P. 1
Kinezyterapia - rodzaje ćwiczeń

Kinezyterapia - rodzaje ćwiczeń

|Views: 15,981|Likes:

More info:

Published by: Elżbieta Żarek on Mar 07, 2011
Prawo autorskie:Attribution Non-commercial

Availability:

Read on Scribd mobile: iPhone, iPad and Android.
download as DOC, PDF, TXT or read online from Scribd
See more
See less

02/01/2013

pdf

text

original

Kinezyterapia miejscowa: 1. Ćwiczenia bierne 2. Ćwiczenia czynno - bierne 3. Ćwiczenia samowspomagane 4. Ćwiczenia czynne w odciążeniu 5.

Ćwiczenia czynne wolne 6. Ćwiczenia czynne oporowe 7.Ćwiczenia prowadzone Inne formy ćwiczeń i oddziaływań: 1. Ćwiczenia redresyjne 2. Wyciągi redresyjne 3. Ćwiczenia synergistyczne 4. Ćwiczenia oddechowe 5. Ćwiczenia relaksacyjne 6. Ćwiczenia czynności samoobsługi 7. Pionizacja i nauka chodu Kinezyterapia ogólna: 1. Ćwiczenia ogólnousprawniające 2. Ćwiczenia gimnastyki porannej 3. Ćwiczenia w wodzie 4. Sport osób niepełnosprawnych ………………………....... Ćwiczenia bierne – wykonujemy, kiedy siła mięśniowa jest na 0-1 w skali Lovetta, ćwiczenia wykonywane są przez terapeutę bez współdziałania pacjenta. Cel : - zmiana ruchu biernego na ruch czynny, - zachowanie elastyczności i długości mięśni, - zachowanie pełnego zakresu ruchu w stawach. - utrzymanie właściwego krążenia krwi i chłonki (wspomaganie pompy mięśniowej), - zachowanie pamięci ruchowej, - oddziaływanie na układ nerwowy, uaktywnienie torowania: - proprioceptywnego (czucia głębokiego)- poprzez docisk stawowy, pełne rozciągnięcie mięśnia - eksteroreceptywnego (czucia powierzchownego) poprzez potrząsanie kończyną, dotyk ręką terapeuty - oddziaływanie ideomotoryczne – nauka utrwalanie i zapamiętywanie nowych wzorców ruchowych Wskazania: - niedowłady i porażenia - napięcie spastyczne - nie utrwalone ograniczenie ruchomości w stawach - zła trofika tkanek miękkich Przeciwwskazania: - niepełny zrost - stany zapalne stanów - stan bezpośredni po zwichnięciach i innych urazach stawów - rany skóry, mięśni, pooperacyjne przed wyjęciem szwów - ból przy ćwiczeniach - ciężki ogólny stan chorego - niewydolność układu krążenia

. Wg. czyli odciąganie od siebie pow. powinno się wykonywać trakcję..porażenia lub niedowłady pochodzenia centralnego z wzmożonym napięciem mięśniowym (spastyczne. wykonuje się 1 – 2 x dziennie.k.w. .d.pozycja do ćwiczeń – jak na 0-1 w teście Lovetta .g.klasyfikacja do tych ćw.świeże blizny pooperacyjne lub inne urazy. natomiast u osób które nie mogą usiąść na krześle. gdyż utrudniałoby to wykonywanie ruchów w stawie ramiennym. jest pozycja siedząca na krześle.w. ruch. w pełnym fizjologicznym zakresie . połączony z czynnym intensywnym działaniem chorego w kierunku rozluźnienia mięśni” Cel: . a pacjent czynnie rozluźnia mięśnie. najwygodniej na stole do ćw. ruch prowadzony jest biernie przez fizjoterapeutę.k. stawowych (najczęściej przy ruchach zginania).należy stosować pozycję izolowaną.unieruchomienie kończyn za pomocą wyciągów redresyjnych.porażenie lub niedowład jednej kończyny monoparesis – monoplegia .Weissa „ruch bierny wykonywany przy pomocy siły zew. wszystkie ćw. . ze względu na siłę mięsni jest trudna do wykonania testem Lovetta . hemiparesis – hemiplegia . w celu zmniejszenia tarcia pow.w.w. . dlatego do tego rodzaju ćw. mających uchwyty.obniżenie napięcia mięśniowego spowodowanego bólem Wskazania: . powinna zapewniać prowadzenie ruchu. powtarzamy około 30x (w każdej płaszczyźnie) Rodzaje zaburzeń: .porażenie wiotkie (wiotkość) obniżenie napięcia mięśniowego .g. otwory dla pasów stabilizacyjnych .porażenie paralysis całkowite wyłączenie możliwości ruchów .k.porażenie czterech kończyn tetraparesis – tertraplegia . które nie może być za szerokie. powrót do p.k.p. . odpoczynek) .porażenie lub niedowład obu k.ciężki ogólny stan chorego . .w. biernych musi być pewny.rozbicie odruchowego koła bólu . .stany atrofii tkankowej .połowicze porażenie lub niedowład k. z oparciem. kwalifikuje się pacjentów o nadmiernym napięciu mięśni .wykonując ruchy bierne w stawie.g.d i k. stawowych o siebie . z ramieniem wysuniętym poza łóżko. aby ruch odbywał się tylko w tym stawie.: wolne.p. rytmiczne dostosowane do możliwości pacjenta.tempo ćw.czynne procesy zapalne w obrębie stawu . głowy oraz szyi jest pozycja leżąca.p. lub k. mogą to być również pasy stabilizacyjne lub ręka terapeuty..odcinek bliższy ćwiczonego stawu musi być ustabilizowany tak. nie może sprawiać bólu. dla ćwiczeń biernych w stawach k..niedowład paresis częściowe upośledzenie (osłabienie siły mięśnia lub grupy mięśni) . ćw. paraparesis .paraplegia .w.stany po chirurgicznych zabiegach rekonstrukcyjnych w narządzie ruchu . ćwiczenia wykonujemy w pozycji leżącej.d.porażenie spastyczne (spastyczność) wzmożenie napięcia mięśniowego Ćwiczenia czynno – bierne – stosujemy przy nadmiernym napięciu mięśni wywołanym bólem. dla ćwiczeń biernych w stawach k..chwyt stosowany przy ćw. unieruchomieniem lub innymi czynnikami. stabilizację uzyskuje się poprzez odpowiednio dobrane p. tułowia.należy przestrzegać stałych faz ruchu w ćwiczeniach (p.demineralizacja kości Przeciwwskazania: .Metodyka: .choroby reumatoidalne . aby nie był wspomagany przez inne. gdzie ruch mógłby stanowić utrudnienie w gojeniu .

przerwa 2 – 3 min. rotacja wew.należy stosować temblak dla zabezpieczenia przed podwichnięciem Ćwiczenia czynne w odciążeniu – są to ćwiczenia wykonywane w warunkach zniesionego ciężaru ćwiczonego odcinka ciała.+2 w skali Lovetta. biernych. miękkich przykurczy.utrzymanie odpowiedniego zakresu ruchu w stawie .niewydolność układu krążenia Metodyka: .2 w skali Lovetta). .w. ruch prowadzony jest do granicy bólu .ćw. jest to podstawowy warunek zapewniający właściwą współpracę z chorym Ćwiczenia samowspomagane – są to ćwiczenia kombinowane dla części niesprawnych jest to działanie o charakterze biernym. pacjent musi być stale informowany jakie mięśnie ma rozluźnić i w jakim momencie.bezpośredni (jedna ręka “ćwiczy” drugą) .pełny zakres ruchu należy zastąpić zakresem funkcjonalnym: do 100 stopni zgięcie do 90 stopni odwiedzenie rotacja zew.ruch powinien poprzedzać opis.niedowłady i porażenia Przeciwwskazania: .oddziaływanie psychoterapeutyczne Wskazania: . w czasie ćw.zapobieganie ograniczeniom ruchu w stawach .ciężki ogólny stan chorego . często pod „osłoną leków”. nie podlegające świadomemu rozluźnieniu .stany zapalne stawów. . stosuje się przy sile mięśni -2.poprawa trofiki mięśniowej poprzez działanie pompy mięśniowej .opadanie łopatki po stronie chorej jest często wynikiem uniesienia łopatki po stronie zdrowej .likwidacja tzw. Cel: . czynno – biernym (przy sile mięśniowej w przedziale od 0 . Wspomaganie może mieć charakter: . bardzo wolne. a dla części zdrowych są to ćwiczenia czynne często z oporem.przy ćwiczeniach kończyn porażonych należy unikać podwichnięć w stawie .nie będące dowolnie kontrolowane.do 70 stopni .zapobieganie niekorzystnym zmianom wynikającym z bezruchu .aktywizacja pacjenta do pracy przez możliwość samodzielnego wykonywania ćwiczenia bez udziału fizjoterapeuty .niewydolność układu krążenia Metodyka: . 3 w skali Lovetta . .pośredni ( system bloczkowy) Cel: . i stabilizacja jak przy ćw.p.podczas ćwiczeń w stawie barkowym należy stosować „orczyk” .wzmocnienie siły mięśniowej do wartości umożliwiającej wykonanie ćwiczeń czynnych-właściwych tj. mięśni . tempo ćw.zapobieganie ograniczeniom zakresu ruchu Wskazania: .do 30 stopni.2. liczba powtórzeń 10 – 15 x w jednej serii. prowadzimy po zabiegach fizykoterapeutycznych. ograniczeń ruchomości w stawach .

rany skóry. 2. Ruch musi być dokładny w miarę możliwości.stan bezpośredni po zwichnięciach i innych urazach stawów . które spełnia podwójną rolę: . W warunkach szpitalnych.ból przy ćwiczeniach . oporowych. mięśni. Ruch odbywa się nie w płaszczyźnie osiowej lecz po wycinku koła. dobrana tak..stany zapalne stawów i mięśni . W czasie prowadzenia ćwiczeń należy przestrzegać stałych faz ruchu.możliwość prowadzenia ruchu przy niepełnych zrostach kości po złamaniach Przeciwwskazania: . w pełnym zakresie od pełnego rozciągnięcia do pełnego skurczu.pozycja do ćwiczeń taka jak na 2 w teście Lovetta . co jest dla pacjenta dodatnim bodźcem psychicznym. Podtrzymywanie ćwiczonego odcinka. Ruch powinien odbywać się (zaczynać)od momentu bezwładności kończyny tzn. . pooperacyjne przed wyjęciem szwów .słaby wzrost kostny .w. Daje to możliwość również wspomagania lub utrudniania ruchu. przy pełnym odciążeniu i zrównoważeniu kończyny ćwiczonej. Podwieszenia (osiowe. Czas trwania danej grupy wynosi 2 min. mobilizującym do dalszej intensywnej pracy i nastawia pozytywnie do prowadzonych ćwiczeń .zmiany chorobowe pow. Podwieszki osiowe – punkt zaczepienia ćwiczonej kończyny znajduje się prostopadle nad osią stawu.możliwość wykonania ruchów w przypadku niewielkiego bólu .niewydolność układu krążenia Metodyka: . Można je zwiększać w zależności od przyrostu siły. Podtrzymanie przez kinezyterapeutę – odciążenie otrzymuje się kiedy kinezyterapeuta podtrzymuje ćwiczony odcinek. nie przekraczamy 5 min.p.punkt zaczepienia linek połączonych z podwieszkami. kończyny lecz bez jej zrównoważenia. ćw. Podwieszki jedno lub dwu – stawowe.podwieszki zakłada się tak.. kiedy dążymy do zmniejszenia ich tarcia o siebie .zaniki i znaczne osłabienie siły mięśniowej . kończyna była w pełni odciążona . pozaosiowe) – odciążenie przez podwieszenie można wykonać w UGUL – u na stole do ćw.. aby ruchy ćw. Ćwiczenia czynne w odciążeniu osiowym należy prowadzić z pewnymi zasadami: . że po każdym wykonaniu ruchu kończyna pozostaje przez chwilę w pozycji wyjściowej. w czasie ruchu. w którym odbywa się ruch . Sposoby odciążenia: 1. ani nie utrudnić wykonania ruchu. Ruch odbywa się w płaszczyźnie poziomej wokół osi pionowej.zniesienie ciężaru ćwiczonej kończyny osiąga się przez odciążenie. Do podwieszenia używa się linki z ruchomą klamrą do regulowania ich długości.stwarza możliwość wykonania samodzielnego ruchu czynnego. haczyk. powinno być takie aby dodatkowo nie ułatwić.podwieszenie może być częściowe lub całkowite . wytrzymałości mięśni. znajduje się prostopadle nad stawami.podwieszenie na sprężynach zwiększa rozluźnienie mięśni.pozwala na wykonanie czynnego ruchu.czas ćwiczeń od 15 – 30 min. kończyny odbywały się w płaszczyźnie poziomej (wyjątek ruchy rotacyjne) .ciężki ogólny stan chorego . co wpływa pozytywnie na mięśnie . wykonany w pełnym zakresie. stawowych. Podwieszki wahadłowe pozaosiowe – punkt zaczepienia linek połączonych z podwieszkami znajduje się poza osią ruchu co daje pełne odciążenie. aby ćw. na łóżku ortopedycznym lub z wykorzystaniem RUP – u (rehabilitacyjne urządzenie przyłóżkowe). u chorych leżących podtrzymywanie można zastąpić uchwytem za rękaw lub nogawkę piżamy na odpowiedniej wysokości.

należy pouczyć pacjenta co do sposobu ich wykonania. Ułożenie kończyny na rolkach lub wrotkach – chory układa kończyny na rolkach lub wrotkach Ćwiczenia czynne – wolne (właściwe) – polegają na samodzielnym wykonywaniu ruchów w stawach z pokonaniem tylko ciężaru ćwiczonego odcinka ciała. zespół powinien stanowić grupę jednorodną pod względem schorzenia. tempa ćwiczeń i stopniowe przechodzenie od ruchów prostych do bardziej złożonych koordynacyjnie .3.czas trwania ćw.ćw. zmniejszenie tarcia pow. Chory wykonuje te ćwiczenia w pełnym zakresie ruchu.osłabienie siły mięśniowej .jednym z błędów w wykonywaniu ćw. Zmiana kąta nachylenia płaszczyzny – podobny efekt jak przy podwieszeniu osiowym uzyskujemy przy zmianie kąta nachylenia podłoża.zwiększenie siły i wytrzymałości siły mięśni . posypanej talkiem powierzchni lub podłożenie pod ćw.poprawę koordynacji nerwowo-mięśniowej osiąga się poprzez zwiększenie liczby powtórzeń. W czasie powrotu do pozycji wyjściowej następuje wspomaganie ruchu.w. wykonuje się bez sprzętu pomocniczego. taka jak przy podwieszeniu osiowym. Środowisko wodne stwarza najlepsze warunki do pracy dla słabych mięśni. P.ćw.ćw. . można stosować przy sile 4 i 5 w skali Lovetta. stawowych. Chory ćwiczy bez przyborów i dlatego ćwiczenia te noszą nazwę wolnych. odcinek ciała śliskiego materiału lub połączenie obu.stany zapalne stawów.uzyskanie poprawy koordynacji nerwowo-mięśniowej Wskazania: . wydolności fizycznej. w górę jest utrudniony (ćw.dodatkowo można stosować ćw.niewydolność układu krążenia Metodyka: . jest zabawa . 4. Ruch po płaszczyźnie. i jest uzależniony od ogólnej wydolności i sprawności pacjenta.w. można prowadzić indywidualnie lub zespołowo. z oporem). Siła na 3 w skali Lovetta. Zanurzenie w wodzie – poprzez zanurzenie w wodzie osiąga się odciążenie. czynnych wolnych może wynosić od 15 – 45 min. zwrócić uwagę na p.u dzieci najlepszą formą ćw. kształtujące. Cel: . Ruchem w odciążeniu jest ruch wykonywany w kierunku zgodnym do działania siły wyporu. przed ćw. 5.ciężki ogólny stan chorego . płaszczyznę i kierunek ruchu .zaburzenia w funkcjonowaniu mięśni .dobór pozycji wyjściowej jak na 3 w skali Lovetta .. jest zastępowanie pracy mięśni ćwiczonych (osłabionych) pracą mięśni wspomaganych (substytucja) . w takich przypadkach można pomijać pozycje izolowane . przestrzeganie faz ruchu. wieku. rozluźnienie mięśni. oddechowe .utrzymanie właściwego zakresu ruchu w stawie . zakres ruchu. na początku wolne . 6. jako ćw. Zmniejszenie tarcia o podłoże – formą odciążenia jest zastosowanie gładkiej. .tempo ćwiczeń dostosowane do funkcjonalnych możliwości chorego.ograniczenie ruchów w stawach Przeciwwskazania: . mięśni . Należy pamiętać o stabilizacji odcinka bliższego stawu.

ćw. ale metoda treningu.czas napięcia 5 sek. wykonuje się na początku jedna serię w ciągu dnia (10 powt. ćw. że wykonuje się w ciągu dnia 3 stopniowane serie po 10 powtórzeń każda na jedną grupę ćwiczonych mięśni z przerwami pomiędzy 2 min. 5 x w tyg.).każde napięcie ćw.. powstałych w następstwie procesów patologicznych Wskazania: .ciężarki niepołączone z bloczkami np.dokonujemy pomiaru siły mięśniowej. czy też większych . siły) .niewydolność układu krążenia Metodyka: . z oporami progresywnie wzrastającymi. izometryczne”.pacjent – który sam oporuje kończynę chorą poprzez kończynę zdrową .tzw.zmniejszenie zaników mięśniowych. powinna być stabilna. poprzedzamy rozgrzewką np. te dają największe wyniki w rekonstrukcji prostych zaników mięśni. 4 razy w tygodniu .zestaw bloczkowo – ciężarkowy .raz na tydzień określa się ciężar maksymalnego obciążenia Metoda Hettingera i Mullera: .metoda polega na tym. z oporem. Cel: .p.są to ćw. czy dążymy do uzyskania przyrostu siły.ciężki ogólny stan chorego . lepsze rezultaty można uzyskać przy 30 powtórzeniach niż przy 70.kinezyterapeuta – opór ręczny .3 seria 100% obciążenia x 10 powtórzeń . czy zwiększania wytrzymałości mięśni oraz od stanu ogólnego i wieku pacjenta Metoda ćw. ogólnousprawniające .:hantle .w.osłabienie siły mięśniowej Przeciwwskazania: . mięśni .uzyskanie przyrostu siły i wytrzymałości mięśni .rytm.2 seria 75% obciążenia x 10 powtórzeń . w trakcie których chory pokonuje ciężar ćwiczonego odcinka oraz opór dodatkowy. grupy dynamicznej powinno być poprzedzone pełnym jej rozciągnięciem Sposoby oporowania: . De Lorme i Watkinsa: . szczególnie tych powstałych w wyniku unieruchomienia . – opór submaksymalny (prawie 90% max. dla rozwoju siły mięśni nie jest ważna liczba powtórzeń. w miarę przyrostu masy mięśniowej zwiększamy liczbę serii do 3 w ciągu dnia . duża efektowność oraz łatwość stosowania tych ćwiczeń powoduje że są możliwe do wykonania w każdych warunkach . określonej grupy mięśni.Ćwiczenia czynne – oporowe – są to ćw.przed przystąpieniem do ćw.. czas odpoczynku między powtórzeniami 5-10 sek.zasady prowadzenia ćw. należy określić wielkość aktualnego oporu i liczbę powtórzeń ruchu.zmniejszenie do minimum zaników mięśniowych. zapewniać wygodę i dobre warunki do pracy ćwiczonych mięśni .stany zapalne stawów. tempo i wielkość oporu zależą od tego. od wyniku dokonanego pomiaru zależy wielkość obciążenia zastosowanego do ćwiczeń . w tym celu można posłużyć się wzorcami opracowanymi przez różnych autorów .. ćw. czynnych z oporem wg. pomiędzy seriami. „krótkie ćw.1 seria 50% obciążenia x 10 powtórzeń .

Izometryczny – nie zmienia się długość mięśnia.sprężyny lub gumy .utrwalenie i odtwarzanie wzorców ruchowych w przypadku niedowładów mięśni Wskazania: . następuje zmiana długości i napięcia mięśnia Ćwiczenia prowadzone – polega na tym.stabilizacja odcinka bliższego ćw.ograniczenie ruchów w stawach w skutek przykurczu tkanek miękkich Przeciwwskazania: . jej skuteczność zależy od dwóch czynników: rodzaju zablokowania ruchomości stawowej i jej przyczyny oraz odporności pacjenta na ból. mięsień w każdej sekundzie ruchu pracuje z siłą maksymalną (możliwe tylko.przy zwiększonej wrażliwości pacjenta na ból (na zlecenie lekarza) trzeba podać leki przeciwbólowe .odwapnienie kości znacznego stopnia Metodyka: .osłabienie siły mięśni .wzmocnienie siły mięśniowej . ruch w pełnym zakresie. biernej ruchomości w ćwiczonym stawie Wskazania: . jest konieczność wejścia w granicę bólu (to przede wszystkim różni je od ćw.ćwiczony ruch powinien być prowadzony w jednej płaszczyźnie. łokciowy nie należy redresować) .. Izokinetyczny – submaksymalny opór. tempo zależy od siły mięsni pacjenta Ćwiczenia redresyjne – są to ćw. kończyny. przy ruchach skrętnych prowadzący musi znać bardzo dobrze mechanikę stawu.ciężki ogólny stan chorego.przed ćw. mobilizujemy pacjenta. występuje tylko zmiana długości mięśnia 3. Czynnikiem charakteryzującym te ćw.podwyższona temp. ciała . ruch można pokazać na kończynie zdrowej .ostry stan zapalny stawów. a pacjent współdziała w wykonaniu ruchu Cel: . z użyciem odpowiednio dawkowanej siły zew.uzyskanie pełnej. .chwyt powinien być stabilny.siła współdziałająca jest dawkowana tak. że kinezyterapeuta prowadzi ruch odciążając kończynę ćwiczoną. . aby umożliwiała wykonanie ruchu. a nie zastępowała ich pracy .zabiegi fizykoterapeutyczne – rozluźniające należy wykonać bezpośrednio przed ćwiczeniami . podczas ćw.:gąbka. Izotoniczny – nie zmienia się napięcie.zaburzenia pamięci wzorców ruchowych Metodyka: . biernych) Cel: .pozycje izolowane . występuje tylko zmiana napięcia 2. Rodzaje skurczu mięśni: 1.woda i inne substancje płynne oraz substancje dające się modelować np. dokładnie objaśniamy jaki ruch będziemy wykonywać. musi być bardzo pewna . Auksotoniczny – dynamiczny. stosując ćw.. (st. przy oporze ręcznym) 4.stabilizacja odcinka bliższego dla stawu .

ćw. (zaczerwienie.: okłady parafinowe .stabilizacja przy wyciągach redresyjnych wspomagana jest przez kontrwyciąg.k. . technika wykonywania jest taka sama jak w redresji. pozwalające na adaptację do bólu . ale widoczna częściowa poprawa . ciała. aby działanie wyciągu było skuteczne. w skutek mięśniowego napięcia . .czas działania wyciągu musi być wystarczająco długi.wyciągi należy poprzedzać podaniem leków przeciwbólowych i rozluźniających napięcie mięśni. czynnych w odciążeniu w szybkim tempie. redresyjne. który uniemożliwa pacjentowi przesuwanie się po podłożu. że wyciąg zaczyna działanie redresyjne jest wystąpienie dość silnego bólu. są to ćw. następnie zaczyna się właściwe działanie redresji. czynne oporowe wzmacniające mięśnie . nie zmieniający się pod wpływem ćw.tempo ćw.praktycznym wskaźnikiem. Wykorzystuje się tutaj system bloczkowy i odważniki.ćw.musimy pamiętać o kole ruchu czyli p. pozycje ułożeniowe . ponieważ pod znieczuleniem zniesione jest odczucie bólu. a także ekspandery (sprężyny – których działanie w pewnych sytuacjach. redresyje należy kończyć serią ćw. która całościowo w k. jest korzystniejsze).względne i bezwzględne . co w wielu przypadkach zmniejsza odczucia bólowe . po odpoczynku należy wykonać ćw. po to aby utrwalić efekt redresji.miękki – poddający się ćwiczeniom .w. redresyjne można utrwalać przez wykorzystanie zaopatrzenia ortopedycznego. Metodyka: . w początkowej fazie występuje odruchowe (niezależne od woli pacjenta) przeciwne działanie wyciągu. redresyjnych wskazane jest ( w miarę możliwości) „odciąganie” od siebie powierzchni stawowych tzw.w – ruch – powrót do p. w skutek braku czucia bólu może dojść do rozerwania tkanek. jest to zabieg bardzo niebezpieczny..twardy – nie ustępujący. zgodnie z kierunkiem działania siły. pod pojęciem synergistów mięśniowych rozumie się połączenie czynnościowe między pewnymi mięśniami lub ich grupami Wyróżnia się synergizmy: . trakcja.pośredni – ciężki do wyćwiczenia. w początkowej fazie leczenia stosuje się mniejsze obciążenie 1/8 zwiększając do 1/6 . wystąpienie obrzęku) . działanie wyciągów ma te same cele co ćw.. co powoduje krwiaki.. 1-2x dziennie z uwzględnieniem przerw . 15 – 20 min. – odpoczynek Rodzaje przykurczów: . Łokcia się nie redresuje!!!!! Wyciągi redresyjne – stanowią ostatni etap leczenia zachowawczego przed interwencją chirurgiczną. blizny. stosuje się manipulację. zabiegi fizykalne można stosować w czasie zabiegu np. w czasie ćw. które jest sygnałem do zaniechania dalszego rozciągania.podczas wykonywania ćw. w celu zmniejszenia jej działania. bardzo wolne. powinna wahać się w granicach 1/8 – 1/6 masy ciała. redresyjnych należy zwrócić uwagę na reakcję miejscową tzn. biodrowy) powinna trwać minimum 30 min.d.ipsilateralne i kontrlateralne . tylko sposób przyłożenia siły i jej rodzaj jest inny. kolanowy. natomiast po tych ćw. redresyjne wykonywane w ogólnym lub miejscowym znieczuleniu. odruchowa czynność broni staw przed skutecznym działaniem wyciągu przez ok. manipulację z reguły wykonuje lekarz. zwiększenie temp. należy wówczas zmniejszyć obciążenie nawet do połowy wielkości wyjściowej Ćwiczenia synergistyczne – są to ćw.po ćw. . w których wykorzystuje się zjawisko synergistów mięśniowych.redresje wykonuje się przez 20 – 30 min. (st. W niektórych przypadkach przy trudno ustępujących ograniczeniach ruchu w stawach.masa działania jako siła redresyjna.

pod wpływem odpowiednich ruchów z dozowanym oporem i przy odpowiedniej pozycji.pouczamy pacjenta jak mają wyglądać poszczególne fazy oddechu . w siadzie podczas stania.uczymy oddychania właściwym torem . a raczej do uniknięcia np. – zgięcie grzbietowe stopy powoduje napięcie m.k. między płucami a powietrzem atmosferycznym Cel: . oddechowego .współudział w kształtowaniu prawidłowej postawy (poprzez kształtowanie klatki piersiowej) .d.jako urozmaicenie innych form ćwiczeń . te na ogół nie służą do wzmacniania mięśni.trójgłowego ramienia Według Weissa ćw.obniżona ogólna sprawność fizyczna u chorych z przewlekłą chorobą ukł.przed i po zabiegach operacyjnych .unieruchomienie Metodyka: . stanowią najsilniejszy bodziec biologiczny dla rehabilitacji w dysfunkcji narządu ruchu. powoduje napięcie m.muszą również być wykonane. podstawą tej metody jest wykorzystywanie zjawiska współdziałających mięśni w ciągle zmieniających się układach synergistycznych.poprawa wydolności oddechowo – krążeniowej . powinny obejmować możliwie jak największą liczbę zespołów dynamicznych.zwracamy uwagę. mogą być różne.zapobieganie następstwom zmian w układzie oddechowym . aż do pełnego zmęczenia . które mają odpowiadać za „przerzut” pobudzenia .: zaniku z nieczynności (gips) Cel: .w.nauczenie prawidłowego toru oddechowego .przy długotrwałym unieruchomieniu Przeciwwskazania: . aby nic nie przeszkadzało w swobodnym oddychaniu .k.przy chorobach ukł. muszą być wykonane z maksymalnym oporem . oddechowego .k.uzyskanie izometrycznego skurczu mięśnia.jest to wymiana gazowa.ćw. 4x dziennie Ćwiczenia oddechowe – oddychanie .wady postawy np. Wskazania: .wysoka gorączka .ostre stany chorób ukł. czyli w leżeniu.przyjmuje się że skuteczność terapeutyczną za pomocą tych działań można osiągnąć prowadząc ćw.k.ogólny zły stan chorego Metodyka: .ćw.g.: kurza klatka piersiowa . – zgięcie grzbietowe nadgarstka w pozycji pronacji. oddechowego i krążenia .czworogłowego .p.Przykłady synergizmów bezwzględnych: . musimy pamiętać. synergistyczne mogą powodować zrost kości. żeby nie doszło do przewentylowania . Ćw.zapobieganie powikłaniom ukł. oddechowego ze strony innych układów Wskazania: .

siad na łóżku ze spuszczonymi nogami.komendy wypowiadane spokojnie. z zastosowaniem różnych technik relaksacji np.miejsce ćw. przystępujemy do nauki chodzenia. ciśnienie krwi. Pionizację najłatwiej przeprowadza się na stole pionizacyjnym. ćwiczenia Burgera: a) k. ustalenie zakresu potrzeb za pomocą testów czynnościowych: lokomocyjnych. Służy do określenia co dany pacjent jest w stanie wykonać w danym momencie. z zaznaczoną fazą wdechu i długiego wydechu Ćwiczenia relaksacyjne – polegają na uzyskaniu rozluźnienia poprzez odpowiednie pozycje. W przypadku dłuższego unieruchomienia pacjenta wymagana jest pionizacja chorego. Jogi Metodyka: .d.k. Im pacjent sprawniejszy..g. dł. k. wspólnie z lekarzem ocenia stan elementów narządu ruchu. Kinezyterapeuta. decydującym o możliwości chodzenia. i ustawienie k.k. w zakresie ubierania i rozbierania się. posiadający mniejsze zaburzenia w układzie narządu ruchu. e) powtarzamy do 3-4 razy w serii f) 6-7 razy dziennie Przy nauce chodzenia zwracamy uwagę na: . która zawiera pytania z zakresu czynnościowego (j. mimo zawrotów głowy. oddech pacjenta. . w zakresie higieny osobistej. w zakresie spożywania posiłków. sposób obciążnia k.).d. b) stan stawów i mięśni tułowia c) sprawność OUN (równowaga) d) sprawność ukł. ćw. Z chwilą.w. Obserwujemy tętno. i oceniana jest w skali 0 – 5 – 10 punktów. ocena chwytów. codziennie zwiększając kąt pochylenia stołu i czas trwania.d. duszności. nauka chodzenia.k. naczyniowe tzw. Pionizacja i nauka chodu – przygotowanie do nauki chodzenia. zależy od stopnia upośledzenia sprawności fizycznej chorego.dł.szerokość kroku.k.d. zmieniamy pozycje poprzez: siad na łóżku.d. a są to: a) zakres ruchu w stawach k. cichym głosem Ćwiczenia czynności samoobsługi – polegają na wyuczeniu i możliwości wykonywania czynności dnia codziennego. Podczas pionizacji możemy zalecić ćwiczenia oddechowe. takie aby nic nam nie przeszkadzało . gdy znosi dobrze pozycje pionową. krążenia i oddechowego e) wydolność Postępowanie zmierzające do poprawy krążenia obwodowego – ćw. Test Barthel(a) – polega na przeprowadzeniu pewnego rodzaju ankiety. siłę mięśni k. różnica kroku z prawej i lewej strony . Czas trwania 15 – 30 min / dziennie.oddech spokojny. kroku.k. tym nauka będzie łatwiejsza i szybsza. do 3 min. nawet celem odwrócenia uwagi.sposób stawiania nóg (prawidłowość) . W przypadku braku stołu do pionizacji..można stosować muzykę relaksacyjną . unosimy do kąta 60 – 90 stopni (do zblednięcia) b) opuszczamy na dół do zaróżowienia c) układamy poziomo d) w każdej pozycji po 30sek. stanie.

wieku i płci Ćwiczenia gimnastyki porannej – prowadzone są w szpitalach.zapobieganie zjawiskom ograniczonej sprawności fiz. krążenia . na przyrządach.d. i k. 5.wysoka temp.g.k. wstawanie.k. uczymy chodzić po nierównym terenie.częściowe ograniczenie swobodnego poruszania się . a w miarę postępu o kulach 3. krążenia i oddechowego Wskazani: . tułowia. mogą być wykonywane z przyborami.zmniejszenie ogólnej wydolności organizmu Przeciwwskazania: . Cel: . pod różnymi względami takimi jak: .stany zapalne stawów (inne zapalenia np. Przy braku stabilizacji tułowia stosujemy gorset.d.rodzaju schorzenia . Niedowłady lub porażenia k. w sposób aktywny Zasady prowadzenia ćw. W miarę poprawy sprawności przechodzimy do poręczy przy wózku.ciężki ogólny stan chorego . przy pomocy drabinki zwodzonej lub poręczach. . za pomocą wózka z oponami. ze współćwiczącym.sposób przenoszenia punktu ciężkości ciała .długotrwałe przebywanie w łóżku . Brak stabilizacji stawu kolanowego. łuską. krążenia i oddychania . zachowanie pełnego ruchu w stawach. sanatoriach.k. Rozległe niedowłady k. przed śniadaniem. siadanie. uzdrowiskach.mobilizacja chorego do rozpoczęcia dnia. brak. Zespoły muszą być odpowiednio dobrane tzn. podnoszenie przedmiotów z podłogi. Cel: . naukę chodzenia zaczynamy od usztywnienia kolana tzw.. 4. wynikające z różnego rodzaju niepełnosprawności narządu ruchu . rozpoczynamy naukę.sposób wymachu rąk (zmniejszenie.g..przygotowanie ustroju do oczekującego go w ciągu dnia wysiłku fizycznego .ogólnej wydolności i sprawności . ale mogą mieć także charakter indywidualny.: . Chodzenie o trójnogach. czy asymetria) . utrzymanie prawidłowej sprawności ukł. trójnogach.rodzaj utykania (pochylenie do przodu) Dobór sprzętu i pomocy do nauki chodzenia: 1. pochylni.niewydolność ukł. Do nauki chodzenia zaliczamy chodzenie po schodach. 2.zapewnienie choremu dobrej kondycji przez: utrzymanie i wzmocnienie siły mięśniowej.pobudzenie czynności ukł. o różnej wysokości.uzyskanie poprawy stanu psychicznego chorego .: żył) Ćwiczenia ogólnousprawniające są ćwiczeniami zespołowymi. kul.stanu funkcjonalnego . Ćwiczenia ogólnousprawniające – działają na cały organizm pacjenta. zaczynamy przy transporterze.k. przy silnych k. Opadanie stopy – musimy przed chodzeniem zabezpieczyć stopę przed opadaniem zakładając specjalną łuskę.

krwawienia . 15-20 min. dotyczące wydolności fizycznej .relaksacja i psychoterapia Przeciwwskazania: . mało wysiłkowe.osłabienie mięśni – niedowłady i porażenia wiotkie. rozluźnienie. oddechowych uruchamiających kl.basenach: małych 4/10 – 1m. . kończynami zdrowymi . oddychanie przeponowe zwiększa perystaltykę jelit i włącza do krwioobiegu rezerwę krwi zalegającą w wątrobie i śledzionie . komendy mają być wypowiadane energicznie . jest sala gimnastyczna.ćw.przygotowanie do życia codziennego (czynności) .6 m Obecności instruktora w wodzie wymagają: .tankach Hubbarda .najlepszym miejscem do ćw. ogólnousprawniających. od części dystalnych . możemy stosować elementy dodatkowe takie jak muzyka .krązenia i oddechowego . na sali gim.starsi o ograniczonej sprawności .nie zagojone rany Ćw.piersiową i przeponę. powinny być ożywiające.znaczne odwapnienie kości i stawów .niewydolność ukł. stawowych Cel: . na salach chorych do 30 min.czas trwania gim.poprawa ruchomości stawów .pacjenci z chorobami OUN . . proste zaniki mięśni .stosowanie wolnego tempa i rozległe ruchy .pacjenci uczestniczący po raz pierwszy w zajęciach . dużych 25/8 1.schorzenia naczyń obwodowych .nauka chodzenia .prowadzący musi znać przeciwwskazania lekarskie do ćw.rozpoczynanie ćw. spastyczne. proste z przewagą ćw. indywidualne albo zespołowe Właściwości środowiska wodnego – odciążenie.padaczka .wannach .rozległe blizny .chorzy ze znacznym stopniem inwalidztwa .nauka pływania lub utrzymania się na wodzie Wskazania: ..owrzodzenia . w wodzie można prowadzić w: .ostre stany zapalne .wady kl. mogą być prowadzone jako ćw.stosowanie ćw. Ćwiczenia w wodzie – spełniają rolę ćw.zaburzenia koordynacji ruchowo – mięśniowej . do której pacjenci przychodzą w strojach gim.poprawa stanu psychicznego . należy przewietrzyć sale.nauka chodu .ograniczenia ruchomości stawów w następstwie przykurczów . zmniejszenie tarcia pow.przed ćw.rozpoczęcie ćw.przygotowanie do prowadzenia innych ćw. piersiowej i kręgosłupa – skolioza . prowadzone w sposób przystępny. oddechowych.

.mycie przed i po zabiegu .rozgrzewka na brzegu basenu .sprawdzanie dokładnie liczby pacjentów (5-6) . dyskoordynacja ruchów .znajomość wskazań i przeciwwskazań pacjentów . drżenie mięśni. że może brać udział w ćw.pacjent musi mieć zaświadczenie od lekarza.Zasady bezpieczeństwa w wodzie: . zblednięcie.przedstawić ćwiczącym zasady obowiązujące na basenie .sprawdzanie czystości wody .nie wolno nam opuścić basenu . gdy występuje: sinica warg.przerwanie ćw. w wodzie .nie ćwiczymy zaraz po posiłku .basen dokładnie oświetlony .czas trwania około 30 min.

You're Reading a Free Preview

Pobierz
scribd
/*********** DO NOT ALTER ANYTHING BELOW THIS LINE ! ************/ var s_code=s.t();if(s_code)document.write(s_code)//-->