Kinezyterapia miejscowa: 1. Ćwiczenia bierne 2. Ćwiczenia czynno - bierne 3. Ćwiczenia samowspomagane 4. Ćwiczenia czynne w odciążeniu 5.

Ćwiczenia czynne wolne 6. Ćwiczenia czynne oporowe 7.Ćwiczenia prowadzone Inne formy ćwiczeń i oddziaływań: 1. Ćwiczenia redresyjne 2. Wyciągi redresyjne 3. Ćwiczenia synergistyczne 4. Ćwiczenia oddechowe 5. Ćwiczenia relaksacyjne 6. Ćwiczenia czynności samoobsługi 7. Pionizacja i nauka chodu Kinezyterapia ogólna: 1. Ćwiczenia ogólnousprawniające 2. Ćwiczenia gimnastyki porannej 3. Ćwiczenia w wodzie 4. Sport osób niepełnosprawnych ………………………....... Ćwiczenia bierne – wykonujemy, kiedy siła mięśniowa jest na 0-1 w skali Lovetta, ćwiczenia wykonywane są przez terapeutę bez współdziałania pacjenta. Cel : - zmiana ruchu biernego na ruch czynny, - zachowanie elastyczności i długości mięśni, - zachowanie pełnego zakresu ruchu w stawach. - utrzymanie właściwego krążenia krwi i chłonki (wspomaganie pompy mięśniowej), - zachowanie pamięci ruchowej, - oddziaływanie na układ nerwowy, uaktywnienie torowania: - proprioceptywnego (czucia głębokiego)- poprzez docisk stawowy, pełne rozciągnięcie mięśnia - eksteroreceptywnego (czucia powierzchownego) poprzez potrząsanie kończyną, dotyk ręką terapeuty - oddziaływanie ideomotoryczne – nauka utrwalanie i zapamiętywanie nowych wzorców ruchowych Wskazania: - niedowłady i porażenia - napięcie spastyczne - nie utrwalone ograniczenie ruchomości w stawach - zła trofika tkanek miękkich Przeciwwskazania: - niepełny zrost - stany zapalne stanów - stan bezpośredni po zwichnięciach i innych urazach stawów - rany skóry, mięśni, pooperacyjne przed wyjęciem szwów - ból przy ćwiczeniach - ciężki ogólny stan chorego - niewydolność układu krążenia

k.klasyfikacja do tych ćw. z oparciem. z ramieniem wysuniętym poza łóżko. jest pozycja siedząca na krześle. kwalifikuje się pacjentów o nadmiernym napięciu mięśni . . dla ćwiczeń biernych w stawach k.w. tułowia.w.Metodyka: .niedowład paresis częściowe upośledzenie (osłabienie siły mięśnia lub grupy mięśni) .choroby reumatoidalne .połowicze porażenie lub niedowład k.p.. najwygodniej na stole do ćw.należy przestrzegać stałych faz ruchu w ćwiczeniach (p. czyli odciąganie od siebie pow.chwyt stosowany przy ćw. wykonuje się 1 – 2 x dziennie.demineralizacja kości Przeciwwskazania: . powtarzamy około 30x (w każdej płaszczyźnie) Rodzaje zaburzeń: .paraplegia . lub k. odpoczynek) .unieruchomienie kończyn za pomocą wyciągów redresyjnych. głowy oraz szyi jest pozycja leżąca.w.p.odcinek bliższy ćwiczonego stawu musi być ustabilizowany tak..porażenie czterech kończyn tetraparesis – tertraplegia .porażenia lub niedowłady pochodzenia centralnego z wzmożonym napięciem mięśniowym (spastyczne.Weissa „ruch bierny wykonywany przy pomocy siły zew. w celu zmniejszenia tarcia pow. dla ćwiczeń biernych w stawach k. dlatego do tego rodzaju ćw. paraparesis .d. unieruchomieniem lub innymi czynnikami. . wszystkie ćw. hemiparesis – hemiplegia .w. stawowych (najczęściej przy ruchach zginania).porażenie spastyczne (spastyczność) wzmożenie napięcia mięśniowego Ćwiczenia czynno – bierne – stosujemy przy nadmiernym napięciu mięśni wywołanym bólem. mogą to być również pasy stabilizacyjne lub ręka terapeuty.g.tempo ćw. które nie może być za szerokie. a pacjent czynnie rozluźnia mięśnie. . gdyż utrudniałoby to wykonywanie ruchów w stawie ramiennym.pozycja do ćwiczeń – jak na 0-1 w teście Lovetta . połączony z czynnym intensywnym działaniem chorego w kierunku rozluźnienia mięśni” Cel: . aby nie był wspomagany przez inne.g.k. w pełnym fizjologicznym zakresie . ze względu na siłę mięsni jest trudna do wykonania testem Lovetta .k. powinno się wykonywać trakcję. Wg. powinna zapewniać prowadzenie ruchu.ciężki ogólny stan chorego . rytmiczne dostosowane do możliwości pacjenta. .obniżenie napięcia mięśniowego spowodowanego bólem Wskazania: . ćwiczenia wykonujemy w pozycji leżącej.w.porażenie lub niedowład obu k.p. mających uchwyty.porażenie lub niedowład jednej kończyny monoparesis – monoplegia .d. stawowych o siebie . biernych musi być pewny. . otwory dla pasów stabilizacyjnych .: wolne.porażenie wiotkie (wiotkość) obniżenie napięcia mięśniowego .stany po chirurgicznych zabiegach rekonstrukcyjnych w narządzie ruchu .wykonując ruchy bierne w stawie. ćw.rozbicie odruchowego koła bólu .g. powrót do p. natomiast u osób które nie mogą usiąść na krześle. ruch.. ruch prowadzony jest biernie przez fizjoterapeutę. . stabilizację uzyskuje się poprzez odpowiednio dobrane p. nie może sprawiać bólu..czynne procesy zapalne w obrębie stawu . aby ruch odbywał się tylko w tym stawie.d i k.k.w.stany atrofii tkankowej . gdzie ruch mógłby stanowić utrudnienie w gojeniu .świeże blizny pooperacyjne lub inne urazy.należy stosować pozycję izolowaną..porażenie paralysis całkowite wyłączenie możliwości ruchów .

likwidacja tzw. prowadzimy po zabiegach fizykoterapeutycznych.niewydolność układu krążenia Metodyka: . .+2 w skali Lovetta. jest to podstawowy warunek zapewniający właściwą współpracę z chorym Ćwiczenia samowspomagane – są to ćwiczenia kombinowane dla części niesprawnych jest to działanie o charakterze biernym.oddziaływanie psychoterapeutyczne Wskazania: .ciężki ogólny stan chorego .bezpośredni (jedna ręka “ćwiczy” drugą) . miękkich przykurczy.do 70 stopni . tempo ćw.pełny zakres ruchu należy zastąpić zakresem funkcjonalnym: do 100 stopni zgięcie do 90 stopni odwiedzenie rotacja zew. i stabilizacja jak przy ćw.zapobieganie ograniczeniom ruchu w stawach .wzmocnienie siły mięśniowej do wartości umożliwiającej wykonanie ćwiczeń czynnych-właściwych tj.zapobieganie niekorzystnym zmianom wynikającym z bezruchu .ćw. ruch prowadzony jest do granicy bólu .2.poprawa trofiki mięśniowej poprzez działanie pompy mięśniowej . często pod „osłoną leków”.utrzymanie odpowiedniego zakresu ruchu w stawie . liczba powtórzeń 10 – 15 x w jednej serii. rotacja wew.należy stosować temblak dla zabezpieczenia przed podwichnięciem Ćwiczenia czynne w odciążeniu – są to ćwiczenia wykonywane w warunkach zniesionego ciężaru ćwiczonego odcinka ciała.p.aktywizacja pacjenta do pracy przez możliwość samodzielnego wykonywania ćwiczenia bez udziału fizjoterapeuty .zapobieganie ograniczeniom zakresu ruchu Wskazania: . w czasie ćw.niedowłady i porażenia Przeciwwskazania: . bardzo wolne. Wspomaganie może mieć charakter: .niewydolność układu krążenia Metodyka: . pacjent musi być stale informowany jakie mięśnie ma rozluźnić i w jakim momencie.w. stosuje się przy sile mięśni -2.pośredni ( system bloczkowy) Cel: . ograniczeń ruchomości w stawach .do 30 stopni. czynno – biernym (przy sile mięśniowej w przedziale od 0 .2 w skali Lovetta). biernych. Cel: .podczas ćwiczeń w stawie barkowym należy stosować „orczyk” .stany zapalne stawów.przy ćwiczeniach kończyn porażonych należy unikać podwichnięć w stawie . . mięśni . nie podlegające świadomemu rozluźnieniu .nie będące dowolnie kontrolowane.opadanie łopatki po stronie chorej jest często wynikiem uniesienia łopatki po stronie zdrowej . przerwa 2 – 3 min. . 3 w skali Lovetta . a dla części zdrowych są to ćwiczenia czynne często z oporem.ruch powinien poprzedzać opis.

podwieszenie na sprężynach zwiększa rozluźnienie mięśni. Ruch powinien odbywać się (zaczynać)od momentu bezwładności kończyny tzn. u chorych leżących podtrzymywanie można zastąpić uchwytem za rękaw lub nogawkę piżamy na odpowiedniej wysokości.stwarza możliwość wykonania samodzielnego ruchu czynnego. kiedy dążymy do zmniejszenia ich tarcia o siebie . Podtrzymywanie ćwiczonego odcinka. na łóżku ortopedycznym lub z wykorzystaniem RUP – u (rehabilitacyjne urządzenie przyłóżkowe). w czasie ruchu. 2. wytrzymałości mięśni.czas ćwiczeń od 15 – 30 min. nie przekraczamy 5 min.pozwala na wykonanie czynnego ruchu. Czas trwania danej grupy wynosi 2 min.ból przy ćwiczeniach . powinno być takie aby dodatkowo nie ułatwić.pozycja do ćwiczeń taka jak na 2 w teście Lovetta . Podwieszki jedno lub dwu – stawowe. co wpływa pozytywnie na mięśnie . Ruch odbywa się w płaszczyźnie poziomej wokół osi pionowej. kończyny lecz bez jej zrównoważenia. ćw.w. aby ćw. pooperacyjne przed wyjęciem szwów . Podwieszki wahadłowe pozaosiowe – punkt zaczepienia linek połączonych z podwieszkami znajduje się poza osią ruchu co daje pełne odciążenie. Można je zwiększać w zależności od przyrostu siły. mobilizującym do dalszej intensywnej pracy i nastawia pozytywnie do prowadzonych ćwiczeń . że po każdym wykonaniu ruchu kończyna pozostaje przez chwilę w pozycji wyjściowej.zniesienie ciężaru ćwiczonej kończyny osiąga się przez odciążenie. Do podwieszenia używa się linki z ruchomą klamrą do regulowania ich długości.słaby wzrost kostny . wykonany w pełnym zakresie. w którym odbywa się ruch . pozaosiowe) – odciążenie przez podwieszenie można wykonać w UGUL – u na stole do ćw. które spełnia podwójną rolę: .zaniki i znaczne osłabienie siły mięśniowej . kończyny odbywały się w płaszczyźnie poziomej (wyjątek ruchy rotacyjne) . Sposoby odciążenia: 1. oporowych.stany zapalne stawów i mięśni .p. Daje to możliwość również wspomagania lub utrudniania ruchu..podwieszki zakłada się tak. stawowych. co jest dla pacjenta dodatnim bodźcem psychicznym.punkt zaczepienia linek połączonych z podwieszkami.możliwość prowadzenia ruchu przy niepełnych zrostach kości po złamaniach Przeciwwskazania: .ciężki ogólny stan chorego ..możliwość wykonania ruchów w przypadku niewielkiego bólu .podwieszenie może być częściowe lub całkowite . mięśni.. kończyna była w pełni odciążona . Ruch musi być dokładny w miarę możliwości. dobrana tak. ani nie utrudnić wykonania ruchu. W czasie prowadzenia ćwiczeń należy przestrzegać stałych faz ruchu. przy pełnym odciążeniu i zrównoważeniu kończyny ćwiczonej. . Podtrzymanie przez kinezyterapeutę – odciążenie otrzymuje się kiedy kinezyterapeuta podtrzymuje ćwiczony odcinek.stan bezpośredni po zwichnięciach i innych urazach stawów . Ruch odbywa się nie w płaszczyźnie osiowej lecz po wycinku koła. aby ruchy ćw. Podwieszenia (osiowe. Ćwiczenia czynne w odciążeniu osiowym należy prowadzić z pewnymi zasadami: . Podwieszki osiowe – punkt zaczepienia ćwiczonej kończyny znajduje się prostopadle nad osią stawu. haczyk.niewydolność układu krążenia Metodyka: . W warunkach szpitalnych. znajduje się prostopadle nad stawami.rany skóry.zmiany chorobowe pow. w pełnym zakresie od pełnego rozciągnięcia do pełnego skurczu.

ćw. jako ćw. Siła na 3 w skali Lovetta.ograniczenie ruchów w stawach Przeciwwskazania: . wieku. na początku wolne .czas trwania ćw.tempo ćwiczeń dostosowane do funkcjonalnych możliwości chorego. oddechowe . odcinek ciała śliskiego materiału lub połączenie obu. Środowisko wodne stwarza najlepsze warunki do pracy dla słabych mięśni.zaburzenia w funkcjonowaniu mięśni .w. wydolności fizycznej. W czasie powrotu do pozycji wyjściowej następuje wspomaganie ruchu.zwiększenie siły i wytrzymałości siły mięśni . w górę jest utrudniony (ćw. 5. Zmniejszenie tarcia o podłoże – formą odciążenia jest zastosowanie gładkiej. jest zabawa .u dzieci najlepszą formą ćw.uzyskanie poprawy koordynacji nerwowo-mięśniowej Wskazania: . .w. płaszczyznę i kierunek ruchu .dobór pozycji wyjściowej jak na 3 w skali Lovetta . zmniejszenie tarcia pow. przestrzeganie faz ruchu. Ruch po płaszczyźnie. z oporem). i jest uzależniony od ogólnej wydolności i sprawności pacjenta.utrzymanie właściwego zakresu ruchu w stawie .osłabienie siły mięśniowej .dodatkowo można stosować ćw.ciężki ogólny stan chorego .poprawę koordynacji nerwowo-mięśniowej osiąga się poprzez zwiększenie liczby powtórzeń.3. Cel: . czynnych wolnych może wynosić od 15 – 45 min. 4. mięśni . rozluźnienie mięśni. Chory ćwiczy bez przyborów i dlatego ćwiczenia te noszą nazwę wolnych. P. Chory wykonuje te ćwiczenia w pełnym zakresie ruchu. stawowych. zespół powinien stanowić grupę jednorodną pod względem schorzenia. tempa ćwiczeń i stopniowe przechodzenie od ruchów prostych do bardziej złożonych koordynacyjnie . zakres ruchu.. taka jak przy podwieszeniu osiowym. . Ułożenie kończyny na rolkach lub wrotkach – chory układa kończyny na rolkach lub wrotkach Ćwiczenia czynne – wolne (właściwe) – polegają na samodzielnym wykonywaniu ruchów w stawach z pokonaniem tylko ciężaru ćwiczonego odcinka ciała. można prowadzić indywidualnie lub zespołowo.ćw. zwrócić uwagę na p. przed ćw. Zmiana kąta nachylenia płaszczyzny – podobny efekt jak przy podwieszeniu osiowym uzyskujemy przy zmianie kąta nachylenia podłoża. kształtujące. w takich przypadkach można pomijać pozycje izolowane . wykonuje się bez sprzętu pomocniczego. można stosować przy sile 4 i 5 w skali Lovetta.niewydolność układu krążenia Metodyka: . Ruchem w odciążeniu jest ruch wykonywany w kierunku zgodnym do działania siły wyporu. jest zastępowanie pracy mięśni ćwiczonych (osłabionych) pracą mięśni wspomaganych (substytucja) . Należy pamiętać o stabilizacji odcinka bliższego stawu. należy pouczyć pacjenta co do sposobu ich wykonania. Zanurzenie w wodzie – poprzez zanurzenie w wodzie osiąga się odciążenie. 6.jednym z błędów w wykonywaniu ćw. posypanej talkiem powierzchni lub podłożenie pod ćw.stany zapalne stawów.ćw.

w tym celu można posłużyć się wzorcami opracowanymi przez różnych autorów . wykonuje się na początku jedna serię w ciągu dnia (10 powt. 4 razy w tygodniu .ciężki ogólny stan chorego .).3 seria 100% obciążenia x 10 powtórzeń . czy zwiększania wytrzymałości mięśni oraz od stanu ogólnego i wieku pacjenta Metoda ćw. czy też większych .są to ćw. określonej grupy mięśni. powinna być stabilna. ćw.. w miarę przyrostu masy mięśniowej zwiększamy liczbę serii do 3 w ciągu dnia .uzyskanie przyrostu siły i wytrzymałości mięśni . De Lorme i Watkinsa: . duża efektowność oraz łatwość stosowania tych ćwiczeń powoduje że są możliwe do wykonania w każdych warunkach . lepsze rezultaty można uzyskać przy 30 powtórzeniach niż przy 70. czynnych z oporem wg. grupy dynamicznej powinno być poprzedzone pełnym jej rozciągnięciem Sposoby oporowania: .ćw.tzw.każde napięcie ćw..zestaw bloczkowo – ciężarkowy . w trakcie których chory pokonuje ciężar ćwiczonego odcinka oraz opór dodatkowy.stany zapalne stawów. zapewniać wygodę i dobre warunki do pracy ćwiczonych mięśni ..Ćwiczenia czynne – oporowe – są to ćw.rytm. poprzedzamy rozgrzewką np.2 seria 75% obciążenia x 10 powtórzeń . dla rozwoju siły mięśni nie jest ważna liczba powtórzeń. mięśni .czas napięcia 5 sek. od wyniku dokonanego pomiaru zależy wielkość obciążenia zastosowanego do ćwiczeń .1 seria 50% obciążenia x 10 powtórzeń . 5 x w tyg.w.osłabienie siły mięśniowej Przeciwwskazania: . „krótkie ćw.:hantle . ogólnousprawniające . że wykonuje się w ciągu dnia 3 stopniowane serie po 10 powtórzeń każda na jedną grupę ćwiczonych mięśni z przerwami pomiędzy 2 min.zmniejszenie do minimum zaników mięśniowych.zmniejszenie zaników mięśniowych. należy określić wielkość aktualnego oporu i liczbę powtórzeń ruchu. te dają największe wyniki w rekonstrukcji prostych zaników mięśni. z oporem.kinezyterapeuta – opór ręczny .metoda polega na tym.dokonujemy pomiaru siły mięśniowej.pacjent – który sam oporuje kończynę chorą poprzez kończynę zdrową . – opór submaksymalny (prawie 90% max. ale metoda treningu. czas odpoczynku między powtórzeniami 5-10 sek.przed przystąpieniem do ćw. izometryczne”.ciężarki niepołączone z bloczkami np. siły) .raz na tydzień określa się ciężar maksymalnego obciążenia Metoda Hettingera i Mullera: . czy dążymy do uzyskania przyrostu siły.p. powstałych w następstwie procesów patologicznych Wskazania: . ćw. szczególnie tych powstałych w wyniku unieruchomienia . Cel: . z oporami progresywnie wzrastającymi. pomiędzy seriami.niewydolność układu krążenia Metodyka: . tempo i wielkość oporu zależą od tego.zasady prowadzenia ćw.

aby umożliwiała wykonanie ruchu. Auksotoniczny – dynamiczny.uzyskanie pełnej. że kinezyterapeuta prowadzi ruch odciążając kończynę ćwiczoną. biernej ruchomości w ćwiczonym stawie Wskazania: . biernych) Cel: . występuje tylko zmiana długości mięśnia 3. .osłabienie siły mięśni .stabilizacja odcinka bliższego ćw.przy zwiększonej wrażliwości pacjenta na ból (na zlecenie lekarza) trzeba podać leki przeciwbólowe . jej skuteczność zależy od dwóch czynników: rodzaju zablokowania ruchomości stawowej i jej przyczyny oraz odporności pacjenta na ból.sprężyny lub gumy ..woda i inne substancje płynne oraz substancje dające się modelować np.ćwiczony ruch powinien być prowadzony w jednej płaszczyźnie. Izokinetyczny – submaksymalny opór.odwapnienie kości znacznego stopnia Metodyka: . mobilizujemy pacjenta. a nie zastępowała ich pracy . Rodzaje skurczu mięśni: 1. musi być bardzo pewna . dokładnie objaśniamy jaki ruch będziemy wykonywać. Czynnikiem charakteryzującym te ćw.chwyt powinien być stabilny. tempo zależy od siły mięsni pacjenta Ćwiczenia redresyjne – są to ćw. Izometryczny – nie zmienia się długość mięśnia. Izotoniczny – nie zmienia się napięcie.pozycje izolowane . ciała . przy ruchach skrętnych prowadzący musi znać bardzo dobrze mechanikę stawu. kończyny. mięsień w każdej sekundzie ruchu pracuje z siłą maksymalną (możliwe tylko.ograniczenie ruchów w stawach w skutek przykurczu tkanek miękkich Przeciwwskazania: . przy oporze ręcznym) 4.zabiegi fizykoterapeutyczne – rozluźniające należy wykonać bezpośrednio przed ćwiczeniami .utrwalenie i odtwarzanie wzorców ruchowych w przypadku niedowładów mięśni Wskazania: .stabilizacja odcinka bliższego dla stawu .podwyższona temp. następuje zmiana długości i napięcia mięśnia Ćwiczenia prowadzone – polega na tym.ciężki ogólny stan chorego. ruch w pełnym zakresie.ostry stan zapalny stawów. jest konieczność wejścia w granicę bólu (to przede wszystkim różni je od ćw.:gąbka.przed ćw.zaburzenia pamięci wzorców ruchowych Metodyka: . .wzmocnienie siły mięśniowej . stosując ćw. a pacjent współdziała w wykonaniu ruchu Cel: .. łokciowy nie należy redresować) . ruch można pokazać na kończynie zdrowej .siła współdziałająca jest dawkowana tak. (st. występuje tylko zmiana napięcia 2. z użyciem odpowiednio dawkowanej siły zew. podczas ćw.

po ćw. Łokcia się nie redresuje!!!!! Wyciągi redresyjne – stanowią ostatni etap leczenia zachowawczego przed interwencją chirurgiczną. działanie wyciągów ma te same cele co ćw. są to ćw. wystąpienie obrzęku) . który uniemożliwa pacjentowi przesuwanie się po podłożu. które jest sygnałem do zaniechania dalszego rozciągania. w początkowej fazie leczenia stosuje się mniejsze obciążenie 1/8 zwiększając do 1/6 . – odpoczynek Rodzaje przykurczów: . (zaczerwienie. kolanowy.względne i bezwzględne . biodrowy) powinna trwać minimum 30 min.stabilizacja przy wyciągach redresyjnych wspomagana jest przez kontrwyciąg. czynnych w odciążeniu w szybkim tempie. w skutek braku czucia bólu może dojść do rozerwania tkanek.musimy pamiętać o kole ruchu czyli p. pod pojęciem synergistów mięśniowych rozumie się połączenie czynnościowe między pewnymi mięśniami lub ich grupami Wyróżnia się synergizmy: . natomiast po tych ćw.tempo ćw. 15 – 20 min. w czasie ćw. redresyjne. zgodnie z kierunkiem działania siły. redresyjne wykonywane w ogólnym lub miejscowym znieczuleniu. trakcja. redresyjnych należy zwrócić uwagę na reakcję miejscową tzn. co w wielu przypadkach zmniejsza odczucia bólowe . redresyjne można utrwalać przez wykorzystanie zaopatrzenia ortopedycznego. .podczas wykonywania ćw.w.d. (st. stosuje się manipulację. że wyciąg zaczyna działanie redresyjne jest wystąpienie dość silnego bólu. należy wówczas zmniejszyć obciążenie nawet do połowy wielkości wyjściowej Ćwiczenia synergistyczne – są to ćw. następnie zaczyna się właściwe działanie redresji. jest korzystniejsze). w skutek mięśniowego napięcia . która całościowo w k.miękki – poddający się ćwiczeniom . . technika wykonywania jest taka sama jak w redresji. odruchowa czynność broni staw przed skutecznym działaniem wyciągu przez ok.czas działania wyciągu musi być wystarczająco długi.masa działania jako siła redresyjna.praktycznym wskaźnikiem. ponieważ pod znieczuleniem zniesione jest odczucie bólu.. tylko sposób przyłożenia siły i jej rodzaj jest inny. nie zmieniający się pod wpływem ćw..ćw. zabiegi fizykalne można stosować w czasie zabiegu np.w – ruch – powrót do p. po odpoczynku należy wykonać ćw. w początkowej fazie występuje odruchowe (niezależne od woli pacjenta) przeciwne działanie wyciągu. pozwalające na adaptację do bólu . aby działanie wyciągu było skuteczne.k. jest to zabieg bardzo niebezpieczny. ciała. manipulację z reguły wykonuje lekarz. pozycje ułożeniowe . powinna wahać się w granicach 1/8 – 1/6 masy ciała.wyciągi należy poprzedzać podaniem leków przeciwbólowych i rozluźniających napięcie mięśni. 1-2x dziennie z uwzględnieniem przerw .twardy – nie ustępujący.ćw.redresje wykonuje się przez 20 – 30 min. po to aby utrwalić efekt redresji.. blizny. redresyjnych wskazane jest ( w miarę możliwości) „odciąganie” od siebie powierzchni stawowych tzw. . czynne oporowe wzmacniające mięśnie .ipsilateralne i kontrlateralne . redresyje należy kończyć serią ćw. bardzo wolne.pośredni – ciężki do wyćwiczenia.: okłady parafinowe . Metodyka: . co powoduje krwiaki. Wykorzystuje się tutaj system bloczkowy i odważniki. W niektórych przypadkach przy trudno ustępujących ograniczeniach ruchu w stawach. zwiększenie temp. w celu zmniejszenia jej działania. w których wykorzystuje się zjawisko synergistów mięśniowych. a także ekspandery (sprężyny – których działanie w pewnych sytuacjach. ale widoczna częściowa poprawa .

żeby nie doszło do przewentylowania .Przykłady synergizmów bezwzględnych: . pod wpływem odpowiednich ruchów z dozowanym oporem i przy odpowiedniej pozycji.poprawa wydolności oddechowo – krążeniowej .uczymy oddychania właściwym torem .ogólny zły stan chorego Metodyka: .ćw. w siadzie podczas stania.przyjmuje się że skuteczność terapeutyczną za pomocą tych działań można osiągnąć prowadząc ćw.d.w. powoduje napięcie m.zapobieganie następstwom zmian w układzie oddechowym . a raczej do uniknięcia np.unieruchomienie Metodyka: .wady postawy np.zwracamy uwagę. oddechowego .współudział w kształtowaniu prawidłowej postawy (poprzez kształtowanie klatki piersiowej) . aż do pełnego zmęczenia . oddechowego i krążenia .k. mogą być różne. Wskazania: .jako urozmaicenie innych form ćwiczeń . oddechowego .nauczenie prawidłowego toru oddechowego . stanowią najsilniejszy bodziec biologiczny dla rehabilitacji w dysfunkcji narządu ruchu.muszą również być wykonane.czworogłowego .k. które mają odpowiadać za „przerzut” pobudzenia . powinny obejmować możliwie jak największą liczbę zespołów dynamicznych. 4x dziennie Ćwiczenia oddechowe – oddychanie .przy chorobach ukł.przy długotrwałym unieruchomieniu Przeciwwskazania: .p.g.uzyskanie izometrycznego skurczu mięśnia. między płucami a powietrzem atmosferycznym Cel: . – zgięcie grzbietowe stopy powoduje napięcie m. Ćw. musimy pamiętać.obniżona ogólna sprawność fizyczna u chorych z przewlekłą chorobą ukł.: zaniku z nieczynności (gips) Cel: . muszą być wykonane z maksymalnym oporem .: kurza klatka piersiowa . te na ogół nie służą do wzmacniania mięśni. podstawą tej metody jest wykorzystywanie zjawiska współdziałających mięśni w ciągle zmieniających się układach synergistycznych.trójgłowego ramienia Według Weissa ćw. oddechowego ze strony innych układów Wskazania: .zapobieganie powikłaniom ukł. aby nic nie przeszkadzało w swobodnym oddychaniu . synergistyczne mogą powodować zrost kości.przed i po zabiegach operacyjnych .wysoka gorączka .jest to wymiana gazowa.k. – zgięcie grzbietowe nadgarstka w pozycji pronacji. czyli w leżeniu.ostre stany chorób ukł.k.pouczamy pacjenta jak mają wyglądać poszczególne fazy oddechu .ćw.

duszności. w zakresie spożywania posiłków. Pionizacja i nauka chodu – przygotowanie do nauki chodzenia. tym nauka będzie łatwiejsza i szybsza. dł. w zakresie ubierania i rozbierania się. nawet celem odwrócenia uwagi. i oceniana jest w skali 0 – 5 – 10 punktów. Kinezyterapeuta. cichym głosem Ćwiczenia czynności samoobsługi – polegają na wyuczeniu i możliwości wykonywania czynności dnia codziennego. W przypadku braku stołu do pionizacji.. Służy do określenia co dany pacjent jest w stanie wykonać w danym momencie.d.d. oddech pacjenta. unosimy do kąta 60 – 90 stopni (do zblednięcia) b) opuszczamy na dół do zaróżowienia c) układamy poziomo d) w każdej pozycji po 30sek. z zaznaczoną fazą wdechu i długiego wydechu Ćwiczenia relaksacyjne – polegają na uzyskaniu rozluźnienia poprzez odpowiednie pozycje.k.k.. różnica kroku z prawej i lewej strony . gdy znosi dobrze pozycje pionową. posiadający mniejsze zaburzenia w układzie narządu ruchu. decydującym o możliwości chodzenia. W przypadku dłuższego unieruchomienia pacjenta wymagana jest pionizacja chorego. k. takie aby nic nam nie przeszkadzało . a są to: a) zakres ruchu w stawach k. krążenia i oddechowego e) wydolność Postępowanie zmierzające do poprawy krążenia obwodowego – ćw. Obserwujemy tętno. przystępujemy do nauki chodzenia.k. ocena chwytów.oddech spokojny. która zawiera pytania z zakresu czynnościowego (j. Podczas pionizacji możemy zalecić ćwiczenia oddechowe. stanie. Jogi Metodyka: .g. Pionizację najłatwiej przeprowadza się na stole pionizacyjnym.w. siłę mięśni k.). codziennie zwiększając kąt pochylenia stołu i czas trwania. w zakresie higieny osobistej. siad na łóżku ze spuszczonymi nogami. kroku.k. nauka chodzenia.można stosować muzykę relaksacyjną . z zastosowaniem różnych technik relaksacji np.d.sposób stawiania nóg (prawidłowość) .d.dł. Z chwilą. Czas trwania 15 – 30 min / dziennie. ćwiczenia Burgera: a) k. ciśnienie krwi.komendy wypowiadane spokojnie. do 3 min. ustalenie zakresu potrzeb za pomocą testów czynnościowych: lokomocyjnych. Im pacjent sprawniejszy. naczyniowe tzw. Test Barthel(a) – polega na przeprowadzeniu pewnego rodzaju ankiety. zmieniamy pozycje poprzez: siad na łóżku. e) powtarzamy do 3-4 razy w serii f) 6-7 razy dziennie Przy nauce chodzenia zwracamy uwagę na: . ćw. i ustawienie k. b) stan stawów i mięśni tułowia c) sprawność OUN (równowaga) d) sprawność ukł.szerokość kroku. wspólnie z lekarzem ocenia stan elementów narządu ruchu. sposób obciążnia k.k. mimo zawrotów głowy.d. .miejsce ćw. zależy od stopnia upośledzenia sprawności fizycznej chorego.

czy asymetria) . brak. krążenia i oddechowego Wskazani: . Rozległe niedowłady k.g. tułowia. ale mogą mieć także charakter indywidualny. zaczynamy przy transporterze. wstawanie.zmniejszenie ogólnej wydolności organizmu Przeciwwskazania: .sposób wymachu rąk (zmniejszenie..stany zapalne stawów (inne zapalenia np.ogólnej wydolności i sprawności . krążenia .d. mogą być wykonywane z przyborami. Chodzenie o trójnogach. łuską. rozpoczynamy naukę. Opadanie stopy – musimy przed chodzeniem zabezpieczyć stopę przed opadaniem zakładając specjalną łuskę. Cel: .rodzaj utykania (pochylenie do przodu) Dobór sprzętu i pomocy do nauki chodzenia: 1. W miarę poprawy sprawności przechodzimy do poręczy przy wózku. przed śniadaniem.: żył) Ćwiczenia ogólnousprawniające są ćwiczeniami zespołowymi.niewydolność ukł.zapobieganie zjawiskom ograniczonej sprawności fiz. o różnej wysokości. za pomocą wózka z oponami. pochylni. Do nauki chodzenia zaliczamy chodzenie po schodach. podnoszenie przedmiotów z podłogi.przygotowanie ustroju do oczekującego go w ciągu dnia wysiłku fizycznego .g.wysoka temp. zachowanie pełnego ruchu w stawach. uczymy chodzić po nierównym terenie.pobudzenie czynności ukł. trójnogach. Cel: . na przyrządach.k. krążenia i oddychania .mobilizacja chorego do rozpoczęcia dnia.k.stanu funkcjonalnego . .k. kul.. 2.ciężki ogólny stan chorego .: .d. Brak stabilizacji stawu kolanowego.sposób przenoszenia punktu ciężkości ciała . i k. uzdrowiskach. w sposób aktywny Zasady prowadzenia ćw.długotrwałe przebywanie w łóżku .częściowe ograniczenie swobodnego poruszania się . 4. Zespoły muszą być odpowiednio dobrane tzn.rodzaju schorzenia . ze współćwiczącym. wynikające z różnego rodzaju niepełnosprawności narządu ruchu .zapewnienie choremu dobrej kondycji przez: utrzymanie i wzmocnienie siły mięśniowej. Przy braku stabilizacji tułowia stosujemy gorset. przy silnych k. siadanie. 5.k.wieku i płci Ćwiczenia gimnastyki porannej – prowadzone są w szpitalach. Niedowłady lub porażenia k.uzyskanie poprawy stanu psychicznego chorego . naukę chodzenia zaczynamy od usztywnienia kolana tzw. utrzymanie prawidłowej sprawności ukł. Ćwiczenia ogólnousprawniające – działają na cały organizm pacjenta. a w miarę postępu o kulach 3. sanatoriach. przy pomocy drabinki zwodzonej lub poręczach. pod różnymi względami takimi jak: .

.nauka chodzenia . kończynami zdrowymi .starsi o ograniczonej sprawności . ogólnousprawniających. zmniejszenie tarcia pow. powinny być ożywiające. mogą być prowadzone jako ćw. jest sala gimnastyczna.przed ćw.pacjenci z chorobami OUN . spastyczne.nauka chodu . mało wysiłkowe.schorzenia naczyń obwodowych .osłabienie mięśni – niedowłady i porażenia wiotkie.zaburzenia koordynacji ruchowo – mięśniowej .ostre stany zapalne .relaksacja i psychoterapia Przeciwwskazania: .stosowanie ćw.ograniczenia ruchomości stawów w następstwie przykurczów .niewydolność ukł. stawowych Cel: . proste zaniki mięśni . w wodzie można prowadzić w: .przygotowanie do prowadzenia innych ćw.znaczne odwapnienie kości i stawów . oddechowych. piersiowej i kręgosłupa – skolioza .chorzy ze znacznym stopniem inwalidztwa .piersiową i przeponę.ćw. komendy mają być wypowiadane energicznie .krązenia i oddechowego .przygotowanie do życia codziennego (czynności) . należy przewietrzyć sale.wannach . możemy stosować elementy dodatkowe takie jak muzyka . do której pacjenci przychodzą w strojach gim.wady kl.stosowanie wolnego tempa i rozległe ruchy .prowadzący musi znać przeciwwskazania lekarskie do ćw. na sali gim.tankach Hubbarda .poprawa stanu psychicznego .rozpoczęcie ćw.owrzodzenia .poprawa ruchomości stawów . od części dystalnych .6 m Obecności instruktora w wodzie wymagają: . prowadzone w sposób przystępny. na salach chorych do 30 min.nie zagojone rany Ćw. oddychanie przeponowe zwiększa perystaltykę jelit i włącza do krwioobiegu rezerwę krwi zalegającą w wątrobie i śledzionie .czas trwania gim.pacjenci uczestniczący po raz pierwszy w zajęciach .rozległe blizny .padaczka . Ćwiczenia w wodzie – spełniają rolę ćw. . 15-20 min.krwawienia .najlepszym miejscem do ćw.nauka pływania lub utrzymania się na wodzie Wskazania: . oddechowych uruchamiających kl.. rozluźnienie.rozpoczynanie ćw. proste z przewagą ćw. indywidualne albo zespołowe Właściwości środowiska wodnego – odciążenie. dotyczące wydolności fizycznej . dużych 25/8 1.basenach: małych 4/10 – 1m.

sprawdzanie czystości wody .znajomość wskazań i przeciwwskazań pacjentów . że może brać udział w ćw.przedstawić ćwiczącym zasady obowiązujące na basenie . .Zasady bezpieczeństwa w wodzie: .basen dokładnie oświetlony . dyskoordynacja ruchów .przerwanie ćw.pacjent musi mieć zaświadczenie od lekarza. zblednięcie.nie wolno nam opuścić basenu .sprawdzanie dokładnie liczby pacjentów (5-6) .czas trwania około 30 min.rozgrzewka na brzegu basenu .mycie przed i po zabiegu . w wodzie . gdy występuje: sinica warg. drżenie mięśni.nie ćwiczymy zaraz po posiłku .

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful