P. 1
Fizykoterapia - T. Mika

Fizykoterapia - T. Mika

5.0

|Views: 96,854|Likes:

More info:

Categories:Topics, Art & Design
Published by: Mirosław Harla on Jun 03, 2010
Prawo autorskie:Attribution Non-commercial

Availability:

Read on Scribd mobile: iPhone, iPad and Android.
download as PDF, TXT or read online from Scribd
See more
See less

01/30/2015

pdf

text

original

Istnieje wiele sposobów wykonywania zabiegów elektroleczniczych przy
użyciu prądów diadynamicznych, których metodyka jest uzależniona od
rodzaju i umiejscowienia schorzenia. Szczegółowe omówienie nie mieści się
w ramach niniejszego podręcznika. Omówienia wymagają jednak pod-
stawowe zasady obowiązujące przy wykonywaniu tych zabiegów.
Zabiegi elektrolecznicze przy użyciu prądów DD powinny być wykony-
wane z dużą dokładnością przez kwalifikowanego technika fizjoterapii.
Ważną rolę odgrywa dobranie odpowiednich elektrod, wchodzących
w skład wyposażenia każdego aparatu. Elektrody płaskie po uprzednim
podłożeniu pod nie odpowiednio grubych, zwilżonych wodą podkładów
umocowuje się perforowaną taśmą gumową lub opaską elastyczną.
Elektrody specjalnie przystosowane do wykonywania zabiegów przy
użyciu prądów diadynamicznych są wyposażone w gąbki lateksowe
o odpowiedniej higroskopijności, które spełniają rolę podkładów. Wiel-
kość i rodzaj elektrod dobiera się w zależności od okolicy ciała, w której ma
być wykonany zabieg. Niejednokrotnie w czasie zabiegu wskazana jest

* Produkowane przez Zakłady Elektromechaniczne ,,Ridan", Warszawa, ul. Hrubie-

szowska 9.

228

zmiana rodzaju elektrod. W miejscu bolesnym umieszcza się zawsze
elektrodę połączoną z biegunem ujemnym. Elektrodę połączoną z do-
datnim biegunem umieszcza się obwodowo w stosunku do poprzedniej,
jednak w taki sposób, aby przebieg prądu między elektrodami obejmował
sprawę chorobową.
Dobór odpowiednich rodzajów prądów diadynamicznych oraz kolej-
ność ich stosowania są uwarunkowane rodzajem schorzenia. Istnieje
ogólna zasada, zgodnie z którą dobiera się właściwy rodzaj prądu
diadynamicznego. Ogólnie można ją sformułować następująco:
— w celu uzyskania działania przeciwbólowego wykorzystuje się prądy

DF, CP, LP,

— w celu wzmożenia aktywności naczynioruchowej stosuje się prądy
MF i CP, pamiętając jednak, że w zaburzeniach ukrwienia obwodowego,
przebiegających ze stanem skurczowym naczyń, stosuje się prąd DF,
— zmniejszenie napięcia mięśniowego uzyskuje się dzięki stosowaniu

prądów CP i LP,

— do elektrostymulacji mięśni pozostających w stanie zaniku z nieczyn-
ności, np. po długotrwałym opatrunku unieruchamiających, najbardziej
odpowiednie są prądy złożone z serii impulsów, a mianowicie RS i MM,
— w niektórych przypadkach, głównie w leczeniu zespołów bólowych,
przyjęto stosować kolejno prąd DF w czasie 2 minut, następnie MF
w czasie od 30 sekund do 1 minuty i wreszcie CP lub LP przez pozostały
czas zabiegu.

Natężenie prądu stałego, stanowiącego podstawę dla prądu diadynami-
cznego, a także natężenie odpowiedniego prądu diadynamicznego powin-
no odpowiadać omówionej wyżej strefie działania prądów diadynamicz-
nych. Praktycznie oznacza to, że stosowane natężenie nie może wywoływać
uczucia bólu, a jedynie w różnym stopniu wyrażone odczucie prądu. Dla
prądu stałego natężenia nie przekracza zwykle 3 mA. Natężenie prądu
diadynamicznego należy zwiększać płynnie od chwili wyraźnego od-
czuwania go przez chorego. Czas trwania zabiegu wynosi zwykle 2-8
minut. Liczba zabiegów przypadających na jedną serię zależy od rodzaju
zabiegu, schorzenia oraz wyników leczniczych. Zwykle wynosi ona od 6 do
10 zabiegów, wykonywanych codziennie, niekiedy co drugi dzień. W razie
braku zadowalających wyników leczenia albo w celu utrwalenia uzyskanej
poprawy stanu chorobowego wykonuje się po 6-8-dniowej przerwie
następną serię zabiegów. Pełny cykl leczenia ogranicza się zwykle do 2 lub
3 serii zabiegów.

229

Wybrane przykłady metodyki zabiegów
przy użyciu prądów diadynamicznych

Prądy diadynamiczne stosuje się najczęściej w następujących stanach
chorobowych:

Zespoły bólowe w przebiegu choroby zwyrodnieniowej stawów kręgosłupa.

W zależności od umiejscowienia zespołu bólowego dobiera się odpowied-
nie elektrody.

Szczególnie korzystne wyniki uzyskuje się w leczeniu zespołów bólowych

w przebiegu choroby zwyrodnieniowej szyjnego i lędźwiowego odcinka

kręgosłupa. Elektrody na uchwycie cyrklowym umieszcza się zwykle
przykręgosłupowo. W przypadku użycia elektrod płaskich biegun ujemny
łączy się z elektrodą ułożoną w okolicy danego odcinka kręgosłupa,
a elektrodę połączoną z biegunem dodatnim umocowuje się obwodowo na
przebiegu promieniowania bólu. Stosuje się prąd CP o wartości natężenia
nieco poniżej progu odczuwania bólu na podstawie prądu stałego o natęże-
niu 2-3 mA. Przed prądem CP można zastosować najpierw prąd DF (ok.
1 -2 min), a następnie MF (ok. 30 s).
Nerwobóle. Stosuje się odpowiednich wymiarów elektrody na uchwycie
cyrklowym lub elektrody płaskie. Elektrody na uchwycie cyrklowym
umieszcza się w miejscach bolesnych, a elektrody płaskie na przebiegu
promieniowania bólu, z tym że elektrodę połączoną z biegunem ujemnym
umieszcza się w miejscu najbardziej bolesnym.
Na szczególne podkreślenie zasługują wyniki uzyskiwane w leczeniu
nerwobólu nerwu trójdzielnego. Zabieg można wykonać przy użyciu małych
elektrod na uchwycie cyrklowym lub pojedynczym, zachowując odstęp
między elektrodami ok. 2 cm. Elektrodę połączoną z biegunem ujemnym
umieszcza się w miejscu ujścia poszczególnych gałęzi nerwu. Można
również użyć do tego celu elektrodę — półmaskę, pokrywającą swą
powierzchnią całą połowę twarzy. Stosuje się prąd CP na podstawie prądu
galwanicznego.

Bardzo dobre wyniki uzyskuje się również w leczeniu nerwobólu nerwu
kulszowego w przebiegu choroby dyskowej. Metodyka zabiegu nie odbiega
w zasadzie od stosowanej w nerwobólach. W przypadku użycia elektrod na
uchwycie cyrklowym umieszcza się je przykręgosłupowo w okolicy lędź-

230

Ryc. 88. Miejsce ustawienia elekt-
rod: a — na tylnej powierzchni uda
i goleni, b — na tylnej powierzchni
uda.

wiowo-krzyżowej, a następnie w miejscach przedstawionych na ryc. 88.
Stosuje się prądy CP i LP na podstawie prądu stałego.
Zapalenie okołostawowe. Zachęcające wyniki lecznicze uzyskuje się
w zapaleniu okołostawowym stawu ramiennego. Zabieg rozpoczyna się od
stosowania prądu CP przy użyciu dużych płaskich elektrod, umiesz-
czonych nad stawem ramiennym i na ramieniu (ryc. 89), w czasie 4-5
minut, a następnie ten sam prąd stosuje się w punktach bolesnych,
przedstawionych na ryc. 90, przy użyciu małych elektrod na uchwycie
pojedynczym, przez ok. 1 min w każdym ustawieniu.
W przypadku współistnienia zmian zwyrodnieniowych w szyjnym odcinku
kręgosłupa można stosować dodatkowo prąd CP lub LP w czasie 3 min,
przy użyciu elektrod na uchwycie cyrklowym, z których jedną układa się
w okolicy kręgosłupa po stronie bolesnej, drugą zaś nad mięśniem

231

Ryc. 89. Ustawienie elektrod w okolicy stawu ramiennego.

Ryc. 90. Miejsce ustawienia elektrod w okolicy stawu ramiennego.

232

naramiennym. Zabiegi można wykonywać również przy użyciu płaskich
elektrod, które umieszcza się bezpośrednio nad stawem ramiennym,
stosując prąd CP w czasie 6-8 min.
Dobre wyniki uzyskuje się również w leczeniu zapalenia okołostawowego
stawu łokciowego, stosując prąd LP w czasie 2-3-4 min, przy użyciu
elektrod na uchwycie cyrklowym. Elektrodę połączoną z biegunem
ujemnym umieszcza się w miejscu bolesnym, nad nadkłykciem kości

ramiennej.

Choroba zwyrodnieniowa stawów. Przeciwbólowe i przekrwienne działa-

nie prądów diadynamicznych wykorzystuje się w leczeniu choroby zwyrod-
nieniowej stawów. Stosuje się prąd DF i CP lub LP.
Używa się elektrod płaskich lub na uchwycie cyrklowym.

Stany po urazach narządu ruchu. Dobre i pewne wyniki leczenia uzyskuje

się w stanach po rozciągnięciu lub naderwaniu więzadeł stawów. W zależ-
ności od rodzaju stawu dobiera się odpowiednie elektrody. Stosuje się
zwykle prąd CP o natężeniu poniżej progu odczuwania bólu na podstawie
prądu stałego. Niekiedy stosuje się dodatkowo prąd CP w miejscach
bolesnych, używając do tego celu elektrody małej na pojedynczym
uchwycie.

Podobnie wykonuje się zabiegi w stanach po przebytym zwichnięciu,
uszkodzeniu łąkotek stawu kolanowego oraz w innych stanach po urazach
stawów i mięśni.

You're Reading a Free Preview

Pobierz
scribd
/*********** DO NOT ALTER ANYTHING BELOW THIS LINE ! ************/ var s_code=s.t();if(s_code)document.write(s_code)//-->