd Miasta Łodzi, „Łódź w liczbach 2009” (2009), którą to autorka pozyskała od pracowników Centrum Informacji Turystycznej. Kolejny zakres dotyczył publikacji na temat historii hotelarstwa w Polsce o charakterze historycznym. Podręcznik Z. Błądka i T. Tulibackiego (2003) „Dzieje krajowego hotelarstwa od zajazdu do współczesności”, poświęcony zarysowi hotelarstwa w Polsce i na świecie okazał się pod tym względem niezastąpiony. Autorka podczas pisania pracy korzystała z literatury nie tylko o tematyce stricte hotelarskiej, ale również literatury poświęconej zagadnieniom z zakresu marketingu i zarządzania obiektem hotelarskim. Głównym źródłem informacji był rozdział podręcznika pod red. A. Panasiuka i D. Szostaka (2008) „Hotelarstwo, Usługi - Eksploatacja – Zarządzanie”. Ponadto ważną pozycją wydawniczą okazała się książka J. Kaczmarka, A. Stasiaka, B. Włodarczyka (2005) „Produkt turystyczny”. Pomocna była przy opisie wybranych elementów marketingu oraz przy analizie SWOT dla opisywanego obiektu. Z kolei opracowanie M. Nowakowskiego (2000) „Obiekt hotelarski jako przedsiębiorstwo” dostarczyło informacji związanych ze strukturą organizacyjną obiektu hotelarskiego, jak i zakresu obowiązków pracowników poszczególnych szczebli struktury organizacyjnej hotelu. Powyższa literatura była niezbędnym i źródłem informacji, o kluczowym charakterze przy pisaniu pracy. Dzięki tym starannie dobranym i wyselekcjonowanym książkom autorka mogła przytoczyć definicje pojęć z zakresu hotelarstwa i turystyki, były one również pomocne przy podziale i opisie usług świadczonych przez M-Hotel. Oprócz informacji zawartych w podręcznikach i skryptach autorka wykorzystała też informacje pozyskane od wielu osób i ich aktywnemu zaangażowaniu m.in. od personelu hotelu, a także samych gości przebywających w obiekcie. Ponadto istotnym źródłem informacji były dla autorki strony internetowe o różnorodnej tematyce nie tylko z zakresu działalności samego M-Hotelu jak i świadczonych usług (http://www.mhotel.eu/), ale także bazy turystyczno-noclegowej miasta, jak i samej historii i dostępności komunikacyjnej (http://www.lodz-naszemiasto.pl.tl/Historia-miasta.htm) Łodzi i ogólnej charakterystyki regionu łódzkiego. Autorka na łamach niniejszego rozdziału pragnie wyrazić podziękowanie wszystkim osobom,

które w sposób pośredni lub bezpośredni przyczyniły się do realizacji i powstania niniejszej pracy, a których cenne informacje i udzielone wsparcie w dużej mierze wpłynęło na jej całokształt i walory ogólne pracy.

2.

Ogólna charakterystyka Łodzi

W rozdziale tym zostaną przedstawione dokładne informacje dotyczące miasta Łodzi. Uwzględnione zostało jej położenie administracyjne i geograficzne, dostępność komunikacyjna, historia, oraz walory turystyczne.

2.1.

Położenie administracyjne i geograficzne Łodzi

Łódź położona jest w województwie łódzkim (rys. 1). Zajmuje obszar równy 293.25 km². Zgodnie ze stanem liczbowym z dnia 30 czerwca 2009 roku, Łódź jest trzecim miastem w kraju, co do liczby ludności. Zamieszkują ją 744 541 osoby. Pod względem administracyjnym jest jednolitą gminą miejską na prawach powiatu. W Łodzi nie ma dzielnic – dla celów administracyjnej obsługi ludności istnieje podział na 5 rejonów działania Delegatur Urzędu Miasta Łodzi, który w zasadzie pokrywa się z istniejącym w latach 1960 – 1992 podziałem na 5 dzielnic administracyjnych: Bałuty, Górna. Polesie, Śródmieście i Widzew. Obecnie na obszarze miasta istnieje 37 osiedli administracyjnych stanowiących jednostki pomocnicze gminy, nieposiadające osobowości prawnej (strona internetowa Wikipedii, http://pl.wikipedia.org/, data dostępu 23.04.2010).

Miasto położone jest 134 km na południowy zachód od Warszawy, dojazd z południa i północy droga krajowa nr 1, z Turka, Aleksandrowa, oraz Brzezin droga nr 72. Z Łowicza (północny wschód) i Zduńskiej Woli (zachód) dojazd droga krajowa nr 14. W odległości 30 km na północ od Łodzi w miejscowość Piątek w powiecie łęczyckim znajduje się geometryczny środek Polski. Łódzkie sąsiaduje z 6 województwami: mazowieckim, świętokrzyskim, śląskim, opolskim, wielkopolskim oraz kujawskopomorskim.

Rys. 1 Położenie Łodzi na terenie województwa łódzkiego (Źródło: www.szlaki.pttk.pl) Zamieszkuje go 2549 tys. mieszkańców (wg stanu na dzień 31.12.2008 r.). Biorąc pod uwagę powierzchnię województwo zajmuje 9 miejsce w Polsce, pod względem liczby mieszkańców miejsce 6, natomiast pod względem gęstości zaludnienia plasuje się na 4 miejscu. Obszar województwa łódzkiego należy do strefy przejściowej pomiędzy strefą wyżyn południowej Polski, a strefą nizin środkowopolskich. W południowej części województwa leży północna granica Wyżyny Małopolskiej. W środkowej części obszaru przebiega pas Nizin Środkowopolskich z obniżeniami dolin rzek Pilicy i Warty, które w swym środkowym biegu mają przebieg południkowy. W części północnej województwa występuje charakterystyczne, rozległe obniżenie Pradoliny WarszawskoBerlińskiej. Przez środek województwa ciągnie się południkowo pas wypukłych form terenu, biegnący od wyżyn południowopolskich po Pradolinę Warszawsko-Berlińską, zwany Garbem Łódzkim. Łódź leży na wysokości od 161,8 m n.p.m. (dolina Neru poniżej Grupowej Oczyszczalni Ścieków) do 278,5 m n.p.m. (w rejonie ulic Nad Niemnem i Marmurowej przy północnej granicy miasta). Teren zamknięty granicami administracyjnymi miasta opada w kierunku z północnego wschodu na południowy

zachód, zgodnie z nachyleniem zachodniego stoku Garbu Łódzkiego. Przez Łódź przepływa 18 większych lub mniejszych rzek i strumieni: Ner, Łódka (dawniej nazywała się Ostroga) i jej dopływ Bałutka, Dobrzynka, Gadka, Jasień i jej dopływ Karolewka, Olechówka i jej dopływ Augustówka, Jasieniec – dopływy Neru, źródłowy odcinek Bzury i jej pierwszy prawobrzeżny dopływ Łagiewniczanka, Sokołówka i jej dopływy Brzoza, Aniołówka i Wrząca, Zimna Woda (dopływ Aniołówki) – dopływy Bzury, oraz (po włączeniu Nowosolnej) Miazga (dopływ Wolbórki). Są to niewielkie cieki i w centrum miasta w większości płyną ukryte w podziemnych kanałach (zobacz też: rzeki w Łodzi). Przemysł Łodzi historycznie zdominowany był przez włókiennictwo. Przemiany gospodarcze, które zaszły w ostatnim dziesięcioleciu XX wieku spowodowały zmianę struktury przemysłu. Po upadku wielkich zakładów zmalało zatrudnienie w branży tekstylnej na rzecz wzrostu znaczenia energetyki, przemysłu maszynowego, rolno-spożywczego, metalurgicznego, farmaceutycznego i budowlanego (strona internetowa Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Łodzi, http://www.wios.lodz.pl/docs/r09-i-wojewodztwo.pdf, data dostępu 27.03.2010).

2.2.

Rys historyczny miasta

Pierwszą wzmiankę o wsi Łodzia odnotowano w dokumencie z 1332 r., natomiast prawa miejskie Łódź uzyskała w Przedborzu nad Pilicą w 1423 r., a wraz z nimi pozwolenie na organizowanie targów. Do końca XVII w. Łódź rozwijała się jako małe miasteczko o charakterze rolniczym, będące własnością biskupstwa włocławskiego. Stała się ona w tamtych czasach ośrodkiem handlowym oraz rzemieślniczym o zasięgu lokalnym. Na jej terenie znajdowało się osiem młynów, a także warsztaty kołodziejów, bednarzy, szewców, cieśli i rzeźników. W szczytowym okresie rozwoju miasta na początku XVI w. liczyło ono niespełna 700 mieszkańców. Fala najazdów szwedzkich w połowie XVII w. doprowadziła do upadku i częściowego wyludnienia osady (strona internetowa portalu Nasze Miasto, http://www.lodznaszemiasto.pl.tl/Historia-miasta.htm, data dostępu, 10.03.2010). W 1739 r. w Łodzi mieszkało ok. 97 rodzin. W 1777 r. Łódź liczyła 265 mieszkańców, a w mieście stało 66 domów. Po II rozbiorze Polski w 1793 r. Łódź trafiła do zaboru pruskiego. W tym czasie liczyła jedynie 250 mieszkańców, a obszar zabudowany obejmował obecną część Starego Miasta. W 1798 r., na skutek sekularyzacji dóbr kościelnych, uzyskała status miasta rządowego. Od 1807 r. należała do Księstwa Warszawskiego, natomiast od 1815 do Królestwa Polskiego. 5 lat później decyzją władz rządowych nastąpiło włączenie Łodzi do grona osad przemysłowych i nadanie jej roli ośrodka tkackiego i sukienniczego. Przemawiały za tym warunki naturalne jak i prawne, w tym liczne drobne rzeczki o dużym spadku (m.in. Ostroga/Łódka, Jasień, Olechówka) – energia do napędu maszyn. Decyzja ta dała początek rozwoju "Łodzi przemysłowej". Do Łodzi przybyli przedsiębiorcy i robotnicy m.in. z Wielkopolski i Śląska, ale głównie z Brandenburgii, Saksonii, Czech i Moraw. Aby sprostać potrzebom producentów tkanin i dzianin oraz rzeszy zatrudnionych u nich pracowników, władze miejskie – w latach 1821-1823 – rozplanowały i wytyczyły osadę sukienniczą Nowe Miasto. Ulokowano ją na południe od istniejącego Starego Miasta, a najważniejszym jej elementem był centralnie położony, ośmioboczny rynek, z czterema wylotowymi ulicami na jego osiach (obecny Plac Wolności).

W latach 1824-1827 wytyczono kolejną osadę – Łódka, położoną na południe od Nowego Miasta, wzdłuż osi, którą stanowiła ulica Piotrkowska. Nastąpił gwałtowny i postępujący z dnia na dzień rozwój Łodzi i przeobrażenie jej w ciągu kilkudziesięciu lat z małej mieściny (liczącej w 1830 r. 4 tys., a w 1865 r. 40 tys.) w przemysłową metropolię z 300 tys. mieszkańców w 1900 r. i 500 tys. w 1914 r. Na początku okresu "Łodzi wielkoprzemysłowej" powstały duże manufaktury, m.in. kompleks fabryczny Ludwika Geyera, rozwijający się od 1828 r. – z pierwszą na terenach Królestwa Polskiego maszyną parową (1839 – znany dziś jako Biała Fabryka). W latach 30. XIX w. było to największe przedsiębiorstwo przemysłowe na obszarze Królestwa Polskiego. Łódź eksportowała swoje wyroby głównie do Rosji i Chin. Okres po upadku powstania listopadowego (1831) przyniósł bariery celne i pewną stagnację. Kolejny okres koniunktury napędził w drugiej połowie XIX w. rozwój rynku wewnętrznego, otwarcie w 1865 r. linii kolejowej Fabryczno-Łódzkiej do Koluszek na trasie kolei Warszawsko-Wiedeńskiej, napływ taniej siły roboczej (po uwłaszczeniu chłopstwa) i ponowne otwarcie eksportu po zniesieniu przez Rosję granicy celnej w 1851 r., oraz wprowadzenie w 1877 r. tzw. złotych ceł na granicy Cesarstwa Rosyjskiego. W tym czasie rosły fortuny przemysłowe Scheiblerów, Grohmanów, Poznańskich. Powstały pierwsze lokalne banki (w 1872 r. z inicjatywy Karola Scheiblera – Bank Handlowy w Łodzi, jak i Towarzystwo Kredytowe Miejskie w Łodzi), udzielające głównie kredytów handlowych. Rósł też stopniowo udział miejscowego kapitału w bankach warszawskich. Łódź stała się miejscem wielkich perspektyw i szans, dla Żydów, Niemców, Polaków i Rosjan – takk zwaną Ziemią Obiecaną (jest to określenie Łodzi, będące tytułem powieści W. Reymonta). Ich ślady są nadal czytelne i żywe w dzisiejszym mieście w postaci zespołów pofabrycznych, zabytków architektonicznych, świątyń czy cmentarzy. Podczas okupacji w latach 1939-1945 Niemcy nadali miastu ahistoryczną nazwę Litzmannstadt, na cześć Karla Litzmanna, zwycięzcy bitwy pod Łodzią w 1914. Powstało również całkowicie nowe, niemieckie nazewnictwo ulic i dzielnic (strona internetowa portalu Nasze Miasto, http://www.lodz-naszemiasto.pl.tl/Historia-miasta.htm, data dostępu, 10.03.2010).

2.3.

Walory turystyczne

Walory turystyczne stanowią wszystko to, co leży w strefie bezpośredniego zainteresowania turysty i w większości przypadków decyduje o wyborze miejsca spędzania weekendów ferii, lub wakacji (Kaczmarek, Stasiak, Włodarczyk, 2005). Wśród mnogości atrakcji turystycznych nie sposób nie wspomnieć również o kulturalnym charakterze miasta. Z pewnością każdy znajdzie w niej coś dla siebie: zarówno miłośnicy spacerów jak i miłośnicy obiektów handlowych i zakupów (ci pierwsi docenią obecność licznych zielonych parków, ci ostatni – obecność jednych z największych centrów handlowych w Polsce; a mianowicie Centrum Manufaktury ulokowanym w starym kompleksie fabrycznym i nowo otwartego Centrum Handlowego jakim jest Port Łódź. Nieco przemysłowy charakter miasta, jego poszarzałych i niekiedy obdrapanych kamienic zrekompensuje turystom obecność licznych teatrów będących nie lada gratką dla miłośników sztuk teatralnych (m.in. Teatr Wielki, Teatr Nowy, etc). Łódź posiada szczególnie bogatą bazę obiektów architektury sakralnej jak i rezydencjonalnej, na które wpływ miały przede wszystkim uwarunkowania historyczne. Jako że nie sposób nadmienić wszystkich miejsc wartych zwiedzenia w mieście Łodzi, a wzmianka chociażby w kilku słowach o każdym z obiektów znacząco wpłynęłaby na objętość i zakres niniejszej pracy, autorka pracy pozwoliła sobie na zaprezentowanie jej zdaniem tylko wybranych i najciekawszych obiektów architektonicznych, muzealnych, i kulturalnych, a także licznych festiwali i imprez towarzyszących (w sumie ponad 40) o charakterze cyklicznym. Warto nadmienić chociażby Festiwal Dialogu Czterech Kultur odbywający się rokrocznie w okresie letnim, czy też Międzynarodowy Festiwal Sztuki Autorów Zdjęć Filmowych „Plus Camerimage”, na który zjeżdżają gwiazdy światowego kina a najlepsi operatorzy filmowi walczą o statuetkę Złotej Żaby. architektoniczny miasta, na uwagę zasługują m.in.: Jeśli zaś chodzi o zespół

Nowe Miasto z XIX w. z centralnie położonym placem Wolności w kształcie ośmiokąta

foremnego i otaczającymi go z 4 stron ulicami – Północną, Zachodnią, Południową (dziś ul. Rewolucji 1905 r. i ul. A. Próchnika) oraz Wschodnią;  Ulica Piotrkowska – jeden z najdłuższych deptaków Europy, a wzdłuż niego eklektyczne i Księży Młyn – zwany również Pałacem Herbsta. Pałac wraz z przyległymi budynkami wpisuje modernistyczne kamienice z XIX i XX w.  się w kompleks fabryczny osiedla Księży Młyn oddając specyficzny charakter typowej łódzkiej rezydencji przemysłowej. Obecnie obiekt jest siedzibą nowego oddziału Muzeum Sztuki w Łodzi.  Pasaż Ludwika Meyera – Był to dawny prywatny pasaż należący do przedsiębiorcy Meyera, wytyczony i zabudowany luksusowymi willami w latach 1883-1887 prawdopodobnie wg projektu H. Majewskiego. Ulica jako pierwsza w mieście otrzymała elektryczne oświetlenie, a mieszkania wyposażono w instalację gazową i wodno-kanalizacyjną. Z kolei wyśmienitymi przykładami architektury rezydencjalnej, które można spotkać w mieście to m.in.:  Pałac Izraela Kalmanowicza Poznańskiego wzniesiony w 1888 r. Architektura budynku

nawiązuje swym stylem do renesansu i baroku. Zwiedzając zabytkowe wnętrza można zapoznać się z kulturą i historią XIX wiecznej Łodzi jak i poznać fenomen wielokulturowej i wielowyznaniowej metropolii przemysłowej.  Pałac Maksymiliana Goldfedera, 1892 r., neorenesansowy znajdujący się przy ul. Piotrkowskiej 77. Obiekt ten jest znamienitym przykładem śródmiejskiej rezydencji, na parterze której mieścił się „Dom Bankowy” M. Goldfedera do lat dwudziestych XX w. Na piętrze znalazły się salony z bogatym wystrojem o zachowanych do dnia dzisiejszego różnorodnych formach stylowych.  Pałac Juliusza Kindermanna, wzniesiony w 1907 r. Architektura pałacu nawiązuje do renesansu. Fasada zdobiona jest cenną mozaiką przedstawiającą w sposób alegoryczny handel bawełną. W dobrze zachowanych wnętrzach można podziwiać elementy stolarki, a także secesyjny witraż na klatce schodowej.  Pałac Gustawa Adolfa Kindermanna, wzniesiony w latach 1910-1911. Fasada oblicowana piaskowcem łączy elementy neoromańskie i neorenesansowe. W budynku zwraca uwagę interesujący i zróżnicowany wystrój wnętrz z dobrze zachowanymi kominkami i witrażami.  Pałac Juliusza Heinzla, 1882 r. (obecnie siedziba Urzędu Miasta Łodzi). Centralną część fryzu wieńczącego dach budynku zdobi rzeźba trzech kobiet symbolizujących Przemysł, Handel i Wolność. Na zapleczu obiektu znajdowała się fabryka, w której produkowano tkaniny wełniane.

Natomiast znamienitymi przykładami architektury sakralnej są z kolei:  Zespół kaplic drewnianych przy ul. Wycieczkowej (Kaplica św. Antoniego, 1676 r.wraz z Kaplicą św. Rocha, początek XVIII w.;  Zespół klasztorny oo. Franciszkanów – ul. Okólna 185, powstały w XVII w. Stojąca do dziś barokowa świątynia została zbudowana w latach 1701-23. Przylega do niej klasztor z połowy XVIII wieku. Najstarszymi obiektami w kompleksie są jednak kapliczki św. Rocha i św. Antoniego, mieszczące się w pobliskim lesie.  Kościół św. Antoniego. Pierwotnie w miejscu kościoła (od 1675) stała kapliczka św. Antoniego przeniesiona nieopodal nad strumień. Barokowy, murowany kościół pw. św. Antoniego, jednonawowy, został zbudowany w latach 1702-1723 na planie krzyża łacińskiego (jego ramiona stanowią kaplice), z półkoliście zamkniętym prezbiterium.  Klasztor oo. Franciszkanów, powstał w latach 1733-48 r., barokowy; Wybudowany został na planie podkowy. Jedno jej ramię przylega do kościoła oo. franciszkanów. Sklepienia są częściowo kolebkowe;  Kościół rzymskokatolicki św. Józefa, 1768 r., drewniany – ul. Ogrodowa 22 (w 1888 r. przeniesiony ze Starego Miasta). Jest to najstarszy kościół wybudowany w Łodzi, jedyna budowla pamiętająca czasy Łodzi rolniczej. Od 1910 roku kościół jest siedzibą parafii św. Józefa.  Kościół rzymskokatolicki Podwyższenia Świętego Krzyża, 1880 r., wybudowany w stylu neoromańskim. Znajduje się przy ul. Sienkiewicza 38;  Cerkiew Archikatedralna (prawosławna) św. Aleksandra Newskiego, znajdująca się przy ul. Kilińskiego 56, zbudowana w 1884 r. w stylu rosyjsko-bizantyjskim na planie ośmiokąta z pięcioma absydami, przeznaczona na ok. 850 osób. Przysadzista wieża zakończona dachem i pięcioma wieżyczkami (od strony zachodniej), od środka polichromowana i zdobiona bogatą sztukaterią. W detalach widać wiele z bizantyjskiego przepychu: ornamenty, kapitele, pilastry. W cerkwi umieszczono witrażowe okna.  Kościół rzymskokatolicki Najświętszego Imienia Jezus oo. Jezuitów. Mieści się przy ul. Sienkiewicza 60. Budynek kościoła parafialnego wzniesiony jest z cegły, w stylu neoromańskim na podstawie projektu Ludwika Schreibera z Kolonii. Powstał w latach 1880 – 1884 wtedy jako świątynia ewangelicko-augsburska pw. Jana Ewangelisty. W 1945 r. przejęty został w ramach cichej akcji władz świeckich likwidacji śladów niemieckich w Łodzi przez jezuitów. A także wiele innych obiektów, które nie zostały uwzględnione w powyższych listach (źródło: „Łódź w liczbach 2009”(2009)).

2.4. Dostępność komunikacyjna

W literaturze przedmiotu, pojęcie dostępności komunikacyjnej definiowane jest jako wszelka możliwość dojazdu do obszaru czy też terenu będącego celem podróży, a także poruszania się po nim. Dostępność komunikacyjna zwyczajowo dzielona jest na wewnętrzną i zewnętrzną. 2.3.1. Dostępność komunikacyjna wewnętrzna Dostępność wewnętrzna, która jest tworzona poprzez system połączeń komunikacyjnych szlaków turystycznych (wodnych lub pieszych), ścieżek wytyczonych dla rowerów, kolejek np. górskich, itd., jak i miejscowej sieci dróg samochodowych, które umożliwiają turystom wycieczki do danych miejsc w obszarze danego terenu. Sieć ta jest zwykle uzupełniana przez wszelkiego rodzaju znaki drogowe, przystanki, parkingi, miejsca postojowe, stacje paliw, etc. (Kaczmarek, Stasiak, Włodarczyk, 2005 r.). 2.3.2. Dostępność komunikacyjna zewnętrzna Dostępność zewnętrzną, którą to jest istniejąca sieć połączeń komunikacyjnych pomiędzy miejscem zamieszkania turysty a celem jego podróży (autostrady, koleje, połączenia promowe i lotnicze, itp.) Ponadto sieć ta swym zakresem obejmuje także tzw. obiekty towarzyszące, czyli: np. dworce, lotniska, porty, stacje kolejowe). Łączna rozciągłość dróg wojewódzkich w województwie łódzkim wynosi 1 152, 4 km² (w tym 125, 4 km² na terenach miejskich). Są one zarządzane przez Szefostwo Dróg Wojewódzkich w Łodzi. Łódź posiada połączenia tramwajowe przebiegające nie tylko przez teren całego miasta, ale także łączące ją z sąsiednimi gminami.

Łódź graniczy z następującymi miastami: Aleksandrów Łódzki, Konstantynów Łódzki, Zgierz, Pabianice, oraz z gminami: Aleksandrów Łódzki, Andrespol, Brójce, Nowosolna, Pabianice, Rzgów, Stryków, Zgierz. Krzyżują się tu linie kolejowe z Warszawy i Koluszek, Torunia i Kutna, Poznania i Ostrowa Wielkopolskiego, oraz drogi krajowe z Gdańska i Torunia, z Konina, Wrocławia, Piotrkowa Trybunalskiego i Częstochowy oraz z Warszawy. W najbliższym czasie krzyżować się też będą (ok. 10 km od miasta) dwie transeuropejskie autostrady - A1 i A2 (www.wapedia.wobi.pl, data dostępu: 20.04.2010 r.). Przez teren miasta przebiega ponadto m.in. droga krajowa nr 1 łącząca południe Polski (Cieszyn) z północą (Gdańsk) stanowiąca polską część międzynarodowego szlaku komunikacyjnego E75 Helsinki - Gdańsk - Łódź - Katowice - Budapeszt – Ateny, droga krajowa nr 14, jak również najdłuższa droga krajowa nr 8 prowadząca od przejścia granicznego do Czech w Kudowie-Zdroju do przejścia granicznego na Litwę w Budzisku), a także droga nr 71 przy granicy Łodzi i Zgierza, a także droga krajowa nr 72 przechodząca przez miasto w kierunku wschód-zachód. W skład systemu komunikacji w Łodzi wchodzi międzynarodowy port lotniczy Łódź im. Władysława Reymonta, dworce kolejowe: Łódź Fabryczna, Łódź Kaliska, dworce autobusowe: Łódź Centralna, Łódź Północna. Komunikację miejską stanowią 75 linii autobusowych (w tym 8 nocnych) i 19 linii tramwajowych (w tym 4 podmiejskie). Obsługują je nowoczesne pojazdy: ponad 80% taboru autobusowego stanowią tzw. niskopodłogowce. Po ulicach Łodzi jeździ również 25 całkowicie niskopodłogowych tramwajów typu Cityrunner i PESA 122N. Od 1 lipca 2008 roku kursuje Łódzki Tramwaj Regionalny (Strona Wikipedii, data dostępu, 20.04.2010, www.wikipedia.org/). Lotnisko Lublinek oraz bliskość portu lotniczego Warszawa-Okęcie (ok. 120km) czyni Łódź miastem atrakcyjnym dla rozwoju działalności gospodarczej. Port Lotniczy Łódź posiada standardy obsługi podobne do pozostałych polskich portów regionalnych. Dwa istniejące terminale zapewniają wysoki poziom obsługi pasażerów w ruchu krajowym i międzynarodowym: Terminal I o przepustowości do 50 pasażerów / rejs, zmodernizowany w 1997 roku, obsługuje połączenia biznesowe, VIP a także general aviation. Terminal II o przepustowości 2 x 200 pasażerów / rejs, wybudowany w 2005 roku, wyposażony w executive lounge, obsługuje linie niskobudżetowe oraz czartery. Przewoźnicy typu low cost (m.in. Ryanair, Norwegian, czy Wizzair) również obsługują loty z łódzkiego lotniska (Strona portu lotniczego „Lublinek”, data dostępu, 20.04.2010, http://www.airport.lodz.pl/pl/o-lotnisku). Ważnym ośrodkiem komunikacji jest również kolej. Pociągi w Łodzi pojawiły się w 1866 roku, na tak zwanej linii żelazno-fabrycznej. W Łodzi znajduje się 18 dworców kolejowych, w większości niewykorzystywanych, nieczynnych i nienadających się do jakiegokolwiek użytku publicznego. Najbardziej znane to Łódź Kaliska i Łódź Fabryczna. Jedynym łódzkim dworcem czołowym jest Łódź Fabryczna, pozostałe obiekty mają charakter przelotowo-czołowy lub przelotowy (Strona Wikipedii, data dostępu, 20.04.2010, www.wikipedia.org/).

3. Zarys rozwoju hotelarstwa w Łodzi
Wraz z rozwojem przemysłu włókienniczego, którzy przypadł na przełomie XIX i XX wieku nastąpił przełom w postrzeganiu miasta na tle innych miast polskich. Dzięki coraz to nowszym inwestycjom diametralnie wzrosło znaczenie Łodzi jako miejskiej metropolii. Skutkiem tego nastąpiło dynamiczne ożywienie handlu. Do miasta natomiast zaczęli przybywać przyjezdni tworząc jednocześnie wzrastające zapotrzebowanie na usługi wynajmowania miejsc noclegowych lub pokoi na obszarze miasta. Kolejnym czynnikiem, który w dużej mierze przyczynił się do rozwoju hotelarstwa na Ziemi Łódzkiej był wprowadzony 2 grudnia 1863 r. dekret z polecenia Policmajstra Miasta Łodzi o obowiązku prowadzenia ksiąg meldunkowych przez obiekty oferujące miejsca noclegowe. Winny były one zawierać dane takie jak imię i nazwisko osoby przebywającej, cel jej pobytu, a także miejsce, z którego przybywała. Pierwszym obiektem hotelarskim był zajazd Paradis powstały w roku 1824 zwany popularnie Paradyżem, mieszczący się przy ul. Piotrkowskiej 175 i stanowiący własność Jana Adamowskiego.

(Pawlak 2001). Innym przykładem domu zajezdnego w Łodzi był zajazd Prusinowskich przy ul. Przędzalnianej 64, zwany również Księżym Młynem, który powstał w 1850 r. Niespełna czternaście lat później pierwotni właściciele odsprzedali posiadany teren Reinholdowi Wisnowskiemu, który nadał nową nazwę zajazdowi – Elisjum (Elizjum). Obiekt ten nabiera jednak świetności i rozgłosu po wykupieniu przez Scheiblera, i zainwestowaniu w niego przez Augusta Baum. Ten ostatni założył w zajeździe restaurację, salę widowiskową, która mogła pomieścić 600 osób, a także ogród wraz z kręgielnią. (Bonisławski, Podolska 2007). Stopniowo coraz bogatsza klientela zajazdów zaczęła się uskarżać na według nich nieco niski standard oferowanych usług. Toteż z inicjatywą wyszedł im naprzeciw Antoni Engel. W 1840 r. wybudował on pierwszy łódzki hotel de Pologne, czyli hotel Polski, z siedzibą przy ul. Piotrkowskiej 3. Dopiero trzydzieści sześć lat później pojawił się pierwszy poważny konkurent hotelu Polskiego – Hotel Victoria (Bonisławski, Podolska 2007). Warto wspomnieć, że był on przedsięwzięciem niezwykle nowatorskim, ponieważ na tyłach budynku pobudowano Teatr Polski. Ponadto wyposażenie tego hotelu było systematycznie rozbudowywane i uzupełniane tak, aby sprostać wymaganiom wyższych sfer społecznych. W swojej publikacji z roku 1907, Ludwik Zoner przedstawił niezwykle cenne informacje z zakresu obiektów hotelarskich Łodzi i stanu bazy noclegowej miasta u schyłku XIX w. Według niego tylko jeden obiekt hotelarski w Łodzi spełniał europejskie standardy hotelarstwa i mógł konkurować z najznamienitszymi obiektami hotelarskimi na skalę Europy. Był nim hotel Grand, mieszczący się przy ul. Piotrkowskiej 72, powstały w 1888 r. Oprócz wymienionych obiektów istniały także inne, np. hotel Imperial czy International. W połowie wieku XIX miasto posiadało w sumie pięć hoteli. Natomiast u schyłku XIX wieku baza noclegowa miasta składała się już z 18 obiektów hotelarskich. Około piętnastu obiektów przetrwało do końca I wojny światowej, a trzy do dnia dzisiejszego (tj. hotel Grand, Savoy i hotel Polonia) (Bonisławski, Podolska 2007).

Ryc. 1 Grand Hotel. (Źródło: http://www.polhotels.com/Lodz/Grand/index2.htm, data dostępu: 21.03.2010) Liczba łódzkich hoteli, która systematycznie wzrastała od 1880 r.,w latach 1910 – 1920 oscylowała w granicach ok. 30 obiektów. Z uwagi na brak dokładnych danych liczba ta ma charakter ściśle szacunkowy. Według informacji udostępnionych autorce przez Towarzystwo Opieki nad Zabytkami, liczba ta wynosiła ok. 20. Na przestrzeni następnych ośmiu lat od powstania hotelu Polonia na łódzkim rynku usług hotelarskich pojawiło się 7 kolejnych obiektów, a mianowicie: w 1912 r. – Savoy, rok później – Centralny, Metropol, Monopol, w 1914 r. – zajazd Czecha Klaptika i w 1918 r. – Kupiecki (Stefański 2000). Początek wieku XX dla Łodzi związany jest nierozerwalnie z budową wielu nowych obiektów, które świadczyły usługi noclegowe. Ich liczba była wynikiem przemysłowej i handlowej pomyślności miasta (Stefański 2000). Po wojnie zostały oddane do użytku kolejne obiekty hotelarskie. W 1959 r. był to trzygwiazdkowy hotel Reymont, natomiast w 1973 r. hotel Mazowiecki, który powstał z myślą o pracownikach amerykańskiej firmy Swindell-Dressler, budującej odlewnię w Koluszkach. Byli oni pierwszymi mieszkańcami hotelu. Z czasem obiekt przejęło Przedsiębiorstwo Turystyczne "Łódź", co podniosło jego standard. Dwa lata później oddano również do dyspozycji przyjezdnych hotel Światowid. W 1976 roku wybudowano Hotel Centrum. Wzbudzał podziw, gdyż wieżowiec miał aż 49 metrów wysokości. Podobnie jak rok młodszy i o trzy metry niższy Światowit. Obiekty te do dziś należą do najlepszych łódzkich hoteli, o czym świadczą trzy gwiazdki (http://lodz.naszemiasto.pl/wydarzenia/937902.html, data dostępu 28.04.2010). W 2006 r. baza noclegowa miasta powiększyła się o dwa nowe obiekty, a mianowicie w 2006 r. o hotel Focus, obiekt

powstały w byłej fabryce Towarów Bawełnianych Juliusza Kindermana, a także pierwszy czterogwiazdkowy hotel Adel’s, którego uroczyste otwarcie miało miejsce w 2009 r. Łódź na dzień dzisiejszy posiada dobrze rozwiniętą bazę noclegową. Na terenie miasta znajduje się obecnie 21 hoteli o zróżnicowanym standardzie i kategoryzacji. Tabela nr 1 przedstawia obiekty hotelarskie miasta Łodzi z uwzględnieniem kategoryzacji obiektu. Wśród wymienionych obiektów na uwagę zasługuje w szczególności Grand Hotel, ze względu na swoją ciekawą architekturę, bogatą tradycję historyczną, jak i szeroki wachlarz oferowanych usług. Goście mają do dyspozycji pokoje wyposażone w telewizję satelitarną, radio, bezpośrednie połączenie telefoniczne. Restauracja "Malinowa" serwuje dania z kuchni polskiej i francuskiej. Ponadto w hotelu znajdują się 3 sale konferencyjne mogące pomieścić do 240 osób. Są one wyposażone w sprzęt audiowizualny, komputer, kopiarkę i fax. Hotel posiada również bilard i kasyno. Do wyposażenia hotelu zalicza się także: kantor wymiany walut, kwiaciarnię, kiosk, perfumerię, pralnię, parking. Hotel jest obecnie własnością krakowskiej firmy Holding Liwa, należącej do słynnych braci Likusów, którzy kupili obiekt za 73 mln zł od spółki Orbis, która zarządzała nim przez 59 lat. I to właśnie przedstawiciele poprzedniego właściciela wystąpili w 2009 roku z wnioskiem do Urzędu Marszałkowskiego o wykreślenie Hotelu Grand z ewidencji obiektów hotelarskich. Za powód podano zakończenie prowadzenia działalności w budynku. Należy także wspomnieć o jedynym czterogwiazdkowym hotelu Andel’s. Obiekt ten oferuje pokoje z osobnymi łazienkami, wyposażonymi w klimatyzację, telewizję satelitarną, odtwarzacz DVD/CD, internet bezprzewodowy WLAN/Wi-Fi, sejf, minibar oraz zestaw do parzenia kawy i herbaty. W hotelu znajduje się również bar i restauracja, w której goście będą mogli spróbować dań z kuchni fusion. Hotel Andel's oferuje Centrum Wellness & Spa), które zostało wyposażone w 2 sauny, solarium, strefę fitness z maszynami cardio, oraz oszklony basen na najwyższej kondygnacji hotelu. Hotel dysponuje w pełni wyposażonym centrum konferencyjnym, które może pomieścić 800 osób. Ponadto oprócz tradycyjnych hoteli usługi noclegowe oferują takie obiekty jak m.in. motele, apartamenty, domy wycieczkowe, schroniska, akademiki, kampingi, i inne obiekty noclegowe. Tabela nr 2 w sposób szczegółowy przedstawia poszczególne rodzaje obiektów noclegowych w Łodzi. Tabela nr 1 Liczba gwiazdek 1 Hotele w Łodzi i ich kategoryzacja Nazwa hotelu Adria Boss 2 Focus Alicja 9 Liczba hoteli 2

Daria Ibis Mazowiecki Polonia Palast Savoy 3 Ambasador Centrum Grand Iness M-Hotel Qubus Reymont Światowid Yuca 4 5 Razem Andel’s --------------1 0 21 Hotel 9

(Źródło: Opracowanie własne autorki)

Tabela nr 2 Obiekty noclegowe miasta Łodzi Rodzaj obiektu Apartamenty Hotele Motele Domy wycieczkowe Schroniska Akademiki Kampingi Liczba obiektów 3 21 1 4 3 22 2

Inne noclegowe

obiekty 40

(Źródło: Opracowanie własne autorki, stan z dnia 29 marca 2010 r.)

4. Charakterystyka obiektu
4.1. Lokalizacja M-Hotelu
W rozdziale czwartym autorka prezentuje charakterystykę obiektu uwzględniając jego lokalizację ogólną i szczegółową, przytacza definicję hotelu, a także prezentuje standard i kategoryzację hotelu wraz z jego architekturą. Ponadto opisano również najbliższe otoczenie hotelu jak i charakterystykę działki, możliwości dojazdu do obiektu środkami komunikacji miejskiej jak i własnym środkiem transportu. 4.1.2. Lokalizacja ogólna

M-Hotel znajduje się w sąsiedztwie licznych ważnych dróg krajowych, a także dwóch najważniejszych autostrad w Polsce o strategicznym znaczeniu. Położony jest w zachodniej części miasta Łodzi z dobrym dojazdem do centrum, zaledwie kilkanaście minut od najważniejszych dworców kolejowych i portu lotniczego im. Władysława Reymonta. Duży bezpłatny parking hotelowy sprawia, że jest on obiektem przyjaznym dla zmotoryzowanych, a wiele linii autobusowych mających przystanek przy hotelu pozwala dotrzeć do niego również osobom nieprowadzącym samochodu.(Dojazd liniami tramwajowymi m.in. nr: 2 i 8). 4.1.2. Lokalizacja szczegółowa M-Hotel położony jest poza centrum miasta. Znajduje się w odległości 3 km od najbliższego szpitala, posterunku policji i poczty, 1.5 km od najbliższego centrum handlowego. Zlokalizowany jest w starej części miasta w okręgu administracyjnym - „Bałuty” przy ulicy Św. Teresy Od Dzieciątka Jezus 111 w Łodzi ok. 2 km od samego centrum miasta. Obiekt znajduje się niedaleko drogi krajowej A-72, łączącej Konin z Rawą Mazowiecką.

4.2. Wielkość, kategoryzacja i standard hotelu
Hotel to „obiekt hotelarski zlokalizowany głownie w zabudowie miejskiej, dysponujący co najmniej 10 pokojami, w tym większość miejsc w pokojach jedno- i dwuosobowych, świadczący szeroki zakres usług związanych z pobytem gości. Każdy hotel musi świadczyć usługi gastronomiczne. W zależności od wyposażenia i zakresu świadczonych usług wyróżnia się pięć kategorii hoteli, najwyższa pięć gwiazdek, najniższa- jedna gwiazdka”. 1 Kategoryzacja jest podziałem obiektów danego typu na grupy według określonych z góry kryteriów, w celu określenia standardu (Witkowski, 2002). Natomiast standard obiektu hotelarskiego jest definiowany jako zespół ustalonych norm, wzorców, wymagań, a także cech wyznaczonych dla danej grupy (Witkowski, 2002). Dzięki kategoryzacji danego obiektu goście hotelu wiedzą czego mogą się spodziewać i domagać w danym obiekcie hotelarskim. Kategoria hotelu przede wszystkim jest znaczącym narzędziem marketingowym, gdyż w znacznej mierze służy umacnianiu prestiżu obiektu hotelarskiego, a także okazuje się niezbędnym kryterium wyboru, którym kierują się goście danej jednostki. Trzygwiazdkowy M-Hotel oferuje szeroki wachlarz różnorodnych usług dopasowanych do potrzeb swoich klientów. Zgodnie z normami wielkościowymi obowiązującymi na obszarach krajów Unii Europejskiej hotele dzielone są na następujące grupy:
1

a) hotele małe (do 150 jednostek mieszkalnych) b) hotele średnie (od 150 do 300 jednostek mieszkalnych) c) hotele duże (powyżej 300 jednostek mieszkalnych) (Błądek, 2001). Zgodnie z przyjętą powyżej klasyfikacją opisywany M-Hotel należy do grupy hoteli małych, ponieważ posiada 39 pokoi, tj. 34 pokoje dwuosobowe, 2 pokoje trzyosobowe, a także 3 apartamenty dla gości specjalnych.

4.3. Architektura obiektu
4.3.1. Charakterystyka wnętrza budynku M-Hotel zajmuje powierzchnię 1500 metrów kwadratowych. Składa się on z trzech kondygnacji i parteru. Na parterze znajduje się recepcja, hall, restauracja, kuchnia wraz z zapleczem, sala konferencyjna, toalety, a także gabinet dyrektora. Natomiast na pierwszej kondygnacji mieszczą się pokoje od numerów 101 do 112 i pomieszczenia socjalne. Układ pozostałych kondygnacji jest zbliżony do pierwszej, gdyż na drugiej znajdują się pokoje od numerów 201 do 214 i pomieszczenia socjalne. Zaś na ostatniej kondygnacji mieszczą się pokoje od numerów 301 do 313 wraz z pomieszczeniami socjalnymi. Znajduje się w nim 39 pokoi, a także 3 apartamenty przewidziane dla specjalnych gości. Jeśli chodzi o rodzaje pokoi, występują pokoje: 1 -osobowe, 2 - osobowe i 3-osobowe. Ponadto hotel dysponuje klimatyzowaną salą konferencyjną wyposażoną w nowoczesny sprzęt, na który składa się flipchart z papierem i mazakami, ekran, TV z możliwością podłączenia do laptopa, DVD, nagłośnienie wraz z mikrofonami bezprzewodowymi, rzutnik. Jednorazowo sala ta może pomieścić do 80 osób. Ponadto sala ta może pomieścić: w układzie teatralnym - 60-80 osób w układzie szkolnym - 40-50 osób w układzie w podkowę - 20-25 osób. Na zamówienie hotel oferuje serwis konferencyjny w postaci przerwy kawowej oraz pakietów obiadowo/kolacyjnych. Na terenie hotelu znajduje się również restauracja na 50 osób (fot. 6).

4.3.2. Charakterystyka zewnętrzna budynku Powierzchnia całkowita budynku wynosi 1500 m ². Do budowy budynku wykorzystano materiały budowlane standardowe. Dach jego pokryty jest papą. Frontowa, tylna, boczna i ogrodowa elewacja obiektu pokryta jest tynkiem sylikatowym. Bryła obiektu ma kształt prostokąta. Budynek wyposażony jest w instalację wodociągową z sieci miejskiej, kanalizację sanitarną, instalację gazu przewodowego, a także instalację oświetlenia elektrycznego. Obiekt posiada wejście od strony frontowej i jest przystosowany do potrzeb osób niepełnosprawnych. W kolorystyce elewacji budynku przeważa kolor czerwony połączony z odcieniem koloru szarego (fot. 5), nazwa hotelu jest w kolorze biało-czerwonym.

Otoczenie obiektu stanowią budynki przemysłowe. Wielkość działki obiektu to 2200,00 m². Znajdują się na niej następujące obiekty: parking i taras ze stolikami. Teren działki otoczony jest ogrodzeniem metalowym.

Zdjęcie nr 5 M-Hotel

(Źródło: Strona internetowa M-Hotelu, www.mhotel.eu, data dostępu, 19.04.2010)

Zdjęcie nr 6 Holl hotelowy (Źródło: Strona internetowa M-Hotelu, www.mhotel.eu, data dostępu, 19.04.2010)

Zdjęcie nr 7 Recepcja w M-Hotelu (Źródło: Fotografia własna autorki).

5. Struktura organizacyjna hotelu oraz obowiązki pracowników na poszczególnych stanowiskach

Rozdział ten ukazuje strukturę organizacyjną M-Hotelu, a także zakres obowiązków pracowników tego obiektu na poszczególnych stanowiskach. Struktura organizacyjna przede wszystkim determinuje podział pracy przyjęty w danym obiekcie hotelarskim, wskazuje powiązania pomiędzy różnymi funkcjami i czynnościami poprzez stopień specjalizacji pracy, jak i ilustruje układ odpowiedzialności. Ponadto przyczynia się ona do zapewnienia warunków do przetrwania danej jednostki mimo przychodzenia i odchodzenia poszczególnych osób, jak i organizuje stosunki obiektu hotelarskiego z otoczeniem (Dominik, Drogoń, 2009). Efektywna struktura organizacyjna winna uwzględniać szereg wymogów. Każdy obiekt hotelarski musi wypracować własną strukturę organizacyjną, która będzie odpowiadała jego specyficznym potrzebom i zakresowi pełnionych zadań. W przedsiębiorstwie hotelowym występują trzy systemy przedstawiające układ powiązań występujących między poszczególnymi komórkami organizacyjnymi, tj.: A) struktura liniowa – charakteryzujący się hierarchicznym przyporządkowaniem pracowników poszczególnych szczebli szefowi hotelu, który z kolei jest odpowiedzialny za działalność całego hotelu. Niewątpliwą zaletą tego systemu jest możliwość szybkiego podejmowania działań, a także jego niezłożony charakter. Natomiast wadą jest z kolei koncentracja zbyt wielu zadań w rękach poszczególnych zwierzchników (Dominik, Drogoń, 2009). B) struktura funkcjonalna – struktura tego rodzaju wprowadza dodatkowo przełożonych hierarchicznych, a także przełożonych funkcjonalnych. Ci pierwsi podejmują decyzje wiążące się z zakresem zadań, które mają być wykonane, natomiast ci ostatni wydają dyspozycje odnośnie sposobu wykonywania wspomnianych zadań (tamże). C) struktura sztabowo-liniowa – stanowi swoistego rodzaju połączenie

dodatnich cech dwóch poprzednich systemów, ponieważ występują w niej tzw. sztaby, czyli stanowiska doradców, których zadaniem jest opracowywanie materiałów przyczyniających się do podejmowania trafnych decyzji, a także doradzanie kierownikowi danej komórki w procesie podejmowania decyzji (Tulibacki, 2005). Strukturę organizacyjną M-Hotelu zaliczyć można do systemu liniowego, gdyż jak przedstawia Rys. 2, pracownicy poszczególnych szczebli organizacji podlegają w sposób ściśle hierarchiczny dyrektorowi hotelu, a także kierownikom odpowiednich działów. Cechą charakterystyczną struktury M-Hotelu jest fakt, iż pracownicy niższego szczebla zawsze podlegają osobom szczebla wyższego w danym pionie. Ponadto dyrektorowi hotelu podlegają bezpośrednio kierownik recepcji, kierownik restauracji, kierownik służby pięter, i szef kuchni. Z kolei kierownikowi recepcji podlegają bezpośrednio recepcjoniści, kierownikowi restauracji – kelnerzy, kierownikowi służby pięter podporządkowane są pokojowe. Natomiast szefowi kuchni podlegają kucharze i pomoce kuchenne. Warto również nadmienić, że w strukturze tej nie występują komórki sztabowe. Dlatego struktura MHotelu nie ma charakteru struktury sztabowo-liniowej.

DYREKTOR (1)

KIEROWNIK RECEPCJI (1)

KIEROWNIK RESTAURACJI (1)

KIEROWNIK SŁUŻBY PIĘTER (1)

SZEF KUCHNI (1)

POMOCE RECEPCJONIŚCI KELNERZY POKOJOWE KUCHARZE KUCHENNE

(4)

(8)

(8)

(6)

(3)

Rys. 2

Struktura organizacyjna M-Hotelu

(Źródło: Opracowanie własne na podstawie karty inwentaryzacyjnej hotelu wypełnionej przez recepcjonistę, załącznik nr 2).

Zaletami takiego systemu organizacyjnego są przede wszystkim szybkość podejmowania decyzji, a także klarowny i czytelny zakres ustalanych odpowiedzialności i kompetencji, jak i możliwość szybkiego działania i reagowania, która wiąże się niewątpliwie z krótką drogą przepływu informacji między komórkami organizacyjnymi. Do wad należą natomiast np. koncentracja nadmiernej ilości zadań w gestii jednego zwierzchnika, co wymaga od niego posiadania rozległej wiedzy o działaniu całego hotelu (Tulibacki, 2005). W omawianym obiekcie na czele jego struktury organizacyjnej stoi dyrektor. Pełni on nie tylko funkcje związane z zarządzaniem personelem i samym obiektem. Do zakresu jego obowiązków należą m.in. czuwanie nad prawidłowym funkcjonowaniem hotelu, zbieranie podstawowych informacji do wytyczania strategii rozwoju obiektu, reprezentowanie przedsiębiorstwa na zewnątrz, jak i nawiązywanie odpowiednich kontaktów prowadzących na miarę możliwości do stałych kontraktów (Nowakowski, 2000). Oprócz dyrektora w hotelu pracuje również kierownik recepcji. Przede wszystkim czuwa on nad prawidłowym funkcjonowaniem recepcji i należytym wypełnianiem zadań przez podległych mu recepcjonistów. Do zadań recepcjonistów należy m.in. załatwianie rezerwacji pokoi, przyjmowanie gości do hotelu (w tym meldowanie, przydzielanie pokoi, wydawanie kluczy), udzielanie wszelkich informacji, załatwianie zleceń i życzeń gości, rozliczanie i inkasowanie należności za pobyt, żegnanie gości, wystawianie rachunków, prowadzenie dokumentacji recepcji, czuwanie nad prawidłowym świadczeniem usług hotelarskich (Nowakowski, 2000). Kierownik restauracji w hotelu zajmuje się z kolei nadzorem nad całością pracy podległego mu personelu na stali restauracji, jak i sporządzaniem grafików pracy. Na zakres jego obowiązków składają się ponadto utrzymanie odpowiedniego poziomu obsługi gości, estetyki produkcji potraw, wystroju sali restauracyjnej. Natomiast podlegli mu kelnerzy zajmują się obsługą kelnerską gości hotelowych, serwowaniem dań, a także doradzaniem w zakresie wyboru potraw. Kierownik służby pięter ponosi odpowiedzialność za cały dział służby pięter i ścisłą współpracę z recepcją. Na zakres jego obowiązków składa się m.in. kontrolowanie wyposażenia stanu pokoi, koordynacja i organizacja pracy pań pokojowych, zapewnienie czystości pokoi hotelowych, holi, etc. Do zadań podległych mu pokojowych należy przede wszystkim utrzymanie i zapewnienie czystości pokoi hotelowych, pomieszczeń służbowych i korytarzy, przygotowanie i oddanie do pralni brudnej bielizny pościelowej, sprzątanie pokoi, ścielenie łóżek, mycie łazienek, itp. Szef kuchni odpowiada za nadzór nad prawidłowym zaopatrzeniem w surowce i materiały niezbędne do produkcji, wprowadzenie nowych potraw do kart, ich opracowywanie i prowadzenie kalkulacji potraw, jak i organizację pracy podległych mu kucharzy i pomocy kuchennych. Kucharze zajmują się przyrządzaniem potraw, kontrolą jakości asortymentu i estetyką podawanych potraw. Pomoc kuchenna wykonuje wszystkie polecenia wydawane przez kucharzy i dba o czystość w kuchni. Służy pomocą w przygotowaniu różnych potraw (Nowakowski, 2000).

6. Zakres usług świadczonych przez hotel

Autorka w rozdziale szóstym przedstawiła wszystkie usługi, jakie oferuje M-Hotel. Usługi podzielono na podstawowe, tj. noclegowe i gastronomiczne, a także usługi dodatkowe. W rozdziale w sposób szczegółowy przedstawiono wyposażenie pokoi oferowanych gościom hotelu wraz z miejscami w obiekcie, które warto odwiedzić w wolnej chwili, aby w sposób miły i użyteczny ciekawie spędzić czas. Została również scharakteryzowana i zaprezentowana restauracja hotelu, a także świadczenie usług konferencyjnych przez M-Hotel. W literaturze przedmiotu można spotkać się z różnymi definicjami wiążącymi się z pojęciem usługi hotelarskiej zakresem jej rozumienia przez poszczególnych badaczy i praktyków. Art. 3 pkt 8 Ustawy o usługach turystycznych, z 1997 r. definiuje usługi turystyczne jako krótkotrwałe, ogólnodostępne wynajmowanie domów, mieszkań i pokoi, miejsc noclegowych, miejsc pod ustawienie namiotów, przyczep samochodowych, oraz świadczenie usług z tym związanych. Zatem usługę hotelarską można określić jako użyteczny, zbywalny, niematerialny produkt, powstający w skutek wykonywania czynności przez osoby zatrudnione w obiekcie hotelarskim przy wykorzystaniu jego urządzeń. Ponadto wspomniane czynności mają na celu zaspokojenie podstawowych potrzeb egzystencjalnych przebywających w tym hotelu gości (M. Nowak, 2000). Usługi hotelarskie łączą w sobie trzy podstawowe grupy usług, (które to mogą wystąpić

osobno lub łącznie), tj.: zakwaterowania, żywnościowych i usług dodatkowych, w tym usług uzupełniających (np. usługi toalet, szatnia, depozyty, etc.), fakultatywnych (np. usługi rozrywkowe, rekreacyjne) i towarzyszących (np. usługi handlowe, osobiste).

6.1. Usługi podstawowe
Do usług podstawowych w obiektach hotelarskich zalicza się usługi noclegowe, a więc zakwaterowanie i obsługę gastronomiczną. Jednak w interesie każdego obiektu hotelarskiego powinno leżeć ciągłe poszerzanie zakresu oferowanych usług, dopasowanego zarazem do potrzeb gości hotelowych. 6.1.1. Usługi noclegowe Usługa zakwaterowania jest obok usługi gastronomicznej jedną z usług podstawowych, które świadczy każde przedsiębiorstwo hotelowe. Pokój hotelowy jest natomiast miejscem pełnienia tej usługi, a co za tym idzie pełni on następujące zadania i funkcje:    wypoczynek dzienny a zarazem nocny, praca, zabiegi higieniczno-sanitarne (Milewska, Włodarczyk, 2005).

M-Hotel dysponuje 39 odpowiednio wyposażonymi pokojami, w tym 34 pokojami dwuosobowymi o łącznej liczbie miejsc noclegowych: 68, 2 pokojami trzyosobowymi o łącznej liczbie miejsc noclegowych równej 6, a także 3 apartamentami dla gości specjalnych z łącznie 6 miejscami noclegowymi. Pokoje ulokowane są na trzech piętrach budynku hotelowego. Pokój jednoosobowy – wyposażony jest w jednoosobowe łóżko wraz z kołdrą i poduszką. Obok łóżka znajduje się stolik nocny, na którym znajduje się lampka. W pokoju zgodnie z wyposażeniem standardowym przewidzianym dla hotelu o kategoryzacji trzygwiazdkowej znajduje się także jeden stolik, 1 krzesło, szafa ubraniowa, lustro. Okno można zasłonić zasłoną koloru bladożółtego lub jasnopomarańczowego. Wykładzina ma kolor ciemnoczerwony z czarnymi kwadracikami. Ściany pomalowane są zależnie od pokoju na kolor jasnożółty lub bladozielony. Częścią składową wyposażenia pokoju jest także zawieszka „Nie przeszkadzać” dla gości hotelu. Pokój dwuosobowy – wyposażony jest w dwa oddzielne łóżka, które można łączyć w łoże małżeńskie. Na każdym łóżku znajdują się dwie poduszki wraz z kołdrą. Obok łóżek znajdują się lampki umieszczone na stolikach nocnych po obu stronach łóżka. W pokoju znajduje się także stolik, 2

krzesła, szafa ubraniowa, lustro i biurko do pracy. Okna w pokoju można zasłonić zasłoną koloru bladożółtego. Kolorystyka pokoi hotelu ma charakter stonowany. Ściany pomalowane są na kolor jasnożółty. Wykładzina ma barwę ciemnoczerwoną. Bardzo dobrze wkomponowuje się w całościową kolorystykę pokoju tworząc zarazem harmonijny wystrój całego wnętrza (fot. 4). Do elementów składowych wyposażenia pokoju tak jak w przypadku pokoju jednoosobowego należy również zawieszka „Nie przeszkadzać” w następujących językach: polskim, angielskim, francuskim i niemieckim używana przez gości.

Fot. 4Zawieszka dla gości (Źródło: Fotografia własna autorki). Na stoliku w każdym pokoju znajduje się teczka z widniejącym na niej logo hotelu, a w niej informator hotelowy w języku polskim i angielskim, cennik pokoi, ulotka informująca o godzinach podawania posiłków w restauracji, spis kanałów telewizyjnych i inne materiały informacyjne na temat usług oferowanych przez hotel (np. cennik usług pralniczych). System zamykania drzwi każdego pokoju jest na kartę. Każdy pokój posiada dużą i elegancką łazienkę, wykładzinę dywanową, telefon, telewizor LCD oraz dostęp do bezpłatnego bezprzewodowego internetu. W apartamencie znajdują się pokój, łazienka aneks kuchenny (fot), WC. Naprzeciwko szafy w pokoju znajduje się wejście do WC. Aneks kuchenny wyposażony jest w czajnik elektryczny, szafki kuchenne i zlewozmywak. Od pozostałej części pokoju oddziela go blat. W pokoju znajduje się łoże

małżeńskie z dwoma poduszkami nakryte narzutą w różnych odcieniach zieleni i żółci. Po obu stronach łóżka znajdują się stoliki nocne z lampkami w kolorze białym. Po przeciwnej stronie znajduje się stolik, na którym znajdują się 2 szklanki i 2 wody butelkowane, a także skórzana sofa w kolorze czarnym z dwoma fotelami i TV.

Fot. Wnętrze apartamentu (Źródło: Fotografia własna autorki).

Fot. Aneks kuchenny apartamentu (Źródło: Zdjęcie własne autorki).

Ponadto łazienka wyposażona jest zgodnie z wymogami kategoryzacji przewidzianych dla hoteli trzygwiazdkowych. Posiada m. in. podstawowy zestaw kosmetyczny (tj. mydło, szampon, płyn do kąpieli, ręczniki). Nie posiada ona oddzielnego pomieszczenia na WC. Wyposażona jest w umywalkę z blatem, nad którą zawieszone jest na ścianie lustro z lampką oświetlającą, miskę ustępową oraz natrysk lub wannę. Kolorystyka łazienek utrzymywana jest w ciepłej tonacji. Natomiast płytki stanowią odpowiednio połączenie różnych odcieni żółci. W M-Hotelu goście mają możliwość wypożyczenia żelazka i deski do prasowania, jak i suszarki do włosów w recepcji.

Fot. 4

Wnętrze pokoju hotelowego

(Źródło: Strona internetowa M-Hotelu, www.mhotel.eu, data dostępu, 19.04.2010)

Fot. 5

Węzeł sanitarny w M-Hotelu

(Źródło: Fotografia własna autorki). 6.1.2. Usługi gastronomiczne Zaplecze gastronomiczne M-Hotelu stanowi restauracja hotelowa mogąca pomieścić

jednorazowo do 50 osób. Sala restauracyjna jest klimatyzowana i znajduje się w pierwszej kondygnacji obiektu hotelarskiego. W restauracji serwowane są dania tradycyjnej kuchni polskiej, a także specjały kuchni międzynarodowej. Restauracja czynna jest w godzinach 7:00-10:00 i 12:00-22:00. Natomiast śniadania serwowane są od godziny 7:00-10:00, a obiady i kolacje w godzinach 12:00-22:00. Ponadto MHotel organizuje wszelkiego rodzaju bankiety, imprezy o charakterze okolicznościowym i przyjęcia weselne. Warto nadmienić, że pracownicy hotelu starają się sprostać oczekiwaniom i wymaganiom klientów przygotowując te spotkania wedle ich życzeń. Wystrój restauracji utrzymany jest w tonacji brązu i bieli. Podłoga restauracji wyłożona jest płytami panelowymi w kolorze ciemnego brązu. Każdy stolik nakryty jest ciemnopomarańczowym obrusem, którego barwa harmonizuje z kolorem zasłon utrzymanych w tej samej tonacji. Zaś przy każdym miejscu konsumpcyjnym jest biała serwetka płócienna złożona w kształt wachlarza, sztućce (widelce oraz noże), solniczki i pieprzniczki. Restauracja oferuje różnorodną kartę menu. Karta jest formatu A-4 w sztywnej oprawie. Na pierwszej stronie widnieje logo firmowe hotelu wraz z jego nazwą. W dalszej części menu goście mogą

znaleźć potrawy z cenami każdego z proponowanych dań. Karta menu składa się z następujących części: przekąsek, w skład których wchodzą zupy, a także przystawki, dań głównych, na które składają się potrawy z grilla, w tym inne dania. W karcie menu znaleźć można ponadto desery, napoje zimne, tj. soki, woda mineralna, etc., a także napoje gorące. Menu restauracyjne napisane jest w języku polskim i angielskim. W restauracji M-Hotelu obowiązuje kelnerski system obsługi gości. Kelnerzy pracujący w tym hotelu władają językiem angielskim i niemieckim. Do każdego gościa siedzącego przy stoliku podchodzi kelner z kartą menu. Goście hotelowi mogą również skorzystać z mini-baru znajdującego się w restauracji hotelowej, w którym oferowany jest asortyment napoi alkoholowych i napojów (fot.)

Fot. Mini-bar w restauracji hotelowej. (Źródło: Fotografia własna autorki).

Fot. Restauracja hotelowa (Źródło: Fotografia własna autorki).

6.2.

Usługi dodatkowe
Usługi dodatkowe z kolei mają na celu zaspokajanie potrzeb pozostałych lub też umożliwić

realizację usług podstawowych. Ponadto do świadczeń dodatkowych zaliczane są np. usługi telekomunikacyjne, rozrywkowe, relaksacyjne, parkingowe, handlowe, osobiste, (fryzjerskie, kosmetyczne, etc.), wynajmu samochodów, udzielanie informacji turystycznej, rezerwacja biletów, wymiana walut i przechowywanie sprzętu turystycznego (Panasiuk, Szostak, 2008). Usługi dodatkowe można również według innego kryterium, a mianowicie konieczności korzystania z nich przez gości hotelowych, którzy przebywają w obiekcie. Biorąc pod uwagę wspomniane kryterium usługi te dziali się na: usługi uzupełniające, fakultatywne i towarzyszące (Milewska, Włodarczyk, 2005). 6.2.1. Usługi uzupełniające Usługi uzupełniające (określane również mianem komplementarnych) są usługami wiążącymi się ściśle z działalnością podstawową hotelu. Innymi słowy, klient musi skorzystać z tych usług, jeżeli zdecydował się na skorzystanie z działalności podstawowej obiektu hotelarskiego, lub też z których mógłby skorzystać w innym miejscu lub w inny sposób, ale byłoby to uciążliwe (Turkowski, 2003).

Do usług uzupełniających w M-Hotelu zalicza się:  depozyt przedmiotów wartościowych  parking dla gości usytuowany na tyłach obiektu  dostęp do bezprzewodowego internetu wi-fi  przechowalnia bagażu  budzenie  zamawianie taksówek  ksero, fax, room service

6.2.2. Usługi fakultatywne Usługi fakultatywne to usługi, z których korzystanie nie jest koniecznym skutkiem skorzystania z usług podstawowych hotelu. Do usług tego rodzaju zalicza się wszystkie usługi, które zmierzają do urozmaicenia pobytu gościa w obiekcie hotelarskim, w tym usługi o charakterze rozrywkowym i rekreacyjnym (Turkowski, 2003). Do usług fakultatywnych w M-Hotelu należą:   sala konferencyjna pralnia chemiczna

6.2.3. Usługi towarzyszące Usługi towarzyszące są pozostałymi usługami dodatkowymi, do których zalicza się usługi handlowe, a także usługi osobiste. Usługi te nie są związane z korzystaniem z usług noclegowych lub też gastronomii, gdyż stanowią odrębny rodzaj działalności adresowany do odrębnego segmentu rynku, np. do potencjalnych klientów zamieszkujących daną miejscowość. • • Usługi handlowe polegają na sprzedaży detalicznej wyrobów własnej produkcji (np. cukierniczej) Usługi osobiste są skierowane do odrębnego segmentu rynkowego z uwagi na stosunkowo małą częstotliwość korzystania z nich przez klientów hotelu (Turkowski, 2003). Do usług towarzyszących M-Hotelu należą:

Sprzedaż bezpośrednia w recepcji artykułów higienicznych, a także sprzedaż kawy i herbaty w recepcji po zamknięciu restauracji hotelowej.

M-Hotel nie posiada innych usług towarzyszących takich jak np. kiosk, salon fryzjerski, sklepik z pamiątkami, czy gabinet odnowy biologicznej.

7. Goście hotelowi i ich charakterystyka
7.1. Liczba gości, cel przybycia i ich pochodzenie
W rozdziale ósmym autorka dokonała charakterystyki gości hotelowych. Autorka uzyskała pozwolenie na przeprowadzenie ankiety wśród gości hotelowych, a informacje pozyskane w ten sposób posłużyły do analizy profilu gości i celów ich pobytu w obiekcie, a także ich opinii na temat obiektu i oferowanych usług. Z usług hotelu m.in. korzystają przedstawiciele świata biznesu przyjeżdżający do Łodzi w interesach i odbywający podróże służbowe, a także osoby przybywające do obiektu w celach rekreacyjno-

Ryc. 2 Liczba gości hotelowych według miesięcy w 2009 r. (Źródło: Pracowanie własne autorki na podstawie karty inwentaryzacyjnej – Zał. 2)

Ryc. 3 Liczba udzielonych noclegów wg miesięcy w 2009 r. (Źródło: Pracowanie własne autorki na podstawie karty inwentaryzacyjnej – Zał. 2)

wypoczynkowych. Od kwietnia 2009 r. w M-Hotelu z usługi noclegowej skorzystało 4031 gości, ponadto hotel udzielił 8235 noclegów (Ryc. 3). Jako że najpopularniejszym źródłem informacji o hotelu jest Internet, dlatego najczęstszym sposobem dokonywania rezerwacji była rezerwacja dokonywana za pośrednictwem stron rezerwacyjnych w internecie, a także sprzedaż bezpośrednia. Zazwyczaj zainteresowanymi usługami świadczonymi przez obiekt są przede wszystkim osoby podróżujące w celach służbowych i biznesowych. Z usług noclegowych świadczonych w M-Hotelu korzystają zazwyczaj osoby z przedziału wiekowego 26-35 lat, głównie płeć męska. Są to mężczyźni o dość wysokim statusie majątkowym, pochodzący z takich miast Polski jak: Warszawa, Poznań czy Kraków. Ryc. nr 5 przedstawia procentowy rozkład gości hotelu według poszczególnych województw. Najwięcej gości przybywających do obiektu – 32% pochodziło z województwa łódzkiego (m.in. z Pabianic, Zgierza, Łowicza, Rawy Mazowieckiej). Kolejna co do wielkości grupa przybywających przyjeżdżała do hotelu z województwa śląskiego (20%) i mazowieckiego (14%). Z powodu atrakcyjnych usług noclegowych niniejszego hotelu zatrzymują się tu osoby podróżujące w celach służbowo-konferencyjnych i są to głównie mężczyźni. Zdecydowaną mniejszość stanowią mężczyźni i kobiety w średnim wieku, przyjeżdżający w innych celach, takich jak rekreacja, a także korzystających wyłącznie z usług noclegowych.

Ryc. 4 Cel przyjazdu gości

Cel przyjazdu do hotelu MĘŻCZYŹNI
wypooczynkowy krajoznawczy konferencyjny przejazdem biznesowy impreza okol inne 0 0 5 7 11 0 9

KOBIETY
0 0 5 2 10 0 1

RAZEM
0 0 10 9 21 0 10

Tab. 4 Cel przyjazdu gości (Źródło: Opracowanie własne na podstawie ankiet). Jak wynika z powyższego diagramu ilustrującego cel przyjazdu gości, ponad połowa ankietowanych wskazała na cele biznesowe i konferencyjne ich przyjazdu do hotelu.

Ryc. nr 4 Procentowy rozkład gości hotelu wg województw

7.2. Rozkład ruchu w ciągu roku
Hotel rozpoczął działalność w miesiącu kwietniu 2009 r. zatem jest obiektem nowym. Rycina nr 2 przedstawia rozkład i natężenie ruchu od kwietnia do grudnia 2009. Wzmożony ruch odnotowano w miesiącach listopadzie i grudniu, prawdopodobnie nasilenie ruchu spowodowane było świętami bożego narodzenia i sylwestrem. Obliczony na podstawie liczby udzielonych noclegów wskaźnik sezonowości (Ryc. 5) sugeruje, iż największe natężenie przyjazdów gości do hotelu przypadło na okres zimowy (listopad-grudzień). W tych miesiącach udzielono 1817 i 2092 noclegi.

You're Reading a Free Preview

Pobierz
scribd
/*********** DO NOT ALTER ANYTHING BELOW THIS LINE ! ************/ var s_code=s.t();if(s_code)document.write(s_code)//-->