Kinezyterapia miejscowa: 1. Ćwiczenia bierne 2. Ćwiczenia czynno - bierne 3. Ćwiczenia samowspomagane 4. Ćwiczenia czynne w odciążeniu 5.

Ćwiczenia czynne wolne 6. Ćwiczenia czynne oporowe 7.Ćwiczenia prowadzone Inne formy ćwiczeń i oddziaływań: 1. Ćwiczenia redresyjne 2. Wyciągi redresyjne 3. Ćwiczenia synergistyczne 4. Ćwiczenia oddechowe 5. Ćwiczenia relaksacyjne 6. Ćwiczenia czynności samoobsługi 7. Pionizacja i nauka chodu Kinezyterapia ogólna: 1. Ćwiczenia ogólnousprawniające 2. Ćwiczenia gimnastyki porannej 3. Ćwiczenia w wodzie 4. Sport osób niepełnosprawnych ………………………....... Ćwiczenia bierne – wykonujemy, kiedy siła mięśniowa jest na 0-1 w skali Lovetta, ćwiczenia wykonywane są przez terapeutę bez współdziałania pacjenta. Cel : - zmiana ruchu biernego na ruch czynny, - zachowanie elastyczności i długości mięśni, - zachowanie pełnego zakresu ruchu w stawach. - utrzymanie właściwego krążenia krwi i chłonki (wspomaganie pompy mięśniowej), - zachowanie pamięci ruchowej, - oddziaływanie na układ nerwowy, uaktywnienie torowania: - proprioceptywnego (czucia głębokiego)- poprzez docisk stawowy, pełne rozciągnięcie mięśnia - eksteroreceptywnego (czucia powierzchownego) poprzez potrząsanie kończyną, dotyk ręką terapeuty - oddziaływanie ideomotoryczne – nauka utrwalanie i zapamiętywanie nowych wzorców ruchowych Wskazania: - niedowłady i porażenia - napięcie spastyczne - nie utrwalone ograniczenie ruchomości w stawach - zła trofika tkanek miękkich Przeciwwskazania: - niepełny zrost - stany zapalne stanów - stan bezpośredni po zwichnięciach i innych urazach stawów - rany skóry, mięśni, pooperacyjne przed wyjęciem szwów - ból przy ćwiczeniach - ciężki ogólny stan chorego - niewydolność układu krążenia

powinno się wykonywać trakcję. rytmiczne dostosowane do możliwości pacjenta.porażenie wiotkie (wiotkość) obniżenie napięcia mięśniowego . ćwiczenia wykonujemy w pozycji leżącej. ruch.k. powrót do p.: wolne. mających uchwyty.połowicze porażenie lub niedowład k. z oparciem. . . gdzie ruch mógłby stanowić utrudnienie w gojeniu .p. odpoczynek) . mogą to być również pasy stabilizacyjne lub ręka terapeuty.d. stabilizację uzyskuje się poprzez odpowiednio dobrane p. głowy oraz szyi jest pozycja leżąca. powinna zapewniać prowadzenie ruchu. ruch prowadzony jest biernie przez fizjoterapeutę.w..w.w.odcinek bliższy ćwiczonego stawu musi być ustabilizowany tak.w.g. . stawowych o siebie .chwyt stosowany przy ćw. lub k. nie może sprawiać bólu.demineralizacja kości Przeciwwskazania: ..choroby reumatoidalne ... wykonuje się 1 – 2 x dziennie. hemiparesis – hemiplegia .porażenie czterech kończyn tetraparesis – tertraplegia .należy przestrzegać stałych faz ruchu w ćwiczeniach (p. a pacjent czynnie rozluźnia mięśnie.czynne procesy zapalne w obrębie stawu .d.p.unieruchomienie kończyn za pomocą wyciągów redresyjnych. Wg.tempo ćw.porażenie spastyczne (spastyczność) wzmożenie napięcia mięśniowego Ćwiczenia czynno – bierne – stosujemy przy nadmiernym napięciu mięśni wywołanym bólem. dla ćwiczeń biernych w stawach k.porażenia lub niedowłady pochodzenia centralnego z wzmożonym napięciem mięśniowym (spastyczne..stany atrofii tkankowej . powtarzamy około 30x (w każdej płaszczyźnie) Rodzaje zaburzeń: . aby ruch odbywał się tylko w tym stawie.ciężki ogólny stan chorego .należy stosować pozycję izolowaną. ze względu na siłę mięsni jest trudna do wykonania testem Lovetta .Metodyka: . . tułowia. paraparesis .rozbicie odruchowego koła bólu . biernych musi być pewny. otwory dla pasów stabilizacyjnych . ćw.porażenie lub niedowład obu k. czyli odciąganie od siebie pow. natomiast u osób które nie mogą usiąść na krześle.obniżenie napięcia mięśniowego spowodowanego bólem Wskazania: .świeże blizny pooperacyjne lub inne urazy.wykonując ruchy bierne w stawie.niedowład paresis częściowe upośledzenie (osłabienie siły mięśnia lub grupy mięśni) .porażenie paralysis całkowite wyłączenie możliwości ruchów .g.d i k.Weissa „ruch bierny wykonywany przy pomocy siły zew. aby nie był wspomagany przez inne.g. z ramieniem wysuniętym poza łóżko.k. unieruchomieniem lub innymi czynnikami.w.p.klasyfikacja do tych ćw. najwygodniej na stole do ćw. kwalifikuje się pacjentów o nadmiernym napięciu mięśni .k. . dla ćwiczeń biernych w stawach k. które nie może być za szerokie. połączony z czynnym intensywnym działaniem chorego w kierunku rozluźnienia mięśni” Cel: .pozycja do ćwiczeń – jak na 0-1 w teście Lovetta . dlatego do tego rodzaju ćw. stawowych (najczęściej przy ruchach zginania). w celu zmniejszenia tarcia pow. w pełnym fizjologicznym zakresie .paraplegia . jest pozycja siedząca na krześle.porażenie lub niedowład jednej kończyny monoparesis – monoplegia .stany po chirurgicznych zabiegach rekonstrukcyjnych w narządzie ruchu .w.k. . gdyż utrudniałoby to wykonywanie ruchów w stawie ramiennym. wszystkie ćw.

biernych.do 30 stopni.p. tempo ćw. nie podlegające świadomemu rozluźnieniu . pacjent musi być stale informowany jakie mięśnie ma rozluźnić i w jakim momencie.niedowłady i porażenia Przeciwwskazania: . prowadzimy po zabiegach fizykoterapeutycznych.pośredni ( system bloczkowy) Cel: .pełny zakres ruchu należy zastąpić zakresem funkcjonalnym: do 100 stopni zgięcie do 90 stopni odwiedzenie rotacja zew.nie będące dowolnie kontrolowane. a dla części zdrowych są to ćwiczenia czynne często z oporem. 3 w skali Lovetta .2 w skali Lovetta).bezpośredni (jedna ręka “ćwiczy” drugą) .ćw. ruch prowadzony jest do granicy bólu . .likwidacja tzw.przy ćwiczeniach kończyn porażonych należy unikać podwichnięć w stawie .podczas ćwiczeń w stawie barkowym należy stosować „orczyk” .ruch powinien poprzedzać opis.wzmocnienie siły mięśniowej do wartości umożliwiającej wykonanie ćwiczeń czynnych-właściwych tj. często pod „osłoną leków”.niewydolność układu krążenia Metodyka: .aktywizacja pacjenta do pracy przez możliwość samodzielnego wykonywania ćwiczenia bez udziału fizjoterapeuty .ciężki ogólny stan chorego . .2.niewydolność układu krążenia Metodyka: .należy stosować temblak dla zabezpieczenia przed podwichnięciem Ćwiczenia czynne w odciążeniu – są to ćwiczenia wykonywane w warunkach zniesionego ciężaru ćwiczonego odcinka ciała. Cel: .utrzymanie odpowiedniego zakresu ruchu w stawie .oddziaływanie psychoterapeutyczne Wskazania: .w. jest to podstawowy warunek zapewniający właściwą współpracę z chorym Ćwiczenia samowspomagane – są to ćwiczenia kombinowane dla części niesprawnych jest to działanie o charakterze biernym.poprawa trofiki mięśniowej poprzez działanie pompy mięśniowej . rotacja wew. bardzo wolne. mięśni .zapobieganie ograniczeniom ruchu w stawach . ograniczeń ruchomości w stawach . . przerwa 2 – 3 min.zapobieganie ograniczeniom zakresu ruchu Wskazania: . miękkich przykurczy.do 70 stopni . w czasie ćw. stosuje się przy sile mięśni -2. czynno – biernym (przy sile mięśniowej w przedziale od 0 . Wspomaganie może mieć charakter: .opadanie łopatki po stronie chorej jest często wynikiem uniesienia łopatki po stronie zdrowej . i stabilizacja jak przy ćw.zapobieganie niekorzystnym zmianom wynikającym z bezruchu .stany zapalne stawów. liczba powtórzeń 10 – 15 x w jednej serii.+2 w skali Lovetta.

. stawowych. dobrana tak. co wpływa pozytywnie na mięśnie . Podwieszenia (osiowe.możliwość wykonania ruchów w przypadku niewielkiego bólu . Sposoby odciążenia: 1. że po każdym wykonaniu ruchu kończyna pozostaje przez chwilę w pozycji wyjściowej. ćw. Ruch odbywa się w płaszczyźnie poziomej wokół osi pionowej.podwieszki zakłada się tak. Ćwiczenia czynne w odciążeniu osiowym należy prowadzić z pewnymi zasadami: .słaby wzrost kostny . wykonany w pełnym zakresie.w. co jest dla pacjenta dodatnim bodźcem psychicznym. Do podwieszenia używa się linki z ruchomą klamrą do regulowania ich długości.pozwala na wykonanie czynnego ruchu.ból przy ćwiczeniach . które spełnia podwójną rolę: .stwarza możliwość wykonania samodzielnego ruchu czynnego. Czas trwania danej grupy wynosi 2 min.możliwość prowadzenia ruchu przy niepełnych zrostach kości po złamaniach Przeciwwskazania: . aby ćw. oporowych. Można je zwiększać w zależności od przyrostu siły. Podwieszki wahadłowe pozaosiowe – punkt zaczepienia linek połączonych z podwieszkami znajduje się poza osią ruchu co daje pełne odciążenie. pozaosiowe) – odciążenie przez podwieszenie można wykonać w UGUL – u na stole do ćw.zniesienie ciężaru ćwiczonej kończyny osiąga się przez odciążenie. w którym odbywa się ruch .podwieszenie może być częściowe lub całkowite .. Ruch musi być dokładny w miarę możliwości. Daje to możliwość również wspomagania lub utrudniania ruchu.zmiany chorobowe pow. Podwieszki jedno lub dwu – stawowe. haczyk. przy pełnym odciążeniu i zrównoważeniu kończyny ćwiczonej. W czasie prowadzenia ćwiczeń należy przestrzegać stałych faz ruchu. aby ruchy ćw. ani nie utrudnić wykonania ruchu. na łóżku ortopedycznym lub z wykorzystaniem RUP – u (rehabilitacyjne urządzenie przyłóżkowe). Ruch odbywa się nie w płaszczyźnie osiowej lecz po wycinku koła. pooperacyjne przed wyjęciem szwów .. Podwieszki osiowe – punkt zaczepienia ćwiczonej kończyny znajduje się prostopadle nad osią stawu. w pełnym zakresie od pełnego rozciągnięcia do pełnego skurczu.czas ćwiczeń od 15 – 30 min.stany zapalne stawów i mięśni .rany skóry. Ruch powinien odbywać się (zaczynać)od momentu bezwładności kończyny tzn. kończyny odbywały się w płaszczyźnie poziomej (wyjątek ruchy rotacyjne) . u chorych leżących podtrzymywanie można zastąpić uchwytem za rękaw lub nogawkę piżamy na odpowiedniej wysokości.stan bezpośredni po zwichnięciach i innych urazach stawów . W warunkach szpitalnych.niewydolność układu krążenia Metodyka: . powinno być takie aby dodatkowo nie ułatwić.ciężki ogólny stan chorego . 2. wytrzymałości mięśni. mobilizującym do dalszej intensywnej pracy i nastawia pozytywnie do prowadzonych ćwiczeń . w czasie ruchu. znajduje się prostopadle nad stawami. kończyna była w pełni odciążona . Podtrzymanie przez kinezyterapeutę – odciążenie otrzymuje się kiedy kinezyterapeuta podtrzymuje ćwiczony odcinek.p.pozycja do ćwiczeń taka jak na 2 w teście Lovetta . kiedy dążymy do zmniejszenia ich tarcia o siebie . kończyny lecz bez jej zrównoważenia.podwieszenie na sprężynach zwiększa rozluźnienie mięśni. Podtrzymywanie ćwiczonego odcinka. .zaniki i znaczne osłabienie siły mięśniowej .punkt zaczepienia linek połączonych z podwieszkami. nie przekraczamy 5 min. mięśni.

wydolności fizycznej.osłabienie siły mięśniowej . Ruchem w odciążeniu jest ruch wykonywany w kierunku zgodnym do działania siły wyporu. Chory wykonuje te ćwiczenia w pełnym zakresie ruchu. 6. Środowisko wodne stwarza najlepsze warunki do pracy dla słabych mięśni. Zanurzenie w wodzie – poprzez zanurzenie w wodzie osiąga się odciążenie. rozluźnienie mięśni. Cel: .dobór pozycji wyjściowej jak na 3 w skali Lovetta .tempo ćwiczeń dostosowane do funkcjonalnych możliwości chorego. oddechowe . można prowadzić indywidualnie lub zespołowo. należy pouczyć pacjenta co do sposobu ich wykonania.stany zapalne stawów. Chory ćwiczy bez przyborów i dlatego ćwiczenia te noszą nazwę wolnych. wieku.czas trwania ćw. Zmniejszenie tarcia o podłoże – formą odciążenia jest zastosowanie gładkiej. zwrócić uwagę na p.zaburzenia w funkcjonowaniu mięśni . i jest uzależniony od ogólnej wydolności i sprawności pacjenta. odcinek ciała śliskiego materiału lub połączenie obu. 4.utrzymanie właściwego zakresu ruchu w stawie .jednym z błędów w wykonywaniu ćw. można stosować przy sile 4 i 5 w skali Lovetta. czynnych wolnych może wynosić od 15 – 45 min.. płaszczyznę i kierunek ruchu . z oporem). kształtujące. przed ćw.w. jest zastępowanie pracy mięśni ćwiczonych (osłabionych) pracą mięśni wspomaganych (substytucja) . stawowych. posypanej talkiem powierzchni lub podłożenie pod ćw. zespół powinien stanowić grupę jednorodną pod względem schorzenia.ćw. tempa ćwiczeń i stopniowe przechodzenie od ruchów prostych do bardziej złożonych koordynacyjnie . 5.3. jest zabawa .zwiększenie siły i wytrzymałości siły mięśni . Zmiana kąta nachylenia płaszczyzny – podobny efekt jak przy podwieszeniu osiowym uzyskujemy przy zmianie kąta nachylenia podłoża. przestrzeganie faz ruchu. taka jak przy podwieszeniu osiowym. w takich przypadkach można pomijać pozycje izolowane .uzyskanie poprawy koordynacji nerwowo-mięśniowej Wskazania: .niewydolność układu krążenia Metodyka: . w górę jest utrudniony (ćw.ćw.u dzieci najlepszą formą ćw. wykonuje się bez sprzętu pomocniczego. Siła na 3 w skali Lovetta. P. W czasie powrotu do pozycji wyjściowej następuje wspomaganie ruchu. Ułożenie kończyny na rolkach lub wrotkach – chory układa kończyny na rolkach lub wrotkach Ćwiczenia czynne – wolne (właściwe) – polegają na samodzielnym wykonywaniu ruchów w stawach z pokonaniem tylko ciężaru ćwiczonego odcinka ciała. zakres ruchu.w. mięśni .ciężki ogólny stan chorego . zmniejszenie tarcia pow. . na początku wolne .ćw.ograniczenie ruchów w stawach Przeciwwskazania: . Ruch po płaszczyźnie. .dodatkowo można stosować ćw. Należy pamiętać o stabilizacji odcinka bliższego stawu.poprawę koordynacji nerwowo-mięśniowej osiąga się poprzez zwiększenie liczby powtórzeń. jako ćw.

w tym celu można posłużyć się wzorcami opracowanymi przez różnych autorów . tempo i wielkość oporu zależą od tego. duża efektowność oraz łatwość stosowania tych ćwiczeń powoduje że są możliwe do wykonania w każdych warunkach .metoda polega na tym. w miarę przyrostu masy mięśniowej zwiększamy liczbę serii do 3 w ciągu dnia . ogólnousprawniające .każde napięcie ćw. dla rozwoju siły mięśni nie jest ważna liczba powtórzeń.).ciężki ogólny stan chorego . czas odpoczynku między powtórzeniami 5-10 sek.Ćwiczenia czynne – oporowe – są to ćw.ćw.. Cel: .zasady prowadzenia ćw. lepsze rezultaty można uzyskać przy 30 powtórzeniach niż przy 70. powinna być stabilna. w trakcie których chory pokonuje ciężar ćwiczonego odcinka oraz opór dodatkowy.uzyskanie przyrostu siły i wytrzymałości mięśni . wykonuje się na początku jedna serię w ciągu dnia (10 powt.2 seria 75% obciążenia x 10 powtórzeń . szczególnie tych powstałych w wyniku unieruchomienia . te dają największe wyniki w rekonstrukcji prostych zaników mięśni.zmniejszenie do minimum zaników mięśniowych. ćw. zapewniać wygodę i dobre warunki do pracy ćwiczonych mięśni .stany zapalne stawów.w.p. z oporami progresywnie wzrastającymi.przed przystąpieniem do ćw. z oporem. 4 razy w tygodniu .niewydolność układu krążenia Metodyka: .:hantle .ciężarki niepołączone z bloczkami np. pomiędzy seriami. czy dążymy do uzyskania przyrostu siły. 5 x w tyg.. – opór submaksymalny (prawie 90% max.zestaw bloczkowo – ciężarkowy . mięśni . czynnych z oporem wg. izometryczne”. grupy dynamicznej powinno być poprzedzone pełnym jej rozciągnięciem Sposoby oporowania: .są to ćw. czy zwiększania wytrzymałości mięśni oraz od stanu ogólnego i wieku pacjenta Metoda ćw. od wyniku dokonanego pomiaru zależy wielkość obciążenia zastosowanego do ćwiczeń . czy też większych . określonej grupy mięśni. powstałych w następstwie procesów patologicznych Wskazania: . ale metoda treningu.rytm. poprzedzamy rozgrzewką np. że wykonuje się w ciągu dnia 3 stopniowane serie po 10 powtórzeń każda na jedną grupę ćwiczonych mięśni z przerwami pomiędzy 2 min.osłabienie siły mięśniowej Przeciwwskazania: .raz na tydzień określa się ciężar maksymalnego obciążenia Metoda Hettingera i Mullera: . siły) .dokonujemy pomiaru siły mięśniowej.zmniejszenie zaników mięśniowych. „krótkie ćw.pacjent – który sam oporuje kończynę chorą poprzez kończynę zdrową . ćw. należy określić wielkość aktualnego oporu i liczbę powtórzeń ruchu.kinezyterapeuta – opór ręczny .3 seria 100% obciążenia x 10 powtórzeń .czas napięcia 5 sek.. De Lorme i Watkinsa: .1 seria 50% obciążenia x 10 powtórzeń .tzw.

ostry stan zapalny stawów. z użyciem odpowiednio dawkowanej siły zew.:gąbka. jej skuteczność zależy od dwóch czynników: rodzaju zablokowania ruchomości stawowej i jej przyczyny oraz odporności pacjenta na ból. Izokinetyczny – submaksymalny opór. jest konieczność wejścia w granicę bólu (to przede wszystkim różni je od ćw. (st. ciała . występuje tylko zmiana napięcia 2.ciężki ogólny stan chorego.przed ćw. a nie zastępowała ich pracy . . Rodzaje skurczu mięśni: 1. ruch można pokazać na kończynie zdrowej . Czynnikiem charakteryzującym te ćw. Izometryczny – nie zmienia się długość mięśnia. Izotoniczny – nie zmienia się napięcie. występuje tylko zmiana długości mięśnia 3.zabiegi fizykoterapeutyczne – rozluźniające należy wykonać bezpośrednio przed ćwiczeniami .uzyskanie pełnej. musi być bardzo pewna . .podwyższona temp. że kinezyterapeuta prowadzi ruch odciążając kończynę ćwiczoną.zaburzenia pamięci wzorców ruchowych Metodyka: . mięsień w każdej sekundzie ruchu pracuje z siłą maksymalną (możliwe tylko.pozycje izolowane . biernej ruchomości w ćwiczonym stawie Wskazania: .. dokładnie objaśniamy jaki ruch będziemy wykonywać. przy oporze ręcznym) 4.ograniczenie ruchów w stawach w skutek przykurczu tkanek miękkich Przeciwwskazania: . biernych) Cel: .siła współdziałająca jest dawkowana tak. mobilizujemy pacjenta.przy zwiększonej wrażliwości pacjenta na ból (na zlecenie lekarza) trzeba podać leki przeciwbólowe . ruch w pełnym zakresie.ćwiczony ruch powinien być prowadzony w jednej płaszczyźnie. Auksotoniczny – dynamiczny.chwyt powinien być stabilny.. a pacjent współdziała w wykonaniu ruchu Cel: . następuje zmiana długości i napięcia mięśnia Ćwiczenia prowadzone – polega na tym.woda i inne substancje płynne oraz substancje dające się modelować np. tempo zależy od siły mięsni pacjenta Ćwiczenia redresyjne – są to ćw.odwapnienie kości znacznego stopnia Metodyka: . przy ruchach skrętnych prowadzący musi znać bardzo dobrze mechanikę stawu.stabilizacja odcinka bliższego dla stawu .utrwalenie i odtwarzanie wzorców ruchowych w przypadku niedowładów mięśni Wskazania: . kończyny.osłabienie siły mięśni . podczas ćw.sprężyny lub gumy . łokciowy nie należy redresować) . stosując ćw.stabilizacja odcinka bliższego ćw. aby umożliwiała wykonanie ruchu.wzmocnienie siły mięśniowej .

.twardy – nie ustępujący.ćw. zabiegi fizykalne można stosować w czasie zabiegu np. biodrowy) powinna trwać minimum 30 min.k.. po to aby utrwalić efekt redresji. 15 – 20 min. w początkowej fazie leczenia stosuje się mniejsze obciążenie 1/8 zwiększając do 1/6 . ciała.. ale widoczna częściowa poprawa .ipsilateralne i kontrlateralne . zgodnie z kierunkiem działania siły. należy wówczas zmniejszyć obciążenie nawet do połowy wielkości wyjściowej Ćwiczenia synergistyczne – są to ćw. wystąpienie obrzęku) . a także ekspandery (sprężyny – których działanie w pewnych sytuacjach.po ćw. w skutek braku czucia bólu może dojść do rozerwania tkanek. co powoduje krwiaki. redresyjnych należy zwrócić uwagę na reakcję miejscową tzn.stabilizacja przy wyciągach redresyjnych wspomagana jest przez kontrwyciąg. trakcja.redresje wykonuje się przez 20 – 30 min. pod pojęciem synergistów mięśniowych rozumie się połączenie czynnościowe między pewnymi mięśniami lub ich grupami Wyróżnia się synergizmy: . pozycje ułożeniowe . że wyciąg zaczyna działanie redresyjne jest wystąpienie dość silnego bólu. jest to zabieg bardzo niebezpieczny. w skutek mięśniowego napięcia .d. odruchowa czynność broni staw przed skutecznym działaniem wyciągu przez ok.musimy pamiętać o kole ruchu czyli p. następnie zaczyna się właściwe działanie redresji. redresyjne. jest korzystniejsze).czas działania wyciągu musi być wystarczająco długi.ćw. pozwalające na adaptację do bólu .w – ruch – powrót do p.miękki – poddający się ćwiczeniom .praktycznym wskaźnikiem.: okłady parafinowe . . w których wykorzystuje się zjawisko synergistów mięśniowych. redresyjne można utrwalać przez wykorzystanie zaopatrzenia ortopedycznego. która całościowo w k. tylko sposób przyłożenia siły i jej rodzaj jest inny.w. W niektórych przypadkach przy trudno ustępujących ograniczeniach ruchu w stawach. nie zmieniający się pod wpływem ćw. Łokcia się nie redresuje!!!!! Wyciągi redresyjne – stanowią ostatni etap leczenia zachowawczego przed interwencją chirurgiczną. zwiększenie temp.wyciągi należy poprzedzać podaniem leków przeciwbólowych i rozluźniających napięcie mięśni.masa działania jako siła redresyjna. ponieważ pod znieczuleniem zniesione jest odczucie bólu. czynne oporowe wzmacniające mięśnie . bardzo wolne. czynnych w odciążeniu w szybkim tempie. redresyjnych wskazane jest ( w miarę możliwości) „odciąganie” od siebie powierzchni stawowych tzw. 1-2x dziennie z uwzględnieniem przerw . Metodyka: . (zaczerwienie. . – odpoczynek Rodzaje przykurczów: . są to ćw.podczas wykonywania ćw. działanie wyciągów ma te same cele co ćw. technika wykonywania jest taka sama jak w redresji.względne i bezwzględne .tempo ćw. stosuje się manipulację.pośredni – ciężki do wyćwiczenia. (st. po odpoczynku należy wykonać ćw. natomiast po tych ćw. aby działanie wyciągu było skuteczne. powinna wahać się w granicach 1/8 – 1/6 masy ciała. które jest sygnałem do zaniechania dalszego rozciągania. w początkowej fazie występuje odruchowe (niezależne od woli pacjenta) przeciwne działanie wyciągu. redresyjne wykonywane w ogólnym lub miejscowym znieczuleniu. kolanowy. Wykorzystuje się tutaj system bloczkowy i odważniki. co w wielu przypadkach zmniejsza odczucia bólowe . redresyje należy kończyć serią ćw. manipulację z reguły wykonuje lekarz. w czasie ćw. który uniemożliwa pacjentowi przesuwanie się po podłożu. w celu zmniejszenia jej działania.. blizny.

k. – zgięcie grzbietowe nadgarstka w pozycji pronacji. podstawą tej metody jest wykorzystywanie zjawiska współdziałających mięśni w ciągle zmieniających się układach synergistycznych.ćw.Przykłady synergizmów bezwzględnych: . – zgięcie grzbietowe stopy powoduje napięcie m.nauczenie prawidłowego toru oddechowego . pod wpływem odpowiednich ruchów z dozowanym oporem i przy odpowiedniej pozycji.w.: kurza klatka piersiowa . oddechowego .ćw. mogą być różne.k. musimy pamiętać. 4x dziennie Ćwiczenia oddechowe – oddychanie .k. Ćw.p.współudział w kształtowaniu prawidłowej postawy (poprzez kształtowanie klatki piersiowej) .przed i po zabiegach operacyjnych .uczymy oddychania właściwym torem .zapobieganie następstwom zmian w układzie oddechowym .ogólny zły stan chorego Metodyka: . aż do pełnego zmęczenia . powinny obejmować możliwie jak największą liczbę zespołów dynamicznych. muszą być wykonane z maksymalnym oporem . synergistyczne mogą powodować zrost kości. które mają odpowiadać za „przerzut” pobudzenia . te na ogół nie służą do wzmacniania mięśni.d. aby nic nie przeszkadzało w swobodnym oddychaniu .przyjmuje się że skuteczność terapeutyczną za pomocą tych działań można osiągnąć prowadząc ćw.zwracamy uwagę. a raczej do uniknięcia np. żeby nie doszło do przewentylowania .pouczamy pacjenta jak mają wyglądać poszczególne fazy oddechu . stanowią najsilniejszy bodziec biologiczny dla rehabilitacji w dysfunkcji narządu ruchu.wady postawy np.g. oddechowego i krążenia . w siadzie podczas stania.wysoka gorączka .przy chorobach ukł. czyli w leżeniu.k.unieruchomienie Metodyka: .jest to wymiana gazowa.muszą również być wykonane.przy długotrwałym unieruchomieniu Przeciwwskazania: .uzyskanie izometrycznego skurczu mięśnia.czworogłowego . powoduje napięcie m.ostre stany chorób ukł.trójgłowego ramienia Według Weissa ćw. oddechowego .jako urozmaicenie innych form ćwiczeń . między płucami a powietrzem atmosferycznym Cel: .: zaniku z nieczynności (gips) Cel: .poprawa wydolności oddechowo – krążeniowej .obniżona ogólna sprawność fizyczna u chorych z przewlekłą chorobą ukł. oddechowego ze strony innych układów Wskazania: . Wskazania: .zapobieganie powikłaniom ukł.

w. codziennie zwiększając kąt pochylenia stołu i czas trwania. cichym głosem Ćwiczenia czynności samoobsługi – polegają na wyuczeniu i możliwości wykonywania czynności dnia codziennego. ciśnienie krwi. mimo zawrotów głowy. do 3 min. siłę mięśni k. Kinezyterapeuta. sposób obciążnia k. Służy do określenia co dany pacjent jest w stanie wykonać w danym momencie. Jogi Metodyka: . zależy od stopnia upośledzenia sprawności fizycznej chorego. b) stan stawów i mięśni tułowia c) sprawność OUN (równowaga) d) sprawność ukł.oddech spokojny.k. duszności. nauka chodzenia. w zakresie higieny osobistej. przystępujemy do nauki chodzenia. stanie. Obserwujemy tętno.g.d. e) powtarzamy do 3-4 razy w serii f) 6-7 razy dziennie Przy nauce chodzenia zwracamy uwagę na: .k. różnica kroku z prawej i lewej strony . kroku.. która zawiera pytania z zakresu czynnościowego (j.miejsce ćw. ustalenie zakresu potrzeb za pomocą testów czynnościowych: lokomocyjnych. gdy znosi dobrze pozycje pionową. . Pionizację najłatwiej przeprowadza się na stole pionizacyjnym. a są to: a) zakres ruchu w stawach k. unosimy do kąta 60 – 90 stopni (do zblednięcia) b) opuszczamy na dół do zaróżowienia c) układamy poziomo d) w każdej pozycji po 30sek.k. Test Barthel(a) – polega na przeprowadzeniu pewnego rodzaju ankiety.sposób stawiania nóg (prawidłowość) .można stosować muzykę relaksacyjną . nawet celem odwrócenia uwagi.komendy wypowiadane spokojnie. siad na łóżku ze spuszczonymi nogami.). z zastosowaniem różnych technik relaksacji np. dł. ocena chwytów. ćw. Czas trwania 15 – 30 min / dziennie. i ustawienie k. naczyniowe tzw. oddech pacjenta. krążenia i oddechowego e) wydolność Postępowanie zmierzające do poprawy krążenia obwodowego – ćw. w zakresie spożywania posiłków. decydującym o możliwości chodzenia.d. z zaznaczoną fazą wdechu i długiego wydechu Ćwiczenia relaksacyjne – polegają na uzyskaniu rozluźnienia poprzez odpowiednie pozycje.d.d. W przypadku dłuższego unieruchomienia pacjenta wymagana jest pionizacja chorego. posiadający mniejsze zaburzenia w układzie narządu ruchu. W przypadku braku stołu do pionizacji.d.k. w zakresie ubierania i rozbierania się. Podczas pionizacji możemy zalecić ćwiczenia oddechowe.k.dł. i oceniana jest w skali 0 – 5 – 10 punktów. Im pacjent sprawniejszy. zmieniamy pozycje poprzez: siad na łóżku. Z chwilą. takie aby nic nam nie przeszkadzało . Pionizacja i nauka chodu – przygotowanie do nauki chodzenia. tym nauka będzie łatwiejsza i szybsza.. ćwiczenia Burgera: a) k. wspólnie z lekarzem ocenia stan elementów narządu ruchu.szerokość kroku. k.

częściowe ograniczenie swobodnego poruszania się .uzyskanie poprawy stanu psychicznego chorego .ciężki ogólny stan chorego ..niewydolność ukł.sposób przenoszenia punktu ciężkości ciała .ogólnej wydolności i sprawności . brak.rodzaj utykania (pochylenie do przodu) Dobór sprzętu i pomocy do nauki chodzenia: 1. Niedowłady lub porażenia k. uczymy chodzić po nierównym terenie. czy asymetria) .: .zapobieganie zjawiskom ograniczonej sprawności fiz. Ćwiczenia ogólnousprawniające – działają na cały organizm pacjenta.g. W miarę poprawy sprawności przechodzimy do poręczy przy wózku.stanu funkcjonalnego . w sposób aktywny Zasady prowadzenia ćw. ale mogą mieć także charakter indywidualny.zmniejszenie ogólnej wydolności organizmu Przeciwwskazania: . wstawanie. o różnej wysokości. Cel: . tułowia.d. pod różnymi względami takimi jak: . siadanie.: żył) Ćwiczenia ogólnousprawniające są ćwiczeniami zespołowymi.k..mobilizacja chorego do rozpoczęcia dnia. trójnogach. za pomocą wózka z oponami. uzdrowiskach. Brak stabilizacji stawu kolanowego. utrzymanie prawidłowej sprawności ukł.pobudzenie czynności ukł. ze współćwiczącym. i k.rodzaju schorzenia . Do nauki chodzenia zaliczamy chodzenie po schodach.k. naukę chodzenia zaczynamy od usztywnienia kolana tzw. zaczynamy przy transporterze. przy silnych k. łuską. na przyrządach. zachowanie pełnego ruchu w stawach.długotrwałe przebywanie w łóżku . Chodzenie o trójnogach. wynikające z różnego rodzaju niepełnosprawności narządu ruchu .stany zapalne stawów (inne zapalenia np. a w miarę postępu o kulach 3. Opadanie stopy – musimy przed chodzeniem zabezpieczyć stopę przed opadaniem zakładając specjalną łuskę. pochylni. 5.k. krążenia i oddychania . kul. 2. . krążenia . mogą być wykonywane z przyborami.d. rozpoczynamy naukę.wysoka temp.wieku i płci Ćwiczenia gimnastyki porannej – prowadzone są w szpitalach. 4.zapewnienie choremu dobrej kondycji przez: utrzymanie i wzmocnienie siły mięśniowej.g. krążenia i oddechowego Wskazani: . Zespoły muszą być odpowiednio dobrane tzn. przy pomocy drabinki zwodzonej lub poręczach. Rozległe niedowłady k. podnoszenie przedmiotów z podłogi. przed śniadaniem. Przy braku stabilizacji tułowia stosujemy gorset.sposób wymachu rąk (zmniejszenie. sanatoriach.k.przygotowanie ustroju do oczekującego go w ciągu dnia wysiłku fizycznego . Cel: .

schorzenia naczyń obwodowych . 15-20 min. piersiowej i kręgosłupa – skolioza .padaczka . na sali gim.6 m Obecności instruktora w wodzie wymagają: .wannach .poprawa stanu psychicznego .nauka chodu . spastyczne.poprawa ruchomości stawów . mogą być prowadzone jako ćw. należy przewietrzyć sale.piersiową i przeponę. .pacjenci z chorobami OUN . ogólnousprawniających. możemy stosować elementy dodatkowe takie jak muzyka . dużych 25/8 1. proste z przewagą ćw. oddechowych uruchamiających kl.osłabienie mięśni – niedowłady i porażenia wiotkie. w wodzie można prowadzić w: . .owrzodzenia .chorzy ze znacznym stopniem inwalidztwa .niewydolność ukł. stawowych Cel: .nauka pływania lub utrzymania się na wodzie Wskazania: .pacjenci uczestniczący po raz pierwszy w zajęciach .ćw.rozpoczęcie ćw.prowadzący musi znać przeciwwskazania lekarskie do ćw. dotyczące wydolności fizycznej . jest sala gimnastyczna.przygotowanie do życia codziennego (czynności) . powinny być ożywiające. od części dystalnych . Ćwiczenia w wodzie – spełniają rolę ćw.krwawienia .starsi o ograniczonej sprawności . mało wysiłkowe. rozluźnienie.przygotowanie do prowadzenia innych ćw.nie zagojone rany Ćw.ograniczenia ruchomości stawów w następstwie przykurczów .zaburzenia koordynacji ruchowo – mięśniowej . na salach chorych do 30 min.nauka chodzenia . proste zaniki mięśni ..rozpoczynanie ćw.czas trwania gim. oddychanie przeponowe zwiększa perystaltykę jelit i włącza do krwioobiegu rezerwę krwi zalegającą w wątrobie i śledzionie .stosowanie wolnego tempa i rozległe ruchy .tankach Hubbarda .ostre stany zapalne . zmniejszenie tarcia pow.najlepszym miejscem do ćw.rozległe blizny . prowadzone w sposób przystępny. komendy mają być wypowiadane energicznie .krązenia i oddechowego .znaczne odwapnienie kości i stawów .wady kl. oddechowych.basenach: małych 4/10 – 1m.przed ćw.stosowanie ćw.relaksacja i psychoterapia Przeciwwskazania: . do której pacjenci przychodzą w strojach gim. kończynami zdrowymi . indywidualne albo zespołowe Właściwości środowiska wodnego – odciążenie.

gdy występuje: sinica warg.przedstawić ćwiczącym zasady obowiązujące na basenie . że może brać udział w ćw.nie ćwiczymy zaraz po posiłku .czas trwania około 30 min.rozgrzewka na brzegu basenu .Zasady bezpieczeństwa w wodzie: .basen dokładnie oświetlony .nie wolno nam opuścić basenu .sprawdzanie dokładnie liczby pacjentów (5-6) .pacjent musi mieć zaświadczenie od lekarza.znajomość wskazań i przeciwwskazań pacjentów .przerwanie ćw. drżenie mięśni. zblednięcie. w wodzie . dyskoordynacja ruchów .mycie przed i po zabiegu .sprawdzanie czystości wody . .

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful