Kinezyterapia miejscowa: 1. Ćwiczenia bierne 2. Ćwiczenia czynno - bierne 3. Ćwiczenia samowspomagane 4. Ćwiczenia czynne w odciążeniu 5.

Ćwiczenia czynne wolne 6. Ćwiczenia czynne oporowe 7.Ćwiczenia prowadzone Inne formy ćwiczeń i oddziaływań: 1. Ćwiczenia redresyjne 2. Wyciągi redresyjne 3. Ćwiczenia synergistyczne 4. Ćwiczenia oddechowe 5. Ćwiczenia relaksacyjne 6. Ćwiczenia czynności samoobsługi 7. Pionizacja i nauka chodu Kinezyterapia ogólna: 1. Ćwiczenia ogólnousprawniające 2. Ćwiczenia gimnastyki porannej 3. Ćwiczenia w wodzie 4. Sport osób niepełnosprawnych ………………………....... Ćwiczenia bierne – wykonujemy, kiedy siła mięśniowa jest na 0-1 w skali Lovetta, ćwiczenia wykonywane są przez terapeutę bez współdziałania pacjenta. Cel : - zmiana ruchu biernego na ruch czynny, - zachowanie elastyczności i długości mięśni, - zachowanie pełnego zakresu ruchu w stawach. - utrzymanie właściwego krążenia krwi i chłonki (wspomaganie pompy mięśniowej), - zachowanie pamięci ruchowej, - oddziaływanie na układ nerwowy, uaktywnienie torowania: - proprioceptywnego (czucia głębokiego)- poprzez docisk stawowy, pełne rozciągnięcie mięśnia - eksteroreceptywnego (czucia powierzchownego) poprzez potrząsanie kończyną, dotyk ręką terapeuty - oddziaływanie ideomotoryczne – nauka utrwalanie i zapamiętywanie nowych wzorców ruchowych Wskazania: - niedowłady i porażenia - napięcie spastyczne - nie utrwalone ograniczenie ruchomości w stawach - zła trofika tkanek miękkich Przeciwwskazania: - niepełny zrost - stany zapalne stanów - stan bezpośredni po zwichnięciach i innych urazach stawów - rany skóry, mięśni, pooperacyjne przed wyjęciem szwów - ból przy ćwiczeniach - ciężki ogólny stan chorego - niewydolność układu krążenia

należy stosować pozycję izolowaną. stabilizację uzyskuje się poprzez odpowiednio dobrane p. ćwiczenia wykonujemy w pozycji leżącej.p.połowicze porażenie lub niedowład k. z oparciem. ruch.świeże blizny pooperacyjne lub inne urazy.wykonując ruchy bierne w stawie.obniżenie napięcia mięśniowego spowodowanego bólem Wskazania: . mających uchwyty.unieruchomienie kończyn za pomocą wyciągów redresyjnych. ćw..chwyt stosowany przy ćw.d i k. w pełnym fizjologicznym zakresie . . stawowych o siebie .Metodyka: .p.paraplegia .: wolne.p. wszystkie ćw.porażenie wiotkie (wiotkość) obniżenie napięcia mięśniowego .porażenia lub niedowłady pochodzenia centralnego z wzmożonym napięciem mięśniowym (spastyczne.g. stawowych (najczęściej przy ruchach zginania). paraparesis .. .g. . dla ćwiczeń biernych w stawach k..klasyfikacja do tych ćw.stany po chirurgicznych zabiegach rekonstrukcyjnych w narządzie ruchu .k. w celu zmniejszenia tarcia pow.porażenie lub niedowład obu k. odpoczynek) . powtarzamy około 30x (w każdej płaszczyźnie) Rodzaje zaburzeń: . mogą to być również pasy stabilizacyjne lub ręka terapeuty.k. powinna zapewniać prowadzenie ruchu.odcinek bliższy ćwiczonego stawu musi być ustabilizowany tak. gdyż utrudniałoby to wykonywanie ruchów w stawie ramiennym. biernych musi być pewny. głowy oraz szyi jest pozycja leżąca. połączony z czynnym intensywnym działaniem chorego w kierunku rozluźnienia mięśni” Cel: .w.. powinno się wykonywać trakcję.w.stany atrofii tkankowej .k. hemiparesis – hemiplegia .należy przestrzegać stałych faz ruchu w ćwiczeniach (p. wykonuje się 1 – 2 x dziennie. dlatego do tego rodzaju ćw. . .w. które nie może być za szerokie. najwygodniej na stole do ćw.porażenie czterech kończyn tetraparesis – tertraplegia . kwalifikuje się pacjentów o nadmiernym napięciu mięśni . ze względu na siłę mięsni jest trudna do wykonania testem Lovetta . Wg. gdzie ruch mógłby stanowić utrudnienie w gojeniu . nie może sprawiać bólu. aby nie był wspomagany przez inne.rozbicie odruchowego koła bólu . czyli odciąganie od siebie pow. rytmiczne dostosowane do możliwości pacjenta.demineralizacja kości Przeciwwskazania: . natomiast u osób które nie mogą usiąść na krześle.czynne procesy zapalne w obrębie stawu . a pacjent czynnie rozluźnia mięśnie. tułowia.choroby reumatoidalne .niedowład paresis częściowe upośledzenie (osłabienie siły mięśnia lub grupy mięśni) .w. otwory dla pasów stabilizacyjnych .ciężki ogólny stan chorego . z ramieniem wysuniętym poza łóżko.d.pozycja do ćwiczeń – jak na 0-1 w teście Lovetta .d.porażenie spastyczne (spastyczność) wzmożenie napięcia mięśniowego Ćwiczenia czynno – bierne – stosujemy przy nadmiernym napięciu mięśni wywołanym bólem.g.porażenie lub niedowład jednej kończyny monoparesis – monoplegia . powrót do p. lub k.w. unieruchomieniem lub innymi czynnikami.tempo ćw. aby ruch odbywał się tylko w tym stawie. ruch prowadzony jest biernie przez fizjoterapeutę.w.Weissa „ruch bierny wykonywany przy pomocy siły zew.porażenie paralysis całkowite wyłączenie możliwości ruchów . .k. jest pozycja siedząca na krześle.. dla ćwiczeń biernych w stawach k.

tempo ćw.pośredni ( system bloczkowy) Cel: .p.pełny zakres ruchu należy zastąpić zakresem funkcjonalnym: do 100 stopni zgięcie do 90 stopni odwiedzenie rotacja zew.do 70 stopni .poprawa trofiki mięśniowej poprzez działanie pompy mięśniowej . Wspomaganie może mieć charakter: . mięśni .bezpośredni (jedna ręka “ćwiczy” drugą) . biernych.niewydolność układu krążenia Metodyka: .ciężki ogólny stan chorego . . stosuje się przy sile mięśni -2.ćw.w. czynno – biernym (przy sile mięśniowej w przedziale od 0 .niewydolność układu krążenia Metodyka: .aktywizacja pacjenta do pracy przez możliwość samodzielnego wykonywania ćwiczenia bez udziału fizjoterapeuty . jest to podstawowy warunek zapewniający właściwą współpracę z chorym Ćwiczenia samowspomagane – są to ćwiczenia kombinowane dla części niesprawnych jest to działanie o charakterze biernym.nie będące dowolnie kontrolowane. ograniczeń ruchomości w stawach . bardzo wolne. nie podlegające świadomemu rozluźnieniu .likwidacja tzw.ruch powinien poprzedzać opis. rotacja wew.2. w czasie ćw. prowadzimy po zabiegach fizykoterapeutycznych. a dla części zdrowych są to ćwiczenia czynne często z oporem. i stabilizacja jak przy ćw.wzmocnienie siły mięśniowej do wartości umożliwiającej wykonanie ćwiczeń czynnych-właściwych tj.zapobieganie ograniczeniom zakresu ruchu Wskazania: . Cel: . często pod „osłoną leków”.do 30 stopni.+2 w skali Lovetta. .podczas ćwiczeń w stawie barkowym należy stosować „orczyk” . 3 w skali Lovetta . ruch prowadzony jest do granicy bólu .przy ćwiczeniach kończyn porażonych należy unikać podwichnięć w stawie .zapobieganie niekorzystnym zmianom wynikającym z bezruchu . liczba powtórzeń 10 – 15 x w jednej serii. .zapobieganie ograniczeniom ruchu w stawach . przerwa 2 – 3 min.opadanie łopatki po stronie chorej jest często wynikiem uniesienia łopatki po stronie zdrowej .2 w skali Lovetta). pacjent musi być stale informowany jakie mięśnie ma rozluźnić i w jakim momencie. miękkich przykurczy.oddziaływanie psychoterapeutyczne Wskazania: .utrzymanie odpowiedniego zakresu ruchu w stawie .niedowłady i porażenia Przeciwwskazania: .stany zapalne stawów.należy stosować temblak dla zabezpieczenia przed podwichnięciem Ćwiczenia czynne w odciążeniu – są to ćwiczenia wykonywane w warunkach zniesionego ciężaru ćwiczonego odcinka ciała.

zaniki i znaczne osłabienie siły mięśniowej . Ruch musi być dokładny w miarę możliwości.stwarza możliwość wykonania samodzielnego ruchu czynnego. Ruch odbywa się w płaszczyźnie poziomej wokół osi pionowej. oporowych. mięśni.. Ruch powinien odbywać się (zaczynać)od momentu bezwładności kończyny tzn. Ruch odbywa się nie w płaszczyźnie osiowej lecz po wycinku koła. ani nie utrudnić wykonania ruchu. znajduje się prostopadle nad stawami.p. wytrzymałości mięśni. Można je zwiększać w zależności od przyrostu siły. powinno być takie aby dodatkowo nie ułatwić. co wpływa pozytywnie na mięśnie . w czasie ruchu. .zmiany chorobowe pow. Podwieszki wahadłowe pozaosiowe – punkt zaczepienia linek połączonych z podwieszkami znajduje się poza osią ruchu co daje pełne odciążenie. Daje to możliwość również wspomagania lub utrudniania ruchu. wykonany w pełnym zakresie. Ćwiczenia czynne w odciążeniu osiowym należy prowadzić z pewnymi zasadami: . Podtrzymywanie ćwiczonego odcinka.ciężki ogólny stan chorego . ćw.możliwość wykonania ruchów w przypadku niewielkiego bólu . Czas trwania danej grupy wynosi 2 min.pozycja do ćwiczeń taka jak na 2 w teście Lovetta . mobilizującym do dalszej intensywnej pracy i nastawia pozytywnie do prowadzonych ćwiczeń . stawowych.podwieszki zakłada się tak. W warunkach szpitalnych. co jest dla pacjenta dodatnim bodźcem psychicznym. Podwieszenia (osiowe. Podtrzymanie przez kinezyterapeutę – odciążenie otrzymuje się kiedy kinezyterapeuta podtrzymuje ćwiczony odcinek.stany zapalne stawów i mięśni .rany skóry. Podwieszki osiowe – punkt zaczepienia ćwiczonej kończyny znajduje się prostopadle nad osią stawu.ból przy ćwiczeniach . aby ruchy ćw.. Podwieszki jedno lub dwu – stawowe. przy pełnym odciążeniu i zrównoważeniu kończyny ćwiczonej..stan bezpośredni po zwichnięciach i innych urazach stawów .słaby wzrost kostny . że po każdym wykonaniu ruchu kończyna pozostaje przez chwilę w pozycji wyjściowej. w pełnym zakresie od pełnego rozciągnięcia do pełnego skurczu.podwieszenie na sprężynach zwiększa rozluźnienie mięśni.niewydolność układu krążenia Metodyka: . kończyny odbywały się w płaszczyźnie poziomej (wyjątek ruchy rotacyjne) .czas ćwiczeń od 15 – 30 min.punkt zaczepienia linek połączonych z podwieszkami. kiedy dążymy do zmniejszenia ich tarcia o siebie . kończyny lecz bez jej zrównoważenia. nie przekraczamy 5 min. pozaosiowe) – odciążenie przez podwieszenie można wykonać w UGUL – u na stole do ćw. W czasie prowadzenia ćwiczeń należy przestrzegać stałych faz ruchu. haczyk. 2. kończyna była w pełni odciążona .pozwala na wykonanie czynnego ruchu.zniesienie ciężaru ćwiczonej kończyny osiąga się przez odciążenie. pooperacyjne przed wyjęciem szwów . dobrana tak. które spełnia podwójną rolę: . aby ćw. Do podwieszenia używa się linki z ruchomą klamrą do regulowania ich długości.w.możliwość prowadzenia ruchu przy niepełnych zrostach kości po złamaniach Przeciwwskazania: . na łóżku ortopedycznym lub z wykorzystaniem RUP – u (rehabilitacyjne urządzenie przyłóżkowe). w którym odbywa się ruch . u chorych leżących podtrzymywanie można zastąpić uchwytem za rękaw lub nogawkę piżamy na odpowiedniej wysokości.podwieszenie może być częściowe lub całkowite . Sposoby odciążenia: 1.

odcinek ciała śliskiego materiału lub połączenie obu.jednym z błędów w wykonywaniu ćw. w takich przypadkach można pomijać pozycje izolowane .ćw.uzyskanie poprawy koordynacji nerwowo-mięśniowej Wskazania: . 4.3. można stosować przy sile 4 i 5 w skali Lovetta. wydolności fizycznej. zakres ruchu.stany zapalne stawów. jako ćw. można prowadzić indywidualnie lub zespołowo. . posypanej talkiem powierzchni lub podłożenie pod ćw.u dzieci najlepszą formą ćw. jest zabawa . przed ćw.utrzymanie właściwego zakresu ruchu w stawie . tempa ćwiczeń i stopniowe przechodzenie od ruchów prostych do bardziej złożonych koordynacyjnie . Ułożenie kończyny na rolkach lub wrotkach – chory układa kończyny na rolkach lub wrotkach Ćwiczenia czynne – wolne (właściwe) – polegają na samodzielnym wykonywaniu ruchów w stawach z pokonaniem tylko ciężaru ćwiczonego odcinka ciała.poprawę koordynacji nerwowo-mięśniowej osiąga się poprzez zwiększenie liczby powtórzeń. kształtujące.w. 6.osłabienie siły mięśniowej . przestrzeganie faz ruchu. Zmiana kąta nachylenia płaszczyzny – podobny efekt jak przy podwieszeniu osiowym uzyskujemy przy zmianie kąta nachylenia podłoża.ciężki ogólny stan chorego . P. Ruch po płaszczyźnie. Cel: .dodatkowo można stosować ćw. oddechowe . płaszczyznę i kierunek ruchu . zwrócić uwagę na p.zaburzenia w funkcjonowaniu mięśni . Ruchem w odciążeniu jest ruch wykonywany w kierunku zgodnym do działania siły wyporu. w górę jest utrudniony (ćw. zmniejszenie tarcia pow. należy pouczyć pacjenta co do sposobu ich wykonania. i jest uzależniony od ogólnej wydolności i sprawności pacjenta.dobór pozycji wyjściowej jak na 3 w skali Lovetta . zespół powinien stanowić grupę jednorodną pod względem schorzenia. . Zanurzenie w wodzie – poprzez zanurzenie w wodzie osiąga się odciążenie.tempo ćwiczeń dostosowane do funkcjonalnych możliwości chorego. wieku. czynnych wolnych może wynosić od 15 – 45 min.niewydolność układu krążenia Metodyka: . Zmniejszenie tarcia o podłoże – formą odciążenia jest zastosowanie gładkiej.ćw.. W czasie powrotu do pozycji wyjściowej następuje wspomaganie ruchu.czas trwania ćw. rozluźnienie mięśni. Środowisko wodne stwarza najlepsze warunki do pracy dla słabych mięśni.w. mięśni . 5.zwiększenie siły i wytrzymałości siły mięśni .ograniczenie ruchów w stawach Przeciwwskazania: . Chory ćwiczy bez przyborów i dlatego ćwiczenia te noszą nazwę wolnych. Należy pamiętać o stabilizacji odcinka bliższego stawu. stawowych. taka jak przy podwieszeniu osiowym. na początku wolne . Chory wykonuje te ćwiczenia w pełnym zakresie ruchu. Siła na 3 w skali Lovetta.ćw. wykonuje się bez sprzętu pomocniczego. z oporem). jest zastępowanie pracy mięśni ćwiczonych (osłabionych) pracą mięśni wspomaganych (substytucja) .

określonej grupy mięśni.ciężki ogólny stan chorego .niewydolność układu krążenia Metodyka: .czas napięcia 5 sek. że wykonuje się w ciągu dnia 3 stopniowane serie po 10 powtórzeń każda na jedną grupę ćwiczonych mięśni z przerwami pomiędzy 2 min. duża efektowność oraz łatwość stosowania tych ćwiczeń powoduje że są możliwe do wykonania w każdych warunkach . te dają największe wyniki w rekonstrukcji prostych zaników mięśni.p.uzyskanie przyrostu siły i wytrzymałości mięśni . powinna być stabilna. ogólnousprawniające .. pomiędzy seriami..Ćwiczenia czynne – oporowe – są to ćw. siły) . izometryczne”.w. Cel: .ciężarki niepołączone z bloczkami np.2 seria 75% obciążenia x 10 powtórzeń . „krótkie ćw. w trakcie których chory pokonuje ciężar ćwiczonego odcinka oraz opór dodatkowy. wykonuje się na początku jedna serię w ciągu dnia (10 powt. dla rozwoju siły mięśni nie jest ważna liczba powtórzeń.stany zapalne stawów.tzw. należy określić wielkość aktualnego oporu i liczbę powtórzeń ruchu.. ćw. 4 razy w tygodniu .osłabienie siły mięśniowej Przeciwwskazania: . mięśni .zmniejszenie do minimum zaników mięśniowych. tempo i wielkość oporu zależą od tego.3 seria 100% obciążenia x 10 powtórzeń . czy dążymy do uzyskania przyrostu siły. zapewniać wygodę i dobre warunki do pracy ćwiczonych mięśni . poprzedzamy rozgrzewką np. 5 x w tyg.zestaw bloczkowo – ciężarkowy .dokonujemy pomiaru siły mięśniowej.rytm. czy też większych . z oporami progresywnie wzrastającymi.raz na tydzień określa się ciężar maksymalnego obciążenia Metoda Hettingera i Mullera: .ćw. grupy dynamicznej powinno być poprzedzone pełnym jej rozciągnięciem Sposoby oporowania: .przed przystąpieniem do ćw.zmniejszenie zaników mięśniowych. De Lorme i Watkinsa: . czas odpoczynku między powtórzeniami 5-10 sek. ćw.:hantle .pacjent – który sam oporuje kończynę chorą poprzez kończynę zdrową .kinezyterapeuta – opór ręczny .1 seria 50% obciążenia x 10 powtórzeń . z oporem.są to ćw.). czy zwiększania wytrzymałości mięśni oraz od stanu ogólnego i wieku pacjenta Metoda ćw. w tym celu można posłużyć się wzorcami opracowanymi przez różnych autorów . szczególnie tych powstałych w wyniku unieruchomienia . ale metoda treningu.każde napięcie ćw. lepsze rezultaty można uzyskać przy 30 powtórzeniach niż przy 70. – opór submaksymalny (prawie 90% max.zasady prowadzenia ćw. powstałych w następstwie procesów patologicznych Wskazania: . w miarę przyrostu masy mięśniowej zwiększamy liczbę serii do 3 w ciągu dnia . czynnych z oporem wg. od wyniku dokonanego pomiaru zależy wielkość obciążenia zastosowanego do ćwiczeń .metoda polega na tym.

łokciowy nie należy redresować) .stabilizacja odcinka bliższego ćw. występuje tylko zmiana napięcia 2.zabiegi fizykoterapeutyczne – rozluźniające należy wykonać bezpośrednio przed ćwiczeniami . Izometryczny – nie zmienia się długość mięśnia. a pacjent współdziała w wykonaniu ruchu Cel: .osłabienie siły mięśni .:gąbka. musi być bardzo pewna . (st...wzmocnienie siły mięśniowej . podczas ćw.przed ćw. mięsień w każdej sekundzie ruchu pracuje z siłą maksymalną (możliwe tylko.podwyższona temp. a nie zastępowała ich pracy . kończyny.ostry stan zapalny stawów. stosując ćw.odwapnienie kości znacznego stopnia Metodyka: . Izotoniczny – nie zmienia się napięcie. aby umożliwiała wykonanie ruchu. ruch można pokazać na kończynie zdrowej .siła współdziałająca jest dawkowana tak. .uzyskanie pełnej.zaburzenia pamięci wzorców ruchowych Metodyka: . ciała . następuje zmiana długości i napięcia mięśnia Ćwiczenia prowadzone – polega na tym. przy oporze ręcznym) 4.utrwalenie i odtwarzanie wzorców ruchowych w przypadku niedowładów mięśni Wskazania: .ciężki ogólny stan chorego. .pozycje izolowane .woda i inne substancje płynne oraz substancje dające się modelować np.ograniczenie ruchów w stawach w skutek przykurczu tkanek miękkich Przeciwwskazania: . tempo zależy od siły mięsni pacjenta Ćwiczenia redresyjne – są to ćw.przy zwiększonej wrażliwości pacjenta na ból (na zlecenie lekarza) trzeba podać leki przeciwbólowe . mobilizujemy pacjenta.chwyt powinien być stabilny. Czynnikiem charakteryzującym te ćw. z użyciem odpowiednio dawkowanej siły zew. jej skuteczność zależy od dwóch czynników: rodzaju zablokowania ruchomości stawowej i jej przyczyny oraz odporności pacjenta na ból. występuje tylko zmiana długości mięśnia 3.stabilizacja odcinka bliższego dla stawu . ruch w pełnym zakresie.ćwiczony ruch powinien być prowadzony w jednej płaszczyźnie. dokładnie objaśniamy jaki ruch będziemy wykonywać. jest konieczność wejścia w granicę bólu (to przede wszystkim różni je od ćw. biernej ruchomości w ćwiczonym stawie Wskazania: .sprężyny lub gumy . Rodzaje skurczu mięśni: 1. przy ruchach skrętnych prowadzący musi znać bardzo dobrze mechanikę stawu. Izokinetyczny – submaksymalny opór. że kinezyterapeuta prowadzi ruch odciążając kończynę ćwiczoną. biernych) Cel: . Auksotoniczny – dynamiczny.

– odpoczynek Rodzaje przykurczów: . ponieważ pod znieczuleniem zniesione jest odczucie bólu. że wyciąg zaczyna działanie redresyjne jest wystąpienie dość silnego bólu. redresyjne wykonywane w ogólnym lub miejscowym znieczuleniu. pozwalające na adaptację do bólu .d. należy wówczas zmniejszyć obciążenie nawet do połowy wielkości wyjściowej Ćwiczenia synergistyczne – są to ćw.po ćw. 15 – 20 min.ćw. tylko sposób przyłożenia siły i jej rodzaj jest inny.stabilizacja przy wyciągach redresyjnych wspomagana jest przez kontrwyciąg. nie zmieniający się pod wpływem ćw. odruchowa czynność broni staw przed skutecznym działaniem wyciągu przez ok. który uniemożliwa pacjentowi przesuwanie się po podłożu. W niektórych przypadkach przy trudno ustępujących ograniczeniach ruchu w stawach. są to ćw. Wykorzystuje się tutaj system bloczkowy i odważniki. pozycje ułożeniowe .względne i bezwzględne .wyciągi należy poprzedzać podaniem leków przeciwbólowych i rozluźniających napięcie mięśni. aby działanie wyciągu było skuteczne.podczas wykonywania ćw. zgodnie z kierunkiem działania siły.ipsilateralne i kontrlateralne .miękki – poddający się ćwiczeniom . .: okłady parafinowe . co powoduje krwiaki. ciała. w początkowej fazie leczenia stosuje się mniejsze obciążenie 1/8 zwiększając do 1/6 . trakcja.. w skutek mięśniowego napięcia . które jest sygnałem do zaniechania dalszego rozciągania.w. ale widoczna częściowa poprawa . jest to zabieg bardzo niebezpieczny. technika wykonywania jest taka sama jak w redresji. w początkowej fazie występuje odruchowe (niezależne od woli pacjenta) przeciwne działanie wyciągu. biodrowy) powinna trwać minimum 30 min.ćw. 1-2x dziennie z uwzględnieniem przerw . stosuje się manipulację. Łokcia się nie redresuje!!!!! Wyciągi redresyjne – stanowią ostatni etap leczenia zachowawczego przed interwencją chirurgiczną. redresyjnych należy zwrócić uwagę na reakcję miejscową tzn. redresyjnych wskazane jest ( w miarę możliwości) „odciąganie” od siebie powierzchni stawowych tzw. redresyje należy kończyć serią ćw.czas działania wyciągu musi być wystarczająco długi. bardzo wolne.pośredni – ciężki do wyćwiczenia.tempo ćw. co w wielu przypadkach zmniejsza odczucia bólowe . redresyjne.musimy pamiętać o kole ruchu czyli p. w czasie ćw. zabiegi fizykalne można stosować w czasie zabiegu np. zwiększenie temp. jest korzystniejsze).masa działania jako siła redresyjna. a także ekspandery (sprężyny – których działanie w pewnych sytuacjach. blizny. natomiast po tych ćw.. Metodyka: . następnie zaczyna się właściwe działanie redresji. redresyjne można utrwalać przez wykorzystanie zaopatrzenia ortopedycznego. wystąpienie obrzęku) . która całościowo w k.praktycznym wskaźnikiem. manipulację z reguły wykonuje lekarz. powinna wahać się w granicach 1/8 – 1/6 masy ciała. w których wykorzystuje się zjawisko synergistów mięśniowych. działanie wyciągów ma te same cele co ćw. pod pojęciem synergistów mięśniowych rozumie się połączenie czynnościowe między pewnymi mięśniami lub ich grupami Wyróżnia się synergizmy: . czynnych w odciążeniu w szybkim tempie. . po odpoczynku należy wykonać ćw. kolanowy. (zaczerwienie. w skutek braku czucia bólu może dojść do rozerwania tkanek. po to aby utrwalić efekt redresji.twardy – nie ustępujący. . (st.k.w – ruch – powrót do p.. w celu zmniejszenia jej działania.redresje wykonuje się przez 20 – 30 min. czynne oporowe wzmacniające mięśnie .

przyjmuje się że skuteczność terapeutyczną za pomocą tych działań można osiągnąć prowadząc ćw. – zgięcie grzbietowe nadgarstka w pozycji pronacji.poprawa wydolności oddechowo – krążeniowej .zwracamy uwagę. stanowią najsilniejszy bodziec biologiczny dla rehabilitacji w dysfunkcji narządu ruchu.nauczenie prawidłowego toru oddechowego .jest to wymiana gazowa. które mają odpowiadać za „przerzut” pobudzenia .w.pouczamy pacjenta jak mają wyglądać poszczególne fazy oddechu .wysoka gorączka . musimy pamiętać. mogą być różne.Przykłady synergizmów bezwzględnych: .k. powoduje napięcie m. oddechowego i krążenia . żeby nie doszło do przewentylowania . podstawą tej metody jest wykorzystywanie zjawiska współdziałających mięśni w ciągle zmieniających się układach synergistycznych.wady postawy np.przy chorobach ukł.przy długotrwałym unieruchomieniu Przeciwwskazania: .uzyskanie izometrycznego skurczu mięśnia. synergistyczne mogą powodować zrost kości. 4x dziennie Ćwiczenia oddechowe – oddychanie .przed i po zabiegach operacyjnych .muszą również być wykonane.współudział w kształtowaniu prawidłowej postawy (poprzez kształtowanie klatki piersiowej) .p.: kurza klatka piersiowa .jako urozmaicenie innych form ćwiczeń .ogólny zły stan chorego Metodyka: .k. Ćw.ćw.d. powinny obejmować możliwie jak największą liczbę zespołów dynamicznych.obniżona ogólna sprawność fizyczna u chorych z przewlekłą chorobą ukł.trójgłowego ramienia Według Weissa ćw. pod wpływem odpowiednich ruchów z dozowanym oporem i przy odpowiedniej pozycji. oddechowego ze strony innych układów Wskazania: . oddechowego .: zaniku z nieczynności (gips) Cel: .unieruchomienie Metodyka: . aby nic nie przeszkadzało w swobodnym oddychaniu . w siadzie podczas stania.ostre stany chorób ukł.ćw.k.zapobieganie następstwom zmian w układzie oddechowym .g. Wskazania: . a raczej do uniknięcia np.zapobieganie powikłaniom ukł. między płucami a powietrzem atmosferycznym Cel: . muszą być wykonane z maksymalnym oporem .uczymy oddychania właściwym torem .k. aż do pełnego zmęczenia . – zgięcie grzbietowe stopy powoduje napięcie m. czyli w leżeniu.czworogłowego . oddechowego . te na ogół nie służą do wzmacniania mięśni.

e) powtarzamy do 3-4 razy w serii f) 6-7 razy dziennie Przy nauce chodzenia zwracamy uwagę na: .k. a są to: a) zakres ruchu w stawach k. duszności. gdy znosi dobrze pozycje pionową. tym nauka będzie łatwiejsza i szybsza. różnica kroku z prawej i lewej strony . Służy do określenia co dany pacjent jest w stanie wykonać w danym momencie.miejsce ćw. zależy od stopnia upośledzenia sprawności fizycznej chorego. ciśnienie krwi. w zakresie ubierania i rozbierania się. Obserwujemy tętno. oddech pacjenta.k. kroku. Podczas pionizacji możemy zalecić ćwiczenia oddechowe.d. Pionizacja i nauka chodu – przygotowanie do nauki chodzenia.g. i ustawienie k.k. do 3 min. i oceniana jest w skali 0 – 5 – 10 punktów. Jogi Metodyka: .komendy wypowiadane spokojnie. w zakresie higieny osobistej. ocena chwytów.d. b) stan stawów i mięśni tułowia c) sprawność OUN (równowaga) d) sprawność ukł. siłę mięśni k. ćw. takie aby nic nam nie przeszkadzało . naczyniowe tzw. ustalenie zakresu potrzeb za pomocą testów czynnościowych: lokomocyjnych. w zakresie spożywania posiłków. unosimy do kąta 60 – 90 stopni (do zblednięcia) b) opuszczamy na dół do zaróżowienia c) układamy poziomo d) w każdej pozycji po 30sek. z zastosowaniem różnych technik relaksacji np. Pionizację najłatwiej przeprowadza się na stole pionizacyjnym. przystępujemy do nauki chodzenia.k.d.. cichym głosem Ćwiczenia czynności samoobsługi – polegają na wyuczeniu i możliwości wykonywania czynności dnia codziennego.sposób stawiania nóg (prawidłowość) . Z chwilą.d.szerokość kroku. . W przypadku dłuższego unieruchomienia pacjenta wymagana jest pionizacja chorego.. Czas trwania 15 – 30 min / dziennie. nawet celem odwrócenia uwagi. nauka chodzenia.). z zaznaczoną fazą wdechu i długiego wydechu Ćwiczenia relaksacyjne – polegają na uzyskaniu rozluźnienia poprzez odpowiednie pozycje. siad na łóżku ze spuszczonymi nogami. wspólnie z lekarzem ocenia stan elementów narządu ruchu. krążenia i oddechowego e) wydolność Postępowanie zmierzające do poprawy krążenia obwodowego – ćw. posiadający mniejsze zaburzenia w układzie narządu ruchu.d. Test Barthel(a) – polega na przeprowadzeniu pewnego rodzaju ankiety.k.można stosować muzykę relaksacyjną . Kinezyterapeuta. codziennie zwiększając kąt pochylenia stołu i czas trwania. Im pacjent sprawniejszy. W przypadku braku stołu do pionizacji.oddech spokojny. sposób obciążnia k.w. ćwiczenia Burgera: a) k. zmieniamy pozycje poprzez: siad na łóżku. dł. która zawiera pytania z zakresu czynnościowego (j. decydującym o możliwości chodzenia. k. mimo zawrotów głowy. stanie.dł.

4.: żył) Ćwiczenia ogólnousprawniające są ćwiczeniami zespołowymi.: .k. ze współćwiczącym.przygotowanie ustroju do oczekującego go w ciągu dnia wysiłku fizycznego . sanatoriach.ciężki ogólny stan chorego .k. rozpoczynamy naukę. krążenia . o różnej wysokości. Opadanie stopy – musimy przed chodzeniem zabezpieczyć stopę przed opadaniem zakładając specjalną łuskę.niewydolność ukł. 2. w sposób aktywny Zasady prowadzenia ćw. Cel: . . utrzymanie prawidłowej sprawności ukł.k. 5.wieku i płci Ćwiczenia gimnastyki porannej – prowadzone są w szpitalach.stanu funkcjonalnego .sposób wymachu rąk (zmniejszenie. kul. krążenia i oddechowego Wskazani: . zachowanie pełnego ruchu w stawach. przed śniadaniem. tułowia. na przyrządach. uzdrowiskach.mobilizacja chorego do rozpoczęcia dnia.zmniejszenie ogólnej wydolności organizmu Przeciwwskazania: .d. przy pomocy drabinki zwodzonej lub poręczach.stany zapalne stawów (inne zapalenia np. Rozległe niedowłady k.. krążenia i oddychania . przy silnych k. naukę chodzenia zaczynamy od usztywnienia kolana tzw. Przy braku stabilizacji tułowia stosujemy gorset.g. a w miarę postępu o kulach 3.zapewnienie choremu dobrej kondycji przez: utrzymanie i wzmocnienie siły mięśniowej. łuską.k.sposób przenoszenia punktu ciężkości ciała . trójnogach. Chodzenie o trójnogach. pod różnymi względami takimi jak: .rodzaj utykania (pochylenie do przodu) Dobór sprzętu i pomocy do nauki chodzenia: 1.rodzaju schorzenia . wstawanie.. Cel: . siadanie.zapobieganie zjawiskom ograniczonej sprawności fiz.częściowe ograniczenie swobodnego poruszania się . Zespoły muszą być odpowiednio dobrane tzn. podnoszenie przedmiotów z podłogi. uczymy chodzić po nierównym terenie.uzyskanie poprawy stanu psychicznego chorego . i k. czy asymetria) . za pomocą wózka z oponami.d.pobudzenie czynności ukł. brak. ale mogą mieć także charakter indywidualny.długotrwałe przebywanie w łóżku . wynikające z różnego rodzaju niepełnosprawności narządu ruchu .ogólnej wydolności i sprawności .wysoka temp. mogą być wykonywane z przyborami. zaczynamy przy transporterze. Niedowłady lub porażenia k. Brak stabilizacji stawu kolanowego. pochylni. Ćwiczenia ogólnousprawniające – działają na cały organizm pacjenta. Do nauki chodzenia zaliczamy chodzenie po schodach. W miarę poprawy sprawności przechodzimy do poręczy przy wózku.g.

od części dystalnych . prowadzone w sposób przystępny. piersiowej i kręgosłupa – skolioza . komendy mają być wypowiadane energicznie . . stawowych Cel: .znaczne odwapnienie kości i stawów . rozluźnienie.rozległe blizny .nauka chodu .niewydolność ukł. do której pacjenci przychodzą w strojach gim. mogą być prowadzone jako ćw..krązenia i oddechowego .ćw. oddychanie przeponowe zwiększa perystaltykę jelit i włącza do krwioobiegu rezerwę krwi zalegającą w wątrobie i śledzionie . zmniejszenie tarcia pow.piersiową i przeponę.rozpoczynanie ćw.schorzenia naczyń obwodowych .nauka chodzenia .owrzodzenia .przygotowanie do życia codziennego (czynności) . w wodzie można prowadzić w: .poprawa ruchomości stawów .stosowanie ćw.ostre stany zapalne .pacjenci z chorobami OUN . na sali gim.pacjenci uczestniczący po raz pierwszy w zajęciach .stosowanie wolnego tempa i rozległe ruchy . mało wysiłkowe.krwawienia .padaczka . 15-20 min.wady kl. kończynami zdrowymi . oddechowych uruchamiających kl.osłabienie mięśni – niedowłady i porażenia wiotkie. ogólnousprawniających.basenach: małych 4/10 – 1m. indywidualne albo zespołowe Właściwości środowiska wodnego – odciążenie.starsi o ograniczonej sprawności .wannach .prowadzący musi znać przeciwwskazania lekarskie do ćw.tankach Hubbarda . powinny być ożywiające.relaksacja i psychoterapia Przeciwwskazania: . należy przewietrzyć sale. Ćwiczenia w wodzie – spełniają rolę ćw. . proste z przewagą ćw. jest sala gimnastyczna. dużych 25/8 1.najlepszym miejscem do ćw.nauka pływania lub utrzymania się na wodzie Wskazania: .czas trwania gim. proste zaniki mięśni . na salach chorych do 30 min.poprawa stanu psychicznego . możemy stosować elementy dodatkowe takie jak muzyka .przed ćw. oddechowych.chorzy ze znacznym stopniem inwalidztwa . spastyczne.przygotowanie do prowadzenia innych ćw.rozpoczęcie ćw.ograniczenia ruchomości stawów w następstwie przykurczów .6 m Obecności instruktora w wodzie wymagają: .nie zagojone rany Ćw. dotyczące wydolności fizycznej .zaburzenia koordynacji ruchowo – mięśniowej .

basen dokładnie oświetlony .nie wolno nam opuścić basenu .mycie przed i po zabiegu . że może brać udział w ćw. w wodzie .rozgrzewka na brzegu basenu . dyskoordynacja ruchów .nie ćwiczymy zaraz po posiłku . drżenie mięśni.czas trwania około 30 min. zblednięcie.znajomość wskazań i przeciwwskazań pacjentów .sprawdzanie czystości wody .przerwanie ćw.sprawdzanie dokładnie liczby pacjentów (5-6) . gdy występuje: sinica warg.przedstawić ćwiczącym zasady obowiązujące na basenie .Zasady bezpieczeństwa w wodzie: .pacjent musi mieć zaświadczenie od lekarza. .

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful