1.

Podstawowe pojecia pedagogiki spolecznej: WYCHOWANIE- świadomie organizowana działalność społeczna, oparta na stosunku wychowawczym miedzy wychowankiem a wychowawca, której celem jest wywołanie zamierzonych zmian osobowości wychowanka. SOCJALIZACJA- to ogol działań ze strony społeczeństwa, zwłaszcza rodziny, szkoły, środowiska społecznego, zmierzających do uczynienia z jednostki istoty społecznej, tj. umożliwienie jej zdobycia takich kwalifikacji, takich systemów wartości i osiągnięcia takiego rozwoju osobowości, aby mogła się stać pełnowartościowym członkiem społeczeństwa. Opieka – dawanie oparcia, wsparcia, zaspokajanie potrzeb (właściwości ludzkich, będących potrzebą), których jednostka nie umie, nie może lub nie jest w stanie samodzielnie zaspokoić, żeby zachować równowagę biologiczną i psychiczną, przeżyć, zachować zdrowie, jakość życia, zapewnić prawidłowy rozwój (doprowadzić jednostkę do dojrzałości) i ciągłość gatunku. Osobowość – wewnętrzny system regulacji pozwalający na adaptację i wewnętrzną integrację myśli, uczuć i zachowania w określonym środowisku w wymiarze czasowym (poczucie stabilności). Jest to zespół względnie trwałych cech lub dyspozycji psychicznych jednostki, różniących ją od innych jednostek. Osobowość jest także definiowana jako charakterystyczny, względnie stały sposób reagowania jednostki na środowisko społecznoprzyrodnicze, a także sposób wchodzenia z nim winterakcje. Nie jest jedynym wyznacznikiem działania – to co i jak człowiek robi zależy tez od doraźnego stanu fizycznego i psychicznego, emocji, stopnia przygotowania do danego działania. Osobowość kształtowana jest przez całe życie, szczególnie w okresie dzieciństwa oraz młodości poprzez wpływ bodźców zewnętrznych w procesie socjalizacji, a także własnej aktywności jednostki. Istotną rolę odgrywają tu również wrodzone cechy biofizyczne. Rozwija się stopniowo. W rezultacie utworzenia się osobowości człowiek osiąga zdolność przetwarzania napływających informacji, dzięki czemu tworzy sobie obraz świata i siebie, integruje techniki i sposoby ustosunkowania się do przedmiotów, osób, sytuacji, przez co jego zachowanie nabiera cech stałości i powtarzalności. Kształtuje się przez doświadczenia, kontakty z osobami znaczącymi dla danej jednostki, role społeczne pełnione przez daną osobę, a także wydarzenia powtarzające się lub wyjątkowo silne. KULTURA- ogół wytworów działalności ludzkiej, materialnych i niematerialnych wartości, uznany sposób postępowania przekazywany z pokolenia na pokolenie. Kultura jest dorobkiem u cechą charakterystyczną gatunku ludzkiego. Wyróżnić można 3 kategorie kultury: rzeczy, znaki i zachowania. Wychowanie polega na ukulturowieniu jednostek, grup społecznych i społeczeństwa, przekazanie właściwych danej kulturze wzorów poznawczych, selekcyjnych, wartościujących. Czas wolny – czas, którym dysponuje człowiek po wykonaniu obowiązków takich jak nauka, praca, czynności związane z codziennym życiem. Pojęcie i problem czasu wolnego pojawił się wraz ze społeczeństwem przemysłowym i związaną z nim standaryzacją produkcji. W społeczeństwie tradycyjnym problem ten nie był istotny, gdyż nie rozgraniczano czasu wolnego od czasu pracy. W dużej mierze na pojawienie się tego problemu wpływ miało miejsce wykonywania pracy, różne od miejsca poza pracą, co z kolei wiązało się z przebywaniem w dwóch różnych społecznościach. Przeznaczany zazwyczaj na zajecia rekreacyjne:czynny i bierny wypoczynek, rozrywka, rozwijanie zainteresowan. SAMOKSZTAŁCENIE - (samouctwo), osiąganie wykształcenia poprzez działalność, której cele, treść, warunki i środki ustala sam podmiot. W procesie s. jego cele się dynamizują, osiągnąwszy wyższy stopień świadomości uczeń dokonuje często ich przewartościowania i doskonalenia. S. osiąga optymalny „poziom wtedy, gdy przekształca się w stałą potrzebę życiową człowieka oraz stanowi oparcie dla kształcenia ustawicznego. Proces s. rzadko występuje w postaci czystej, dość często natomiast bywa powiązany z pracą w szkole, z kształceniem korespondencyjnym czy wychowaniem równoległym. Pojęcie s. jest związane z

pojęciem samouctwa, niektórzy pedagogowie utożsamiają te pojęcia, inni wiążą pojęcie s. ze zdobywaniem wykształcenia ogólnego (A.B. Dobrowolski) lub z kształtowaniem własnej osobowości wg jakiegoś ideału (W. Okiński), pojęcie samouctwa zaś — ze zdobywaniem wykształcenia zawodowego bądź z samodzielnym zdobywaniem wiedzy. PRACA SOCJALNA- celowa i zorganizowana pomoc współczesnych społeczeństw swoim niewydolnym ekonomicznie, społecznie lub fizycznie członkom. Cele pracy socjalnej są realizowane w odniesieniu do indywidualnej i grupowej aktywności człowieka z wykorzystaniem 3 podstawowych metod: indywidualnych przypadków, grupowej, środowiskowej oraz takich technik jak: psychoterapia, poradnictwo, mediacja, rzecznictwo, i innych opartych na kontaktach interpersonalnych między pracownikiem a potrzebującym. WSPARCIE SPOŁECZNE- może przybierać postać indywidualną lub grupową. Istotą tej metody jest wzajemne wspieranie się i wzajemna troska o Główne formy wsparcia to: wsparcie emocjonalne, wartościujące, instrumentalne- dostarczanie konkretnej pomocy, informacyjne- udzielanie rad, porad prawnych i medycznych, duchowe- ma miejsce wtedy, gdy jednostka lub grupa mimo udzielanej pomocy nadal znajduje się w trudnej sytuacji. Wsparcie społeczne to gł. pomoc dostępna jednostce lub grupie w sytuacjach trudnych, bez wyjścia.siebie nawzajem, wspólnotę w której żyjemy. 2. Miejsce pedagogiki społecznej w podziale poziomym pedagogiki społecznej Pedagogika pozioma: systemy oświatowe, dydaktyka, teoria wychowania. Pedagogika pozioma: pedagogika pracy, kulturalno oświatowa, resocjalizacyjna itd.
3. Przedmiot i zadania pedagogiki społ.

Pedagogika spoleczna- jest nauką praktyczną, rozwijającą się na skrzyżowaniu nauk społecznych i biologicznych o człowieku, łącznie z etyką i kulturoznawstwem dzięki własnemu punktowi widzenia. Wyraźny jest tu wpływ środowiska na jednostkę. Jednostka dokonuje modyfikacji tego środowiska. Pedagogika społeczna interesuje się warunkami życia wszystkich ludzi. Jej cechy charakterystyczne to; pomoc i opieka. Na podstawie analizy orzeka jak dane warunki można zmienić. Przedmiot pedagogiki społecznej: -zainteresowanie wzajemnym stosunkiem jednostki i środowiska, -zainteresowanie wpływem warunków bytu i kręgu kultury na człowieka w różnych fazach jego życia. Jest to także zapewnienie racji bytu wartościom, ich przejęcie i krzewienie, oraz przetwarzanie środowisk siłami człowieka w imię ideału, -zajmuje się także ludźmi upośledzonymi przez warunki życia; są oni w różnym wieku i wymagają pomocy(jest to działalność opiekuńcza) -zajmuje się badaniami i analizą -interesuje się działalnością konkretnych instytucji zajmujących się rozwiązywaniem problemów, pomocą i opieką, Tym samym dostarcza wiedzy naukowej, która charakteryzuje środowiskowe uwarunkowania i wychowanie jednostek i grup społecznych. Zadania pedagogiki społecznej: Prekursorka a zarazem twórca tej dziedziny nauki w Polsce Helena Radlińska ujmuje zakres jej działań w

siły społeczne. R.oświatowej wolnej wszechnicy w Warszawie • (1945. zadania oraz charakter pedagogiki i ustaliła zasadnicze pojęcia takie jak: średnią norma. społ. b)Teoria oświaty dorosłych: obejmuje zagadnienia kształcenia i dokształcania dorosłych. W sposób spekulatywny bez powiązania z badaniami empirycznymi. wspomaganie kompetencji jednostek i grup niezbędnych do wypełniania różnorodnych zadań.Irena Lepalczyk. • IV okres. okres transformacji społeczno. Poszukiwanie sposobów na odnajdywanie sił ludzkich oraz organizowanie sa do przezwyciężenia niekorzystnych uwarunkowań środowiskowych na rzecz warunków korzystnych dla rozwoju jednostki i grup społecznych.Natorp.Owen.1980).. Przedstawiciele tego okresu to P.Bergman.Próby syntetyzowania badań empirycznych w tym nakreślenia nowych obszarów badawczych oraz swoistej metodologii. miernik. (soziale pedagogik) • III okres-Umacnianie się pedagogiki społecznej na podstawie badań empirycznych wraz z refleksja metodologiczna.1945). • V okres. Nawiązuje do współczesnej andragogiki. c)Historia pracy społecznej i oświatowej: poszukuje i analizuje czynniki ewolucji urządzeń i instytucji społecznych.trzech dziedzinach: a)Teoria pracy społecznej: rozpoznawanie warunków. wiek społeczny dziecka. Pierwsze opracowania podręcznikowe. formy skutków oraz oddziaływań wychowawczych. przywrócenie działalności zamkniętej wcześniej Katedrze Pedagogiki Społecznej Uniwersytetu Łódzkiego. okres tworzenia podstaw teoretycznych pedagogiki społecznej w Polsce. P.H. Geneza i rozwój pedagogiki społecznej Okresy rozwoju pedagogiki społecznej: • I okres-Okres w którym podejmowano praktyczną działalność wychowawcza bez refleksji naukowej Przedstawiciele to J. • II okres. Wg Edmunda Trempały: • Analiza ( opis i ocena) konkretnych środowisk wychowawczych • Projektowanie zmian (w ujęciu modelowym i wzorcowym) w badanym środowisku wychowawczym • Podjecie działań praktycznych służących poprawie analizowanej rzeczywistości 4. W Polsce szczególna rola Heleny Radlińskiej. F.Pestalozzi. opieki i pomocy. wzorzec. Nakreśliła ona główny przedmiot.. organizacji wczasów. Diesterweg.Uprawianie ped. trwałości i zmienności dążeń. utworzenie przy Uniwersytecie Warszawskim Katedry Pedagogiki Społecznej pod kierownictwem Ryszarda Wroczyńskiego • Lata 80. dramaty tożsamości obnaża progi i ograniczenia rozwoju myśli i praktyki pedagogicznej Lata 90. ich powiązania.Solomon w Niemczech. która nadała pedagogice społecznej dużą rangę naukową. Okresy rozwoju pedagogiki społecznej w Polsce: • (1908. W okresie tym tworzy również Mary Richmond w USA i A. Stanisław Szacki w Rosji (poznanie pragmatyczne).ustrojowych . Główny ośrodek myśli pedagogicznej to studium pracy społeczno.1939) (1939. w których zachodzi potrzeba ratownictwa.. Silny rozwój tej dyscypliny. po raz pierwszy użyto terminu pedagogika społeczna.Ilościowy wzrost badań empirycznych skłaniających się w metodologii ku socjologii wychowania.

rozpoznawanie warunków. zjawisk społecznych. poszukiwanie sposobów udzielania tej pomocy. organizacji wczasów. wpływem ludzi na zapewnienie bytu wartościom poprzez ich przyjęcie i krzewienie oraz przetwarzanie środowisk siłami człowieka w imię ideału. wspomagania kompetencji jednostek i grup niezbędnych do wypełniania różnych zadań: historie pracy społecznej i oświatowej poszukującą czynników ewolucji i urządzeń społecznych. organizowania wypoczynku. pomocy. kultura narodowa.Zadania dla I i II okresu rozwoju: ■ Helena Radlińska zadania ujmuje w 3 dziedziny: teorie pracy społecznej zajmującą się rozpatrywaniem warunków gdzie zachodzi potrzeba ratownictwa opieki. Rozwój pedagogiki społecznej jako dyscypliny naukowej na przełomie XIX i XX wieku wiąże się z H. w których zachodzi potrzeba ratownictwa. dokształcania dorosłych. zabezpieczenia oraz poszukiwania sposobów odnajdywania sił ludzkich i organizowania ich do przezwyciężania . podjęcie działań praktycznych służących poprawie analizowanej rzeczywistości wychowawczej. za promocja człowieka jako świadomego i autonomicznego podmiotu działań 5. opieki lub pomocy. Edmund Trępała wyszczególnił 3grupy zadań podejmowanych przez pedagogikę społeczna: analiza konkretnych środowisk wychowawczych. w związku z filozofią. Zadania dla III okresu Tadeusz Pilch zarzuca pedagogice tego okresu dominacje metod i technik nad celami przebudowy społecznej. ich powiązań. Zadania wg H. Postulowano za rozbudzeniem sił społecznych. relacja między społeczeństwem. Badania maja charakter deskryptywny i unikają formułowania celów zasadniczych. Można go najkrócej określić jako zainteresowanie wzajemnym stosunkiem jednostki i środowiska. wspomaganie kompetencji jednostek i grup niezbędnych do wypełniania różnorodnych zadań . takich . Zadania dla okresu IV W latach 90tych próbowano ujmować pedagogikę społeczną bądź jako dyscyplinę wyłącznie profilaktyczne-kompensacyjna bądź teorię i praktykę środowiska wychowawczego. skutków celowych i samorzutnych oddziaływań wychowawczych. Szkoła Radlińskiej nawiązuje do postępowania myśli polskiego oświecenia. i zmienności dążeń i form. W ten sposób w pedagogice społecznej znajdą się zadania opisowe (empiryczne). Radlińską. biologicznych i społecznych z etyką i kulturoznawstwem (teorią i historią kultury) dzięki własnemu punktowi widzenia. socjologią podejmowała problemy ogólnospołeczne. proponuje realizowanie badań normatywnych i wprowadzenie pojęcie społeczeństwa globalnego. które prezentowałyby ład społeczny). pedagogiką. Radlińskiej: • Teoria pracy społecznej. projektowanie zmian w badanym środowisku wzorcowym. Pedagogika społeczna w ujęciu Heleny Radlińskiej Pedagogika społeczna jest nauką praktyczną rozwijająca się na skrzyżowaniu nauk o człowieku.obejmuje zagadnienia kształcenia. zadania socjotechniczne (zasady kształtowania rzeczy. udzielanie pomocy • Teoria oświaty dorosłych.prawo narodu do niezależności. wpływem warunków bytu i kręgu kultury na człowieka w różnych fazach jego życia. zadania normatywne (stawianie celów i wartości). rozwój społeczny a oświata. stwarzającego warunki rozwoju osobowego każdemu człowiekowi. do zmiany niekorzystnych uwarunkowań środowiskowych na korzystne dla rozwoju jednostek i grupy: teorię oświaty dorosłych obejmująca zagadnienia kształcenia i dokształcania dorosłych. trwałości.

swoiście rozumiany proces wychowania. trwałości i zmienności dążeń. KAMIŃSKI W swej twórczości naukowej i działalności społeczno. redakcjach. placówki opieki na dzieckiem). osiągnięcie zamierzonych rezultatów. szpitalach. schroniskach turystycznych. który stawia przez pedagogiką społ. koncentruje swoje zainteresowania wokół problematyki roli środowiska w procesie celowej działalności wychowawczej oraz organizowania środowiska wychowawczego. zakładach pracy i społecznościach sąsiedzkich. R.wychowawczy szkoły oraz osiąganiu celów i realizowaniu zadań. Pedagogika społ. Wg niego preferowany przez ped. Radlińską. Z procesem wychowania wiąże się pojęcie wychowawca. Proces wychowaniadokonuje się w różnorodnych sytuacjach życiowych i obejmuje wszystkie etapy życia człowieka. 6. muzeach.wychowanek • Wychowanie zespołowe w grupie zostało odpowiednio zaktywizowane wychowawczo • Wychowanie przebiega w toku ulepszania środowiska siłami tegoż środowiska. należą planową pracę wychowawczą najściślej sprzęgać z całokształtem wpływów działających na wychowanka”. Przedstawiciele pedagogiki społecznej i ich poglądy (Kamiński. Wroczyński). traktując je jako zespół bodźców działających na wychowanka i warunkujących jego rozwój oraz efekty i wyniki planowanej działalności oświatowo.• Historia pracy społecznej i oświatowej. „Aby zapewnić skuteczność działania wychowawczego tzn. Pedagogika społeczna w ujęciu Kamińskiego jest przede wszystkim nauką praktyczną i użyteczną. społ. Kamiński wyróżnia trzy typy działań wychowawczych: • Kontakt oparty jest na indywidualnym stosunku wychowawca. Pedagogika społeczna traktuje przeobrażenia środowiska. Proces wychowania powinien przebiegać w: poradniach świadomego macierzyństwa. formy i skutków wychowawczych.poszukiwanie i analizowanie czynników ewolucji urządzeń i instytucji społecznych. którym towarzyszy pośrednio lub bezpośrednio wychowanie. Przedmiotem działalności wychowawczej jest osobowość człowieka poddana wielorakim wpływom pozostającym często poza kręgiem oddziaływania wychowawcy. które stają przed szkołą jako podstawową instytucją wychowawczą. ich powiązania. zarówno w dziedzinie rozszerzania sfery poznania jak i pogłębiania zainteresowań dzieci i młodzieży oraz pozaszkolna polegająca na organizowaniu i kontroli wychowawczej danego środowiska. Kręgi wychowania intencjonalnego powinny być rozszerzane poza tradycyjne środowisko wychowawcze (poza rodzinę. skierowaną na aktualne potrzeby społeczne i jednostkowe nie tylko określonego wieku człowieka. Jest trzeci typ wychowania. Kamiński w ścisłym współdziałaniu z innymi naukami społecznymi i biologicznymi praz z potrzebami rozwoju społecznego. szkołę. . społ. Kładzie nacisk na stymulowanie wyzwalania się w tym środowisku bodźców rozwojowych wspomagających proces dydaktyczno. Kamiński wiąże nierozłącznie z ped. nowe zadania. dziecięcych grupach podwórkowych.wychowawczej Kamiński kontynuował kierunek pedagogiki społecznej reprezentowany wcześniej przez H. Uważał on. Możliwość istnienia i rozwoju tej nauki widzi A. Wroczyński Pedagog i historyk oświaty i myśli pedagogicznej. Ważnym aspektem jest również działalność pozalekcyjna. Pedagogika społeczna powinna koncentrować się na problematyce środowiska wychowawczego. Wychowanie musi być inspirowaniem i rozbudzaniem sił twórczych w życiu środowiska. czyli planowego wyzwalania nim bodźców i wpływów zgodnie z kierunkiem pracy wych. A. ale nie jedyne ogniwo łańcuchu warunków zapewniających prawidłowy oraz możliwie wszechstronny rozwój młodego pokolenia. ale całego jego życia i wszelkich dziedzin jego działalności. że upowszechnienie oświaty pierwsze i podstawowe.wychowawczej. W swoich tezach uznaje on konieczność interwencji w pozaszkolnym środowisku życia dziecka. który będzie dotyczył wszystkich zawodów. wytwarzanie odpowiednich bodźców rozwojowych jako integralny element planowego działania wychowawczego.

Wg H. 9. Środowisko społeczne i kulturowe nie występują rozłącznie dlatego zawsze mówimy o środowisku społeczno-kulturowym. grzecznościowe. wykonywany zawód. Jednocześnie obok wymienionych zmiennych niezależnych mają wpływ również zmienne zależne do których zaliczamy: nawyki higieniczno-sanitarne. prawo). Dobra kultury dzielimy na : materialne (przedmioty materialne) i duchowe (poglądy. filozofia. normy. a więc jego funkcjonowaniem i wychowawczym oddziaływaniem. Są to zmienne niezależne. wiek. Pojecie środowiska. środowiska są: elementy struktury przyrodniczej. Znanieckiego) to ogół osób z którymi jednostka spotyka się na przestrzeni swojego życia. klimat. muzeum. filharmonia. Obejmuje wytwory działalności człowieka lub sposoby ich przeżywania. kino. nawyki np.in. Czynniki empiryczne ukazujące wpływ na jednostkę to: miejsce zamieszkania. społecznej.) to czynniki wyznaczające i współwyznaczające procesy rozwoju. religia. wyróżnia się następujące elementy środowiska społecznego: → rozmieszczenie ludności oraz gęstość zaludnienia (od tych elementów uzależniona jest częstotliwość i różnorodność kontaktów społecznych) → struktura zawodowa ludności (świadcząca o stopie życia. Środowisko kulturowe to ogół dóbr z jakimi mamy do czynienia przekazywanych nam z przez poprzednie pokolenie. emitujacych bodźce i wywołujących przeżycia psychiczne. W rodzinie jednostkę otaczają składniki . a środowiskiem to co jest stałe. natomiast inne instytucje maja jej w tym pomóc.stanowi układ ludzi oraz stosunki społeczne otaczające jednostkę. oraz sposobu docierania bodźców): Klasyfikacji środowiska dokonał Józef Pieter który dokonał podziału ze względu na docierane do odbiorcy bodźce wpływów. a gdy emitują bodźce możemy wyróżnić typowe środowiska: • Środowisko naturalne – to ziemia wraz z jej zasobami i ukształtowaniem powierzchni. zasady. wykształcenie. poziom zintegrowania (identyfikacji kulturowej) poziom gospodarczy. Radlińskiej otoczeniem jest to wszystko. Są to dobra materialne – cywilizacja oraz dobra duchowe – nauka.społ.terytorialnego. Skł. Najważniejszą rolę Pieter przypisuje rodzinie uważa że jest ona najważniejszą instytucją która odpowiada za wychowanie dziecka. flora i fauna • środowisko społeczne . płeć. pedagogika społeczna zainteresowana jest empirycznym obrazem środowiska społecznego. wartości. zabobony. kulturowej. Miejsca środowiska kulturowego to m. 8. co jest zmienne. Wg R. Inne klasyfikacje środowiska (wg kryterium administracyjno . moralność. podstawowe typy środowisk ze względu na kryterium bodźców Pojęcie środowiska (w ped. Wroczyńskiego środowisko to ogół skł. zróżnicowaniu ekonomicznym i o poziomie kulturalnym) • relacje poszczególnych grup wieku (wskazują na biologiczny dynamizm ludności) • struktura i poziom wykształcenia • Środowisko kulturowe – to oddziałujące na osobnika elementy dorobku historycznej działalności człowieka. Poprzez te właściwości ukazujemy wpływ na wychowanie i rozwój.7. Czynniki empiryczne środowiska społeczno-kulturalnego: Środowisko społeczne (wg F.

Myślenie irracjonalne dominuje nad świeckim.dzielnica • miejscowe lokalne-dziecko zyje wniej wychowuje się • domowe-caloksztalt tych osobistych warunkow środowiska dziecka . Podstawą działania i doświadczenia życiowego jest wielka rodzina obejmująca kilka generacji z wiedzą należną do starszych. często nawet pod wspólnym dachem.. szkołę. odizolowana i jednostronna o silnym zmyśle grupowej solidarności. Jest to środowisko charakteryzujące się dużą gęstością zaludnienia. tolerancja wobec różnic. Zachowanie cechuje tradycyjność. dominacja rolniczego charakteru pracy i instytucji. a duża to grupa złożona przynajmniej z 3 pokoleń. wieś zachowała ogromny potencjał pozytywnych bodźców wychowawczych. poczucie jedności i względnej izolacji. Mieszkańcy miasta mają dużą dostępność do różnych instytucji kulturalnych tj. targowiskami. Mimo przemian. na której opiera się całe społeczeństwo. Występuje podział pracy i usług. szkoły. Wieś społeczność wiejska jest mała. racjonalnym. kultura ludowa i folklor jako ważne składniki świadomości. W dużej aglomeracji miejskiej stosunki sąsiedzkie związane są między rodzinami zamieszkałymi w bliskiej przestrzeni. legalizacyjno-kontrolną. praca rodziców jest źródłem dochodów rodziny. często negatywnych. 3kregi środowiska j. powinowactwa lub adopcji. opiekun-zabezpieczająca. rówieśniczą. seksualną. zakład pracy. struktury wojewódzkie. ojca i dzieci. Styl wychowania dzieci jest bardziej liberalny niż na wsi.kulturowe które wpływają bezpośrednio na jednostkę. w tej samej lub sąsiedniej kamiennicy. rodzicielstwa. gr. prokreacyjną. współżyjąca stale ze sobą w przestrzennym skupieniu. Występują niezbyt liczne rodziny dwupokoleniowe. społeczna. rekreacyjno-towarzyską. Wg Kamińskiego rodzina to środowisko życia dziecka.-ter. zwartością i zróżnicowaniem zabudowy. To gr. Miasto i wieś to najbardziej typowe środowiska wychowawcze w Polsce. spontaniczność. Zanika instytucja „głowy rodziny” a dominuje model partnerstwa. Trzecia kategoria z przewagą struktury handlowej np. Mała składa się z matki.pieter • okoliczne –obejmuja wieksza przestrzen okolice gmina. Istnieje również rozróżnienie jakościowe np. teatr. zakładu pracy czyli środowisko lokalne – docierają do jednostki z niego bodźce pośrednie. Rodzina pełni wiele funkcji: materialno-ekonom. W mieście występuje duża różnorodność zawodowa. pokrewieństwa. Stanowi najważniejsze miejsce przygotowania do życia w społeczeństwie. nierygorystyczna kontrola społeczna. dominacja przyrody i przyrodniczy rytm życia. w którym można wyróżnić 2 grupy . występuje duża anonimowość życia i działania.które wiaze się bezpośrednio z rodzina i jej zyciem >typologia oparta na rozróżnieniu cech terytorialnych srod: >kryteria ilościowe liczba mieszkańców >jakościowe cechy wsi i miast miasta i wsie duze i male >gospodarka indywidualna lub spoldzielcza na wsi lub wmiescie struktura przemyslowa handlowa lub administracyjna Ze względu na kryterium podziału adm. Rodzina może być mała i duża. przemysł zamiast administracji. Drugim kręgiem otaczającym jednostkę jest środowisko grupy rówieśniczej. 10. fundamentalne) środowiska wychowawcze i ich charakterystyka: Do typowych środowisk wychowawczych zaliczamy: rodzinę. Rodzina – to najważniejsza podstawowa gr. powiatowe lub np. emocjonalno-ekspresyjną. środowisko lokalne. występuje różnorodność wzorów wychowawczych. Cechy odrębności wsi – mała zbiorowość i ograniczenie przestrzenne. kino. Miasto skupia w sobie większą część mieszkańców. można sklasyfikować środowisko miejskie i wiejskie.. Rodz. złożona z osób połączonych ze sobą więzami małż. Wieś jest żywym eksponatem środowiska lokalnego. Podstawowe (typowe u Kamińskiego. miasto z jarmarkami.

Szkoła nowoczesna nie może być szkołą nudy dla dzieci zdolnych. zagrażać i utrudniać przebieg oraz rezultaty tego procesu. psychicznych i społecznych. Osiągnięciu celów służy odpowiednio wykształcona kadra pedagogiczna.. rówieśnicza jest obok rodziny jedną z instytucji wychowania naturalnego o stosunkowo silnym wpływie na jednostkę. Grupy nieformalne są . Szkoła powinna pomagać uczniom zdolnym o wybitnej inteligencji. o umysłowości odkrywczej. rów. wychowania do czasu wolnego. czy zasadami dotyczącymi działalności grupy. rówieśniczych uczą się samodzielności i sprawdzają samych siebie. ról. W gr. Do zadań szkoły w zakresie opieki wychowawczej zaliczamy: tworzenie w szkole i środowisku optymalnych warunków rozwoju ucznia. Grupy tego typu dają swoim uczestnikom coś bardzo ważnego – poczucie pewnej autonomii. kiedy dawniej była to wielopokoleniowa. choroba w rodzinie. bądź pod wpływem motywacji racjonalnej. młodzieży i dorosłych. W ten sposób gr. przemoc. w najróżnorodniejszych zespołach i kołach zainteresowań intelektualnych. interakcje jako umiejętność wzajemnego komunikowania swoich przeżyć i myśl. Ważną cechą jest praca obojga rodziców. rodziny jest mała liczebność dzieci. jest mała. sportowych. W każdej rodzinie mogą wystąpić różne zagrożenia. często matka lub ojciec sami wychowują dziecko. Szkoła – to instytucja oświatowo-wychowujaca. Mogą one tworzyć warunki sprzyjające rozwojowi i edukacji. sposobów postępowania. Współczesną łączą zazwyczaj 2 generacje rodzice – dzieci. przelotne lub trwałe. znajduje możliwość ekspresji własnej osobowości. Jeżeli gr. tzn. Będąc dla jednostki układem odniesienia. a musi stać się szkołą pobudzającą wysiłki intelektualne i moralne dzieci.działających na człowieka bodźców: samorzutne i zorganizowane. Do nich można zaliczyć: bezrobocie. przygód oraz nowych doświadczeń. zaspokojenie potrzeb biologicznych. Patologie jakie występują w rodzinie: alkoholizm. formalne to takie w których zasady organizacji wiadome są członkom z góry. molestowanie. pozytywnie przyjmuje jakieś wzory zachowania. rozwijanie zainteresowań i zamiłowań uczniów. Środowisko wychowawcze rodziny tworzą takie elementy jak: kultura stosunków międzyludzkich w rodzinie. wywołując destrukcyjne zmiany w różnych sferach osobowości i życia dziecka. Uczestnicy w gr. baza lokalowa i wyposażenie w pomoce dydaktyczne oraz zabezpieczenie budżetowe ze skarbu państwa. niepełnosprawność. mogą być zorganizowane. dostarcza wrażeń. Grupy te mogą mieć charakter formalny lub nieformalny. często uzupełniając lub nawet zastępując w tym rodzinę. model 1+2 lub 2+2. Osoby należące do gr. pozycji społecznych. Dawniej ojciec zarabiał na rodzinę. co doprowadza do dysfunkcyjności rodziny. W rodzinie może występować przemoc wzajemnie okazywana: rodzicedzieci. rówieśniczej jedn. W grupach tych kontakty przebiegają zgadnie z ramowym wzorem postępowania i mają określoną wartość. nadzór oświatowy. Mogą więc powstawać spontanicznie. dewiacje. zajmująca się kształceniem i wychowaniem dzieci. technicznych. Ponadto organizuje swoim członkom czas wolny. co pozwoli zaspokoić różnorodne zainteresowania młodzieży. funkcji. przestępczość. Gr. praw i obowiązków członków. pomoc uczniom w wyborze określonego systemu wartości. a matka zajmowała się dziećmi i domem. pełni wobec niej funkcje socjalizacyjne. dzieci-rodzice. Szkoła powinna dążyć do rozbudzania aktywności pozalekcyjnej w związkach i stowarzyszeniach młodzieży szkolnej. a charakterystyczna cecha współ. stosownie do przyjętych w danym społeczeństwie celów i zadań oraz koncepcji oświatowo-wychowawczych oraz programów. stanowisk. Rodzina bardzo często boryka się z problemami których sama nie jest w stanie rozwiązać. Współczesna rodzina różni się od tej dawnej: współczesne rodz. realizacji potrzeby przynależności oraz zaspokaja potrzebę akceptacji przez innych. to poszczególni jej członkowie również będą skłonni takie wzory przyjąć. rówieśnicza. zdolność i chęć wspólnego porozumiewania się oraz symbole kulturowe. przez zapoznanie się z werbalnie sformułowanymi normami. cechują się zbliżonym wiekiem. obok rodziny i szkoły stanowi ważne ogniwo w systemie oddziaływań wychowawczych na młodego człowieka. o specjalnych talentach. artystycznych. Grupa rówieśnicza – gr.

izolacji. które kierują siły wychowawcze środowiska zaliczamy: tożsamość etniczną. aż do młodzieży studiującej. Wszystkie te grupy powstają w wyniku niezaspokojenia w warunkach życia pewnych potrzeb czy zainteresowań. wytrwałość. która przez zespół cech. symbole. Stanowiska w kwestii roli i znaczenia środowiska w kształtowaniu rozwoju osobowości Wg A. 2 grupy dewiacyjne (np. staranność. relacje między pracownikami. Zasada kontroli była mechanizmem regulowania zachowań i represji wobec jednostki łamiącej prawo. wychowanie jest intencjonalne – jest celowym wychowaniem właścicieli (pracodawców). Wspólnymi cechami wychowania naturalnego i intencjonalnego jest kształtowanie i rozwijanie równoległe z wiedzą i umiejętnościami zawodowymi takich cech jak sumienność. formalnych i nieformalnych. Praca szczególnie zbiorowa lub zespołowa stwarza warunki.zjawiskiem występującym we wszystkich podstawowych fazach uspołeczniania dzieci i młodzieży. samodzielność. która służyłaby zaspokajaniu ich potrzeb poza nadzorem dorosłych lub przy akceptacji z ich strony. kontroli grupy nad jednostkami i powszechnej identyfikacji członków. gospodarność. zakładu pracy coraz większe znaczenie nabiera kształtowanie kultury pracy. relacji międzyludzkich oraz identyfikacje z zawodem. Nie występują tu instytucje wychowawcze. (punkt widzenia charakterystyczny dla psychologii) . Ogólny cel wychowania w zakładzie pracy jakim jest wszechstronny rozwój osobowości pracowników można rozpatrzyć pod kątem podstawowych typowych oddziaływań wychowawczych: wychowanie naturalne – które opiera się na uczestniczeniu w pracy i życiu społecznym gr. w których sam proces pracy i środowisko pracy wpływają na ukształtowanie się celu. poglądów i postaw pracowniczych. zasada odrębności tworzyła poczucie przynależności do określonego świata wartości i emocji. instytucje usługowe i kulturowe. która obejmuje: wiedzę umiejętności. wartości. wychowawcy i plan działań wychowawczych. Członkowie danego zakładu pracy dążą do określonego celu. 3 młodzieżowe paczki. dyrekcji i organizacji społecznych. odrębności i gotowości do wspólnotowego działania żyjących w poczuciu przynależności i wewnętrznego bezpieczeństwa. kulturową. słowność. nawyki. pełnią określone role zawodowe. posiadająca określoną strukturę organizacyjną i urządzenia. Wśród wielu funkcji wych. gangi. Środowisko lokalne – to gromada ludzi zamieszkujących ograniczone i względnie izolowane terytorium. religijna. 11. świadomych jedności. te są efektem dążenia dzieci i młodzieży da stworzenia własnej społeczności. życzliwość. zasadę odrębności. Kamińskiego środowisko jest obiektem zapatrywania z dwóch stanowisk: a) subiektywne – zwolennicy tego stanowiska wychodzą z założenia że nie ma dwóch takich samych jednostek ludzkich posiadających identyczne środowisko np: dwaj bracia bliźniacy nie mogą mieć przez całe życie tych samych kolegów czy czytać te same książki. Do owych właściwości. doświadczenie zawodowe. posiadających i ceniących wspólną tradycję. Definicja ta ukazuje pewien obraz specyficznej zbiorowości ludzkiej. środowiskowe systemy wartości i autorytety. czyli wzajemna znajomość członków zbiorowości z zasady kontroli czyniła instrument skuteczny. właściwości i wewnętrznych mechanizmów regulujących tworzy szczególny typ środowiska wychowawczego. że w zbiorowości lokalnej wynikły treści procesu socjalizacji. Z opisu tego wynika. a powszechna identyfikacja. Wśród funkcji wychowawczych ściśle związanych z celem i zadaniami produkcyjnymi lub usługowymi wyróżnia się funkcje wynikające z uczestnictwa w procesie pracy. poczynając od wieku przedszkolnego przez wiek szkoły podstawowej i średniej. jest to wychowanie gdzie dominują spontaniczne związki. Można wyróżnić trzy kategorie nieformalnych grup rówieśniczych: dziecięce grupy zabawy. bandy). Gr. pomysłowość. jedność ekonomiczną i zawodową. Zakład pracy – to celowo zorganizowana jednostka gospodarcza prowadząca działalność o charakterze zarobkowym.

narkomania.b) obiektywistyczne (wg prof. Można rozróżnić 3 punkty widzenia na role środo. Wychowawca powinien być osobą kompetentną z odpowiednimi kwalifikacjami pedagogicznymi. lub dorosłych. co w związku ze strukturą organizmu człowieka. podobnie jak wszystko co żyje. Freud – wg niego superego stanowi wytwór środowiska kontrolujący jaźń – ego. wakacyjne obozy młodzieży pozbawionych odpowiedniego kierownictwa wychowawczego. tak więc podstawowym celem wychowania miało by być stwarzanie jak najbardziej korzystnych warunków dla naturalnego rozwoju wychowanka. 2) idealizm pedagogiczny – reprezentowany przez Fryderyka Foersta głosi że jednostka wrażliwa na motywację wyższego poziomu (światopoglądowe. Problem potrzeb i ich zaspokajania w różnych fazach życia i sytuacjach zawodowych. 3) dialektyczny – współtwórcą 3 formuły ujmującej środowisko i jednostkę w dialektycznym związku jest H. Lamarck uważał. Jednostka funkcjonując w środowisku jest poddana oddziaływaniu tych samych bodźców pośrednio jak i bezpośr. niedostrzegania progu możliwości środowiskowych metod przezwyciężania wykolejeń jednostek i grup młodzieżowych. ma zewnętrzne doświadczenie → Stanley Hall twierdził. Owe wykolejenia to: przestępczość. utrzymania określonej roli społecznej itp. czyli rodzina 12. zachowania gatunku. jest determinizm psych. 13. czy estetyczne) i na ich podstawie kształtująca wszelkie niepożądane oddziaływania środowiska. zakłady poprawcze grupujące młodzież bez należytej selekcji. moralno-społ.jest to stan niedoboru i braku czegoś. – przedst. alkoholizm. w życiu jednostki: 1) determinizm wedle której istoty ludzkie w całej swej osobowości. uważała że p. 3) Trzecie niebezpieczeństwo polega na tworzeniu środowisk pozornie korzystnych ale których oddziaływanie może być sprzeczne z dążeniem ich twórców (np. Rybickiego) stanowisko charakterystyczne dla pedagogiki. POTRZEBA LUDZKA. iż wpływ środowiska ma decydujące znaczenie dla rozwoju i kształtowania się różnorodnego świata organicznego → John Locke z kolei był zdania. Odmianą determinizmu środowiskowo-przyrod. Radlińska. jego indywidualnym doświadczeniem oraz miejscem społecznym jest niezbędne do utrzymania się przy życiu i umożliwienia rozwoju. Niebezpieczeństwa wynikające z niewłaściwego interpretowania wpływów środowiska: Niebezpieczeństwa grożące przy niewłaściwym interpretowaniu wzajemnych oddziaływań środowiska i jednostki to: 1) dotyczy przesadnego zaufania do „naturalnej” siły wychowawczej niektórych kręgów środowiskowych np: zakładów pracy produkcyjnej. chuligaństwo. którym to miały być podporządkowane zamierzona działalność wychowawcza oraz wpływy środowiskowe → Alfred Adler uważał.B.s. iż decydujący wpływ na proces kształtowania się umysłu psychiki człowieka. 2) Drugie niebezpieczeństwo dot. iż podstawowym źródłem przeżyć psychicznych człowieka oraz rozwoju jego psychiki jest właśnie środowisko społeczne. interesuje przede wszystkim wzajemne oddziaływania wpływów środowiska i przekształcających środowisko sił jednostek. a przede wszystkim najbliższe środowisko życia. iż w naturze człowieka kryją się doświadczenia historycznego rozwoju całej ludzkości.. kształtowane są przez środowisko przyrodnicze. W ciągu całego życia człowiek przechodzi przez . Wpływ środowiska na rozwój człowieka Istnieją następujące koncepcje na ten temat: → J. Z.

które odczuwają członkowie wielu różnych grup społecznych. to konkretne działanie. duchowym. potrzeba czasu wolnego). Metody pracy socjalnej. Psychicznego Rozwój człowieka jest uwarunkowany przez uzdolnienia jednostki. środowisko lokalne) wskazują. w których zaspokaja swoje potrzeby. Są to potrzeby gatunku ludzkiego. ich tragedie a także trudności i problemy w różnych środowiskach(w rodzinie. szkoła. Potrzeby te. bezpieczeństwa. a także powstałe trudności i problemy wychowawcze w różnych środowiskach (rodzina. Zaspokajanie potrzeb rozwojowych jest ważne dla utrzymania zdrowia. przynależności i identyfikacji (przyjaźń.są to potrzeby. że w ich zaspokajaniu muszą dopomóc jednostce instytucje publiczne. wycofania 14. w której wiedza życiowa i nauka o człowieku oraz środowisku.różne środowiska wychowawcze. która przez osiąganie określonych wartości osiąga pełnię bytu. Są artykułowane przez grupy społeczne. informacyjnym. Potrzeby rozwojowe są potrzebami ontogenetycznymi. Poziom ich zaspokojenia ma wpływ na kształtowanie się potrzeb rozwojowych. potrzeby rozwoju przestają kierować naszym życiem. które odczuwają członkowie wielu różnych grup społecznych. ich tragedie. Pomoc to system instytucji pomocy społecznego. METODA INDYWIDUALNEGO PRZYPADKU Wg Kamińskiego jest sztuką. To jakie one są. życia towarzyskiego. masy ludzkie i o których społeczeństwo sadzi. są użyte w celu zmobilizowania sił w jednostce i . Stosunków społecznych i kultury: fizjologiczne (jedzenia. życie towarzyskie). wiek. ochrona przed agresja). których człowiek nie nabywa.są to potrzeby. Wsparcie to działania pomocowe dla danej osoby o charakterze instrumentalnym. Należą do nich potrzeby fizjologiczne. to wtedy potrzeby rozwoju przestają kierować naszymi zachowaniami. Stosownie do panujących obyczajów. szacunku i miłości (wobec samego siebie i uznanie wśród innych) • Rozwojowe (istnienia). Uświadamianie nowych potrzeb społecznych może nastąpić dzięki żądaniom społecznym (np. potrzeba uznania społecznego. Potrzeby społeczneakceptacji. co jest akceptowane przez grupę społeczną. W praktyce jednak ich determinująca rola nie jest dostrzegana. dzieci i młodzieży. przynależności. i o których społeczeństwo sądzi. w szkole) -wskazuje na to. że w ich zaspokajaniu muszą dopomóc jednostce instytucje publiczne. Potrzeby te podlegają ciągłym zmianom. Wśród ogółu wychowawców świadomość roli potrzeb w życiu człowieka jak i umiejętność ich zaspokajania odbiegają od stawianych wymagań. zależy od tego. gł. Potrzeby te nie ustają w toku zaspokajania lecz potęgują się dostarczając coraz to doskonalszej realizacji osobowości. Analiza zaburzeń rozwojowych obserwowanych u ludzi. snu). a ta z kolei do agresji. że wszystkie mają swe źródło w niezaspokajaniu potrzeb. potrzeba 8 godzinnego dnia pracy) POTRZEBY PSYCHICZNE. stosunki społecznoekonomiczne(np. a także umiejętność obcowania z ludźmi. • Potrzeby społeczne: są to potrzeby. Rodzaje potrzeb: • Z niedostatku. masy ludzkie. że mają one swe źródło w niezaspokojonych potrzebach. Analiza wielu przypadków zaburzeń rozwojowych u dzieci i młodzieży. Jeśli potrzeby niedostatku nie są zaspokojone. to brak czegoś. które potrzebują pomocy.dotyczą indywidualnych właściwości jednostki. lecz odpowiednio się zachowuje wobec nich. bezpieczeństwa (schronienie. jak zostały zaspokojone potrzeby filogenetyczne. Znaczenie potrzeb dla rozwoju jednostki czy grupy społecznej ma pełne uzasadnienie teoretyczne. Długo niezaspokojone potrzeby prowadzą do frustracji. Brak czegoś uniemożliwia nam funkcjonowanie w stanie równowagi. Jeżeli potrzeby niedostatku nie są zaspokojone. apatii. Posiada je każdy z nas.

oświatowej dorosłych i młodzieży (w domach kultury. .plan jest praktyczną konsekwencją diagnozy. kształtującym korzystne zachowania i postawy „pacjenta”. z tendencją do wyszukiwania wśród nich przodownika. na czynieniu przez Ledera tego wszystkiego. wiara w tą jednostkę. Zadaniem tych grup jest służenie pomyślnemu rozwojowi fizycznemu. Prowadzenie zespołu przez wychowawcę lub wyróżniającego się w grupie kolegę polega na przodownictwie. tzn. kulturalnemu wszystkich. • Opracowanie planu postępowania. aby sama chciała skorygować swoje życie oraz dobrze rozpoznać się we właściwej osobowości. a ich rezultat może być pomyślny lub pośredni. w zorganizowanej rekreacji (kolonie. kluby sportowe). Celem pracy grupowej jest uczynienie grupy zespołem wychowawczym.samorozwoju w którejś z wymienionych dziedzin. Plan bywa ukierunkowany dwojako: na praktyczne korygowanie środowiska np. • Prowadzenie przypadku drogami rewalidacji. najdłuższy etap działań pracownika socjalnego. co dobre. obozy.środowiskowa (zależna głównie od polityki społecznej) i metoda psychowychowawcza (zależna od pracowników socjalnych). klubach itp. wyjazd do sanatorium. Poprzez uczestnictwo w grupie tworzymy warunki do zaspokajania potrzeb: Grupa rozwojowo wychowawcza. dopuszczającym korygowanie diagnozy i samego planu do czasu utrafienia w nurt najskuteczniejszego postępowania rewalidacyjnego. którzy pragną mniej lub bardziej świadomie. Tylko w toku realizacji wspólnego zadania możliwe jest powstawanie zwyczajów grupowych. metoda rzeczowo. Czynności diagnostyczne to zebranie informacji i diagnoza właściwa. Musi być otwarty na wprowadzenie poprawek.to ostatni. Grupy takie kształtowane są na gruncie pracy kulturalno. przerzucanie mostu życzliwości. Bardzo ważne jest by przestrzegać podstawowych zasad tej metody: akceptowanie jednostki takiej jaka jest. wspólnych zasad postępowania.) polega na opiece tzn. Taki plan musi posiadać pewne atrybuty. wykonalny i musi być też pewna rezerwa czasowa. dążenie do nastawienia jednostki. sytuacji społecznej itp. Poczynanie wstępne polega na ustaleniu przez daną grupę konkretnych zadań realizacyjnych. co.). co chce. przykładaniem się do realizacji zadań. Procesy rewalidacyjne są kosztowne i długotrwałe. aby czynili członkowie zespołu.odpowiedniej pomocy w społeczeństwie dla ulepszenia wzajemnego przystosowania jednostki i jej środowiska. Prowadzone jest postępowaniem elastycznym. Czyli mamy to do czynienia z metodami rewitalizacji. zorganizowanie pomocy sąsiedzkiej oraz na postępowaniu wychowawczym. Określa. zwyczajami. Rewalidacja zaś polega na zmianach sytuacji środowiskowej oraz równolegle postępującego wyciszenia niepokoju „pacjenta”. Trzy etapy metody indywidualnego przypadku: • Diagnoza społeczna. psychicznemu. musi być możliwy do zrealizowania. Ambicja i dynamizm grupy wyraża się w sprawowaniu kontroli przez grupę nad zgodnością postępowania członków z jej celami ideowymi. Narzędziem jest w tym etapie wywiad środowiskowy oparty na kwestionariuszu z pacjentem dopełniony obserwacją. w związkach młodzieży i stowarzyszeniach społecznych. które sposobem bycia nie odróżniają się od przeciętnych zachowań ludzkich. METODA PRACY GRUPOWEJ W tej metodzie oddziałuje się na jednostkę za pośrednictwem małej grupy. wspólnych ocen tego. na pomocy i radach udzielanym czynniejszym członkom zespołu.rozpoznawanie przyczyn problemu i ich nasilenia.dotyczy osób w każdym wieku. Natomiast prowadzenie zespołu przez osobę o większym dystansie psychicznym wobec członków grupy (z powodu wieku. w razie gdyby pewnie zachowanie się wydłużyło. zasadami moralnymi. aby uruchomić proces rewalidacji. kiedy i jak ma czynić pracownik socjalny w stosunku do pacjenta i jego rodziny. a co złe.

umożliwienie powrotu osobom wykolejonym do normalnej społeczności. ani przez zaspokajanie elementarnych potrzeb fizjologicznych(sen.8 osób w tym samym wieku. Podejmowane są tu działania o charakterze ratowniczym i opiekuńczym w stosunku do osób nieprzystosowanych społecznie. Podstawową zasadą metody środowiskowej jest to.wychowawczą dla organizowania dzieci i młodzieży zagrożonych wykolejeniem lub już wykolejonych. METODA ŚRODOWISKOWA Organizowanie społeczności lokalnej inaczej środowiska naturalnego grupy ludzi.nastawiona jest na realizację zasadniczego zadania tj. rozrywki. rozwijania swoich możliwości. Stabilizacja poczynań organizujących społeczności lokalne może mieć postać: objęcia kierownictwa poczynań przez odpowiednią grupę lub samorząd osiedlowy. powstaje ona w wyniku potrzeby instytucji. czego się wysłuchiwało.Grupa psychoterapeutyczna. skłaniając do dyskutowania samych członków grupy. Pierwsza faza w tej metodzie polega na kompletowaniu grup nieprzekraczających 7. drużyny podwórkowe.wychowawczej. wypracowanym za pomocą odpowiednich badań kompleksowych. Grupa rewalidacyjna. swoim życiu.zawodową. sprzątanie. Metoda organizowania społeczności jest najtańszą z metod pracy społeczno. Podstawowym zadaniem tej fazy jest wywołanie lub wzmocnienie u nich krytycznego poglądu wobec omawianego rodzaju faktów oraz wzbudzanie chęci wyzbycia się takiego postępowania. Po dokonaniu lustracji społecznej. poszerzania wiadomości. pranie. Trudną przeszkodą dla tychże grup są grupy szkodliwe społecznie np. Czas wolny. która nie jest zajęta przez pracę zarobkową normalną i dodatkową ani przez systematyczne uczelniane kształcenie się. przystąpić należy do planowania ulepszeń środowiska lokalnego. swych nieszczęściach i sukcesach. że poczynań nie prowadzi się dla społeczności. higiena). przejawiających objawy jakiegoś wykolejenia np. nieletnich popełniających jakieś kradzieże. Pracownik słuchając usiłuje wczuwać się w każdą jednostkę swej grupy. opieka nad członkami rodziny. lecz przez społeczność i wspólnie z nią. Funkcje czasu wolnego. Polega ona na ulepszaniu sytuacji społeczności lokalnej zjednoczonymi wysiłkami organizacji publicznych i społecznych. przestępcze. posiłki. CZAS WOLNY to wszelkie zajęcia jakim może oddawać się jednostka z władnej ochoty dla: wypoczynku. do poszukiwania sensu tego. dezorganizujących życie społeczne. Drugą fazą pracy grupowej jest przejście do dyskutowania wypowiedzi. ani przez stałe obowiązki domowe(gotowanie. Zadaniem pracownika socjalnego jest słuchanie wypowiadających się. Wśród grup rewalidacyjnych wyróżniamy: drużyny podwórkowe. Pracownik społeczny odpowiedzialny za pomoc takiej grupie rodzinnej dopomaga jej członkom w rozwiązywaniu swych rodzinnych trudności. grupa jakiś alkoholików. jej głównym zadaniem jest próba powiązania zerwanych nici łączących jednostkę z najbliższą grupa społeczną. mobilizujących wszelkie siły społeczne do działań opartych na wspólnym planie. terytorialną. powołanie w tym celu specjalnej organizacji. I w tej fazie prowadzący powinien jak najmniej mówić . a zadaniem staje się organizowanie procesu wychowawczej poprawy . podlegających zaburzeniom w zachowaniu się. zrozumieć jej motywację. udziału w życiu społecznym poza obowiązkami zawodowymi i rodzinnymi. Należy wtedy stworzyć grupę konkurencyjną np. grupy obozowe oraz rodziny problemowe. którą łączy bliskość zamieszkania.i .jej tworzenie jest spontaniczne. aby w rozmowach wypowiedzieć się o sobie. Metoda środowiskowa to inaczej mówiąc organizowanie społeczności lokalnej dla zadań socjalnych. Kamińskiego jest to ta część budżetu czasu. grupy obozowe oraz rodziny problemowe. Czas wolny wg. Aspekt wychowawczy i moralny czasu wolnego. Metoda grupowa polega tu na operowaniu jej postacią rozwojowo. rówieśniczą itp. swych zainteresowaniach. 15. Jednorodna pod względem typu wykolejenia grupa spotyka się systematycznie z pracownikiem socjalnym.

nie tylko organizowanie jej czasu przez dorosłych. Aby te oddziaływania mogły być efektywne konieczne jest spełnienie kilku warunków: • Uznanie. Łączy w sobie poczucie obowiązku z zainteresowaniami i zamiłowaniami. Przynosi odprężenie po znużeniu monotonią codziennych obowiązków. Ta czwarta funkcja ma za zadanie wprowadzenie danej jednostki w życie społecznie. tereny gier i zabaw. sprawności-to także. na odnowieniu sił fizycznych i psychicznych. prace z związkach i prace w organizacjach młodzieżowych. Jest to pewnego rodzaju problem. Czytanie książki jest przyjemnością gdy czytamy pasjonujące nas dzieło. Ilość i rodzaj odpoczynku są uwarunkowane pewnymi zmiennymi(wiek. innym razem może być zwykłym odrabianiem lekcji. która nie jest zajęta przez pracę zarobkową normalną i dodatkową. poszukiwanie własnego miejsca w społeczeństwie. Z. a może przede wszystkim proces ich dalszego spożytkowania. Z drugiej strony uwalnia człowieka od stresów związanych z przymusem poprzez kreację osobowości i potrzeb. że organizacja czasu wolnego dzieci i młodzieży jest z wychowawczego punktu widzenia ważna jak dydaktyczna działalność szkoły • Rozpoznanie rzeczywistych potrzeb poszczególnych grup i młodzieży oraz dostosowanie form i metod pracy wychowawczej do tych potrzeb • Stałe unowocześnianie form i metod pracy • Rozwijanie samorządności młodzieży. w których młodzież bierze udział dobrowolnie. ale kształtowanie umiejętności samodzielnego organizowania czasu wolnego przez młodzież • Preferowanie form aktywnego i twórczego spędzania czasu wolnego Wychowanie pozalekcyjne i pozaszkolne ma na celu: • Rozwijanie zainteresowań i uzdolnień młodzieży • Stwarzanie warunków dla społecznej działalności • Organizowanie kulturowego wypoczynku. angażuje wyobraźnię. tzn. kluby. płeć. Rola wybranych podmiotów w wychowaniu do czasu wolnego. CZAS WOLNY wg Kamińskiego. Jest nasycona bogactwem i zmiennością wrażeń. bądź na życie rodzinne i aktywność przynoszącą doraźne korzyści. Owo odreagowanie powinno odbywać się w ciszy i spokoju.) 16. Do czasu wolnego dzieci i młodzieży zaliczamy wszelkie czynności zorganizowane.Park na Błoniach Krakowskich (Henryk Jordan 1898r. Zawadzka). świetlice. szkoły i placówek wychowania pozaszkolnego. c)Praca nad sobą: jest to funkcja kreatywna.jest to ta część budżetu czasu. Należą do nich: różnorodne formy zajęć pozaszkolnych. Pierwszy w Polsce ośrodek wychowania pozaszkolnego młodzieży. Funkcje czasu wolnego: a)Odpoczynek: sens odpoczynku polega na odreagowaniu zmęczenia i znużenia. ani przez systematyczne kształcenie się . rozrywki i wychowania fizycznego Instytucje wychowania pozaszkolnego: MDK. Zajęcia kształtują(A. ponieważ u tego samego człowieka to samo zachowanie czy ta sama czynność raz jest. Dąbrowski wyróżnia 4 funkcje wolnego czasu: wypoczynek. Czas wolny staje się sferą szczególnie ważną dla oddziaływań pedagogicznych rodziny. rozwój zainteresowań i uzdolnień. a raz nie jest czasem wolnym. zawód) b)Rozrywka(rekreacja): jest to wypoczynek czynny. Czas wolny powinien być wypełniony treścią.może być spożytkowana bądź na swobodne wczasowanie. Umożliwia jednostce znalezienie własnego miejsca w społeczeństwie. w kontemplacji czy drzemce i raczej w samotności. to nie tylko proces przyswajania sobie nowych wiadomości.

Dzieci tak jak i młodzież nie mogą w pełni organizować sobie czasu wolnego wg. Wychowanie pozalekcyjne organizowane jest przez szkołę. społecznym. teatralnych. Na pierwszy plan powinny być w nich wysunięte metody pracy. wzbogaca wiedze o świecie i życiu. wycieczki. sportowe. itp. higiena). koła artystyczne i sportowe.uczelniane. Własnej woli. Kluczową rolę spełnia tu wychowawca. ani przez stałe obowiązki domowe (gotowanie.i może być spożytkowana bądź na swobodne wczasowanie. Wynika to tez z faktu. Chodzi więc o to. nauki i sztuki. Placówki te dążą do tego aby wychowywać człowieka o szerokich zainteresowaniach. Ich specyficzną cechą jest dobrowolność udziału w nich młodzieży. Obejmuje dużą liczbę młodzieży i jest dostępne praktycznie dla wszystkich uczniów. Organizatorzy czasu wolnego mają za zadanie stwarzanie możliwości wypoczynku. przyspiesza procesy dojrzewania umysłowego. bądź na życie rodzinne i aktywność przynoszącą doraźne korzyści. Negatywny jest tu fakt. Spełnia ono podstawową rolę w rozwijaniu zainteresowań i organizowaniu czasu wolnego młodzieży. opieka nad członkami niezdolnymi do samoobsługi). udział w przedstawieniach szkolnych. że osłabiają osobowy kontakt młodzieży ze środowiskiem. gry i zabawy. Bardzo często czas wolny jest marnowany. wśród których można wyróżnić następujące rodzaje: koła artystyczne. zależni od rad i zaleceń starszych. nie maja wzorów jak spędzać ten czas.Zachowania człowieka w czasie wolnym świadczą najlepiej o jego rzeczywistych dążeniach. Organizacje i instytucje społeczne. nie ma doświadczeń więc jest przez to uzależnione od rodziców czy wychowawców. Dorośli nie mają czasu. rozwoju i rozrywki oraz ukształtowanie nawyków właściwego spędzania czasu wolnego. pranie. ponieważ ponoszą ograniczoną odpowiedzialność prawną lub nie ponoszą jej w ogóle. TV i łamie środki masowego przekazu w dużej mierze wpływają na organizację czasu wolnego. młodzi pozostawieni są sami sobie. Rodzice . czytelnicze. posiłki. oraz preferowania form aktywnego i twórczego spędzania czasu wolnego. sprzątanie.dziecko jest istotą niedojrzałą psychicznie. Jest to zadanie ważne szczególnie w okresie rozwijającej się nauki i kultury . W związku z tym ich czas wolny podlega pewnym rygorom i racjom ustalonym przez rodziców. świetlice w których organizowane są formy zajęć o charakterze opiekuńczym i rozrywkowym obok kół zainteresowań. iż są oni zależni materialnie. młodzieżowe domy kultury 5 organizacje młodzieżowe i stowarzyszenia .wychowanie pozalekcyjne organizowane przez szkołę spełnia także ważną rolę w rozwijaniu zainteresowań i organizowaniu czasu wolnego dzieci i młodzieży. postawach. Formy takich zajęć. Podstawową zasadą powinno być związanie konkretnych i szczegółowych spraw. koła techniczne. placówki upowszechniania kultury. Na szczególną uwagę zasługują zajęcia w kołach zainteresowań. ani przez zaspokajanie elementarnych potrzeb fizjologicznych ( sen. Do najbardziej typowych i atrakcyjnych form zajęć pozalekcyjnych należą: gry i zabawy na boisku szkolnym i w salonach gier i zabaw. organizator i animator czasu wolnego. Jednak z drugiej strony wywiera wpływ na intelektualny i moralny rozwój człowieka. Młodzieżowe domy kultury i ogniska młodzieżowe także proponują ciekawe formy spędzania czasu wolnego. to np. systemie wartości. koła przedmiotowe. kulturalnym. w których młodzież spędza wolny czas jest dobrowolność podziału. aby placówki wychowania pozaszkolnego włączyły młodzież w aktualną problematykę i zaznajomiły w osiągnięciu współczesnej wiedzy i kultury. będących przedmiotem zainteresowań dzieci i młodzieży z szerszym życiem naukowym. artystycznym. Specyficzną cechą placówek wychowawczych. które pobudzają samodzielność i aktywność młodzieży. umiejącego korzystać z obfitych dóbr współczesnej kultury. koncertach itp. ROLA WYBRANYCH ŚRODOWISK W WYCHOWANIU DO CZASU WOLNEGO. Konieczne jest kształtowanie umiejętności samodzielnego organizowania czasu wolnego przez młodzież. Szkoła .

pomaga poznać siebie. Mają swoje miejsca spotkań(cuidernie5 puste garaże. W wyniku udziału jednostki w życiu grupy rówieśniczej kształtowana jest umiejętność nawiązywania kontaktów społecznych. opowiadanie frywolnych historyjek i dowcipów. lojalności wobec przywódcy. W miarę rozwoju dziecka wpływ tych ujemnych cech staje się słabszy. Są to grupy samorzutne. Jest to dynamiczny układ ról społecznych Pozycje członków w grupie zależne są od ich indywidualnych wkładów. wagarowanie. które służą podkreśleniu odrębności grupy. Grupa rówieśnicza wyznaje określony system wartości. dzięki czemu grupa staje się łącznikiem między grupami społecznymi. Ustalanie i wpajanie norm i wartości regulujących postępowanie jej członków należy do podstawowych funkcji grupy rówieśniczej. Można tu wyróżnić: członków najbardziej aktywnych. Im młodsza grupa tym słabiej rozwija się w niej solidarność. daje możliwość rozwoju i zdobywania doświadczeń. Wg Znanieckiego grupy rówieśnicze pełnią funkcję: • Młodzież wyraża w nich to. Grupy rówieśnicze stanowią naturalną formę życia dzieci i młodzieży. czego się nauczyła uczestnicząc w życiu otoczenia dorosłych • Przez udział w grupach. Cele są realizowane wspólnie i zespołowo. kreuje wzorce zachowań i egzekwuje ich postrzeganie. Dostarcza motywacji do działania celowego oraz wyznacza role społeczne. że więzi w niej są bliskie. młodzież rozwija samodzielne dążenia i osiąga cele. odwagi. sumienności.łatwiej jest jednostce wyłamać się z reguł obowiązujących w grupie. Wg Hurlocka’a do niepożądanych zjawisk należą „używanie żargonu i przeklinanie. przygód i nowych doświadczeń. Wychowawcze oddziaływanie grup rówieśniczych może mieć charakter pozytywny lub negatywny. poczucia sprawiedliwości. swoje nazwy wywodzące się z filmów czy też książek. których nie można rozwijać w innych formach aktywności przed osiągnięciem dojrzałości społecznej i uznaniem jej pełnoprawnego uczestnictwa w życiu dorosłym Funkcje wychowawcze. mniej aktywnych i jednostki najmniej popularne. Grupa rówieśnicza zaspokaja niezwykle ważną u dziecka potrzebę przynależności i akceptacji. ubrania). • -staje się głównym kreatorem osobowości młodego człowieka. skłonność do naruszania więzi rodzinnej czy odrzucanie wzorów ustalonych w rodzinie.17. dostarczanie wrażeń. Grupy rówieśnicze stanowią naturalną drogę procesu uspołecznienia dzieci i młodzieży. od innych grap różni się tym. Wpływ grup rówieśniczych na wychowanie dzieci i młodzieży jest bardzo duży. wierności. powstające w rezultacie spontanicznej aktywności zabawowej oraz samodzielnego rozwijania dążeń i celów. cierpliwości. umowne znaki i wyrazy. a uczestnictwo nacechowane jest wzajemną aprobatą.” Współzawodnicząc o pozycję społeczną. . itp. które gotowe są przyjąć wszelkie warunki aby utrzymać członkowstwo. Do pozytywnych wpływów wychowawczych grupy rówieśniczej zaliczamy: rozwój samokontroli. • -pokonywanie barier tworzonych przez stereotypy znajdujące się w głowach rodziców. uczy samodzielności. • -ukazuje pozytywne wzory postępowania. dziecko usiłuje doskonalić się i zmieniać swoje egocentryczne zainteresowania grupowe. Grupa rówieśnicza jako środowisko wychowawcze. • -pomaga dokonać oceny własnego postępowania i zachowań innych Trwałość grupy wzrasta wraz z wiekiem.). określone elementy w wyglądzie(fryzury. • -pojmowanie właściwych wzorów kulturowych • -organizowanie czasu wolnego. oddania sprawie. Wyrażają ich dążenia do działania i samodzielności. Najbardziej popularny członek grupy staje się jej przywódcą. lekceważąca postawa wobec zasad i autorytetów.

Mechanizmy osobo twórcze w grupie społecznej. że staje się bliższa wzorca. oddzielona od innych na podstawie odrębności. Jednostka czerpie satysfakcje z faktu. dominują więzi osobowe.W oparciu o właściwości rozwojowe dzieci i młodzieży wyróżnia się 3 typy grup rówieśniczych: • Dziecięce grupy zabawowe. sportowo.podejmowanie pewnych działań. MECHANIZM WZMACNIANIA WEWNĘTRZNEGO. 18. sposobu bycia) lub identyfikacji (z zewnętrznymi stanami osoby znaczącej). Rodzaje grup społecznych. członkowie mają poczucie odrębności i przynależności. członkowie się tu znajdują. Grupa uruchamia mechanizmy osobo twórcze. identyfikują. przejmowanie stanu psychiki środowiska. polityczne. zabawowe • ZE WZGLĘDU NA CHARAKTER WIĘZI  Grupy pierwotne. które funkcjonują na obszarze 3 grup: MECHANIZMY KONTROLI SPOŁECZNEJ.zachowują ciągłość. grupa jest niewielka. w zależności od wieku dzieci uczestniczących w tych grupach. Gwarantem ich ciągłości jest organizacja i kultura . aby przybliżyć się do jakiegoś modelu. tożsamość mimo zmiany członków (naród.oparte na przelotnych kontaktach  Długotrwałe. grupa ustala wartości i wzorce. osoba znacząca jest wzorem dla grupy. kliki • Młodzieżowe grupy dewiacyjne (gangi przestępcze) • Tworzenie się grup rówieśniczych jest zjawiskiem rozwojowym i w związku z tym zmienia się również ich charakter.spontaniczne członkostwo. ubioru. paramilitarne. hierarchia. zbiór wartości (reguluje zachowania członków grupy w aspekcie wymagań idei naczelnej). ośrodek dyspozycjo (odpowiada za zgodność z ideą naczelną). bandy • Młodzieżowe paczki.grupa dostarcza możliwości zamiany zachowań. 19. a z czasem dołącza do tego potrzeba bezpieczeństwa. Każda grupa ma swój model np. kościół). kryterium ich wyróżniania. zawodowe. Ważne są tu 3 elementy: idea naczelna (czynnik mobilizujący).członkowie pochodzą z rekrutacji formalnej. wyspecjalizowane kierownictwo • ZE WZGLĘDU NA TRWAŁOŚĆ GRUPY  Krótkotrwałe. struktura wewnętrzna sformalizowana. militarne.to pewna ilość osób powiązana uregulowanymi stosunkami między sobą. W miarę rozwoju dziecko zaspokaja coraz więcej potrzeb wśród grupy rówieśniczej. istnieją cele i interesy dominujące nad indywidualnymi.turystyczne. istnieje umowny system kontroli i sankcje. GRUPA SPOŁECZNA.religijne.jest to powielanie zachowań tłumu. Rodzaje grup społecznych: • ZE WZGLĘDU NA IDEĘ NACZELNĄ. przywództwo wynika z cech osobowościowych i aprobaty grupy  Grupy wtórne (celowe). potem wspólnego wykonywania zadań. model studenta. dominują więzi rzeczowe i stosunki organizacyjne. Początkowo są to potrzeby dotyczące znalezienia atrakcyjnych partnerów do zabawy. w którym jednostka się znajduje MECHANIZMY OSÓB ZNACZĄCYCH. Posiada własne wartości. nie tylko dla jednostki. którą daje przynależność do grupy. Mechanizm ten przyjmuje 2 postacie: naśladownictwo (mowy.

Zakres i formy ich działania są różne. Jeśli stowarzyszenie naruszy statut lub prawo wówczas organ administracji państwowej może żądać niezbędnych wyjaśnień.moralnymi. program działania-musi działać zgodnie z prawem i statutem. Tworzą je ludzie działający na mocy prawa. Organizacje pozarządowe. są organizowane celowo na czas realizacji zadania 20. Są to rn. -grupy samopomocowe. który dba o dobre zagospodarowanie i powiększenie dóbr (fundacje ludzi chorych. których jednym fundatorem jest Skarb Państwa Organizacje pozarządowe zwykle działają jako stowarzyszenia albo fundacje. samotnych). Podejmują oni określoną działalność dobrowolną.in. znajomi) • ZE WZGLĘDU NA CHARAKTER KORZYŚCI.w potocznym rozumieniu to podmioty niezależne od administracji publicznej.pomagają w realizacji celów (grupa studencka) Grupy zadaniowe. -stowarzyszenia i związki. przynależność do tej grupy ma charakter dobrowolny. RUCHY SPOŁECZNE. JAKIE PRZYNOSI JEDNOSTCE CZŁONKOSTWO W GRUPIE  Instrumentalne. z myślą o realizowaniu celów statusowych. -grupy wsparcia. związków zawodowych i organizacji pracodawców. zarząd. Tworzą je ludzie. Granice tej wolności z jednej strony określa statut a z drugiej prawo o stowarzyszeniach.spontaniczne. Organizacje pozarządowe: -zespoły charytatywne -zespoły parafialne. masowe wiązanie się ludzi z określonymi ideami społeczno.wyraźnie wyspecjalizowane  Wielofunkcyjne. dzieci uzdolnionych. Do pozarządowych funkcji formy pomocy należą: • Stowarzyszenia • Fundacje • Ruchy społeczne STOWARZYSZENIA.darowanie. -fundacje. jego części na określony cel zgodny z intencją fundatora. Najczęściej zajmują się kulturą ekologią prawami człowieka nauką i techniką.działa się tu na różne sposoby. samorządów zawodowych.• ZE WZGLĘDU NA INTENSYWNOŚĆ UCZESTNICTWA  Jednofunkcyjne. Według ustawy są to osoby prawne utworzone na podstawie przepisów ustaw. fundacji. osiąga różne cele (rodzina. przeznaczanie majątku. jest dobrowolnym . świadomą i bezpłatną. trwałym zrzeszeniem o niezarobkowym charakterze. partii politycznych. które nie działają w celu osiągnięcia zysku.in.specjaliści zbierają się tu na określony czas w celu rozwiązania problemu. Samodzielnie określa ono swoje cele. Samorządność nie oznacza nieograniczonej wolności.grupa dorosłych lub młodzieży posiadająca własną strukturę organizacyjną: członkowie grupy podejmują wspólne zadania i podporządkowują się obowiązującym normom postępowania. Organizacje pozarządowe i ich funkcje. które znajdują zainteresowanie wycinkiem rzeczywistości. FUNDACJA. usunięcia nieprawidłowości. fundacje i stowarzyszenia z wyłączeniem rn. To zespół osób. często ukierunkowane politycznie: .

samotnym matkom. oraz proponowanie konstruktywnych działali poprawiających zaistniały stan rzecz)'. samorządowe. konsumenckie) • Powodowane niemożnością przebicia się nowatorskich projektów do ośrodków decyzyjnych (oświatowe. gospodarcze.WYCHOWAWCZA  Zadania związane z organizowaniem nauk dzieci i młodzieży  Zadania związane z organizowaniem aktywności kreatywnej  Zadania związane z organizowaniem aktywności rekreacyjnej  Zadania odnoszące się do organizowania aktywności społecznej  Zadania dotyczące rozwijania aktywności o charakterze opiekuńczym • FUNKCJA INTEGRACYJNA  Uwzględnianie wszystkich czynników i ogniw oddziaływania wychowawczego oraz eliminowania wpływów przypadkowych i negatywnych (korekcje środowiska) . gospodarcze. a wymagających załatwienia w poczuciu wspólnego dobra • Propagowanie pluralizmu i różnorodności życia społecznego • Tworzenie sektora realizacji zadań indywidualnych i społecznych alternatywnego wobec rządowego. swoboda w wyborze metod pracy dająca dużą elastyczność w zaspokajaniu potrzeb indywidualnych klientów • Stwarzanie mechanizmów współudziału społecznego w podejmowaniu decyzji dotyczących różnych problemów i poziomów funkcjonowania nowoczesnego społeczeństwa • Duże poczucie podmiotowości i niezależności Działania podejmowane przez organizacje pozarządowe spełniają 3 zasadnicze funkcje. 1. Np. ekologiczne. chorym.Innowacyjne-dokonywanie zmian w zaistniałej rzeczywistości poprzez zaspokajanie potrzeb. Pomocy bezpośredniej-zaspokajanie potrzeb ważnych społecznie.Kontrolne-zbieranie informacji o działaniach administracji publicznej i podmiotów gospodarczych. uzależnionym) • O charakterze buntu przeciwko profesjonalistom i ich działalności w służbie publicznej (grupy AA. 3.związane z zaspokojeniem potrzeb i zainteresowań stowarzyszonych  FUNKCJE DOŚRODKOWE „ZEWNĘTZRNE”. które wspierają niezależne media czy też prowadzą edukację społeczeństwa. niepełnosprawnym.związane z realizacją potrzeb pierwotnych i wtórnych całej społeczności lokalnej lub jej części • FUNKCJA OPIEKUŃCZO.• O celach ogólnoludzkich (ekologiczne. w atmosferze życzliwości i solidarności • Przyjęcie czynnej postawy obywatelskiej w zakresie spraw tzw. ruchy hospitacyjne. antynarkotykowe) • Ukierunkowane na pomaganie jednostce (bezdomnym. 2. ludzkich i lokalnych. a nie zaspokojonych przez państwo. ruchy samopomocy chorym) Rola organizacji pozarządowych: • Zaspokajanie potrzeb indywidualnych i społecznych w małej grupie. organizacje . Funkcje stowarzyszeń społecznych w środowisku: • Ze względu na zasięg i kierunek działalności stowarzyszenia można wyodrębnić  FUNKCJE DOŚRODKOWE „WEWNĘTRZNE”. mających na celu zaspokajanie potrzeb społecznych i sygnalizowanie o zaniedbaniach.

Takie grupy to: gangi. Pozytywne skutki socjalizacji w związkach młodzieżowych to: rozwijanie samokontroli. Jeśli grupa istnieje poza wszelką kontrolą dorosłych ześlizgują się ku grupą określonym jako paczki. uzdolnienia (intelektualne itp. jest to postać wychowania pośredniego.młodzież w związkach odkrywa silne strony swej osobowości i rozwija je pełniąc określone role i wykonując określone czynności. prace naukowe. rozwija jej wrażliwość. walka z zagrożeniami i dyskryminacją. wydają programy. Zaspokaja potrzebę swobodnego rówieśniczego współżycia we własnym gronie. ale nie przez wychowanków) przekazywanie wartości i ideałów ogólnoludzkich.współżycia rówieśniczego. Funkcje związków młodzieży. • WYCHOWAWCZA. Jeśli kontrola jest natrętna.(dostrzegana przez wychowawców. . Nie można ich określić jako „naturalne środowisko wychowawcze”. 22. Zagrożenia rozwoju społecznego: Zagrożenia społeczne identyfikuje się jako postępowanie niezgodne z obowiązującymi normami prawnymi i społecznymi. doprowadzi to samowychowania i kultury.to grupy rówieśnicze o wyraźnie sprecyzowanych oraz statutowo określonych formach i metodach działania. przedmioty materialne (samoloty w Związku Lotników). Dzieje się to przez dominacje celu wychowawczego w działalności związków młodzieży. Aktywizacje lokalnej społeczności wokół spraw wychowania i opieki nad dziećmi i młodzieżą (stymulacja)  Optymalna współpraca (kooperacja)  Koordynacja poczynań opiekuńczo. sekty. bez których zespół nie mógłby powstać i działać. koleżeństwa i przyjaźni (braterstwa). U dzieci i młodzieży funkcja ta związana jest z realizacją zadań. dezintegrację. Udział w nich stanowi naturalny wyraz dążeń młodzieży do aktywności i samodzielności. ale jeśli są pod takową kontrolą dopuszczają wiele samodzielności. ZWIĄZKI MŁODZIEŻY. Są to związki organizowane spontanicznie przez samą młodzież.wychowawczych w środowisku  Funkcjonowanie zespołu placówek poczynań wychowawczych i kulturowych (intytualizacja) 21. Zagrożenie określa się jako dewiację. Związki młodzieży określają cele. kształtuje postawy i system wartości. grupa zamiera. Może wystąpić jedynie przy ciągłej systematycznej pracy z podopiecznymi. bandy. • TOWARZYSKA. co może doprowadzić do społecznego wykolejenia się jednostki. indywidualne zamiłowania.) Socjalizacja powoduje uspołecznienie młodzieży. jak i organizowanie dla młodzieży przez grupy polityczne. niektóre subkultury.każdy związek czymś się zajmuje i wytwarza pewne dobra z tym związane np. odwagi. W toku tego procesu rozwija się wiara w przyszły świat. Czasem przynależność do grupy młodzieżowej może nieść ze sobą negatywne skutki. zadania i metody pracy często w sposób bardziej szczegółowy i precyzyjny niż związki dorosłych. przez kościół czy też przez szkołę itp. poczucia sprawiedliwości. a nie towarzysząca. Wychowanie i socjalizacja w związkach młodzieży. sumienności. Ujawniają się i rozwijają talenty przywódcze i organizacyjne. tylko środowisko wychowawcze intencjonalne o świadomie zamierzonym i planowo realizowanym kierunku działania wychowawczego. Funkcje: • INSTRUMENTALNA. • PREORIENTACJA ZAWODOWA I SPOŁECZNA.

Zagrożenia: . Dziecko postrzega rodziców jako nieudaczników życiowych. dawniej dzieci do szkoły przychodziły w mundurkach. hazard. pogoń za nowoczesnym sprzętem hFi. Zagrożeniem społecznym jest również bezrobocie. ekstazy) -Punk-zbuntowana. Grupa nieformalna może mieć bardzo negatywny wpływ na jednostkę: przeklinanie. nie dających się biologicznie rozłożyć. Zagrożenia w środowiska szkolnym. a teraz młodzież musi mieć drogie markowe ciuchy). amfetaminą LSD. technologii. miłość. Lęk przed szkołą może spowodować ucieczkę w chorobę. kult szatana zabijają zwierzęta i składają ludzi w ofierze. telefonu). Niebezpieczeństwem wśród dzieci i młodzieży jest źle pojęta wolność: postawy roszczeniowe. deprywację. -Sataniści-skierowani przeciw każdej religii i przeciw każdemu porządkowi etycznemu. Grupy te cechuje inna więź. • zagrożenia cywilizacyjne – pojawiają się wraz ze wzrostem cywilizacji. pogoń za modą (np. Zwłaszcza niebezpieczne jest wstępowanie młodych do sekt i gangów. zniewolenie konsumpcją TV bez nadzoru jakości programów. Ten nadmiar niszczy obszar ochrony jakim jest dzieciństwo. które powoduje zubożenie rodzin. który jest następstwem masowej konsumpcji. b) niszczenie lasów i zakwaszanie akwenów wodnych przez trucizny przemysłowe. Dopuszczają się czynów kryminalnych. Wzrost przestępczych zachowań ma swój początek w brutalnych filmach. Brak ruchu powoduje problem nadwagi wśród dzieci i młodzieży. wyobraźnia. lęki przed obniżeniem wartości w rodzinie.• • nieprzystosowanie społeczne. sięgają po środki odurzające(marihuana. Gustują w muzyce heavy metal. dochodzą do niego różne bodźce.in. AIDS. pozbawiona perspektyw młodzież. radio. Zagrożenia w grapach nieformalnych: Zagrożenia wynikające z przynależności do subkultur to m. przestępczość wśród nieletnich. terroryzm. takie. prowadzi to do samobójstw. Telewizja. Skutkiem są trudności w nauce. Już sam fakt pierwszego dnia w szkole jest dla dziecka ogromnym przeżyciem. Internet to przeciążenie dziecka. konsumpcyjne. styl bycia głoszone hasła ideologie. strój. że młodzież odcina się od rodziców. choroby cywilizacyjne. Subkultury: -Techno-są zafascynowani internetem. alkoholizmu („Nie chce się chcieć” – powszechne stwierdzenie u młodych ludzi na utrzymaniu rodziców). • Zagrożenia ekologiczne – wśród których rozróżniamy zagrożenia o charakterze globalnym: a) rozprzestrzenianie się substancji toksycznych. Przez mass media docierają różne treści. jaki i w trudnościach z nauką. katastrofalny przyrost ilości śmieci. przynależność. Przeciwni prawdzie i dobru. Należą do nich wynalazki: broń nuklearna. dysfunkcyjność. naruszanie więzi rodzinnych. co odbija się na zdrowiu. Bezrobocie powoduje zjawisko kradzieży. Niepokojącym zagrożeniem jest: skażenie środowiska. Zagrożenia młodzieży to również przestępstwa w obszarze mienia prywatnego (aby mieć pieniądze na zakup komputera. Wolność stanowi poważne zagrożenie młodzieży. iż młodzież nie potrafi sobie poradzić z problemami. lekceważenie zasad i autorytetów. uznanie. wagarowanie. techniki. złośliwość. Dochodzi do zahamowania pewnych cech dziecka: ciekawość. chuligaństwa. zdziwienie światem i chęć jego poznania. Powoduje to zaburzenia wzroku. skrzywienie kręgosłupa. chemicznych lub radioaktywnych. Długotrwałe bezrobocie wpływa na obniżenie autorytetów rodziców. która nie ma perspektyw na wykorzystywanie wolnego czasu i sięga po inne zajęcia: handel. Zagrożeniem jest również to. złą kondycją fizyczna. c) efekt cieplarniany spowodowany uszkodzeniem warstw ozonu (dziura ozonowa). problemy zdrowotne związane z brakiem ruchu na świeżym powietrzu. wchodzi do grap nieformalnych bo niezaspokojone są jej potrzeby psychiczne-bezpieczeństwo. smog. brakiem koncentracji.

wtedy gdy nie ma rodziców i gdy rodzina funkcjonuje nieprawidłowo. Młodzi poprzez używki oddalają się od rzeczywistości. Zamiast się uczyć prawdy o życiu uczą się manipulowania nim. Policja wzywana jest najczęściej w sytuacji wystąpienia aktu przemocy. co prowadzi do przeżywana lęków. dominujący wychowawcy. Sieroctwo społeczne-poczucie osamotnienia mimo mieszkania pod jednym dachem. gruźlicy. nawroty chorób np. którzy pochodzą z rodzin w których brak im poczucia bezpieczeństwa miłości i więzi emocjonalnych. Wzrasta liczba przestępstw w postaci rozbojów. rodzice nie maja dla nich czasu. Zagrożenie w rodzinie – postępujący kryzys rodzinny stanowi zagrożenie moralne. gdy dochodzi do napaści. bezrobocie). sekty. wymuszeniach rozbójniczych. co prowadzi do sieroctwa społecznego. zaprzyjaźniania się i pomagania poprzez wskazywanie różnych kierunków działania czy propagowanie konkretnych rozwiązań prawnych. Są to także dzieci odrzucone przez rodzinę bo nie spełniają jej oczekiwań. wykorzystywanie seksualne. niepełnosprawność. Coraz więcej młodzieży żyje w rodzinach rozbitych. Dziećmi ulicy stają się ci. nietolerancja zarówno ze strony uczniów jak i nauczycieli mogą doprowadzić do zachwiania równowagi psychicznej u dziecka. nieodpowiedni dobór rówieśników. Tej pierwszej i natychmiastowej pomocy w momencie krytycznym winni udzielać specjaliści. zbyt wygórowane wymagania. utrudniają proces rozwoju. akceptacji i chętnie przystępuje do grup. Wszystko to w przyszłości spowoduje brak perspektyw i trudności w znalezieniu pracy. który ma miejsce w danej chwili. obojętność rodziców. zaniedbaniami rodziców wobec dzieci. Zagrożenie w rodzinie jest chłód. dzieci doświadczające biedy i ubóstwa 23. niedożywienie. Są to dzieci doznające niepowodzeń szkolnych. gdyż są to czyny przestępczo niebezpieczne dla życia jednostki. Dysfunkcyjność rodziny: obiektywne (choroba.polegają na uniemożliwieniu dalszego krzywdzenia dziecka i udzielenia mu pierwszej pomocy. złego stanu psychicznego. gwałtu czy znęcania fizycznego. Rozwód rodziców powoduje całkowite rozbicie rodziny. Jednak u nas czyni to policja i pogotowie ratunkowe. grupy narkomanów. Idea tego typu pomocy jest oparta na trzech zasadach: terapii słuchania.kompetencje). Pogłębianie się bezrobocia-na skutek czego autorytet rodziców spada. rygoryzm. maltretowanie. Patologie -alkoholizm. w celu podjęcia interwencji. Brak zainteresowania ze strony nauczycieli. Udzielone ofierze wsparcie może zmniejszyć wpływ czynnika stresowego lub go zniwelować. dotkniętych patologią którą najczęstszy jest alkoholizm przynajmniej jednego z rodziców.Nadwrażliwość. Zagrożeniem jest również śmierć jednego z rodziców. Zubożenie-ograniczone zaspokajanie potrzeb dzieci i młodzieży. Oznaczać to może przyszłościowy brak zaradności. Dzieci ulicy -brak zainteresowania ze strony rodziców. Te patologie rodziny skutkują nadużyciami. które dają mu to poczucia: gangi. . Profilaktyka społeczna (strategie. złe traktowanie uczniów. Wszystko to może prowadzić do wagarowania. kradzieży. Konflikty rodziców-prowadza do urazów i kompleksów u dzieci. przedsiębiorczości. a one przenoszą się na inne domeny życia dziecka. Przeciwdziałanie przemocy organizuje się w trzech płaszczyznach: • DZIAŁANIA INTERWENCYJNE. itp. Rodzina boryka się z problemami których nie jest w stanie rozwiązać. To sytuacja w której dzieci zostają pozbawione opieki rodzicielskiej (częściowo lub całkowicie). ograniczone możliwości uczenia się na poziomie średnim i wyższym. braku pewności siebie. przeciążające obowiązki szkolne. Szuka ono zaspokojenie poczucia przynależności. formy profilaktyki pedagogicznej i opiekuńczej.

Najczęściej wyróżnia się trzy typy profilaktyki:  Pierwotna.jej główną zaletą jest to. sieć ludzi. starość). że pozwala zapobiec przemocy. Dobrym rozwiązaniem niesienia pomocy ofiarom przemocy są ośrodki interwencji kryzysowej. które obok funkcji diagnostycznych pełnią funkcje terapeutyczne. • PROFILAKTYKA. wspólnych ustaleń może lepiej funkcjonować w swoich rolach – ucznia. na całej drodze indywidualnego rozwoju. gdyż w tej fazie leczenia głównie oni podejmują działania.charakter działań naprawczych bądź profilaktycznych. Szczególnie trudne i absorbujące w terapii są rodziny wielo problemowe. a więc uchronić dziecko przed jej doświadczeniem. prognoza. W ramach rozwoju jednostki poradnictwo ma powiązania z podstawowymi działaniami społecznymi (wychowaniem. która wiąże się z przemocą w rodzinie  Wtórna. ośrodku wychowawczym. głównie dzięki popularyzacji wiedzy o omawianym zjawisku. Przyjmuje się. podtrzymuje. W razie potrzeby dziecko należy umieścić w szpitalu. młodość. ale samego wychowania.• DZIAŁANIA TERAPEUTYCZNO. że cele wychowania i poradnictwa są wspólne. dorosły) na podstawie informacji. porady. W trakcie leczenia pracuje się również nad tym. szczególnie Re. Poradnictwo wspomaga. Poradnictwo w teorii i praktyce/ relacje między wychowaniem a poradnictwem.ma na celu uchronienie dziecka przed kolejnym wykorzystaniem. polityką oświatową). ale być możliwością i szansą wytworzenia kompromisu w sytuacjach trudnych i konfliktowych z wychowawczego punktu widzenia. Działania doradców to organizowanie sytuacji. natomiast poradnictwu są dane w sposób wtórny i częściowo wynikają z dysfunkcji nie tylko rozwoju jednostki. Szczególne miejsce w tym związku zajmuje wychowanie. Najważniejszym celem poradnictwa jest optymalizacja stanu rzeczy. tj. dorosłość. sposobach rozpoznawania przemocy i wyrobieniu umiejętności przeciwstawiania się jej.wiąże się z promowaniem zdrowia. młody człowiek. Towarzyszy człowiekowi w kolejnych etapach życia (dzieciństwo.LECZNICZE. aby rodzice rozwinęli system wsparcia dla siebie. kolegi. pomocą. zanim ujawnią się poważne lub trwałe zmiany  Trzeciorzędna. podjąć terapię rodziny. ich rodzicom i wychowawcom. przyjmując.w zależności od sytuacji. profilaktyka. Osoby prowadzące terapię rodzin wypracowują coraz bardziej adekwatne metody rozpoznawania występowania przemocy i pierwszej interwencji w rodzinie. nauczaniem. Dziś niezbędne jest funkcjonowanie instytucji nastawionych na pomoc młodym ludziom. rodzica itp.zmierzają do zminimalizowania i usunięcia doznanych urazów i krzywd. wspiera rozwój. dzięki którym osoba przeżywająca problemy (dziecko.ma na celu wczesne wykrycie objawów maltretowania dziecka. Poradnictwo nie ma występować jako autorytet w sprawach wychowania. poprawą samopoczucia społecznego oraz eliminowaniem patologii społecznej. pośrednimi celami jest usuwanie zaburzeń i trudności. Rodzaje poradni: . opieką. W ośrodkach takich prowadzona jest terapia z ofiarami przemocy i członkami ich rodzin. 24. CELE PORADNICTWA Poradnictwo może być rozpatrywane w dwóch aspektach: jako instytucjonalny system o określonej strukturze organizacyjnej oraz jako specyficzna czynność podejmowana przez doradców profesjonalnych i osoby pomagające jednostkom przeżywającym problemy. jednak przez wychowanie są one postawione w sposób pierwotny. z którymi mogą dzielić radości lub momentu kryzysu. żyjące od kryzysu do kryzysu. Poradnictwo jest potrzebne ludziom we wszystkich obszarach ich aktywności.

. Doradca nastawiony jest na pomoc w wyrównaniu braków i likwidowaniu trudności wynikających ze stanów biopsychicznych wychowanka i przyczyn tkwiących w środowisku rodzinnym i szkolnym • Poradnictwo zmierza do udoskonalenia procesu wychowania jednostki. sądem itp. młodzieży. ale głównym zadaniem jest poprawa funkcjonowania systemów społecznych INTERAKCYJNY MODEL PORADNICTWA W interakcyjnym modelu poradnictwa możemy wyróżnić: • Dwa podmioty działania..doradca (specjalista. do jego zadań należy m.wychowawcze) ZAKRES PORADNICTWA Istnieją 3 rodzaje poglądów dotyczących zakresu poradnictwa: • Poradnictwo zmierza do udoskonalenia procesu wychowania jednostki poszukując odpowiednich środków. stymulowanie rozwoju aspiracji i motywacji (orientacja i poradnictwo zawodowe) • Przygotowanie do spędzania czasu wolnego i aktywnego uczestnictwa w kulturze. -poradnictwo opiekuńcze(analiza potrzeb dzieci i młodzieży zaspokajanych w rodzinie. rozbudzanie nowych zainteresowań i dążeń (poradnictwo wychowawcze) • Przygotowanie do pracy zawodowej poprzez ukazywanie perspektyw. rozwijanie zdolności. szkole. analiza funkcjonowania środowisk wychowawczych. pomoc nauczycielom i wychowawcom.pedagog szkolny.psychologiczno-pedagogiczna: jej celem jest udzielanie pomocy dzieciom. Problemy mogą być:  Związane z osobistą sytuacją jednostki  Związane z rodziną  Wynikające z przynależności do grup nieformalnych lub instytucji  Związane z pełnieniem ról i optymalnym wypełnianiem zadań stąd wynikających . diagnoza warunków życia ucznia z trudnościami. realizacja obowiązku szkolnego. którego podmiot nie może rozwiązać przy aktualnie posiadanym poziomie wiedzy. współpraca z poradnią. środowisku zamieszkania).in. Przyczyną uruchomienia ich stosunku jest problem. konsultant czy wychowawca) i radzący się (pacjent. Doradca analizuje właściwości biopsychiczne wychowanka (osoby poszukującej pomocy) i szuka w jego środowisku sił. Poradnictwo nastawione jest na: • Przygotowanie jednostki do aktywnego życia przez wykrywanie i korygowanie braków rozwojowych. rozwijania własnej osobowości i twórczości kulturalnej poprzez wskazywanie możliwości samokształcenia i wszechstronnego doskonalenia się (poradnictwo kulturowo. na których mógłby oprzeć pracę • Poradnictwo zmierza do udoskonalenia procesu wychowania jednostki i optymalizacji pracy instytucji wychowawczych. wychowanek). wykorzystanie czasu wolnego). Problem określa się jako rodzaj zadania. W jej pracy wyróżnia się: -poradnictwo dydaktyczne(badanie przyczyn niepowodzeń szkolnych i trudności w nauce. okresowa ocena sytuacji wychowawczej szkoły. pomoc w wyborze szkoły i zawodu. badanie uzdolnień) -poradnictwo wychowawcze(rozwój osobowości i kształtowanie prawidłowych postaw. umiejętności i nastawienia. wychowawcom i rodzicom. który starają się wspólnie rozwiązać • Przedmiot (problem do rozwiązania).

itd. społeczne i religijne. a także kobieta w 7 miesiącu ciąży. Placówka opiekuńczowychowawcza dla dzieci do 3 lat. obowiązki rodzinne. Relacje wsparcia funkcjonują tam spontanicznie. Takie źródła wsparcia najkorzystniej działają na rzecz zdrowia gdyż nie powodują stygmatyzacji. że funkcjonują według określonych reguł.organizowanie zespołów nastawionych na korygowanie rozwoju i wspomaganie go. a niekiedy dostęp do nich jest utrudniony. przygotowanie do samodzielnego życia. Do Domu Małego Dziecka może być przyjęta karmiąca matka wraz z dzieckiem.Jest to wszelka dostępna dla jednostki pomoc w sytuacjach trudnych.zapobieganie wszelkim nieprawidłowościom rozwoju dzieci • DIAGNOZĘ. Zadaniem Domów Dziecka jest zastąpienie wychowankom domu rodzinnego. przeżywającego określone napięcia i konflikty Poradnictwo powinno uwzględniać: • PROFILAKTYKĘ. praca zawodowa. Rodzaje źródeł wsparcia naturalne. samotnych i takich. rodzina. Jedną z podstawowych instytucji wsparcia społecznego są DOMY POMOCY SPOŁECZNEJ. którym rodzice lub opiekunowie nie mogą zapewnić warunków normalnego rozwoju. Tym różnią się od naturalnych źródeł wsparcia. brak obowiązków typu: sprzątanie. którymi rodzina nie byłaby w stanie zapewnić wystarczającej opieki. małżeńskie itp. wymagające opieki z powodu wieku lub choroby. grupy przyjacielskie. Na pewno wskazany jest dla osób starszych. Wsparcie to konsekwencja przynależności człowieka do sieci społecznej. Osoby przebywające w domu pomocy społecznej korzystają ze świadczeń przysługujących z tytułu powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego. są na ogół łatwo dostępne i często objęte relacją zaufania interpersonalnego. Dom pomocy społecznej jest jednostką organizacyjną pomocy społecznej. stowarzyszenia i instytucje. DOM MAŁEGO DZIECKA prowadzony jest przez wydział zdrowia. . Lokalne podmioty wsparcia i pomocy ludziom pozbawionym możliwości radzenia sobie. mogą też stygamtyzować. która obejmuje piekę osoby niesprawne. Zapewniają opiekę medyczną i socjalną. gotowanie. Opuszcza dom dziecka po ukończeniu 18 lat. Po ukończeniu 3 lat wychowankowie mogą przechodzić do domów dziecka podległych resortowi oświaty. edukacyjne. umożliwienie wykonania obowiązku szkolnego i zdobycia zawodu. trudności w nauce • POMOC.badanie przyczyn zaburzeń w zachowaniu. mniej spontanicznie i rzadko na zasadzie wzajemności. niepełnosprawnych. Dom pomocy społecznej zapewnia całodobową opiekę oraz zaspokaja niezbędne potrzeby bytowe. sformalizowane. Jest to stale dostępna właściwość relacji. 25. zniedołężniałych. Wiążące się z przynależnością do społeczeństwa globalnego. a także zdrowiu. w tym także instytucje związane z opieką zdrowotną. Wsparcie społeczne. DOM DZIECKA to internatowy zakład wychowawczy dla dzieci i młodzieży w wieku 3-18 lat pozbawionych opieki rodziny.takie jak grupy zawodowe. nie są sformalizowane i są wzajemne. zabezpieczenie materialne. Przed przyjęciem do DD kandydat najpierw jest obserwowany w pogotowiu opiekuńczym. pełnienie funkcji opiekuńczych i wychowawczych. służąca przystosowaniu. Niestety zbyt często na psychikę mieszkańców oddziałuje podobnie jak oddział szpitalny.takie jak partner życiowy.

Osoby. lecz grono ich własnych dzieci powiększa się o dzieci skierowane przez ośrodek zdrowia. instrumentalne(dostarczanie konkretnej pomocy.15 osobowym „rodzin” zamieszkałych każda w osobnej części domu pod opieką przybranego „ojca” lub „matki”. gdyż agresja musi być czymś spowodowana i często łączy się to z alkoholizmem. a czasem także w celu uniknięcia dolegliwości. Każdy typ przemocy wyniszcza człowieka. niepewność. Takie domy dobrze pełnią funkcje wychowawcze. INSTYTUCJE ODWYKOWE. psychiczne i ekonomiczne związane z finansami. poszukiwaniu pracy.RODZINNY DOM DZIECKA to Dom Dziecka oparty na zasadzie wychowania rodzinnego.: drogi kształcenia. Człowiek uzależniony od środków odrzucających sam nie potrafi uwolnić się od nich i potrzebuje ogrom pracy. Takie zjawisko chorobowe źle oddziałują na psychikę człowieka. Jeżewskiego tzw. która przyczyniając się do fizycznej lub psychicznej szkody drugiego człowieka i które wykraczają poza społeczne normy kontaktów międzyludzkich. informacyjne(udzielanie rad prawnych. Ich organizacja polega na wyodrębnieniu w większym domu 8. trzymaj się tak dalej). medycznych. gdyż chory nie może realizować swoich potrzeba. korygowania braków rozwojowych • Przygotowanie do pracy zawodowej • Przygotowanie do spędzania wolnego czasu i aktywnego uczestniczenia w kulturze. zdolności. cieszą się też dużym uznaniem społecznym. Wzorem takiego domu były zakładane przez K. mieszkania. W Polsce od 1958 roku zaczęto tworzyć takie domy. które dowiedziały się o niepełnosprawności potrzebują pomocy aby moc pogodzić się z choroba bądź ludzi. przygnębienie. Gniazda Sieroce. rozdrażnienie. niepokój. Sytuacja może doprowadzić do załamania i ucieczki w śmieć samobójcza. rozwijania własnej osobowości i twórczości kulturalnej . Ofiara traci do siebie zaufanie przestaje się bronić. Uzależnienie jest stanem psychicznym i czasem fizycznym będącym wynikiem interakcji między żywym organizmem. a środowiskiem organicznym. nie poddawaj się). pustkę. WSPARCIE DLA OSOB NIEPELNOSPRAWNYCH: Mimo szybkiego rozwoju medycyny istnieje wiele osób niepełnosprawnych umysłowo i fizycznie. wyładowaniem psychicznym przez presje wywierane przez innych. lubimy cie. traci poczucie godności i powoli zaczyna myśleć. załatwienie ubrania.). zakupy. Socjologowie wyróżniają trzy instrumenty przemocy: fizyczne (a w tym seksualne). ustalanie np. aspiracji oraz przystosować się do zmiany środowiska. bez wyjścia). W takiej sytuacji chodzi o życie pacjenta niezwykle ważna jest szybka interwencja psychologa. wskazanie formy leczenia). Poradnictwo nastawione jest na: • Przygotowanie jednostki do aktywnego życia przez rozwijanie zainteresowań. Osoby odczuwają Strach. które pomogą i wesprą chorego w zmianie sposobu życia i uratowanie jego egzystencji. służb medycznych i oczywiście instytucji. że jest wszystkiemu winna i że jest to jest przeznaczone. masz mocne cechy charakteru. Otrzymujemy pomoc emocjonalna(komunikaty takie jak jesteś przez nas kochany. która da choremu siłę do rzucania nałogu. Przemoc ze względu na definicję normy społecznej to wszystkie nieprzypadkowe akty naruszające osobistą wolność jednostki. Rodziny nie zawsze mogą się zająć nimi bądź tez nie dają rady się nimi opiekować bądź tez sa niechętne dlatego odpychają te osoby. WSPARCIE OFIAR PRZEMOCY.wartościującej(jesteś dla nas znaczący. dążeń. Stan ten charakteryzuje się relacjami z zachowaniu wśród którym występuje zawsze przymus brania środa w celu doznania ich psychicznych efektów. W małym domu natomiast są prawdziwi. narkomanią. Dlatego istnieje instytucje wsparcia. którzy dają tej osobie energie na przetrwanie w tej trudnej sytuacji oraz wzbudzenie siły do walki. gdyż pomoc medyczna i rodziny może okazać się niewystarczająca. Duchowe(występują gdy jednostki i grupy pomimo prób i własnych wysiłków nadal pozostają w sytuacjach dla nich trudnych. Sprawca również potrzebuje pomocy.

. Radlińska) . plany. jeśli zostaną one zaktywizowane i staną się czynnikami przewodnimi w przebudowie i asymilowaniu wartości. bardziej zorganizowane powinny interweniować w danej sprawie jedynie wówczas.26. instytucje bądź placówki. Siły społeczne są to aktualnie ujawniające się albo ukryte potencjalne wartości jednostek i grup społecznych . Kategorie sił społecznych: : >jawne (mobilizujące do działania . że zbiorowości większe. Zasada subsydiarności gwarantuje więc zapobieganie nadmiernej interwencji Wspólnoty w sprawy danych krajów członkowskich.gdy zabraknie sił jawnych) . SIŁY SPOŁECZNE (H. wartości. Znaczenie w warunkach obecnych ZASADA SUBSYDIARNOŚCI. gdy ich działania będą dużo skuteczniejsze niż działania zbiorowości mniejszych. ujawniające się w sytuacjach krytycznych . tylko w wypadku gdy konkretne działania i cele nie mogą być wystarczająco dobrze zrealizowane i osiągnięte przez państwa członkowskie osobno. . Aleksander Kamiński natomiast ujmuje siły twórcze w trojaki sposób: • są to jednostki ludzkie charakteryzujące się moralnością. wrażliwością na ludzkie potrzeby. • są to zespoły. urządzeń i instytucji . Dzięki tej zasadzie Wspólnota rozwija także działalność władz lokalnych i samorządowych państw członkowskich i euroregionów. że UE będzie działała w zakresie .subsydiarność to pojęcie oznaczające. a interwencja Wspólnot będzie zapewniała większą skuteczność i lepsze wyniki. w odpowiednich warunkach . który nie należy do jej bezpośrednich kompetencji. są to wówczas idee. Zasada subsydiarności. dające pedagogowi społecznemu oparcie w jego pracach . uzdolnione. Zasada ta na szczeblu międzynarodowym oznacza. gorzej zorganizowanych. marzenia. w określonych okolicznościach . tradycje. do przekształcania środowiska) >ukryte (utajone . • mogą one być również rozpatrywane w kategorii niematerialnej. kultura. które mają na celu zaspakajanie potrzeb jednostki jak i społeczeństwa. posiadające aspiracje. wizje lepszego jutra.

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful