1.

Podstawowe pojecia pedagogiki spolecznej: WYCHOWANIE- świadomie organizowana działalność społeczna, oparta na stosunku wychowawczym miedzy wychowankiem a wychowawca, której celem jest wywołanie zamierzonych zmian osobowości wychowanka. SOCJALIZACJA- to ogol działań ze strony społeczeństwa, zwłaszcza rodziny, szkoły, środowiska społecznego, zmierzających do uczynienia z jednostki istoty społecznej, tj. umożliwienie jej zdobycia takich kwalifikacji, takich systemów wartości i osiągnięcia takiego rozwoju osobowości, aby mogła się stać pełnowartościowym członkiem społeczeństwa. Opieka – dawanie oparcia, wsparcia, zaspokajanie potrzeb (właściwości ludzkich, będących potrzebą), których jednostka nie umie, nie może lub nie jest w stanie samodzielnie zaspokoić, żeby zachować równowagę biologiczną i psychiczną, przeżyć, zachować zdrowie, jakość życia, zapewnić prawidłowy rozwój (doprowadzić jednostkę do dojrzałości) i ciągłość gatunku. Osobowość – wewnętrzny system regulacji pozwalający na adaptację i wewnętrzną integrację myśli, uczuć i zachowania w określonym środowisku w wymiarze czasowym (poczucie stabilności). Jest to zespół względnie trwałych cech lub dyspozycji psychicznych jednostki, różniących ją od innych jednostek. Osobowość jest także definiowana jako charakterystyczny, względnie stały sposób reagowania jednostki na środowisko społecznoprzyrodnicze, a także sposób wchodzenia z nim winterakcje. Nie jest jedynym wyznacznikiem działania – to co i jak człowiek robi zależy tez od doraźnego stanu fizycznego i psychicznego, emocji, stopnia przygotowania do danego działania. Osobowość kształtowana jest przez całe życie, szczególnie w okresie dzieciństwa oraz młodości poprzez wpływ bodźców zewnętrznych w procesie socjalizacji, a także własnej aktywności jednostki. Istotną rolę odgrywają tu również wrodzone cechy biofizyczne. Rozwija się stopniowo. W rezultacie utworzenia się osobowości człowiek osiąga zdolność przetwarzania napływających informacji, dzięki czemu tworzy sobie obraz świata i siebie, integruje techniki i sposoby ustosunkowania się do przedmiotów, osób, sytuacji, przez co jego zachowanie nabiera cech stałości i powtarzalności. Kształtuje się przez doświadczenia, kontakty z osobami znaczącymi dla danej jednostki, role społeczne pełnione przez daną osobę, a także wydarzenia powtarzające się lub wyjątkowo silne. KULTURA- ogół wytworów działalności ludzkiej, materialnych i niematerialnych wartości, uznany sposób postępowania przekazywany z pokolenia na pokolenie. Kultura jest dorobkiem u cechą charakterystyczną gatunku ludzkiego. Wyróżnić można 3 kategorie kultury: rzeczy, znaki i zachowania. Wychowanie polega na ukulturowieniu jednostek, grup społecznych i społeczeństwa, przekazanie właściwych danej kulturze wzorów poznawczych, selekcyjnych, wartościujących. Czas wolny – czas, którym dysponuje człowiek po wykonaniu obowiązków takich jak nauka, praca, czynności związane z codziennym życiem. Pojęcie i problem czasu wolnego pojawił się wraz ze społeczeństwem przemysłowym i związaną z nim standaryzacją produkcji. W społeczeństwie tradycyjnym problem ten nie był istotny, gdyż nie rozgraniczano czasu wolnego od czasu pracy. W dużej mierze na pojawienie się tego problemu wpływ miało miejsce wykonywania pracy, różne od miejsca poza pracą, co z kolei wiązało się z przebywaniem w dwóch różnych społecznościach. Przeznaczany zazwyczaj na zajecia rekreacyjne:czynny i bierny wypoczynek, rozrywka, rozwijanie zainteresowan. SAMOKSZTAŁCENIE - (samouctwo), osiąganie wykształcenia poprzez działalność, której cele, treść, warunki i środki ustala sam podmiot. W procesie s. jego cele się dynamizują, osiągnąwszy wyższy stopień świadomości uczeń dokonuje często ich przewartościowania i doskonalenia. S. osiąga optymalny „poziom wtedy, gdy przekształca się w stałą potrzebę życiową człowieka oraz stanowi oparcie dla kształcenia ustawicznego. Proces s. rzadko występuje w postaci czystej, dość często natomiast bywa powiązany z pracą w szkole, z kształceniem korespondencyjnym czy wychowaniem równoległym. Pojęcie s. jest związane z

pojęciem samouctwa, niektórzy pedagogowie utożsamiają te pojęcia, inni wiążą pojęcie s. ze zdobywaniem wykształcenia ogólnego (A.B. Dobrowolski) lub z kształtowaniem własnej osobowości wg jakiegoś ideału (W. Okiński), pojęcie samouctwa zaś — ze zdobywaniem wykształcenia zawodowego bądź z samodzielnym zdobywaniem wiedzy. PRACA SOCJALNA- celowa i zorganizowana pomoc współczesnych społeczeństw swoim niewydolnym ekonomicznie, społecznie lub fizycznie członkom. Cele pracy socjalnej są realizowane w odniesieniu do indywidualnej i grupowej aktywności człowieka z wykorzystaniem 3 podstawowych metod: indywidualnych przypadków, grupowej, środowiskowej oraz takich technik jak: psychoterapia, poradnictwo, mediacja, rzecznictwo, i innych opartych na kontaktach interpersonalnych między pracownikiem a potrzebującym. WSPARCIE SPOŁECZNE- może przybierać postać indywidualną lub grupową. Istotą tej metody jest wzajemne wspieranie się i wzajemna troska o Główne formy wsparcia to: wsparcie emocjonalne, wartościujące, instrumentalne- dostarczanie konkretnej pomocy, informacyjne- udzielanie rad, porad prawnych i medycznych, duchowe- ma miejsce wtedy, gdy jednostka lub grupa mimo udzielanej pomocy nadal znajduje się w trudnej sytuacji. Wsparcie społeczne to gł. pomoc dostępna jednostce lub grupie w sytuacjach trudnych, bez wyjścia.siebie nawzajem, wspólnotę w której żyjemy. 2. Miejsce pedagogiki społecznej w podziale poziomym pedagogiki społecznej Pedagogika pozioma: systemy oświatowe, dydaktyka, teoria wychowania. Pedagogika pozioma: pedagogika pracy, kulturalno oświatowa, resocjalizacyjna itd.
3. Przedmiot i zadania pedagogiki społ.

Pedagogika spoleczna- jest nauką praktyczną, rozwijającą się na skrzyżowaniu nauk społecznych i biologicznych o człowieku, łącznie z etyką i kulturoznawstwem dzięki własnemu punktowi widzenia. Wyraźny jest tu wpływ środowiska na jednostkę. Jednostka dokonuje modyfikacji tego środowiska. Pedagogika społeczna interesuje się warunkami życia wszystkich ludzi. Jej cechy charakterystyczne to; pomoc i opieka. Na podstawie analizy orzeka jak dane warunki można zmienić. Przedmiot pedagogiki społecznej: -zainteresowanie wzajemnym stosunkiem jednostki i środowiska, -zainteresowanie wpływem warunków bytu i kręgu kultury na człowieka w różnych fazach jego życia. Jest to także zapewnienie racji bytu wartościom, ich przejęcie i krzewienie, oraz przetwarzanie środowisk siłami człowieka w imię ideału, -zajmuje się także ludźmi upośledzonymi przez warunki życia; są oni w różnym wieku i wymagają pomocy(jest to działalność opiekuńcza) -zajmuje się badaniami i analizą -interesuje się działalnością konkretnych instytucji zajmujących się rozwiązywaniem problemów, pomocą i opieką, Tym samym dostarcza wiedzy naukowej, która charakteryzuje środowiskowe uwarunkowania i wychowanie jednostek i grup społecznych. Zadania pedagogiki społecznej: Prekursorka a zarazem twórca tej dziedziny nauki w Polsce Helena Radlińska ujmuje zakres jej działań w

Ilościowy wzrost badań empirycznych skłaniających się w metodologii ku socjologii wychowania. Główny ośrodek myśli pedagogicznej to studium pracy społeczno. (soziale pedagogik) • III okres-Umacnianie się pedagogiki społecznej na podstawie badań empirycznych wraz z refleksja metodologiczna. trwałości i zmienności dążeń.Bergman. społ. • V okres. Nakreśliła ona główny przedmiot. Wg Edmunda Trempały: • Analiza ( opis i ocena) konkretnych środowisk wychowawczych • Projektowanie zmian (w ujęciu modelowym i wzorcowym) w badanym środowisku wychowawczym • Podjecie działań praktycznych służących poprawie analizowanej rzeczywistości 4. wzorzec. zadania oraz charakter pedagogiki i ustaliła zasadnicze pojęcia takie jak: średnią norma. W Polsce szczególna rola Heleny Radlińskiej. b)Teoria oświaty dorosłych: obejmuje zagadnienia kształcenia i dokształcania dorosłych. Pierwsze opracowania podręcznikowe. siły społeczne. ich powiązania. Diesterweg.1939) (1939. wspomaganie kompetencji jednostek i grup niezbędnych do wypełniania różnorodnych zadań.trzech dziedzinach: a)Teoria pracy społecznej: rozpoznawanie warunków. Przedstawiciele tego okresu to P. P. F.ustrojowych . która nadała pedagogice społecznej dużą rangę naukową. po raz pierwszy użyto terminu pedagogika społeczna.Uprawianie ped.. okres transformacji społeczno.1980). formy skutków oraz oddziaływań wychowawczych. W sposób spekulatywny bez powiązania z badaniami empirycznymi. organizacji wczasów. wiek społeczny dziecka.Pestalozzi. okres tworzenia podstaw teoretycznych pedagogiki społecznej w Polsce.Próby syntetyzowania badań empirycznych w tym nakreślenia nowych obszarów badawczych oraz swoistej metodologii. Geneza i rozwój pedagogiki społecznej Okresy rozwoju pedagogiki społecznej: • I okres-Okres w którym podejmowano praktyczną działalność wychowawcza bez refleksji naukowej Przedstawiciele to J. Nawiązuje do współczesnej andragogiki. dramaty tożsamości obnaża progi i ograniczenia rozwoju myśli i praktyki pedagogicznej Lata 90.1945).Irena Lepalczyk. w których zachodzi potrzeba ratownictwa. opieki i pomocy.Natorp. Poszukiwanie sposobów na odnajdywanie sił ludzkich oraz organizowanie sa do przezwyciężenia niekorzystnych uwarunkowań środowiskowych na rzecz warunków korzystnych dla rozwoju jednostki i grup społecznych. utworzenie przy Uniwersytecie Warszawskim Katedry Pedagogiki Społecznej pod kierownictwem Ryszarda Wroczyńskiego • Lata 80.oświatowej wolnej wszechnicy w Warszawie • (1945. Okresy rozwoju pedagogiki społecznej w Polsce: • (1908. c)Historia pracy społecznej i oświatowej: poszukuje i analizuje czynniki ewolucji urządzeń i instytucji społecznych. R. Stanisław Szacki w Rosji (poznanie pragmatyczne). Silny rozwój tej dyscypliny. • IV okres.H...Owen. miernik. W okresie tym tworzy również Mary Richmond w USA i A.Solomon w Niemczech. • II okres. przywrócenie działalności zamkniętej wcześniej Katedrze Pedagogiki Społecznej Uniwersytetu Łódzkiego.

proponuje realizowanie badań normatywnych i wprowadzenie pojęcie społeczeństwa globalnego. trwałości. wspomaganie kompetencji jednostek i grup niezbędnych do wypełniania różnorodnych zadań . pedagogiką. W ten sposób w pedagogice społecznej znajdą się zadania opisowe (empiryczne). projektowanie zmian w badanym środowisku wzorcowym. które prezentowałyby ład społeczny). stwarzającego warunki rozwoju osobowego każdemu człowiekowi. opieki lub pomocy. organizacji wczasów. Radlińskiej: • Teoria pracy społecznej. dokształcania dorosłych. Zadania dla III okresu Tadeusz Pilch zarzuca pedagogice tego okresu dominacje metod i technik nad celami przebudowy społecznej. zadania normatywne (stawianie celów i wartości). Zadania wg H. Zadania dla okresu IV W latach 90tych próbowano ujmować pedagogikę społeczną bądź jako dyscyplinę wyłącznie profilaktyczne-kompensacyjna bądź teorię i praktykę środowiska wychowawczego.obejmuje zagadnienia kształcenia. poszukiwanie sposobów udzielania tej pomocy. do zmiany niekorzystnych uwarunkowań środowiskowych na korzystne dla rozwoju jednostek i grupy: teorię oświaty dorosłych obejmująca zagadnienia kształcenia i dokształcania dorosłych.prawo narodu do niezależności. w związku z filozofią.Zadania dla I i II okresu rozwoju: ■ Helena Radlińska zadania ujmuje w 3 dziedziny: teorie pracy społecznej zajmującą się rozpatrywaniem warunków gdzie zachodzi potrzeba ratownictwa opieki. zadania socjotechniczne (zasady kształtowania rzeczy. Rozwój pedagogiki społecznej jako dyscypliny naukowej na przełomie XIX i XX wieku wiąże się z H. ich powiązań. biologicznych i społecznych z etyką i kulturoznawstwem (teorią i historią kultury) dzięki własnemu punktowi widzenia. kultura narodowa. Edmund Trępała wyszczególnił 3grupy zadań podejmowanych przez pedagogikę społeczna: analiza konkretnych środowisk wychowawczych. udzielanie pomocy • Teoria oświaty dorosłych. socjologią podejmowała problemy ogólnospołeczne. Można go najkrócej określić jako zainteresowanie wzajemnym stosunkiem jednostki i środowiska. wspomagania kompetencji jednostek i grup niezbędnych do wypełniania różnych zadań: historie pracy społecznej i oświatowej poszukującą czynników ewolucji i urządzeń społecznych. Radlińską. relacja między społeczeństwem. wpływem warunków bytu i kręgu kultury na człowieka w różnych fazach jego życia. Szkoła Radlińskiej nawiązuje do postępowania myśli polskiego oświecenia. pomocy. organizowania wypoczynku. podjęcie działań praktycznych służących poprawie analizowanej rzeczywistości wychowawczej. skutków celowych i samorzutnych oddziaływań wychowawczych. takich .rozpoznawanie warunków. i zmienności dążeń i form. zabezpieczenia oraz poszukiwania sposobów odnajdywania sił ludzkich i organizowania ich do przezwyciężania . wpływem ludzi na zapewnienie bytu wartościom poprzez ich przyjęcie i krzewienie oraz przetwarzanie środowisk siłami człowieka w imię ideału. Badania maja charakter deskryptywny i unikają formułowania celów zasadniczych. Pedagogika społeczna w ujęciu Heleny Radlińskiej Pedagogika społeczna jest nauką praktyczną rozwijająca się na skrzyżowaniu nauk o człowieku. za promocja człowieka jako świadomego i autonomicznego podmiotu działań 5. zjawisk społecznych. w których zachodzi potrzeba ratownictwa. Postulowano za rozbudzeniem sił społecznych. rozwój społeczny a oświata.

poszukiwanie i analizowanie czynników ewolucji urządzeń i instytucji społecznych. które stają przed szkołą jako podstawową instytucją wychowawczą.• Historia pracy społecznej i oświatowej. który stawia przez pedagogiką społ. Pedagogika społeczna powinna koncentrować się na problematyce środowiska wychowawczego. Kamiński w ścisłym współdziałaniu z innymi naukami społecznymi i biologicznymi praz z potrzebami rozwoju społecznego. nowe zadania. Ważnym aspektem jest również działalność pozalekcyjna. ale nie jedyne ogniwo łańcuchu warunków zapewniających prawidłowy oraz możliwie wszechstronny rozwój młodego pokolenia. Uważał on. Radlińską. Kręgi wychowania intencjonalnego powinny być rozszerzane poza tradycyjne środowisko wychowawcze (poza rodzinę. placówki opieki na dzieckiem). trwałości i zmienności dążeń. społ. A. skierowaną na aktualne potrzeby społeczne i jednostkowe nie tylko określonego wieku człowieka. ale całego jego życia i wszelkich dziedzin jego działalności. zarówno w dziedzinie rozszerzania sfery poznania jak i pogłębiania zainteresowań dzieci i młodzieży oraz pozaszkolna polegająca na organizowaniu i kontroli wychowawczej danego środowiska. Kładzie nacisk na stymulowanie wyzwalania się w tym środowisku bodźców rozwojowych wspomagających proces dydaktyczno. „Aby zapewnić skuteczność działania wychowawczego tzn. KAMIŃSKI W swej twórczości naukowej i działalności społeczno. Jest trzeci typ wychowania.wychowawczej Kamiński kontynuował kierunek pedagogiki społecznej reprezentowany wcześniej przez H. schroniskach turystycznych. Wroczyński Pedagog i historyk oświaty i myśli pedagogicznej. Pedagogika społ. W swoich tezach uznaje on konieczność interwencji w pozaszkolnym środowisku życia dziecka. Wg niego preferowany przez ped. muzeach. Pedagogika społeczna w ujęciu Kamińskiego jest przede wszystkim nauką praktyczną i użyteczną. że upowszechnienie oświaty pierwsze i podstawowe. Proces wychowania powinien przebiegać w: poradniach świadomego macierzyństwa. traktując je jako zespół bodźców działających na wychowanka i warunkujących jego rozwój oraz efekty i wyniki planowanej działalności oświatowo. Z procesem wychowania wiąże się pojęcie wychowawca. Kamiński wiąże nierozłącznie z ped. koncentruje swoje zainteresowania wokół problematyki roli środowiska w procesie celowej działalności wychowawczej oraz organizowania środowiska wychowawczego. Możliwość istnienia i rozwoju tej nauki widzi A. redakcjach. ich powiązania. czyli planowego wyzwalania nim bodźców i wpływów zgodnie z kierunkiem pracy wych. który będzie dotyczył wszystkich zawodów. Przedstawiciele pedagogiki społecznej i ich poglądy (Kamiński. Kamiński wyróżnia trzy typy działań wychowawczych: • Kontakt oparty jest na indywidualnym stosunku wychowawca. formy i skutków wychowawczych. osiągnięcie zamierzonych rezultatów. należą planową pracę wychowawczą najściślej sprzęgać z całokształtem wpływów działających na wychowanka”.wychowawczy szkoły oraz osiąganiu celów i realizowaniu zadań.wychowawczej. dziecięcych grupach podwórkowych. wytwarzanie odpowiednich bodźców rozwojowych jako integralny element planowego działania wychowawczego. zakładach pracy i społecznościach sąsiedzkich. 6. swoiście rozumiany proces wychowania. R. Proces wychowaniadokonuje się w różnorodnych sytuacjach życiowych i obejmuje wszystkie etapy życia człowieka. Pedagogika społeczna traktuje przeobrażenia środowiska. którym towarzyszy pośrednio lub bezpośrednio wychowanie. Przedmiotem działalności wychowawczej jest osobowość człowieka poddana wielorakim wpływom pozostającym często poza kręgiem oddziaływania wychowawcy. społ. szkołę. szpitalach. Wroczyński).wychowanek • Wychowanie zespołowe w grupie zostało odpowiednio zaktywizowane wychowawczo • Wychowanie przebiega w toku ulepszania środowiska siłami tegoż środowiska. Wychowanie musi być inspirowaniem i rozbudzaniem sił twórczych w życiu środowiska. .

muzeum. poziom zintegrowania (identyfikacji kulturowej) poziom gospodarczy.7. filharmonia. Skł. W rodzinie jednostkę otaczają składniki . kulturowej. religia. społecznej. Obejmuje wytwory działalności człowieka lub sposoby ich przeżywania. Są to dobra materialne – cywilizacja oraz dobra duchowe – nauka. moralność. Miejsca środowiska kulturowego to m. co jest zmienne. kino. natomiast inne instytucje maja jej w tym pomóc. Inne klasyfikacje środowiska (wg kryterium administracyjno . prawo). środowiska są: elementy struktury przyrodniczej. Wroczyńskiego środowisko to ogół skł. flora i fauna • środowisko społeczne . a więc jego funkcjonowaniem i wychowawczym oddziaływaniem. normy. wiek. Najważniejszą rolę Pieter przypisuje rodzinie uważa że jest ona najważniejszą instytucją która odpowiada za wychowanie dziecka. zabobony. pedagogika społeczna zainteresowana jest empirycznym obrazem środowiska społecznego. a środowiskiem to co jest stałe. klimat. nawyki np. filozofia. a gdy emitują bodźce możemy wyróżnić typowe środowiska: • Środowisko naturalne – to ziemia wraz z jej zasobami i ukształtowaniem powierzchni.in. wykształcenie. zróżnicowaniu ekonomicznym i o poziomie kulturalnym) • relacje poszczególnych grup wieku (wskazują na biologiczny dynamizm ludności) • struktura i poziom wykształcenia • Środowisko kulturowe – to oddziałujące na osobnika elementy dorobku historycznej działalności człowieka. Czynniki empiryczne środowiska społeczno-kulturalnego: Środowisko społeczne (wg F. Czynniki empiryczne ukazujące wpływ na jednostkę to: miejsce zamieszkania. Wg H. Wg R. emitujacych bodźce i wywołujących przeżycia psychiczne. Pojecie środowiska. zasady. oraz sposobu docierania bodźców): Klasyfikacji środowiska dokonał Józef Pieter który dokonał podziału ze względu na docierane do odbiorcy bodźce wpływów. Środowisko kulturowe to ogół dóbr z jakimi mamy do czynienia przekazywanych nam z przez poprzednie pokolenie. grzecznościowe. płeć. Znanieckiego) to ogół osób z którymi jednostka spotyka się na przestrzeni swojego życia. Dobra kultury dzielimy na : materialne (przedmioty materialne) i duchowe (poglądy. wykonywany zawód.stanowi układ ludzi oraz stosunki społeczne otaczające jednostkę. wyróżnia się następujące elementy środowiska społecznego: → rozmieszczenie ludności oraz gęstość zaludnienia (od tych elementów uzależniona jest częstotliwość i różnorodność kontaktów społecznych) → struktura zawodowa ludności (świadcząca o stopie życia. podstawowe typy środowisk ze względu na kryterium bodźców Pojęcie środowiska (w ped.terytorialnego. Radlińskiej otoczeniem jest to wszystko.społ. Środowisko społeczne i kulturowe nie występują rozłącznie dlatego zawsze mówimy o środowisku społeczno-kulturowym.) to czynniki wyznaczające i współwyznaczające procesy rozwoju. 8. Poprzez te właściwości ukazujemy wpływ na wychowanie i rozwój. Są to zmienne niezależne. 9. Jednocześnie obok wymienionych zmiennych niezależnych mają wpływ również zmienne zależne do których zaliczamy: nawyki higieniczno-sanitarne. wartości.

teatr. powinowactwa lub adopcji. nierygorystyczna kontrola społeczna. powiatowe lub np. struktury wojewódzkie. tolerancja wobec różnic. racjonalnym. współżyjąca stale ze sobą w przestrzennym skupieniu. Mieszkańcy miasta mają dużą dostępność do różnych instytucji kulturalnych tj. 10. emocjonalno-ekspresyjną. Występuje podział pracy i usług. rodzicielstwa. rówieśniczą. Stanowi najważniejsze miejsce przygotowania do życia w społeczeństwie. rekreacyjno-towarzyską.pieter • okoliczne –obejmuja wieksza przestrzen okolice gmina. odizolowana i jednostronna o silnym zmyśle grupowej solidarności. zakład pracy. targowiskami. Wieś społeczność wiejska jest mała. Zanika instytucja „głowy rodziny” a dominuje model partnerstwa.kulturowe które wpływają bezpośrednio na jednostkę. W dużej aglomeracji miejskiej stosunki sąsiedzkie związane są między rodzinami zamieszkałymi w bliskiej przestrzeni. Rodzina może być mała i duża. środowisko lokalne. Drugim kręgiem otaczającym jednostkę jest środowisko grupy rówieśniczej. Trzecia kategoria z przewagą struktury handlowej np. Rodz. zakładu pracy czyli środowisko lokalne – docierają do jednostki z niego bodźce pośrednie. Podstawowe (typowe u Kamińskiego. przemysł zamiast administracji. często negatywnych. szkołę. Wg Kamińskiego rodzina to środowisko życia dziecka. Myślenie irracjonalne dominuje nad świeckim. Zachowanie cechuje tradycyjność. 3kregi środowiska j. Rodzina – to najważniejsza podstawowa gr. Istnieje również rozróżnienie jakościowe np. kino.-ter. W mieście występuje duża różnorodność zawodowa. poczucie jedności i względnej izolacji. w którym można wyróżnić 2 grupy . dominacja przyrody i przyrodniczy rytm życia. Cechy odrębności wsi – mała zbiorowość i ograniczenie przestrzenne. w tej samej lub sąsiedniej kamiennicy. zwartością i zróżnicowaniem zabudowy. Mimo przemian. szkoły. spontaniczność. gr.które wiaze się bezpośrednio z rodzina i jej zyciem >typologia oparta na rozróżnieniu cech terytorialnych srod: >kryteria ilościowe liczba mieszkańców >jakościowe cechy wsi i miast miasta i wsie duze i male >gospodarka indywidualna lub spoldzielcza na wsi lub wmiescie struktura przemyslowa handlowa lub administracyjna Ze względu na kryterium podziału adm. złożona z osób połączonych ze sobą więzami małż. można sklasyfikować środowisko miejskie i wiejskie. Występują niezbyt liczne rodziny dwupokoleniowe. Miasto skupia w sobie większą część mieszkańców. występuje różnorodność wzorów wychowawczych. a duża to grupa złożona przynajmniej z 3 pokoleń. prokreacyjną.dzielnica • miejscowe lokalne-dziecko zyje wniej wychowuje się • domowe-caloksztalt tych osobistych warunkow środowiska dziecka . społeczna. pokrewieństwa. To gr. opiekun-zabezpieczająca. występuje duża anonimowość życia i działania. fundamentalne) środowiska wychowawcze i ich charakterystyka: Do typowych środowisk wychowawczych zaliczamy: rodzinę.. seksualną. na której opiera się całe społeczeństwo. Miasto i wieś to najbardziej typowe środowiska wychowawcze w Polsce. Jest to środowisko charakteryzujące się dużą gęstością zaludnienia. Wieś jest żywym eksponatem środowiska lokalnego. Mała składa się z matki. wieś zachowała ogromny potencjał pozytywnych bodźców wychowawczych. legalizacyjno-kontrolną. ojca i dzieci. Styl wychowania dzieci jest bardziej liberalny niż na wsi. dominacja rolniczego charakteru pracy i instytucji. praca rodziców jest źródłem dochodów rodziny. Podstawą działania i doświadczenia życiowego jest wielka rodzina obejmująca kilka generacji z wiedzą należną do starszych. kultura ludowa i folklor jako ważne składniki świadomości. często nawet pod wspólnym dachem.. miasto z jarmarkami. Rodzina pełni wiele funkcji: materialno-ekonom.

kiedy dawniej była to wielopokoleniowa. Szkoła powinna dążyć do rozbudzania aktywności pozalekcyjnej w związkach i stowarzyszeniach młodzieży szkolnej. baza lokalowa i wyposażenie w pomoce dydaktyczne oraz zabezpieczenie budżetowe ze skarbu państwa. sportowych. często matka lub ojciec sami wychowują dziecko. czy zasadami dotyczącymi działalności grupy. Do nich można zaliczyć: bezrobocie. obok rodziny i szkoły stanowi ważne ogniwo w systemie oddziaływań wychowawczych na młodego człowieka. rówieśnicza jest obok rodziny jedną z instytucji wychowania naturalnego o stosunkowo silnym wpływie na jednostkę. cechują się zbliżonym wiekiem. a musi stać się szkołą pobudzającą wysiłki intelektualne i moralne dzieci. zagrażać i utrudniać przebieg oraz rezultaty tego procesu. Jeżeli gr. Szkoła – to instytucja oświatowo-wychowujaca. Szkoła powinna pomagać uczniom zdolnym o wybitnej inteligencji. znajduje możliwość ekspresji własnej osobowości. zaspokojenie potrzeb biologicznych. mogą być zorganizowane. dzieci-rodzice. w najróżnorodniejszych zespołach i kołach zainteresowań intelektualnych. Dawniej ojciec zarabiał na rodzinę. to poszczególni jej członkowie również będą skłonni takie wzory przyjąć. Uczestnicy w gr. Ponadto organizuje swoim członkom czas wolny. Ważną cechą jest praca obojga rodziców. choroba w rodzinie. interakcje jako umiejętność wzajemnego komunikowania swoich przeżyć i myśl. ról. W ten sposób gr. często uzupełniając lub nawet zastępując w tym rodzinę. wywołując destrukcyjne zmiany w różnych sferach osobowości i życia dziecka.działających na człowieka bodźców: samorzutne i zorganizowane. bądź pod wpływem motywacji racjonalnej. model 1+2 lub 2+2. co pozwoli zaspokoić różnorodne zainteresowania młodzieży. co doprowadza do dysfunkcyjności rodziny. o umysłowości odkrywczej. W gr. a charakterystyczna cecha współ. rówieśniczej jedn. praw i obowiązków członków. Szkoła nowoczesna nie może być szkołą nudy dla dzieci zdolnych. psychicznych i społecznych. przestępczość. niepełnosprawność. stosownie do przyjętych w danym społeczeństwie celów i zadań oraz koncepcji oświatowo-wychowawczych oraz programów. Współczesną łączą zazwyczaj 2 generacje rodzice – dzieci. Środowisko wychowawcze rodziny tworzą takie elementy jak: kultura stosunków międzyludzkich w rodzinie. formalne to takie w których zasady organizacji wiadome są członkom z góry. pomoc uczniom w wyborze określonego systemu wartości. przemoc. Osiągnięciu celów służy odpowiednio wykształcona kadra pedagogiczna. tzn. przez zapoznanie się z werbalnie sformułowanymi normami. rówieśnicza. molestowanie. a matka zajmowała się dziećmi i domem. jest mała. Mogą one tworzyć warunki sprzyjające rozwojowi i edukacji. technicznych. rów. W grupach tych kontakty przebiegają zgadnie z ramowym wzorem postępowania i mają określoną wartość. wychowania do czasu wolnego. Grupy te mogą mieć charakter formalny lub nieformalny. o specjalnych talentach. funkcji. W rodzinie może występować przemoc wzajemnie okazywana: rodzicedzieci. Mogą więc powstawać spontanicznie. przelotne lub trwałe. pozytywnie przyjmuje jakieś wzory zachowania. rówieśniczych uczą się samodzielności i sprawdzają samych siebie. Do zadań szkoły w zakresie opieki wychowawczej zaliczamy: tworzenie w szkole i środowisku optymalnych warunków rozwoju ucznia. Osoby należące do gr. Rodzina bardzo często boryka się z problemami których sama nie jest w stanie rozwiązać. Gr. Będąc dla jednostki układem odniesienia. stanowisk. zdolność i chęć wspólnego porozumiewania się oraz symbole kulturowe. Grupy nieformalne są . nadzór oświatowy. Grupy tego typu dają swoim uczestnikom coś bardzo ważnego – poczucie pewnej autonomii. pełni wobec niej funkcje socjalizacyjne. W każdej rodzinie mogą wystąpić różne zagrożenia. młodzieży i dorosłych. zajmująca się kształceniem i wychowaniem dzieci. Grupa rówieśnicza – gr. sposobów postępowania. artystycznych. pozycji społecznych. dostarcza wrażeń. Współczesna rodzina różni się od tej dawnej: współczesne rodz. rodziny jest mała liczebność dzieci. dewiacje. rozwijanie zainteresowań i zamiłowań uczniów.. Patologie jakie występują w rodzinie: alkoholizm. przygód oraz nowych doświadczeń. realizacji potrzeby przynależności oraz zaspokaja potrzebę akceptacji przez innych.

Można wyróżnić trzy kategorie nieformalnych grup rówieśniczych: dziecięce grupy zabawy. symbole. gangi. zakładu pracy coraz większe znaczenie nabiera kształtowanie kultury pracy. Stanowiska w kwestii roli i znaczenia środowiska w kształtowaniu rozwoju osobowości Wg A. Nie występują tu instytucje wychowawcze. formalnych i nieformalnych. nawyki. Z opisu tego wynika. kulturową. życzliwość. zasada odrębności tworzyła poczucie przynależności do określonego świata wartości i emocji. Zasada kontroli była mechanizmem regulowania zachowań i represji wobec jednostki łamiącej prawo. relacji międzyludzkich oraz identyfikacje z zawodem. Wspólnymi cechami wychowania naturalnego i intencjonalnego jest kształtowanie i rozwijanie równoległe z wiedzą i umiejętnościami zawodowymi takich cech jak sumienność. Kamińskiego środowisko jest obiektem zapatrywania z dwóch stanowisk: a) subiektywne – zwolennicy tego stanowiska wychodzą z założenia że nie ma dwóch takich samych jednostek ludzkich posiadających identyczne środowisko np: dwaj bracia bliźniacy nie mogą mieć przez całe życie tych samych kolegów czy czytać te same książki. czyli wzajemna znajomość członków zbiorowości z zasady kontroli czyniła instrument skuteczny. instytucje usługowe i kulturowe. gospodarność. Praca szczególnie zbiorowa lub zespołowa stwarza warunki. poglądów i postaw pracowniczych. Do owych właściwości. która służyłaby zaspokajaniu ich potrzeb poza nadzorem dorosłych lub przy akceptacji z ich strony. która obejmuje: wiedzę umiejętności. która przez zespół cech. wytrwałość. relacje między pracownikami. poczynając od wieku przedszkolnego przez wiek szkoły podstawowej i średniej. posiadająca określoną strukturę organizacyjną i urządzenia. 11. bandy). które kierują siły wychowawcze środowiska zaliczamy: tożsamość etniczną. Członkowie danego zakładu pracy dążą do określonego celu. że w zbiorowości lokalnej wynikły treści procesu socjalizacji. dyrekcji i organizacji społecznych. posiadających i ceniących wspólną tradycję. Wszystkie te grupy powstają w wyniku niezaspokojenia w warunkach życia pewnych potrzeb czy zainteresowań. staranność. Wśród funkcji wychowawczych ściśle związanych z celem i zadaniami produkcyjnymi lub usługowymi wyróżnia się funkcje wynikające z uczestnictwa w procesie pracy. doświadczenie zawodowe. izolacji. wartości. samodzielność. a powszechna identyfikacja. religijna. właściwości i wewnętrznych mechanizmów regulujących tworzy szczególny typ środowiska wychowawczego. aż do młodzieży studiującej. te są efektem dążenia dzieci i młodzieży da stworzenia własnej społeczności. 2 grupy dewiacyjne (np. w których sam proces pracy i środowisko pracy wpływają na ukształtowanie się celu. kontroli grupy nad jednostkami i powszechnej identyfikacji członków. wychowawcy i plan działań wychowawczych. Ogólny cel wychowania w zakładzie pracy jakim jest wszechstronny rozwój osobowości pracowników można rozpatrzyć pod kątem podstawowych typowych oddziaływań wychowawczych: wychowanie naturalne – które opiera się na uczestniczeniu w pracy i życiu społecznym gr. odrębności i gotowości do wspólnotowego działania żyjących w poczuciu przynależności i wewnętrznego bezpieczeństwa. Definicja ta ukazuje pewien obraz specyficznej zbiorowości ludzkiej. świadomych jedności. wychowanie jest intencjonalne – jest celowym wychowaniem właścicieli (pracodawców). zasadę odrębności. Wśród wielu funkcji wych. pomysłowość. jedność ekonomiczną i zawodową. Zakład pracy – to celowo zorganizowana jednostka gospodarcza prowadząca działalność o charakterze zarobkowym. jest to wychowanie gdzie dominują spontaniczne związki. Gr. 3 młodzieżowe paczki. (punkt widzenia charakterystyczny dla psychologii) . słowność. pełnią określone role zawodowe.zjawiskiem występującym we wszystkich podstawowych fazach uspołeczniania dzieci i młodzieży. środowiskowe systemy wartości i autorytety. Środowisko lokalne – to gromada ludzi zamieszkujących ograniczone i względnie izolowane terytorium.

chuligaństwo. iż decydujący wpływ na proces kształtowania się umysłu psychiki człowieka.B. wakacyjne obozy młodzieży pozbawionych odpowiedniego kierownictwa wychowawczego. Rybickiego) stanowisko charakterystyczne dla pedagogiki. Problem potrzeb i ich zaspokajania w różnych fazach życia i sytuacjach zawodowych. czyli rodzina 12. Freud – wg niego superego stanowi wytwór środowiska kontrolujący jaźń – ego. 2) idealizm pedagogiczny – reprezentowany przez Fryderyka Foersta głosi że jednostka wrażliwa na motywację wyższego poziomu (światopoglądowe. tak więc podstawowym celem wychowania miało by być stwarzanie jak najbardziej korzystnych warunków dla naturalnego rozwoju wychowanka. czy estetyczne) i na ich podstawie kształtująca wszelkie niepożądane oddziaływania środowiska. uważała że p.b) obiektywistyczne (wg prof. Owe wykolejenia to: przestępczość.jest to stan niedoboru i braku czegoś.. utrzymania określonej roli społecznej itp. niedostrzegania progu możliwości środowiskowych metod przezwyciężania wykolejeń jednostek i grup młodzieżowych. zakłady poprawcze grupujące młodzież bez należytej selekcji. którym to miały być podporządkowane zamierzona działalność wychowawcza oraz wpływy środowiskowe → Alfred Adler uważał. jego indywidualnym doświadczeniem oraz miejscem społecznym jest niezbędne do utrzymania się przy życiu i umożliwienia rozwoju. Wychowawca powinien być osobą kompetentną z odpowiednimi kwalifikacjami pedagogicznymi. Lamarck uważał. Wpływ środowiska na rozwój człowieka Istnieją następujące koncepcje na ten temat: → J. narkomania. Niebezpieczeństwa wynikające z niewłaściwego interpretowania wpływów środowiska: Niebezpieczeństwa grożące przy niewłaściwym interpretowaniu wzajemnych oddziaływań środowiska i jednostki to: 1) dotyczy przesadnego zaufania do „naturalnej” siły wychowawczej niektórych kręgów środowiskowych np: zakładów pracy produkcyjnej. w życiu jednostki: 1) determinizm wedle której istoty ludzkie w całej swej osobowości. 13. Z. Można rozróżnić 3 punkty widzenia na role środo. iż podstawowym źródłem przeżyć psychicznych człowieka oraz rozwoju jego psychiki jest właśnie środowisko społeczne. 2) Drugie niebezpieczeństwo dot. alkoholizm. lub dorosłych. kształtowane są przez środowisko przyrodnicze. co w związku ze strukturą organizmu człowieka. POTRZEBA LUDZKA. Radlińska. a przede wszystkim najbliższe środowisko życia. iż wpływ środowiska ma decydujące znaczenie dla rozwoju i kształtowania się różnorodnego świata organicznego → John Locke z kolei był zdania.s. ma zewnętrzne doświadczenie → Stanley Hall twierdził. – przedst. W ciągu całego życia człowiek przechodzi przez . Odmianą determinizmu środowiskowo-przyrod. zachowania gatunku. Jednostka funkcjonując w środowisku jest poddana oddziaływaniu tych samych bodźców pośrednio jak i bezpośr. 3) Trzecie niebezpieczeństwo polega na tworzeniu środowisk pozornie korzystnych ale których oddziaływanie może być sprzeczne z dążeniem ich twórców (np. interesuje przede wszystkim wzajemne oddziaływania wpływów środowiska i przekształcających środowisko sił jednostek. moralno-społ. podobnie jak wszystko co żyje. 3) dialektyczny – współtwórcą 3 formuły ujmującej środowisko i jednostkę w dialektycznym związku jest H. jest determinizm psych. iż w naturze człowieka kryją się doświadczenia historycznego rozwoju całej ludzkości.

w której wiedza życiowa i nauka o człowieku oraz środowisku. potrzeba 8 godzinnego dnia pracy) POTRZEBY PSYCHICZNE. Potrzeby te. które odczuwają członkowie wielu różnych grup społecznych. Stosunków społecznych i kultury: fizjologiczne (jedzenia. ich tragedie a także trudności i problemy w różnych środowiskach(w rodzinie. których człowiek nie nabywa. Analiza zaburzeń rozwojowych obserwowanych u ludzi. Uświadamianie nowych potrzeb społecznych może nastąpić dzięki żądaniom społecznym (np. Pomoc to system instytucji pomocy społecznego. potrzeba czasu wolnego). to brak czegoś. dzieci i młodzieży. Zaspokajanie potrzeb rozwojowych jest ważne dla utrzymania zdrowia. środowisko lokalne) wskazują. Psychicznego Rozwój człowieka jest uwarunkowany przez uzdolnienia jednostki. Wsparcie to działania pomocowe dla danej osoby o charakterze instrumentalnym. snu). jak zostały zaspokojone potrzeby filogenetyczne. Potrzeby społeczneakceptacji. Potrzeby te podlegają ciągłym zmianom. Są artykułowane przez grupy społeczne. ochrona przed agresja). masy ludzkie. W praktyce jednak ich determinująca rola nie jest dostrzegana. wycofania 14. a ta z kolei do agresji. w których zaspokaja swoje potrzeby. co jest akceptowane przez grupę społeczną. przynależności i identyfikacji (przyjaźń. Stosownie do panujących obyczajów. Jeżeli potrzeby niedostatku nie są zaspokojone. Posiada je każdy z nas. Są to potrzeby gatunku ludzkiego. życia towarzyskiego. to konkretne działanie.są to potrzeby.są to potrzeby. życie towarzyskie). Długo niezaspokojone potrzeby prowadzą do frustracji. Poziom ich zaspokojenia ma wpływ na kształtowanie się potrzeb rozwojowych. Analiza wielu przypadków zaburzeń rozwojowych u dzieci i młodzieży. potrzeby rozwoju przestają kierować naszym życiem. zależy od tego. ich tragedie. lecz odpowiednio się zachowuje wobec nich. że wszystkie mają swe źródło w niezaspokajaniu potrzeb. są użyte w celu zmobilizowania sił w jednostce i . i o których społeczeństwo sądzi. informacyjnym. w szkole) -wskazuje na to. bezpieczeństwa. Jeśli potrzeby niedostatku nie są zaspokojone. przynależności. Wśród ogółu wychowawców świadomość roli potrzeb w życiu człowieka jak i umiejętność ich zaspokajania odbiegają od stawianych wymagań. które potrzebują pomocy. duchowym. • Potrzeby społeczne: są to potrzeby. gł.dotyczą indywidualnych właściwości jednostki. Znaczenie potrzeb dla rozwoju jednostki czy grupy społecznej ma pełne uzasadnienie teoretyczne. METODA INDYWIDUALNEGO PRZYPADKU Wg Kamińskiego jest sztuką. Metody pracy socjalnej. że w ich zaspokajaniu muszą dopomóc jednostce instytucje publiczne. Potrzeby rozwojowe są potrzebami ontogenetycznymi. Potrzeby te nie ustają w toku zaspokajania lecz potęgują się dostarczając coraz to doskonalszej realizacji osobowości.różne środowiska wychowawcze. Należą do nich potrzeby fizjologiczne. stosunki społecznoekonomiczne(np. która przez osiąganie określonych wartości osiąga pełnię bytu. To jakie one są. które odczuwają członkowie wielu różnych grup społecznych. Rodzaje potrzeb: • Z niedostatku. bezpieczeństwa (schronienie. szacunku i miłości (wobec samego siebie i uznanie wśród innych) • Rozwojowe (istnienia). a także umiejętność obcowania z ludźmi. masy ludzkie i o których społeczeństwo sadzi. szkoła. apatii. że w ich zaspokajaniu muszą dopomóc jednostce instytucje publiczne. wiek. że mają one swe źródło w niezaspokojonych potrzebach. Brak czegoś uniemożliwia nam funkcjonowanie w stanie równowagi. potrzeba uznania społecznego. a także powstałe trudności i problemy wychowawcze w różnych środowiskach (rodzina. to wtedy potrzeby rozwoju przestają kierować naszymi zachowaniami.

Poczynanie wstępne polega na ustaleniu przez daną grupę konkretnych zadań realizacyjnych. • Opracowanie planu postępowania.dotyczy osób w każdym wieku. obozy.plan jest praktyczną konsekwencją diagnozy. przykładaniem się do realizacji zadań. Tylko w toku realizacji wspólnego zadania możliwe jest powstawanie zwyczajów grupowych.oświatowej dorosłych i młodzieży (w domach kultury.odpowiedniej pomocy w społeczeństwie dla ulepszenia wzajemnego przystosowania jednostki i jej środowiska.samorozwoju w którejś z wymienionych dziedzin. aby czynili członkowie zespołu.). klubach itp. na czynieniu przez Ledera tego wszystkiego. Rewalidacja zaś polega na zmianach sytuacji środowiskowej oraz równolegle postępującego wyciszenia niepokoju „pacjenta”. kluby sportowe).rozpoznawanie przyczyn problemu i ich nasilenia. najdłuższy etap działań pracownika socjalnego. Bardzo ważne jest by przestrzegać podstawowych zasad tej metody: akceptowanie jednostki takiej jaka jest. Plan bywa ukierunkowany dwojako: na praktyczne korygowanie środowiska np. kulturalnemu wszystkich. Procesy rewalidacyjne są kosztowne i długotrwałe.to ostatni. Określa. sytuacji społecznej itp. Musi być otwarty na wprowadzenie poprawek. w zorganizowanej rekreacji (kolonie. Trzy etapy metody indywidualnego przypadku: • Diagnoza społeczna. Poprzez uczestnictwo w grupie tworzymy warunki do zaspokajania potrzeb: Grupa rozwojowo wychowawcza. z tendencją do wyszukiwania wśród nich przodownika. aby sama chciała skorygować swoje życie oraz dobrze rozpoznać się we właściwej osobowości. Czyli mamy to do czynienia z metodami rewitalizacji. kształtującym korzystne zachowania i postawy „pacjenta”. METODA PRACY GRUPOWEJ W tej metodzie oddziałuje się na jednostkę za pośrednictwem małej grupy. Taki plan musi posiadać pewne atrybuty. co dobre. kiedy i jak ma czynić pracownik socjalny w stosunku do pacjenta i jego rodziny. wykonalny i musi być też pewna rezerwa czasowa. . Celem pracy grupowej jest uczynienie grupy zespołem wychowawczym. Prowadzenie zespołu przez wychowawcę lub wyróżniającego się w grupie kolegę polega na przodownictwie. metoda rzeczowo. Natomiast prowadzenie zespołu przez osobę o większym dystansie psychicznym wobec członków grupy (z powodu wieku. tzn. Grupy takie kształtowane są na gruncie pracy kulturalno. co chce. Czynności diagnostyczne to zebranie informacji i diagnoza właściwa. wyjazd do sanatorium. którzy pragną mniej lub bardziej świadomie. zwyczajami. przerzucanie mostu życzliwości. psychicznemu. Ambicja i dynamizm grupy wyraża się w sprawowaniu kontroli przez grupę nad zgodnością postępowania członków z jej celami ideowymi. • Prowadzenie przypadku drogami rewalidacji. a co złe. musi być możliwy do zrealizowania. w związkach młodzieży i stowarzyszeniach społecznych. wspólnych zasad postępowania. a ich rezultat może być pomyślny lub pośredni. wspólnych ocen tego. zorganizowanie pomocy sąsiedzkiej oraz na postępowaniu wychowawczym. Prowadzone jest postępowaniem elastycznym. na pomocy i radach udzielanym czynniejszym członkom zespołu. Zadaniem tych grup jest służenie pomyślnemu rozwojowi fizycznemu. zasadami moralnymi. Narzędziem jest w tym etapie wywiad środowiskowy oparty na kwestionariuszu z pacjentem dopełniony obserwacją. wiara w tą jednostkę. aby uruchomić proces rewalidacji.środowiskowa (zależna głównie od polityki społecznej) i metoda psychowychowawcza (zależna od pracowników socjalnych).) polega na opiece tzn. co. dążenie do nastawienia jednostki. dopuszczającym korygowanie diagnozy i samego planu do czasu utrafienia w nurt najskuteczniejszego postępowania rewalidacyjnego. w razie gdyby pewnie zachowanie się wydłużyło. które sposobem bycia nie odróżniają się od przeciętnych zachowań ludzkich.

która nie jest zajęta przez pracę zarobkową normalną i dodatkową ani przez systematyczne uczelniane kształcenie się. Należy wtedy stworzyć grupę konkurencyjną np. swych nieszczęściach i sukcesach. Metoda organizowania społeczności jest najtańszą z metod pracy społeczno. umożliwienie powrotu osobom wykolejonym do normalnej społeczności. 15. Kamińskiego jest to ta część budżetu czasu. Pierwsza faza w tej metodzie polega na kompletowaniu grup nieprzekraczających 7. Zadaniem pracownika socjalnego jest słuchanie wypowiadających się. Funkcje czasu wolnego. METODA ŚRODOWISKOWA Organizowanie społeczności lokalnej inaczej środowiska naturalnego grupy ludzi. ani przez zaspokajanie elementarnych potrzeb fizjologicznych(sen. posiłki.jej tworzenie jest spontaniczne. terytorialną. powołanie w tym celu specjalnej organizacji. grupa jakiś alkoholików.zawodową. Pracownik społeczny odpowiedzialny za pomoc takiej grupie rodzinnej dopomaga jej członkom w rozwiązywaniu swych rodzinnych trudności. przestępcze. grupy obozowe oraz rodziny problemowe. poszerzania wiadomości. Czas wolny wg.i .Grupa psychoterapeutyczna. Czas wolny. dezorganizujących życie społeczne. przejawiających objawy jakiegoś wykolejenia np. swoim życiu. swych zainteresowaniach. lecz przez społeczność i wspólnie z nią. wypracowanym za pomocą odpowiednich badań kompleksowych. Jednorodna pod względem typu wykolejenia grupa spotyka się systematycznie z pracownikiem socjalnym. Metoda środowiskowa to inaczej mówiąc organizowanie społeczności lokalnej dla zadań socjalnych. ani przez stałe obowiązki domowe(gotowanie. Metoda grupowa polega tu na operowaniu jej postacią rozwojowo. Stabilizacja poczynań organizujących społeczności lokalne może mieć postać: objęcia kierownictwa poczynań przez odpowiednią grupę lub samorząd osiedlowy. Drugą fazą pracy grupowej jest przejście do dyskutowania wypowiedzi. rozwijania swoich możliwości. jej głównym zadaniem jest próba powiązania zerwanych nici łączących jednostkę z najbliższą grupa społeczną. pranie. Polega ona na ulepszaniu sytuacji społeczności lokalnej zjednoczonymi wysiłkami organizacji publicznych i społecznych. opieka nad członkami rodziny.8 osób w tym samym wieku. którą łączy bliskość zamieszkania. zrozumieć jej motywację. drużyny podwórkowe. a zadaniem staje się organizowanie procesu wychowawczej poprawy . udziału w życiu społecznym poza obowiązkami zawodowymi i rodzinnymi.wychowawczą dla organizowania dzieci i młodzieży zagrożonych wykolejeniem lub już wykolejonych. Podstawowym zadaniem tej fazy jest wywołanie lub wzmocnienie u nich krytycznego poglądu wobec omawianego rodzaju faktów oraz wzbudzanie chęci wyzbycia się takiego postępowania. Pracownik słuchając usiłuje wczuwać się w każdą jednostkę swej grupy. rozrywki. CZAS WOLNY to wszelkie zajęcia jakim może oddawać się jednostka z władnej ochoty dla: wypoczynku. Wśród grup rewalidacyjnych wyróżniamy: drużyny podwórkowe. czego się wysłuchiwało. grupy obozowe oraz rodziny problemowe. Po dokonaniu lustracji społecznej. aby w rozmowach wypowiedzieć się o sobie. przystąpić należy do planowania ulepszeń środowiska lokalnego. Trudną przeszkodą dla tychże grup są grupy szkodliwe społecznie np. higiena). Podejmowane są tu działania o charakterze ratowniczym i opiekuńczym w stosunku do osób nieprzystosowanych społecznie.wychowawczej. Podstawową zasadą metody środowiskowej jest to. skłaniając do dyskutowania samych członków grupy. Aspekt wychowawczy i moralny czasu wolnego. rówieśniczą itp. podlegających zaburzeniom w zachowaniu się. Grupa rewalidacyjna.nastawiona jest na realizację zasadniczego zadania tj. sprzątanie. mobilizujących wszelkie siły społeczne do działań opartych na wspólnym planie. że poczynań nie prowadzi się dla społeczności. I w tej fazie prowadzący powinien jak najmniej mówić . powstaje ona w wyniku potrzeby instytucji. nieletnich popełniających jakieś kradzieże. do poszukiwania sensu tego.

która nie jest zajęta przez pracę zarobkową normalną i dodatkową. Czytanie książki jest przyjemnością gdy czytamy pasjonujące nas dzieło. płeć.jest to ta część budżetu czasu. CZAS WOLNY wg Kamińskiego. tereny gier i zabaw. Ta czwarta funkcja ma za zadanie wprowadzenie danej jednostki w życie społecznie. w kontemplacji czy drzemce i raczej w samotności.Park na Błoniach Krakowskich (Henryk Jordan 1898r. Przynosi odprężenie po znużeniu monotonią codziennych obowiązków. szkoły i placówek wychowania pozaszkolnego. sprawności-to także. Należą do nich: różnorodne formy zajęć pozaszkolnych. świetlice. Owo odreagowanie powinno odbywać się w ciszy i spokoju. zawód) b)Rozrywka(rekreacja): jest to wypoczynek czynny. a może przede wszystkim proces ich dalszego spożytkowania. że organizacja czasu wolnego dzieci i młodzieży jest z wychowawczego punktu widzenia ważna jak dydaktyczna działalność szkoły • Rozpoznanie rzeczywistych potrzeb poszczególnych grup i młodzieży oraz dostosowanie form i metod pracy wychowawczej do tych potrzeb • Stałe unowocześnianie form i metod pracy • Rozwijanie samorządności młodzieży. innym razem może być zwykłym odrabianiem lekcji. Umożliwia jednostce znalezienie własnego miejsca w społeczeństwie. to nie tylko proces przyswajania sobie nowych wiadomości. Aby te oddziaływania mogły być efektywne konieczne jest spełnienie kilku warunków: • Uznanie. Czas wolny powinien być wypełniony treścią. kluby. rozwój zainteresowań i uzdolnień. w których młodzież bierze udział dobrowolnie. na odnowieniu sił fizycznych i psychicznych. Funkcje czasu wolnego: a)Odpoczynek: sens odpoczynku polega na odreagowaniu zmęczenia i znużenia. tzn. poszukiwanie własnego miejsca w społeczeństwie. Czas wolny staje się sferą szczególnie ważną dla oddziaływań pedagogicznych rodziny. angażuje wyobraźnię. c)Praca nad sobą: jest to funkcja kreatywna. Jest nasycona bogactwem i zmiennością wrażeń. Ilość i rodzaj odpoczynku są uwarunkowane pewnymi zmiennymi(wiek. Zajęcia kształtują(A. Dąbrowski wyróżnia 4 funkcje wolnego czasu: wypoczynek. rozrywki i wychowania fizycznego Instytucje wychowania pozaszkolnego: MDK.może być spożytkowana bądź na swobodne wczasowanie. ponieważ u tego samego człowieka to samo zachowanie czy ta sama czynność raz jest. Zawadzka). ani przez systematyczne kształcenie się . ale kształtowanie umiejętności samodzielnego organizowania czasu wolnego przez młodzież • Preferowanie form aktywnego i twórczego spędzania czasu wolnego Wychowanie pozalekcyjne i pozaszkolne ma na celu: • Rozwijanie zainteresowań i uzdolnień młodzieży • Stwarzanie warunków dla społecznej działalności • Organizowanie kulturowego wypoczynku. Jest to pewnego rodzaju problem. Z drugiej strony uwalnia człowieka od stresów związanych z przymusem poprzez kreację osobowości i potrzeb. nie tylko organizowanie jej czasu przez dorosłych. Do czasu wolnego dzieci i młodzieży zaliczamy wszelkie czynności zorganizowane. a raz nie jest czasem wolnym. prace z związkach i prace w organizacjach młodzieżowych. bądź na życie rodzinne i aktywność przynoszącą doraźne korzyści. Rola wybranych podmiotów w wychowaniu do czasu wolnego.) 16. Z. Łączy w sobie poczucie obowiązku z zainteresowaniami i zamiłowaniami. Pierwszy w Polsce ośrodek wychowania pozaszkolnego młodzieży.

Spełnia ono podstawową rolę w rozwijaniu zainteresowań i organizowaniu czasu wolnego młodzieży. iż są oni zależni materialnie. Szkoła .Zachowania człowieka w czasie wolnym świadczą najlepiej o jego rzeczywistych dążeniach. postawach.wychowanie pozalekcyjne organizowane przez szkołę spełnia także ważną rolę w rozwijaniu zainteresowań i organizowaniu czasu wolnego dzieci i młodzieży. Organizacje i instytucje społeczne. ani przez stałe obowiązki domowe (gotowanie.i może być spożytkowana bądź na swobodne wczasowanie. młodzi pozostawieni są sami sobie. w których młodzież spędza wolny czas jest dobrowolność podziału. Placówki te dążą do tego aby wychowywać człowieka o szerokich zainteresowaniach. ROLA WYBRANYCH ŚRODOWISK W WYCHOWANIU DO CZASU WOLNEGO. koła artystyczne i sportowe. oraz preferowania form aktywnego i twórczego spędzania czasu wolnego. higiena). wśród których można wyróżnić następujące rodzaje: koła artystyczne. to np. rozwoju i rozrywki oraz ukształtowanie nawyków właściwego spędzania czasu wolnego. Wynika to tez z faktu. zależni od rad i zaleceń starszych. itp. młodzieżowe domy kultury 5 organizacje młodzieżowe i stowarzyszenia . bądź na życie rodzinne i aktywność przynoszącą doraźne korzyści. organizator i animator czasu wolnego. Własnej woli. Podstawową zasadą powinno być związanie konkretnych i szczegółowych spraw. ponieważ ponoszą ograniczoną odpowiedzialność prawną lub nie ponoszą jej w ogóle. Do najbardziej typowych i atrakcyjnych form zajęć pozalekcyjnych należą: gry i zabawy na boisku szkolnym i w salonach gier i zabaw. gry i zabawy. teatralnych. Specyficzną cechą placówek wychowawczych. które pobudzają samodzielność i aktywność młodzieży. umiejącego korzystać z obfitych dóbr współczesnej kultury. sprzątanie. Młodzieżowe domy kultury i ogniska młodzieżowe także proponują ciekawe formy spędzania czasu wolnego. czytelnicze. pranie. aby placówki wychowania pozaszkolnego włączyły młodzież w aktualną problematykę i zaznajomiły w osiągnięciu współczesnej wiedzy i kultury.dziecko jest istotą niedojrzałą psychicznie. Organizatorzy czasu wolnego mają za zadanie stwarzanie możliwości wypoczynku. świetlice w których organizowane są formy zajęć o charakterze opiekuńczym i rozrywkowym obok kół zainteresowań. Negatywny jest tu fakt. sportowe. W związku z tym ich czas wolny podlega pewnym rygorom i racjom ustalonym przez rodziców. posiłki. Na szczególną uwagę zasługują zajęcia w kołach zainteresowań. przyspiesza procesy dojrzewania umysłowego. wzbogaca wiedze o świecie i życiu. kulturalnym. nie maja wzorów jak spędzać ten czas. koła techniczne. opieka nad członkami niezdolnymi do samoobsługi). ani przez zaspokajanie elementarnych potrzeb fizjologicznych ( sen. Jest to zadanie ważne szczególnie w okresie rozwijającej się nauki i kultury . Kluczową rolę spełnia tu wychowawca. Wychowanie pozalekcyjne organizowane jest przez szkołę. Obejmuje dużą liczbę młodzieży i jest dostępne praktycznie dla wszystkich uczniów. nauki i sztuki. udział w przedstawieniach szkolnych. koła przedmiotowe. Ich specyficzną cechą jest dobrowolność udziału w nich młodzieży. Dorośli nie mają czasu. Bardzo często czas wolny jest marnowany. koncertach itp. społecznym. placówki upowszechniania kultury. systemie wartości. będących przedmiotem zainteresowań dzieci i młodzieży z szerszym życiem naukowym. nie ma doświadczeń więc jest przez to uzależnione od rodziców czy wychowawców. Rodzice . Konieczne jest kształtowanie umiejętności samodzielnego organizowania czasu wolnego przez młodzież. Formy takich zajęć. że osłabiają osobowy kontakt młodzieży ze środowiskiem. artystycznym. wycieczki. Chodzi więc o to. Dzieci tak jak i młodzież nie mogą w pełni organizować sobie czasu wolnego wg. TV i łamie środki masowego przekazu w dużej mierze wpływają na organizację czasu wolnego. Jednak z drugiej strony wywiera wpływ na intelektualny i moralny rozwój człowieka. Na pierwszy plan powinny być w nich wysunięte metody pracy.uczelniane.

dzięki czemu grupa staje się łącznikiem między grupami społecznymi. a uczestnictwo nacechowane jest wzajemną aprobatą.17. • -pojmowanie właściwych wzorów kulturowych • -organizowanie czasu wolnego. Grupa rówieśnicza wyznaje określony system wartości. które gotowe są przyjąć wszelkie warunki aby utrzymać członkowstwo. Są to grupy samorzutne. że więzi w niej są bliskie. W wyniku udziału jednostki w życiu grupy rówieśniczej kształtowana jest umiejętność nawiązywania kontaktów społecznych. • -pokonywanie barier tworzonych przez stereotypy znajdujące się w głowach rodziców. Wg Hurlocka’a do niepożądanych zjawisk należą „używanie żargonu i przeklinanie. Grupa rówieśnicza jako środowisko wychowawcze. opowiadanie frywolnych historyjek i dowcipów. młodzież rozwija samodzielne dążenia i osiąga cele. Wg Znanieckiego grupy rówieśnicze pełnią funkcję: • Młodzież wyraża w nich to. przygód i nowych doświadczeń. które służą podkreśleniu odrębności grupy. umowne znaki i wyrazy. Grupa rówieśnicza zaspokaja niezwykle ważną u dziecka potrzebę przynależności i akceptacji. ubrania). Cele są realizowane wspólnie i zespołowo. Wpływ grup rówieśniczych na wychowanie dzieci i młodzieży jest bardzo duży. . Grupy rówieśnicze stanowią naturalną formę życia dzieci i młodzieży. Dostarcza motywacji do działania celowego oraz wyznacza role społeczne. Do pozytywnych wpływów wychowawczych grupy rówieśniczej zaliczamy: rozwój samokontroli. Wyrażają ich dążenia do działania i samodzielności. powstające w rezultacie spontanicznej aktywności zabawowej oraz samodzielnego rozwijania dążeń i celów. odwagi. sumienności.łatwiej jest jednostce wyłamać się z reguł obowiązujących w grupie. mniej aktywnych i jednostki najmniej popularne. cierpliwości. Można tu wyróżnić: członków najbardziej aktywnych. wierności. Jest to dynamiczny układ ról społecznych Pozycje członków w grupie zależne są od ich indywidualnych wkładów. lojalności wobec przywódcy.). dziecko usiłuje doskonalić się i zmieniać swoje egocentryczne zainteresowania grupowe. Ustalanie i wpajanie norm i wartości regulujących postępowanie jej członków należy do podstawowych funkcji grupy rówieśniczej. których nie można rozwijać w innych formach aktywności przed osiągnięciem dojrzałości społecznej i uznaniem jej pełnoprawnego uczestnictwa w życiu dorosłym Funkcje wychowawcze. poczucia sprawiedliwości. wagarowanie. czego się nauczyła uczestnicząc w życiu otoczenia dorosłych • Przez udział w grupach. Im młodsza grupa tym słabiej rozwija się w niej solidarność. kreuje wzorce zachowań i egzekwuje ich postrzeganie. Najbardziej popularny członek grupy staje się jej przywódcą. dostarczanie wrażeń. od innych grap różni się tym. lekceważąca postawa wobec zasad i autorytetów. itp. Wychowawcze oddziaływanie grup rówieśniczych może mieć charakter pozytywny lub negatywny. Grupy rówieśnicze stanowią naturalną drogę procesu uspołecznienia dzieci i młodzieży. określone elementy w wyglądzie(fryzury.” Współzawodnicząc o pozycję społeczną. pomaga poznać siebie. • -pomaga dokonać oceny własnego postępowania i zachowań innych Trwałość grupy wzrasta wraz z wiekiem. skłonność do naruszania więzi rodzinnej czy odrzucanie wzorów ustalonych w rodzinie. swoje nazwy wywodzące się z filmów czy też książek. oddania sprawie. uczy samodzielności. • -staje się głównym kreatorem osobowości młodego człowieka. daje możliwość rozwoju i zdobywania doświadczeń. • -ukazuje pozytywne wzory postępowania. W miarę rozwoju dziecka wpływ tych ujemnych cech staje się słabszy. Mają swoje miejsca spotkań(cuidernie5 puste garaże.

Mechanizm ten przyjmuje 2 postacie: naśladownictwo (mowy. GRUPA SPOŁECZNA. sportowo. aby przybliżyć się do jakiegoś modelu. istnieje umowny system kontroli i sankcje.zachowują ciągłość. polityczne.oparte na przelotnych kontaktach  Długotrwałe.to pewna ilość osób powiązana uregulowanymi stosunkami między sobą. militarne. ośrodek dyspozycjo (odpowiada za zgodność z ideą naczelną). kliki • Młodzieżowe grupy dewiacyjne (gangi przestępcze) • Tworzenie się grup rówieśniczych jest zjawiskiem rozwojowym i w związku z tym zmienia się również ich charakter. grupa ustala wartości i wzorce.podejmowanie pewnych działań. W miarę rozwoju dziecko zaspokaja coraz więcej potrzeb wśród grupy rówieśniczej.religijne. osoba znacząca jest wzorem dla grupy. identyfikują. które funkcjonują na obszarze 3 grup: MECHANIZMY KONTROLI SPOŁECZNEJ. 18. Początkowo są to potrzeby dotyczące znalezienia atrakcyjnych partnerów do zabawy. Jednostka czerpie satysfakcje z faktu. struktura wewnętrzna sformalizowana. ubioru. model studenta. Mechanizmy osobo twórcze w grupie społecznej.turystyczne.grupa dostarcza możliwości zamiany zachowań. hierarchia. kościół). Gwarantem ich ciągłości jest organizacja i kultura . wyspecjalizowane kierownictwo • ZE WZGLĘDU NA TRWAŁOŚĆ GRUPY  Krótkotrwałe. Ważne są tu 3 elementy: idea naczelna (czynnik mobilizujący). że staje się bliższa wzorca. sposobu bycia) lub identyfikacji (z zewnętrznymi stanami osoby znaczącej). zbiór wartości (reguluje zachowania członków grupy w aspekcie wymagań idei naczelnej). MECHANIZM WZMACNIANIA WEWNĘTRZNEGO. którą daje przynależność do grupy. dominują więzi rzeczowe i stosunki organizacyjne. istnieją cele i interesy dominujące nad indywidualnymi. Posiada własne wartości. a z czasem dołącza do tego potrzeba bezpieczeństwa. w którym jednostka się znajduje MECHANIZMY OSÓB ZNACZĄCYCH.jest to powielanie zachowań tłumu. zawodowe.spontaniczne członkostwo. 19. Rodzaje grup społecznych. Każda grupa ma swój model np. przejmowanie stanu psychiki środowiska. potem wspólnego wykonywania zadań. Rodzaje grup społecznych: • ZE WZGLĘDU NA IDEĘ NACZELNĄ. tożsamość mimo zmiany członków (naród. w zależności od wieku dzieci uczestniczących w tych grupach. zabawowe • ZE WZGLĘDU NA CHARAKTER WIĘZI  Grupy pierwotne.członkowie pochodzą z rekrutacji formalnej. dominują więzi osobowe. oddzielona od innych na podstawie odrębności. paramilitarne. grupa jest niewielka. członkowie mają poczucie odrębności i przynależności. przywództwo wynika z cech osobowościowych i aprobaty grupy  Grupy wtórne (celowe). członkowie się tu znajdują. nie tylko dla jednostki. bandy • Młodzieżowe paczki.W oparciu o właściwości rozwojowe dzieci i młodzieży wyróżnia się 3 typy grup rówieśniczych: • Dziecięce grupy zabawowe. Grupa uruchamia mechanizmy osobo twórcze. kryterium ich wyróżniania.

fundacje i stowarzyszenia z wyłączeniem rn. partii politycznych. które znajdują zainteresowanie wycinkiem rzeczywistości.in. z myślą o realizowaniu celów statusowych. Tworzą je ludzie działający na mocy prawa.spontaniczne. usunięcia nieprawidłowości. dzieci uzdolnionych. które nie działają w celu osiągnięcia zysku. Najczęściej zajmują się kulturą ekologią prawami człowieka nauką i techniką. związków zawodowych i organizacji pracodawców. jest dobrowolnym . jego części na określony cel zgodny z intencją fundatora. JAKIE PRZYNOSI JEDNOSTCE CZŁONKOSTWO W GRUPIE  Instrumentalne.grupa dorosłych lub młodzieży posiadająca własną strukturę organizacyjną: członkowie grupy podejmują wspólne zadania i podporządkowują się obowiązującym normom postępowania. Granice tej wolności z jednej strony określa statut a z drugiej prawo o stowarzyszeniach. program działania-musi działać zgodnie z prawem i statutem.in. Według ustawy są to osoby prawne utworzone na podstawie przepisów ustaw. których jednym fundatorem jest Skarb Państwa Organizacje pozarządowe zwykle działają jako stowarzyszenia albo fundacje.pomagają w realizacji celów (grupa studencka) Grupy zadaniowe. -stowarzyszenia i związki.wyraźnie wyspecjalizowane  Wielofunkcyjne. Tworzą je ludzie. RUCHY SPOŁECZNE. Organizacje pozarządowe i ich funkcje.działa się tu na różne sposoby. -grupy samopomocowe. który dba o dobre zagospodarowanie i powiększenie dóbr (fundacje ludzi chorych. Jeśli stowarzyszenie naruszy statut lub prawo wówczas organ administracji państwowej może żądać niezbędnych wyjaśnień. trwałym zrzeszeniem o niezarobkowym charakterze. samorządów zawodowych.• ZE WZGLĘDU NA INTENSYWNOŚĆ UCZESTNICTWA  Jednofunkcyjne. znajomi) • ZE WZGLĘDU NA CHARAKTER KORZYŚCI. -fundacje. przeznaczanie majątku. są organizowane celowo na czas realizacji zadania 20. Samorządność nie oznacza nieograniczonej wolności. Podejmują oni określoną działalność dobrowolną. zarząd. często ukierunkowane politycznie: . masowe wiązanie się ludzi z określonymi ideami społeczno. osiąga różne cele (rodzina.w potocznym rozumieniu to podmioty niezależne od administracji publicznej.darowanie. FUNDACJA. To zespół osób. samotnych). Samodzielnie określa ono swoje cele. Zakres i formy ich działania są różne. fundacji. Organizacje pozarządowe. świadomą i bezpłatną. Są to rn. przynależność do tej grupy ma charakter dobrowolny. Do pozarządowych funkcji formy pomocy należą: • Stowarzyszenia • Fundacje • Ruchy społeczne STOWARZYSZENIA. -grupy wsparcia.moralnymi. Organizacje pozarządowe: -zespoły charytatywne -zespoły parafialne.specjaliści zbierają się tu na określony czas w celu rozwiązania problemu.

związane z realizacją potrzeb pierwotnych i wtórnych całej społeczności lokalnej lub jej części • FUNKCJA OPIEKUŃCZO.Kontrolne-zbieranie informacji o działaniach administracji publicznej i podmiotów gospodarczych. gospodarcze. swoboda w wyborze metod pracy dająca dużą elastyczność w zaspokajaniu potrzeb indywidualnych klientów • Stwarzanie mechanizmów współudziału społecznego w podejmowaniu decyzji dotyczących różnych problemów i poziomów funkcjonowania nowoczesnego społeczeństwa • Duże poczucie podmiotowości i niezależności Działania podejmowane przez organizacje pozarządowe spełniają 3 zasadnicze funkcje. a nie zaspokojonych przez państwo. niepełnosprawnym. antynarkotykowe) • Ukierunkowane na pomaganie jednostce (bezdomnym. ruchy hospitacyjne. które wspierają niezależne media czy też prowadzą edukację społeczeństwa. samotnym matkom. uzależnionym) • O charakterze buntu przeciwko profesjonalistom i ich działalności w służbie publicznej (grupy AA. samorządowe. mających na celu zaspokajanie potrzeb społecznych i sygnalizowanie o zaniedbaniach. ruchy samopomocy chorym) Rola organizacji pozarządowych: • Zaspokajanie potrzeb indywidualnych i społecznych w małej grupie. organizacje . ekologiczne. gospodarcze. Np. 2. 3. chorym. oraz proponowanie konstruktywnych działali poprawiających zaistniały stan rzecz)'. a wymagających załatwienia w poczuciu wspólnego dobra • Propagowanie pluralizmu i różnorodności życia społecznego • Tworzenie sektora realizacji zadań indywidualnych i społecznych alternatywnego wobec rządowego.Innowacyjne-dokonywanie zmian w zaistniałej rzeczywistości poprzez zaspokajanie potrzeb.WYCHOWAWCZA  Zadania związane z organizowaniem nauk dzieci i młodzieży  Zadania związane z organizowaniem aktywności kreatywnej  Zadania związane z organizowaniem aktywności rekreacyjnej  Zadania odnoszące się do organizowania aktywności społecznej  Zadania dotyczące rozwijania aktywności o charakterze opiekuńczym • FUNKCJA INTEGRACYJNA  Uwzględnianie wszystkich czynników i ogniw oddziaływania wychowawczego oraz eliminowania wpływów przypadkowych i negatywnych (korekcje środowiska) . Pomocy bezpośredniej-zaspokajanie potrzeb ważnych społecznie. 1. konsumenckie) • Powodowane niemożnością przebicia się nowatorskich projektów do ośrodków decyzyjnych (oświatowe. Funkcje stowarzyszeń społecznych w środowisku: • Ze względu na zasięg i kierunek działalności stowarzyszenia można wyodrębnić  FUNKCJE DOŚRODKOWE „WEWNĘTRZNE”. ludzkich i lokalnych. w atmosferze życzliwości i solidarności • Przyjęcie czynnej postawy obywatelskiej w zakresie spraw tzw.związane z zaspokojeniem potrzeb i zainteresowań stowarzyszonych  FUNKCJE DOŚRODKOWE „ZEWNĘTZRNE”.• O celach ogólnoludzkich (ekologiczne.

uzdolnienia (intelektualne itp. rozwija jej wrażliwość. Zaspokaja potrzebę swobodnego rówieśniczego współżycia we własnym gronie. ale nie przez wychowanków) przekazywanie wartości i ideałów ogólnoludzkich. Pozytywne skutki socjalizacji w związkach młodzieżowych to: rozwijanie samokontroli. . Aktywizacje lokalnej społeczności wokół spraw wychowania i opieki nad dziećmi i młodzieżą (stymulacja)  Optymalna współpraca (kooperacja)  Koordynacja poczynań opiekuńczo.współżycia rówieśniczego. odwagi. • TOWARZYSKA. przez kościół czy też przez szkołę itp. bandy. ale jeśli są pod takową kontrolą dopuszczają wiele samodzielności.młodzież w związkach odkrywa silne strony swej osobowości i rozwija je pełniąc określone role i wykonując określone czynności. prace naukowe. Funkcje: • INSTRUMENTALNA. a nie towarzysząca. Takie grupy to: gangi. ZWIĄZKI MŁODZIEŻY. Funkcje związków młodzieży. Jeśli grupa istnieje poza wszelką kontrolą dorosłych ześlizgują się ku grupą określonym jako paczki. bez których zespół nie mógłby powstać i działać. sumienności. poczucia sprawiedliwości. • WYCHOWAWCZA. dezintegrację. doprowadzi to samowychowania i kultury. kształtuje postawy i system wartości.każdy związek czymś się zajmuje i wytwarza pewne dobra z tym związane np. wydają programy. walka z zagrożeniami i dyskryminacją. W toku tego procesu rozwija się wiara w przyszły świat. Udział w nich stanowi naturalny wyraz dążeń młodzieży do aktywności i samodzielności. grupa zamiera. Ujawniają się i rozwijają talenty przywódcze i organizacyjne. zadania i metody pracy często w sposób bardziej szczegółowy i precyzyjny niż związki dorosłych. Wychowanie i socjalizacja w związkach młodzieży. indywidualne zamiłowania. jest to postać wychowania pośredniego.wychowawczych w środowisku  Funkcjonowanie zespołu placówek poczynań wychowawczych i kulturowych (intytualizacja) 21. Zagrożenie określa się jako dewiację. niektóre subkultury. Czasem przynależność do grupy młodzieżowej może nieść ze sobą negatywne skutki. U dzieci i młodzieży funkcja ta związana jest z realizacją zadań. 22. tylko środowisko wychowawcze intencjonalne o świadomie zamierzonym i planowo realizowanym kierunku działania wychowawczego. • PREORIENTACJA ZAWODOWA I SPOŁECZNA. Może wystąpić jedynie przy ciągłej systematycznej pracy z podopiecznymi. Dzieje się to przez dominacje celu wychowawczego w działalności związków młodzieży. Zagrożenia rozwoju społecznego: Zagrożenia społeczne identyfikuje się jako postępowanie niezgodne z obowiązującymi normami prawnymi i społecznymi. koleżeństwa i przyjaźni (braterstwa). jak i organizowanie dla młodzieży przez grupy polityczne. Nie można ich określić jako „naturalne środowisko wychowawcze”. Związki młodzieży określają cele.to grupy rówieśnicze o wyraźnie sprecyzowanych oraz statutowo określonych formach i metodach działania.(dostrzegana przez wychowawców. przedmioty materialne (samoloty w Związku Lotników). Jeśli kontrola jest natrętna.) Socjalizacja powoduje uspołecznienie młodzieży. Są to związki organizowane spontanicznie przez samą młodzież. sekty. co może doprowadzić do społecznego wykolejenia się jednostki.

wchodzi do grap nieformalnych bo niezaspokojone są jej potrzeby psychiczne-bezpieczeństwo. telefonu). Subkultury: -Techno-są zafascynowani internetem. chemicznych lub radioaktywnych. Zagrożenia w środowiska szkolnym. przynależność. pogoń za nowoczesnym sprzętem hFi. hazard. brakiem koncentracji. pogoń za modą (np. skrzywienie kręgosłupa. pozbawiona perspektyw młodzież. Grupa nieformalna może mieć bardzo negatywny wpływ na jednostkę: przeklinanie. Przeciwni prawdzie i dobru. problemy zdrowotne związane z brakiem ruchu na świeżym powietrzu. Ten nadmiar niszczy obszar ochrony jakim jest dzieciństwo. miłość. wagarowanie. Długotrwałe bezrobocie wpływa na obniżenie autorytetów rodziców. lekceważenie zasad i autorytetów. Powoduje to zaburzenia wzroku. smog. zdziwienie światem i chęć jego poznania. który jest następstwem masowej konsumpcji. przestępczość wśród nieletnich. amfetaminą LSD. technologii.in. lęki przed obniżeniem wartości w rodzinie. nie dających się biologicznie rozłożyć. chuligaństwa. b) niszczenie lasów i zakwaszanie akwenów wodnych przez trucizny przemysłowe. iż młodzież nie potrafi sobie poradzić z problemami. Telewizja. alkoholizmu („Nie chce się chcieć” – powszechne stwierdzenie u młodych ludzi na utrzymaniu rodziców). Niepokojącym zagrożeniem jest: skażenie środowiska. konsumpcyjne. uznanie. Grupy te cechuje inna więź. że młodzież odcina się od rodziców. Skutkiem są trudności w nauce. jaki i w trudnościach z nauką. c) efekt cieplarniany spowodowany uszkodzeniem warstw ozonu (dziura ozonowa). ekstazy) -Punk-zbuntowana. katastrofalny przyrost ilości śmieci. Gustują w muzyce heavy metal. deprywację. dawniej dzieci do szkoły przychodziły w mundurkach. -Sataniści-skierowani przeciw każdej religii i przeciw każdemu porządkowi etycznemu. prowadzi to do samobójstw. Zagrożenia w grapach nieformalnych: Zagrożenia wynikające z przynależności do subkultur to m. Dziecko postrzega rodziców jako nieudaczników życiowych. terroryzm. Zagrożeniem społecznym jest również bezrobocie. techniki. • zagrożenia cywilizacyjne – pojawiają się wraz ze wzrostem cywilizacji. która nie ma perspektyw na wykorzystywanie wolnego czasu i sięga po inne zajęcia: handel. Przez mass media docierają różne treści. takie. Wzrost przestępczych zachowań ma swój początek w brutalnych filmach. złą kondycją fizyczna. naruszanie więzi rodzinnych. Wolność stanowi poważne zagrożenie młodzieży. Zagrożeniem jest również to. AIDS. Zagrożenia młodzieży to również przestępstwa w obszarze mienia prywatnego (aby mieć pieniądze na zakup komputera. złośliwość.• • nieprzystosowanie społeczne. Bezrobocie powoduje zjawisko kradzieży. zniewolenie konsumpcją TV bez nadzoru jakości programów. radio. dochodzą do niego różne bodźce. kult szatana zabijają zwierzęta i składają ludzi w ofierze. • Zagrożenia ekologiczne – wśród których rozróżniamy zagrożenia o charakterze globalnym: a) rozprzestrzenianie się substancji toksycznych. dysfunkcyjność. co odbija się na zdrowiu. sięgają po środki odurzające(marihuana. Lęk przed szkołą może spowodować ucieczkę w chorobę. Internet to przeciążenie dziecka. Niebezpieczeństwem wśród dzieci i młodzieży jest źle pojęta wolność: postawy roszczeniowe. które powoduje zubożenie rodzin. Zwłaszcza niebezpieczne jest wstępowanie młodych do sekt i gangów. choroby cywilizacyjne. Brak ruchu powoduje problem nadwagi wśród dzieci i młodzieży. a teraz młodzież musi mieć drogie markowe ciuchy). strój. Dochodzi do zahamowania pewnych cech dziecka: ciekawość. Już sam fakt pierwszego dnia w szkole jest dla dziecka ogromnym przeżyciem. wyobraźnia. styl bycia głoszone hasła ideologie. Należą do nich wynalazki: broń nuklearna. Dopuszczają się czynów kryminalnych. Zagrożenia: .

gwałtu czy znęcania fizycznego. zaprzyjaźniania się i pomagania poprzez wskazywanie różnych kierunków działania czy propagowanie konkretnych rozwiązań prawnych. niepełnosprawność. bezrobocie). dotkniętych patologią którą najczęstszy jest alkoholizm przynajmniej jednego z rodziców. dzieci doświadczające biedy i ubóstwa 23. Tej pierwszej i natychmiastowej pomocy w momencie krytycznym winni udzielać specjaliści. wykorzystywanie seksualne. przedsiębiorczości. Te patologie rodziny skutkują nadużyciami. obojętność rodziców. w celu podjęcia interwencji. Zagrożenie w rodzinie jest chłód. Policja wzywana jest najczęściej w sytuacji wystąpienia aktu przemocy. nietolerancja zarówno ze strony uczniów jak i nauczycieli mogą doprowadzić do zachwiania równowagi psychicznej u dziecka. Szuka ono zaspokojenie poczucia przynależności. którzy pochodzą z rodzin w których brak im poczucia bezpieczeństwa miłości i więzi emocjonalnych. itp. przeciążające obowiązki szkolne. wtedy gdy nie ma rodziców i gdy rodzina funkcjonuje nieprawidłowo. który ma miejsce w danej chwili. Oznaczać to może przyszłościowy brak zaradności. złe traktowanie uczniów. Wszystko to może prowadzić do wagarowania. Sieroctwo społeczne-poczucie osamotnienia mimo mieszkania pod jednym dachem. akceptacji i chętnie przystępuje do grup. grupy narkomanów. Są to także dzieci odrzucone przez rodzinę bo nie spełniają jej oczekiwań. zbyt wygórowane wymagania. Dziećmi ulicy stają się ci. Patologie -alkoholizm. Młodzi poprzez używki oddalają się od rzeczywistości. Zagrożenie w rodzinie – postępujący kryzys rodzinny stanowi zagrożenie moralne. co prowadzi do sieroctwa społecznego. wymuszeniach rozbójniczych. Coraz więcej młodzieży żyje w rodzinach rozbitych. rodzice nie maja dla nich czasu. Rozwód rodziców powoduje całkowite rozbicie rodziny. ograniczone możliwości uczenia się na poziomie średnim i wyższym. Konflikty rodziców-prowadza do urazów i kompleksów u dzieci. co prowadzi do przeżywana lęków. gdy dochodzi do napaści. gruźlicy. które dają mu to poczucia: gangi. Profilaktyka społeczna (strategie. . Zamiast się uczyć prawdy o życiu uczą się manipulowania nim. To sytuacja w której dzieci zostają pozbawione opieki rodzicielskiej (częściowo lub całkowicie).Nadwrażliwość. Dysfunkcyjność rodziny: obiektywne (choroba. Rodzina boryka się z problemami których nie jest w stanie rozwiązać. formy profilaktyki pedagogicznej i opiekuńczej. dominujący wychowawcy. braku pewności siebie. Dzieci ulicy -brak zainteresowania ze strony rodziców. niedożywienie. Brak zainteresowania ze strony nauczycieli. nieodpowiedni dobór rówieśników. złego stanu psychicznego. Jednak u nas czyni to policja i pogotowie ratunkowe. zaniedbaniami rodziców wobec dzieci. gdyż są to czyny przestępczo niebezpieczne dla życia jednostki. Wzrasta liczba przestępstw w postaci rozbojów. nawroty chorób np. a one przenoszą się na inne domeny życia dziecka. Wszystko to w przyszłości spowoduje brak perspektyw i trudności w znalezieniu pracy. Idea tego typu pomocy jest oparta na trzech zasadach: terapii słuchania. Zagrożeniem jest również śmierć jednego z rodziców. maltretowanie. Zubożenie-ograniczone zaspokajanie potrzeb dzieci i młodzieży. Przeciwdziałanie przemocy organizuje się w trzech płaszczyznach: • DZIAŁANIA INTERWENCYJNE. rygoryzm.kompetencje). Są to dzieci doznające niepowodzeń szkolnych. Udzielone ofierze wsparcie może zmniejszyć wpływ czynnika stresowego lub go zniwelować. sekty. utrudniają proces rozwoju. Pogłębianie się bezrobocia-na skutek czego autorytet rodziców spada.polegają na uniemożliwieniu dalszego krzywdzenia dziecka i udzielenia mu pierwszej pomocy. kradzieży.

24. CELE PORADNICTWA Poradnictwo może być rozpatrywane w dwóch aspektach: jako instytucjonalny system o określonej strukturze organizacyjnej oraz jako specyficzna czynność podejmowana przez doradców profesjonalnych i osoby pomagające jednostkom przeżywającym problemy. Poradnictwo jest potrzebne ludziom we wszystkich obszarach ich aktywności. z którymi mogą dzielić radości lub momentu kryzysu.ma na celu uchronienie dziecka przed kolejnym wykorzystaniem. kolegi. które obok funkcji diagnostycznych pełnią funkcje terapeutyczne. sposobach rozpoznawania przemocy i wyrobieniu umiejętności przeciwstawiania się jej. na całej drodze indywidualnego rozwoju. ich rodzicom i wychowawcom. pośrednimi celami jest usuwanie zaburzeń i trudności. • PROFILAKTYKA. szczególnie Re. poprawą samopoczucia społecznego oraz eliminowaniem patologii społecznej. pomocą. głównie dzięki popularyzacji wiedzy o omawianym zjawisku. natomiast poradnictwu są dane w sposób wtórny i częściowo wynikają z dysfunkcji nie tylko rozwoju jednostki. młodość. W ośrodkach takich prowadzona jest terapia z ofiarami przemocy i członkami ich rodzin. Dziś niezbędne jest funkcjonowanie instytucji nastawionych na pomoc młodym ludziom. rodzica itp. zanim ujawnią się poważne lub trwałe zmiany  Trzeciorzędna. Działania doradców to organizowanie sytuacji. przyjmując.zmierzają do zminimalizowania i usunięcia doznanych urazów i krzywd. że pozwala zapobiec przemocy. Szczególne miejsce w tym związku zajmuje wychowanie.• DZIAŁANIA TERAPEUTYCZNO. Poradnictwo wspomaga. żyjące od kryzysu do kryzysu. aby rodzice rozwinęli system wsparcia dla siebie. Towarzyszy człowiekowi w kolejnych etapach życia (dzieciństwo.jej główną zaletą jest to. Rodzaje poradni: . W ramach rozwoju jednostki poradnictwo ma powiązania z podstawowymi działaniami społecznymi (wychowaniem. podjąć terapię rodziny. która wiąże się z przemocą w rodzinie  Wtórna. gdyż w tej fazie leczenia głównie oni podejmują działania. wspiera rozwój. młody człowiek. starość). prognoza. ale samego wychowania.wiąże się z promowaniem zdrowia. porady. Poradnictwo nie ma występować jako autorytet w sprawach wychowania. profilaktyka. podtrzymuje.charakter działań naprawczych bądź profilaktycznych. Szczególnie trudne i absorbujące w terapii są rodziny wielo problemowe. ale być możliwością i szansą wytworzenia kompromisu w sytuacjach trudnych i konfliktowych z wychowawczego punktu widzenia. W trakcie leczenia pracuje się również nad tym.LECZNICZE. polityką oświatową). dzięki którym osoba przeżywająca problemy (dziecko. Najczęściej wyróżnia się trzy typy profilaktyki:  Pierwotna. W razie potrzeby dziecko należy umieścić w szpitalu. opieką. Poradnictwo w teorii i praktyce/ relacje między wychowaniem a poradnictwem. dorosły) na podstawie informacji. jednak przez wychowanie są one postawione w sposób pierwotny. tj.w zależności od sytuacji. że cele wychowania i poradnictwa są wspólne. Osoby prowadzące terapię rodzin wypracowują coraz bardziej adekwatne metody rozpoznawania występowania przemocy i pierwszej interwencji w rodzinie. wspólnych ustaleń może lepiej funkcjonować w swoich rolach – ucznia. dorosłość. nauczaniem. Przyjmuje się. Najważniejszym celem poradnictwa jest optymalizacja stanu rzeczy. Dobrym rozwiązaniem niesienia pomocy ofiarom przemocy są ośrodki interwencji kryzysowej. a więc uchronić dziecko przed jej doświadczeniem.ma na celu wczesne wykrycie objawów maltretowania dziecka. ośrodku wychowawczym. sieć ludzi.

. wykorzystanie czasu wolnego). analiza funkcjonowania środowisk wychowawczych. wychowanek). współpraca z poradnią. diagnoza warunków życia ucznia z trudnościami. rozwijania własnej osobowości i twórczości kulturalnej poprzez wskazywanie możliwości samokształcenia i wszechstronnego doskonalenia się (poradnictwo kulturowo. W jej pracy wyróżnia się: -poradnictwo dydaktyczne(badanie przyczyn niepowodzeń szkolnych i trudności w nauce. środowisku zamieszkania). okresowa ocena sytuacji wychowawczej szkoły. Poradnictwo nastawione jest na: • Przygotowanie jednostki do aktywnego życia przez wykrywanie i korygowanie braków rozwojowych. badanie uzdolnień) -poradnictwo wychowawcze(rozwój osobowości i kształtowanie prawidłowych postaw. Doradca analizuje właściwości biopsychiczne wychowanka (osoby poszukującej pomocy) i szuka w jego środowisku sił. konsultant czy wychowawca) i radzący się (pacjent.psychologiczno-pedagogiczna: jej celem jest udzielanie pomocy dzieciom. Doradca nastawiony jest na pomoc w wyrównaniu braków i likwidowaniu trudności wynikających ze stanów biopsychicznych wychowanka i przyczyn tkwiących w środowisku rodzinnym i szkolnym • Poradnictwo zmierza do udoskonalenia procesu wychowania jednostki. pomoc w wyborze szkoły i zawodu.doradca (specjalista. którego podmiot nie może rozwiązać przy aktualnie posiadanym poziomie wiedzy. młodzieży. rozwijanie zdolności. realizacja obowiązku szkolnego. rozbudzanie nowych zainteresowań i dążeń (poradnictwo wychowawcze) • Przygotowanie do pracy zawodowej poprzez ukazywanie perspektyw. szkole. umiejętności i nastawienia. stymulowanie rozwoju aspiracji i motywacji (orientacja i poradnictwo zawodowe) • Przygotowanie do spędzania czasu wolnego i aktywnego uczestnictwa w kulturze. Problemy mogą być:  Związane z osobistą sytuacją jednostki  Związane z rodziną  Wynikające z przynależności do grup nieformalnych lub instytucji  Związane z pełnieniem ról i optymalnym wypełnianiem zadań stąd wynikających . pomoc nauczycielom i wychowawcom. sądem itp. który starają się wspólnie rozwiązać • Przedmiot (problem do rozwiązania).in.wychowawcze) ZAKRES PORADNICTWA Istnieją 3 rodzaje poglądów dotyczących zakresu poradnictwa: • Poradnictwo zmierza do udoskonalenia procesu wychowania jednostki poszukując odpowiednich środków. Przyczyną uruchomienia ich stosunku jest problem. do jego zadań należy m.. na których mógłby oprzeć pracę • Poradnictwo zmierza do udoskonalenia procesu wychowania jednostki i optymalizacji pracy instytucji wychowawczych. -poradnictwo opiekuńcze(analiza potrzeb dzieci i młodzieży zaspokajanych w rodzinie. wychowawcom i rodzicom. Problem określa się jako rodzaj zadania.pedagog szkolny. ale głównym zadaniem jest poprawa funkcjonowania systemów społecznych INTERAKCYJNY MODEL PORADNICTWA W interakcyjnym modelu poradnictwa możemy wyróżnić: • Dwa podmioty działania.

którym rodzice lub opiekunowie nie mogą zapewnić warunków normalnego rozwoju. mogą też stygamtyzować. nie są sformalizowane i są wzajemne. Wsparcie to konsekwencja przynależności człowieka do sieci społecznej. DOM MAŁEGO DZIECKA prowadzony jest przez wydział zdrowia. w tym także instytucje związane z opieką zdrowotną. a także kobieta w 7 miesiącu ciąży.takie jak grupy zawodowe. przeżywającego określone napięcia i konflikty Poradnictwo powinno uwzględniać: • PROFILAKTYKĘ.badanie przyczyn zaburzeń w zachowaniu.organizowanie zespołów nastawionych na korygowanie rozwoju i wspomaganie go. stowarzyszenia i instytucje. Dom pomocy społecznej zapewnia całodobową opiekę oraz zaspokaja niezbędne potrzeby bytowe. gotowanie. brak obowiązków typu: sprzątanie. obowiązki rodzinne. Do Domu Małego Dziecka może być przyjęta karmiąca matka wraz z dzieckiem. DOM DZIECKA to internatowy zakład wychowawczy dla dzieci i młodzieży w wieku 3-18 lat pozbawionych opieki rodziny. Tym różnią się od naturalnych źródeł wsparcia. niepełnosprawnych. 25. która obejmuje piekę osoby niesprawne. . Placówka opiekuńczowychowawcza dla dzieci do 3 lat.zapobieganie wszelkim nieprawidłowościom rozwoju dzieci • DIAGNOZĘ. są na ogół łatwo dostępne i często objęte relacją zaufania interpersonalnego. pełnienie funkcji opiekuńczych i wychowawczych.takie jak partner życiowy. trudności w nauce • POMOC. sformalizowane. Po ukończeniu 3 lat wychowankowie mogą przechodzić do domów dziecka podległych resortowi oświaty. którymi rodzina nie byłaby w stanie zapewnić wystarczającej opieki. Wiążące się z przynależnością do społeczeństwa globalnego. Wsparcie społeczne. że funkcjonują według określonych reguł. Lokalne podmioty wsparcia i pomocy ludziom pozbawionym możliwości radzenia sobie. Zapewniają opiekę medyczną i socjalną. rodzina. Takie źródła wsparcia najkorzystniej działają na rzecz zdrowia gdyż nie powodują stygmatyzacji. a także zdrowiu. Relacje wsparcia funkcjonują tam spontanicznie. umożliwienie wykonania obowiązku szkolnego i zdobycia zawodu. praca zawodowa. społeczne i religijne. a niekiedy dostęp do nich jest utrudniony.Jest to wszelka dostępna dla jednostki pomoc w sytuacjach trudnych. służąca przystosowaniu. Rodzaje źródeł wsparcia naturalne. małżeńskie itp. Na pewno wskazany jest dla osób starszych. zabezpieczenie materialne. Zadaniem Domów Dziecka jest zastąpienie wychowankom domu rodzinnego. Osoby przebywające w domu pomocy społecznej korzystają ze świadczeń przysługujących z tytułu powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego. Jest to stale dostępna właściwość relacji. samotnych i takich. Opuszcza dom dziecka po ukończeniu 18 lat. Niestety zbyt często na psychikę mieszkańców oddziałuje podobnie jak oddział szpitalny. Przed przyjęciem do DD kandydat najpierw jest obserwowany w pogotowiu opiekuńczym. Jedną z podstawowych instytucji wsparcia społecznego są DOMY POMOCY SPOŁECZNEJ. grupy przyjacielskie. przygotowanie do samodzielnego życia. mniej spontanicznie i rzadko na zasadzie wzajemności. itd. Dom pomocy społecznej jest jednostką organizacyjną pomocy społecznej. zniedołężniałych. edukacyjne. wymagające opieki z powodu wieku lub choroby.

bez wyjścia). Osoby. Sytuacja może doprowadzić do załamania i ucieczki w śmieć samobójcza. narkomanią. W takiej sytuacji chodzi o życie pacjenta niezwykle ważna jest szybka interwencja psychologa. rozwijania własnej osobowości i twórczości kulturalnej . która przyczyniając się do fizycznej lub psychicznej szkody drugiego człowieka i które wykraczają poza społeczne normy kontaktów międzyludzkich. nie poddawaj się). zakupy. Wzorem takiego domu były zakładane przez K. wyładowaniem psychicznym przez presje wywierane przez innych. gdyż chory nie może realizować swoich potrzeba.15 osobowym „rodzin” zamieszkałych każda w osobnej części domu pod opieką przybranego „ojca” lub „matki”. które dowiedziały się o niepełnosprawności potrzebują pomocy aby moc pogodzić się z choroba bądź ludzi. cieszą się też dużym uznaniem społecznym. lubimy cie.). masz mocne cechy charakteru. Ofiara traci do siebie zaufanie przestaje się bronić. Rodziny nie zawsze mogą się zająć nimi bądź tez nie dają rady się nimi opiekować bądź tez sa niechętne dlatego odpychają te osoby. niepewność. którzy dają tej osobie energie na przetrwanie w tej trudnej sytuacji oraz wzbudzenie siły do walki. dążeń. aspiracji oraz przystosować się do zmiany środowiska. zdolności.wartościującej(jesteś dla nas znaczący. gdyż pomoc medyczna i rodziny może okazać się niewystarczająca. informacyjne(udzielanie rad prawnych. Gniazda Sieroce. pustkę. Takie domy dobrze pełnią funkcje wychowawcze. a czasem także w celu uniknięcia dolegliwości. Stan ten charakteryzuje się relacjami z zachowaniu wśród którym występuje zawsze przymus brania środa w celu doznania ich psychicznych efektów. Takie zjawisko chorobowe źle oddziałują na psychikę człowieka. Ich organizacja polega na wyodrębnieniu w większym domu 8. trzymaj się tak dalej). ustalanie np. W Polsce od 1958 roku zaczęto tworzyć takie domy. Dlatego istnieje instytucje wsparcia. korygowania braków rozwojowych • Przygotowanie do pracy zawodowej • Przygotowanie do spędzania wolnego czasu i aktywnego uczestniczenia w kulturze. a środowiskiem organicznym. WSPARCIE DLA OSOB NIEPELNOSPRAWNYCH: Mimo szybkiego rozwoju medycyny istnieje wiele osób niepełnosprawnych umysłowo i fizycznie. psychiczne i ekonomiczne związane z finansami. że jest wszystkiemu winna i że jest to jest przeznaczone. poszukiwaniu pracy. Otrzymujemy pomoc emocjonalna(komunikaty takie jak jesteś przez nas kochany. służb medycznych i oczywiście instytucji. przygnębienie. Poradnictwo nastawione jest na: • Przygotowanie jednostki do aktywnego życia przez rozwijanie zainteresowań. wskazanie formy leczenia). INSTYTUCJE ODWYKOWE. WSPARCIE OFIAR PRZEMOCY. W małym domu natomiast są prawdziwi.RODZINNY DOM DZIECKA to Dom Dziecka oparty na zasadzie wychowania rodzinnego. Każdy typ przemocy wyniszcza człowieka. mieszkania. Osoby odczuwają Strach. Przemoc ze względu na definicję normy społecznej to wszystkie nieprzypadkowe akty naruszające osobistą wolność jednostki. lecz grono ich własnych dzieci powiększa się o dzieci skierowane przez ośrodek zdrowia.: drogi kształcenia. Uzależnienie jest stanem psychicznym i czasem fizycznym będącym wynikiem interakcji między żywym organizmem. medycznych. Duchowe(występują gdy jednostki i grupy pomimo prób i własnych wysiłków nadal pozostają w sytuacjach dla nich trudnych. które pomogą i wesprą chorego w zmianie sposobu życia i uratowanie jego egzystencji. Jeżewskiego tzw. traci poczucie godności i powoli zaczyna myśleć. załatwienie ubrania. Socjologowie wyróżniają trzy instrumenty przemocy: fizyczne (a w tym seksualne). instrumentalne(dostarczanie konkretnej pomocy. rozdrażnienie. która da choremu siłę do rzucania nałogu. niepokój. gdyż agresja musi być czymś spowodowana i często łączy się to z alkoholizmem. Sprawca również potrzebuje pomocy. Człowiek uzależniony od środków odrzucających sam nie potrafi uwolnić się od nich i potrzebuje ogrom pracy.

subsydiarność to pojęcie oznaczające. Zasada subsydiarności gwarantuje więc zapobieganie nadmiernej interwencji Wspólnoty w sprawy danych krajów członkowskich. tradycje. . który nie należy do jej bezpośrednich kompetencji. Aleksander Kamiński natomiast ujmuje siły twórcze w trojaki sposób: • są to jednostki ludzkie charakteryzujące się moralnością. wrażliwością na ludzkie potrzeby. posiadające aspiracje. bardziej zorganizowane powinny interweniować w danej sprawie jedynie wówczas. urządzeń i instytucji . ujawniające się w sytuacjach krytycznych .gdy zabraknie sił jawnych) . dające pedagogowi społecznemu oparcie w jego pracach . że UE będzie działała w zakresie . Radlińska) . uzdolnione. a interwencja Wspólnot będzie zapewniała większą skuteczność i lepsze wyniki. tylko w wypadku gdy konkretne działania i cele nie mogą być wystarczająco dobrze zrealizowane i osiągnięte przez państwa członkowskie osobno. które mają na celu zaspakajanie potrzeb jednostki jak i społeczeństwa. SIŁY SPOŁECZNE (H. wizje lepszego jutra. . Kategorie sił społecznych: : >jawne (mobilizujące do działania . plany. instytucje bądź placówki. gdy ich działania będą dużo skuteczniejsze niż działania zbiorowości mniejszych. marzenia. Siły społeczne są to aktualnie ujawniające się albo ukryte potencjalne wartości jednostek i grup społecznych . Dzięki tej zasadzie Wspólnota rozwija także działalność władz lokalnych i samorządowych państw członkowskich i euroregionów. kultura. są to wówczas idee. Zasada ta na szczeblu międzynarodowym oznacza. • są to zespoły. w odpowiednich warunkach . Zasada subsydiarności. do przekształcania środowiska) >ukryte (utajone . Znaczenie w warunkach obecnych ZASADA SUBSYDIARNOŚCI. • mogą one być również rozpatrywane w kategorii niematerialnej. że zbiorowości większe. wartości. w określonych okolicznościach . jeśli zostaną one zaktywizowane i staną się czynnikami przewodnimi w przebudowie i asymilowaniu wartości. gorzej zorganizowanych.26.

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful