Kinezyterapia miejscowa: 1. Ćwiczenia bierne 2. Ćwiczenia czynno - bierne 3. Ćwiczenia samowspomagane 4. Ćwiczenia czynne w odciążeniu 5.

Ćwiczenia czynne wolne 6. Ćwiczenia czynne oporowe 7.Ćwiczenia prowadzone Inne formy ćwiczeń i oddziaływań: 1. Ćwiczenia redresyjne 2. Wyciągi redresyjne 3. Ćwiczenia synergistyczne 4. Ćwiczenia oddechowe 5. Ćwiczenia relaksacyjne 6. Ćwiczenia czynności samoobsługi 7. Pionizacja i nauka chodu Kinezyterapia ogólna: 1. Ćwiczenia ogólnousprawniające 2. Ćwiczenia gimnastyki porannej 3. Ćwiczenia w wodzie 4. Sport osób niepełnosprawnych ………………………....... Ćwiczenia bierne – wykonujemy, kiedy siła mięśniowa jest na 0-1 w skali Lovetta, ćwiczenia wykonywane są przez terapeutę bez współdziałania pacjenta. Cel : - zmiana ruchu biernego na ruch czynny, - zachowanie elastyczności i długości mięśni, - zachowanie pełnego zakresu ruchu w stawach. - utrzymanie właściwego krążenia krwi i chłonki (wspomaganie pompy mięśniowej), - zachowanie pamięci ruchowej, - oddziaływanie na układ nerwowy, uaktywnienie torowania: - proprioceptywnego (czucia głębokiego)- poprzez docisk stawowy, pełne rozciągnięcie mięśnia - eksteroreceptywnego (czucia powierzchownego) poprzez potrząsanie kończyną, dotyk ręką terapeuty - oddziaływanie ideomotoryczne – nauka utrwalanie i zapamiętywanie nowych wzorców ruchowych Wskazania: - niedowłady i porażenia - napięcie spastyczne - nie utrwalone ograniczenie ruchomości w stawach - zła trofika tkanek miękkich Przeciwwskazania: - niepełny zrost - stany zapalne stanów - stan bezpośredni po zwichnięciach i innych urazach stawów - rany skóry, mięśni, pooperacyjne przed wyjęciem szwów - ból przy ćwiczeniach - ciężki ogólny stan chorego - niewydolność układu krążenia

paraplegia .rozbicie odruchowego koła bólu . wykonuje się 1 – 2 x dziennie.ciężki ogólny stan chorego . ruch prowadzony jest biernie przez fizjoterapeutę.porażenie lub niedowład jednej kończyny monoparesis – monoplegia .odcinek bliższy ćwiczonego stawu musi być ustabilizowany tak.w. czyli odciąganie od siebie pow.niedowład paresis częściowe upośledzenie (osłabienie siły mięśnia lub grupy mięśni) . aby nie był wspomagany przez inne.należy przestrzegać stałych faz ruchu w ćwiczeniach (p.porażenie czterech kończyn tetraparesis – tertraplegia .w. stabilizację uzyskuje się poprzez odpowiednio dobrane p.k. z oparciem. lub k.połowicze porażenie lub niedowład k. ruch.d.stany atrofii tkankowej .p. . w pełnym fizjologicznym zakresie .g.p.pozycja do ćwiczeń – jak na 0-1 w teście Lovetta .Weissa „ruch bierny wykonywany przy pomocy siły zew.klasyfikacja do tych ćw.porażenie wiotkie (wiotkość) obniżenie napięcia mięśniowego .d. . jest pozycja siedząca na krześle.stany po chirurgicznych zabiegach rekonstrukcyjnych w narządzie ruchu .Metodyka: .choroby reumatoidalne . . mogą to być również pasy stabilizacyjne lub ręka terapeuty. paraparesis .w. stawowych o siebie . powrót do p. stawowych (najczęściej przy ruchach zginania). .d i k. hemiparesis – hemiplegia . .należy stosować pozycję izolowaną. kwalifikuje się pacjentów o nadmiernym napięciu mięśni . głowy oraz szyi jest pozycja leżąca..g. dlatego do tego rodzaju ćw.porażenie spastyczne (spastyczność) wzmożenie napięcia mięśniowego Ćwiczenia czynno – bierne – stosujemy przy nadmiernym napięciu mięśni wywołanym bólem.tempo ćw. ze względu na siłę mięsni jest trudna do wykonania testem Lovetta .k. unieruchomieniem lub innymi czynnikami. Wg. mających uchwyty. ćw.w.unieruchomienie kończyn za pomocą wyciągów redresyjnych. dla ćwiczeń biernych w stawach k.k. natomiast u osób które nie mogą usiąść na krześle.k. gdyż utrudniałoby to wykonywanie ruchów w stawie ramiennym.chwyt stosowany przy ćw. najwygodniej na stole do ćw.w.. z ramieniem wysuniętym poza łóżko. ćwiczenia wykonujemy w pozycji leżącej.obniżenie napięcia mięśniowego spowodowanego bólem Wskazania: ..czynne procesy zapalne w obrębie stawu . rytmiczne dostosowane do możliwości pacjenta.. wszystkie ćw.: wolne. . otwory dla pasów stabilizacyjnych .porażenie paralysis całkowite wyłączenie możliwości ruchów . powtarzamy około 30x (w każdej płaszczyźnie) Rodzaje zaburzeń: . gdzie ruch mógłby stanowić utrudnienie w gojeniu .wykonując ruchy bierne w stawie.porażenie lub niedowład obu k. powinna zapewniać prowadzenie ruchu. które nie może być za szerokie. odpoczynek) .p. połączony z czynnym intensywnym działaniem chorego w kierunku rozluźnienia mięśni” Cel: . tułowia. nie może sprawiać bólu. w celu zmniejszenia tarcia pow. biernych musi być pewny. dla ćwiczeń biernych w stawach k. aby ruch odbywał się tylko w tym stawie.demineralizacja kości Przeciwwskazania: . powinno się wykonywać trakcję.porażenia lub niedowłady pochodzenia centralnego z wzmożonym napięciem mięśniowym (spastyczne..świeże blizny pooperacyjne lub inne urazy.g. a pacjent czynnie rozluźnia mięśnie.w.

niewydolność układu krążenia Metodyka: .ciężki ogólny stan chorego . i stabilizacja jak przy ćw. ograniczeń ruchomości w stawach . biernych. 3 w skali Lovetta . .nie będące dowolnie kontrolowane.zapobieganie ograniczeniom zakresu ruchu Wskazania: .2 w skali Lovetta). . rotacja wew.pełny zakres ruchu należy zastąpić zakresem funkcjonalnym: do 100 stopni zgięcie do 90 stopni odwiedzenie rotacja zew. stosuje się przy sile mięśni -2. Cel: . nie podlegające świadomemu rozluźnieniu .likwidacja tzw.zapobieganie ograniczeniom ruchu w stawach . tempo ćw.aktywizacja pacjenta do pracy przez możliwość samodzielnego wykonywania ćwiczenia bez udziału fizjoterapeuty .oddziaływanie psychoterapeutyczne Wskazania: . prowadzimy po zabiegach fizykoterapeutycznych.przy ćwiczeniach kończyn porażonych należy unikać podwichnięć w stawie .zapobieganie niekorzystnym zmianom wynikającym z bezruchu .niedowłady i porażenia Przeciwwskazania: . bardzo wolne. przerwa 2 – 3 min.opadanie łopatki po stronie chorej jest często wynikiem uniesienia łopatki po stronie zdrowej . miękkich przykurczy.do 70 stopni .niewydolność układu krążenia Metodyka: .ruch powinien poprzedzać opis.wzmocnienie siły mięśniowej do wartości umożliwiającej wykonanie ćwiczeń czynnych-właściwych tj. w czasie ćw. często pod „osłoną leków”.podczas ćwiczeń w stawie barkowym należy stosować „orczyk” .bezpośredni (jedna ręka “ćwiczy” drugą) . ruch prowadzony jest do granicy bólu . Wspomaganie może mieć charakter: .należy stosować temblak dla zabezpieczenia przed podwichnięciem Ćwiczenia czynne w odciążeniu – są to ćwiczenia wykonywane w warunkach zniesionego ciężaru ćwiczonego odcinka ciała. .utrzymanie odpowiedniego zakresu ruchu w stawie .ćw.pośredni ( system bloczkowy) Cel: . mięśni .w. liczba powtórzeń 10 – 15 x w jednej serii.+2 w skali Lovetta.do 30 stopni.stany zapalne stawów.p. a dla części zdrowych są to ćwiczenia czynne często z oporem. pacjent musi być stale informowany jakie mięśnie ma rozluźnić i w jakim momencie.2. czynno – biernym (przy sile mięśniowej w przedziale od 0 .poprawa trofiki mięśniowej poprzez działanie pompy mięśniowej . jest to podstawowy warunek zapewniający właściwą współpracę z chorym Ćwiczenia samowspomagane – są to ćwiczenia kombinowane dla części niesprawnych jest to działanie o charakterze biernym.

na łóżku ortopedycznym lub z wykorzystaniem RUP – u (rehabilitacyjne urządzenie przyłóżkowe).w. Ćwiczenia czynne w odciążeniu osiowym należy prowadzić z pewnymi zasadami: .czas ćwiczeń od 15 – 30 min.zniesienie ciężaru ćwiczonej kończyny osiąga się przez odciążenie. aby ruchy ćw. kończyny odbywały się w płaszczyźnie poziomej (wyjątek ruchy rotacyjne) . Do podwieszenia używa się linki z ruchomą klamrą do regulowania ich długości. w pełnym zakresie od pełnego rozciągnięcia do pełnego skurczu.pozwala na wykonanie czynnego ruchu. Podwieszki jedno lub dwu – stawowe. co jest dla pacjenta dodatnim bodźcem psychicznym. Podtrzymywanie ćwiczonego odcinka. że po każdym wykonaniu ruchu kończyna pozostaje przez chwilę w pozycji wyjściowej.stan bezpośredni po zwichnięciach i innych urazach stawów . 2. dobrana tak. które spełnia podwójną rolę: . Sposoby odciążenia: 1.rany skóry. ani nie utrudnić wykonania ruchu. kończyna była w pełni odciążona . W warunkach szpitalnych. W czasie prowadzenia ćwiczeń należy przestrzegać stałych faz ruchu. Ruch odbywa się nie w płaszczyźnie osiowej lecz po wycinku koła. oporowych.stwarza możliwość wykonania samodzielnego ruchu czynnego. kończyny lecz bez jej zrównoważenia. Podwieszki wahadłowe pozaosiowe – punkt zaczepienia linek połączonych z podwieszkami znajduje się poza osią ruchu co daje pełne odciążenie.podwieszenie na sprężynach zwiększa rozluźnienie mięśni. Podwieszenia (osiowe. nie przekraczamy 5 min.możliwość prowadzenia ruchu przy niepełnych zrostach kości po złamaniach Przeciwwskazania: . . u chorych leżących podtrzymywanie można zastąpić uchwytem za rękaw lub nogawkę piżamy na odpowiedniej wysokości.stany zapalne stawów i mięśni . Ruch musi być dokładny w miarę możliwości..pozycja do ćwiczeń taka jak na 2 w teście Lovetta . wykonany w pełnym zakresie. Daje to możliwość również wspomagania lub utrudniania ruchu. mobilizującym do dalszej intensywnej pracy i nastawia pozytywnie do prowadzonych ćwiczeń . w czasie ruchu.ciężki ogólny stan chorego . haczyk.punkt zaczepienia linek połączonych z podwieszkami. co wpływa pozytywnie na mięśnie .ból przy ćwiczeniach . mięśni. Ruch odbywa się w płaszczyźnie poziomej wokół osi pionowej. stawowych.możliwość wykonania ruchów w przypadku niewielkiego bólu . znajduje się prostopadle nad stawami.p.. pooperacyjne przed wyjęciem szwów . Ruch powinien odbywać się (zaczynać)od momentu bezwładności kończyny tzn. wytrzymałości mięśni.. pozaosiowe) – odciążenie przez podwieszenie można wykonać w UGUL – u na stole do ćw.zaniki i znaczne osłabienie siły mięśniowej . kiedy dążymy do zmniejszenia ich tarcia o siebie . powinno być takie aby dodatkowo nie ułatwić. w którym odbywa się ruch .podwieszki zakłada się tak.niewydolność układu krążenia Metodyka: . Czas trwania danej grupy wynosi 2 min. Podwieszki osiowe – punkt zaczepienia ćwiczonej kończyny znajduje się prostopadle nad osią stawu.zmiany chorobowe pow.podwieszenie może być częściowe lub całkowite . Można je zwiększać w zależności od przyrostu siły. ćw. Podtrzymanie przez kinezyterapeutę – odciążenie otrzymuje się kiedy kinezyterapeuta podtrzymuje ćwiczony odcinek.słaby wzrost kostny . przy pełnym odciążeniu i zrównoważeniu kończyny ćwiczonej. aby ćw.

w. . . Ruchem w odciążeniu jest ruch wykonywany w kierunku zgodnym do działania siły wyporu. wieku.ograniczenie ruchów w stawach Przeciwwskazania: . rozluźnienie mięśni. płaszczyznę i kierunek ruchu .dodatkowo można stosować ćw.osłabienie siły mięśniowej . Ruch po płaszczyźnie. P. Zanurzenie w wodzie – poprzez zanurzenie w wodzie osiąga się odciążenie.. na początku wolne .ćw.utrzymanie właściwego zakresu ruchu w stawie . zwrócić uwagę na p. można prowadzić indywidualnie lub zespołowo.ćw. 5. 6. stawowych.zaburzenia w funkcjonowaniu mięśni . Zmniejszenie tarcia o podłoże – formą odciążenia jest zastosowanie gładkiej.poprawę koordynacji nerwowo-mięśniowej osiąga się poprzez zwiększenie liczby powtórzeń. Chory wykonuje te ćwiczenia w pełnym zakresie ruchu. Należy pamiętać o stabilizacji odcinka bliższego stawu. taka jak przy podwieszeniu osiowym. kształtujące. należy pouczyć pacjenta co do sposobu ich wykonania.dobór pozycji wyjściowej jak na 3 w skali Lovetta . 4. i jest uzależniony od ogólnej wydolności i sprawności pacjenta.uzyskanie poprawy koordynacji nerwowo-mięśniowej Wskazania: . jest zabawa . czynnych wolnych może wynosić od 15 – 45 min. oddechowe .3. przed ćw. przestrzeganie faz ruchu. posypanej talkiem powierzchni lub podłożenie pod ćw.ćw. jest zastępowanie pracy mięśni ćwiczonych (osłabionych) pracą mięśni wspomaganych (substytucja) .niewydolność układu krążenia Metodyka: . zmniejszenie tarcia pow.u dzieci najlepszą formą ćw.tempo ćwiczeń dostosowane do funkcjonalnych możliwości chorego. Chory ćwiczy bez przyborów i dlatego ćwiczenia te noszą nazwę wolnych. tempa ćwiczeń i stopniowe przechodzenie od ruchów prostych do bardziej złożonych koordynacyjnie .stany zapalne stawów. odcinek ciała śliskiego materiału lub połączenie obu. Cel: . w takich przypadkach można pomijać pozycje izolowane . Zmiana kąta nachylenia płaszczyzny – podobny efekt jak przy podwieszeniu osiowym uzyskujemy przy zmianie kąta nachylenia podłoża.w. Siła na 3 w skali Lovetta.ciężki ogólny stan chorego . zakres ruchu. w górę jest utrudniony (ćw. W czasie powrotu do pozycji wyjściowej następuje wspomaganie ruchu. Ułożenie kończyny na rolkach lub wrotkach – chory układa kończyny na rolkach lub wrotkach Ćwiczenia czynne – wolne (właściwe) – polegają na samodzielnym wykonywaniu ruchów w stawach z pokonaniem tylko ciężaru ćwiczonego odcinka ciała. zespół powinien stanowić grupę jednorodną pod względem schorzenia. wykonuje się bez sprzętu pomocniczego.czas trwania ćw.zwiększenie siły i wytrzymałości siły mięśni .jednym z błędów w wykonywaniu ćw. jako ćw. mięśni . Środowisko wodne stwarza najlepsze warunki do pracy dla słabych mięśni. wydolności fizycznej. można stosować przy sile 4 i 5 w skali Lovetta. z oporem).

mięśni .zmniejszenie do minimum zaników mięśniowych. z oporem. te dają największe wyniki w rekonstrukcji prostych zaników mięśni. pomiędzy seriami.zestaw bloczkowo – ciężarkowy . że wykonuje się w ciągu dnia 3 stopniowane serie po 10 powtórzeń każda na jedną grupę ćwiczonych mięśni z przerwami pomiędzy 2 min. De Lorme i Watkinsa: .czas napięcia 5 sek..2 seria 75% obciążenia x 10 powtórzeń . Cel: ..raz na tydzień określa się ciężar maksymalnego obciążenia Metoda Hettingera i Mullera: . w miarę przyrostu masy mięśniowej zwiększamy liczbę serii do 3 w ciągu dnia . ćw.rytm. należy określić wielkość aktualnego oporu i liczbę powtórzeń ruchu.3 seria 100% obciążenia x 10 powtórzeń .Ćwiczenia czynne – oporowe – są to ćw. z oporami progresywnie wzrastającymi. od wyniku dokonanego pomiaru zależy wielkość obciążenia zastosowanego do ćwiczeń .kinezyterapeuta – opór ręczny .są to ćw.każde napięcie ćw.:hantle . duża efektowność oraz łatwość stosowania tych ćwiczeń powoduje że są możliwe do wykonania w każdych warunkach . czy też większych .. grupy dynamicznej powinno być poprzedzone pełnym jej rozciągnięciem Sposoby oporowania: .osłabienie siły mięśniowej Przeciwwskazania: .tzw.zasady prowadzenia ćw. w tym celu można posłużyć się wzorcami opracowanymi przez różnych autorów .zmniejszenie zaników mięśniowych. czy dążymy do uzyskania przyrostu siły.metoda polega na tym. czas odpoczynku między powtórzeniami 5-10 sek.niewydolność układu krążenia Metodyka: . lepsze rezultaty można uzyskać przy 30 powtórzeniach niż przy 70. określonej grupy mięśni. ćw. izometryczne”.w. poprzedzamy rozgrzewką np.przed przystąpieniem do ćw.). dla rozwoju siły mięśni nie jest ważna liczba powtórzeń.dokonujemy pomiaru siły mięśniowej. tempo i wielkość oporu zależą od tego. siły) . ogólnousprawniające . ale metoda treningu. czy zwiększania wytrzymałości mięśni oraz od stanu ogólnego i wieku pacjenta Metoda ćw.pacjent – który sam oporuje kończynę chorą poprzez kończynę zdrową . 5 x w tyg. powstałych w następstwie procesów patologicznych Wskazania: . 4 razy w tygodniu .ciężarki niepołączone z bloczkami np. – opór submaksymalny (prawie 90% max. „krótkie ćw. czynnych z oporem wg. powinna być stabilna.stany zapalne stawów.ciężki ogólny stan chorego . w trakcie których chory pokonuje ciężar ćwiczonego odcinka oraz opór dodatkowy. szczególnie tych powstałych w wyniku unieruchomienia .ćw.p. wykonuje się na początku jedna serię w ciągu dnia (10 powt. zapewniać wygodę i dobre warunki do pracy ćwiczonych mięśni .1 seria 50% obciążenia x 10 powtórzeń .uzyskanie przyrostu siły i wytrzymałości mięśni .

podwyższona temp.sprężyny lub gumy .ciężki ogólny stan chorego.ostry stan zapalny stawów.woda i inne substancje płynne oraz substancje dające się modelować np. podczas ćw. jest konieczność wejścia w granicę bólu (to przede wszystkim różni je od ćw. jej skuteczność zależy od dwóch czynników: rodzaju zablokowania ruchomości stawowej i jej przyczyny oraz odporności pacjenta na ból. aby umożliwiała wykonanie ruchu. (st. Izotoniczny – nie zmienia się napięcie.uzyskanie pełnej.przed ćw. tempo zależy od siły mięsni pacjenta Ćwiczenia redresyjne – są to ćw. mięsień w każdej sekundzie ruchu pracuje z siłą maksymalną (możliwe tylko.stabilizacja odcinka bliższego dla stawu . ruch w pełnym zakresie. Czynnikiem charakteryzującym te ćw.utrwalenie i odtwarzanie wzorców ruchowych w przypadku niedowładów mięśni Wskazania: . że kinezyterapeuta prowadzi ruch odciążając kończynę ćwiczoną. Izometryczny – nie zmienia się długość mięśnia.zabiegi fizykoterapeutyczne – rozluźniające należy wykonać bezpośrednio przed ćwiczeniami .osłabienie siły mięśni . następuje zmiana długości i napięcia mięśnia Ćwiczenia prowadzone – polega na tym. występuje tylko zmiana napięcia 2. a pacjent współdziała w wykonaniu ruchu Cel: . Rodzaje skurczu mięśni: 1. musi być bardzo pewna .odwapnienie kości znacznego stopnia Metodyka: . biernych) Cel: . dokładnie objaśniamy jaki ruch będziemy wykonywać. Izokinetyczny – submaksymalny opór.:gąbka. z użyciem odpowiednio dawkowanej siły zew. Auksotoniczny – dynamiczny.przy zwiększonej wrażliwości pacjenta na ból (na zlecenie lekarza) trzeba podać leki przeciwbólowe .zaburzenia pamięci wzorców ruchowych Metodyka: . ruch można pokazać na kończynie zdrowej .pozycje izolowane . .ograniczenie ruchów w stawach w skutek przykurczu tkanek miękkich Przeciwwskazania: .. kończyny. mobilizujemy pacjenta. ciała .stabilizacja odcinka bliższego ćw.siła współdziałająca jest dawkowana tak..ćwiczony ruch powinien być prowadzony w jednej płaszczyźnie.wzmocnienie siły mięśniowej . biernej ruchomości w ćwiczonym stawie Wskazania: . przy ruchach skrętnych prowadzący musi znać bardzo dobrze mechanikę stawu.chwyt powinien być stabilny. łokciowy nie należy redresować) . a nie zastępowała ich pracy . przy oporze ręcznym) 4. występuje tylko zmiana długości mięśnia 3. stosując ćw. .

które jest sygnałem do zaniechania dalszego rozciągania. redresyjnych wskazane jest ( w miarę możliwości) „odciąganie” od siebie powierzchni stawowych tzw. ciała. zgodnie z kierunkiem działania siły. 1-2x dziennie z uwzględnieniem przerw . po to aby utrwalić efekt redresji.względne i bezwzględne . zabiegi fizykalne można stosować w czasie zabiegu np.musimy pamiętać o kole ruchu czyli p. biodrowy) powinna trwać minimum 30 min. pozycje ułożeniowe . jest korzystniejsze).miękki – poddający się ćwiczeniom . Metodyka: .w – ruch – powrót do p. bardzo wolne. aby działanie wyciągu było skuteczne. są to ćw.masa działania jako siła redresyjna.czas działania wyciągu musi być wystarczająco długi.podczas wykonywania ćw. . .pośredni – ciężki do wyćwiczenia. tylko sposób przyłożenia siły i jej rodzaj jest inny. – odpoczynek Rodzaje przykurczów: ... redresyjne można utrwalać przez wykorzystanie zaopatrzenia ortopedycznego.tempo ćw. a także ekspandery (sprężyny – których działanie w pewnych sytuacjach. czynne oporowe wzmacniające mięśnie . w skutek braku czucia bólu może dojść do rozerwania tkanek.: okłady parafinowe .stabilizacja przy wyciągach redresyjnych wspomagana jest przez kontrwyciąg. że wyciąg zaczyna działanie redresyjne jest wystąpienie dość silnego bólu. blizny. pozwalające na adaptację do bólu . redresyjnych należy zwrócić uwagę na reakcję miejscową tzn. ponieważ pod znieczuleniem zniesione jest odczucie bólu.ipsilateralne i kontrlateralne .w. natomiast po tych ćw.redresje wykonuje się przez 20 – 30 min. (st. ale widoczna częściowa poprawa . powinna wahać się w granicach 1/8 – 1/6 masy ciała. odruchowa czynność broni staw przed skutecznym działaniem wyciągu przez ok. następnie zaczyna się właściwe działanie redresji.praktycznym wskaźnikiem.wyciągi należy poprzedzać podaniem leków przeciwbólowych i rozluźniających napięcie mięśni. nie zmieniający się pod wpływem ćw.ćw. redresyjne. pod pojęciem synergistów mięśniowych rozumie się połączenie czynnościowe między pewnymi mięśniami lub ich grupami Wyróżnia się synergizmy: . który uniemożliwa pacjentowi przesuwanie się po podłożu. (zaczerwienie. Łokcia się nie redresuje!!!!! Wyciągi redresyjne – stanowią ostatni etap leczenia zachowawczego przed interwencją chirurgiczną. trakcja. w skutek mięśniowego napięcia . . w celu zmniejszenia jej działania. w których wykorzystuje się zjawisko synergistów mięśniowych. 15 – 20 min. jest to zabieg bardzo niebezpieczny.d. wystąpienie obrzęku) . w czasie ćw. redresyje należy kończyć serią ćw. kolanowy. manipulację z reguły wykonuje lekarz. Wykorzystuje się tutaj system bloczkowy i odważniki. czynnych w odciążeniu w szybkim tempie..k. która całościowo w k. zwiększenie temp. co powoduje krwiaki. co w wielu przypadkach zmniejsza odczucia bólowe . stosuje się manipulację.ćw. w początkowej fazie leczenia stosuje się mniejsze obciążenie 1/8 zwiększając do 1/6 . technika wykonywania jest taka sama jak w redresji. redresyjne wykonywane w ogólnym lub miejscowym znieczuleniu.po ćw. w początkowej fazie występuje odruchowe (niezależne od woli pacjenta) przeciwne działanie wyciągu. W niektórych przypadkach przy trudno ustępujących ograniczeniach ruchu w stawach. po odpoczynku należy wykonać ćw. należy wówczas zmniejszyć obciążenie nawet do połowy wielkości wyjściowej Ćwiczenia synergistyczne – są to ćw. działanie wyciągów ma te same cele co ćw.twardy – nie ustępujący.

oddechowego ze strony innych układów Wskazania: . te na ogół nie służą do wzmacniania mięśni. powoduje napięcie m.ćw.k. Ćw.przy długotrwałym unieruchomieniu Przeciwwskazania: .muszą również być wykonane. oddechowego i krążenia . – zgięcie grzbietowe stopy powoduje napięcie m.ostre stany chorób ukł.d.ogólny zły stan chorego Metodyka: . oddechowego .poprawa wydolności oddechowo – krążeniowej .p.k. Wskazania: . 4x dziennie Ćwiczenia oddechowe – oddychanie .pouczamy pacjenta jak mają wyglądać poszczególne fazy oddechu .zwracamy uwagę. podstawą tej metody jest wykorzystywanie zjawiska współdziałających mięśni w ciągle zmieniających się układach synergistycznych. żeby nie doszło do przewentylowania . musimy pamiętać.w.przed i po zabiegach operacyjnych . synergistyczne mogą powodować zrost kości.nauczenie prawidłowego toru oddechowego .jako urozmaicenie innych form ćwiczeń . czyli w leżeniu.: kurza klatka piersiowa . mogą być różne.k. w siadzie podczas stania.wysoka gorączka . powinny obejmować możliwie jak największą liczbę zespołów dynamicznych.Przykłady synergizmów bezwzględnych: .jest to wymiana gazowa. które mają odpowiadać za „przerzut” pobudzenia .zapobieganie następstwom zmian w układzie oddechowym .: zaniku z nieczynności (gips) Cel: .unieruchomienie Metodyka: . muszą być wykonane z maksymalnym oporem .wady postawy np. a raczej do uniknięcia np.uzyskanie izometrycznego skurczu mięśnia.k.przyjmuje się że skuteczność terapeutyczną za pomocą tych działań można osiągnąć prowadząc ćw.ćw. aby nic nie przeszkadzało w swobodnym oddychaniu .czworogłowego .trójgłowego ramienia Według Weissa ćw.g. między płucami a powietrzem atmosferycznym Cel: .przy chorobach ukł.uczymy oddychania właściwym torem . – zgięcie grzbietowe nadgarstka w pozycji pronacji.obniżona ogólna sprawność fizyczna u chorych z przewlekłą chorobą ukł. pod wpływem odpowiednich ruchów z dozowanym oporem i przy odpowiedniej pozycji. stanowią najsilniejszy bodziec biologiczny dla rehabilitacji w dysfunkcji narządu ruchu.zapobieganie powikłaniom ukł. oddechowego .współudział w kształtowaniu prawidłowej postawy (poprzez kształtowanie klatki piersiowej) . aż do pełnego zmęczenia .

Obserwujemy tętno.. zależy od stopnia upośledzenia sprawności fizycznej chorego. decydującym o możliwości chodzenia. różnica kroku z prawej i lewej strony . Kinezyterapeuta. ciśnienie krwi. i oceniana jest w skali 0 – 5 – 10 punktów. Z chwilą. wspólnie z lekarzem ocenia stan elementów narządu ruchu. W przypadku braku stołu do pionizacji. Służy do określenia co dany pacjent jest w stanie wykonać w danym momencie. oddech pacjenta. Podczas pionizacji możemy zalecić ćwiczenia oddechowe. .k. sposób obciążnia k. nauka chodzenia.dł.g. naczyniowe tzw.d.sposób stawiania nóg (prawidłowość) . duszności.można stosować muzykę relaksacyjną .).. Test Barthel(a) – polega na przeprowadzeniu pewnego rodzaju ankiety.d. unosimy do kąta 60 – 90 stopni (do zblednięcia) b) opuszczamy na dół do zaróżowienia c) układamy poziomo d) w każdej pozycji po 30sek.d. ćwiczenia Burgera: a) k. b) stan stawów i mięśni tułowia c) sprawność OUN (równowaga) d) sprawność ukł. codziennie zwiększając kąt pochylenia stołu i czas trwania. dł. cichym głosem Ćwiczenia czynności samoobsługi – polegają na wyuczeniu i możliwości wykonywania czynności dnia codziennego. mimo zawrotów głowy.d. e) powtarzamy do 3-4 razy w serii f) 6-7 razy dziennie Przy nauce chodzenia zwracamy uwagę na: . i ustawienie k. Pionizacja i nauka chodu – przygotowanie do nauki chodzenia. k. w zakresie spożywania posiłków. ocena chwytów. posiadający mniejsze zaburzenia w układzie narządu ruchu. takie aby nic nam nie przeszkadzało . Im pacjent sprawniejszy. Pionizację najłatwiej przeprowadza się na stole pionizacyjnym. do 3 min. w zakresie higieny osobistej.w. z zastosowaniem różnych technik relaksacji np. a są to: a) zakres ruchu w stawach k. w zakresie ubierania i rozbierania się. nawet celem odwrócenia uwagi.k.k. stanie.k. siłę mięśni k.miejsce ćw.k. tym nauka będzie łatwiejsza i szybsza. siad na łóżku ze spuszczonymi nogami. ustalenie zakresu potrzeb za pomocą testów czynnościowych: lokomocyjnych.komendy wypowiadane spokojnie. W przypadku dłuższego unieruchomienia pacjenta wymagana jest pionizacja chorego. Czas trwania 15 – 30 min / dziennie. przystępujemy do nauki chodzenia. która zawiera pytania z zakresu czynnościowego (j. gdy znosi dobrze pozycje pionową.oddech spokojny. kroku. ćw.d.szerokość kroku. zmieniamy pozycje poprzez: siad na łóżku. z zaznaczoną fazą wdechu i długiego wydechu Ćwiczenia relaksacyjne – polegają na uzyskaniu rozluźnienia poprzez odpowiednie pozycje. Jogi Metodyka: . krążenia i oddechowego e) wydolność Postępowanie zmierzające do poprawy krążenia obwodowego – ćw.

uczymy chodzić po nierównym terenie. Rozległe niedowłady k. podnoszenie przedmiotów z podłogi.d. zaczynamy przy transporterze.stanu funkcjonalnego . Do nauki chodzenia zaliczamy chodzenie po schodach. w sposób aktywny Zasady prowadzenia ćw.wieku i płci Ćwiczenia gimnastyki porannej – prowadzone są w szpitalach. trójnogach. czy asymetria) . 4. 2.wysoka temp. wstawanie.mobilizacja chorego do rozpoczęcia dnia. przy silnych k. utrzymanie prawidłowej sprawności ukł. tułowia. Chodzenie o trójnogach. Cel: . Opadanie stopy – musimy przed chodzeniem zabezpieczyć stopę przed opadaniem zakładając specjalną łuskę.zapewnienie choremu dobrej kondycji przez: utrzymanie i wzmocnienie siły mięśniowej. mogą być wykonywane z przyborami.rodzaj utykania (pochylenie do przodu) Dobór sprzętu i pomocy do nauki chodzenia: 1.ogólnej wydolności i sprawności .sposób przenoszenia punktu ciężkości ciała .g. zachowanie pełnego ruchu w stawach.zmniejszenie ogólnej wydolności organizmu Przeciwwskazania: . na przyrządach. krążenia i oddychania .k. krążenia . ze współćwiczącym. a w miarę postępu o kulach 3.g. uzdrowiskach.k.: . o różnej wysokości.uzyskanie poprawy stanu psychicznego chorego .k. sanatoriach.sposób wymachu rąk (zmniejszenie.. przy pomocy drabinki zwodzonej lub poręczach. pod różnymi względami takimi jak: . przed śniadaniem.częściowe ograniczenie swobodnego poruszania się . i k. pochylni.pobudzenie czynności ukł.długotrwałe przebywanie w łóżku ..niewydolność ukł. Niedowłady lub porażenia k. W miarę poprawy sprawności przechodzimy do poręczy przy wózku. 5. Brak stabilizacji stawu kolanowego. krążenia i oddechowego Wskazani: . Zespoły muszą być odpowiednio dobrane tzn.przygotowanie ustroju do oczekującego go w ciągu dnia wysiłku fizycznego .stany zapalne stawów (inne zapalenia np. za pomocą wózka z oponami.ciężki ogólny stan chorego . . Cel: .d. brak.rodzaju schorzenia . rozpoczynamy naukę. siadanie.: żył) Ćwiczenia ogólnousprawniające są ćwiczeniami zespołowymi. Ćwiczenia ogólnousprawniające – działają na cały organizm pacjenta. łuską. ale mogą mieć także charakter indywidualny. Przy braku stabilizacji tułowia stosujemy gorset.zapobieganie zjawiskom ograniczonej sprawności fiz. wynikające z różnego rodzaju niepełnosprawności narządu ruchu . naukę chodzenia zaczynamy od usztywnienia kolana tzw.k. kul.

owrzodzenia . oddechowych. .piersiową i przeponę. od części dystalnych . 15-20 min. ogólnousprawniających. .basenach: małych 4/10 – 1m.niewydolność ukł.wannach . zmniejszenie tarcia pow.znaczne odwapnienie kości i stawów ..krwawienia .ćw. rozluźnienie.schorzenia naczyń obwodowych . dotyczące wydolności fizycznej . należy przewietrzyć sale. na sali gim.wady kl.czas trwania gim.nauka chodzenia .ograniczenia ruchomości stawów w następstwie przykurczów . powinny być ożywiające.prowadzący musi znać przeciwwskazania lekarskie do ćw. proste z przewagą ćw. stawowych Cel: . spastyczne. dużych 25/8 1. jest sala gimnastyczna.rozległe blizny .ostre stany zapalne .krązenia i oddechowego .stosowanie wolnego tempa i rozległe ruchy .6 m Obecności instruktora w wodzie wymagają: . indywidualne albo zespołowe Właściwości środowiska wodnego – odciążenie. prowadzone w sposób przystępny. na salach chorych do 30 min.osłabienie mięśni – niedowłady i porażenia wiotkie. piersiowej i kręgosłupa – skolioza .poprawa ruchomości stawów . proste zaniki mięśni . do której pacjenci przychodzą w strojach gim.rozpoczynanie ćw. kończynami zdrowymi .relaksacja i psychoterapia Przeciwwskazania: .pacjenci z chorobami OUN .starsi o ograniczonej sprawności . komendy mają być wypowiadane energicznie . mało wysiłkowe.zaburzenia koordynacji ruchowo – mięśniowej . mogą być prowadzone jako ćw.poprawa stanu psychicznego .padaczka . Ćwiczenia w wodzie – spełniają rolę ćw.stosowanie ćw.rozpoczęcie ćw. oddychanie przeponowe zwiększa perystaltykę jelit i włącza do krwioobiegu rezerwę krwi zalegającą w wątrobie i śledzionie . w wodzie można prowadzić w: .przygotowanie do prowadzenia innych ćw.przygotowanie do życia codziennego (czynności) .pacjenci uczestniczący po raz pierwszy w zajęciach .nie zagojone rany Ćw.nauka chodu . oddechowych uruchamiających kl. możemy stosować elementy dodatkowe takie jak muzyka .chorzy ze znacznym stopniem inwalidztwa .tankach Hubbarda .przed ćw.najlepszym miejscem do ćw.nauka pływania lub utrzymania się na wodzie Wskazania: .

gdy występuje: sinica warg. zblednięcie.przedstawić ćwiczącym zasady obowiązujące na basenie . w wodzie .nie ćwiczymy zaraz po posiłku . że może brać udział w ćw.czas trwania około 30 min. dyskoordynacja ruchów .sprawdzanie dokładnie liczby pacjentów (5-6) .nie wolno nam opuścić basenu .basen dokładnie oświetlony .pacjent musi mieć zaświadczenie od lekarza.przerwanie ćw. . drżenie mięśni.rozgrzewka na brzegu basenu .Zasady bezpieczeństwa w wodzie: .znajomość wskazań i przeciwwskazań pacjentów .sprawdzanie czystości wody .mycie przed i po zabiegu .