P. 1
Untitled

Untitled

|Views: 145|Likes:
Wydawca: sejmometr.pl

More info:

Published by: sejmometr.pl on Mar 31, 2011
Prawo autorskie:Attribution Non-commercial

Availability:

Read on Scribd mobile: iPhone, iPad and Android.
download as PDF, TXT or read online from Scribd
See more
See less

02/03/2013

pdf

text

original

Sections

Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Kadencja VI

Sprawozdanie Stenograficzne
z 24 posiedzenia Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej
w dniach 7, 8, 9 i 10 października 2008 r.

ANEKS Interpelacje i zapytania poselskie oraz odpowiedzi na interpelacje i zapytania

Wa r s z a w a
2008

str.

str.

TREŚĆ Aneksu do Sprawozdania Stenograficznego z 24. posiedzenia Sejmu w dniach 7, 8, 9 i 10 października 2008 r. str. Załącznik nr 1 – Informacja marszałka Sejmu o wpływie interpelacji i zapytań poselskich oraz odpowiedzi na interpelacje i zapytania Załącznik nr 2 – Teksty interpelacji i zapytań poselskich oraz odpowiedzi na interpelacje i zapytania Interpelacje Poseł Krzysztof Putra . . . . . . . . . . . . . . . . . . .11 Poseł Kazimierz Michał Ujazdowski . . . . . . . .11 Poseł Jarosław Urbaniak . . . . . . . . . . . . . . . . 12 Poseł Bartosz Arłukowicz . . . . . . . . . . . . . . . .13 Poseł Tadeusz Iwiński . . . . . . . . . . . . . . . . . . .14 Poseł Józef Piotr Klim . . . . . . . . . . . . . . . . . . .14 Poseł Gabriela Masłowska . . . . . . . . . . . . . . . .16 Poseł Wiesław Woda . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .16 Poseł Stanisław Stec. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .17 Poseł Eugeniusz Czykwin . . . . . . . . . . . . . . . .18 Poseł Jolanta Szymanek-Deresz . . . . . . . . . . .19 Poseł Leszek Cieślik oraz grupa posłów . . . . .19 Poseł Stanisław Kalemba . . . . . . . . . . . . . . . . .19 Poseł Ewa Wolak. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 20 Poseł Joanna Mucha . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .21 Poseł Michał Szczerba . . . . . . . . . . . . . . . . . . .21 Poseł Konstanty Oświęcimski . . . . . . . . . . . . 22 Poseł Artur Górski . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 22 Poseł Krzysztof Brejza . . . . . . . . . . . . . . . . . . 24 Poseł Grzegorz Roszak . . . . . . . . . . . . . . . . . . 26 Poseł Wiesław Janczyk . . . . . . . . . . . . . . . . . . 26 Poseł Andrzej Bętkowski . . . . . . . . . . . . . . . . 26 Poseł Marzena Machałek . . . . . . . . . . . . . . . . 27 Poseł Waldemar Andzel . . . . . . . . . . . . . . . . . 28 Poseł Józef Rojek . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 29 Posłowie Józef Rojek i Edward Czesak . . . . . 30 Poseł Zbigniew Babalski . . . . . . . . . . . . . . . . 34 Poseł Lech Kołakowski . . . . . . . . . . . . . . . . . 35 Poseł Dariusz Bąk . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 36 Poseł Elżbieta Łukacijewska . . . . . . . . . . . . . .37 Poseł Krzysztof Gadowski . . . . . . . . . . . . . . . 38 Poseł Monika Wielichowska. . . . . . . . . . . . . . 39 Poseł Zbigniew Matuszczak . . . . . . . . . . . . . . 42 Poseł Janusz Krasoń . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 43 Poseł Maks Kraczkowski . . . . . . . . . . . . . . . . 45 Poseł Elżbieta Streker-Dembińska . . . . . . . . 46 Poseł Grzegorz Raniewicz . . . . . . . . . . . . . . . .47 Poseł Janusz Mikulicz . . . . . . . . . . . . . . . . . . .47 Poseł Jarosław Pięta oraz grupa posłów . . . . 48 Poseł Adam Krupa . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 49 Poseł Witold Pahl . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 49 str. Posłanki Domicela Kopaczewska i Teresa Piotrowska . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 50 Poseł Halina Rozpondek . . . . . . . . . . . . . . . . .51 Poseł Michał Jaros . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .52 Poseł Roman Kaczor . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 54 Poseł Jarosław Rusiecki . . . . . . . . . . . . . . . . . 55 Poseł Tomasz Kamiński. . . . . . . . . . . . . . . . . 56 Poseł Tadeusz Tomaszewski . . . . . . . . . . . . . .57 Poseł Stanisław Stec. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 58 Poseł Anna Sobecka . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 60 Poseł Grzegorz Roszak . . . . . . . . . . . . . . . . . . 65 Poseł Krzysztof Putra . . . . . . . . . . . . . . . . . . 65 Poseł Antoni Błądek . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .67 Posłowie Marek Polak i Michał Wojtkiewicz. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 68 Poseł Arkadiusz Litwiński . . . . . . . . . . . . . . . 69 Posłowie Witold Kochan, Tadeusz Arkit i Jarosław Gowin . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 69 Odpowiedzi na interpelacje Minister Aleksander Grad . . . . . . . . . . . . . . . .71 Minister Marek Sawicki. . . . . . . . . . . . . . . . . .72 Sekretarz stanu Jarosław Duda . . . . . . . . . . .72 Podsekretarz stanu Piotr Stachańczyk. . . . . .74 Minister Elżbieta Bieńkowska . . . . . . . . . . . . .75 Podsekretarz stanu Zbigniew Rapciak . . . . . .76 Minister Bogdan Klich . . . . . . . . . . . . . . . . . . .76 Sekretarz stanu Jarosław Duda . . . . . . . . . . .77 Podsekretarz stanu Marek Twardowski . . . . .79 Minister Jolanta Fedak . . . . . . . . . . . . . . . . . 80 Sekretarz stanu Elżbieta Suchocka-Roguska. . . . . . . . . . . . . . .81 Minister Elżbieta Bieńkowska . . . . . . . . . . . . 82 Sekretarz stanu Kazimierz Plocke . . . . . . . . 83 Podsekretarz stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów Igor Ostachowicz. . . . . . . . . 84 Sekretarz stanu Jarosław Duda . . . . . . . . . . 84 Podsekretarz stanu Ludwik Kotecki. . . . . . . .87 Minister Bogdan Klich . . . . . . . . . . . . . . . . . . 90 Podsekretarz stanu Olgierd Dziekoński . . . . .91 Sekretarz stanu Jarosław Duda . . . . . . . . . . 92 Podsekretarz stanu Jacek Kapica . . . . . . . . . 94 Podsekretarz stanu Jacek Czaja . . . . . . . . . . 95 Podsekretarz stanu Zbigniew Wrona . . . . . . 96 Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz . . . . 97 Podsekretarz stanu Adam Rapacki . . . . . . . . 99 Sekretarz stanu Jarosław Duda . . . . . . . . . .100 Podsekretarz stanu Zbigniew Rapciak . . . . .104 Podsekretarz stanu Ludwik Kotecki. . . . . . .105

str. Prezes Urzędu Zamówień Publicznych Jacek Sadowy . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .106 Sekretarz stanu Hanna Jahns . . . . . . . . . . . .108 Podsekretarz stanu Jacek Kapica . . . . . . . . .110 Podsekretarz stanu Janusz Zaleski . . . . . . . .111 Podsekretarz stanu Bernard Błaszczyk . . . .111 Podsekretarz stanu Piotr Styczeń . . . . . . . . .113 Sekretarz stanu Hanna Jahns . . . . . . . . . . . .114 Podsekretarz stanu Marek Twardowski . . . .115 Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów Tomasz Arabski . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .116 Podsekretarz stanu Janusz Zaleski . . . . . . . .116 Minister Barbara Kudrycka . . . . . . . . . . . . .117 Podsekretarz stanu Artur Ławniczak. . . . . .118 Sekretarz stanu Jan Borkowski . . . . . . . . . .118 Minister Aleksander Grad . . . . . . . . . . . . . . .119 Sekretarz stanu Jarosław Duda . . . . . . . . . 120 Sekretarz stanu Krystyna Szumilas . . . . . . .121 Podsekretarz stanu Ludwik Kotecki. . . . . . 123 Podsekretarz stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów Adam Leszkiewicz . . . . . . 123 Podsekretarz stanu Witold Drożdż . . . . . . . 125 Podsekretarz stanu Olgierd Dziekoński . . . 125 Sekretarz stanu Jarosław Duda . . . . . . . . . 126 Podsekretarz stanu Zbigniew Rapciak . . . . 128 Podsekretarz stanu Elżbieta Chojna-Duch. . . . . . . . . . . . . . . . . . 128 Sekretarz stanu Jarosław Duda . . . . . . . . . 129 Podsekretarz stanu Artur Ławniczak. . . . . 130 Sekretarz stanu Krystyna Szumilas . . . . . . .131 Minister Barbara Kudrycka . . . . . . . . . . . . .132 Podsekretarz stanu Zbigniew Rapciak . . . . 133 Sekretarz stanu Krystyna Szumilas . . . . . . 134 Sekretarz stanu Marian Cichosz . . . . . . . . . 135 Zapytania Poseł Joanna Mucha . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .137 Poseł Andrzej Orzechowski . . . . . . . . . . . . . .137 Poseł Artur Górski . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 138 Poseł Leszek Deptuła . . . . . . . . . . . . . . . . . . 138 Poseł Krzysztof Brejza . . . . . . . . . . . . . . . . . 139 Poseł Tomasz Garbowski . . . . . . . . . . . . . . . 139 Poseł Michał Szczerba . . . . . . . . . . . . . . . . . 139 Poseł Jan Religa . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .140 Poseł Michał Szczerba . . . . . . . . . . . . . . . . . .140 Poseł Maciej Orzechowski . . . . . . . . . . . . . . .140

str. Poseł Lech Kołakowski . . . . . . . . . . . . . . . . .141 Poseł Janusz Krasoń . . . . . . . . . . . . . . . . . . .141 Poseł Grzegorz Raniewicz . . . . . . . . . . . . . . .142 Posłowie Andrzej Buła i Adam Krupa. . . . . .142 Poseł Janusz Dzięcioł . . . . . . . . . . . . . . . . . . .142 Poseł Halina Rozpondek . . . . . . . . . . . . . . . .143 Poseł Michał Jaros . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .144 Poseł Ireneusz Raś . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .145 Poseł Jarosław Rusiecki . . . . . . . . . . . . . . . . .145 Poseł Tomasz Kamiński. . . . . . . . . . . . . . . . .145 Poseł Sławomir Kopyciński . . . . . . . . . . . . . .146 Poseł Krzysztof Putra . . . . . . . . . . . . . . . . . .147 Poseł Marek Polak . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .147 Poseł Jan Religa . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .148 Posłowie Krzysztof Sońta i Waldemar Wrona . .148 Poseł Arkadiusz Litwiński . . . . . . . . . . . . . . .149 Poseł Maciej Orzechowski . . . . . . . . . . . . . . .150 Odpowiedzi na zapytania Minister Aleksander Grad . . . . . . . . . . . . . . .151 Podsekretarz stanu Zbigniew Rapciak . . . . .151 Podsekretarz stanu Marek Twardowski . . . .152 Sekretarz stanu Stanisław Gawłowski . . . . .153 Podsekretarz stanu Marek Haber . . . . . . . . 154 Podsekretarz stanu Marek Twardowski . . . 154 Podsekretarz stanu Zbigniew Rapciak . . . . .155 Podsekretarz stanu Marek Twardowski . . . 156 Minister Aleksander Grad . . . . . . . . . . . . . . 158 Podsekretarz stanu Jacek Kapica . . . . . . . . .159 Podsekretarz stanu Mariola Dwornikowska . . .160 Minister Aleksander Grad . . . . . . . . . . . . . . .161 Podsekretarz stanu Juliusz Engelhardt . . . .162 Sekretarz stanu Jarosław Duda . . . . . . . . . .162 Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz . . . .166 Podsekretarz stanu Ludwik Kotecki. . . . . . .166 Podsekretarz stanu Janusz Zaleski . . . . . . . .167 Sekretarz stanu Jarosław Duda . . . . . . . . . .168 Podsekretarz stanu Marek Haber . . . . . . . . .169 Minister Marek Sawicki. . . . . . . . . . . . . . . . .170 Sekretarz stanu Tomasz Siemoniak . . . . . . .171 Podsekretarz stanu Marek Haber . . . . . . . . .172 Podsekretarz stanu Zbigniew Wrona . . . . . .173 Podsekretarz stanu Jacek Kapica . . . . . . . . .175 Sekretarz stanu Krystyna Szumilas . . . . . . .176 Sekretarz stanu Hanna Jahns . . . . . . . . . . . .177 Podsekretarz stanu Zbigniew Rapciak . . . . .177

Załącznik nr 1 Druk 1081

Informacja Marszałka Sejmu o wpływie interpelacji i zapytań poselskich oraz odpowiedzi na interpelacje i zapytania

INTERPELACJE Informuję, że wpłynęły następujące interpelacje: 1) posła Krzysztofa Putry w sprawie unieważnienia przez Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej umowy z Fundacją Lex Veritatis dotyczącej inwestycji geotermalnej w Toruniu – do ministra gospodarki – ponowna (3477), 2) posła Kazimierza Michała Ujazdowskiego w sprawie stanowiska zajmowanego w kwestii zarzutów stawianych przez akcjonariuszy mniejszościowych dotyczących nieprawidłowości w działaniach Banku Pekao SA – do ministra skarbu państwa – ponowna (4579), 3) posła Jarosława Urbaniaka w sprawie elektrowni wiatrowych – do ministra infrastruktury – ponowna (4694), 4) posła Bartosza Arłukowicza w sprawie terminu rozpoczęcia budowy obwodnicy Myśliborza – do ministra infrastruktury (5296), 5) posła Tadeusza Iwińskiego w sprawie rehabilitacji posłów Centrolewu oraz innych stronnictw politycznych, skazanych w procesie brzeskim – do ministra sprawiedliwości (5297), 6) posła Józefa Piotra Klima w sprawie nieletnich skazanych wyrokiem sądowym umieszczanych w domach dziecka – do ministra edukacji narodowej (5298), 7) posła Józefa Piotra Klima w sprawie sytuacji Zakładu Naprawczego Taboru Kolejowego w Łapach – do ministra infrastruktury (5299), 8) poseł Gabrieli Masłowskiej w sprawie żądania wyrażania zgody przez członków spółdzielni mieszkaniowych będących właścicielami lokali na prace remontowe oraz związane z przebudową sieci energetycznej przez wydziały architektury, budownictwa i urbanistyki – do ministra spraw wewnętrznych i administracji (5300), 9) posła Wiesława Wody w sprawie sprawności działania systemu informatycznego ARiMR – do ministra rolnictwa i rozwoju wsi (5301), 10) posła Stanisława Steca w sprawie wprowadzenia dopłat do eksportu mleka poza terytorium UE – do ministra rolnictwa i rozwoju wsi (5302), 11) posła Stanisława Steca w sprawie polityki kursowej – do prezesa Rady Ministrów (5303),

12) posła Stanisława Steca w sprawie przewidywanej likwidacji sądów rejonowych w powiatach – do ministra sprawiedliwości (5304), 13) posła Stanisława Steca w sprawie ostatecznego wyjaśnienia sprawy związanej z ewentualnym istnieniem w naszym kraju tajnych więzień CIA – do ministra sprawiedliwości (5305), 14) posła Stanisława Steca w sprawie braku środków na dopłaty do oprocentowania kredytów inwestycyjnych zaciąganych przez rolników na inwestycje w gospodarstwach rolnych w 2008 r. – do ministra rolnictwa i rozwoju wsi (5306), 15) posła Eugeniusza Czykwina w sprawie zmiany ustawy Kodeks pracy – do prezesa Rady Ministrów (5307), 16) poseł Jolanty Szymanek-Deresz w sprawie wyrównania strat spowodowanych wypłatami emerytur po zaniżonej kwocie bazowej – do ministra pracy i polityki społecznej (5308), 17) posła Leszka Cieślika oraz grupy posłów w sprawie strategii rozwoju I paneuropejskiego korytarza transportowego – korytarz drogowy – do ministra środowiska oraz ministra infrastruktury (5309), 18) posła Stanisława Kalemby w sprawie planowanej reformy systemu edukacji, zakładającej obniżenie wieku szkolnego – do ministra edukacji narodowej (5310), 19) poseł Ewy Wolak w sprawie ciężaru tornistrów szkolnych – do ministra edukacji narodowej (5311), 20) poseł Joanny Muchy w sprawie negatywnych skutków, jakie niesie osobom niepełnosprawnym w woj. lubelskim i całej Polsce likwidacja programu „Partner” realizowanego przez biuro i oddziały wojewódzkie PFRON – do ministra pracy i polityki społecznej (5312), 21) posła Michała Szczerby w sprawie pakietu klimatyczno-energetycznego – do prezesa Rady Ministrów (5313), 22) posła Konstantego Oświęcimskiego w sprawie inwestycji mających na celu usprawnienie i poprawę bezpieczeństwa w ruchu drogowym na drodze krajowej nr 6, umożliwiających przekwalifikowanie tej drogi na drogę ekspresową – do ministra infrastruktury (5314),

2 23) posła Artura Górskiego w sprawie nieprzygotowania warszawskich szkół do nauki 6-latków – do ministra edukacji narodowej (5315), 24) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie wprowadzenia obowiązku posiadania przez wszystkie osoby poruszające się po zmierzchu na terenach niezabudowanych elementów odblaskowych widocznych dla innych uczestników ruchu drogowego – do ministra infrastruktury (5316), 25) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie projektowanego nowego modelu odbywania aplikacji sądowej – do ministra sprawiedliwości (5317), 26) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie działań na rzecz osób chorych na stwardnienie rozsiane – do ministra zdrowia (5318), 27) posła Grzegorza Roszaka w sprawie zasad funkcjonowania Ochotniczych Hufców Pracy – do ministra pracy i polityki społecznej (5319), 28) posła Wiesława Janczyka w sprawie obowiązku sporządzania certyfikatów energetycznych dla obiektów wprowadzanych do obrotu oraz braku rozporządzenia określającego metodykę obliczeń niezbędnych do sporządzenia certyfikatów energetycznych, a także ustalającego tryb szkolenia osób uprawnionych do wydawania świadectw energetycznych (certyfikatorów) – do ministra infrastruktury (5320), 29) posła Andrzeja Bętkowskiego w sprawie wzmocnienia pozycji rolników w relacjach z firmami skupującymi i przetwarzającymi produkty rolne – do ministra rolnictwa i rozwoju wsi (5321), 30) poseł Marzeny Machałek w sprawie obniżenia dotacji budżetowej na dofinansowanie wynagrodzeń dla pracowników niepełnosprawnych w 2008 r. – do ministra finansów (5322), 31) posła Waldemara Andzela w sprawie współpracy organizacji pozarządowych z samorządami – do ministra pracy i polityki społecznej (5323), 32) posła Józefa Rojka w sprawie nowelizacji ustawy o systemie oświaty – do ministra edukacji narodowej (5324), 33) posłów Józefa Rojka i Edwarda Czesaka w sprawie planowanych programów i strategii dotyczących rehabilitacji osób niepełnosprawnych, w szczególności organizacyjnych, leczniczych, psychologicznych, technicznych, szkoleniowych, edukacyjnych i społecznych – do ministra pracy i polityki społecznej (5325), 34) posłów Józefa Rojka i Edwarda Czesaka w sprawie leczenia nowotworów jelita grubego – do ministra zdrowia (5326), 35) posłów Józefa Rojka i Edwarda Czesaka w sprawie potrzeby utrzymania stawki akcyzy na gaz LPG na dotychczasowym poziomie, a nawet jej zmniejszenia – do ministra finansów (5327), 36) posłów Józefa Rojka i Edwarda Czesaka w sprawie kontraktowania i formy zatrudnienia pielęgniarek i pielęgniarzy w domach pomocy społecznej – do ministra zdrowia (5328), 37) posłów Józefa Rojka i Edwarda Czesaka w sprawie projektu ustawy o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w organizacji i podziale zadań administracji publicznej w województwie – do ministra zdrowia (5329), 38) posłów Józefa Rojka i Edwarda Czesaka w sprawie ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw – do ministra infrastruktury (5330), 39) posłów Józefa Rojka i Edwarda Czesaka w sprawie projektu reformy systemu edukacji – do ministra edukacji narodowej (5331), 40) posłów Józefa Rojka i Edwarda Czesaka w sprawie projektu nowelizacji ustawy o drogach publicznych – do ministra infrastruktury (5332), 41) posłów Józefa Rojka i Edwarda Czesaka w sprawie potrzeby powołania agencji rządowej koordynującej działalność wszystkich bibliotek – do ministra kultury i dziedzictwa narodowego (5333), 42) posła Zbigniewa Babalskiego w sprawie wypracowania stałych procedur udzielania pomocy dla poszkodowanych w wyniku klęsk żywiołowych – do prezesa Rady Ministrów (5334), 43) posła Zbigniewa Babalskiego w sprawie decyzji komendanta głównego Policji dotyczącej reorganizacji struktur kompanii prewencji – do ministra spraw wewnętrznych i administracji (5335), 44) posła Lecha Kołakowskiego w sprawie wysokości opłat adiacenckich – do ministra infrastruktury (5336), 45) posła Lecha Kołakowskiego w sprawie zwiększenia nakładów finansowych na leczenie osób uzależnionych od alkoholu – do ministra zdrowia (5337), 46) posła Lecha Kołakowskiego w sprawie wyznaczania terminów przydziału sanatoriów – do ministra zdrowia (5338), 47) posła Lecha Kołakowskiego w sprawie egzaminów na aplikację prawniczą – do ministra sprawiedliwości (5339), 48) posła Dariusza Bąka w sprawie nielegalnego transgranicznego przemieszczania odpadów – do prezesa Rady Ministrów (5340), 49) posła Dariusza Bąka w sprawie jakości zabezpieczania interesu narodowego przez Ministerstwo Środowiska w kontaktach z Unią Europejską – do prezesa Rady Ministrów (5341), 50) poseł Elżbiety Łukacijewskiej w sprawie realizacji procesu nieodpłatnego udostępniania akcji spółki PGNiG SA – do ministra skarbu państwa (5342), 51) poseł Elżbiety Łukacijewskiej w sprawie nielegalnych wysypisk śmieci – do ministra środowiska (5343), 52) poseł Elżbiety Łukacijewskiej w sprawie problemów z wprowadzeniem w naszym kraju unijnych standardów sortowania śmieci – do ministra środowiska (5344),

3 53) posła Krzysztofa Gadowskiego w sprawie wniosków płynących z orzecznictwa sądów apelacyjnych w sprawach o ustalenie prawa do ekwiwalentu pieniężnego za deputat węglowy oraz wdrożenia ukształtowanej już linii orzeczniczej jako modelowego sposobu rozpatrywania wniosków przy ubieganiu się o wypłatę przez ZUS świadczenia pieniężnego w oparciu o przepisy ustawy o ekwiwalencie pieniężnym z tytułu prawa do bezpłatnego węgla dla osób uprawnionych z przedsiębiorstw robót górniczych – do ministra gospodarki (5345), 54) poseł Moniki Wielichowskiej w sprawie zablokowania subwencji oświatowej dla niektórych jednostek samorządu terytorialnego – do ministra finansów (5346), 55) poseł Moniki Wielichowskiej w sprawie nowelizacji ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami – do ministra kultury i dziedzictwa narodowego (5347), 56) poseł Moniki Wielichowskiej w sprawie rejestracji samochodów o masie całkowitej powyżej 3,5 t – do ministra infrastruktury (5348), 57) poseł Moniki Wielichowskiej w sprawie finansowania domów pomocy społecznej – do ministra pracy i polityki społecznej (5349), 58) poseł Moniki Wielichowskiej w sprawie uproszczenia przepisów dotyczących rejestracji pojazdów sprowadzanych z zagranicy, które w sposób dotkliwy utrudniają procedury przede wszystkim właścicielom pojazdów, a także organom rejestrującym – do ministra infrastruktury (5350), 59) poseł Moniki Wielichowskiej w sprawie zmiany przepisu dotyczącego otrzymywania świadczeń pielęgnacyjnych, przysługujących rodzicom lub opiekunom dzieci niepełnosprawnych z umiarkowanym stopniem niepełnosprawności – do ministra pracy i polityki społecznej (5351), 60) posła Zbigniewa Matuszczaka w sprawie zmian legislacyjnych dotyczących funkcjonowania Lubelskiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ – do ministra zdrowia (5352), 61) posła Zbigniewa Matuszczaka w sprawie realizacji programu „Blisko boisko” – do ministra sportu i turystyki (5353), 62) posła Zbigniewa Matuszczaka w sprawie realizacji programu „Moje boisko – Orlik 2012” – do ministra sportu i turystyki (5354), 63) posła Janusza Krasonia w sprawie zagrożeń niewykonania zadań zawartych w „Programie budowy dróg krajowych i autostrad na lata 2008–2012” z powodu niesprawności instytucjonalnej Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad – do ministra infrastruktury (5355), 64) posła Janusza Krasonia w sprawie opieki psychologicznej nad dziećmi – ofiarami przemocy seksualnej – do prezesa Rady Ministrów (5356), 65) posła Janusza Krasonia w sprawie niewystarczających transmisji w Programach 1 i 2 TVP z Igrzysk Paraolimpijskich w Pekinie – do ministra kultury i dziedzictwa narodowego (5357), 66) posła Maksa Kraczkowskiego w sprawie działań podejmowanych przez rząd w związku z jego dążeniem do wprowadzenia Polski do eurosystemu – do prezesa Rady Ministrów (5358), 67) posła Maksa Kraczkowskiego w sprawie działań podejmowanych przez ministra sprawiedliwości w związku z przeprowadzeniem w 2008 r. egzaminów na aplikacje prawnicze – do ministra sprawiedliwości (5359), 68) poseł Elżbiety Streker-Dembińskiej w sprawie realizacji programu wycofywania azbestu z gospodarki, z dnia 19 czerwca 1997 r. – do ministra gospodarki (5360), 69) posła Grzegorza Raniewicza w sprawie zwiększenia obsady celników na wschodniej granicy – do ministra finansów (5361), 70) posła Grzegorza Raniewicza w sprawie rozbudowy infrastruktury przejść granicznych – do ministra spraw wewnętrznych i administracji (5362), 71) posła Grzegorza Raniewicza w sprawie zapewnienia finansowania programu rozwoju polsko-ukraińskiej granicy państwowej na lata 2008– –2012 – do ministra finansów (5363), 72) posła Janusza Mikulicza w sprawie wprowadzenia uregulowań dotyczących pojazdów – quadów – do ministra infrastruktury (5364), 73) posła Jarosława Pięty oraz grupy posłów w sprawie planowanej podwyżki stawki akcyzy na gaz przeznaczony do zasilania samochodów (LPG) – do ministra finansów (5365), 74) posła Adama Krupy w sprawie form organizacyjnych instytucji kultury, których organizatorami są jednostki samorządu terytorialnego – do ministra kultury i dziedzictwa narodowego (5366), 75) posła Witolda Pahla w sprawie procederu przywożenia na terytorium RP odpadów przez obywateli państw ościennych – sygnatariuszy porozumienia z Schengen – do ministra spraw wewnętrznych i administracji (5367), 76) posła Witolda Pahla w sprawie projektu Narodowej Strategii Gospodarowania Wodami 2030 – do ministra infrastruktury (5368), 77) posłanek Domiceli Kopaczewskiej i Teresy Piotrowskiej w sprawie opieki medycznej w domach opieki społecznej – do ministra pracy i polityki społecznej (5369), 78) poseł Haliny Rozpondek w sprawie procedur wydawania świadectw energetycznych – do ministra infrastruktury (5370), 79) posła Michała Jarosa w sprawie sprecyzowania przepisów przejściowych po likwidacji od 1 stycznia 2009 r. ulgi meldunkowej przy sprzedaży nieruchomości – do ministra finansów (5371), 80) posła Michała Jarosa w sprawie zmian w ustawie o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 – do ministra sportu i turystyki (5372), 81) posła Michała Jarosa w sprawie wprowadzenia do nowych biometrycznych dowodów osobistych

4 danych uwzględniających grupę krwi obywateli – do ministra spraw wewnętrznych i administracji (5373), 82) posła Michała Jarosa w sprawie objęcia specjalistycznych studiów menedżerskich na Uniwersytecie Ekonomicznym we Wrocławiu programem certyfikowanych szkoleń dla dyrektorów placówek służby zdrowia – do ministra zdrowia (5374), 83) posła Michała Jarosa w sprawie zwiększenia możliwości finansowych spółkom celowym powstałym w celu przygotowania i wykonywania przedsięwzięć Euro 2012 – do ministra finansów (5375), 84) posła Romana Kaczora w sprawie sytuacji na rynku cen energii elektrycznej oraz strategii energetycznej kraju – do ministra gospodarki (5376), 85) posła Jarosława Rusieckiego w sprawie przywrócenia gmachu Zachęty dla potrzeb artystycznych całego środowiska artystów malarzy w Polsce – do ministra kultury i dziedzictwa narodowego (5377), 86) posła Jarosława Rusieckiego w sprawie przetwarzania produktów roślinnych w gospodarstwie rolnym i w grupie producentów, bez konieczności rejestrowania działalności gospodarczej – do ministra rolnictwa i rozwoju wsi (5378), 87) posła Tomasza Kamińskiego w sprawie projektu ustawy o tzw. deubekizacji – do prezesa Rady Ministrów (5379), 88) posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie projektowanych zmian w funkcjonowaniu zakładów pracy chronionej, których wynikiem może stać się spadek zatrudnienia osób niepełnosprawnych – do ministra pracy i polityki społecznej (5380), 89) posła Stanisława Steca w sprawie zapewnienia finansowania rozszerzenia kalendarza szczepień na 2009 r. o szczepienia przeciwko ospie wietrznej i pneumokokom – do ministra zdrowia (5381), 90) posła Stanisława Steca w sprawie stosowania przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska – do ministra środowiska (5382), 91) posła Stanisława Steca w sprawie pozostawianych i wyrzucanych śmieci w polskich lasach – do ministra środowiska (5383), 92) posła Stanisława Steca w sprawie podjęcia działań w zakresie zwiększenia popularyzacji polskiego sportu w telewizji publicznej – do ministra sportu i turystyki (5384), 93) posła Stanisława Steca w sprawie funkcjonowania Programu Operacyjnego „Innowacyjna gospodarka” – do ministra gospodarki (5385), 94) posła Stanisława Steca w sprawie wniosków po słabym występie polskiej reprezentacji olimpijskiej w Pekinie – do ministra sportu i turystyki (5386), 95) poseł Anny Sobeckiej w sprawie zawieszenia działalności gospodarczej – do ministra pracy i polityki społecznej (5387), 96) poseł Anny Sobeckiej w sprawie braku środków na wypłatę emerytur – do ministra pracy i polityki społecznej (5388), 97) poseł Anny Sobeckiej w sprawie ułatwień w dostępie do aplikacji – do ministra sprawiedliwości (5389), 98) poseł Anny Sobeckiej w sprawie wprowadzenia waluty euro w 2011 r. – do ministra finansów (5390), 99) poseł Anny Sobeckiej w sprawie rezygnacji z poboru i utworzenia armii zawodowej – do ministra obrony narodowej (5391), 100) poseł Anny Sobeckiej w sprawie wcześniejszego rozpoczęcia edukacji dzieci – do ministra edukacji narodowej (5392), 101) poseł Anny Sobeckiej w sprawie „Narodowego programu budowy dróg lokalnych” – do ministra spraw wewnętrznych i administracji (5393), 102) poseł Anny Sobeckiej w sprawie inwestycji rosyjskiej firmy Łukoil w Puszczy Białowieskiej – do ministra środowiska (5394), 103) poseł Anny Sobeckiej w sprawie likwidacji funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej – do ministra środowiska (5395), 104) poseł Anny Sobeckiej w sprawie projektu ustawy o reprywatyzacji – do ministra skarbu państwa (5396), 105) poseł Anny Sobeckiej w sprawie wynagrodzeń sędziowskich – do ministra sprawiedliwości (5397), 106) poseł Anny Sobeckiej w sprawie groźby zakażenia wody bakteriami pochodzącymi ze szpitali – do ministra zdrowia (5398), 107) poseł Anny Sobeckiej w sprawie warunków pracy pracowników hipermarketów – do ministra pracy i polityki społecznej (5399), 108) poseł Anny Sobeckiej w sprawie pieniędzy z podatków przekazywanych organizacjom pożytku publicznego – do ministra finansów (5400), 109) poseł Anny Sobeckiej w sprawie rozporządzenia dotyczącego specjalizacji lekarzy – do ministra zdrowia (5401), 110) posła Grzegorza Roszaka w sprawie projektu rozporządzenia dotyczącego szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli – do ministra edukacji narodowej (5402), 111) posła Krzysztofa Putry w sprawie anomalii pogodowych i przeciwdziałania ich skutkom – do ministra spraw wewnętrznych i administracji (5403), 112) posła Krzysztofa Putry w sprawie koncepcji reorganizacji NFZ – do ministra zdrowia (5404), 113) posła Krzysztofa Putry w sprawie sytuacji w szkolnictwie wyższym – do ministra nauki i szkolnictwa wyższego (5405), 114) posła Antoniego Błądka w sprawie nowelizacji ustawy o opłatach abonamentowych – do ministra kultury i dziedzictwa narodowego (5406), 115) posła Antoniego Błądka w sprawie doręczania pism procesowych na polecenia sądów i prokuratur przez funkcjonariuszy Policji – do ministra spraw wewnętrznych i administracji (5407), 116) posłów Marka Polaka i Michała Wojtkiewicza w sprawie umożliwienia osiemnastoletnim pa-

5 cjentom dziecięcych oddziałów onkologicznych kontynuacji leczenia w dotychczasowych placówkach – do ministra zdrowia (5408), 117) posła Arkadiusza Litwińskiego w sprawie nowych zasad przekazywania 1% podatku na organizacje pożytku publicznego – do ministra finansów (5409), 118) posła Witolda Kochana oraz grupy posłów w sprawie stosowania w praktyce przez aparat skarbowy niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (VAT) – do ministra finansów (5410). Interpelacje te – zgodnie z art. 192 ust. 6 regulaminu Sejmu – zostały przekazane adresatom. Jednocześnie informuję, że wpłynęły następujące odpowiedzi: 1) ministra skarbu państwa Aleksandra Grada na interpelację posła Jarosława Rusieckiego w sprawie aktualnej sytuacji pracowników Oddziału Cukrownia „Częstocice” Krajowej Spółki Cukrowej SA po decyzji walnego zgromadzenia akcjonariuszy z dnia 17 czerwca 2008 r. (4205), 2) ministra rolnictwa i rozwoju wsi Marka Sawickiego – z upoważnienia prezesa Rady Ministrów – na ponowną interpelację poseł Izabelli Sierakowskiej w sprawie wyznaczenia Polsce kwot produkcyjnych cukru przez Unię Europejską (4458), 3) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej Jarosława Dudy – z upoważnienia ministra – na interpelację poseł Izabeli Kloc w sprawie zaopatrzenia inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (4710), 4) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji Piotra Stachańczyka – z upoważnienia ministra – na interpelację poseł Joanny Muchy w sprawie utworzenia parkingu buforowego w Dorohusku (4740), 5) minister rozwoju regionalnego Elżbiety Bieńkowskiej na interpelację posła Andrzeja Pałysa w sprawie możliwości uwzględnienia w Koncepcji zagospodarowania przestrzennego kraju modernizacji i budowy sieci energetycznej o znaczeniu krajowym na terenie woj. świętokrzyskiego (4794), 6) podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury Zbigniewa Rapciaka – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Witolda Gintowt-Dziewałtowskiego w sprawie umożliwienia komunikacji drogowej mieszkańcom miejscowości położonych wzdłuż drogi ekspresowej S22 z Elbląga do Grzechotek (4807), 7) ministra obrony narodowej Bogdana Klicha na interpelację poseł Beaty Mazurek w sprawie problemu wynikającego z likwidacji służby zastępczej (4811), 8) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej Jarosława Dudy – z upoważnienia ministra – na interpelację poseł Beaty Mazurek w sprawie realizacji programu „Solidarność pokoleń – działania dla zwiększenia aktywności zawodowej osób po 50. roku życia” (4814), 9) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej Jarosława Dudy – z upoważnienia ministra – na interpelację poseł Beaty Mazurek w sprawie zaniedbań w polityce informacyjnej Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej (4817), 10) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia Marka Twardowskiego – z upoważnienia ministra – na interpelację poseł Beaty Mazurek w sprawie poziomu usług medycznych świadczonych przez farmaceutów zatrudnionych w aptekach szpitalnych oraz działów farmacji szpitalnej na terenie Lubelszczyzny (4819), 11) minister pracy i polityki społecznej Jolanty Fedak na interpelację posła Antoniego Błądka w sprawie nowelizacji ustawy o świadczeniach przedemerytalnych (4824), 12) sekretarz stanu w Ministerstwie Finansów Elżbiety Suchockiej-Roguskiej – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Piotra Babinetza w sprawie konieczności wprowadzenia do budżetu państwa na 2009 r. znaczących podwyżek wynagrodzeń dla pracowników wojewódzkich urzędów ochrony zabytków (4827), 13) minister rozwoju regionalnego Elżbiety Bieńkowskiej na interpelację posła Andrzeja Halickiego w sprawie wpisania na listę indykatywną Programu Operacyjnego „Innowacyjna gospodarka” projektów z woj. mazowieckiego (4835), 14) sekretarza stanu w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi Kazimierza Plocke – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Stanisława Lamczyka w sprawie ujednolicenia stawek opłaty za 1 ha powierzchni obwodu rybackiego dla wszystkich dzierżawców – użytkowników na obszarze kraju (4836), 15) podsekretarza stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów Igora Ostachowicza – z upoważnienia prezesa Rady Ministrów – na interpelację poseł Anny Sobeckiej w sprawie domagania się przedstawicieli ekipy rządzącej ujawnienia raportu na temat stanu zdrowia prezydenta RP (4838), 16) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej Jarosława Dudy – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Jarosława Pięty w sprawie zmian w ustawie o związkach zawodowych oraz w innych aktach prawnych regulujących kwestie zbiorowych stosunków pracy (4840), 17) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej Jarosława Dudy – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Jarosława Pięty w sprawie zmian w ustawie o rozwiązywaniu sporów zbiorowych (4841), 18) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej Jarosława Dudy – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Jarosława Pięty w sprawie zmian w ustawie Kodeks pracy (4842), 19) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów Ludwika Koteckiego – z upoważnienia prezesa

6 Rady Ministrów – na interpelację posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie zwolnienia z podatku od darowizn osób pokrzywdzonych przez trąby powietrzne (4843), 20) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów Ludwika Koteckiego – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie wyłączenia środków finansowych gromadzonych na funduszu remontowym przez właścicieli prywatnych budynków wielomieszkaniowych z podstawy opodatkowania (4844), 21) ministra obrony narodowej Bogdana Klicha na interpelację posła Jarosława Matwiejuka w sprawie zmiany i dostosowania prawa do warunków wojennych (4846), 22) podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury Olgierda Dziekońskiego – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Jarosława Matwiejuka w sprawie niejasnych przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (4847), 23) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej Jarosława Dudy – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Jarosława Matwiejuka w sprawie prac nad projektem ustawy o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (4850), 24) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów Jacka Kapicy – z upoważnienia prezesa Rady Ministrów – na interpelację posła Jarosława Matwiejuka w sprawie groźby podwójnego opodatkowania energii elektrycznej w 2009 r. (4852), 25) podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości Jacka Czai – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Zbigniewa Matuszczaka w sprawie utworzenia w Parczewie sądu rejonowego z wydziałem ksiąg wieczystych (4854), 26) podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości Zbigniewa Wrony – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Zbigniewa Matuszczaka w sprawie utworzenia sądu okręgowego i prokuratury okręgowej w Chełmie (4855), 27) sekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury Tadeusza Jarmuziewicza – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Zbigniewa Matuszczaka w sprawie stanu technicznego i modernizacji linii kolejowej Warszawa – Lublin – Dorohusk (4856), 28) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji Adama Rapackiego – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Jarosława Matwiejuka w sprawie radykalnego zmniejszenia liczby funkcjonariuszy oddziału prewencji Policji w Białymstoku i pogorszenia bezpieczeństwa mieszkańców woj. podlaskiego (4861), 29) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej Jarosława Dudy – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Jarosława Rusieckiego w sprawie zmian wprowadzonych w lipcu 2004 r. do art. 53 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (4863), 30) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej Jarosława Dudy – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Jarosława Rusieckiego w sprawie art. 21 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, który dotyczy różnicy, jaka istnieje w sposobie obliczania emerytury ustawowej dla obywateli przechodzących z wcześniejszej emerytury i ze świadczenia przedemerytalnego (4865), 31) podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury Zbigniewa Rapciaka – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Jarosława Rusieckiego w sprawie zmiany rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie sieci autostrad i dróg ekspresowych w części dotyczącej drogi ekspresowej S74 polegającej na zastąpieniu dotychczasowego zapisu S12 (Sulejów) – Kielce – Opatów – Tarnobrzeg – Stalowa Wola – S19 (Nisko), na zapis A1 (Łódź) – Tomaszów Mazowiecki – Kielce – Opatów – Tarnobrzeg – Stalowa Wola – S19 (Nisko) (4866), 32) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów Ludwika Koteckiego – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Jarosława Rusieckiego w sprawie zmiany art. 4a pkt 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn (4867), 33) prezesa Urzędu Zamówień Publicznych Jacka Sadowego – z upoważnienia prezesa Rady Ministrów – na interpelację posła Waldemara Andzela w sprawie udzielania zamówień w trybie zapytania o cenę (4869), 34) sekretarz stanu w Ministerstwie Rozwoju Regionalnego Hanny Jahns – z upoważnienia ministra – na interpelację poseł Grażyny Gęsickiej w sprawie opóźnień w ogłaszaniu konkursów dotyczących krajowych programów operacyjnych 2007– –2013 (4872), 35) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów Jacka Kapicy na interpelację posłów Zbigniewa Chmielowca i Kazimierza Moskala w sprawie nowelizacji ustawy o podatku akcyzowym (4878), 36) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środowiska Janusza Zaleskiego – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Tadeusza Motowidły w sprawie umieszczenia w lasach państwowych koszy na śmieci (4879), 37) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środowiska Bernarda Błaszczyka – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Tadeusza Motowidły w sprawie problemu dzikich wysypisk śmieci (4886), 38) podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury Piotra Stycznia – z upoważnienia ministra – na interpelację poseł Agnieszki Hanajczyk w sprawie umożliwienia osobom zamieszkującym w zasobach towarzystw budownictwa społecznego wykupu mieszkań (4892), 39) sekretarz stanu w Ministerstwie Rozwoju Regionalnego Hanny Jahns – z upoważnienia ministra – na interpelację poseł Izabelli Sierakowskiej

7 w sprawie złożonego przez gminę Nałęczów projektu pn.: Budowa Parku Wodnego „Termy Nałęczowskie – EURO SPA 2012” (4893), 40) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia Marka Twardowskiego – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Krzysztofa Tchórzewskiego w sprawie sprzeciwu NSZZ „Solidarność” wobec planowanego włączenia Państwowej Inspekcji Sanitarnej do administracji zespolonej (4896), 41) szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów Tomasza Arabskiego – z upoważnienia prezesa Rady Ministrów – na interpelację posła Mariusza Kamińskiego w sprawie domniemanego użycia służb specjalnych w celu wyjaśnienia sprawy przecieku do mediów informacji o instrukcjach medialnych dla polityków Platformy Obywatelskiej (4907), 42) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środowiska Janusza Zaleskiego – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Lecha Kołakowskiego w sprawie wprowadzenia w UE pakietu klimatycznego (4910), 43) minister nauki i szkolnictwa wyższego Barbary Kudryckiej na interpelację posła Mieczysława Golby w sprawie uznawania dokumentów o wykształceniu uzyskanym w krajach nienależących do UE przez obywateli polskich (4914), 44) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi Artura Ławniczaka – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Romana Kaczora w sprawie projektu zmian w systemie ubezpieczeń społecznych rolników (4916), 45) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych Jana Borkowskiego – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Pawła Kowala w sprawie organizacji koncertu „Granica 803” w Dołhobyczowie (4935), 46) ministra skarbu państwa Aleksandra Grada na interpelację poseł Iwony Arent w sprawie waloryzacji wartości nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (4944), 47) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej Jarosława Dudy – z upoważnienia ministra – na interpelację posłów Joanny Skrzydlewskiej i Jarosława Urbaniaka w sprawie możliwości zawieszenia obowiązku odprowadzania składek na ubezpieczenia społeczne wobec kobiet wychowujących dziecko do lat 4 i prowadzących działalność gospodarczą, jednak nieosiągających z tego tytułu żadnych dochodów (4954), 48) sekretarz stanu w Ministerstwie Edukacji Narodowej Krystyny Szumilas – z upoważnienia ministra – na interpelację posłów Marka Zielińskiego i Macieja Orzechowskiego w sprawie zmian w zakresie egzaminów potwierdzających kwalifikacje zawodowe (4956), 49) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów Ludwika Koteckiego – z upoważnienia ministra – na interpelację poseł Moniki Wielichowskiej oraz grupy posłów w sprawie ustalenia zerowej stawki podatku VAT na zakup i wyposażenie autobusu do poboru krwi im. Jana Pawła II (4964), 50) podsekretarza stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów Adama Leszkiewicza – z upoważnienia prezesa Rady Ministrów – na interpelację posła Janusza Dzięcioła w sprawie sytuacji płacowej pracowników zatrudnionych w wojewódzkich inspektoratach ochrony roślin i nasiennictwa (4974), 51) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji Witolda Drożdża – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Cezarego Tomczyka oraz grupy posłów w sprawie zamieszczenia informacji o grupie krwi w dowodzie osobistym (4979), 52) podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury Olgierda Dziekońskiego na interpelację posła Zdzisława Czuchy w sprawie wdrożenia do polskiego prawa ustaleń dyrektywy nr 2002/91/WE dotyczącej charakterystyki energetycznej budynków (4982), 53) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej Jarosława Dudy – z upoważnienia ministra – na interpelację poseł Anny Zalewskiej w sprawie zmian dotyczących prawa pracy, które w obecnym kształcie stanowią przeszkodę w rozwiązywaniu problemów powstających na rynku pracy (4996), 54) podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury Zbigniewa Rapciaka – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Stanisława Steca w sprawie budowy obwodnicy na drodze S11 (5003), 55) podsekretarz stanu w Ministerstwie Finansów Elżbiety Chojny-Duch – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Stanisława Rydzonia w sprawie prowadzenia obsługi finansowej szkół i przedszkoli w formie zespołu ekonomiczno-administracyjnego po 1 stycznia 2009 r. (5007), 56) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej Jarosława Dudy – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Michała Jarosa w sprawie wysokich kosztów ubezpieczeń społecznych ponoszonych przez członków środowiska artystycznego (5008), 57) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi Artura Ławniczaka – z upoważnienia ministra – na interpelację poseł Małgorzaty Sadurskiej w sprawie sytuacji producentów jabłek z terenu woj. lubelskiego (5016), 58) sekretarz stanu w Ministerstwie Edukacji Narodowej Krystyny Szumilas – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Józefa Piotra Klima w sprawie podręczników szkolnych (5042), 59) minister nauki i szkolnictwa wyższego Barbary Kudryckiej na interpelację posła Jarosława Matwiejuka w sprawie poszerzenia listy czasopism naukowych punktowanych (5057), 60) podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury Zbigniewa Rapciaka – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Grzegorza Raniewicza w sprawie budowy drogi S12 na odcinku Piaski – Dorohusk (5059),

8 61) sekretarz stanu w Ministerstwie Edukacji Narodowej Krystyny Szumilas – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Grzegorza Raniewicza w sprawie zatrudniania młodych nauczycieli (5062), 62) sekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości Mariana Cichosza na interpelację posła Tadeusza Kopcia w sprawie narażania na szwank polskiego wymiaru sprawiedliwości, wobec niemożności wyegzekwowania należnych wierzycielom kwot, zasądzonych prawomocnymi wyrokami sądowymi (5071). Odpowiedzi te – zgodnie z art. 193 ust. 2 regulaminu Sejmu – zostały przekazane posłom. Informuję również, że w regulaminowym terminie nie wpłynęły odpowiedzi na następujące interpelacje: 1) posłów Małgorzaty Sadurskiej, Aleksandry Natalli-Świat i Jarosława Zielińskiego w sprawie wycofania skargi na decyzję Komisji Europejskiej dotyczącą UniCredit oraz działań Komisji Europejskiej w sprawie odcinka drogi ekspresowej S8 stanowiącej obwodnicę Augustowa – od ministra spraw zagranicznych (3452) – 96 dni, 2) posłów Krzysztofa Gadowskiego i Wojciecha Saługi w sprawie ponownego zatrudniania w kopalniach górników, którzy otrzymali górnicze odprawy i zobowiązali się do niepodejmowania pracy w górnictwie – od ministra pracy i polityki społecznej (4917) – 5 dni. ZAPYTANIA Informuję, że wpłynęły następujące zapytania: 1) poseł Joanny Muchy w sprawie projektu ustawy o uprawnieniach kombatantów, uczestników walki cywilnej w latach 1914–1945, działaczy opozycji wobec dyktatury komunistycznej oraz niektórych ofiar represji systemów totalitarnych – do ministra pracy i polityki społecznej (2502), 2) poseł Joanny Muchy w sprawie usunięcia z listy projektów kluczowych Programu Operacyjnego „Innowacyjna gospodarka” projektu złożonego przez gminę Nałęczów pod nazwą Budowa Parku Wodnego „Termy Nałęczowskie – EURO SPA 2012” – do ministra rozwoju regionalnego (2503), 3) posła Andrzeja Orzechowskiego w sprawie pominięcia udziału przedstawicieli samorządów lokalnych w Radzie Mazurskiego Parku Krajobrazowego – do ministra środowiska (2504), 4) posła Artura Górskiego w sprawie wydania na Litwie pocztówki przypisującej marszałkowi Józefowi Piłsudskiemu ludobójstwo narodu litewskiego – do ministra spraw zagranicznych (2505), 5) posła Leszka Deptuły w sprawie autostrady A4 na odcinku Rzeszów – Korczowa – do ministra infrastruktury (2506), 6) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie rencistów służb mundurowych starających się o orzeczenie o niepełnosprawności – do ministra pracy i polityki społecznej (2507), 7) posła Tomasza Garbowskiego w sprawie planów likwidacji sądów rejonowych w Oleśnie i Głubczycach w woj. opolskim – do ministra sprawiedliwości (2508), 8) posła Michała Szczerby w sprawie budowy Muzeum Historii Polski w Warszawie – do ministra kultury i dziedzictwa narodowego (2509), 9) posła Jana Religi w sprawie wyjaśnienia okoliczności towarzyszących prywatyzacji Walcowni Rur Andrzej sp. z o.o. w Zawadzkiem, woj. opolskie – do ministra skarbu państwa (2510), 10) posła Michała Szczerby w sprawie przeprowadzenia działań inwestycyjnych w Poliklinice CSK MSWiA przy ul. Żelaznej 99 w Warszawie – do ministra spraw wewnętrznych i administracji (2511), 11) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie planowanej przez Ministerstwo Sprawiedliwości reorganizacji struktury sądów powszechnych na terenie południowej Wielkopolski – do ministra sprawiedliwości (2512), 12) posła Lecha Kołakowskiego w sprawie budowy bazy paliw na terenie gminy Narewka – do ministra środowiska (2513), 13) posła Janusza Krasonia w sprawie awarii i przerw w dostawie energii elektrycznej w gminie Długołęka w woj. dolnośląskim – do ministra gospodarki (2514), 14) posła Janusza Krasonia w sprawie finansowania przez NBP szkoleń dla katolickich księży – do prezesa Rady Ministrów (2515), 15) posła Grzegorza Raniewicza w sprawie kwartalnych zobowiązań wypełnianych przez jednostki budżetowe – do ministra finansów (2516), 16) posłów Andrzeja Buły i Adama Krupy w sprawie budowy oraz modernizacji autostrad w Polsce – do ministra infrastruktury (2517), 17) posłów Andrzeja Buły i Adama Krupy w sprawie przygotowań inwestycji dotyczących Euro 2012 – do ministra gospodarki (2518), 18) posła Janusza Dzięcioła w sprawie rozporządzenia ministra pracy i polityki społecznej z dnia 7 lutego 2008 r. w sprawie rodzajów zadań z zakresu rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych, zlecanych fundacjom oraz organizacjom pozarządowym – do ministra pracy i polityki społecznej (2519), 19) posła Janusza Dzięcioła w sprawie zapewnienia opieki medycznej mieszkańcom domów pomocy społecznej – do ministra pracy i polityki społecznej (2520), 20) posła Janusza Dzięcioła w sprawie projektowanych zmian w funkcjonowaniu zakładów pracy chronionej – do ministra pracy i polityki społecznej (2521), 21) poseł Haliny Rozpondek w sprawie sprzedaży przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych zobowiązań

9 płatników składek – do ministra pracy i polityki społecznej (2522), 22) poseł Haliny Rozpondek w sprawie zmiany przepisów dotyczących eksmisji – do ministra sprawiedliwości (2523), 23) poseł Haliny Rozpondek w sprawie projektu Strategii Rozwoju Turystyki – do ministra sportu i turystyki (2524), 24) posła Michała Jarosa w sprawie powstawania nowych domów studenckich we Wrocławiu – do ministra nauki i szkolnictwa wyższego (2525), 25) posła Ireneusza Rasia w sprawie wydłużenia urlopu macierzyńskiego – do ministra pracy i polityki społecznej (2526), 26) posła Jarosława Rusieckiego w sprawie możliwości otrzymania świadczenia przedemerytalnego – do ministra pracy i polityki społecznej (2527), 27) posła Tomasza Kamińskiego w sprawie przyznawania świadczeń rentowych osobom niewypełniającym częściowo warunków zawartych w ustawie o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych – do ministra pracy i polityki społecznej (2528), 28) posła Sławomira Kopycińskiego w sprawie przepisów przygotowywanego projektu ustawy o niektórych zawodach medycznych – do ministra zdrowia (2529), 29) posła Sławomira Kopycińskiego w sprawie możliwości przyspieszenia terminu rozpoczęcia budowy drogi ekspresowej S46 i linii kolejowej Dorohusk – Lublin – Kielce – Częstochowa – Opole – Wrocław – Międzylesie – do ministra infrastruktury (2530), 30) posła Krzysztofa Putry w sprawie planowanej budowy bazy paliw w okolicach osady Leśna, gmina Narewka w woj. podlaskim – do ministra środowiska (2531), 31) posła Marka Polaka w sprawie kontynuacji budowy domu dziecka w Jaszczurowej – do ministra środowiska (2532), 32) posła Jana Religi w sprawie likwidacji gospodarstw pomocniczych i zakładów budżetowych – do ministra finansów (2533), 33) posłów Krzysztofa Sońty i Waldemara Wrony w sprawie planowanego usunięcia z rozkładu jazdy PKP pociągu pospiesznego „Staszic” relacji Radom – Warszawa – Radom – do ministra infrastruktury (2534), 34) posła Arkadiusza Litwińskiego w sprawie dofinansowania spółek uzdrowiskowych – do ministra skarbu państwa (2535), 35) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie funkcjonowania na terenie południowej Wielkopolski systemu automatycznej identyfikacji osoby dzwoniącej z telefonu komórkowego na numer alarmowy 112 – do ministra spraw wewnętrznych i administracji (2536). Zapytania te – zgodnie z art. 195 regulaminu Sejmu – zostały przekazane adresatom. Jednocześnie informuję, że wpłynęły następujące odpowiedzi: 1) ministra skarbu państwa Aleksandra Grada na zapytanie posłanek Ewy Malik, Anny Paluch i Jadwigi Wiśniewskiej w sprawie działań Ministerstwa Skarbu Państwa podjętych dla ratowania Fabryki Urządzeń Mechanicznych Poręba sp. z o.o. (2223), 2) podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury Zbigniewa Rapciaka – z upoważnienia ministra – na zapytanie posła Romualda Ajchlera w sprawie budowy obwodnicy w miejscowości Ujście w ciągu drogi krajowej S11 (2289), 3) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia Marka Twardowskiego – z upoważnienia ministra – na zapytanie posła Bolesława Grzegorza Piechy w sprawie Zespołu ds. Chorób Rzadkich, powołanego zarządzeniem ministra zdrowia z dnia 21 lipca 2008 r. (2303), 4) sekretarza stanu w Ministerstwie Środowiska Stanisława Gawłowskiego – z upoważnienia prezesa Rady Ministrów – na zapytanie posła Pawła Kowala w sprawie zabezpieczenia w przyszłorocznym budżecie państwa środków na zwiększenie limitów środków finansowych dla Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie (2306), 5) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia Marka Habera – z upoważnienia ministra – na zapytanie posła Antoniego Błądka w sprawie znowelizowanego programu wieloletniego pod nazwą „Wzmocnienie bezpieczeństwa zdrowotnego obywateli” (2309), 6) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia Marka Twardowskiego – z upoważnienia ministra – na zapytanie posła Piotra Stanke w sprawie zagrożenia zdrowia mieszkańców Człuchowa spowodowanego narastającym skażeniem toksycznym powietrza na osiedlu Wazów (2310), 7) podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury Zbigniewa Rapciaka – z upoważnienia ministra – na zapytanie posła Sławomira Kopycińskiego w sprawie zmiany treści rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 maja 2004 r. w sprawie sieci autostrad i dróg ekspresowych (2313), 8) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia Marka Twardowskiego – z upoważnienia ministra – na zapytanie posła Sławomira Kopycińskiego w sprawie zapobiegania zachorowaniom na sepsę (2314), 9) ministra skarbu państwa Aleksandra Grada na zapytanie posła Sławomira Kopycińskiego w sprawie sytuacji finansowej Mazowieckiej Wytwórni Wódek i Drożdży Polmos w Józefowie (2315), 10) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów Jacka Kapicy – z upoważnienia ministra – na zapytanie posła Sławomira Kopycińskiego w sprawie stanu bezpieczeństwa funkcjonariuszy Służby Celnej (2316), 11) podsekretarz stanu w Ministerstwie Zdrowia Marioli Dwornikowskiej – z upoważnienia ministra

10 – na zapytanie posła Sławomira Kopycińskiego w sprawie kosztów komorniczych egzekucji należności wobec placówek służby zdrowia (2318), 12) ministra skarbu państwa Aleksandra Grada na zapytanie posła Sławomira Kopycińskiego w sprawie kosztów działalności Fundacji „Polsko-Niemieckie Pojednanie” (2320), 13) podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury Juliusza Engelhardta – z upoważnienia ministra – na zapytanie posła Jarosława Matwiejuka w sprawie korekty przebiegu linii kolejowej E75 poprzez włączenie odcinka Suwałki – Olecko – Ełk – Białystok zamiast odcinka Białystok – Sokółka – Suwałki (2324), 14) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej Jarosława Dudy – z upoważnienia ministra – na zapytanie posła Joachima Brudzińskiego w sprawie powoływania dyrektorów oddziałów regionalnych Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz reformy ZUS (2325), 15) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej Jarosława Dudy – z upoważnienia ministra – na zapytanie posła Marka Kuchcińskiego w sprawie nieprzygotowania aktów wykonawczych do ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów oraz braku zabezpieczenia finansowego dla samorządów mających wykonywać zadania wynikające z ustawy (2326), 16) sekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury Tadeusza Jarmuziewicza – z upoważnienia ministra – na zapytanie posła Henryka Gołębiewskiego oraz grupy posłów w sprawie zapowiedzianych zawieszeń kursów pociągów pasażerskich na trasach z Kłodzka do Kudowy-Zdroju i z Jeleniej Góry do Szklarskiej Poręby (2330), 17) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów Ludwika Koteckiego – z upoważnienia ministra – na zapytanie poseł Magdaleny Kochan w sprawie rozliczeń podatku VAT dokonywanych przez samorząd powiatowy (2332), 18) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środowiska Janusza Zaleskiego – z upoważnienia ministra – na zapytanie posła Artura Dunina w sprawie monopolistycznych praktyk stosowanych przez Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe (2335), 19) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej Jarosława Dudy – z upoważnienia ministra – na zapytanie posła Jarosława Rusieckiego w sprawie zasadności wstrzymania przez ZUS z dniem 1 lutego 2005 r. wypłaty emerytury osobie sprawującej opiekę nad chorym dzieckiem (2341), 20) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia Marka Habera – z upoważnienia ministra – na zapytanie posła Pawła Kowala w sprawie listy samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej wytypowanych do dofinansowania w okresie od dnia 1 lipca do 31 grudnia 2008 r. w ramach programu wieloletniego „Wzmocnienie bezpieczeństwa zdrowotnego obywateli” (2347), 21) ministra rolnictwa i rozwoju wsi Marka Sawickiego na zapytanie posła Kazimierza Gwiazdowskiego w sprawie zawiadomień o podejrzeniu popełnienia przestępstw związanych z przyznawaniem dopłat bezpośrednich do produkcji rolnej (2357), 22) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji Tomasza Siemoniaka – z upoważnienia ministra – na zapytanie posła Kazimierza Gwiazdowskiego w sprawie Komisji Heraldycznej (2358), 23) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia Marka Habera – z upoważnienia ministra – na zapytanie posłów Pawła Kowala i Marka Polaka w sprawie nieujęcia Szpitala Powiatowego im. Jana Pawła II w Wadowicach w programie wieloletnim „Wzmocnienie bezpieczeństwa zdrowotnego obywateli” oraz zastrzeżeń do projektu ustawy o zmianie ustawy o pomocy publicznej i restrukturyzacji publicznych zakładów opieki zdrowotnej (2363), 24) podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości Zbigniewa Wrony – z upoważnienia ministra – na zapytanie posła Dariusza Kaczanowskiego w sprawie wysokości opłat notarialnych przy zawieraniu umów przeniesienia własności lokalu na podstawie przepisów ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych (2366), 25) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów Jacka Kapicy – z upoważnienia ministra – na zapytanie poseł Elżbiety Witek w sprawie polskich producentów spirytusu rolniczego (2367), 26) sekretarz stanu w Ministerstwie Edukacji Narodowej Krystyny Szumilas – z upoważnienia ministra – na zapytanie posła Roberta Tyszkiewicza w sprawie przydzielenia autobusu szkolnego z rezerwy ministra edukacji narodowej gminie Rudka, w powiecie bielskim w woj. podlaskim (2368), 27) sekretarz stanu w Ministerstwie Rozwoju Regionalnego Hanny Jahns – z upoważnienia ministra – na zapytanie posła Janusza Dzięcioła w sprawie pozyskania środków unijnych z Programu Operacyjnego „Infrastruktura i środowisko” (2369), 28) podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury Zbigniewa Rapciaka – z upoważnienia ministra – na zapytanie posła Adama Lipińskiego w sprawie budowy drogi ekspresowej S3 na odcinku Legnica – Lubawka (2379), 29) podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury Zbigniewa Rapciaka – z upoważnienia ministra – na zapytanie posła Adama Lipińskiego w sprawie budowy drogi ekspresowej S3 na odcinku Nowa Sól – Legnica (2380). Odpowiedzi te – zgodnie z art. 195 regulaminu Sejmu – zostały przekazane posłom.

Załącznik nr 2

Teksty interpelacji i zapytań poselskich oraz odpowiedzi na interpelacje i zapytania

Interpelacja (nr 3477) do ministra gospodarki w sprawie unieważnienia przez Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej umowy z Fundacją Lux Veritatis dotyczącej inwestycji geotermalnej w Toruniu – ponowna Szanowny Panie Premierze! Bardzo dziękuję za odpowiedź z dnia 6 sierpnia 2008 r., którą otrzymałem 19 sierpnia 2008 r., na interpelację w sprawie unieważnienia przez Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej umowy z Fundacją Lux Veritatis dotyczącej inwestycji geotermalnej w Toruniu. Niestety odpowiedź nie rozwiała moich wątpliwości. Aby do końca poznać prawdę, należy wysłuchać informacji wszystkich stron. Dlatego zwróciłem się do Fundacji Lux Veritatis z prośbą o wyjaśnienia. Dowiedziałem się co następuje. 1. Ad zarzutu nierozpoczęcia przedsięwzięcia w terminie umownym: „Fundacja rozpoczęła realizację przedsięwzięcia w terminie umownym, zgodnie z harmonogramem rzeczowo-finansowym stanowiącym załącznik nr 3 (nie nr 1) do aneksu nr 1/ 300/2007 z dnia 15.11.2007 r. i informowała o tym Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej”. „Fundacja wystąpiła do NFOŚiGW (pismo L. Dz. 98/2008 z dnia 15.02.2008 r., wpływ do NFOŚiGW dnia 19.02.2008 r.) z wnioskiem o zmianę harmonogramu rzeczowo-finansowego. Nowy harmonogram nie przewidywał zmian w finansowaniu przedsięwzięcia – kwota dotacji nie uległa podwyższeniu. Przesunięte zostały terminy wierceń. Nie wynikły one z winy dotowanego, lecz zawartej w dniu 29.01.2008 r. umowy z wykonawcą, który w harmonogramie prac uwzględnił warunki zawarte w koncesji. Jednocześnie Fundacja Lux Veritatis zaznaczyła, iż wszelkie prace zakończone będą w okresie ważności koncesji. Podkreślamy, iż nowy harmonogram został przedstawiony NFOŚiGW natychmiast po wyłonieniu wykonawcy przedsięwzięcia. Taką

procedurę gwarantował arkusz negocjacyjny podpisany przed zawarciem umowy dotacji, jest to także stała praktyka obowiązująca w NFOŚiGW. Fundacja nigdy nie uzyskała odpowiedzi od NFOŚiGW, dlaczego nie doszło do przygotowania aneksu do umowy, który wprowadzałby w życie harmonogram, mimo spełnienia wszelkich kryteriów zawartych w umowie bilateralnej stron”. 2. Ad niedopełnienia obowiązku określonego w § 6 ust. 1 pkt 5 w związku z § 2 ust. 2 umowy, tj. „nieudostępnienie dokumentów i nieudzielanie wyjaśnień”. „Fundacji Lux Veritatis, mimo wielu pisemnych próśb, nie wskazano, jakich konkretnie dokumentów nie udostępniła i jakie konkretnie wyjaśnienia nie zostały udzielone. Żaden znany nam dokument NFOŚiGW nie precyzuje zarzutów w stosunku do fundacji”. W związku z powyższym proszę Pana Premiera o odniesienie się do informacji zawartych w wyjaśnieniu Fundacji Lux Veritatis i ocenę, czy te argumenty są na tyle istotne, aby dały podstawę do rozwiązania umowy. Z poważaniem Poseł Krzysztof Putra Warszawa, dnia 30 września 2008 r. Interpelacja (nr 4579) do ministra skarbu państwa w sprawie stanowiska zajmowanego w kwestii zarzutów stawianych przez akcjonariuszy mniejszościowych dotyczących nieprawidłowości w działaniach Banku Pekao SA – ponowna Szanowny Panie Marszałku! W nawiązaniu do mojej interpelacji z dnia 25 lipca 2008 r. w sprawie zajmowanego przez ministra skarbu państwa stanowiska odnośnie do formułowanych przez akcjonariuszy mniejszościowych zarzutów dotyczących

12 nieprawidłowości w działaniach Banku Pekao SA w Warszawie (dalej jako „interpelacja”), niniejszym pragnę oświadczyć, że udzielona przez pana Aleksandra Grada, ministra skarbu państwa odpowiedź z dnia 13 sierpnia 2008 r. („odpowiedź”) jest niezadowalająca i jako taka nie może zostać przeze mnie przyjęta. W związku z powyższym, na podstawie art. 193 ust. 3 Regulaminu Sejmu, niniejszym zwracam się do Pana Marszałka o wystąpienie do ministra skarbu państwa z żądaniem udzielenia dodatkowych wyjaśnień. Zasadniczą przyczyną uzasadniającą nieprzyjęcie odpowiedzi podpisanej przez pana Aleksandra Grada, ministra skarbu państwa, jest brak jakiegokolwiek merytorycznego odniesienia do zagadnień podniesionych w interpelacji; otrzymana od interpelowanego odpowiedź, poza potwierdzeniem faktu kapitałowego zaangażowania Skarbu Państwa w Bank Pekao SA i stwierdzeniem, że zaangażowanie to ma charakter „znikomy”, ma charakter wymijający i zmierza do pozostawienia bez odpowiedzi poruszonych w interpelacji istotnych zagadnień dotyczących nadzoru właścicielskiego sprawowanego przez ministra skarbu państwa w odniesieniu do podmiotów z mniejszościowym udziałem Skarbu Państwa. Szczególnie niepokojący jest wyrażony w odpowiedzi brak zainteresowania ministra skarbu państwa sytuacją gospodarczą nadzorowanego przez siebie podmiotu w oparciu o argument „znikomego” udziału w kapitale zakładowym oraz braku przedstawiciela w Radzie Nadzorczej. Powyższa argumentacja nie może zostać przyjęta. Pragnę zwrócić uwagę, że notowany na Warszawskiej Giełdzie Papierów Wartościowych Bank Pekao SA, zarówno z uwagi na znaczenie tego podmiotu dla polskiego sektora bankowego, jak i wartość posiadanego przez Skarb Państwa pakietu akcji, wymaga szczególnej uwagi ze strony organu państwa ustawowo odpowiedzialnego za ochronę interesów Skarbu Państwa (art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej). Należy podnieść, że na podstawie danych opublikowanych przez Warszawską Giełdę Papierów Wartościowych (www.gpwinfostrefa.pl) z 30 września 2008 r., wartość rynkowa banku szacowana jest na 45 887 210 000 zł, zatem pakiet 3,96% akcji w kapitale zakładowym Banku Pekao SA stanowi równowartość ok. 1 817 133 516 zł (słownie: jeden miliard osiemset siedemnaście milionów sto trzydzieści trzy tysiące pięćset szesnaście złotych). Ponadto obowiązujące przepisy dotyczące nadzoru właścicielskiego w spółkach z mniejszościowym udziałem Skarbu Państwa nie zwalniają ministra skarbu państwa z pieczy i dbałości o nadzorowany majątek państwowy w oparciu o kryterium „znikomego” udziału w kapitale zakładowym podmiotu. Zasady nadzoru właścicielskiego nad spółkami z udziałem Skarbu Państwa oraz innymi państwowymi osobami prawnymi w ogóle nie operują terminem „znikomy”, natomiast jako podstawowy cel nadzoru wskazują „skuteczne wykorzystanie praw właścicielskich ministra skarbu państwa dla realizacji celów polityki gospodarczej państwa”. Cytowane zasady nie odwołują się do udziału w organach nadzoru, lecz słusznie przyjmują prawa właścicielskie za podstawę działania ministra skarbu państwa w celu ochrony interesów państwowych. Przytoczone powyżej okoliczności sprawiają, że minister skarbu państwa, zarówno ze względów formalno-prawnych, jak i ekonomicznych, nie może uchylać się od aktywnej ochrony interesów Skarbu Państwa w Banku Pekao SA, nawet w sytuacji posiadania statusu akcjonariusza mniejszościowego. Dlatego też odpowiedź, w której pan Aleksandr Grad, minister skarbu państwa stwierdza, że „jest pozbawiony bezpośredniej kontroli nad bieżącą działalnością banku i nie ma dostępu do szczegółowych informacji”, budzi mój najwyższy niepokój. Licząc na uzyskanie szczegółowej odpowiedzi na pytania postawione w interpelacji. Pozostaję z poważaniem Poseł Kazimierz Michał Ujazdowski Warszawa, dnia 1 października 2008 r. Interpelacja (nr 4694) do ministra infrastruktury w sprawie elektrowni wiatrowych Szanowny Panie Ministrze! W nawiązaniu do wcześniejszej interpelacji z dnia 30 lipca 2008 r. przedłożonej Panu Ministrowi wraz z pismem marszałka Sejmu z dnia 8 sierpnia 2008 r., znak SPS-023-4694/08, i odpowiedzi Pana Ministra reprezentowanego przez pana Olgierda Dziekońskiego podsekretarza stanu (pismo z dnia 29 sierpnia 2008 r., znak BN1j-0701-12/08), mając na względzie treść wyjaśnień pana ministra zawartych w tejże odpowiedzi, pragnę po raz kolejny zadać pytanie sformułowane w interpelacji opisanej powyżej. Ponowienie mojej interpelacji uzasadniam de facto brakiem jakiejkolwiek odpowiedzi na moją interpelację. Ww. pismo z dnia 29.08.2008 r. zawiera li tylko rozważania dotyczące unormowania art. 6 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 03.80.717 z późn. zmian.) i opartego o tenże przepis wyroku WSA w Warszawie z dnia 09.02.2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 2339/06. Tymczasem treść mojej interpelacji dotyczyła diametralnie innego unormowania, tj. art. 6 ust. 10 ww. ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z unormowaniami art. 9j, art. 15a oraz art. 18–20 ustawy z dnia 10 kwietnia

13 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. 06.89.625 z późn. zmian.). Co więcej w moim piśmie wielokrotnie podkreślałem słuszność poglądów wyrażonych przez WSA w Warszawie w cytowanym orzeczeniu z dnia 9 lutego 2007 r., a tym samym podzielałem pogląd wyrażony przez tenże sąd (a zarazem przez Pana Ministra w ww. odpowiedzi na moją interpelację), iż oto elektrownie wiatrowe nie są inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 6 ust. 2 ww. ustawy o gospodarce nieruchomościami. Mając na względzie powyższe, ponawiam rzeczoną interpelację, podnosząc ponownie, że zgodnie z treścią art. 6 pkt 10 ww. ustawy o gospodarce nieruchomościami – celami publicznymi w rozumieniu ustawy są między innymi inne cele publiczne określone w odrębnych ustawach. Do owych „innych celów publicznych określonych w odrębnych ustawach” zaliczyć należy z całą pewnością zdefiniowane w unormowaniach ww. ustawy Prawo energetyczne obowiązki w zakresie zaopatrzenia m.in. mieszkańców gminy w energię elektryczną. Według bowiem ww. ustawy Prawo energetyczne do zadań własnych gminy w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną, ciepło i paliwa gazowe należy m.in. planowanie i organizacja zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe na obszarze gminy. Zaopatrzenie w energię elektryczną jest bowiem jednym z celów polityki energetycznej państwa realizowanej także na szczeblu samorządu terytorialnego. Ustawa Prawo energetyczne nakłada także obowiązki na przedsiębiorstwa energetyczne, stanowiąc, iż w celu zapewnienia bezpieczeństwa funkcjonowania systemu elektroenergetycznego przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się wytwarzaniem energii elektrycznej i przyłączone do sieci elektroenergetycznej należącej do tego systemu jest obowiązane do wytwarzania energii elektrycznej lub pozostawania w gotowości do jej wytwarzania, jeżeli jest to konieczne do zapewnienia jakości dostarczanej energii oraz ciągłości i niezawodności dostarczania tej energii do odbiorców lub uniknięcia zagrożenia bezpieczeństwa osób lub strat materialnych. Zgodnie z analizą powyższych przepisów i rozważań zasadne jest przyjęcie, że inwestycja w zakresie budowy, a następnie eksploatacji zespołu elektrowni wiatrowych wraz z infrastrukturą towarzyszącą, w skład której wejdą między innymi urządzenia służące do przesyłu energii, spełnia cele publiczne i może być uznana za inwestycję celu publicznego. Omawiane w niniejszej interpelacji zagadnienia i sformułowane pytanie mają charakter zasadniczy i odnoszą się do problemów związanych z polityką energetyczną państwa. Inwestycje w tzw. odnawialne i ekologiczne źródła produkcji energii są w ostatnim okresie czasu traktowane priorytetowo zarówno w ramach struktur Unii Europejskiej, jak i w naszym kraju (vide: Polityka energetyczna państwa do 2025 r., M.P. 05.42.562). Co więcej Ministerstwo Infrastruktury Departament Ładu Przestrzennego w piśmie BP1a-022-226/04/1254 z dnia 21.06.2004 r. skierowanym do wójta gminy Wierzbinek potwierdzało już, że inwestycję polegającą na budowie elektrowni wiatrowej należy uznać za inwestycję celu publicznego. Z poważaniem Poseł Jarosław Urbaniak Ostrów Wielkopolski, dnia 29 września 2008 r. Interpelacja (nr 5296) do ministra infrastruktury w sprawie terminu rozpoczęcia budowy obwodnicy Myśliborza Szanowny Panie Ministrze! Położony w woj. zachodniopomorskim Myślibórz należy do tych polskich miast, które, jak to się zwykło potocznie mówić, są rozjeżdżane przez tiry. W nim bowiem krzyżują się drogi krajowe nr 23 i 26, prowadzące do dawnych przejść granicznych z Niemcami w Kostrzynie i Krajniku Dolnym. Wraz ze wzrostem poziomu obrotów handlowych Polski z państwami tzw. starej Unii i rosnącym tranzytem towarów przez Polskę na Wschód i ze Wschodu, wzrasta natężenie ruchu tranzytowego przez centrum tego powstałego w XIII w. miasta. Specyficzna wąska jezdnia, samochody dostawcze zatrzymujące się wzdłuż głównej arterii, częste awarie i naprawy znajdującej się pod ul. Bohaterów Warszawy infrastruktury wodno-kanalizacyjnej, duża liczba pojazdów oczekujących na sposobność włączenia się do ruchu z ulic podporządkowanych, największy w mieście ruch pieszych, a przede wszystkim wąskie gardło dla tej arterii – zabytkowa i bezcenna Brama Nowogródzka, pod którą nie mogą przejechać pojazdy o większych gabarytach. To dramatyczna codzienność mieszkańców Myśliborza i kierowców przejeżdżających przez to miasto. Warto zaznaczyć, że Myślibórz jest w tej chwili chyba jedynym miastem w Polsce, w którym warunkowo dopuszczony jest… ruch lewostronny (konieczność wyminięcia Bramy Nowogródzkiej). Konsekwencją wzrastającego ruchu tranzytowego jest postępująca degradacja centrum miasta. Tylko w ciągu ostatnich trzech miesięcy nadzór budowlany nakazał wykwaterowanie mieszkańców jednej z grożących zawaleniem kamienic i natychmiastowego wyłączenia z użytkowania, z powodu zagrożenia katastrofą budowlaną, Bramy Nowogródzkiej. Wcześniej, z powodu drgań wywoływanych przez ciężkie samochody ciężarowe, zawalił się fragment murów obronnych sąsiadujących z tym XIV-wiecznym obiektem. Jedynym sposobem powstrzymania degradacji zabytkowej substancji miejskiej i komunalnej Myśli-

14 borza, jak też zapewnienia mieszkańcom miasta normalnych warunków egzystencji, jest zbudowanie obwodnicy miasta w ciągu drogi krajowej nr 26. Jest to szczególnie istotne w perspektywie oddania do użytku drogi ekspresowej S3. Jeden z węzłów zjazdowych z tej arterii ma bowiem znajdować się właśnie na wysokości Myśliborza. Niestety, mimo wielu monitów lokalnych władz samorządowych i petycji mieszkańców, kierownictwo Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w Szczecinie wciąż nie jest w stanie sprecyzować terminu rozpoczęcia tej inwestycji. W związku z powyższym proszę Pana Ministra o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: 1. Kiedy rozpocznie się budowa obwodnicy Myśliborza? 2. Jakie działania zamierzają podjąć podległe Panu Ministrowi instytucje w celu ograniczenia ruchu tranzytowego przez Myślibórz przed oddaniem do użytku obwodnicy tego miasta? Z poważaniem Poseł Bartosz Arłukowicz Warszawa, dnia 19 września 2008 r. Interpelacja (nr 5297) do ministra sprawiedliwości w sprawie rehabilitacji posłów Centrolewu oraz innych stronnictw politycznych, skazanych w procesie brzeskim Szanowny Panie Ministrze! W nocy z 9 na 10 września 1930 r. władze sanacyjne aresztowały 19 polityków ugrupowań opozycyjnych, w tym 12 posłów koalicji Centrolewu, 2 posłów Stronnictwa Narodowego i 5 posłów mniejszości ukraińskiej. Aresztowania dokonano bez nakazu sądowego, a jedynie na podstawie pisemnego polecenia ministra spraw wewnętrznych Felicjana Sławoj-Składkowskiego. Parlamentarzystów osadzono w więzieniu wojskowym (twierdzy) w Brześciu nad Bugiem, którego komendantem był znany ze skłonności sadystycznych płk Wacław Kostek-Biernacki. Przywódców opozycji traktowano brutalnie. Pozorowano egzekucje, bito i szykanowano. Nie zezwalano na kontakt z obrońcami i członkami rodzin. W ciągu kolejnych tygodni aresztowano jeszcze innych posłów i senatorów; łączna liczba osób pozbawionych wolności wyniosła ponad 80. Ostatecznie przywódców opozycji oskarżono o planowanie zamachu stanu. Na ławie oskarżonych w procesie brzeskim na przełomie 1931 i 1932 r. zasiadło m.in. sześciu polityków PPS-u: Norbert Barlicki, Adam Ciołkosz, Stanisław Dubois, Henryk Lieberman, Mieczysław Mastek i Adam Pragier, dwóch przywódców PSL–Piast: Wincenty Witos i Władysław Kiernik, dwóch z PSL– Wyzwolenie: Kazimierz Bagiński i Józef Putek oraz Adolf Sawicki ze Stronnictwa Chłopskiego. Fakt bezzasadnego aresztowania i polityczne powody skazania działaczy opozycji na kary więzienia są powszechnie znane i udowodnione. Niektórzy z nich przed uprawomocnieniem się wyroku wyjechali na emigrację, pozostałych uwięziono. Mimo ułaskawienia po roku i późniejszego dekretu prezydenta RP na uchodźstwie Władysława Raczkiewicza, przywódcy opozycji nigdy nie zostali zrehabilitowani. W poprzedniej, V kadencji Sejmu o rehabilitację Wincentego Witosa i innych działaczy ruchu ludowego zabiegało Polskie Stronnictwo Ludowe. Ponieważ starania PSL były dla Pana poprzednika, ministra Zbigniewa Ziobro, i reprezentowanego przezeń środowiska, niewygodne (szczególnie biorąc pod uwagę realizowaną wówczas linię tzw. polityki historycznej), sprawa nie została rozstrzygnięta. Argumentem dla zajęcia takiego stanowiska były rzekome braki w dokumentacji z procesu brzeskiego. Wydaje się, że zachowanie ówczesnego ministra sprawiedliwości było typową postawą wpisującą się w kuriozalną politykę historyczną propagowaną przez dominującą w tym okresie formację polityczną. Biorąc to wszystko pod uwagę liczę, że Pan Minister również jako profesor prawa będzie skłonny do podjęcia wszelkich wysiłków zmierzających do rehabilitacji tak wybitnych działaczy politycznych. Dlatego też pragnę zapytać o kilka kwestii: Czy obecny rząd, zwłaszcza przy wciąż widocznej tendencji do rozliczania najnowszej historii Polski i jej twórców, ma wolę zajęcia się czarnymi kartami polskiej demokracji z okresu międzywojennego? Czy zostaną wszczęte określone procedury rehabilitacyjne? Czy istnieje świadomość, iż w przeciwnym przypadku brzemię niesprawiedliwego, a nawet bezprawnego procesu brzeskiego będzie w dalszym ciągu ciążyło na naszym wymiarze sprawiedliwości oraz na wizerunku polskiej demokracji? Z wyrazami poważania Poseł Tadeusz Iwiński Warszawa, dnia 26 września 2008 r. Interpelacja (nr 5298) do ministra edukacji narodowej w sprawie nieletnich skazanych wyrokiem sądowym i umieszczanych w domach dziecka Szanowna Pani Minister! Funkcjonowanie placówek oświatowo-wychowawczych, których głów-

15 nym zadaniem jest opieka nad dziećmi i młodzieżą pozbawioną częściowo lub całkowicie opieki rodzicielskiej, wzbudza wiele zastrzeżeń. Jak wynika z raportu Najwyższej Izby Kontroli większość domów dziecka jest przepełnionych, a wychowankowie nie zawsze mają zapewnioną odpowiednią opiekę. Istotnym problemem jest to, że w domach dziecka, ze względu na brak miejsc w odpowiednich ośrodkach wychowawczych, umieszczani są nieletni z wyrokami sądowymi. Stanowią oni zagrożenie dla innych dzieci, a także sprawiają wiele kłopotów wychowawcom, którzy nie są w stanie zapanować na trudną i często agresywną młodzieżą. Domy dziecka z założenia są placówkami, do których powinny trafiać dzieci umieszczone poza własną rodziną ze względów opiekuńczych, a nie z powodów zaburzeń w zachowaniu czy trudności wychowawczych. Nieletni skazani wyrokiem swoim demoralizującym zachowaniem mogą dawać zły przykład pozostałym wychowankom, dlatego powinni zostać przeniesieni do właściwych ośrodków resocjalizacyjnych. W takim miejscu pod opieką specjalistów i psychologów są w stanie przystosować się do życia zgodnego z obowiązującymi normami społecznymi i prawnymi. Dlatego tak ważne jest zwiększenie liczby młodzieżowych ośrodków wychowawczych i młodzieżowych ośrodków socjoterapii, które umożliwiają młodzieży m. in. udział w zajęciach dydaktycznych, profilaktyczno- wychowawczych oraz terapeutycznych. W związku z powyższym, działając na podstawie art. 14 ust.1 pkt 7 ustawy z dnia 9 maja 1966 r. o wykonywaniu mandatu posła i senatora (Dz. U. Nr 74, poz. 350, z późn. zm.), proszę panią minister o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: 1. Jakie działania podejmie resort w sprawie umieszczania nieletnich skazanych wyrokiem sądowym w domach dziecka? 2. Czy zostaną podjęte kroki mające na celu zwiększenie liczby ośrodków resocjalizacyjnych? Z poważaniem Poseł Józef Piotr Klim Białystok, dnia 26 września 2008 r. Interpelacja (nr 5299) do ministra infrastruktury w sprawie sytuacji Zakładu Naprawczego Taboru Kolejowego w Łapach Szanowny Panie Ministrze! W związku z likwidacją Cukrowni Łapy pracę straciło ponad 300 osób. Część z nich zostało przyjętych do Zakładu Naprawczego Taboru Kolejowego w Łapach. Spółka zatrudnia ponad 800 osób i jest jedynym dużym pracodawcą w kilkunastotysięcznym mieście. Niestety po doświadczeniach związanych z likwidacją cukrowni, pojawiło się zagrożenie bankructwa kolejnego zakładu, który stanowi podstawowe zatrudnienie dla większości mieszkańców. Z wiadomości, które otrzymałem od zakładu, wynika, że na przełomie roku 2007–2008 PKP CARGO SA miało zorganizować 3-letni przetarg na naprawę i modernizację taboru na początku 2008 r. Zakłady Naprawcze Taboru Kolejowego w Łapach złożyły ofertę na naprawę 1200 sztuk węglarek. 19 maja 2008 r., pomimo korzystniejszej oferty ZNTK w Łapach, podpisano umowy z Wagrem Kluczbork i Wagonem Gorzów Wlk. w ilości po 420 wagonów. 24 lipca b.r. ZNTK w Łapach złożyło ofertę naprawę pozostałych 665 sztuk wagonów, która pozostała bez rozpatrzenia. 13 sierpnia b.r. poinformowano zakład o konieczności zmniejszenia ilości napraw w obowiązującej umowie o około 100 sztuk, co stanowi 20% ogólnej liczby wagonów. Według informacji redukcja ta dotyczyła wszystkich zakładów, z wyjątkiem Fabryki Wagonów Gniewczyna SA. Niezrozumiałe procedury przy podejmowaniu przez PKP CARGO SA decyzji o podziale wagonów pomiędzy poszczególne zakłady krzywdzą wielu ludzi zatrudnionych w ZNTK w Łapach, którzy od czerwca b.r. otrzymują jedynie część wynagrodzenia od firmy. Po niedawnej likwidacji Cukrowni Łapy nastąpił drastyczny wzrost bezrobocia w mieście. Zakład Naprawczego Taboru Kolejowego w Łapach jest szansą na zatrudnienie dla wielu mieszkańców. Przy obecnej sytuacji firma może stanąć przed koniecznością przeprowadzenia zwolnień grupowych nawet połowy pracowników. Nie wolno dopuścić do upadłości kolejnego dużego zakładu pracy w Łapach. W związku z powyższym, działając na podstawie art. 14 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 9 maja 1966 r. o wykonywaniu mandatu posła i senatora (Dz. U. Nr 74, poz. 350, z późn. zm.), proszę pana ministra o podjęcie działań i udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie: Czy jest możliwe, aby zamówienia spółki PKP CARGO SA zostały zwiększone wobec Zakład Naprawczego Taboru Kolejowego w Łapach? Z poważaniem Poseł Józef Piotr Klim Białystok, dnia 26 września 2008 r.

16 Interpelacja (nr 5300) do ministra spraw wewnętrznych i administracji w sprawie żądania wyrażania zgody przez członków spółdzielni mieszkaniowych będących właścicielami lokali na prace remontowe oraz związane z przebudową sieci energetycznej przez wydziały architektury, budownictwa i urbanistyki Panie Ministrze! Wydział Architektury, Budownictwa i Urbanistyki Urzędu Miasta Lublin żąda w oparciu o art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane od członków spółdzielni, którzy są właścicielami lokali mieszkalnych, indywidualnego wyrażania woli na przeprowadzenie prac remontowych lub związanych z przebudową sieci niezależnie od wyrażenia takiej zgody przez zarząd spółdzielni mieszkaniowej zarządzający daną nieruchomością. Czy potwierdza pan stanowisko ministra infrastruktury (Departament Strategii Budownictwa i Mieszkalnictwa), że sprawowanie przez spółdzielnie zarządu powierzonego na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych wystarczająco upoważnia uprawnione statutowo organy spółdzielni do złożenia w postępowaniu administracyjnym przed organem budowlanym oświadczenia o posiadanym prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane? Stanowisko takie potwierdza jeden z wyroków sądu administracyjnego w kwestii będącej przedmiotem tej interpelacji. Brak jednoznacznej interpretacji ze strony MSWiA poruszonej kwestii skutkuje absurdalnym rozrostem biurokracji, ponieważ komplety umów z mapami i całością dokumentacji przesyłane są do zarządu spółdzielni, a oprócz tego do kilkuset (kilku tysięcy) członków, nawet w sytuacji gdy prace te nie są wykonywane na kosz członków spółdzielni Jakie jest stanowisko pana ministra w tej sprawie i jeżeli podziela pan opinię Ministerstwa Infrastruktury, jakie działania zamierza pan podjąć, aby organy budowlane odstąpiły od żądania indywidualnych oświadczeń? Z poważaniem Poseł Gabriela Masłowska do początku trzeciej dekady lipca br. terenowe placówki Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa przyjmowały wnioski od rolników o przyznanie płatności obszarowych, by po tym terminie przystąpić do kolejnego etapu prac i przygotować zweryfikowane dane upoważniające wnioskodawców do otrzymania środków z tytułu płatności obszarowych, Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich i z innych. Na tym etapie prac zasadniczą rolę odgrywa techniczna obróbka wniosków w ramach wprowadzonego przez ARiMR Zintegrowanego Systemu Zarządzania i Kontroli. Otóż z docierających do mnie informacji wynika, że w terenowych placówkach ARiMR doszło do skumulowania się trudności związanych z obsługą wniosków o przyznanie płatności, powstałych na tle niesprawnego działania systemu informatycznego w postaci ZSZiK. Zdaniem kierownictw i pracowników terenowych oddziałów ARiMR ma to miejsce w skali całego kraju, a podstawowe trudności polegają m.in. na tym, że: — przywołany wyżej ZSZiK nie został dopracowany, a jego niedostateczna wydajność ujawnia się zwłaszcza przy wizualizacji działek ewidencyjnych lub rolnych. W efekcie poważnie wydłuża się czasokres obsługi wniosku, gdyż w systemie powstają stałe zacięcia; — niejako w ślad za tym pojawiają się zacięcia przy kontroli administracyjnej wniosku, co polega na niemożliwości połączenia się z serwerem, który – z racji zbyt małej wydajności – nie wytrzymuje przeciążeń; — Niezależnie od podanych wyżej systemowych problemów pojawiają się również różne blokady uniemożliwiające obsługę wniosków w chronologicznej kolejności ich składania, a głównym powodem tego stanu rzeczy jest mała funkcjonalność całego systemu. Jest wprawdzie faktem, co trzeba w tym miejscu dodać, że sporo błędów we wnioskach popełnili sami rolnicy, ale – co zresztą ma miejsce – ich całkowite wyeliminowanie nie rozwiązuje problemu, ponieważ jego istota leży w niesprawności, a zwłaszcza w małej wydajności całego ZSZiK. Dodatkowy problem polega jeszcze na tym, że w placówkach ARiMR, właśnie w imię sprawnego obsłużenia wniosków, wprowadzono dwuzmianową pracę w godz. od 6 do 22. Korzyść z tego rozwiązania jest jednak znikoma, ponieważ obsługujący dane stanowisko pracy pracownik, po zajęciu go o godz. 6, dowiaduje się, że system zostanie uruchomiony dopiero o godz. 8 albo jeszcze później. W tej materii panuje zresztą całkowita przypadkowość, czego nie rozumieją oczekujący od wczesnych godzin na obsługę rolnicy, natomiast całe odium spada na pracowników oddziału ARiMR. Z dostępnych mi informacji wynika, że podniesione w niniejszej interpelacji problemy (a nie jest to ich pełna lista) przynoszą i przyniosą fatalne skutki, w tym zwłaszcza w postaci braku zaufania zainteresowanych sprawą rolników do sprawności działania

Lublin, dnia 24 września 2008 r. Interpelacja (nr 5301) do ministra rolnictwa i rozwoju wsi w sprawie sprawności działania systemu informatycznego ARiMR Szanowny Panie Ministrze! Zgodnie z przyjętym w skali kraju harmonogramem, w okresie od marca

17 instytucji państwowych oraz realnego zagrożenia uruchomienia płatności, ponieważ niesprawność systemu informatycznego nie pozwoli na dotrzymanie terminów. W związku z powyższym pytam: 1. Jakie są przyczyny niesprawności działania ZSZiK oraz jaka jest skala opóźnień spowodowanych owymi nieprawidłowościami? 2. Co zamierza zrobić pan minister, by usunąć wszelkie ujawnione przeszkody i zapobiec widniejącemu na horyzoncie niebezpieczeństwu wstrzymania płatności obszarowych? Z poważaniem Poseł Wiesław Woda rzystnych skutków prowadzonej w Polsce polityki kursowej. Zdaniem przedsiębiorców prowadzących działalność eksportową obecna polityka w naszym kraju rzutuje m.in. na: — hamowanie urzeczywistniania celów strategii proeksportowej rozwoju kraju jako siły motorycznej rozwoju gospodarki; — osłabienie dynamiki eksportowej w różnych przekrojach branżowych i geograficznych w tym wymiany w ramach międzynarodowego podziału pracy; — utrzymywanie się wysokich kosztów finansowych powodujących zmniejszenie międzynarodowej konkurencyjności gospodarki polskiej. Aktualna polityka kursowa w połączeniu z polityką wysokich stóp procentowych wpływa negatywnie na polską gospodarkę eksportową. Ponieważ zgodnie z art. 24 ustawy o NBP Rada Ministrów jest odpowiedzialna za politykę kursową, uprzejmie proszę o informacje, jakie działania podejmie pan premier na rzecz usprawnienia rozwiązań systemowych ukierunkowanych na poprawę międzynarodowej konkurencyjności gospodarki polskiej. Z poważaniem Poseł Stanisław Stec Oborniki, dnia 17 września 2008 r. Interpelacja (nr 5304) do ministra sprawiedliwości w sprawie przewidywanej likwidacji sądów rejonowych w powiatach Szanowny Panie Ministrze! Z informacji prasowych wynika, że Ministerstwo Sprawiedliwości pod pozorem szukania oszczędności zamierza w ciągu roku zlikwidować 110 sądów rejonowych, w których orzeka do 10 sędziów. Ta informacja powoduje niepokój lokalnych społeczności, który jest uzasadniony, gdyż sądy winny być blisko obywatela. Ponadto trzeba podkreślić, że część samorządów, np. w Obornikach czy Nowym Tomyślu w woj. wielkopolskim, przekazało nieodpłatnie obiekty na potrzeby wymiaru sprawiedliwości, aby zrealizować postulaty obywateli. W związku z tym proszę o informacje, dlaczego resort sprawiedliwości przewiduje prowadzenie reform wbrew oczekiwaniom społecznym. Z poważaniem Poseł Stanisław Stec Oborniki, dnia 17 września 2008 r.

Tarnów, dnia 23 września 2008 r. Interpelacja (nr 5302) do ministra rolnictwa i rozwoju wsi w sprawie wprowadzenia dopłat do eksportu mleka poza terytorium UE Szanowny Panie Ministrze! Aktualnie producenci mleka oraz mleczarnie są w bardzo trudnej sytuacji ze względu na spadek opłacalności eksportu produktów mlecznych spowodowany głównie silną złotówką. Efektem tego jest spadająca cena mleka, która średnia w kraju nie przekracza 93 gr. za litr. Produkty przetwórstwa mlecznego, które były sprzedawane na eksport, nie mogą być przeznaczone na rynek krajowy, gdyż popyt w tym zakresie się nie zwiększył. W związku z tym w celu utrzymania poziomu produkcji mleka niezbędny jest eksport produktów mlecznych, jednak ze względu na kurs walutowy jest obecnie nieopłacalny i niezbędne będzie wprowadzenie dopłat do eksportu. W związku z tym proszę o informacje, jakie decyzje podejmie pan minister, aby wprowadzić dopłaty do eksportu produktów mlecznych. Z poważaniem Poseł Stanisław Stec Oborniki, dnia 17 września 2008 r. Interpelacja (nr 5303) do prezesa Rady Ministrów w sprawie polityki kursowej Szanowny Panie Premierze! Na spotkaniach i dyżurach poselskich podnoszony jest problem nieko-

18 Interpelacja (nr 5305) do ministra sprawiedliwości w sprawie ostatecznego wyjaśnienia sprawy związanej z ewentualnym istnieniem w naszym kraju tajnych więzień CIA Szanowny Panie Ministrze! W ostatnim czasie w środkach masowego przekazu nasiliły się informacje odnośnie do istnienia w naszym kraju tajnych więzień CIA. Problem podnoszony jest również przez polityków i prasę zagraniczną. Sprawą zainteresowani są również wyborcy, którzy pytają na spotkaniach i dyżurach poselskich o rozmiary współpracy wywiadów polskich i amerykańskich w zakresie walki z terroryzmem. W związku tym proszę o informacje, czy polskie organy ścigania posiadają informacje o przestępstwach popełnionych na terenie kraju wobec obywateli innych krajów. Z poważaniem Poseł Stanisław Stec Interpelacja (nr 5307) do prezesa Rady Ministrów w sprawie zmiany ustawy Kodeks pracy Znowelizowany ustawą z dnia 24 sierpnia 2007 r. Kodeks Pracy w rozdziale VII w art. 1519a stanowi, że praca w święta w placówkach handlowych jest niedozwolona. W kolejnym rozdziale przewidziane są od tej reguły wyjątki. Jak wykazała praktyka jest to rozwiązanie społecznie akceptowane. Jednak ustawodawca, wprowadzając je w życie, spowodował dla części obywateli Rzeczypospolitej Polskiej, w szczególności wyznawców prawosławia, spore komplikacje. Otóż święta wyznawców prawosławia obchodzone są według kalendarza juliańskiego i nie pokrywają się w czasie ze świętami obchodzonymi przez katolicką większość naszego kraju. Według ustawy z dnia 4 lipca 1991 r. o stosunku Państwa do Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego osoby należące do Kościoła prawosławnego mają prawo do obchodzenia świąt religijnych wymienionych w tejże ustawie. By móc je świętować muszą jednak skorzystać z przysługujących im w ramach urlopu wypoczynkowego dni wolnych lub je odpracować. Do czasu nowelizacji Kodeksu Pracy w placówkach handlowych na terenach, gdzie prawosławni stanowią znaczną część ogółu mieszkańców utarła się praktyka, iż wyznawcy prawosławia pracowali w czasie świąt katolickich, zaś w zamian mieli wolne dni w czasie swoich świąt. Niestety nowe przepisy Kodeksu pracy uniemożliwiły istniejącą i uznaną za korzystną dla wszystkich mieszkańców praktykę. Obecnie prawosławni mają duże problemy z uzyskaniem dni wolnych w czasie swoich świąt, gdyż nie ma możliwości odpracowania tychże dni. Przedstawiony problem dotyczy przede wszystkim mieszkańców Podlasia, gdzie znajduje się największe skupisko wyznawców prawosławia. Otóż w niektórych miejscowościach zakaz pracy w dni świąteczne okazuję się rozwiązaniem irracjonalnym, gdyż zmusza większość mieszkańców do świętowania nie swoich świąt, jednocześnie uniemożliwiając im świętowanie zgodnie z ich tradycją. W związku z przedstawionym wyżej problemem zwracam się do pana premiera z następującymi pytaniami: 1. Czy pan premier podziela mój pogląd o potrzebie nowelizacji Kodeksu pracy w sposób, który umożliwiłby placówkom handlowym przywrócenie ukształtowanej do czasu nowelizacji praktyki? 2. Czy rząd w powyższej sprawie wystąpi ze stosowną inicjatywą ustawodawczą? Z poważaniem Poseł Stanisław Stec Oborniki, dnia 17 września 2008 r. Poseł Eugeniusz Czykwin Białystok, dnia 29 września 2008 r.

Warszawa, dnia 17 września 2008 r. Interpelacja (nr 5306) do ministra rolnictwa i rozwoju wsi w sprawie braku środków na dopłaty do oprocentowania kredytów inwestycyjnych zaciąganych przez rolników na inwestycje w gospodarstwach rolnych w 2008 r. Szanowny Panie Ministrze! Na spotkaniach i dyżurach poselskich szczególnie w środowiskach wiejskich podnoszony jest problem odmów przez banki spółdzielcze udzielania nowych kredytów na inwestycje w rolnictwie i w przemyśle rolno-spożywczym z dopłatą do oprocentowania ze strony ARiMR z uwagi na brak limitów na dopłaty. Z informacji otrzymanych z Gospodarczego Banku Wielkopolskiego wynika, że na zapotrzebowanie na akcję kredytową, na poziomie roku 2007, przyznano dopłaty w wysokości 50% potrzeb. W związku z tym proszę o informacje, jakie decyzje podejmie pan minister, aby zabezpieczyć środki na dopłaty do oprocentowania kredytów inwestycyjnych zaciąganych na inwestycje w gospodarstwach rolnych. Z poważaniem

19 Interpelacja (nr 5308) do ministra pracy i polityki społecznej w sprawie wyrównania strat spowodowanych wypłatami emerytur po zaniżonej kwocie bazowej Szanowny Panie Ministrze! Uchwalona 7 września 2007 nowela do ustaw o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 191, poz. 1368) zlikwidowała etapową likwidację tzw. starego portfela. Etapy podwyżek przewidziane na lata 2008–2010 zostaną zrealizowane jednorazowo od 1 marca 2008 r. Od tej daty kwota bazowa została ponownie podwyższona do 100% przeciętnego wynagrodzenia. Liczba osób, które objęła ta operacja, to około 3,3 mln. Przeliczenia polegają na ponownym obliczeniu wysokości świadczenia od odpowiednio podwyższonej kwoty bazowej przyjętej ostatnio do ustalenia wysokości świadczenia. Tak obliczone świadczenia waloryzuje się następnie we wszystkich terminach ustawowych podwyżek. Ponownego obliczenia świadczeń od podwyższonej kwoty bazowej organ rentowy dokonuje z urzędu. Ustawy nie przewidują jednak wypłaty wyrównania, gdyż przeliczenie emerytur i rent następuje zawsze od 1 marca 2008 r. Nie wyrówna to strat za lata ubiegłe, gdyż przepisy nie przewidują takiej rekompensaty. W odczuciu osób, które w latach 1993– –1998 r. otrzymały emeryturę w zmniejszonej kwocie bazowej jest to niesprawiedliwe i krzywdzące oraz niezgodne z zasadami solidarności społecznej, wyrównywania różnic społecznych oraz zapewnia ciągłość systemu emerytalnego dla grup, które nie zgromadziłyby kapitału emerytalnego w wyniku wahań koniunktury gospodarczej lub innych wydarzeń losowych, przerzucając ciężar złego stanu gospodarki we wskazanym okresie w całości na ich barki. W związku z powyższym, mając na uwadze dobre wyniki finansowe gospodarki, czy ministerstwo planuje podjąć pracę, które spowodują wypracowanie stosownego mechanizmu wyrównującego straty spowodowane wypłatami emerytur po zaniżonej kwocie bazowej? Z poważaniem Poseł Jolanta Szymanek-Deresz Płock, dnia 23 września 2008 r. Interpelacja (nr 5309) do ministra środowiska oraz ministra infrastruktury w sprawie strategii rozwoju I paneuropejskiego korytarza transportowego – korytarz drogowy Województwo podlaskie, warmińsko-mazurskie to tereny cenne przyrodniczo i krajobrazowo. To nie tylko parki narodowe, lasy, jeziora, ale także tereny rolne, łąki, które służą zwierzynie i ptakom jako tereny łowne, a także tereny przemieszczeń pomiędzy kompleksami leśnymi Puszczy Augustowskiej, Knyszyńskiej, Piskiej, Boreckiej i innymi mniejszymi. Z logicznego punktu widzenia każda budowa nowej trasy jest szkodliwa dla tego terenu. Panie Ministrze, dlaczego rozważa Pan całkiem nowy korytarz, wariant proponowany przez firmę Scott & Wilson obok już istniejących tras, które biegną w obszarach już zurbanizowanych. Budowa nowej trasy w bliskiej odległości spowoduje ekspansję inwestycyjną i zniszczy przestrzeń środowiskową w większym stopniu niż modernizacja tras istniejących. Czy nie warto dla tych terenów przyjąć zasady „starych tras”, nowe to wyjątek, czy pod pretekstem tzw. wariantowania i wyboru nowych tras nie kryje się tak naprawdę lobby inwestycyjno-biznesowe, bo przecież budowa trasy wg. wariantu 42 to wielkie pieniądze na budowę, projektowanie, analizy, itp. Panie Ministrze, ile czasu potrzeba na przygotowanie i realizacje inwestycji wg. tego wariantu? Jaki będzie koszt tej inwestycji? Z jakich środków będzie finansowana ewentualnie ta inwestycja? Czy obecnie planowane inwestycje przyjęte w programie rządu na tych terenach nie zostaną ograniczone? Czy przewiduje Pan realizację trasy wg. wariantu firmy Scott & Wilson w systemie koncesyjnym lub partnerstwa publiczno-prawnego? Z poważaniem Poseł Leszek Cieślik oraz grupa posłów Białystok, dnia 26 września 2008 r. Interpelacja (nr 5310) do ministra edukacji narodowej w sprawie planowanej reformy systemu edukacji, zakładającej obniżenie wieku szkolnego Do mojego biura poselskiego w Poznaniu od kilku dni napływają liczne pisma od rodziców, którzy

20 wyrażają duże zaniepokojenie projektem reformy systemu edukacji, a w szczególności zakładanym obniżeniem wieku szkolnego. Stwierdzają jednoznacznie, że zerówki przedszkolne są bezpieczniejsze i zapewniają lepsze warunki edukacyjne niż zerówki szkolne. W przedszkolach są przestronne sale, bezpieczne szatnie, łazienki dostosowane do potrzeb małych dzieci, trzy posiłki dziennie, stała opieka w kameralnej atmosferze, plac zabaw. Szkoły oferują przeważnie jedynie salę klasową i jeden posiłek w stołówce, a opieka nad dzieckiem w szkolnej świetlicy często pozostawia wiele do życzenia. Te warunki przekładają się bezpośrednio na wyniki w nauce. Z badań „Sześciolatki w Polsce” w 2006 r. wynika, że niemal we wszystkich sferach przygotowania do edukacji sześciolatki z przedszkoli wykazywały znacząco wyższy poziom rozwoju niż ich rówieśnicy z zerówek szkolnych. Rodzice podważają też stanowisko Ministerstwa Edukacji Narodowej, że warunki w szkołach zmienią się na korzyść. Uważają takie obietnice za niewykonalne, gdyż: — nie ma planu zmian, to znaczy MEN nie określiło standardów, jakie mają spełniać zerówki szkolne (w projektach podstaw programowych są jedynie „zalecenia”). — nie ma wystarczających pieniędzy na ten cel, — nie ma podmiotu odpowiedzialnego za wprowadzenie tych zmian, — brakuje wykwalifikowanych pedagogów, którzy potrafiliby zająć się w jednej klasie zarówno dziećmi 6-, jak i 7-letnimi, — nauczyciele alarmują, że nie można wprowadzić zaleceń MEN w istniejących salach szkolnych, które są zbyt małe aby podzielić je na część rekreacyjną i dydaktyczną, — władze samorządowe pracują na podstawie obowiązującego prawa, a nie na podstawie projektów i nie mogą zająć się zmianami infrastruktury bez zmiany ustawy oświatowej. Rodzice, przedkładając powyższe zagrożenia, są przekonani, że wdrożenie obniżenia wieku szkolnego w prezentowanej obecnie formie będzie skutkowało znacznym pogorszeniem edukacji dla najmłodszych dzieci. Stwierdzają też, że Ministerstwo Edukacji Narodowej do dnia dzisiejszego nie podjęło z rodzicami żadnych rozmów ani konsultacji na temat planowanej reformy. Ministerstwo Edukacji Narodowej nie odpowiada na pisma i protesty kierowane w imieniu ponad 20 tys. rodziców. Uważają, że hasła, by dorównać standardom europejskim są bezpodstawne i nieprzemyślane. Podają przykład Wielkiej Brytanii, gdzie dzieci zaczynają naukę szkolną w wieku 5 lat i według najnowszych danych w tym kraju istnieje bardzo niski poziom edukacji i umiejętności dzieci i młodzieży. W Finlandii natomiast obowiązek szkolny zaczyna się w siódmym roku życia i tam poziom umiejętności jest najwyższy w całej Europie. Przedstawiając prezentowane przez rodziców zagrożenia i wątpliwości w zakresie wdrożenia zakładanej zmiany obniżenia wieku szkolnego, zwracam się do pani minister z następującymi pytaniami: 1. Jakimi kryteriami i przesłankami kieruje się Ministerstwo Edukacji Narodowej w planowanej reformie systemu edukacji, zakładającej obniżenie wieku szkolnego? 2. Czy resort analizuje przekazywane zagrożenia i wątpliwości przez rodziców? 3. Czy w przedmiotowej kwestii były prowadzone konsultacje, między innymi ze środowiskiem nauczycielskim i z samorządem gminnym? Z wyrazami szacunku Poseł Stanisław Kalemba Poznań, dnia 19 września 2008 r. Interpelacja (nr 5311) do ministra edukacji narodowej w sprawie ciężaru tornistrów szkolnych Problem nadmiernie obciążonych tornistrów (plecaków) uczniów jest tematem poruszanym zarówno przez środowisko oświatowe, jak i medyczne, od wielu lat. Szczególnie najmłodsi uczniowie narażają swoje zdrowie, nosząc zbyt ciężkie plecaki, jak na ich wiek i warunki fizyczne. Badania lekarskie potwierdzają, że zbytnie obciążenie powoduje zaburzenia statyki ciała. Dzieci noszą do szkoły ciężkie książki oraz nie mają możliwości zostawienia części podręczników i przyborów w szkole. Lata, w których uczniowie noszą ciężkie tornistry, przyczyniają się do powstawania wad postawy oraz innych dolegliwości, które mogą objawiać się w już dorosłym życiu. W prawie oświatowym nie ma regulacji określających normy dopuszczalnego ciężaru tornistrów, nie jest więc wiadomym, jakie ciężary może nosić dziecko w określonym wieku. Wobec tego niewątpliwie poważnego problemu moje pytanie brzmi: Czy Ministerstwo Edukacji Narodowej podejmie współpracę z Ministerstwem Zdrowia, zmierzającą do rozwiązania tego problemu i czy zostały podjęte działania umożliwiające rozwiązanie wyżej przedstawionego problemu? Z poważaniem Poseł Ewa Wolak Wrocław, dnia 23 września 2008 r.

21 Interpelacja (nr 5312) do ministra pracy i polityki społecznej w sprawie negatywnych skutków, jakie niesie osobom niepełnosprawnym w woj. lubelskim i całej Polsce likwidacja programu „Partner” realizowanego przez biuro i oddziały wojewódzkie PFRON Szanowna Pani Minister! Organizacje społeczne wskazują na zagrożenia, jakie niesie ze sobą wprowadzenie w życie rozporządzenia z dnia 7 lutego 2008 r. w sprawie rodzajów zadań z zakresu rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych zlecanych fundacjom oraz organizacjom pozarządowym i likwidacja programu „Partner” realizowanego przez biuro i oddziały wojewódzkie Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Głównym argumentem podnoszonym przeciwko likwidacji programu „Partner” jest sposób podziału środków na poszczególne samorządy oraz brak gwarancji, że środki przekazane w intencji Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na zadania zlecone dla organizacji pozarządowych nie zostaną przez samorząd rozdysponowane na inne cele ustawowe. Podział środków dla samorządów, obliczany według dotychczasowego algorytmu, jest nieadekwatny do realizowanych dotychczas ze środków programu „Partner” działań na danym terenie. Woj. lubelskie w roku 2008 jest zaledwie na IX miejscu w wysokości środków dzielonych według algorytmu, natomiast na II w wysokości środków przeznaczonych na realizację programu „Partner” przez oddział wojewódzki Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Organizacje pozarządowe w woj. lubelskim wskazują na zagrożenie zahamowania działalności wielu placówek dotychczas dofinansowywanych z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w ramach programu „Partner”, nawet jeśli samorząd w całości przeznaczy przekazaną kwotę na zadania zlecone dla organizacji pozarządowych. W związku z powyższym zwracam się z uprzejmą prośbą do Pani Minister o odpowiedź na następujące pytanie: Jakie działania podejmie ministerstwo w celu zminimalizowania opisanych zagrożeń? Z poważaniem Poseł Joanna Mucha Lublin, dnia 22 września 2008 r. Interpelacja (nr 5313) do prezesa Rady Ministrów w sprawie pakietu klimatyczno-energetycznego Komisja Europejska w styczniu bieżącego roku przedstawiła propozycję tzw. pakietu klimatyczno-energetycznego. Zawiera ona m.in. projekty: dyrektywy w sprawie geologicznego składowania dwutlenku węgla, dyrektywy w sprawie energii wytwarzanej ze źródeł odnawialnych oraz dyrektywy ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych. Jest to bardzo ambitny projekt mający uczynić z Unii Europejskiej obszar modelowej ochrony środowiska naturalnego, zapewnionej w szczególności dzięki redukcji emisji dwutlenku węgla do atmosfery. Ograniczenie emisji CO2 jest bowiem kluczowe dla zmniejszenia skutków globalnego ocieplenia. Pakiet energetyczno-klimatyczny zakłada m.in., że do 2020 r. możliwe jest ograniczenie emisji dwutlenku węgla w Unii Europejskiej o 20% oraz zwiększenie do 15% wykorzystania tzw. odnawialnych źródeł energii. Redukcja emisji CO2 ma być, w świetle założeń Komisji Europejskiej, możliwa dzięki wprowadzeniu od 2013 r. systemu pełnego aukcyjnego handlu uprawnieniami do emisji. Obecnie uprawnienia te są bowiem przyznawane bezpłatnie. Takie zapisy dyrektywy w sprawie handlu uprawnieniami do emisji mogą budzić uzasadnione obawy sektora energetycznego w Unii Europejskiej, w tym także polskich spółek należących do Skarbu Państwa zajmujących się produkcją energii elektrycznej. Polska energia elektryczna jest bowiem wytwarzana w ponad 90% w elektrowniach zasilanych węglem. Całkowite uwolnienie cen uprawnień do emisji w ramach systemu aukcyjnego może doprowadzić do sytuacji, w której większość polskich elektrowni, chcąc produkować dalej energię elektryczną, będzie zmuszona zakupywać uprawnienia na rynku aukcyjnym. To zaś może doprowadzić do znaczącego spadku atrakcyjności cen energii produkowanej przez polskie spółki energetyczne oraz, w dalszej perspektywie, wzrostu cen energii ze szkodą dla całej polskiej gospodarki i gospodarstw domowych. W świetle różnorodnych prognoz ceny uprawnień do emisji dwutlenku węgla mogą wzrosnąć nawet kilkukrotnie i przez to odbić się na cenach jednostkowych energii elektrycznej. Doskonale zdaję sobie sprawę ze skutków, jakie nieść może za sobą wzrost cen prądu w Polsce. Dlatego w związku z powyższym uprzejmie proszę ministra skarbu państwa oraz ministra finansów o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: 1. Czy dokonano szczegółowych analiz w zakresie konsekwencji, tak dla spółek należących do Skar-

22 bu Państwa z sektora energetycznego, jak dla całej polskiej gospodarki, przyjęcia przez Wspólnotę Europejską pakietu klimatyczno-energetycznego zawierającego dyrektywę ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych (w jej obecnym kształcie)? 2. Jakie działania podjęto w celu wsparcia spółek sektora energetycznego w działaniach zmierzających do uniknięcia negatywnych skutków przyjęcia propozycji pakietu klimatyczno-energetycznego (w jej obecnym kształcie)? Jednocześnie uprzejmie proszę sekretarza Komitetu Integracji Europejskiej o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie: Jakiego rodzaju działania podejmuje rząd RP na forum Unii Europejskiej w celu zapobieżenia przyjęciu dyrektywy w sprawie handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych (w jej obecnym kształcie) i przekonania naszych europejskich partnerów do zmiany stanowiska w przedmiocie wprowadzenia pełnego systemu aukcyjnego handlu uprawnieniami do emisji dwutlenku węgla? Z poważaniem Poseł Michał Szczerba Warszawa, dnia 29 września 2008 r. Interpelacja (nr 5314) do ministra infrastruktury w sprawie inwestycji mających na celu usprawnienie i poprawę bezpieczeństwa w ruchu drogowym na drodze krajowej nr 6, umożliwiających przekwalifikowanie tej drogi na drogę ekspresową Szanowny Panie Ministrze! Pomorze Zachodnie to nie tylko cel wakacyjnych podróży setek tysięcy Polaków. To także, a może przede wszystkim, region o dużych perspektywach rozwoju i wielkim potencjale gospodarczym. Jest również wizytówką Polski dla tych wszystkich, którzy przybywają do naszego kraju w interesach, na wypoczynek czy po prostu korzystają z drogi tranzytowej na Wschód. Dlatego szczególnie ważną sprawą dla woj. zachodniopomorskiego jest kwestia jeśli nie rozbudowy, to przynajmniej gruntownej modernizacji i przebudowy dróg już istniejących. Znaczenie wręcz strategiczne dla regionu ma droga krajowa nr 6, będąca głównym szlakiem tranzytowym dla tysięcy aut osobowych i ciężarowych zmierzających z Niemiec na Pomorze, do Trójmiasta i dalej do krajów nadbałtyckich i Rosji. Oprócz oczywistych korzyści płynących ze zwiększonego ruchu, wynikają z niego również rozmaite kłopoty. Głównym problemem jest przebieg drogi krajowej nr 6 przez centra kilku większych miejscowości. Duże natężenie, zwłaszcza ruchu towarowego, powoduje zakłócenia w płynności ruchu, wzrost zagrożenia bezpieczeństwa, jak również ma fatalny wpływ na komfort życia mieszkańców tych miast. Na odcinku drogi krajowej nr 6, przebiegającym na terenie woj. zachodniopomorskiego, bezzwłocznie powinny powstać obwodnice w co najmniej trzech ważnych węzłach komunikacyjnych, jakimi są miasta Nowogard, Płoty i Koszalin. W związku z tym chciałbym zadać Panu Ministrowi pytania dotyczące tej inwestycji. Czy prowadzone są prace projektowe dotyczące drogi ekspresowej nr 6, a konkretnie jej odcinka od Słupska do Szczecina, z uwzględnieniem wymienionych przeze mnie obwodnic? Czy w związku z deklaracjami pana premiera i Pana Ministra o zintensyfikowaniu prac nad odcinkiem drogi ekspresowej nr 6 od Słupska do Gdańska mógłby Pan Minister uspokoić zarówno mnie, jak i wszystkich mieszkańców woj. zachodniopomorskiego, że w ministerstwie nie zabraknie środków i determinacji, by zapewnić równie komfortowy dojazd ze Słupska do Szczecina, jak do Gdańska? Z poważaniem Poseł Konstanty Oświęcimski Warszawa, dnia 30 września 2008 r. Interpelacja (nr 5315) do ministra edukacji narodowej w sprawie nieprzygotowania warszawskich szkół do nauki 6-latków Działając na podstawie art. 192 regulaminu Sejmu RP składam na ręce Pani Minister interpelację w sprawie braku możliwości przygotowania w ciągu roku warszawskich szkół do nauki 6-latków. Wynika to z niepublikowanego raportu, zamówionego przez stołeczne biuro edukacji, opracowanego przez wykładowców pedagogiki z Uniwersytetu Warszawskiego. Konkluzje z tego raportu przytacza „Gazeta Wyborcza”. Jak wynika z tekstu gazety, autorzy raportu „biją na alarm”. Wyliczyli oni, że dwie trzecie ze 172 warszawskich podstawówek nie ma dość sal, żeby przyjąć sześciolatków (tak małe dzieci nie mogą siedzieć w szkolnych ławkach, muszą mieć miejsce do zabawy, kącik rekreacyjny, toalety niżej zamontowane itp.). Dyrektorzy 52 szkół zgłosili, że dla właściwej realizacji planu reformy zarządzane przez nich obiekty szkolne muszą zostać rozbudowane. Połowa szkół nie ma świetlic, żeby zatrzymać dzieci do powrotu rodziców z pracy, jak w przedszkolu. W co trzeciej szkole nie ma placu zabaw, a w co czwartej stołówki,

23 przy czym 6-latki powinny jeść trzy posiłki dziennie, jak to obecnie ma miejsce w przedszkolach. Pani Minister chce w bardzo szybkim tempie obniżyć wiek szkolny. Pierwsze sześciolatki mają iść do szkoły we wrześniu 2009 r. Reforma ma zostać zakończona po trzech latach. W tym czasie do pierwszej klasy będą szły dzieci 7-letnie po zerówkach (jak dotąd) oraz część rocznika sześciolatków. Według autorów raportu tak szybkie tempo reformy może się odbić negatywnie na jakości edukacji, szczególnie najmłodszych. Gazeta powołuje się na opinię Pani Minister, że reformę trzeba rozpocząć natychmiast, bo rocznik 2003 kończy niż demograficzny, a potem idzie wyż i reforma będzie dużo trudniejsza. Problem polega na tym, że w Warszawie niż już się skończył, i co roku do szkół idzie ok. tysiąca dzieci więcej niż rok wcześniej. Szczególnie trudna sytuacja jest zwłaszcza w dzielnicach, w których buduje się nowe osiedla, gdzie wprowadzają się młode rodziny. Dotyczy to w najwyższym stopniu Białołęki i Ursynowa. To właśnie z dzielnicy Ursynów otrzymuję najwięcej pytań i sygnałów niepokoju. W jednym z e-maili poruszających ten problem możemy przeczytać m.in.: Mój syn urodzony jest 28 grudnia 2003 r., więc będę mogła skorzystać z możliwości odroczenia obowiązku szkolnego o rok i na pewno z tego skorzystam. Jednak co będzie z takimi odroczonymi dziećmi? Już w tej chwili likwidowane są zerówki przedszkolne, czyli i tak dzieci odroczone będą musiały iść do szkoły, gdzie po kilku godzinach zajęć trafią do przepełnionej świetlicy (przechowalni). Oboje z mężem pracujemy zawodowo, więc nie mamy możliwości odebrania dziecka po dwóch czy trzech godzinach zajęć. Tak więc decyzja o posłaniu dziecka do szkoły, pozostawiona rodzicom, to tylko fikcja! W tej chwili w przedszkolu mój syn poza fachową i czułą opieką pani przedszkolanki ma zapewnione trzy posiłki dziennie i szereg zajęć dodatkowych (j. angielski, rytmika, taniec towarzyski, logopeda). Jest to oczywiście przedszkole państwowe. Czy według pana w szkole będzie miał zapewnioną podobną opiekę? Jakoś w to nie wierzę. Orientowałam się w ofercie okolicznych szkół podstawowych i niestety, żadna szkoła nie będzie w stanie zapewnić dzieciom tylu zajęć w klasie „0”. Dlaczego mam odbierać mojemu dziecku rok dzieciństwa? Rok w życiu małego dziecka to bardzo dużo. (…) Gdy nasze dzieci zaczynały przedszkole nikt nawet nie przypuszczał, że takie zmiany mają nastąpić. Podpisywaliśmy umowę z przedszkolem na okres całych czterech lat. I tak też był opracowany program nauki przedszkolnej – na całe cztery lata. W tej chwili przedszkole zmieniło termin trwania umowy tylko do końca czerwca. Ale program realizowany w poszczególnych grupach pozostał stary. Moje dziecko w grupie pięciolatków realizuje program, który obowiązywał w czasie czteroletniej edukacji przedszkolnej. Przedszkola nie dostały w tej sprawie żadnych wytycznych. Bardzo współczuję tym dzieciom, które mają iść od września do pierwszej klasy bez znajomości literek. Już teraz większość rodziców zamierza uzyskać opinię psychologa o niedojrzałości szkolnej dziecka, więc czy nie lepiej przesunąć termin posłania pierwszych sześciolatków niż zmuszać rodziców do takich kroków? Inni rodzice piszą m.in.: Obecnie dzieci 6-letnie rozpoczynają obowiązkową edukację w zerówkach, które są zorganizowane w przedszkolach i szkołach. Jako rodzice widzimy, że zerówki przedszkolne są bezpieczniejsze i zapewniają lepsze warunki edukacyjne niż zerówki szkolne. W przedszkolach są przestronne sale z zabawkami, bezpieczne szatnie, łazienki dostosowane do potrzeb małych dzieci, trzy posiłki dziennie, stała opieka w kameralnej atmosferze, plac zabaw. Szkoły oferują przeważnie jedynie salę klasową i jeden posiłek w stołówce, a opieka nad dzieckiem w szkolnej świetlicy często pozostawia wiele do życzenia. Te warunki przekładają się bezpośrednio na wyniki w nauce. Z badań „Sześciolatki w Polsce” (w 2006 r. przebadano 67 tys. dzieci) wynika jednoznacznie, że niemal we wszystkich sferach przygotowania do edukacji sześciolatki z przedszkoli wykazywały znacząco wyższy poziom rozwoju niż ich rówieśnicy z zerówek szkolnych. Minister Hall obiecuje, że warunki w szkołach się zmienią, ale uznajemy tę obietnicę ze niewykonalną z następujących powodów: nie ma planu zmian, to znaczy MEN nie określiło standardów, jakie mają spełniać zerówki szkolne (w projektach podstaw programowych są jedynie „zalecenia”). Nie ma wystarczających pieniędzy na ten cel. MEN obiecało 150 mln zł na zmianę, co w podziale na ok. 14 tys. polskich szkół podstawowych daje kwotę ok. 11 tys. zł na szkołę, a to o wiele za mało, by zapewnić dzieciom warunki choćby porównywalne do przedszkolnych. Nie ma podmiotu odpowiedzialnego za wprowadzenie tych zmian. Ministerstwo zrzuca to zadanie na samorządy, które nie zawsze chcą i mogą inwestować w edukację. Nie da się tych wszystkich zmian wprowadzić w ciągu najbliższego roku, co oznacza, że pierwsze roczniki 6-latków trafią do szkół niedostosowanych do ich potrzeb, a co za tym idzie, niebezpiecznych szkół. W związku z powyższymi głosami rodziców, pełnymi wątpliwości i niepokoju, jak również ze względu na fakt, że nie mogłem uczestniczyć w posiedzeniu Komisji Edukacji, Nauki i Młodzieży poświęconej tej problematyce (posiedzenie zostało przełożone w dniu 29 września br. na kolejny dzień, gdy miałem już wcześniej zaplanowane inne ważne obowiązki poselskie w tym nowym terminie), przedkładam na ręce Pani Minister następujące pytania: — Czy MEN zna wyniki raportu opracowanego na zlecenie samorządu warszawskiego, pokazujące, że warszawskie szkoły nie są przygotowane i nie zostaną przygotowane w tak krótkim czasie do przyjęcia 6-latków? — Jakie działania podejmie ministerstwo, aby wesprzeć samorząd warszawski w celu przygotowania infrastruktury oświatowej do przyjęcia 6-lat-

24 ków i zapewnienia im właściwych warunków do nauki i zabawy? — Czy ministerstwo będzie monitorowało przygotowanie infrastruktury oświatowej w Warszawie, a także w całej Polsce, aby stwierdzić jej gotowość do wprowadzenia obowiązku szkolnego od 6 roku życia bez szkód dla dzieci? — Czy w przypadku stwierdzenia obiektywnych trudności przy przygotowaniu infrastruktury oświatowej i realizacji obowiązku szkolnego od 6 roku życia, w przyszłym roku szkolnym ministerstwo będzie skłonne przesunąć w czasie realizację tego pomysłu? — Kiedy można spodziewać się w Sejmie rządowego projektu ustawy, która będzie regulowała edukację szkolną 6-latków? Z poważaniem Poseł Artur Górski Warszawa, dnia 30 września 2008 r. Interpelacja (nr 5316) do ministra infrastruktury w sprawie wprowadzenia obowiązku posiadania przez wszystkie osoby poruszające się po zmierzchu na terenach niezabudowanych elementów odblaskowych widocznych dla innych uczestników ruchu drogowego Szanowny Panie Ministrze! Zgodnie z obowiązującymi przepisami o ruchu drogowym po zmierzchu na terenach niezabudowanych osobami zobowiązanymi do noszenia tzw. odblasków są jedynie dzieci w wieku do 15 lat. Innymi słowy nie istnieje regulacja, która obligowałaby pieszych powyżej 15 roku życia znajdujących się na terenie niezabudowanym do posiadania elementów odblaskowych. Elementy odblaskowe mają na celu zwiększenie widoczności uczestników ruchu pieszych bez wątpienia wpływają pozytywnie na bezpieczeństwo pieszych oraz rowerzystów korzystających z dróg publicznych. Według statystyk od zmroku do świtu zdarza się blisko 50% wszystkich wypadków drogowych, w których występują ofiary śmiertelne. Warto zauważyć, iż dzieje się tak pomimo faktu, że po zmroku ruch jest nawet dziesięciokrotnie mniejszy. W 2004 r. w wypadkach drogowych w całej Polsce zginęło 5443 osoby. Połowę liczby ofiar (2748 osób) stanowią piesi, rowerzyści, motorowerzyści i motocykliści, czyli niechronieni uczestnicy ruchu drogowego. W opinii wielu ekspertów te tragiczne statystyki można zmniejszyć poprzez wprowadzenie obowiązku posiadania elementów odblaskowych względem osób poruszających się poza terenem zabudowanym. Na zdarzenia drogowe wpływ ma szereg różnych czynników, m.in. niedostosowanie prędkości do warunków jazdy, zła infrastruktura drogowa czy alkohol wpływający na percepcję uczestników ruchu drogowego. W każdym przypadku jednym z głównych współczynników wpływających na przebieg zdarzenia jest widoczność. Decyduje ona o czasie reakcji i ma proste odniesienie do drogi hamowania pojazdu. Elementy odblaskowe na nieoświetlonej drodze pozwalają zauważyć rowerzystę czy też pieszego w światłach mijania samochodu już z odległości kilkuset metrów. Bez tych elementów często kierowca może zauważyć ciemną sylwetkę zaledwie na kilkanaście metrów przed pojazdem. Kierujący w takich sytuacjach nie ma żadnych szans na wykonanie jakiegokolwiek manewru. Użycie odblasków dzięki powstaniu efektu refleksów zwiększa widoczność tak, iż pieszego można dostrzec już z odległości kilkuset metrów, a przy użyciu świateł długich nawet z odległości kilometra. Wobec powyższego pragnę zapytać Pana Ministra: Jakie są możliwości poprawienia warunków bezpieczeństwa tzw. niechronionych uczestników ruchu drogowego? Czy ministerstwo rozważa możliwość wydania rozporządzenia wprowadzającego obowiązek posiadania przez wszystkie osoby poruszające się po zmierzchu na terenach niezabudowanych elementów odblaskowych widocznych dla innych uczestników ruchu drogowego? Z poważaniem Poseł Krzysztof Brejza Inowrocław, dnia 29 września 2008 r. Interpelacja (nr 5317) do ministra sprawiedliwości w sprawie projektowanego nowego modelu odbywania aplikacji sądowej Szanowny Panie Ministrze! Kilka dni temu wpłynął do Sejmu projekt ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury. Najbliższy czas przyniesie gruntowne zmiany w kształcie aplikacji sądowej, co wywołuje niemałe poruszenie wśród prawników. Na mój dyżur poselski zgłosiła się grupa aplikantów, którzy poprosili mnie o wyjaśnienie kilku wątpliwości, w związku z czym pozwalam sobie zadać następujące pytania. Czy osoba po ukończeniu aplikacji sądowej i pomyślnie zdanym egzaminie sędziowskim może rozpocząć karierę zawodową w innym zawodzie prawniczym (jako adwokat, radca prawny, notariusz)? Innymi słowy, czy może ubiegać się o wpis na listę adwokatów, radców prawnych, notariuszy? Pragnę

25 podkreślić, że moje pytanie dotyczy zarówno osób, które odbywają aplikację sądową na dotychczasowych zasadach, a więc w trybie trzyletnim, jak i osób, które rozpoczną dopiero aplikację na podstawie przepisów, które dopiero zostaną uchwalone. Czy warunki nowej aplikacji sądowej, a w szczególności tryb szkolenia aplikantów, uwzględniają to, że podejmujący aplikację ludzie to zazwyczaj osoby młode, które zakładają rodziny lub już je mają? Niemały niepokój wzbudza fakt, że w uzasadnieniu do projektu ustawy wskazano jeden centralny ośrodek szkolenia aplikantów, który miałby znajdować się w Krakowie. Na jakich zasadach, według założeń ministerstwa, aplikanci mieliby odbywać zajęcia w Krakowie, mieście często oddalonym o setki kilometrów od ich domów? Czy chodzi o to, aby przeprowadzili się wraz z rodzinami do Krakowa, innymi słowy, aby tam przenieśli ośrodek swojego życia? Czy warunki nowej aplikacji obejmują ochroną kobiety – aplikantki będące w ciąży? Czy zawierają rozwiązania umożliwiające kobietom pogodzenie macierzyństwa z odbyciem aplikacji? Ostatnie pytanie: W jaki sposób ministerstwo zamierza tworzyć warunki zachęcające młodych prawników do podjęcia aplikacji sądowej, wybrania zawodu sędziego i pozostawania w nim? Z poważaniem Poseł Krzysztof Brejza Inowrocław, dnia 29 września 2008 r. Interpelacja (nr 5318) do ministra zdrowia w sprawie działań na rzecz osób chorych na stwardnienie rozsiane Szanowna Pani Minister! Stwardnienie rozsiane jest jedną z najczęściej występujących neurologicznych chorób przewlekłych w Polsce. Przypadłość ta wynika z uszkodzeń materiału ochronnego (mieliny) wokół nerwów w centralnym układzie nerwowym (mózg i rdzeń kręgowy). Choroba ta w organizmie ludzkim zniekształca lub nawet hamuje przekazywanie informacji z mózgu do innych części ciała, które przez to przestają prawidłowo funkcjonować. Wedle szacunków w Polsce na stwardnienie rozsiane choruje ok. 60 tys. osób. Obecna wiedza medyczna nie pozwala na całkowite wyleczenie SM u osoby chorej. Medycyna jednak dysponuje lekami immunomodulującymi, dzięki którym można wpływać na przebieg choroby. Terapia ta skutkuje zmniejszaniem liczby rzutów choroby i ich nasilenia oraz hamuje postęp SM w organizmie. W wielu krajach Europy ten rodzaj leczenia uznany za standard leczenia SM przez Parlament Europejski, EMEA, Europejską Federację Neurologiczną (EFNS), Europejski Komitet ds. SM (ECTRIMS) oraz Polskie Towarzystwo Neurologiczne – stosowany jest już wtedy, gdy nie ma jeszcze pewności rozpoznania choroby u pacjenta. Pierwsze objawy mogą wskazywać na obecność zmian o typie demielinizacyjnym w obrazie mózgu, dlatego wczesne podanie leku zwiększa szansę na zahamowanie procesu chorobowego i zmniejsza narażenie pacjenta na kalectwo. Zupełnie inaczej sytuacja refundowania leczenia choroby przedstawia się w Polsce, gdzie jedynie 1% spośród wszystkich chorych na SM może zostać objętych leczeniem refundowanym przez NFZ. Z uwagi na wysokie ceny leków wielu chorych w Polsce po prostu nie stać na pokrycie kosztów leczenia z własnej kieszeni. Należy podkreślić, że w większości krajów Unii Europejskiej leczenie ma zapewnione ok. 30% chorych. Niepoddawanie chorego terapii powoduje szybszy rozwój choroby. W konsekwencji chory traci zdolność do samodzielnego życia. Należy w tym miejscu podkreślić, że stwardnienie rozsiane jest jedną z najczęstszych przyczyn długotrwałej niezdolności do pracy. Ponadto warto zwrócić uwagę, iż w Polsce nie został stworzony program kompleksowej pomocy osobom chorym na SM. 21 lipca 2005 r. Polskie Towarzystwo Stwardnienia Rozsianego złożyło w Ministerstwie Zdrowia projekt „Narodowego programu leczenia chorych ze stwardnieniem rozsianym”, jednak nie uzyskał on akceptacji ministerstwa. Program ten przewiduje rozwiązania przewidujące kompleksowe leczenie chorych, obejmujące m.in. farmakoterapię (w tym wczesne rozpoczęcie leczenia lekami immunomodulującymi). Jego wdrożenie pozwoliłoby na refundowanie kosztów leczenia SM przynajmniej dla najbardziej potrzebujących chorych. W związku z wyżej omówioną, szczególnie trudną sytuacją osób chorych na stwardnienie rozsiane, pragnę zwrócić się do Pani Minister z następującymi pytaniami: 1) Czy ministerstwo planuje wdrożenie „Narodowego programu leczenia chorych ze stwardnieniem rozsianym”? 2) Jakie są szanse na zwiększenie skali refundacji leczenia SM – szczególnie dla najuboższych? Z poważaniem Poseł Krzysztof Brejza Inowrocław, dnia 30 września 2008 r.

26 Interpelacja (nr 5319) do ministra pracy i polityki społecznej w sprawie zasad funkcjonowania Ochotniczych Hufców Pracy Szanowna Pani Minister! Ochotnicze Hufce Pracy to instytucja skutecznie działająca na rzecz zapobiegania społecznemu wykluczeniu młodzieży. Wypełniają one zadania państwa w zakresie polityki wobec młodego pokolenia i funkcjonują w strukturze społecznej państwa od ponad 50 lat. Działalność OHP stanowi przykład skutecznego systemu przeciwdziałania patologii wśród młodzieży, przyczyniającego się do rozwiązywania kluczowych problemów społecznych, zmniejszania bezrobocia, eliminacji obszarów biedy i ubóstwa. Poprzez naukę w OHP młodzież, która przerwała obowiązek szkolny, uzupełnia wykształcenie i zdobywa kwalifikacje zawodowe. W aspekcie prac nad ustawą kompetencyjną proszę o odpowiedź na pytania: — jak ocenia Pani Minister skuteczność realizacji zadań przez OHP, — w jakim stopniu aktualne uregulowania ustawowe zapewniają tej instytucji warunki do optymalnego rozwoju, — jakie działania planowane są w odniesieniu do usytuowania OHP w strukturze społecznej państwa. Z poważaniem Poseł Grzegorz Roszak Warszawa, dnia 30 września 2008 r. Interpelacja (nr 5320) do ministra infrastruktury w sprawie obowiązku sporządzania certyfikatów energetycznych dla obiektów wprowadzanych do obrotu oraz braku rozporządzenia określającego metodykę obliczeń niezbędnych do sporządzenia certyfikatów energetycznych, a także ustalającego tryb szkolenia osób uprawnionych do wydawania świadectw energetycznych (certyfikatorów) Wiadomo, iż obowiązująca od zeszłego roku nowelizacja prawa budowlanego nakazuje właścicielom sprzedającym swą nieruchomość posiadanie certyfikatu energetycznego obiektu. Brakuje jednak regulacji prawnej, jasno precyzującej zasady sporządzania wskazanych certyfikatów. Interpelacja (nr 5321) do ministra rolnictwa i rozwoju wsi w sprawie wzmocnienia pozycji rolników w relacjach z firmami skupującymi i przetwarzającymi produkty rolne Szanowny Panie Ministrze! W związku z trudną sytuacją na rynku owoców w woj. świętokrzyskim (i nie tylko), zwracam się o zajęcie stanowiska w przedstawionym poniżej stanie faktycznym i podjęcie skutecznych działań w tym zakresie. Skup niektórych owoców prowadzony był w woj. świętokrzyskim tylko do momentu drastycznego spadku cen niepokrywających kosztów ich produkcji, a w konsekwencji wiele owoców pozostało na plantacjach niezebranych. W skupach owoców brak jest porozumień pomiędzy przetwórcami a dostawcami owoców, co zdaniem sadowników jest wynikiem zmowy cenowej podmiotów skupujących. PróOpieszałość resortu infrastruktury w tej kwestii niewątpliwie przyczyni się do problemów osób pragnących dokonać sprzedaży mieszkania, domu jednorodzinnego, a także zarządców wspólnot mieszkaniowych, centrów handlowych i budynków użyteczności publicznej. Powodem problemów ze zbytem nieruchomości będzie bowiem znikoma liczba certyfikatorów, a więc osób posiadających uprawnienia do wydania świadectwa energetycznego. Oczywistym zaś jest fakt, iż transakcja sprzedaży nieruchomości pozbawionej takiego certyfikatu nie może zostać sfinalizowana. Według szacunków deweloperów i pośredników nieruchomości tylko w 2009 r. potrzebnych będzie około miliona świadectw energetycznych. Mała liczba certyfikatorów przyczyni się również do wzrostu cen za wydanie świadectwa; właściciel domu jednorodzinnego nie wygra konkurencji cenowej ze spółdzielnią mieszkaniową. Wobec zaistniałych okoliczności pragnę uzyskać od Pana Ministra odpowiedź na następujące pytania: 1. Kiedy będą gotowe odpowiednie rozporządzenia regulujące metodykę obliczeń prowadzonych przy sporządzaniu certyfikatów? 2. Ile jest osób posiadających uprawnienia do wydawania tych certyfikatów? 3. Czy w związku z certyfikatami wzrosną ceny mieszkań? 4. Ile może wynieść cena certyfikatów przy braku konkurencji na rynku? Z poważaniem Poseł Wiesław Janczyk Limanowa, 16 września 2008 r.

27 by porozumienia kończą się fiaskiem, z uwagi na cenę oferowaną przez przemysł rolno-spożywczy. Powyższe wpływa zarówno na działalność producentów branży owocowo-warzywnej, ale przede wszystkim zniechęca ogrodników i rolników do współpracy w związku z monopolistycznym dyktatem przetwórni. Bezsilni są często także producenci zrzeszeni w grupach, gdyż niejednokrotnie nawet oni nie mają wpływu na ceny oferowane w skupach. Obecna sytuacja prawna zmuszająca do rejestracji działalności gospodarczej w przypadku nawet niewielkiego przetwórstwa odstrasza od podejmowania tego rodzaju działalności. Dodatkowo podległość przetwórstwa roślinnego pod Ministerstwo Zdrowia wyzwala mnóstwo dodatkowych komplikacji związanych z kontrolą tego typu produkcji przez służby podległe Ministerstwu Zdrowia. Przepisy w obecnym kształcie nie pozwalają na sprzedaż produktów przetworzonych nawet w gospodarstwach agroturystycznych, które często ofiarowują swoim gościom przetwory w ramach prezentów. Tymczasem ich sprzedaż wpłynęłaby na zwiększenie dochodowości tych gospodarstw. Samorząd rolniczy stoi na stanowisku, że produkcja rolna i jej przetwórstwo powinno podlegać ministrowi rolnictwa. Stworzyłoby to możliwości jednolitego traktowania gospodarki żywnościowej i śledzenia produkcji od gospodarstwa rolnego do konsumenta. Produkty byłyby opatrzne stosownymi etykietami, które umożliwiałyby identyfikację producenta. Produkcja w przetwórniach przy gospodarstwach mogłaby podlegać limitom, tak jak to jest w przypadku produktów zwierzęcych podlegających pod działalność marginalną, lokalną oraz ograniczoną. Obecnie rolnik nie może nawet zamrozić i sprzedawać produktów w okresie, kiedy cena będzie lepsza, bo uznawane jest to za przetwórstwo. Wprowadzenie zmian w regulacjach spowodowałoby lepsze zagospodarowanie towarów, które często się marnują oraz poprawiłoby utrzymanie rodzin rolniczych, które miałyby dodatkowe środki ze sprzedaży produktów rolnych po opłacalnych cenach. Dałoby to również nadzieję na złamanie monopolu przetwórców, którzy bezwzględnie dyktują ceny. Ponadto przetwórstwo indywidualne lub w grupach producenckich spowodowałoby powiązania kapitałowe rolników z przetwórnią, co przyczyniłoby się do korzystniejszych relacji między rolnikiem i przetwórstwem. Propozycje te korzystne są nie tylko z punktu widzenia rolników, ale także dla gospodarki kraju. Mając na uwadze powyższe, proszę Pana Ministra o wyjaśnienie, czy możliwe jest podjęcie działań oraz ewentualne wprowadzenie zmian w obowiązujących przepisach mających na celu: wprowadzenie umów kontraktacyjnych między zakładami przetwórstwa rolno-spożywczego a rolnikami indywidualnymi i grupami producentów rolnych, zapewniających opłacalność ich produkcji, stworzenie możliwości przetwarzania własnych produktów roślinnych w gospodarstwie rolnym i w grupie producentów rolnych bez konieczności rejestrowania działalności gospodarczej, przy równoczesnym wprowadzeniu identyfikacji produktu przez etykietyzację, uproszczenia procedur związanych z tworzeniem i funkcjonowaniem grup producentów rolnych jako silnego partnera dla przemysłu rolno-spożywczego? Z poważaniem Poseł Andrzej Bętkowski Skarżysko-Kamienna, dnia 29 września 2008 r. Interpelacja (nr 5322) do ministra finansów w sprawie obniżenia dotacji budżetowej na dofinansowanie wynagrodzeń dla pracowników niepełnosprawnych w 2008 r. Szanowny Panie Ministrze! Na podstawie art. 192 regulaminu Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej (MP z 2002 r. Nr 23, poz. 398; z 2003 r. Nr 23, poz. 337; z 2004 r. Nr 12, poz. 182; z 2005 r. Nr 16, poz. 263; Nr 42, poz. 556; Nr 66, poz. 912; Nr 76, poz. 1062; z 2006 r. Nr 15, poz. 194 oraz z 2007 r. Nr 23, poz. 253) kieruję do Pana interpelację w sprawie obniżonej dotacji budżetowej na dofinansowanie wynagrodzeń dla pracowników niepełnosprawnych w 2008 r. W świetle art. 68d ustawy o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych dotacja celowa z budżetu państwa do Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego spadła do 25% środków zapewniających jego realizację. Według szacunków PFRON na dofinansowanie do wynagrodzeń dla pracowników niepełnosprawnych w 2008 r. zaplanowano kwotę 1,8 mld zł. Oznacza to, że aby zrealizować normę wynikającą z art. 46a ust. 1 pkt 1 dotacja budżetowa na ten cel powinna wynieść 990 000 tys. zł. Jedyne uzasadnienie tej zmiany mówi o ograniczonych możliwościach budżetu państwa. Wziąwszy pod uwagę fakt, iż kwota zaplanowanych wydatków budżetu państwa wynosi 310,4 mld zł, różnica 540 000 tys. zł to kwota relatywnie niewielka, która z pewnością nie naruszy równowagi budżetowej. Zatem argument o ograniczonych możliwościach budżetu państwa akurat w tym przypadku jest mało przekonujący, a oszczędności budżetowe czynione kosztem osób niepełnosprawnych nie są najlepszym rozwiązaniem. W opiniach dotyczących tej zmiany czytamy ponadto, że brak środków z dotacji budżetowej nie spowoduje zaniechania realizacji tego zadania przez

28 Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Wpłynie jednak na ograniczenie wydatków PFRON na realizację innych zadań z zakresu rehabilitacji społecznej, zawodowej i zatrudniania osób niepełnosprawnych, co w dłuższej perspektywie odbije się negatywnie na aktywizacji zawodowej osób niepełnosprawnych. W swojej opinii już w grudniu 2007 r. Grzegorz Ciura, specjalista ds. społecznych pisał: brak jest oceny dotychczasowego funkcjonowania przepisów obniżających udział dotacji budżetowej w realizacji zadania określonego w art. 26a ustawy o rehabilitacji (…). Jeżeli, zdaniem projektodawcy, dotychczasowe rozwiązania prawne ustalające wysokość dotacji budżetowej są właściwe, to należy zmienić treść art. 46a ustawy i trwale określić, w jakim procencie finansowane są zadania ze środków własnych PFRON, a w jakim z dotacji budżetu państwa. Nie można także zgodzić się ze stwierdzeniem zawartym w pkt 5 OSR, że wdrożenie projektu nie wywrze wpływu na rynek pracy. Gdyby to zdanie było prawdziwe, to można przyjąć, że udzielanie jakiejkolwiek dotacji z budżetu państwa dla PFRON na dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych jest niecelowe. W związku z powyższym kieruję do Pana następujące pytania: 1. Dlaczego rząd szuka oszczędności w taki istotnym sektorze, jakim jest zatrudnianie osób niepełnosprawnych, co w efekcie przyczynia się do nawarstwiania się nierówności społecznych? 2. Czy rząd planuje podjąć działania mające na celu zwiększenie środków na dofinansowanie do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych? Z poważaniem Poseł Marzena Machałek Warszawa, dnia 29 września 2008 r. Interpelacja (nr 5323) do ministra pracy i polityki społecznej w sprawie współpracy organizacji pozarządowych z samorządami W demokratycznym społeczeństwie organizacje pozarządowe stanowią znakomitą bazę dla rozwoju lokalnych społeczności. Konstytucyjna zasada pomocniczości oraz wynikające z innych ustaw kompetencje jednostek samorządu terytorialnego stanowią podstawę rozwoju wzajemnych relacji między administracją publiczną a organizacjami pozarządowymi. Obecnie funkcjonujące przepisy prawne nakładają na organy administracji publicznej obowiązek realizacji zadań ze sfery publicznej we współpracy z organizacjami pozarządowymi. Podstawowe znaczenie w tej kwestii ma przepis art. 5 ust. 3 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. nr 96, poz. 873, z póź. zm.) z dnia 24 kwietnia 2003 r., w brzmieniu którego organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego uchwala roczny program współpracy z organizacjami pozarządowymi oraz z podmiotami, o których mowa w art. 3 ust. 3. Ustawa o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie nie zawiera jednak wskazówek co do stopnia szczegółowości tego programu ani nawet co do jego powiązania z budżetem jednostki samorządu terytorialnego. Zgodnie z art. 3 ust. 3 ww. ustawy działalność pożytku publicznego może być prowadzona także przez: 1) osoby prawne i jednostki organizacyjne działające na podstawie przepisów ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, o stosunku Państwa do innych kościołów i związków wyznaniowych oraz o gwarancjach wolności sumienia i wyznania, jeżeli ich cele statutowe obejmują prowadzenie działalności pożytku publicznego; 2) stowarzyszenia jednostek samorządu terytorialnego. Sfera zadań publicznych w swoim zakresie obejmuje szeroki wachlarz działań społecznie pożytecznych. W Polsce podstawowymi formami prawnymi prowadzenia działalności społecznej są stowarzyszenia i fundacje. Aktywność tych organizacji jest najwyraźniejsza w dziedzinie ochrony zdrowia, szeroko rozumianej pomocy społecznej, akcji charytatywnych i edukacji, czyli krótko mówiąc w działaniu dla dobra publicznego. Współpraca organów administracji publicznej z organizacjami pozarządowymi regulowana jest przez art. 5 ust. 1 ww. ustawy, który brzmi: Organy administracji publicznej prowadzą działalność w sferze zadań publicznych, o której mowa w art. 4, we współpracy z organizacjami pozarządowymi oraz podmiotami wymienionymi w art. 3 ust. 3, prowadzącymi, odpowiednio do terytorialnego zakresu działania organów administracji publicznej, działalność pożytku publicznego w zakresie odpowiadającym zadaniom tych organów. Współpraca ta może odbywać się w szczególności w formach: 1) zlecania organizacjom pozarządowym oraz podmiotom wymienionym w art. 3 ust. 3 realizacji zadań publicznych na zasadach określonych w ustawie; 2) wzajemnego informowania się o planowanych kierunkach działalności i współdziałania w celu zharmonizowania tych kierunków; 3) konsultowania z organizacjami pozarządowymi oraz podmiotami wymienionymi w art. 3 ust. 3, odpowiednio do zakresu ich działania, projektów aktów normatywnych w dziedzinach dotyczących działalności statutowej tych organizacji; 4) tworzenia wspólnych zespołów o charakterze doradczym i inicjatywnym, złożonych z przedstawi-

29 cieli organizacji pozarządowych, podmiotów wymienionych w art. 3 ust. 3 oraz przedstawicieli właściwych organów administracji publicznej. Najważniejszym elementem współpracy pomiędzy organami administracji publicznej a organizacjami pozarządowymi jest zlecanie organizacjom, w drodze otwartych konkursów, realizacji zadań publicznych. Ustawa określa niezbędne elementy oferty przedstawionej przez organ administracji, procedurę przeprowadzania konkursów oraz warunki, jakim musi odpowiadać umowa zawarta z wyłonioną w tym postępowaniu organizacją pozarządową. Obecnie procedura zlecania realizacji zadań publicznych jest długotrwała i kosztowna. Wynika to między innymi z konieczności ogłaszania konkursów oraz ich wyników w prasie, co przysparza kłopotów organizacyjnych i znacznie podnosi koszty całej procedury. Polskie prawo reguluje pozycje organizacji pozarządowych i ich relacje z samorządem. Powstała ustawa o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie połączyła obie strony: administrację publiczną, a zwłaszcza samorządy lokalne oraz sektor pozarządowy. Zapowiadane są zmiany w tej ustawie i należałoby się nad nim zastanowić oraz podjąć wysiłek jego wdrożenia. Zbudowanie lokalnego systemu współpracy, który raz wprowadzony, zapewniłby jasność relacji samorządu z organizacjami, a tym samym wzmocniłby działania obu stron na rzecz społeczności lokalnej, jest warunkiem koniecznym do sprawnego funkcjonowania organizacji pozarządowych w ramach wspierania oraz zastępowania struktur administracji publicznej w zaspokajaniu potrzeb obywateli. Co więcej, organizacje non profit zrzeszają w swoich strukturach wolontariuszy, ucząc ich tym samym odpowiedzialności, lojalności, szacunku i cnót obywatelskich. Działalność pożytku publicznego stwarza ramy organizacyjne do działań prospołecznych, przy jednoczesnym rozszerzeniu świadomości obywatelskiej oraz uczulaniu społeczeństwa na problemy tkwiące w rzeczywistości społecznej, gospodarczej oraz politycznej. W związku z powyższym proszę Panią Minister o odpowiedź na następujące pytania: 1. Czy nie byłoby dobrym rozwiązaniem wprowadzenie konkretnych przepisów dotyczących współpracy organizacji pozarządowych z samorządami? 2. Za pomocą jakich środków prawnych nastąpiłoby uproszczenie procedur współpracy organizacji pozarządowych z samorządami? 3. Czy nie byłoby dobrym rozwiązaniem wprowadzenie jednolitych zasad współpracy organizacji pozarządowych z administracją publiczną w celu usprawnienia ich działalności w zakresie wspólnej realizacji zadań publicznych? Z poważaniem Poseł Waldemar Andzel Będzin, dnia 1 października 2008 r. Interpelacja (nr 5324) do ministra edukacji narodowej w sprawie nowelizacji ustawy o systemie oświaty Szanowna Pani Minister! W aktualnej ustawie z 7 września 1991 r. o systemie oświaty zawarte są informacje o sposobie przyznawania, przekazywania i rozliczania dotacji w szkołach niepublicznych. Jak okazuje się (o czym donoszą media) połowa szkół niepublicznych nieprawidłowo prowadzi dokumentację szkolną i nie zatrudnia odpowiedniej kadry. Ponadto w szkołach niepublicznych zawyżana jest liczba słuchaczy, aby otrzymać wyższą dotację publiczną. Tym bardziej jest to naganne, bo wiele szkół niepublicznych nie posiada własnych obiektów dydaktycznych, a korzysta z użyczonych przez samorządy. Ostatnio nasila się trend likwidacji szkół publicznych prowadzonych przez samorząd lokalny (argumentowany głównie oszczędnościami i niżem demograficznym), a w obiektach zajmowanych dotychczasowo przez szkoły publiczne lokuje się szkoła niepubliczna, nad którą nadzór ze strony samorządu jest niebotycznie ograniczony (właściwie symboliczny). Jak wynika z ostatnich kontroli NIK w szkołach prywatnych o uprawnieniach szkół publicznych co trzecia prowadzi niezgodny z przepisami program nauczania, a żadna nie zatrudnia nauczycieli na podstawie stosunku pracy Ponadto, jak wynika z kontroli, poziom kształcenia w tych szkołach często odbiega od zadawalającego, szkoła nie zapewnia uczniom bezpiecznych warunków nauki i pracy, nieprzestrzegane są ramowe plany i programy nauczania, nieprawidłowo prowadzona jest dokumentacja szkolna. Zawierane są z nauczycielami wyłącznie umowy o dzieło, a nie o pracę, które są znacznie korzystniejsze. W tym zakresie zgłaszam interpelację poselską: 1. Jak wielka jest dotacja w skali całego kraju przekazywana przez samorządy na działalność szkół niepublicznych? 2. Kto kontroluje, jak często i na jakie cele wydawane są pieniądze z przekazywanych dotacji i czy te kontrole obejmują wszystkie jednostki otrzymujące dotacje? 3. Czy w najbliższym czasie będą wprowadzone zmiany przez Ministerstwo Edukacji w ustawie o systemie oświaty, tak aby wydawanie publicznych pieniędzy było lepiej nadzorowane? 4. Czy przewiduje się wprowadzenie w szkołach niepublicznych tzw. rady społecznej, składającej się np. z przedstawicieli: samorządu lokalnego, wojewody i rodziców, odnośnie do sprawowania kontroli nad wydatkami szkół niepublicznych otrzymujących dotacje? 5. Jak to możliwe, że dochodzi do tylu nieprawidłowości (kontrola NIK) w samym procesie kształcenia przy obowiązującym przecież nadzorze pedagogicznym i czy zostanie on z tego względu wzmocniony?

30 6. Czy będą prowadzone sukcesywne, kontrole szkół niepublicznych eliminujące te patologiczne trendy i sprawdzające, czy dana szkoła może nadal utrzymać uprawnienia szkoły publicznej? 7. Czy w subwencji oświatowej przekazywanej samorządom dla szkół niepublicznych przewidziane są środki finansowe na pokrycie pracy nauczycieli podczas wakacji? 8. Czy postępujący w Polsce proces stopniowej likwidacji szkół publicznych i tworzenie na ich miejsce szkół niepublicznych jest społecznie uzasadnione i popierane przez Ministerstwo Edukacji Narodowej? Z poważaniem Poseł Józef Rojek Tarnów, dnia 24 września 2008 r. Interpelacja (nr 5325) do ministra pracy i polityki społecznej w sprawie planowanych programów i strategii dotyczących rehabilitacji osób niepełnosprawnych, w szczególności organizacyjnych, leczniczych, psychologicznych, technicznych, szkoleniowych, edukacyjnych i społecznych Szanowna Pani Minister! Stan faktyczny stanowiący kontekst złożonej interpelacji. W myśl. art. 32 ust. 2 konstytucji – nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny, zaś art. 68 ust. 3 a limine stwierdza, iż władze publiczne są obowiązane do zapewnienia szczególnej opieki zdrowotnej osobom niepełnosprawnym. Implikuje to, iż państwo jest zobligowane do wydatnej pomocy osobom niepełnosprawnym, tym bardziej zważywszy, iż w swoim expose prezes Rady Ministrów Donald Tusk zapowiedział solidarność z niepełnosprawnymi i podjęcie działań ukierunkowanych na przełamywanie barier oraz kształtowanie w społeczeństwie właściwych postaw i zachowań sprzyjających integracji z osobami niepełnosprawnymi. Dlatego też celowe i uzasadnione jest przedsięwzięcie programów i projektów, które doprowadzą do zwiększenia w wymierny sposób pomocy osobom niepełnosprawnym. W tym zakresie zgłaszamy interpelację poselską: 1. Jakie środki faktyczne i prawne ma zamiar podjąć kierowane przez Panią ministerstwo, aby zrealizować zamierzenia postawione przez obecny rząd? 2. Jakie programy i projekty przygotowywane są przez Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej, które będą ukierunkowane na likwidację barier, w szczególności architektonicznych, urbanistycznych, transportowych, technicznych, w komunikowaniu się i dostępie do informacji, a także kształtowania w społeczeństwie właściwych postaw i zachowań sprzyjających integracji z osobami niepełnosprawnymi? Mając zatem powyższe na uwadze, zwracamy się z uprzejmą prośbą do Pani Minister o ustosunkowanie się do przedstawionych kwestii i stosowną odpowiedź w trybie regulowanym ustawą o wykonywaniu mandatu posła i senatora. Z poważaniem Posłowie Józef Rojek i Edward Czesak Tarnów, dnia 29 września 2008 r. Interpelacja (nr 5326) do ministra zdrowia w sprawie leczenia nowotworów jelita grubego Szanowna Pani Minister! Rak jelita grubego i odbytnicy jest jednym z najczęściej występujących nowotworów złośliwych zarówno u kobiet, jak i u mężczyzn, w szczególności u tych powyżej 50 roku życia. Według danych przedstawionych przez Polskie Towarzystwo Opieki nad Chorymi ze Stomią oraz Stowarzyszeniem Europacolon w Polsce na raka jelita grubego zapada rocznie ponad 13 tys. pacjentów, przy czym stale utrzymuje się tendencja wzrostowa. Ponad polowa chorych zgłasza się do lekarza, kiedy ma już przerzuty, co powoduje, iż leczenie jest skrajnie trudne. W konsekwencji każdego roku 8,5 tys. pacjentów umiera z powodu tego nowotworu. Dlatego też celowe i uzasadnione jest przedsięwzięcie działań, które doprowadzą do rozpowszechniania wiedzy na temat raka jelita grubego, jak również zachęcających do badań profilaktycznych. W tym zakresie zgłaszamy zapytanie poselskie: Jakie środki faktyczne i prawne ma zamiar podjąć kierowane przez panią Ministerstwo Zdrowia, aby zmienić obecny stan rzeczy? Mając zatem powyższe na uwadze, zwracamy się z uprzejmą prośbą do pani minister o ustosunkowanie się do przedstawionej kwestii i stosowną odpowiedź w trybie regulowanym ustawą o wykonywaniu mandatu posła i senatora. Z poważaniem Posłowie Józef Rojek i Edward Czesak Tarnów, dnia 29 września 2008 r.

31 Interpelacja (nr 5327) do ministra finansów w sprawie potrzeby utrzymania stawki akcyzy na gaz LPG na dotychczasowym poziomie, a nawet jej zmniejszenia Szanowny Panie Ministrze! Stan faktyczny stanowiący kontekst złożonej interpelacji. Projekt zmian w ustawie o podatku akcyzowym przewiduje obciążenie gazu płynnego do silników spalinowych (LPG) stawką w wysokości 1100 zł za tonę. Obecna stawka wynosi 695 zł/t. Oznacza to wzrost akcyzy na autogaz o 58% co, zdaniem specjalistów, doprowadzi do wzrostu ceny detalicznej autogazu o ok. 13%. Projekt nowelizacji ustawy jest przykładem pogłębiającej się fiskalizacji państwa. Przecież w momencie przystąpienia Polski do Unii Europejskiej w maju 2004 r. nastąpiła już znacząca zmiana przepisów podatkowych w odniesieniu do gazu płynnego. Podatek akcyzowy od LPG wówczas wzrósł czterokrotnie. Skutkiem proponowanych zmian będzie bez wątpienia wzrost cen detalicznych autogazu, co oznacza dodatkowe obciążenie dla kierowców, wzrost kosztów transportu, a ponadto upadek wielu firm instalatorskich i małych stacji oferujących to paliwo. Warto w tym miejscu nadmienić, że dzięki relatywnie taniemu paliwu LPG, większa staje się mobilność pracowników, co ma duże znaczenie dla rynku pracy. Ponadto już dają się zauważać negatywne skutki zapowiadanych zmian – same zapowiedzi podwyżki wyraźnie ostudziły zapał kierowców do montowania instalacji gazowych. Minimalny poziom stawki akcyzy od autogazu, wymagany dyrektywą Unii Europejskiej, wynosi 125 euro za tonę. Niestety, w Polsce jest już o ponad połowę wyższy, dzięki czemu zajmujemy czwarte, niechlubne miejsce w UE. Po wprowadzeniu podwyżki polska stawka będzie zdecydowanie najwyższa w całej Wspólnocie. W tym zakresie zgłaszamy interpelację poselską. 1. Czy ministerstwo rozważa możliwość utrzymania stawki akcyzy na gaz LPG na dotychczasowym poziomie, a nawet jej zmniejszenia? Z poważaniem Posłowie Józef Rojek i Edward Czesak Tarnów, dnia 29 września 2008 r.
*) Załącznik – w aktach Sekretariatu Posiedzeń Sejmu.

Interpelacja (nr 5328) do ministra zdrowia w sprawie kontraktowania i formy zatrudnienia pielęgniarek i pielęgniarzy w domach pomocy społecznej Szanowna Pani Minister! W związku ze złożonym przez panią, D.K. dyrektor Domu Pomocy Społecznej im. Matki Teresy z Kalkuty, pismem przedstawiającym szereg dezyderatów, sugestii oraz uwag dotyczących statusu i zatrudnienia personelu medycznego oraz funkcjonowania domu pomocy społecznej na przykładzie kierowanego przez nią ośrodka, zwracam się o zapoznanie z przedstawionymi obiekcjami, a następnie analizę aktualnego stanu prawnego i faktycznego w przedmiotowym zakresie, a w konsekwencji podjęcie działań, których celem będzie ograniczenie komplikacji, a zarazem satysfakcjonujących zainteresowane strony. Nie może ulegać wątpliwości, iż przedstawione problemy dotykają większość z 8200 pielęgniarek i pielęgniarzy zatrudnionych w 800 domach pomocy społecznej istniejących w Polsce (dane za vortalem www.pielęgniarki.info.pl), zatem Ministerstwo Zdrowia powinno opracować systemowe rozwiązania, które będą ukierunkowane na poprawę sytuacji dla personelu medycznego zatrudnionego w domach pomocy społecznej. W załączeniu przedkładam pismo pani D.K., dyrektor Domu Pomocy Społecznej im. Matki Teresy z Kalkuty, sygn. DPS/P/125/2008*). W tym zakresie zgłaszamy interpelację poselską: Czy kierowane przez pana ministerstwo podziela obiekcje natury prawnej i faktycznej przedstawione przez dyrektor domu pomocy społecznej, jak również czy podejmie działania ukierunkowane na ich eliminację lub przeciwdziałanie? Mając zatem powyższe na uwadze, zwracamy się z uprzejmą prośbą do pani minister o ustosunkowanie się do przedstawionych kwestii i stosowną odpowiedź w trybie regulowanym ustawą o wykonywaniu mandatu posła i senatora. Z poważaniem Posłowie Józef Rojek i Edward Czesak Tarnów, dnia 29 września 2008 r.

32 Interpelacja (nr 5329) do ministra zdrowia w sprawie projektu ustawy o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w organizacji i podziale zadań administracji publicznej w województwie Szanowna Pani Minister! Stan faktyczny stanowiący kontekst złożonej interpelacji: w związku ze złożonym przez przewodniczącą Sekcji Krajowej Pracowników Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej NSZZ „Solidarność” panią Elżbietę Pisarczyk pismem przedstawiającym szereg uwag i obiekcji dotyczących reorganizacji Państwowej Inspekcji Pracy poprzez ponowne włączenie wskazanej powyżej instytucji do administracji zespolonej, zwracam się o zapoznanie z przedstawionymi dezyderatami, a następnie rozważenie celowości proponowanych zmian. W załączeniu*) przedkładamy pismo przewodniczącej Sekcji Krajowej Pracowników Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej NSZZ „Solidarność” pani Elżbiety Pisarczyk, sygn. NSZZ „S” SSE-54w/2008. W tym zakresie zgłaszamy interpelację poselską: 1. Czy kierowane przez Panią ministerstwo podziela wątpliwości i zastrzeżenia wskazane przez NSZZ „Solidarność”? 2. Czy z uwagi na sprzeciw pracowników Ministerstwo Zdrowia rozważa wycofanie się z niniejszego projektu ustawy? Mając zatem powyższe na uwadze, zwracamy się z uprzejmą prośbą do Pani Minister o ustosunkowanie się do przedstawionych kwestii i stosowną odpowiedź w trybie regulowanym ustawą o wykonywaniu mandatu posła i senatora. Z poważaniem Posłowie Józef Rojek i Edward Czesak realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 154, poz. 958) zamieszczono nowy art. 11j, który całkowicie pozbawił działkowców i ich związku (Polskiego Związku Działkowców) ochrony prawnej w sytuacji likwidacji ogrodów działkowych na cele związane z inwestycjami drogowymi. Przyspieszenie procedury pozyskiwania terenów ogrodów na potrzeby inwestycji drogowych, jak się okazuje, nie wymagało wyłączenia wszystkich praw działkowców i związku, które im przysługują na wypadek likwidacji ogrodu. Wystarczyło przecież wyłączyć prawo do terenu zamiennego, lecz inicjatorzy poprawki postanowili również odebrać inne prawa, których realizacja nie stoi na przeszkodzie przejmowania niezbędnych gruntów pod drogi publiczne. Zakres wprowadzonego przez art. 11j wspomnianej ustawy wyłączenia stosowania ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych objął nie tylko przepisy ustawy o ROD dotyczące terminu odtworzenia ogrodu, ale również normy zawarte w art. 17–22 ustawy o ROD, gwarantujące wypłaty odszkodowań za majątek dla Polskiego Związku Działkowców i działkowców oraz odtworzenie ogrodu. Skutkiem wejścia w życie nowych przepisów będzie możliwość przeprowadzenia wywłaszczenia działkowców z własności naniesień i nasadzeń, czyli majątku zainwestowanego przez nich na działkach bez prawa do odszkodowań. Zmiana przewiduje bowiem wyłączenie stosowania art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych, zgodnie z którym podmiot, w którego interesie nastąpi likwidacja rodzinnego ogrodu działkowego, zobowiązany jest wypłacić członkom Polskiego Związku Działkowców odszkodowanie za składniki majątkowe znajdujące się na działkach, a stanowiące ich własność. Ponadto w przypadku likwidacji ROD w oparciu o zasady wspomnianej ustawy niemożliwe stanie się odtworzenie ogrodów działkowych. Po pierwsze, dlatego że działkowcy rodzinnego ogrodu działkowego nie będą już mieli prawa do otrzymania działki zamiennej w miejsce dotychczas użytkowanej, po drugie, analogicznie nastąpiło pogorszenie się sytuacji prawnej PZD, który został pozbawiony prawa do otrzymania nowego terenu ogrodu i odtworzenia jego infrastruktury. Ma to związek z faktem, iż znaczna część ogrodów działkowych nie znajduje się na terenach będących własnością PZD lub przekazanych mu w użytkowanie wieczyste. W konsekwencji środki z tytułu utraty prawa do nieruchomości nie wystarczą na pozyskanie terenu zamiennego. Ponadto nawet w przypadku likwidacji ogrodów, których tereny są przejęte w użytkowanie wieczyste, ustalanie wartości infrastruktury miałoby następować z uwzględnieniem amortyzacji, a nie jak w przypadku ustawy o ROD, według kosztów odtworzenia, w konsekwencji pozyskane w ten sposób środki nie pokryją kosztów odbudowy infrastruktury.

Tarnów, dnia 29 września 2008 r. Interpelacja (nr 5330) do ministra infrastruktury w sprawie ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw Stan faktyczny stanowiący kontekst złożonej interpelacji. W rozdz. 2a ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i
*) Załącznik – w aktach Sekretariatu Posiedzeń Sejmu.

33 Jak wynika z zaprezentowanej krótkiej analizy w przedmiotowej ustawie należy jak najszybciej wprowadzić zmiany, które w procesie sprawnego pozyskiwania gruntów pod inwestycje drogowe będą także uwzględniać prawa działkowców i Polskiego Związku Działkowców. W tym zakresie zgłaszam interpelację poselską. Czy ministerstwo podejmie działania zmierzające do zmiany zapisów przedmiotowej ustawy, które przywrócą działkowcom i PZD dotychczasowe prawa? Z poważaniem Posłowie Józef Rojek i Edward Czesak Tarnów, dnia 24 września 2008 r. Interpelacja (nr 5331) do ministra edukacji narodowej w sprawie projektu reformy systemu edukacji Szanowna Pani Minister! Stan faktyczny stanowiący kontekst złożonej interpelacji. Obecnie dzieci 6-letnie rozpoczynają edukację w zerówkach, które są zorganizowane w przedszkolach i szkołach. Nie ulega wątpliwości, że w większości przypadków zerówki przedszkolne są bezpieczniejsze i zapewniają lepsze warunki edukacyjne niż zerówki szkolne. Ponadto, jak wynika z badań „Sześciolatki w Polsce” (w 2006 r. przebadano 67 tys. dzieci), niemal we wszystkich sferach przygotowania do edukacji sześciolatki z przedszkoli wykazywały znacząco wyższy poziom rozwoju niż ich rówieśnicy z zerówek szkolnych. Zaprezentowanemu przez Panią Minister projektowi reformy systemu edukacji oraz obniżenia wieku szkolnego do 6 roku życia towarzyszą bardzo ogólnikowe obietnice zmiany warunków nauczania w szkołach. Niestety, ministerstwo nie określiło standardów, jakie mają spełniać zerówki szkolne (w projektach podstaw programowych są tylko zalecenia). Poza tym obiecane 150 mln zł, po podziale na 14 tys. podstawówek, daje średnio ok. 11 tys. na szkołę. Nie muszę chyba dodawać, że jest to o wiele za mało, aby zapewnić dzieciom choćby porównywalne warunki do przedszkolnych. Jednak przede wszystkim, niezależnie od działań podejmowanych przez ministerstwo oraz woli i możliwości samorządów, wszystkich niezbędnych zmian nie da się wprowadzić w ciągu najbliższego roku. Oznacza to, że pierwsze roczniki sześciolatków trafią do szkół niedostosowanych do ich potrzeb, a co za tym idzie, niebezpiecznych. Zdaniem wielu wybitnych specjalistów zrealizowanie powyższego projektu pociągnie za sobą szereg negatywnych następstw, które dotkną samorządy, nauczycieli, rodziców, ale najmocniej tych najsłabszych, czyli rozpoczynające naukę dzieci. W tym zakresie zgłaszamy interpelację poselską: Dlaczego, pomimo nieprzygotowania szkół podstawowych, ministerstwo forsuje swój eksperymentalny projekt obniżenia wieku szkolnego już od przyszłego roku? Z poważaniem Posłowie Józef Rojek i Edward Czesak Tarnów, dnia 29 września 2008 r. Interpelacja (nr 5332) do ministra infrastruktury w sprawie projektu nowelizacji ustawy o drogach publicznych Szanowny Panie Ministrze! Stan faktyczny stanowiący kontekst złożonej interpelacji. Być może wkrótce wejdzie w życie nowy system poruszania się po drogach krajowych. Dotychczas obowiązujący system winietowy, w którym przewoźnicy płacą za korzystanie z dróg krajowych zryczałtowaną opłatę, ma zastąpić stawka za przejazd każdego kilometra daną trasą. Takie rozwiązanie zakłada rządowy projekt nowelizacji ustawy o drogach publicznych. Konsekwencją proponowanych przez rząd zmian będzie między innymi powrót do odpłatności za korzystanie z autostrad, których koncesjonariusze dotychczas otrzymywali środki z Krajowego Funduszu Drogowego, czyli de facto za pośrednictwem budżetu państwa. Wprowadzenie wyżej przedstawionych zmian może skutkować zwiększeniem się ruchu na drogach w sąsiedztwie autostrad i znacznym obniżeniem się i tak niejednokrotnie już niskiego poziomu bezpieczeństwa. Nie ulega bowiem wątpliwości, że kierowcy samochodów ciężarowych w nowej sytuacji zaczną omijać płatne odcinki autostrad i szukać rozwiązań alternatywnych. Takim klasycznym przykładem niekorzystnych skutków, które może przynieść planowana nowelizacja, jest gmina Krzeszowice. Brak obwodnic miejscowości leżących przy drodze nr 79, która w razie wprowadzenia odpłatności za autostrady stanie się bez wątpienia drogą alternatywną, spowoduje między innymi zwiększenie wypadkowości, większą emisję spalin i hałasu. Oczywiście gmina Krzeszowice nie jest jedyną gminą w Polsce, którą czekają tego typu problemy związane ze wspomnianą nowelizacją. Niemniej jednak wnikliwa analiza jej sytuacji sugeruje, że powrót do systemu odpłatności za korzystanie z autostrad jest możliwy bez wyżej opisanych

34 skutków, pod warunkiem, że w sąsiedztwie autostrad zostanie wybudowana bardzo dobrze rozwinięta infrastruktura drogowa. W tym zakresie zgłaszam interpelację poselską. 1. Czy ministerstwo podziela nasze zdanie w tej sprawie? 2. Czy w związku z powyższym, gmina Krzeszowice i inne gminy, których ten problem dotyczy, mogą liczyć na zastosowanie innych, korzystniejszych dla nich rozwiązań od tych proponowanych w nowelizacji ustawy? Z poważaniem Posłowie Józef Rojek i Edward Czesak Tarnów, dnia 24 września 2008 r. Interpelacja (nr 5333) do ministra kultury i dziedzictwa narodowego w sprawie potrzeby powołania agencji rządowej koordynującej działalność wszystkich bibliotek Szanowny Panie Ministrze! Stan faktyczny stanowiący kontekst złożonej interpelacji. Odpowiedzi otrzymywane z pańskiego resortu na moje zapytania i interpelacje są przede wszystkim pełne optymizmu, ale mimo to nie są w stanie przesłonić mi rzeczywistego obrazu polskiego bibliotekarstwa, które w najlepszym wypadku wygląda marnie. Oczywiście bardzo łatwo jest krytykować, nie podając sposobu zaradzenia problemowi. Ponieważ nie jestem specjalistą, oczywiście nie próbuje podawać gotowych rozwiązań, które pomogłyby uleczyć sytuację w naszych bibliotekach, ale tym chętniej wsłuchuję się w głos ekspertów. Ostatnio miałem okazję poznać pewne rozwiązanie, które zostało przedstawione przez prof. dr. hab. Jacka Wojciechowskiego. Otóż zdaniem tego wybitnego eksperta w zakresie organizacji bibliotek i marketingu rozwiązaniem syntetycznym, które mogłoby spowodować ruch w kierunku naprawy bibliotekarstwa, jest powołanie rządowej agencji, koordynującej, scalającej i dofinansowującej działalność wszystkich bibliotek. Taką agencję, liczącą kilka osób korzystających z pomocy doradców, należałoby podporządkować premierowi lub wicepremierowi. Byłaby to instytucja bezwzględnie apolityczna, bynajmniej niezajmująca się zarządzaniem, lecz koordynowaniem i korzystająca ze środków, które są obecnie dostępne. Podzielam zdanie prof. Wojciechowskiego i widzę potrzebę jak najszybszego powołania tego typu instytucji. W tym zakresie zgłaszam interpelację poselską. Interpelacja (nr 5334) do prezesa Rady Ministrów w sprawie wypracowania stałych procedur udzielania pomocy dla poszkodowanych w wyniku klęsk żywiołowych Na przestrzeni ostatnich lat region Warmii i Mazur nawiedzały niespotykane przedtem gwałtowne zjawiska atmosferyczne, których tragiczne skutki spowodowały śmierć ludzi i wielomilionowe straty mienia: — powódź w 2001 r. w Górowie Iławeckim, 3 ofiary śmiertelne i ponad 5 mln zł strat; — długotrwała susza w latach 2001–2006 — klęska gradobicia w 2007 r. na obszarze ponad 6 tys. ha i 7,5 mln zł strat Panie Premierze, to tylko niektóre przykłady z regionu Warmii i Mazur, ale wiem, że problem ten dotyczy całego kraju. Jest potrzeba wypracowania stałych procedur udzielania pomocy dla poszkodowanych w wyniku klęsk żywiołowych. Panie Premierze, w jaki sposób i w jakim czasie rząd podejmie działania zmierzające do wypracowania stałych procedur udzielania pomocy dla poszkodowanych w wyniku klęsk żywiołowych? Poseł Zbigniew Babalski Warszawa, dnia 1 października 2008 r. Interpelacja (nr 5335) do ministra spraw wewnętrznych i administracji w sprawie decyzji komendanta głównego Policji dotyczącej reorganizacji struktur kompanii prewencji Panie Ministrze! Piszę w sprawie zmniejszenia o 105 liczby policyjnych etatów poprzez zredukowanie 1/3 stanu osobowego Oddziału Prewencji Policji w Olsztynie. Panie Ministrze, zwracam się z prośbą 1. Czy Pan Minister podziela zaprezentowane rozwiązanie? 2. Kiedy możemy spodziewać się działań zmierzających do powołania przedmiotowej agencji? Z poważaniem Posłowie Józef Rojek i Edward Czesak Tarnów, dnia 24 września 2008 r.

35 o zapoznanie się z pismem, które otrzymałem od Warmińsko-Mazurskiego Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów w Olsztynie. Przy podejmowaniu tak zdecydowanych decyzji komendant główny Policji nie może ignorować negatywnych dla województwa następstw w sprawie zapewnienia bezpieczeństwa w regionie. Panie Ministrze, czy takie działanie bez jakichkolwiek konsultacji z wojewodą lub marszałkiem województwa mają służyć poprawie bezpieczeństwa mieszkańców regionu warmińsko-mazurskiego? Poseł Zbigniew Babalski Warszawa, dnia 1 października 2008 r. Interpelacja (nr 5336) do ministra infrastruktury w sprawie wysokości opłat adiacenckich Szanowny Panie Ministrze! Wysokie opłaty adiacenckie sięgają nawet 50% wartości realnej inwestycji, wielu inwestorów buduje urządzenia infrastruktury technicznej na własny koszt. Starają się oni unikać ogromnych opłat, które związane są z budową infrastruktury przez samorządy. Stanowi to wielkie obciążenie nie tylko dla inwestorów, ale również dla osób indywidualnych, które posiadają prywatne działki. Niesie to za sobą szereg procesów, jakie podejmują w celu obniżenia kosztów. Jak wiadomo budowa urządzeń infrastruktury technicznej jest jednym z zadań administracji samorządowej. Należy podjąć odpowiednie działania, aby opłaty adiacenckie, nakładane przez administrację samorządową na właścicieli nieruchomości, nie były nadmiernymi ciężarami, rujnującymi i zmuszającymi do sprzedaży nieruchomości w celu pokrycia tych opłat. Właściciele nieruchomości podatki płacili przez kilkadziesiąt lat, aby doczekać się budowy ulicy. Po wybudowaniu i urządzeniu ulicy nakłada się na nich opłatę adiacencką, ponad ich finansowe możliwości. Należy podjąć odpowiednie działania w celu obniżenia opłat adiacenckich, a także dostosować je do każdej osoby indywidualnie, według jej stanu majątkowego, z uwzględnieniem okresu płacenia podatków od nieruchomości. Pytanie: Panie Ministrze, jakie działania podejmie Pan w celu zmiany przepisów prawnych dostosowujących wysokość opłat adiacenckich do możliwości finansowych właścicieli nieruchomości? Z poważaniem Poseł Lech Kołakowski Łomża, dnia 30 września 2008 r. Interpelacja (nr 5337) do ministra zdrowia w sprawie zwiększenia nakładów finansowych na leczenie osób uzależnionych od alkoholu Szanowna Pani Minister! Wojewódzki Ośrodek Profilaktyki i Terapii Uzależnień w Łomży zwrócił się z prośbą o podjęcie interwencji, która ma na celu zwiększenie nakładów finansowych na leczenie osób uzależnionych od alkoholu i osób zobowiązanych przez sądy, na podstawie ustawy o wychowywaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. W ciągu ostatnich lat wzrasta liczba osób zobowiązanych do leczenia od uzależnień alkoholowych. Wydłuża się kolejka osób oczekujących na leczenie z postanowieniem sądu. Około 50% osób kierowanych przez sądy to osoby nieposiadające ubezpieczenia zdrowotnego. Do końca 2007 r. za osoby nieubezpieczone płacił minister zdrowia. Od stycznia 2008 r., na skutek zmiany przepisów prawnych, płaci NFZ. Z powodu błędów proceduralnych i niedopełnienia obowiązków przez Ministerstwo Zdrowia i Narodowy Fundusz Zdrowia w zakresie dostosowania przepisów wykonawczych i oprogramowania informatycznego, od pół roku ośrodki profilaktyki i terapii uzależnień nie otrzymywały zapłaty za leczenie osób nieubezpieczonych. Pytanie: Pani Minister, kiedy zostaną dostosowane przepisy wykonawcze do ustawy o wychowywaniu w trzeźwości, przeciwdziałaniu alkoholizmowi oraz oprogramowanie informatyczne? W jakim czasie wojewódzkie placówki leczenia odwykowego otrzymają wyrównanie należności za leczenie osób nieubezpieczonych, kierowanych na podstawie postanowień sądów? Z poważaniem Poseł Lech Kołakowski Łomża, dnia 30 września 2008 r. Interpelacja (nr 5338) do ministra zdrowia w sprawie wyznaczania terminów przydziału sanatoriów W związku z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie leczenia uzdrowiskowego i zawartym w nim punkcie o przydziale terminów wg kolejki, można zaobserwować grupy ludzi,

36 którzy poprzez owe rozporządzenie są w sytuacji niekomfortowej. Pozbawia ono możliwości korzystania z sanatoriów osób ze sztywnymi terminami urlopów. Przykładem mogą być tu nauczyciele, którzy otrzymują czas wolny jedynie w okresie wakacyjnym. Niesie to za sobą niezadowolenie, często rozczarowanie i co najważniejsze brak możliwości na rehabilitację czy korzystanie z różnego rodzaju zabiegów leczniczych. Należy zrozumieć, w jak ciężkiej sytuacji są takie osoby i starać się podjąć odpowiednie kroki, aby umożliwić im korzystanie z sanatoriów dla dobra ich zdrowia. Pytanie: Pani minister, czy istnieje możliwość zmiany rozporządzenia na korzyść osób, które są w stanie wyjechać do sanatoriów jedynie w określonym terminie? Jeśli tak, to co można zrobić, żeby poprawić ich sytuację? Z poważaniem Poseł Lech Kołakowski Łomża, dnia 30 września 2008 r. Interpelacja (nr 5339) do ministra sprawiedliwości w sprawie egzaminów na aplikację prawniczą Szanowny Panie Ministrze! Minister sprawiedliwości powołał pięcioosobowy zespół przygotowujący pytania testowe na egzaminy aplikacji prawniczej. W skład weszło dwóch adwokatów oraz trzech przedstawicieli resortu, ale adwokaci nie mieli wpływu na ostateczną liczbę pytań, gdyż o tym decydował przewodniczący – sędzia Sądu Najwyższego. Na 13 132 zdających egzaminy, testy zaliczyło 1702. Oznacza to, że na aplikację zostało przyjętych tylko 13% kandydatów. Podobne wyniki były na aplikację adwokacką – 11,7%, radcowską – 11,53%, notarialną – 25,3% i na komorniczą – na 59 zdało 58, co daje 98,3%. Z tego wynika, że największe szanse mieli zdający na aplikację komorniczą. Dostał się co siódmy zdający na jedną z czterech aplikacji prawniczych. Nieprawdopodobnym jest fakt, by blisko 85% kandydatów było źle przygotowanych do egzaminu. Panie Ministrze! Dlaczego zdający egzaminy prawnicze osiągnęli katastrofalny wynik? Jakimi kryteriami kierowali się przygotowujący testy, chociaż od zeszłego roku nie zmieniły się przepisy dotyczące egzaminów? Z poważaniem Poseł Lech Kołakowski Łomża, dnia 30 września 2008 r. Interpelacja (nr 5340) do prezesa Rady Ministrów w sprawie nielegalnego transgranicznego przemieszczania odpadów Według głównego inspektora ochrony środowiska od czasu wejścia Polski do Unii Europejskiej rokrocznie wzrasta liczba składanych wniosków o wydanie zezwolenia na przywóz odpadów do Polski – w 2005 r. GIOŚ wydał 193 zezwolenia, a w 2007 r. już 305. Jednocześnie GIOŚ ocenia, że poważny problem w skali kraju stanowi nielegalne transgraniczne przemieszczanie odpadów (ntpo), z roku na rok rośnie liczba takich przypadków. W kontekście niedawnego przystąpienia Polski do obszaru Schengen dalsze narastanie zagrożenia tym zjawiskiem wydaje się być nieuniknione. Przy tym wyniki kontroli Najwyższej Izby Kontroli: Transgraniczne przemieszczanie odpadów pomiędzy Ukrainą, Słowacją i Polską w okresie od 2004 r. do I półrocza 2007 r. w świetle przepisów konwencji bazylejskiej wskazują na pewne nieprawidłowości w wykonywaniu zadań w tym zakresie, m.in. przez Służbę Celną i Straż Graniczną. W związku z powyższym uprzejmie proszę o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: Jakie działania rząd i jednostki mu podległe zamierzają podjąć w celu: lepszego wykrywania, rozpoznawania i śledzenia zjawiska nielegalnego transgranicznego przemieszczania odpadów, lepszego przeciwdziałania temu zjawisku, zwiększania skuteczności w tym zakresie odpowiedzialnych jednostek Inspekcji Ochrony Środowiska, Policji, Straży Granicznej, Służby Celnej, Inspekcji Transportu Drogowego? Poseł Dariusz Bąk Warszawa, dnia 1 października 2008 r. Interpelacja (nr 5341) do prezesa Rady Ministrów w sprawie jakości zabezpieczania interesu narodowego przez Ministerstwo Środowiska w kontaktach z Unią Europejską W dniu 26 czerwca 2008 r. odbyło się w Warszawie spotkanie ministra środowiska Macieja Nowickiego i komisarza Stavrosa Dimasa komisarza ds. środowiska Komisji Europejskiej. W świetle informacji zawartych na stronie internetowej Ministerstwa Środowiska można się dowiedzieć, że oprócz ogólników typu: Polska to ważny partner w UE; na-

37 sza współpraca będzie nadal trwała na rzecz dobra środowiska, zdrowia obywateli Polski i obywateli wspólnoty; podjęto także kwestie dotyczące pakietu energetyczno-klimatycznego i stanowiska naszego kraju odnoszącego się do tego dokumentu. Komisarz i minister Nowicki poinformowali, że w najbliższym czasie odbędzie się spotkanie z udziałem ekspertów z Polski i Komisji Europejskiej, którzy przeanalizują szczegóły jego założeń; itp., brak jest jakichkolwiek konkretnych ustaleń pomiędzy stronami. Wydaje się, że odbyte spotkanie sprowadzało się do wymiany uprzejmości i uśmiechów, które nie przyniosły żadnego efektu. Takie dyskusje z Komisją Europejską sprowadzają Polskę do roli „petenta” we wzajemnej współpracy. Jednocześnie odnosi się wrażenie, że Komisarz Dimas ma więcej do powiedzenia i bardziej konkretnie wypowiada się na łamach tygodnika „Polityka”, niż można przeczytać na stronie internetowej Ministerstwa Środowiska. W wywiadzie tym komisarz wypowiada się w następujący sposób: Musimy pamiętać, że kwestia pakietu klimatyczno-energetycznego weszła w fazę procedury współdecydowania, gdzie główną rolę odgrywają Parlament Europejski i Rada Europejska. To one wypracują ostateczne decyzje, uwzględniające uwagi zgłoszone przez kraje członkowskie. W związku z powyższym zwracam się z prośbą o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: 1. Jakie były konkretne ustalenia ministra Nowickiego z komisarzem Dimasem? 2. Kiedy odbędzie się spotkanie ekspertów Ministerstwa Środowiska i Komisji Europejskiej nt. pakietu klimatyczno-eneregtycznego? 3. Czy takie spotkanie ma sens w świetle wypowiedzi komisarza Dimasa, że dokument wszedł w fazę współdecydowania w Parlamencie Europejskim i Radzie Europejskiej? 4. Czy przedstawiciele polskiego rządu nadal będą prowadzić „politykę uprzejmości i uśmiechów” w kontaktach z KE, zamiast załatwiać konkretne sprawy dla naszego kraju i Europy, pamiętając o polskiej racji stanu? Poseł Dariusz Bąk Warszawa, dnia 1 października 2008 r. Interpelacja (nr 5342) do ministra skarbu państwa w sprawie realizacji procesu nieodpłatnego udostępniania akcji spółki PGNiG SA Szanowny Panie Ministrze! Obecnie obowiązujący stan prawny w zakresie udostępniania akcji uprawnia do ich otrzymania jedynie osoby, które w momencie komercjalizacji przedsiębiorstwa państwowego były w stanie zatrudnienia lub przepracowały do momentu przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego w jednoosobową spółkę skarbu państwa min. 10 lat i odeszły z pracy (renta, emerytura, inne). Staż pracy pozwalający na otrzymanie akcji może być liczony wyłącznie od 1 września 1982 r. Z tego powodu z listy osób uprawnionych wcześniej do otrzymania akcji wykreślonych musi zostać ok. 8 tys. osób, głównie emerytów i rencistów, którzy odeszli z pracy przed 1 września 1982 r. Załóżmy, że pracownik pracował od 1970 r. do 1990 r., miał łącznie 30 lat pracy, ale tylko 8 lat w okresie zaliczonym do stażu – akcji więc nie otrzyma. Osoby, które przez wiele lat pracowały, utraciły prawo do nabycia akcji i zostały skreślone z listy uprawnionych, czują się oszukane i pokrzywdzone obecną sytuacją. W związku z powyższym uprzejmie proszę o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: 1. Dlaczego nie wlicza się pracownikom całego okresu przepracowanego w przemyśle naftowym do otrzymania uprawnień akcji spółki PGNiG SA? 2. Jakie działania zamierza podjąć ministerstwo, by pomóc pokrzywdzonym osobom? 3. Kiedy osoby skreślone z listy uprawnionych do otrzymania akcji mogą liczyć na podjęcie działań w tej sprawie? Z poważaniem Poseł Elżbieta Łukacijewska Warszawa, dnia 30 września 2008 r. Interpelacja (nr 5343) do ministra środowiska w sprawie nielegalnych wysypisk śmieci Szanowny Panie Ministrze! Wywóz i składowanie odpadów wiąże się z ponoszeniem coraz większych kosztów, dlatego ludzie szukają innych, często nielegalnych dróg oczyszczania swoich gospodarstw. W skali całego kraju coraz większym problemem są dzikie wysypiska śmieci. Powstają one w lasach, nad brzegami rzek itp., stanowiąc zagrożenie dla całego ekosystemu. Jak podają statystyki ok. 30 tys. ton odpadów rocznie trafia do lasów bez jakiejkolwiek kontroli. Nielegalne składowiska śmieci niszczą walory estetyczne danego miejsca i są bombami chemicznymi z opóźnionym zapłonem. Dzikie wysypiska to niezliczone ilości nieposortowanych odpadów, wśród których znajdują się różnego rodzaju metale i substancje szkodliwe, trudno ulegające rozkładowi. Szczególnie groźne dla środowiska są reakcje chemiczne wywołane przez mieszanie się tych materiałów. Pro-

38 duktami takich reakcji są trujące i szkodliwe toksyny, które przenikają do gleby i wody, stanowiąc poważne zagrożenie dla środowiska, a także bezpośrednio dla ludzi i ich gospodarstw. Problem stanowią również stare, źle zorganizowane składowiska, będące nierzadko dzikimi wysypiskami. Ich rekultywacja jest niezwykle kosztowna, dlatego problem ten występuje coraz częściej i nie można wobec niego pozostać obojętnym. W związku z powyższym uprzejmie proszę o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie: Jakie możliwości rozwiązania zamierza podjąć Ministerstwo Środowiska w walce z dzikimi wysypiskami śmieci? Z poważaniem Poseł Elżbieta Łukacijewska Warszawa, dnia 30 września 2008 r. Interpelacja (nr 5344) do ministra środowiska w sprawie problemów z wprowadzeniem w naszym kraju unijnych standardów sortowania śmieci Szanowny Panie Ministrze! Unia Europejska w trosce o środowisko wprowadziła obowiązek segregowania śmieci i wywożenia do kompostowni odpadów, które poddają się naturalnemu rozkładowi. Obowiązek segregowania odpadów spoczywa także na Polsce, która zobowiązała się, że do 2010 r. na wysypiska będzie trafiać nie więcej niż 75% odpadów ulegających biodegradacji. Niestety, mamy duże problemy z wprowadzeniem unijnych standardów segregacji śmieci. Ilość odpadów biodegradowalnych, które trafiają na nasze wysypiska, nie zmniejsza się i wynosi ok. 96%. Za taki san rzeczy odpowiada brak na terenie Polski odpowiedniej liczby sortowni i kompostowni pozwalających na selekcjonowanie odpadów organicznych. Wskutek rozkładu odpadów organicznych powstaje metan, gaz niszczący warstwę ozonową, oraz szereg substancji toksycznych powodujących skażenie gleby i wody, dlatego jak najszybciej należałoby zmienić obecną sytuację. Problem stanowią jednak koszty budowy sortowni i kompostowni. Gmin, które nie są właścicielami śmieci, nie stać na taki wydatek. Ponadto w Polsce wywozem śmieci zajmują się w większości małe firmy, które nie mogą sobie pozwolić na zakup drogich urządzeń do selekcji odpadów. W związku z powyższym uprzejmie proszę o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie: Jakie działania zamierza podjąć ministerstwo, aby zmienić system gospodarki odpadami w naszym kraju i wprowadzić unijne standardy sortowania śmieci? Z poważaniem Poseł Elżbieta Łukacijewska Warszawa, dnia 30 września 2008 r. Interpelacja (nr 5345) do ministra gospodarki w sprawie wniosków płynących z orzecznictwa sądów apelacyjnych w sprawach o ustalenie prawa do ekwiwalentu pieniężnego za deputat węglowy oraz wdrożenia ukształtowanej już linii orzeczniczej jako modelowego sposobu rozpatrywania wniosków przy ubieganiu się o wypłatę przez ZUS świadczenia pieniężnego w oparciu o przepisy ustawy o ekwiwalencie pieniężnym z tytułu prawa do bezpłatnego węgla dla osób uprawnionych z przedsiębiorstw robót górniczych Panie Ministrze! Wielokrotnie już zwracałem się do Pana z prośbą o informacje pomocne w rozwiązaniu problemów związanych z realizacją ustawy o ekwiwalencie pieniężnym z tytułu bezpłatnego węgla dla osób uprawnionych z przedsiębiorstw robót górniczych (Dz. U. z 2007 r. nr 147, poz. 1031). Dotyczyło to np. wytycznych, stosowanych przez ZUS przy rozpatrywaniu wniosków o wypłatę świadczenia czy interpretacji przepisów w kontekście praw nabytych byłych pracowników zakładów górniczych. Sprawa ma jednak charakter rozwojowy, a orzecznictwo sądów apelacyjnych wskazuje, że niemało jest spraw, w których sądy przyznają prawo do ekwiwalentu pieniężnego za deputat, mimo że ZUS wydał negatywną decyzję. W związku z powyższym proszę o informację, jak przedstawia się dotychczasowe orzecznictwo sądów apelacyjnych oraz w jakim kierunku krystalizuje się linia orzecznicza sądów? Czy można uznać, że należy przyjąć i zalecić stosowanie przez organ rentowy rozstrzygnięć wynikających z orzecznictwa sądowego przy załatwianiu wniosków o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego? Czy ministerstwo przygotowuje nowelizację ustawy o ekwiwalencie pieniężnym z tytułu bezpłatnego węgla dla osób uprawnionych z przedsiębiorstw robót górniczych, która uwzględniałaby sugestie płynące ze wspomnianych już orzeczeń sądów apelacyjnych? Z poważaniem Poseł Krzysztof Gadowski Warszawa, dnia 1 października 2008 r.

39 Interpelacja (nr 5346) do ministra finansów w sprawie zablokowania subwencji oświatowej dla niektórych jednostek samorządu terytorialnego Szanowny Panie Ministrze! Każdego roku samorządy prowadzące jednostki oświatowe starają się o dofinansowanie z 0,6% rezerwy części oświatowej subwencji ogólnej, kryterium: inne. Z informacji, jakie posiadam, niektóre jednostki samorządu terytorialnego, pomimo pozytywnej opinii zespołu ds. edukacji KWRiS, nie zostały zaakceptowane z powodów prawnych przez Pana Ministra. Do tych jednostek należą: 1. powiat głogowski 2. powiat kłodzki 3. miasto Świebodzice 4. powiat zgorzelecki 5. miasto-gmina Mogilno 6. woj. lubuskie 7. powiat sulęciński 8. powiat bieszczadzki 9. miasto Tarnowskie Góry 10. gmina Ciasna 11. miasto na prawach powiatu Zabrze (część powiatowa) 12. miasto na prawach powiatu Zabrze (część gminna) 13. powiat ostrowiecki 14. powiat poznański 15. gmina Przemęt 16. powiat drawski 17. powiat kołobrzeski 18. powiat koszaliński. Panie Ministrze, wobec powyższego, zapytuję: dlaczego wyżej wymienione jednostki samorządu terytorialnego, pomimo pozytywnej opinii zespołu ds. edukacji KWRiS, nie zostały zaakceptowane przez Ministerstwo Finansów? Propozycje podziału 0,6% rezerwy części oświatowej subwencji ogólnej są bardzo oczekiwane przez jednostki samorządu terytorialnego. Jakie powody prawne zadecydowały o wstrzymaniu tego finansowania? Jakie kroki mają podejmować samorządy, które w tejże sytuacji się znalazły? Z poważaniem Poseł Monika Wielichowska Warszawa, dnia 1 października 2008 r. Interpelacja (nr 5347) do ministra kultury i dziedzictwa narodowego w sprawie nowelizacji ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami Szanowny Panie Ministrze! Od 1996 r. polskie służby konserwatorskie podporządkowano właściwym wojewodom w ramach tzw. wojewódzkich urzędów ochrony zabytków. Niestety, po dwunastu latach od tego czasu, nie ma wątpliwości, że wspomniane służby znalazły się w trudnej i złej sytuacji finansowej i kadrowej. Służby konserwatorskie przestały być atrakcyjne dla młodych ludzi, którzy nie widzą w nich dla siebie żadnych perspektyw zawodowych. Za pracę w pełnym wymiarze płaci się tu bowiem zdecydowanie za mało, choć wkładany efektywny trud wymaga wysokich kwalifikacji i znajomości specyfiki zabytków na danym terenie. W związku z powyższym zwracam się do Pana Ministra z pytaniem: Czy widzi Pan w najbliższej przyszłości możliwość wyłączenia służb konserwatorskich spod kompetencji wojewodów i podporządkowania ich bezpośrednio Ministerstwu Kultury i Dziedzictwa Narodowego i czy wspomniani pracownicy mogą liczyć na wzrost swoich uposażeń? Z poważaniem Poseł Monika Wielichowska Nowa Ruda, dnia 1 października 2008 r. Interpelacja (nr 5348) do ministra infrastruktury w sprawie rejestracji samochodów o masie całkowitej powyżej 3,5 t Szanowny Panie Ministrze! Do mojego biura poselskiego zgłaszają się interesanci z pytaniem, dlaczego rejestruje się samochody, które według katalogów producentów i dealerów mają masę całkowitą powyżej 3,5 t, jako samochody do 3,5 t? Ponadto osoby kierujące powyższymi samochodami posiadają prawo jazdy kategorii B i po zarejestrowaniu pojazdu o masie całkowitej 3,5 t jako pojazd do 3,5 t mają uprawnienia do kierowania pojazdem, których wcześniej nie posiadałyby. Powyższa sytuacja stwarza nieuczciwą konkurencję w branży transportowej.

40 Proszę o zajęcie stanowiska w tej sprawie i odpowiedź na pytanie: Jak można rozwiązać powyższy problem? Z poważaniem Poseł Monika Wielichowska Nowa Ruda, dnia 1 października 2008 r. Interpelacja (nr 5349) do ministra pracy i polityki społecznej w sprawie finansowania domów pomocy społecznej Szanowna Pani Minister! Związek Powiatów Polskich postuluje o dokonanie zmian w zasadach finansowania domów pomocy społecznej, bowiem aktualnie obowiązujący system nie odzwierciedla faktycznych kosztów funkcjonowania tych placówek. Ustalana w sposób tradycyjny wysokość odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej nie pokrywa faktycznych kosztów w przypadku wprowadzania zmian organizacyjnych zmierzających do poprawy jakości świadczonych usług. Obecny system naliczania kosztów często prowadzi do sytuacji, że odpłatność w domu pomocy społecznej o niższym standardzie jest wyższa niż w placówkach o wyższym standardzie. Powiaty nie mają możliwości kreowania polityki w tym zakresie, a jednak mechanizmy rynkowe i odpowiedzialność samorządów stanowią gwarancję ustalania tej odpłatności na właściwym poziomie. Za niewłaściwe uznawane są zapisy „zamrażające” odpłatność za pobyt pensjonariusza do czasu uzyskania zezwolenia na prowadzenie domu pomocy społecznej oraz przepisy regulujące system rozliczania dotacji celowych z budżetu państwa w cyklu miesięcznym (porównanie faktycznych kosztów prowadzenia domu pomocy społecznej i uzyskanych na ten cel dotacji w okresach miesięcznych, przy ich nierównomiernym rozłożeniu w skali roku wiąże się z utratą dochodów powiatów). Od początku funkcjonowania powiatów jednym z ważnych zagadnień było wyrównanie kosztów utrzymania mieszkańców domów pomocy społecznej w skali kraju. Zdaniem ZPP niewłaściwe jest zróżnicowanie województw, jeśli chodzi o wysokość dotacji na mieszkańca domu pomocy społecznej sięgające 40% (nawet pomiędzy sąsiadującymi województwami, gdzie koszty utrzymania mieszkańców są zbliżone). Uznając logikę postulatów ZPP, kieruję do Pani Minister zapytanie: Czy rząd przewiduje regulację przepisów w ww. sprawie, uwzględniając przekazanie samorządom kompetencji w zakresie ustalania odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej? Z poważaniem Poseł Monika Wielichowska Nowa Ruda, dnia 1 października 2008 r. Interpelacja (nr 5350) do ministra infrastruktury w sprawie uproszczenia przepisów dotyczących rejestracji pojazdów sprowadzanych z zagranicy, które w sposób dotkliwy utrudniają procedury przede wszystkim właścicielom pojazdów, a także organom rejestrującym Szanowny Panie Ministrze! Interpelacja moja dotyczy przepisów prawnych zawierających uciążliwe obowiązki dotyczące przedkładania zaświadczeń oraz niejednoznaczności sformułowań prawnych. Dlatego zwracam się do Pana Ministra z apelem o pomoc i interwencję, ewentualnie o inicjatywę legislacyjną w następujących kwestiach: 1. Stosownie do art. 72 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 980, z późniejszymi zmianami) rejestracji dokonuje się na podstawie zaświadczenia wydanego przez właściwy organ potwierdzający: a) uiszczenie podatku od towarów i usług sprowadzonych z państw członkowskich Unii Europejskiej lub b) brak obowiązku, o którym jest mowa w lit. a — jeżeli sprowadzony pojazd jest rejestrowany po raz pierwszy (dot. pojazdów używanych rejestrowanych za granicą). Powyższy przepis jest niespójny z przepisami skarbowymi, bowiem podmioty prowadzące obrót przejazdami obowiązane są rozliczyć podatek VAT w określonym terminie, po zakończeniu miesiąca. W związku z powyższym, sprzedając pojazd, podmioty te mają nieuregulowany podatek VAT, dlatego urzędy skarbowe odmawiają wydania zaświadczeń na tę okoliczność. 2. Stosownie do art. 72 ust. 1 pkt 6a i pkt 9 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, z późniejszymi zmianami) rejestracji dokonuje się na podstawie, pkt 6a, dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy na terytorium kraju, jeżeli samochód osobowy został sprowadzony z terytorium państwa członkowskiego i jest rejestrowany po raz pierwszy; pkt 9 – dowodu wpłaty, o którym mowa w art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji lub oświadczenia o

41 podleganiu obowiązkowi zapewnienia sieci zbierania pojazdów, o którym jest mowa w art. 11 ust. 4 tej ustawy albo faktury zawierającej takie oświadczenia, jeżeli pojazd jest rejestrowany po raz pierwszy. Jak wynika z powyższego, organy rejestrujące spełniają role organu „pilnującego” spraw należących do kompetencji innych organów, a mianowicie: zapłaty akcyzy, podatku VAT, opłat wynikających z ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji. W tej sytuacji, wobec obowiązku sprawdzenia przez organ rejestrujący większej liczby dokumentów, jak również konieczności przygotowania bankowych dowodów wpłat na konto Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej tzw. opłaty recyklingowej wydłuża się czas rejestracji pojazdów, powodując kolejki i niezadowolenia klientów. 3. W wyniku zmiany przepisów prawnych, tj. uchylenia art. 72 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późniejszymi zmianami) wprowadzonej art. 11 pkt 2 lit. B ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z członkostwem Rzeczpospolitej Polskiej w Unii Europejskiej (Dz. U. Nr 176, poz. 1238), od dnia 25 grudnia 2007 r. do rejestracji pojazdu sprowadzonego z zagranicy należy przedłożyć dowód rejestracyjny. Jak wynika z wyżej wymienionego przepisu do rejestracji pojazdu sprowadzonego z zagranicy niezbędne jest przedłożenie dowodu rejestracyjnego, a zatem w przypadku zagubienia, zniszczenia dowodu rejestracyjnego oraz braku duplikatu przedmiotowego dowodu organ rejestrujący odmawia rejestracji pojazdu. Brak uściślenia tematu w zakresie postępowania organów rejestrujących w przypadku przedkładania do rejestracji pojazdów dowodów rejestracyjnych tymczasowych – wywozowych, w których brak daty następnego badania technicznego pojazdu, jak również dowodów rejestracyjnych tymczasowych – wywozowych, w których zawarta jest „adnotacja o zakazie poruszania się po drogach”, powoduje chaos, bowiem organy rejestracyjne różnie interpretują powyższy przepis, jak również różnie i zmienne są stanowiska Ministerstwa Infrastruktury prezentowane na stornach internetowych oraz w „Informacji dla starostw”. Szanowny Panie Ministrze! W związku z powyższym, proszę Pana Ministra o odpowiedź na pytania: Czy jest możliwa i czy jest planowana w najbliższym czasie inicjatywa ministerstwa, która spowoduje uproszczenia przepisów dotyczących rejestracji pojazdów sprowadzanych z zagranicy, które w sposób dotkliwy utrudniają procedury przede wszystkim właścicielom pojazdów, a także organom rejestrującym? Z poważaniem Poseł Monika Wielichowska Nowa Ruda, dnia 1 października 2008 r. Interpelacja (nr 5351) do ministra pracy i polityki społecznej w sprawie zmiany przepisu dotyczącego otrzymywania świadczeń pielęgnacyjnych, przysługujących rodzicom lub opiekunom dzieci niepełnosprawnych z umiarkowanym stopniem niepełnosprawności Szanowna Pani Minister! Rodzice opiekunowie dzieci niepełnosprawnych (przeważnie matki) z uwagi na sprawowanie opieki nad swoimi dziećmi nie mogą podjąć pracy zawodowej i z tego tytułu otrzymują świadczenie pielęgnacyjne, które przyznane jest do osiągnięcia przez dziecko 16 lat w wysokości 420 zł na miesiąc (świadczenie to przysługuje, jeżeli dochód rodziny nie przekracza kwoty 583 zł netto w przeliczeniu na członka rodziny). Po osiągnięciu wyznaczonego wieku takie świadczenie otrzymują tylko rodzice opiekunowie, których dzieci uzyskały orzeczenie ze znacznym stopniem niepełnosprawności. Rodzice opiekunowie, których dzieci otrzymały orzeczenie ze stopniem niepełnosprawności umiarkowanym, do czasu uzyskania przez nie pełnoletniości nie otrzymują świadczenia pielęgnacyjnego. Dzieci te są w dalszym ciągu osobami chorymi, które cały czas potrzebują stałej opieki, a ich rodzice opiekunowie nie mogą podjąć pracy zawodowej. Po osiągnięciu pełnoletniości osoby ze stopniem niepełnosprawności umiarkowanym z uwagi na istniejącą chorobę niepełnosprawności otrzymują rentę socjalną z ZUS. Jako poseł uważam, że dla rodziców opiekunów dzieci niepełnosprawnych przepis ten jest krzywdzący i niesprawiedliwy. Rodzice tych dzieci pragną z całego serca, aby dzieci ich były zdrowe, lecz wiedzą, że tak się nie stanie, dlatego potrzebują pomocy i wsparcia w niełatwej swojej pracy. Dlatego zwracam się do Pani Minister z prośbą o zmianę przepisu dotyczącego otrzymywania świadczenia pielęgnacyjnego dla rodziców opiekunów dzieci niepełnosprawnych ze stopniem niepełnosprawności umiarkowanym. Czy Pani Minister przychyli się do powyższej propozycji? Z poważaniem Poseł Monika Wielichowska Nowa Ruda, dnia 1 października 2008 r.

42 Interpelacja (nr 5352) do ministra zdrowia w sprawie zmian legislacyjnych dotyczących funkcjonowania Lubelskiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ Szanowna Pani Minister! Projekt reformy w służbie zdrowia opracowany i kierowany przez resort Ministerstwa Zdrowia zakłada likwidację scentralizowanego Narodowego Funduszu Zdrowia i zastąpienie go sześcioma konkurującymi ze sobą towarzystwami ubezpieczeń zdrowotnych. Skutkiem takich działań byłaby również likwidacja oddziału Narodowego Funduszu Zdrowia w Lublinie. Jednocześnie na terenie Lubelszczyzny nie będzie siedziby żadnego towarzystwa. Jako poseł ziemi lubelskiej chcę podkreślić, iż planowana reforma wywołuje w naszym regionie wiele kontrowersji w środowisku medycznym i spotyka się z dezaprobatą społeczności i środowisk politycznych regionu. Istnieje obawa, iż zlikwidowanie lubelskiego oddziału Narodowego Funduszu Zdrowia, na terenie którego funkcjonują specjalistyczne jednostki kliniczne, może spowodować przesunięcie środków finansowych do innych placówek, kosztem naszego regionu. Sytuacja taka wydłuży drogę pacjenta do fachowej pomocy medycznej oraz spowolni rozwój specjalistycznych oddziałów szpitalnych. Wskazać należy, iż woj. lubelskie to czwarte co do liczebności ludności w Polsce oraz ósme co do wielkości środków w NFZ. Ponad połowa ludności utrzymuje się z działalności rolniczej i zamieszkuje na wsi lub w małych miasteczkach. Dlatego organizacja służby zdrowia w takim regionie wymaga szczególnego doświadczenia, a lubelski NFZ przez lata jego funkcjonowania zdążył poznać specyfikę potrzeb pacjentów oraz lokalnych środowisk. Lublin jest największym miastem na wschodzie Polski i pretenduje do miana metropolii. Jest również prężnym ośrodkiem uniwersyteckim z renomowanym Uniwersytetem Medycznym, w ramach którego funkcjonują specjalistyczne jednostki kliniczne, wysoko cenione zwłaszcza w dziedzinie okulistyki, kardiologii, neurochirurgii, hematoonkologii i wielu innych. Wobec powyższego proszę Panią Minister o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: 1. Na jakim etapie są prace nad projektem przedmiotowej reformy i czy faktycznie nie planuje się utworzenia w Lublinie towarzystwa ubezpieczeń zdrowotnych? 2. Czy Pani Minister zauważyła, iż proponowany kształt reformy przyczyni się do dalszej marginalizacji wschodniej Polski, która zostanie pozbawiona możliwości decydowania o podziale środków finansowych na placówki ochrony zdrowia w swoim regionie? 3. Czy likwidacja lubelskiego NFZ-u i nieutworzenie towarzystwa ubezpieczeń zdrowotnych nie pozbawi pacjentów równego dostępu do usług medycznych i nie podzieli ich według grubości ich portfeli? Z wyrazami szacunku Poseł Zbigniew Matuszczak Chełm, dnia 30 września 2008 r. Interpelacja (nr 5353) do ministra sportu i turystyki w sprawie realizacji programu „Blisko boisko” Szanowny Panie Ministrze! „Blisko boisko” to program budowy boisk ze sztuczną nawierzchnią współfinansowany przez PZU i Ministerstwo Sportu i Turystyki. Programem tym w większości zainteresowane były gminy i szkoły. Widząc szansę na powstawanie nowych, ogólnodostępnych boisk, rady rodziców, placówki oświatowe i samorządy wspólnie poniosły koszty opracowania dokumentacji technicznej. Jednostki samorządowe zabezpieczyły wymaganą część środków własnych określonych w specyfikacji programu. Istniało duże prawdopodobieństwo, że jeżeli wnioskodawca spełni wszystkie kryteria wskazane przez ministerstwo, zakwalifikuje się do realizacji zadania. Tymczasem wiele samorządów poniosło koszty, sporządzając dokumentację techniczną dołączaną do wniosku, a dofinansowania nie otrzymały. Była to żmudna, kosztowna i długa procedura, niedająca gwarancji udziału w programie. Wobec powyższego proszę Pana Ministra o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: 1. Jakie kryteria decydowały o wyborze gminy lub szkoły? 2. Jaka kwota była przeznaczona i jaka została wydatkowana w ramach ww. programu? 3. Czy ministerstwo rozważa możliwość zwrotu poniesionych kosztów wnioskodawcom, którzy nie zakwalifikowali się do programu? 4. Czy ministerstwo rozważa możliwość uproszczenia procedury naboru beneficjentów, by jak najwięcej samorządów mogło skorzystać z dofinansowania? 5. Czy jest przewidziana następna edycja programu, a jeżeli tak, to kiedy? Z wyrazami szacunku Poseł Zbigniew Matuszczak Chełm, dnia 30 września 2008 r.

43 Interpelacja (nr 5354) do ministra sportu i turystyki w sprawie realizacji programu „Moje boisko – Orlik 2012” Szanowny Panie Ministrze! 22 lutego 2008 r. w siedzibie Polskiego Komitetu Olimpijskiego zainaugurowano program „Moje boisko – Orlik 2012”, którego celem miało być wspieranie powstawania wielofunkcyjnych boisk o sztucznej nawierzchni na terenie gmin. Rząd wycenił budowę jednego boiska na 1 mln zł, z dofinansowaniem z budżetu państwa i samorządu województwa po 1/3 zakładanej kwoty. Pierwotnie koszt budowy kompleksu ministerstwo szacowało jako kwotę brutto, natomiast w rzeczywistości okazało się, że jest to kwota netto. Oznacza to, że kwota brutto zamówienia publicznego będzie powiększona o stawkę VAT, a podatek nie wraca do samorządów, tylko do budżetu państwa. Z jednej strony rząd daje ok. 333 tys. zł, a z drugiej zabiera w formie VAT ok. 220 tys. zł. Realizacja projektu budowy boisk w ramach programu przez samorządy pokazała, że koszty są dwukrotnie wyższe od założonych przez ministerstwo. Już teraz wiadomo, że liczba nowych kompleksów nie będzie dotrzymana, a kolejne gminy odstępują od programu. Tłumaczą to brakiem czasu na wykonanie inwestycji oraz kosztami związanymi z projektowaniem i budową boisk. Powodem jest przede wszystkim złe przygotowanie założeń technicznych i finansowych projektu. Jak zwracają uwagę samorządowcy, w kosztach kwalifikowanych nie ujęto bardzo wielu istotnych rzeczy, m.in. przyłączy wodociągowych czy elektrycznych. Tym samym za ich wykonanie zapłacą gminy. Innym sygnalizowanym problemem jest znalezienie wykonawcy posiadającego certyfikat, który jest wymagany przy realizacji ww. programu. Bowiem niewielu polskich wykonawców posiada takie uprawnienia. Wobec powyższego proszę Pana Ministra o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: 1. Czy samorządy będą mogły przedłużyć cykl inwestycji do wiosny 2009 ze wzglądu na wskazane warunki formalne? 2. Czy ministerstwo rozważa możliwość zakwalifikowania niewykorzystanych przez samorządy środków przeznaczonych na realizację przedmiotowego programu, jako wydatków niewygasających w 2009 r.? 3. Czy i jakie działania podjął Pan Minister w kwestii wyjaśnienia doniesień o błędach w specyfikacji do ww. programu? 4. Czy ministerstwo rozważa możliwość zwiększenia poziomu dofinansowania programu „Orlik 2012” z budżetu państwa lub zmniejszenie wymagań zawartych w tym programie, umożliwiając tym samym większej liczbie samorządów skorzystanie z programu? Z wyrazami szacunku Poseł Zbigniew Matuszczak Chełm, dnia 30 września 2008 r. Interpelacja (nr 5355) do ministra infrastruktury w sprawie zagrożeń niewykonania zadań zawartych w „Programie budowy dróg krajowych i autostrad na lata 2008–2012” z powodu niesprawności instytucjonalnej Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Szanowny Panie Ministrze! W sierpniu bieżącego roku Najwyższa Izba Kontroli opublikowała informację na temat sprawności instytucjonalnej Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w zakresie realizacji zadań ustawowych. Raport zawiera wyniki kontroli przeprowadzonej przez NIK w Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad oraz w siedmiu oddziałach GDDKiA. Badaniem kontrolnym objęto lata 2006 i 2007. W ocenie NIK przy kontynuacji obecnego trybu działania i utrzymywania dotychczasowej struktury instytucjonalnej GDDKiA wykonanie przyjętego przez rząd „Programu budowy dróg krajowych i autostrad na lata 2008–2012” może okazać się nierealne. Najwyższa Izba Kontroli negatywnie ocenia GDDKiA pod względem przygotowania organizacyjnego i kadrowego do skutecznej realizacji nałożonych na nią zadań, jak również wykonywania zadań z zakresu pełnienia funkcji zarządu dróg krajowych (w tym budowy nowych dróg) i pełnienia funkcji organu zarządzającego ruchem na tych drogach. Struktura instytucjonalna GDDKiA nie została dostosowana do pełnego zakresu zadań nałożonych na generalnego dyrektora. Z tego względu część zadań wynikających z przepisów ustaw nie była w ogóle wykonywana lub była realizowana nieprawidłowo. Kadra specjalistów przygotowujących i realizujących przedsięwzięcia drogowe była niewystarczająca, zarówno pod względem liczby, jak i posiadanych kwalifikacji. Nie została ona dostosowana do potrzeb wynikających z zakresu działania, długości sieci dróg objętych zarządem oraz liczby i zakresu realizowanych inwestycji drogowych. Podstawową przyczyną tego stanu była niekonkurencyjność wynagrodzeń w stosunku do przedsiębiorstw budownictwa drogowego. Średnia wysokość wynagrodzeń w GDDKiA dla połowy stanowisk nie sięgała 50%

44 wysokości wynagrodzenia możliwego do uzyskania wg obowiązującego taryfikatora. Zadania budownictwa drogowego, wskutek słabego nadzoru ministra właściwego ds. transportu i nieprawidłowości w przygotowaniu inwestycji, realizowane były z istotnymi opóźnieniami. W konsekwencji nie wykorzystywano znacznej części środków finansowych pochodzących z budżetu państwa, Krajowego Funduszu Drogowego oraz środków UE. W Ministerstwie Transportu, a następnie w Ministerstwie Infrastruktury nie wprowadzono procedur wewnętrznych określających jednoznacznie obowiązki poszczególnych departamentów w zakresie wykonywania zadań związanych ze sprawowaniem nadzoru nad GDDKiA. Budowę nowych dróg utrudniał również brak ciągłości rządowych programów budowy autostrad. Nie funkcjonował jeden program realizowany niezależnie od wahań koniunktury politycznej. Jednocześnie NIK wniósł do ministra infrastruktury wnioski o podjęcie prac mających na celu: 1. Przeanalizowanie możliwości przeprowadzenia reorganizacji GDDKiA: poprzez utworzenie wydzielonej struktury organizacyjnej GDDKiA odpowiedzialnej za budowę sieci autostrad i dróg ekspresowych i rozliczanej z realizacji tego zadania. 2. Podjęcie przy udziale GDDKiA oraz kluczowych instytucji odpowiedzialnych za finansowanie budowy i utrzymania infrastruktury drogowej (głównie Ministerstwa Finansów) prac mających na celu opracowanie spójnego modelu finansowania budowy autostrad i dróg ekspresowych oraz ich utrzymania. W ocenie NIK celowe jest również rozdzielenie problematyki finansowania budowy dróg od problematyki ich utrzymania oraz od przygotowania procesu inwestycyjnego. Mając powyższe na uwadze zwracam się do Pana Ministra z pytaniami: — Jakie działania podjął minister infrastruktury w efekcie wyników kontroli NIK w GDDKiA? — Czy minister infrastruktury potwierdza, że„Program budowy dróg krajowych i autostrad na lata 2008–2012” będzie realizowany bez zakłóceń? Jednocześnie proszę o szczegółową informacje o stanie realizacji zadań inwestycyjnych realizowanych przez GDDKiA w województwie dolnośląskim (wynikających m.in. z przyjętego programu budowy dróg krajowych i autostrad na lata 2008–2012) z uwzględnieniem poniesionych do dziś nakładów oraz terminów zakończenia poszczególnych zadań. Z poważaniem Poseł Janusz Krasoń Warszawa, dnia 1 października 2008 r. Interpelacja (nr 5356) do prezesa Rady Ministrów w sprawie opieki psychologicznej nad dziećmi – ofiarami przemocy seksualnej Szanowny Panie Premierze! Ostatnie doniesienia medialne dotyczące wykorzystywania seksualnego dzieci stanowią niestety tylko wierzchołek góry lodowej tego problemu. W Polsce, podobnie jak w innych krajach Europy Środkowej proces ujawniania problemu krzywdzenia dzieci rozpoczął się w latach 90. Problem ten dotyczy dzieci w każdym wieku, ze wszystkich środowisk, religii czy kręgów kulturowych. Dzieci, które doświadczają przemocy seksualnej, potrzebują różnorakiej pomocy. Niestety w Polsce nie stworzono rządowego programu ochrony dzieci przed przemocą seksualną ani tym bardziej programu opieki psychologicznej nad ofiarami tego rodzaju przestępstw i ich rodzinami. Alarmujący wzrost przestępstw seksualnych dokonywanych na dzieciach jest powodem, aby uczyć zarówno rodziców, jak i specjalistów, co to jest przemoc seksualna, jak ochraniać przed nią dzieci i jak leczyć następstwa występujące u osób nią dotkniętych. Dla poprawy bezpieczeństwa dzieci niezbędna jest ich edukacja poprzez programy, których celem jest uczenie dzieci, czym jest przemoc i jak należy się przed nią chronić, czym jest „zły dotyk”, mówienia „nie” dorosłym, o ile dziecko czuje zagrożenie w związku z ich zachowaniem. Niestety dzisiejsza debata publiczna, podgrzewana deklaracjami polityków, toczy się wokół chemicznej kastracji sprawców, a nie rozwiązań systemowych, które stanowiłyby ochronę dzieci i pomoc ofiarom wykorzystywania seksualnego. W związku z powyższym zwracam się do Pana Premiera z pytaniami: 1. Czy rząd stworzy program pomocy i opieki psychologicznej dla dzieci dotkniętych przemocą seksualną i ich rodzin? 2. Jeżeli tak, to jakie konkretne rozwiązania i działania będą zawarte w tym programie? 3. Czy zostanie opracowany i wprowadzony do szkół program edukacyjny który będzie uczył dzieci, czym jest przemoc i jak należy się przed nią chronić, czym jest „zły dotyk”, mówienia „nie” dorosłym, o ile dziecko czuje zagrożenie w związku z ich zachowaniem? Z poważaniem Poseł Janusz Krasoń Warszawa, dnia 1 października 2008 r.

45 Interpelacja (nr 5357) do ministra kultury i dziedzictwa narodowego w sprawie niewystarczających transmisji w programach 1 i 2 TVP z Igrzysk Paraolimpijskich w Pekinie Szanowny Panie Ministrze! Polscy paraolimpijczycy podczas odbywających się Igrzysk Paraolimpijskich w Pekinie zdobyli 30 medali (5 złotych, 12 srebrnych i 13 brązowych). Tymczasem w kanałach ogólnodostępnych (TVP 1 i TVP 2) Telewizji Publicznej informację o tych wydarzeniach miały jedynie charakter krótkich wzmianek. W misji Telewizji Polskiej jest zapisane, że: we wszystkich porach dnia Telewizja Polska SA tworzy widzom zawsze dostępną możliwość obcowania z ofertą programową odmienną od komercyjnej, zawierającą m.in. poważniejsze i ambitniejsze treści ujęte w atrakcyjne i wartościowe formy programowe oraz zrodzone z rodzimej kultury i tradycji. TVP SA dba m.in. o grupy widzów pomijane przez nadawców komercyjnych… W związku z powyższym zwracam się do Pana Ministra z pytaniami: 1. Ile godzin czasu antenowego w Programach 1 i 2 TVP zajęły transmisje z Igrzysk Paraolimpijskich w Pekinie? 2. Czy uważa Pan, iż w dostateczny sposób zostały zrelacjonowane wydarzenia sportowe z udziałem polskich paraolimpijczyków? 3. Czy Pana zdaniem wymiar, w jakim TVP transmitowała Igrzyska Paraolimpijskie, nie dyskryminuje sportowców niepełnosprawnych i ich kibiców? 4. Czy zgodzi się Pan z opinią, iż wydarzenie sportowe, jakim jest paraolimpiada wpisuje się w misję Telewizji Publicznej i daje widzom możliwość obcowania z ofertą programową odmienną od komercyjnej, zawierającą m. in. poważniejsze i ambitniejsze treści, których niestety jest coraz mniej w Programach 1 i 2 TVP? Z poważaniem Poseł Janusz Krasoń promocyjne mające na celu kreowanie wyłącznie jednostronnego, pozytywnego wizerunku operacji wprowadzenia waluty euro w polskim systemie płatniczym. Moje wątpliwości budzi jednak to, czy polskie społeczeństwo w okresie światowego kryzysu finansowego, a także, co prawdopodobne, w przeddzień kryzysu krajowego sektora finansowego, będzie w stanie funkcjonować na akceptowalnym społecznie i ekonomicznie poziomie po nieuniknionej podwyżce cen towarów i usług powodowanej wprowadzeniem euro do krajowego systemu płatniczego. W związku z powyższym uprzejmie proszę Pana Premiera o stanowisko: 1. Czy Polska jest w pełni technicznie przygotowana do wejścia w system ERM2 oraz do strefy euro? 2. Ministerstwo Finansów uważa, że „z technicznego punktu widzenia jesteśmy gotowi do wejścia do systemu ERM2”, czy jednak z punktu widzenia społecznego i ekonomicznego stan takiej gotowości również według Ministerstwa Finansów i Szanownego Pana Premiera ma miejsce? 3. Dlaczego zdaniem rządu PO–PSL obywatele mieliby nie posiadać prawa do wypowiedzenia się w kwestii wprowadzenia euro w drodze ogólnonarodowego referendum? Dlaczego prawnie przyznane obywatelom RP uprawnienie do samostanowienia i współdecydowania miałoby być teraz ograniczane dla realizacji politycznych celów rządu PO–PSL? 4. Czy Pan Premier zagwarantuje ekonomicznie, politycznie i prawnie, że nie będą miały miejsca negatywne skutki wprowadzenia euro w tak szybkim terminie, jak zapowiada to rząd, tj. w 2011 r.? Czy czeka nas realizacja w związku z tym kolejnego tzw. planu Balcerowicza? 5. Nie chcąc w odrębnym piśmie kierować do Pana Premiera pytania, co prawda niezwiązanego z zagadnieniami euro, zapytam teraz, dlaczego widocznym skutkiem realizacji przez rząd Pana Premiera programu racjonalnej polityki kadrowej jest znaczne zwiększenie liczby sekretarzy stanu, podsekretarzy stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów oraz w ministerstwach, co wiąże się automatycznie z dodatkowym zatrudnieniem dla nich pracowników obsługi biurowo-transportowej oraz zwiększonymi kosztami obsługi materiałowej? Łączę wyrazy szacunku Poseł Maks Kraczkowski Warszawa, dnia 29 września 2008 r.

Warszawa, dnia 1 października 2008 r. Interpelacja (nr 5358) do prezesa Rady Ministrów w sprawie działań podejmowanych przez rząd w związku z jego dążeniem do wprowadzenia Polski do eurosystemu Szanowny Panie Premierze! Rząd PO–PSL podejmuje intensywne polityczne i medialne działania

46 Interpelacja (nr 5359) do ministra sprawiedliwości w sprawie działań podejmowanych przez ministra sprawiedliwości w związku z przeprowadzeniem w 2008 r. egzaminów na aplikacje prawnicze Szanowny Panie Ministrze! Dzięki publikacjom prasowym opinia publiczna niedawno uzyskała informację o sposobach przygotowywania, prowadzenia intensywnych działań marketingowych rządu PO–PSL przez urzędników zatrudnionych w KPRM. Co szczególnie przykre, niewiele jednak prace rządu pana premiera Donalda Tuska mają wspólnego z realizacją wyborczego hasła Platformy Obywatelskiej: By żyło się lepiej, wszystkim, przynajmniej jeśli idzie o dostęp młodych ludzi do wykonywania zawodów prawniczych. Znaczną liczbę absolwentów studiów wyższych stanowią absolwenci wydziałów prawa. Należy wskazać, że w chwili obecnej w wielu miastach funkcjonują ośrodki akademickie prowadzące studia na kierunku: prawo. W dniu 20 września 2008 r. miała miejsce przysłowiowa „czarna sobota” zdających egzaminy aplikacyjne. Z danych publikowanych w mediach wynika, że jedynie 1699 osób na blisko 13 000 zdających pomyślnie przeszło sobotni egzamin. Taki san spraw niepokoi szczególnie w świetle wysokiego poziomu nauczania na uczelniach wyższych, kształcących młodych prawników, nad utrzymaniem którego czuwa odpowiedni resort rządu PO–PSL. Powstaje zatem pytanie, czy utrudnianie absolwentom studiów prawniczych dostępu do zawodów prawniczych poprzez ustawianie nazbyt wysokiej poprzeczki egzaminacyjnej może być sposobem faktycznego zamykania dostępu młodym prawnikom do dalszego kształcenia w ramach zawodów prawniczych? W związku z powyższym uprzejmie proszę Pana Ministra o następujące stanowisko: 1. Kto był autorem, współautorem zestawów egzaminacyjnych na aplikacje radcowską i adwokacką? Czy brane były pod uwagę realia stosowania w przyszłości tak niszowych lub zbyt szczegółowych przepisów prawa przez radców prawnych i adwokatów? Zagadnienie to jest szczególnie ważne wobec sprzecznych informacji, jakie podawane są w mediach odnośnie do pomysłodawców pytań. 2. Czy zdaniem Pana Ministra znajomość wszystkich przepisów prawa obowiązujących w Polsce jest tak naprawdę, wśród specjalizujących się radców prawnych lub adwokatów, w praktyce możliwa i celowa? 3. Czy według Pana Ministra sami egzaminatorzy oceniający zestawy egzaminacyjne oraz ich autorzy byliby w stanie samodzielnie odpowiedzieć prawidłowo na 100% lub 90% zawartych w zestawach pytań? Pytanie to nie jest retoryczne. 4. Czy takie przeprowadzenie egzaminów na aplikacje prawnicze w skali całego kraju nie może być oceniane przez rozgoryczonych młodych ludzi jako z góry ustalony, celowy i zaplanowany zabieg, mający na celu tak naprawdę ograniczenie dostępu obywatelom do fachowej pomocy prawnej, poprzez redukcję potencjalnych aplikantów? Czy taka polityka będzie również miała zastosowanie podczas egzaminów zawodowych kończących aplikację radcowską lub adwokacką? 5. Czy Ministerstwo Sprawiedliwości uważa, że obecny system kodowania zestawów egzaminacyjnych cyframi zapewnia pełną anonimowość osób, które dany zestaw egzaminacyjny wypełniły? Czy tego rodzaju jawność, wiedza o posiadanym numerze, jaki identyfikuje dany zestaw egzaminacyjny, może prowadzić do nadużyć? 6. Czy Ministerstwo Sprawiedliwości nie rozważa kodowania zestawów egzaminacyjnych kodami kreskowymi, tak jak to miało miejsce w b. Urzędzie Służby Cywilnej podczas egzaminów na urzędników służby cywilnej, celem zagwarantowania pełnej anonimowości? Łączę wyrazy szacunku Poseł Maks Kraczkowski Warszawa, dnia 27 września 2008 r. Interpelacja (nr 5360) do ministra gospodarki w sprawie realizacji programu wycofywania azbestu z gospodarki, z dnia 19 czerwca 1997 r. Szanowny Panie Ministrze! Zagrożenie, jakie niesie ze sobą obecność włókien azbestowych w powietrzu, jest jednym z najważniejszych priorytetów dla ochrony zdrowia i środowiska. Realizację programu usuwania azbestu i wyrobów zawierających azbest stosowanych na terytorium Polski szczegółowo określa dokument, który powstał w wyniku przyjęcia przez Sejm RP realizacji w sprawie programu wycofania azbestu z gospodarki z dnia 19 czerwca 1997 r. (MP z 1997 r., nr 38, poz. 373) oraz z ustawy z dnia 19 czerwca 1997 r. o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest (Dz. U. z 2004 r., nr 3, poz. 20, z późn. zm.). W kraju mamy ponad 15 mln ton wyrobów zawierających azbest, które zgodnie z programem mają zostać usunięte do 31 grudnia 2032 r. Obecnie realizacja programu najgorzej przedstawia się na terenach wiejskich, a dokładniej na drogach przebiegających przez te obszary. Azbest

47 często wykorzystywany jest jako materiał do utwardzania polnych dróg lub do łatania powstałych wskutek opadów deszczu dziur. Zainteresowanie tą sprawą, głównie ze strony władz samorządowych, jest nikłe. Wciąż nie jest wiadomo, jaka ilość minimalna pyłu azbestowego wywołuje choroby. Uszkodzony azbest, w wyniku obróbki mechanicznej, staje się przyczyną śmiertelnych chorób, większa ilość włókna azbestu wdychanego do układu oddechowego to przyczyna zwiększenia ryzyka chorób: pylicy azbestowej (azbestozy), raka płuc, międzybłoniaka opłucnej i otrzewnej oraz innych zmian w płucach. Mając na uwadze dobro społeczne i konieczność kontroli stanu realizacji usuwania azbestu i dalszego jego procesu, proszę Pana Ministra o odpowiedź na następujące pytania: 1. Na jakim etapie zaawansowania znajdują się obecnie przedmiotowe prace w ramach programu usuwania azbestu, a także wyrobów posiadających azbest? 2. Czy Pan Minister ma zamiar podjąć działania w kwestii kontroli stanu zawartości azbestu na polskich drogach? 3. Czy istnieje możliwość nałożenia na władze samorządowe obowiązku szerszej kontroli i wnikliwego badania stanu wiejskich dróg? 4. Czy można się spodziewać przyspieszenia w realizacji programu usuwania azbestu? Poseł Elżbieta Streker-Dembińska Konin, dnia 30 września 2008 r. Interpelacja (nr 5361) do ministra finansów w sprawie zwiększenia obsady celników na wschodniej granicy W chwili obecnej największe towarowe przejście graniczne Unii Europejskiej Dorohusk – Jagodno posiada znaczne niedobory kadrowe w Służbie Celnej, co zwiększa czas oczekiwania na przekroczenie granicy przez podróżnych, powoduje długie kolejki, które utrudniają ruch na często uczęszczanej drodze krajowej nr 12. W związku z tym zwracam się do ministerstwa z interpelacją, czy i jakie kroki zostaną podjęte, aby usprawnić odprawy na ww. przejściu granicznym? Czy przeprowadzone zostaną działania w celu znacznego zwiększenia liczby etatów celników, w szczególności w Dorohusku? Poseł Grzegorz Raniewicz Chełm, dnia 24 września 2008 r. Interpelacja (nr 5362) do ministra spraw wewnętrznych i administracji w sprawie rozbudowy infrastruktury przejść granicznych W związku z natężonym ruchem oraz nieustannie pojawiającym się problemem kolejek na wschodniej granicy istnieje duża potrzeba budowy parkingu buforowego w szczególności na przejściu granicznym Dorohusk – Jagodno. Jakie działania planuje podjąć ministerstwo w celu rozwiązania powyższego problemu? Poseł Grzegorz Raniewicz Chełm, dnia 24 września 2008 r. Interpelacja (nr 5363) do ministra finansów w sprawie zapewnienia finansowania programu rozwoju polsko-ukraińskiej granicy państwowej na lata 2008–2012 Zwracam się z interpelacją do ministra finansów o określenie obecnych planów budżetowych ministerstwa odnośnie do programu rozwoju polsko-ukraińskiej granicy państwowej na lata 2008–2012. Wieloletni program opracowany przez Zespół ds. Zagospodarowania Granicy Państwowej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji określa zadania do realizacji na odcinku polsko-ukraińskim, niezbędne do spełniania jej funkcji. Jakie środki finansowe ministerstwo planuje przeznaczyć na powyższy program w latach budżetowych 2009–2012? Poseł Grzegorz Raniewicz Chełm, dnia 24 września 2008 r. Interpelacja (nr 5364) do ministra infrastruktury w sprawie wprowadzenia uregulowań dotyczących pojazdów – quadów Szanowny Panie Ministrze! Uzyskałem informację, iż rząd zamierza przyjąć projekt ustawy wprowadzającej obowiązek posiadania prawa jazdy kategorii AM dla korzystających ze skuterów.

48 Projekt ten wychodzi naprzeciw żądaniom zgłaszanym również przez moich wyborców, z którymi w okręgu wyborczym się często spotykam. Wydaje się wszakże koniecznością objęcie tą ustawą pojazdów trzy- lub czterokołowych znanych nazwą quadów. Pojazdy te są powszechnie nabywane dla dzieci. Sprzedawcy tego typu pojazdów informują, że w okresie Pierwszej Komunii Świętej znacznie wzrasta sprzedaż quadów. Dowodzi to iż istotnie pojazdami tymi poruszają się dzieci. Również praktyka, o czym informują lokalni policjanci, uczy, że korzystanie z quadów przez nieletnich jest powszechna. Stanowi to nie mniejsze zagrożenie niż korzystanie z monocyklów i skuterów. Wnoszę w tej sytuacji, aby w tworzonym akcie prawnym objąć obowiązkiem posiadania prawa jazdy kategorii AM również kierowców tego rodzaju pojazdów. Proszę Pana Ministra o informację: Czy możliwe jest rozszerzenie przedmiotowe proponowanych przepisów? Z poważaniem Poseł Janusz Mikulicz Legnica, dnia 26 września 2008 r. Interpelacja (nr 5365) do ministra finansów w sprawie planowanej podwyżki stawki akcyzy na gaz przeznaczony do zasilania samochodów (LPG) Szanowny Panie Ministrze! Podatek akcyzowy nałożony na autogaz pozostaje w Polsce od kilku lat na niezmienionym poziomie. Obecnie wysokość tego podatku oscyluje w granicach 200 euro/tonę przy zalecanym w dyrektywie europejskiej poziomie nie niższym niż 125 euro/tonę. Należy oczywiście pamiętać, że podatek akcyzowy to nie jedyne obciążenie fiskalne nałożone na ten rodzaj paliwa – 40% ceny LPG to również podatek VAT (22%), opłata paliwowa czy podatki pośrednie (dochodowy, CIT itd.). W ubiegłym roku wpływ do budżetu państwa z tytułu akcyzy na LPG wyniosły 1227 mln zł. Wzrost tego wpływu w stosunku do lat poprzednich wynika bezpośrednio z większej sprzedaży LPG, a nie z podniesienia stawki akcyzy. Stawka ta w obecnej wysokości i tak należy do najwyższych w Europie. Należy pamiętać, że kierowcy, którzy zainstalowali w swoich pojazdach instalacje gazowe ponieśli z tego tytułu znaczne koszty, a budżet państwa wzbogacił się o wpływy z tytułu podatku VAT od zainstalowanych ponad 3 mln instalacji gazowych oraz innych obciążeń nałożonych zarówno na kierowców, jak i osoby prowadzące działalność gospodarczą w tej branży. Sam wpływ z tytułu podatku VAT od zamontowanych instalacji jest wyższy od zeszłorocznego wpływu z tytułu akcyzy. Nie bez znaczenia jest fakt, że w innych krajach UE prowadzone są działania wspierające rozwój – w długofalowej perspektywie – zastosowania paliw alternatywnych dla benzyny czy oleju napędowego. Mowa tu o LPG, ale także o CNG, LNG czy wodorze. Wsparcie to wynika zarówno z przesłanek ekologicznych, jak i strategicznych – pozwala bowiem zdywersyfikować nośniki energii wykorzystywane do napędu samochodów. Warto również zauważyć, że dziś w Polsce samochodami z instalacją LPG jeździ również policja czy służba zdrowia. Bardzo prawdopodobnym scenariuszem – w przypadku podniesienia stawki akcyzy na LPG – jest coraz mniejsza sprzedaż LPG. Wzrost ceny zahamuje zarówno wzrost liczby nowych instalacji (dodatkowe wpływy do budżetu) jak i sprzedaż samego gazu, co w efekcie nie przyniesie prognozowanego wzrostu wpływów z tytułu tego właśnie podatku. Obok wyżej wymienionych argumentów należy również brać pod uwagę uwarunkowania społeczne. Przy obecnych cenach ropy naftowej, co za tym idzie benzyny, autogaz stanowi realną alternatywę dla mniej zarabiających Polaków. Instalacje gazowe w samochodach Polaków to oprócz wymiernych oszczędności często jedyna dla nich możliwość, aby w sposób rentowny prowadzić np. działalność gospodarczą. Wobec tego mamy do Pana Ministra następujące pytania: 1. Czy przeprowadzono analizę, która wykazałaby, jak podwyżka stawki podatku akcyzowego wpłynie zarówno na liczbę nowych instalacji gazowych jak i sprzedaż samego LPG, a co za tym idzie na poziom wpływów do budżetu państwa z tytułu tego właśnie podatku oraz innych ponoszonych przez podatnika podczas np. zakupu instalacji? 2. Czy nie jest zasadne wspieranie rozwoju rynku paliw alternatywnych w kontekście coraz wyższych cen ropy naftowej? 3. Czy ew. podwyżka akcyzy, co za tym idzie, znaczne zróżnicowanie cen gazu do użytku domowego i służącego do napędzania samochodów nie będzie prowadzić do wzrostu przestępczości gospodarczej chociażby w postaci powstawania nielegalnych przepompowni gazu z butli 11 kg do butli samochodowych? Wystarczy spojrzeć, jakie skutki dla budżetu państwa i wymiaru sprawiedliwości przyniosła różnica w podatku akcyzowym nałożonym na olej opałowy i napędowy. Z poważaniem Poseł Jarosław Pięta oraz grupa posłów Sosnowiec, dnia 29 września 2008 r.

49 Interpelacja (nr 5366) do ministra kultury i dziedzictwa narodowego w sprawie form organizacyjnych instytucji kultury, których organizatorami są jednostki samorządu terytorialnego Szanowny Panie Ministrze! Uregulowania prawne dotyczące form organizacyjnych bibliotek, których organem założycielskim są jednostki samorządu terytorialnego, ograniczają ich samodzielność i nie odpowiadają realiom ekonomicznym związanym z funkcjonowaniem tych placówek. Kiedy przeczytamy treść art. 10 ustawy z 27 czerwca 1997 r. o bibliotekach (Dz. U. Nr 85, poz. 539, ze zm.) z pozoru problemu nie ma. W myśl tego przepisu „biblioteka może stanowić samodzielną jednostkę organizacyjną albo wchodzi w skład innej jednostki”. Podobne stanowisko można wywieść z przepisów art. 2 i 4 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2001 r. Nr 13, poz. 123, ze zm.), gdzie wśród form prowadzenia działalności kulturalnej wymienia się między innymi biblioteki. W myśl ukształtowanego obecnie poglądu gminna biblioteka publiczna winna działań jako samorządowa jednostka organizacyjna, funkcjonująca w formie instytucji kultury finansowana z budżetu gminy jedynie za pomocą dotacji. W sprzeczności z tymi zapisami stoi art. 13 ust. 7 ustawy o bibliotekach, w którym zakazuje się łączenia bibliotek publicznych z innymi instytucjami kultury oraz bibliotekami szkolnymi i pedagogicznymi. Zakaz ten wprowadzono nowelizacją do ustawy z 27 lipca 2001 r., która obowiązuje od 1 stycznia 2002 r. Zmiana ta miała na celu zapewnienie bibliotekom publicznym odrębności i własnego budżetu, aby mogły one skupić się na realizacji głównego celu, czyli obsłudze czytelników. Spowodowała ona konieczność wydzielania bibliotek ze struktur innych instytucji kultury poprzez wydanie aktów o ich utworzeniu, nadanie im statutów i umieszczenia w rejestrze instytucji kultury. Zdaniem interpelującego przepisy prawa powinny przyznać gminie jako organizatorowi możliwości wyboru trybu finansowania instytucji kultury na terenie gminy. Powinno być prawnie dopuszczone prowadzenie działalności kulturalnej w formie jednostek budżetowych i zakładów budżetowych. Od 2000 r. samorządowe instytucje kultury funkcjonują jako niezależne od budżetu organizatora jednostki wyposażone w majątek, samodzielność finansową i osobowość prawną. Jednak ich samodzielność finansowa jest iluzją, bo funkcjonowanie i działalność jednostek opiera się prawie wyłącznie na dotacjach od samorządu. W przypadku bibliotek w małych ośrodkach miejskich i w gminach wiejskich pozyskanie dodatkowych poza dotacją przychodów jest znikome. Wynika to ze specyfiki działalności, jaką prowadzą biblioteki. Postępujący we współczesnym świecie spadek zainteresowania literaturą wydawaną w formie książek jest faktem bezspornym, szczególnie wśród dzieci i młodzieży. Wpływa to na brak zainteresowania działalnością bibliotek i czytelni. W tej sytuacji zarówno narzucanie samorządom formy organizacyjno-finansowej funkcjonowania bibliotek, jak i ograniczenie możliwości ich łączenia z innymi instytucjami kultury stanowi nieuzasadnioną uciążliwość w sferze ograniczenia możliwości dostosowania tych form do realiów danej wspólnoty samorządu, czy racjonalizacji kosztów funkcjonowania tych jednostek. Usytuowanie bibliotek jako instytucji kultury finansowanych dotacją rodzi dodatkowe koszty związane z jej funkcjonowaniem, takie jak zapewnienie odrębnej obsługi jednostki organizacyjnej skazanej praktycznie na finansowanie w 100% z dotacji budżetu samorządu. Stworzenie i narzucenie samorządom form organizacyjnych, które w zamyśle ustawodawcy miały się samofinansować, jest nierealne. Samorządowe instytucje kultury zupełnie nie spełniają tego wymogu. Taka zaś odrębność sprzyja osłabieniu kontroli samorządu nad takimi jednostkami, co prowadzi do powstania szeregu nieprawidłowości, w tym dotyczących prowadzenia rachunkowości tych jednostek. Dochodzi nawet do kuriozalnych sytuacji, w których kierujących daną instytucją twórca pdopisuje z samym sobą umowy. W związku z tym proszę o zajęcie stanowiska w tej sprawie oraz o poinformowanie, czy ministerstwo zamierza podjąć inicjatywę w tym zakresie. Z poważaniem Poseł Adam Krupa Głubczyce, dnia 24 września 2008 r. Interpelacja (nr 5367) do ministra spraw wewnętrznych i administracji w sprawie procederu przywożenia na terytorium RP odpadów przez obywateli państw ościennych – sygnatariuszy porozumienia z Schengen Od 21 grudnia 2007 r. obywatele Rzeczypospolitej Polskiej mogą korzystać z uprawnień, jakie są przynależne państwom członkowskim strefy Schengen. Niewątpliwie przystąpienie Polski do tego obszaru przyniosło wiele pozytywnych skutków dla osób podróżujących po terytorium sygnatariuszy porozumienia z 1985 r. Łatwość przemieszczania się, zniesienie kontroli granicznej na granicach wewnętrznych państw członkowskich to niewątpliwie zalety tego sytemu. Jednocześnie wzmocnienie współpracy policyj-

50 nej, a także innych służb w rejonie przygranicznym, czy wykorzystanie bazy SIS stało się gwarantem utrzymania stanu i poczucia bezpieczeństwa publicznego na odpowiednim poziomie. Komentarze i analizy informacji dotyczące oceny efektów, w okresie niespełna roku od momentu przystąpienia Polski do strefy, wydają się w dużej mierze potwierdzać pozytywny wpływ wdrożenia rozwiązań reżimu z Schengen. Istnieją jednak obszary, co do których pojawią się kontrowersje związane z funkcjonowaniem wprowadzonych rozwiązań w zakresie zapewnienia szczelności granic. W lokalnej i ogólnokrajowej prasie pojawiają się niepokojące artykuły informujące o próbach przewożenia na terytorium RP odpadów przez obywateli państw ościennych – sygnatariuszy porozumienia z Schengen. Zjawisko to stanowi zagrożenie dla stanu środowiska w danym regionie. Koszty utylizacji ponoszą samorządy lokalne. Szacuje się, że może to być nawet ilość rzędu dziesiątek tysięcy ton rocznie. W związku z powyższym pragnę zapytać Pana Ministra: 1. Czy opisywane zjawisko zostało przez resort zdiagnozowane? 2. Jak jest szacowana skala procederu? 3. Jakie środki planuje się podjąć, aby ograniczyć przemyt odpadów na terytorium RP? Poseł Witold Pahl Warszawa, dnia 29 września 2008 r. Interpelacja (nr 5368) do ministra infrastruktury w sprawie projektu Narodowej Strategii Gospodarowania Wodami 2030 W związku z ogłoszeniem na stronach Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej Narodowej Strategii Gospodarowania Wodami 2030 na podstawie stanowiska przesłanego przez Odratrans SA z siedzibą we Wrocławiu z dnia 29 września 2008 r. pragnę zwrócić się do Pana Ministra z prośbą o wyjaśnienie zastrzeżeń wskazanych przez opiniodawców. Pierwsza wątpliwość związana z projektem Narodowej Strategii Gospodarowania Wodami 2030 dotyczy braku odniesienia autorów dokumentu do norm obowiązujących w zakresie planowania rozwoju żeglugi śródlądowej, a są to, zgodnie ze wskazaniami Odratrans SA: 1) decyzja nr 1692/96 Parlamentu Europejskiego i Rady Europy z dnia 23 lipca 1996 r. w sprawie wspólnych wytycznych dotyczących rozwoju transeuropejskiej sieci transportowej (sieć TEN-T); 2) „Biała księga w sprawie europejskiej polityki transportowej” do roku 2010; 3) komunikat Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 17 stycznia 2006 r. Zintegrowany Europejski Program Działań na Rzecz Żeglugi Śródlądowej NAIADES; 4) ramowa dyrektywa wodna 2000/60/EC z października 2000 r. ustanawiająca ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej, Dz. Urz. WE L 327 z 22.12.2000; 5) załącznik do obwieszczenia prezesa Rady Ministrów o ogłoszeniu „Koncepcji polityki przestrzennego zagospodarowania kraju”. W sposób krytyczny autorzy opinii o projekcie strategii przedstawionej przez Krajowy Zarząd Gospodarki Wodnej odnoszą się do zawężenia, w kontekście transportu wodnego, rozwiązań zawartych w Programie dla Odry 2006, co według stanowiska Odratrans SA równoznaczne jest z utrzymaniem obecnych standardów i brakiem perspektyw rozwoju. Zastrzeżenia budzi diagnoza stanu polskiej żeglugi śródlądowej, a w szczególności wskazań czynników determinujących jej ograniczony rozwój. Mając na uwadze szczególne walory ekonomiczne i ekologiczne śródlądowego transportu wodnego, proszę o ustosunkowanie się do argumentacji podnoszonej przez podmioty gospodarcze zainteresowane rozwojem tej dziedziny transportu i udzielenie odpowiedzi na niżej zadane pytania: — Czy resort zapoznał się z opinią Odratrans SA? — Czy zdaniem resortu projekt dokumentu przygotowany przez Krajowy Zarząd Gospodarki Wodnej jest zgodny z normami, na które powołują się autorzy przywołanego stanowiska? — Czy obecnie rozważa się wprowadzenie zmian do strategii rozwoju dróg śródlądowego transportu wodnego? Poseł Witold Pahl Warszawa, dnia 29 września 2008 r. Interpelacja (nr 5369) do ministra pracy i polityki społecznej w sprawie opieki medycznej w domach opieki społecznej Szanowna Pani Minister! Wejście w życie reformy ochrony zdrowia zmieniło funkcjonowanie domów pomocy społecznej. Domy te nie świadczą usług zdrowotnych, ponieważ nie posiadają statusu zespołu opieki zdrowotnej. Regulacja ta wynika z faktu pełnienia przez zakłady opieki zdrowotnej i domy pomocy społecznej odmiennych zadań. Taka interpretacja ministerstwa skierowana w piśmie do starostów powiatów/prezydentów miast spowodowała wiele kontrowersji.

51 W domach pomocy społecznej przebywają osoby, które potrzebują opieki długoterminowej nie tylko ze względu na wiek, ale często z powodu przewlekłej choroby lub niepełnosprawności. Niejednokrotnie są to osoby psychicznie chore, niepełnosprawne intelektualnie. Szczególnego znaczenia nabiera umiejętność właściwej obserwacji, która pozwala szybko reagować na symptomy pogorszenia stanu zdrowia. Dyżury pielęgniarskie ze względu właśnie na specyfikę muszą być świadczone całodobowo, również w czasie weekendów i świąt. Pielęgniarki są niezbędne. Praca pielęgniarek zatrudnionych w domach pomocy społecznej nie różni się od pracy pielęgniarek wykonujących podobne czynności w zakładach opieki zdrowotnej. Te pracujące jednak w domach pomocy społecznej przez okres pięciu lat tracą prawo do wykonywania zawodu pielęgniarskiego ze względu na to, że nie pracują w jednostce medycznej. W związku z powyższym pragnę zapytać Panią Minister: Kiedy i jakie działania zamierza podjąć Ministerstwo Zdrowia, aby ustawowo uregulować status pielęgniarek pracujących w domach pomocy społecznej, narażonych obecnie na utratę prawa do wykonywania zawodu? Czy opieka pielęgniarki środowiskowej zapewni całodobową opiekę mieszkańcom domów pomocy społecznej o profilu specjalistycznym? Z poważaniem Posłanki Domicela Kopaczewska i Teresa Piotrowska Włocławek, dnia 30 września 2008 r. Interpelacja (nr 5370) do ministra infrastruktury w sprawie procedur wydawania świadectw energetycznych Szanowny Panie Premierze! Do mojego biura poselskiego zwracają się przedstawiciele władz samorządowych w sprawie wyjaśnienia aspektów Prawa budowlanego dotyczącego przepisów uzyskania świadectw energetycznych. Obowiązek wprowadzenia świadectw energetycznych dla budynków przeznaczonych na sprzedaż i wynajem wynika z dyrektywy UE 2002/91 z 16 grudnia 2001 r., a po raz pierwszy został sprecyzowany zmianą ustawy Prawo Budowlane z 19 września 2007 r.oraz w późniejszym czasie przez projekt ustawy Ministerstwa Infrastruktury z 15 sierpnia 2008 r. Zgodnie z jej treścią zarówno stare, jak i nowe budynki komunalne, a nawet te przeznaczone na cele socjalne, powinny już od 1 stycznia 2009 r. posiadać świadectwa energetyczne. Biorąc pod uwagę nowy projekt, miasto Częstochowa musi uzyskać świadectwa energetyczne dla ponad 600 budynków mieszkalnych oraz dla kilku budynków użyteczności publicznej, takich jak: teatr, muzeum, czy MGSz. Zaznaczam przy tym, że szacowany koszt wydania takiego świadectwa wynosi 1000 zł. Nie opłaty jednak stanowią problem. Najbardziej problematycznym zagadnieniem jest brak odpowiednio wykwalifikowanych osób, posiadających uprawnienia do sporządzenia owych świadectw. Kwalifikacje, jakie musi posiadać osoba ubiegająca się o to stanowisko, zostały sprecyzowane dopiero w rozporządzeniu ministra infrastruktury ze stycznia 2008 r., natomiast w projekcie ustawy z 15 sierpnia 2008 r. wyznaczono kolejne, nowe wymogi dotyczące rejestru ekspertów uprawnionych do wydawania świadectwa. Obecnie trwają kursy umożliwiające uzyskanie uprawnień do wystawiania świadectw. W efekcie, z powodu braku uprawnionych do ich wystawiania fachowców, nie jest możliwe uzyskanie do końca roku wymaganych świadectw energetycznych. Czy ministerstwo zna te kwestie? Drugim niepokojącym problemem jest zaproponowany przez ministra infrastruktury aspekt zaostrzenia sankcji prawnych wobec osób, które nie będą posiadały w wyznaczonym terminie odpowiednich dokumentów. Czy ten termin nie jest zbyt wczesny? Obowiązek posiadania świadectw od 1 stycznia 2009 r. może zostać zrealizowany jedynie w przypadku nowych obiektów, natomiast właściciele starszych nieruchomości, w tym gminy, powinny mieć czas – przynajmniej trzy lata – na dostosowanie się do wymogów ustawowych. Czy istnieje możliwość weryfikacji przepisów Prawa budowlanego i czy ministerstwo zamierza podjąć działania zmierzające do zmiany obowiązującego w tym zakresie prawa? Z poważaniem Poseł Halina Rozpondek Warszawa, dnia 30 września 2008 r.

52 Interpelacja (nr 5371) do ministra finansów w sprawie sprecyzowania przepisów przejściowych po likwidacji od 1 stycznia 2009 r. ulgi meldunkowej przy sprzedaży nieruchomości Szanowny Panie Ministrze! Sprawa dotyczy planowanej likwidacji od 1 stycznia 2009 r. obowiązku meldunkowego. Wskutek tej zmiany zniknie również ulga meldunkowa dla kupujących nieruchomości do grudnia 2008 r. Co prawda nowelizacja ustawy o PIT zakłada przedłużenie możliwości korzystania z tej ulgi przy sprzedaży nieruchomości na zasadach praw nabytych, podatnicy ze zwolnienia jednak nie skorzystają z powodu błędu w przepisach przejściowych. Podstawowym warunkiem, jaki trzeba spełnić, aby skorzystać z ulgi meldunkowej, jest zameldowanie na pobyt stały w zbywanej nieruchomości przez co najmniej 12 miesięcy. Jeśli podatnik kupi dom lub mieszkanie przed końcem 2008 r. i od razu się zamelduje, to rzeczywiście nabędzie prawo do ulgi. Nie spełni jednak warunku 12-miesięcznego zameldowania i z ulgi tej nie skorzysta, a wszystko za sprawą likwidacji obowiązku meldunku od 1 stycznia 2009 r. Podatnicy nie skorzystają również z nowych ulg podatkowych, bo wejdą one w życie z dniem 1 stycznia 2009 r. Stawia to w niekorzystnej sytuacji tych podatników, którzy nabyli nieruchomość w latach 2007– –2008, ale nie nabyli prawa do ulgi meldunkowej (np. zameldowali się w 2008 r. i nie będą mieli zameldowania przez 12 miesięcy, bo dnia 31 grudnia 2008 r. znika instytucja meldunku), więc nie będą mogli skorzystać z żadnej ulgi, tj. ani ulgi obowiązującej do końca 2006 r., ani ulgi meldunkowej, ani też ulgi, która będzie obowiązywała od stycznia 2009 r. W związku z powyższą sytuacją pragnę prosić o odpowiedź na pytania: 1. Czy Ministerstwo Finansów podejmie się doprecyzowania przepisów przejściowych w nowelizacji ustawy o PIT? 2. Czy możliwe jest zezwolenie tym podatnikom, którzy zameldowali się w nabytych lokalach w 2008 r., na skorzystanie z ulgi meldunkowej, np. poprzez określenie w przepisach, że rejestracja, którą zastąpi meldunek, wywiera skutki takie, jak meldunek i w związku z tym po upływie 12 miesięcy od zameldowania skutkuje nabyciem praw do ulgi meldunkowej? Z poważaniem Poseł Michał Jaros Warszawa, dnia 30 września 2008 r. Interpelacja (nr 5372) do ministra sportu i turystyki w sprawie zmian w ustawie o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 Szanowny Panie Ministrze! Sprawa dotyczy zmian w ustawie z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (Dz. U. Nr 173, poz. 1219). Zmiany te zostały pozytywnie zaopiniowane przez sejmową podkomisję stałą do spraw przygotowania Polski do organizacji Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 i mają one na celu uproszczenie procedur administracyjnych obowiązujących podczas realizacji inwestycji związanych z turniejem Euro 2012. W związku z niedokładnym sprecyzowaniem niektórych kwestii, połączonych z decyzją o lokalizacji przedsięwzięć Euro 2012 oraz wypłacaniem odszkodowań, proponuję uściślenie niektórych zagadnień. Po pierwsze, decyzja o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 powinna stanowić podstawę do dokonania wpisów w księdze wieczystej i w katastrze nieruchomości. Proponuję zawrzeć to w rozdziale 4 o „Lokalizacji przedsięwzięć Euro 2012”. Po drugie, linie rozgraniczające teren, o których mowa w art. 24 ust. 1, powinny automatycznie stanowić linie podziału nieruchomości, a nieruchomości wydzielone tymi liniami rozgraniczającymi stawać się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego realizującej przedsięwzięcie Euro 2012 – z dniem, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 stała się ostateczna, za odszkodowaniem ustalonym w odrębnej decyzji przedsięwzięcia Euro, stanowią linie podziału nieruchomości. Mając na uwadze ustalenia co do wysokości i wypłacania odszkodowania, o którym mowa w ust. 4, sugeruję, by stosować tutaj przepisy o gospodarce nieruchomościami. Dbając o dobro dotychczasowych właścicieli nieruchomości, sugeruję wprowadzenie ustępu, w którym zawarte by było wyrażenie zgody na nieodpłatne użytkowanie nieruchomości przez tych właścicieli do czasu uzyskania pozwolenia na budowę. Poniżej przedstawiam przykładowe brzmienie proponowanych przeze mnie przepisów: a) „Decyzja o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro stanowi podstawę do dokonania wpisów w księdze wieczystej i w katastrze nieruchomości.” b) „Linie rozgraniczające teren ustalone decyzją o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro stanowią linie podziału nieruchomości.” c) „Nieruchomości wydzielone liniami rozgraniczającymi teren stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa albo jednostki samorządu teryto-

53 rialnego realizującej przedsięwzięcie Euro 2012 – z dniem, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 stała się ostateczna, za odszkodowaniem ustalonym w odrębnej decyzji.” d) „Do ustalenia wysokości i wypłacenia odszkodowania stosuje się odpowiednio przepisy o gospodarce nieruchomościami.” e) „Do czasu uzyskania pozwolenia na budowę nieruchomości mogą być użytkowane nieodpłatnie przez dotychczasowych właścicieli.” Proszę również uprzejmie Pana Ministra o odpowiedź na pytanie, czy zaproponowane przeze mnie zmiany zostaną rozpatrzone przez Ministerstwo Sportu i Turystyki, tak aby jak najszybciej znalazły się w przedmiotowej ustawie oraz w jakim czasie można się spodziewać dokonania przedstawionych przeze mnie zmian. Z poważaniem Poseł Michał Jaros Interpelacja (nr 5374) do ministra zdrowia w sprawie objęcia specjalistycznych studiów menedżerskich na Uniwersytecie Ekonomicznym we Wrocławiu programem certyfikowanych szkoleń dla dyrektorów placówek służby zdrowia Szanowna Pani Minister! Sprawa dotyczy poszukiwania szkoły menedżerskiej, która zgodnie z wolą Ministerstwa Zdrowia wprowadziłaby program certyfikowanych szkoleń dla dyrektorów placówek służby zdrowia wzorowanych na modelu francuskim. Uniwersytet Ekonomiczny we Wrocławiu w porozumieniu z Akademią Medyczną we Wrocławiu oraz Uniwersytetem 13 w Paryżu (L’Universite Paris Nord 13) rozpoczął program studiów o specjalności „Zarządzanie instytucjami opieki zdrowotnej i społecznej”. Są to polsko-francuskie dwuletnie zaoczne magisterskie studia uzupełniające poziom Master na kierunku Zarządzanie. Studia te idealnie pasują do unikalnego w skali kraju projektu, którego wprowadzenie w życie rozważa Ministerstwo Zdrowia. Pomoc finansowa oraz ogólne wsparcie ministerstwa w tym projekcie pozwoliłoby jeszcze bardziej rozwinąć działania i obszary związane z powstałymi już na Uniwersytecie Ekonomicznym we Wrocławiu studiami, przeznaczonymi dla przyszłych dyrektorów placówek służby zdrowia. Dodatkowym atutem uczelni jest prowadzona współpraca z francuskim Uniwersytetem 13 w Paryżu. Zwracam się z uprzejmą prośbą o udzielenie mi odpowiedzi na następujące pytania: 1. Czy studia na Uniwersytecie Ekonomicznym we Wrocławiu wpisują się w planowany przez Ministerstwo Zdrowia program? 2. Czy w związku z tym studia na Uniwersytecie Ekonomicznym we Wrocławiu mogą być objęte tym programem? 3. Czy można liczyć na jakieś dofinansowanie tych studiów w ramach planowanego programu? Z poważaniem Poseł Michał Jaros Warszawa, dnia 22 września 2008 r.

Warszawa, dnia 23 września 2008 r. Interpelacja (nr 5373) do ministra spraw wewnętrznych i administracji w sprawie wprowadzenia do nowych biometrycznych dowodów osobistych danych uwzględniających grupę krwi obywateli Szanowny Panie Ministrze! Sprawa dotyczy planowanego przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji w najbliższych latach wprowadzenia nowych biometrycznych dowodów osobistych. Celem ich wprowadzenia jest zwiększenie bezpieczeństwa danych osobowych. Dowód biometryczny będzie zawierał w sobie mikroprocesor z zapisanymi w nim informacjami związanymi z cechami biologicznymi posiadacza. W projekcie ujęte są takie cechy, jak struktura kodu DNA, geometria twarzy, linie papilarne, tęczówka oka, charakteryzujące się dużym stopniem lub absolutną niepowtarzalnością. W związku z powyższym chciałbym wyjść z propozycją wprowadzenia kategorii grupy krwi obywateli. Głównym argumentem przemawiającym za tym wprowadzeniem jest możliwość szybszego i sprawniejszego udzielania pomocy ofiarom wypadku. Zdecydowanie skróci to czas oraz koszty, jakie niesie ze sobą jednorazowe, potrzebne w każdym przypadku, badanie grupy krwi. Zwracam się z uprzejmą prośbą o udzielenie mi odpowiedzi na następujące pytanie: Czy istnieje możliwość wprowadzenia oznaczeń grup krwi do projektu nowych biometrycznych dowodów osobistych? Z poważaniem Poseł Michał Jaros

Warszawa, dnia 22 września 2008 r.

54 Interpelacja (nr 5375) do ministra finansów w sprawie zwiększenia możliwości finansowych spółkom celowym powstałym w celu przygotowania i wykonywania przedsięwzięć Euro 2012 Szanowny Panie Ministrze! Sprawa dotyczy zmian w przepisach mających na celu zwiększenie możliwości finansowych spółkom celowym powoływanym do realizacji zadań związanych z turniejem finałowym Euro 2012. Wprowadzenie tych zmian znacznie ułatwi i przyspieszy wszelkie inwestycje budowlane związane z przeprowadzeniem w Polsce Euro 2012. W szczególności chciałbym skupić uwagę na kluczowym punkcie inwestycji budowlanych – stadionach. W związku z powyższym proponuję wprowadzenie dla spółek celowych: 1) nowego celu inwestycyjnego dla BGK (Banku Gospodarstwa Krajowego): Budowa stadionu i udzielanie kredytu preferencyjnego na jego budowę, 2) możliwości zaciągania zobowiązań przez spółki Euro, 3) gwarancji/poręczeń rządowych zobowiązań zaciągniętych przez spółki celowe na budowę stadionów, 4) zwrotu podatku VAT, który zostanie zapłacony z tytułu realizacji zadań inwestycyjnych związanych z Euro 2012 (np. ujętych w rozporządzeniu do ustawy o Euro 2012). W związku z proponowanymi przeze mnie zmianami kieruję do Pana Ministra pytanie, czy Ministerstwo Finansów rozważy wprowadzenie powyższych zmian. Z poważaniem Poseł Michał Jaros Warszawa, dnia 18 września 2008 r. Interpelacja (nr 5376) do ministra gospodarki w sprawie sytuacji na rynku cen energii elektrycznej oraz strategii energetycznej kraju Szanowny Panie Ministrze! Sytuacja na rynku zaopatrzenia w energię elektryczną odbiorców indywidualnych i przemysłowych nie napawa optymizmem. Przedstawiciele firm energetycznych zgodnie zapowiadają na rok 2008 z kontynuacją na lata następne znaczące podwyżki cen energii elektrycznej. Choć Urząd Regulacji Energetyki zatwierdził w 2008 r. nowe taryfy dla gospodarstw domowych na poziomie 2%, to tak naprawdę przeciętna polska rodzina zapłaci o wiele więcej, ponieważ należy brać pod uwagę znaczny wzrost cen energii elektrycznej dla odbiorców przemysłowych. Z zasady wzrost kosztów produkcji z tego tytułu zostanie przerzucony na klientów finalnych, czyli konsumenta. Według analityków ceny podlegające teoretycznie wolnej konkurencji od 1 lipca 2007 r. wzrosły w styczniu 2008 r. dla najliczniejszej w Polsce grupy odbiorców taryfy G11 od 14% do 20% w porównaniu do cen roku ubiegłego (bez usługi przesyłu i dodatkowych opłat i podatków). W okresie od lutego do maja płacimy już więcej o średnio 18,78% więcej za energię elektryczną w porównaniu do roku 2007. Po ostatnich podwyżkach cen energii elektrycznej przeciętny Kowalski, otrzymując fakturę rozliczeniową, ma problemy z rozszyfrowaniem, za co właściwie tak naprawdę płaci. Z czterech składowych tego rachunku najbardziej intrygująca jest pozycja: opłata stała za dostarczenie energii elektrycznej, która pochłania ok. 45% płatności i jest wyższa o 15% (płatności) od opłaty za zużytą energię elektryczną. Biorąc pod uwagę koszty wytworzenia energii elektrycznej, które uzależnione są od kosztów paliw i ich dostarczenia, kosztów ochrony środowiska (w tym kosztów opłat za emisję spalin do atmosfery), kosztów utrzymania i eksploatacji maszyn, instalacji i urządzeń wytwórczych, aż dziw bierze, że koszty dostarczenia energii elektrycznej do odbiorcy indywidualnego pochłaniają 45% płatności (?). Kolejna sprawa to zapowiadane znaczne podwyżki cen energii elektrycznej w 2009 r. dla odbiorców przemysłu ciężkiego, które będą miały wpływ na dynamikę rozwoju gospodarczego. Już przy poziomie cen energii elektrycznej w 2007 r. spółki metalurgiczne walczyły o zachowanie rentowności. Zakładając, że średnia rentowność netto w branży sięga kilku procent, planowana znaczna podwyżka cen energii w 2009 r. w skrajnych przypadkach może pochłonąć cały zysk. W 2007 r. 1 MWh kupiona w kontrakcie rocznym przez hutę kosztowała 140–180zł. Obecnie trzeba zapłacić 220 zł. W przyszłym roku prognozowana cena za 1 MWh ma wynieść 230 zł. Mając na uwadze znaczny udział branży hutniczej i przetwórstwa przemysłowego w zużyciu energii elektrycznej, który kształtuje się na poziomie ponad 10% ogólnego zużycia w kraju, takie podwyżki cen energii elektrycznej spowodują spadek rentowności. Odbiorcy energii elektrycznej zmuszani są do cięcia kosztów i tym samym podwyższania cen swoich wyrobów. Firmy eksportujące są w najgorszej sytuacji, ponieważ wliczając koszty energii elektrycznej w cenę swoich wyrobów przy tak silnej złotówce, zmniejszają atrakcyjność wyrobu, zwłaszcza w sto-

55 sunku do konkurencyjnych cenowo wyrobów z Azji, Rosji. Te kraje nie podpisały protokołu z Kioto i przy wytwarzaniu energii elektrycznej nie są zobligowane do kupowania pozwoleń na emisję spalin. Planowany znaczny wzrosty cen energii elektrycznej w 2009 r. dla przemysłu ciężkiego może spowodować negatywne skutki dla naszej gospodarki. Po pierwsze, duże koncerny metalurgiczne przeniosą swoje zakłady ze strefy euro do kraju, gdzie jest tańsza energia elektryczna i nie obowiązuje protokół z Kioto. Po drugie, Polska traci rentę inwestycyjną, a to spowoduje, że spółki przemysłu ciężkiego będą szukać nowych miejsc pod swoje inwestycje, ale na pewno nie w Polsce. Po trzecie, ryzyko spadku konkurencyjności. Panie Ministrze! 1. Czy w najbliższych latach grozi naszej gospodarce zapaść energetyczna? 2. Czy w związku z niedoborem energii elektrycznej dla naszej gospodarki resort rozważa powrót do zaniechanego w poprzednich latach programu energetyki jądrowej? 3. Czy zwolnienie przedsiębiorstw obrotu energią elektryczną z obowiązku przedkładania do zatwierdzenia taryf dla odbiorców gospodarstw domowych spowoduje wzrost cen tego nośnika energii? 4. Dlaczego koszt dostarczenia energii elektrycznej do odbiorcy jest wyższy od kosztów zużycia wytworzonej energii? 5. Dlaczego odbiorcy energii elektrycznej są obciążani stałymi kosztami przesyłu bez względu na ilość zużytej energii? 6. Czy resort ma opracowany system osłonowy w postaci aktów prawnych dla odbiorców słabszych ekonomicznie w związku z uwolnieniem cen energii elektrycznej od stycznia 2009 r.? Z poważaniem Poseł Roman Kaczor Oława, dnia 1 października 2008 r. Interpelacja (nr 5377) do ministra kultury i dziedzictwa narodowego w sprawie przywrócenia gmachu Zachęty dla potrzeb artystycznych całego środowiska artystów malarzy w Polsce Szanowny Panie Ministrze! Do mojego biura poselskiego wpłynęło pismo od artystów z prośbą o podjęcie stosownych kroków, w kwestii przywrócenia gmachu Zachęty dla potrzeb artystycznych całego środowiska artystów malarzy w Polsce. Artyści chcieliby w gmachu Zachęty zorganizować Ogólnopolską Wystawę Malarstwa Współczesnego. Według nich organizowanie podobnych wystaw zostało zaniechane przed laty z różnych, mniej lub bardziej uzasadnionych powodów (w tym bardzo dyskusyjnej ich rzekomej anachroniczności, a szerzej – przebrzmieniu malarstwa jako takiego), lecz przecież nie zostało zlikwidowane raz na zawsze. Codziennie powstają liczne nowe obrazy malarskie, których część może wnosić nowe, nieznane dotąd wartości do naszej sztuki. Dopiero ukazanie ich w kontekście innych obrazów na wystawie zbiorowej może wytworzyć pogląd o ich jakości i wartości. Taka jest istota kształtowania malarstwa i jego rozwoju – zestawienia z innymi, porównywania z innymi obrazami. Taki jest najgłębszy sens organizowania wystaw przekrojowych, przeglądowych itp. – przedstawienie dialogu, konfrontacji obrazów, czego nigdy nie zastąpią najstaranniej nawet przygotowane wystawy indywidualne czy problemowe. Galeria Zachęta budowana była w drugiej połowie XIX w. ze składek społeczeństwa w zaborze rosyjskim. Po odzyskaniu niepodległości w 1918 r. oraz po II wojnie światowej, choć w innych warunkach społeczno-politycznych, miała status galerii narodowej. Taką powinna być znów dla społeczeństwa i młodszego pokolenia artystów. Narodowa funkcja galerii służy społeczeństwu polskiemu, które oczekuje przeglądu dorobku całego środowiska. Galeria narodowa nie powinna być powierzona gremium, które preferuje jedno z wielu możliwych spojrzeń na współczesną sztukę. W wystawie nieograniczonej tematycznie czy pokoleniowo przewiduje się pokazanie wybranych 700–900 obrazów z ostatnich dwóch lat, stworzonych przez kilkuset zawodowych artystów malarzy. Wybór prac do wystawy, określenie zasady kwalifikacji, ewentualnie wytypowanie do nagród najlepszych dzieł oraz wszystkie służące temu procedury ustali środowisko polskich artystów malarzy swoimi suwerennymi decyzjami. Zorganizowanie w Zachęcie, w dawnym pierwszym warszawskim salonie, wspomnianej wystawy przywróci ducha tożsamości narodowej żyjącym twórcom. Także miłośnikom szukającym współczesnej różnorodności w sztukach plastycznych. W związku z powyższym zwracam się z pytaniami do Pana Ministra: 1. Jak Pan ocenia tę sytuację? 2. Co Pan sądzi o powyższej inicjatywie? 3. Jakie kroki zamierza Pan podjąć, aby zmienić opisany stan rzeczy? Z wyrazami szacunku Poseł Jarosław Rusiecki Ostrowiec Świętokrzyski, dnia 18 września 2008 r.

56 Interpelacja (nr 5378) do ministra rolnictwa i rozwoju wsi w sprawie przetwarzania produktów roślinnych w gospodarstwie rolnym i w grupie producentów, bez konieczności rejestrowania działalności gospodarczej Szanowny Panie Ministrze! Do mojego biura poselskiego wpłynęło pismo od pana Ryszarda Ciźli – prezesa Zarządu Świętokrzyskiej Izby Rolniczej, z prośbą o podjęcie stosownych kroków w kwestii przetwarzania produktów roślinnych w gospodarstwie rolnym i w grupie producentów, bez konieczności rejestrowania działalności gospodarczej. Występujące często problemy producentów branży owocowo-warzywnej, brak stabilizacji i monopolistyczny dyktat przetwórni powodują zniechęcenie ogrodników, poczucie bezsilności i osamotnienia. Nawet producenci zrzeszeni w grupach nie mieli w tym roku wpływu na ceny np. skupu wiśni. Pojawia się często wątpliwość dotycząca sensowności tworzenia grup producentów. Obecna sytuacja prawna zmuszająca do rejestracji działalności gospodarczej w przypadku nawet niewielkiego przetwórstwa, zniechęca do tego rodzaju działalności. Dodatkowo podległość przetwórstwa roślinnego Ministerstwu Zdrowia wyzwala mnóstwo dodatkowych komplikacji, związanych z kontrolą tego typu produkcji przez służby podległe ministrowi zdrowia. Przepisy w obecnym kształcie nie pozwalają na sprzedaż produktów przetworzonych nawet w gospodarstwach agroturystycznych, które często ofiarowują swoim gościom przetwory jako souvenir. Mogliby wiele z tych produktów sprzedać, co przyczyniłoby się do zwiększenia dochodowości tych gospodarstw. Niektórzy obecnie robią to półlegalnie. W związku z powyższym produkcja rolna i jej przetwórstwo powinno podlegać ministrowi rolnictwa i rozwoju wsi. Stworzyłoby to możliwości jednolitego traktowania gospodarki żywnościowej i śledzenia produkcji od gospodarstwa rolnego do konsumenta. Produkty byłby opatrzone stosownymi etykietami, które umożliwiałyby identyfikację producenta i ewentualne roszczenia mogłyby być kierowane bezpośrednio do niego. Produkcja w przetwórniach przy gospodarstwach mogłaby podlegać limitom, tak jak jest to w przypadku produktów zwierzęcych podlegających pod działalność marginalną, lokalną oraz ograniczoną. Podobne rozwiązania stosowane są od dawna w krajach tzw. piętnastki, dlaczego więc u nas jest taki opór przed dobrymi wzorcami? Obecnie rolnik nie może nawet zamrozić i sprzedawać produktów w okresie, kiedy cena będzie lepsza, bo jest to już przetwórstwo. Wprowadzenie proponowanych zmian w przepisach spowodowałoby zagospodarowanie masy towarowej, która często się marnuje, poprawi utrzymanie rodziny rolniczej, która będzie miała dodatkowe zatrudnienie i sprzedaż produktów rolnych po opłacalnych cenach. Daje to także nadzieję na złamanie monopolu przetwórców, którzy dyktują ceny. Ponadto przetwórstwo w grupach producentów spowoduje powiązanie kapitałowe rolników z przetwórnią, co przyczyni się do korzystniejszych relacji między rolnikiem a przetwórstwem. Są to propozycje korzystne nie tylko dla polskich rolników, ale także dla gospodarki naszego kraju. Zwracam się jednocześnie do Pana Ministra o wystąpienie do Komisji Europejskiej o przekierowanie środków służących wsparciu przetwórstwa z dużych zakładów na przetwórstwo w gospodarstwach rolnych i w grupach producentów. Uważam, że środki te nie są wykorzystywane właściwie, gdyż wspierają zakłady, które stosują praktyki monopolistyczne, nie podejmują współpracy z rolnikami, wprowadzają chaos i destabilizację na rynku. W związku z powyższym zwracam się z pytaniami do Pana Ministra: 1. Jak Pan ocenia tę sytuację? 2. Co Pan sądzi o powyższej inicjatywie? 3. Jakie kroki zamierza Pan podjąć, aby zmienić opisany stan rzeczy? Z wyrazami szacunku Poseł Jarosław Rusiecki Ostrowiec Świętokrzyski, dnia 18 września 2008 r. Interpelacja (nr 5379) do prezesa Rady Ministrów w sprawie projektu ustawy o tzw. deubekizacji Szanowny Panie Premierze! Media podały ostatnio informacje o przygotowywanym projekcie ustawy o tzw. deubekizacji, czyli obniżenia uposażeń emerytalnych byłym funkcjonariuszom Służby Bezpieczeństwa oraz innych organów władzy państwowej m.in. WRON. Bardzo zaskakuje tak wielkie zaangażowanie w sprawę z natury rzeczy propagandową, a rząd nie poświęca już tak wielkiej uwagi implementowaniu prawa europejskiego na grunt prawa polskiego. Obecnie istnieje zagrożenie niewykorzystania środków unijnych w tym roku ze względu na opóźnienia w uchwaleniu ustawy dot. m.in. oddziaływania na środowisko, bez której nie ruszy żadna inwestycja infrastrukturalna. Może Pan Premier poza kolejnymi obietnicami zająłby się ich realizacją. Wobec powyższego proszę Pana Premiera o odpowiedź na następujące pytania:

57 1. Jaka jest liczba osób pobierających aktualnie świadczenia emerytalno-rentowe wypłacane przez Zakład Emerytalno-Rentowy MSWiA z rozbiciem na renty i emerytury byłych funkcjonariuszy i żołnierzy resortu spraw wewnętrznych oraz świadczenia rodzinne (wdowy, wdowcy i sieroty po byłych funkcjonariuszach i żołnierzach)? 2. Jaka jest wysokość rent i emerytur pobieranych przez byłych funkcjonariuszy i żołnierzy MSWiA, którzy odeszli ze służby pod koniec lat 90. ubiegłego wieku w różnych grupach (korpusach) w tym byłych funkcjonariuszy organów bezpieczeństwa? 3. Na jaką kwotę szacuje się oszczędności poprzez ewentualne obniżenie świadczeń emerytalno-rentowych do najniższego poziomu przeciętnej płacy w przypadku uchwalenia projektu ustawy o tzw. deubekizacji oraz ilu emerytom i o jaką kwotę można podnieść z oszczędności świadczenia, które są wypłacane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych? 4. Iloma opiniami prawnymi dysponuje rząd, z których wynika zgodność projektu z Konstytucją RP i ustawodawstwem wspólnotowym? 5. Czy jest utworzona rezerwa budżetowa w razie uznania przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości skarg indywidualnych składanych przez osoby, którym w wyniku uchwalenia ustawy odebrano prawa nabyte? 6. Czy projektodawcy ustawy liczą się ze zwiększeniem się liczby osób potrzebujących pomocy z funduszy pomocy społecznej i dofinansowania opłat mieszkaniowych czym zostaną obciążone budżety samorządowe? 7. Czy rząd utworzył rezerwę budżetową na pokrycie odszkodowań dla beneficjentów, którzy wskutek niewydania w odpowiednim czasie aktów wykonawczych implementujących prawno unijne utracą otrzymane dofinansowanie? Mają oni takie prawo w myśl Kodeksu cywilnego. Z wyrazami szacunku Poseł Tomasz Kamiński Warszawa, dnia 26 września 2008 r. Interpelacja (nr 5380) do ministra pracy i polityki społecznej w sprawie projektowanych zmian w funkcjonowaniu zakładów pracy chronionej, których wynikiem może stać się spadek zatrudnienia osób niepełnosprawnych Szanowna Pani Minister! Pracodawcy zrzeszeni w Polskiej Organizacji Pracodawców Osób Niepełnosprawnych wyrażają zaniepokojenie projektowanymi zmianami w funkcjonowaniu ZPChr-ów. Jak wskazują – część zaproponowanych przepisów budzi uzasadnione obawy dot. spadku zatrudnienia osób niepełnosprawnych z punktu widzenia m.in.: oddania w ręce samorządów możliwości udzielania wsparcia w formie rekompensaty dodatkowych kosztów, ograniczenia możliwości ubiegania się o zwrot dodatkowych kosztów tylko w stosunku do nowozatrudnionych pracowników oraz utrzymania refundacji składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe osób niepełnosprawnych prowadzących działalność gospodarczą – bez powrotu do stanu prawnego obowiązującego do końca ubiegłego roku polegającego na finansowaniu tychże składek. POPON od wielu lat monitoruje kwestie zatrudnienia osób niepełnosprawnych w zakładach pracy chronionej. Jak podaje – opierając się o informacje otrzymane z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych – w czerwcu 2008 r. w ZPCh-rach zatrudnionych było ok. 167 tys. niepełnosprawnych, co stanowiło większość wówczas pracujących. W tym samym czasie POPON przeprowadziła badania opinii przedsiębiorców prowadzących zakłady pracy chronionej dotyczące utraty statusu ZPChr, wykorzystania środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych oraz sposobu jego wykorzystania. Jak wskazuje dalej – w badaniu wzięło udział 210 zakładów zatrudniających ogółem 33 291 pracowników, w tym 21 879 będących osobami niepełnosprawnymi. Wyniki badań wskazują na kilka niepokojących tendencji, a mianowicie w przypadku utraty statusu zakładu pracy chronionej 91% pracodawców zamierza zredukować zatrudnienie osób niepełnosprawnych. Rezygnacja ze statusu spowoduje utratę pracy przez wielu niepełnosprawnych, w szczególności osób ze znacznym i umiarkowanym stopniem niepełnosprawności. Ponadto pracodawcy coraz rzadziej decydują się na utrzymywanie zatrudnienia niepełnosprawnych na poziomie 40%, co uprawnia przedsiębiorców do starania się o status zakładu pracy chronionej. Uzyskiwane korzyści nie równoważą środków, które pracodawca musi zainwestować w zakład pracy, aby uzyskać status (m.in. przystosowanie całego zakładu pracy do potrzeb osób niepełnosprawnych). Pani Minister, w związku z powyższym uprzejmie proszę Panią Minister o ustosunkowanie się do przedkładanych kwestii, tj. udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: Jakie skutki prawne spowoduje wejście w życie w 2008 r. rozporządzenia GBER w kontekście: — utraty pracy przez osoby ze znacznym i umiarkowanym stopniem niepełnosprawności w relacji do narażenia tych grup osób na wykluczenie społeczne i zawodowe, — zmniejszenia wsparcia zatrudnienia przy zachowaniu dotychczasowych obowiązków związanych z zapewnieniem opieki medycznej oraz dosto-

58 sowaniem obiektów i pomieszczeń użytkowych do osób niepełnosprawnych, — postulowania przez pracodawców zrzeszonych w Polskiej Organizacji Pracodawców Osób Niepełnosprawnych o wsparcie w formie subsydium płacowego w maksymalnej wysokości dozwolonej zgodnie z zapisami rozporządzenia Komisji (UE), a mianowicie w wysokości 75% kosztów płacy, a także zróżnicowanie wsparcia w formie subsydiów płacowych ze względu na koncentrację zatrudnienia osób niepełnosprawnych w danym zakładzie pracy? Z poważaniem Poseł Tadeusz Tomaszewski Gniezno, dnia 30 września 2008 r. Interpelacja (nr 5381) do ministra zdrowia w sprawie zapewnienia finansowania rozszerzenia kalendarza szczepień na 2009 r. o szczepienia przeciwko ospie wietrznej i pneumokokom Szanowna Pani Minister! Na spotkaniach poselskich podnoszony jest problem wprowadzenia szczepień przeciwko ospie wietrznej dla grup ryzyka i szczepień przeciwko pneumokokom dla całej populacji do pierwszego roku życia oraz dla grup ryzyka do 5. roku życia do powszechnego kalendarza szczepień ochronnych w roku 2009. Dla realizacji tego celu niezbędne jest zapewnienie finansowania. W związku z tym proszę o informacje, jakie decyzje podejmie Pani Minister, aby na ten cel zabezpieczyć środki w budżecie ministra zdrowia lub w planie finansowym NFZ na 2009 r. Z poważaniem Poseł Stanisław Stec Oborniki, dnia 30 września 2008 r. Interpelacja (nr 5382) do ministra środowiska w sprawie stosowania przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska Panie Ministrze! W praktyce pojawiają się wątpliwości w zakresie interpretacji art. 275 ustawy Prawo ochrony środowiska odnośnie do ponoszenia opłat przez podmioty korzystające ze środowiska. Wątpliwości, które się nasuwają, odnoszą się do emisji NH3 z obiektów produkcji zwierzęcej w zakresie obowiązku wnoszenia opłat za korzystanie ze środowiska, a szczególnie: 1. Czy obowiązek ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska dotyczy chowu trzody chlewnej i bydła, czy tylko trzody chlewnej? 2. Czy opłaty za korzystnie ze środowiska wnosi się dla obiektów z wentylacją wymuszoną (zastosowanie wentylatorów), czy do wnoszenia opłat zakwalifikowane są również obiekty z zastosowaniem wentylacji naturalnej bez zastosowania wentylatorów? 3. Czy obowiązek składania sprawozdań i wnoszenia opłat za korzystanie ze środowiska maja tylko podmioty o obsadzie zwierząt powyżej 210 DJP, dla których istnieje obowiązek posiadania pozwolenia na wprowadzenie gazów lub pyłów do powietrza, czy ww. obowiązek dotyczy każdej obsady zwierząt? 4. Czy dla instalacji o obsadzie do 210 DJP istnieje obowiązek dokonania tzw. zgłoszenia instalacji? 5. Kiedy podmiot korzystający ze środowiska w zakresie emisji NH3 z obiektów produkcji zwierzęcej zobowiązany jest wnosić administracyjne kary pieniężne? W związku z powyższym uprzejmie proszę o informacje, jakie jest stanowisko resortu środowiska w przedmiotowej sprawie. Z poważaniem Poseł Stanisław Stec Oborniki, dnia 29 września 2008 r. Interpelacja (nr 5383) do ministra środowiska w sprawie pozostawianych i wyrzucanych śmieci w polskich lasach Szanowny Panie Ministrze! W trakcie dyżurów i spotkań poselskich podnoszony jest przez mieszkańców problem śmieci pozostawianych w naszych lasach. Również osobiście z niepokojem obserwuję to nasilające się zjawisko, które zagraża szeroko rozumianemu bezpieczeństwu polskich lasów. W związku z tym proszę Pana Ministra o informacje, jakie działania podjęło lub podejmie ministerstwo, aby tę patologiczną sytuację zmienić. Z poważaniem Poseł Stanisław Stec Oborniki, dnia 29 września 2008 r.

59 Interpelacja (nr 5384) do ministra sportu i turystyki w sprawie podjęcia działań w zakresie zwiększenia popularyzacji polskiego sportu w telewizji publicznej Szanowny Panie Ministrze! Minęła olimpiada i w telewizji publicznej po staremu, czyli bardzo mało transmisji z występów ligowych polskich sportowców. Funkcjonuje TVP Sport, ale jest dostępny głównie w telewizji kablowej, która funkcjonuje tylko w dużych miastach. W związku z tym dostęp kibiców do możliwości obejrzenia w telewizji publicznej meczu ekstraklasy piłki nożnej, ręcznej, siatkowej czy koszykówki jest żaden. W związku z tym proszę o informację, czy podejmie Pan działania, aby tę bardzo niekorzystną sytuację zmienić. Z poważaniem Poseł Stanisław Stec Oborniki, dnia 25 września 2008 r. Interpelacja (nr 5385) do ministra gospodarki w sprawie funkcjonowania Programu Operacyjnego „Innowacyjna gospodarka” Szanowny Panie Premierze! W związku z publikacją na stronie internetowej ogłoszenia o naborze wniosków o dofinansowanie projektów do działania 4.4: Nowe inwestycje o wysokim potencjale innowacyjnym Programu Operacyjnego „Innowacyjna gospodarka” oraz kryteriów wyboru finansowanych operacji w ramach działania pojawiły się znaczące rozbieżności wykluczające określone innowacyjne inwestycje, które z pewnością przyczyniłyby się do wzrostu konkurencyjności polskiej gospodarki i udziału Polski w międzynarodowym podziale pracy. Program Operacyjny „Innowacyjna gospodarka” ma wychodzić naprzeciw założeniom strategii lizbońskiej poprzez stwarzanie warunków do wzrostu konkurencyjności polskiej gospodarki przez wzmacnianie jej innowacyjności, w szczególności małych i średnich przedsiębiorstw, we wszelkich jej aspektach. Z opisu drugiego kryterium merytorycznego obligatoryjnego działania 4.4: Nowe inwestycje o wysokim potencjale innowacyjnym Programu Operacyjnego „Innowacyjna gospodarka” wynika jednak, ze inwestycja obejmująca utworzenie nowego przedsiębiorstwa musi polegać na zastosowaniu innowacyjnej technologii, czego efektem będzie stworzenie nowego lub zasadniczo zmienionego produktu z punktu widzenia rynku docelowego. Niezwykle zaostrzone kryteria wyboru zawarte w przewodniku podają przykład aparatu cyfrowego oraz mikroprocesorów, jako nowych produktów. W wyniku takiej interpretacji przedsiębiorstwa stosujące innowacyjne technologie, mające niezwykle pozytywny wpływ na cała gospodarkę, nie otrzymają możliwości wsparcia. W takim położeniu znajdują się obecnie m.in. przedsiębiorstwa wytwarzające energię ze źródeł odnawialnych oraz w wysokosprawnej kogeneracji, która według ustalonych kryteriów w ramach Programu Operacyjnego „Innowacyjna gospodarka” nie kwalifikuje się, jako nowy lub znacząco ulepszony produkt. Również w ramach Programu Operacyjnego „Infrastruktura i środowisko” innowacyjne projekty energetyczne nie będą mogły otrzymać dofinansowania. Szczegółowy opis priorytetów Programu Operacyjnego „Infrastruktura i środowisko” oraz kryteria wyboru projektów w ramach PO IiŚ określają, że projekty związane z wysokosprawnym wytwarzaniem energii lub ze źródeł odnawialnych będą mogły otrzymać wsparcie w ramach działania 4.4. PO IG, jeśli projekt przewiduje zastosowanie nowych rozwiązań technologicznych lub organizacyjnych w produkcji i usługach (m.in. zakup niezbędnych środków trwałych, wartości niematerialnych i prawnych), w tym prowadzących do zmniejszania szkodliwego oddziaływania na środowisko (m.in. ograniczania energochłonności). Kryterium demarkacji stanowi innowacyjność projektu określona poprzez czas stosowania na świecie (3 lata) bądź stopień rozpowszechniania danej technologii w branży na świecie. Należy także zauważyć, że ww. kryteria zdecydowanie zaostrzają kwestie przedmiotu wsparcia sformułowane w rozporządzeniu ministra rozwoju regionalnego w sprawie udzielania przez Polską Agencje Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej w ramach Programu Operacyjnego „Innowacyjna gospodarka” 2007–2013. Według ww. rozporządzenia (rozdz. 7 § 23) agencja może udzielić przedsiębiorcy prowadzącemu działalność i mającemu siedzibę w Polsce wsparcia na nowe inwestycje o wysokim potencjale innowacyjnym z przeznaczeniem na nabycie lub wdrożenie rozwiązań technologicznych, pod warunkiem, że rozwiązania te spełniają następujące warunki: 1) są stosowane na świecie nie dłużej niż 3 lata; 2) wartość sprzedaży na świecie wyrobów lub usług wytworzonych w oparciu o te rozwiązania nie przekracza 15% wartości sprzedaży na świecie w branży, do której należą te wyroby lub usługi, okre-

60 ślonej według trzycyfrowych kodów zawartych w przepisach dotyczących kwalifikacji działalności. W związku z brakiem spójności kryteriów wyboru projektów z rozporządzeniem oraz założeniami Programu Operacyjnego „Innowacyjna gospodarka” wykluczone zostały z możliwości dofinansowania innowacyjne typy projektów, które mogłyby z pewnością przyczynić się do rozwoju polskiej gospodarki. Wobec powyższego proszę o informacje, jakie działania podejmie Pan Premier, aby zabezpieczyć dofinansowanie projektów innowacyjnych w gospodarce. Z poważaniem Poseł Stanisław Stec Oborniki, dnia 24 września 2008 r. Interpelacja (nr 5386) do ministra sportu i turystyki w sprawie wniosków po słabym występie polskiej reprezentacji olimpijskiej w Pekinie Szanowny Panie Ministrze! Nasz kraj wysłał do Pekinu jedną z liczniejszych reprezentacji sportowców. Wyniki uzyskane przez większość były poniżej oczekiwań. W związku z tym niezbędna jest pełna analiza systemu przygotowań olimpijskich, aby na olimpiadzie w Londynie w 2012 r. nie było kolejnych rozczarowań. Wobec powyższego proszę o informacje, jakie działania ze strony resortu zostały podjęte, aby poprawić sytuację w polskim sporcie w zakresie dyscyplin olimpijskich. Z poważaniem Poseł Stanisław Stec Oborniki, dnia 25 września 2008 r. Interpelacja (nr 5387) do ministra pracy i polityki społecznej w sprawie zawieszenia działalności gospodarczej Szanowna Pani Minister! Według nowych przepisów przedsiębiorcy będą mogli przerwać prowadzenie firmy nawet na 2 lata i w tym czasie nie płacić składek ubezpieczeniowych ani podatków, bowiem wchodzi w życie nowelizacja ustawy o swobodzie działalności gospodarczej i niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 888). Od tego dnia przedsiębiorca, który nie zatrudnia pracowników, może zawiesić działalność i nie płacić ubezpieczenia emerytalnego, rentowego, zdrowotnego ani składek chorobowych i wypadkowych. Najkrótszy termin zawieszenia to miesiąc, najdłuższy zaś 2 lata. W tym czasie nie wolno osiągać nowych przychodów z firmy ani prowadzić bieżącej działalności gospodarczej (pozarolniczej). Przedsiębiorca będzie mógł jednak wtedy np. uregulować zaległe pensje, spłacić kredyty zaciągnięte na firmę czy faktury z odroczonym terminem płatności. Na razie trzeba dokonać zgłoszenia w gminnej ewidencji działalności gospodarczej i ZUS oraz urzędzie skarbowym. Nowe przepisy mogą się jednak okazać pułapką dla tych przedsiębiorców, którzy wcześniej przerwali działalność i nie płacą składek ubezpieczeniowych do ZUS. Brakuje bowiem przepisów przejściowych określających, co zrobić w takich sytuacjach. Wprawdzie ZUS nie wydał w tej sprawie oficjalnego stanowiska, jednak niektórzy urzędnicy twierdzą, że może upomnieć się o składki należne od dnia wejścia nowych przepisów, czyli od 20 września br.. Zgodnie z nimi ubezpieczenia bowiem nie płaci ten, kto zawiesił działalność a 20 września br., czyli pierwszy dzień obowiązywania ustawy, wypada w sobotę, kiedy większość urzędów nie pracuje. Ponadto nowe przepisy są nieprecyzyjne, zwłaszcza jeśli chodzi o obowiązki wobec ZUS i urzędu skarbowego. Nie wiadomo np. od kiedy jest skuteczny wniosek o zawieszenie działalności, jak zgłosić w ZUS zawieszenie i ponowny powrót na rynek, czy z możliwości tej ma prawo skorzystać biznesmen, który wprawdzie ma pracowników, ale przebywają oni na długich urlopach wychowawczych lub bezpłatnych, co zrobić, gdy ulegnie on wypadkowi już po zgłoszeniu zawieszenia w ZUS, ale zanim zacznie ono obowiązywać (następuje to od pierwszego dnia następnego miesiąca po tym, w którym złożyliśmy wniosek), czy, a jeśli tak, to kiedy, podczas takiej przerwy trzeba składać deklaracje VAT, czy w czasie zawieszenia można dokonywać odpisów amortyzacyjnych. W związku z powyższym pytam Panią Minister: 1. Czy po wejściu w życie nowelizacji ww. ustawy przedsiębiorcy, którzy wcześniej przerwali działalność i nie płacą składek ubezpieczeniowych do ZUS, będą narażeni na zapłatę zaległych składek? 2. Czy ministerstwo zamierza podjąć kroki, a jeżeli tak, to jakie, aby doprecyzować zapisy nowelizacji ustawy, jeśli chodzi o obowiązki wobec ZUS i urzędu skarbowego? Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 17 września 2008 r.

61 Interpelacja (nr 5388) do ministra pracy i polityki społecznej w sprawie braku środków na wypłatę emerytur Szanowna Pani Minister! Z doniesień prasowych wynika, że w ciągu najbliższych 5 lat może zabraknąć na emerytury prawie 200 mld zł. Tymczasem, jak twierdzą specjaliści, działania rządu nie zmierzają w kierunku zabezpieczenia tej kwoty na wypłatę emerytur, a zasoby Funduszu Rezerwy Demograficznej są wciąż niewystarczające. W związku z powyższym pytam Panią Minister: Czy ministerstwo zamierza pojąć kroki, jeżeli tak, to jakie, aby nie zabrakło w budżecie państwa środków na wypłatę emerytur? Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 17 września 2008 r. Interpelacja (nr 5389) do ministra sprawiedliwości w sprawie ułatwień w dostępie do aplikacji Szanowny Panie Ministrze! Z doniesień prasowych wynika, że ułatwienia w dostępie do aplikacji proponowane przez Ministerstwo Sprawiedliwości są pozorne. Po wprowadzeniu ujemnych punktów trudniej będzie zdać egzamin. Zgodnie z projektem ustawy nabór na aplikacje prawnicze ma być poprzedzony państwowym egzaminem prawniczym I stopnia – jednym wspólnym dla wszystkich aplikacji: adwokackiej, radcowskiej i notarialnej. Teraz odrębne egzaminy mają różny poziom. Egzamin będzie jednak formalnie trudniejszy, tzn. zdający musi poprawnie odpowiedzieć na większą część pytań. Wiele zależeć będzie więc od stopnia ich trudności. Według obecnego systemu, aby zdać egzamin, należy zdobyć 190 punktów na 250 pytań. Nowa propozycja zakłada, że pytań będzie 220, a próg wyniesie 150 punktów. Wydaje się, że został on obniżony (190 z 250 to 76%, 150 z 220 to 68,2%), tymczasem zostanie wprowadzone punktowanie odpowiedzi błędnych. Za każdą zostanie odebrany punkt. Rzeczywistą trudność egzaminu można ocenić przez wyliczenie, ilu odpowiedzi zdający musi być pewny, żeby zdać. Nie ma najmniejszych wątpliwości, że nowe zasady będą dla zdających mniej korzystne. Duże zmiany czekają też same aplikacje. Niewątpliwie obecny ich kształt ma poważne wady. Są bardzo drogie (koszt ok. 15 tys. zł), duża liczba aplikantów (obecnie 12 tys.) sprawia, że np. w Warszawie seminaria odbywają się w grupach liczących 200 osób, na dodatek brakuje patronów. Jednocześnie np. w 2005 r. na aplikację radcowską w Kielcach nie dostała się żadna osoba, w Białymstoku – cztery, w Koszalinie i Olsztynie – po pięć. Nowy system gwarantuje przyjęcie wszystkich, którzy zdali egzamin, ale niekoniecznie w Warszawie czy w innym obleganym mieście. Aplikanci muszą się liczyć z tym, że zostaną skierowani np. do Kielc. Projekt Ministerstwa Sprawiedliwości to kolejne podejście do nabrzmiałego problemu otwarcia aplikacji, perspektyw dla młodych prawników i – co chyba najważniejsze – poziomu świadczenia usług prawniczych. Dotychczasowe próby okazały się niewystarczające. W związku z powyższym pytam Pana Ministra: Czy w opinii Pana Ministra wprowadzane zmiany wpłyną na zwiększenie dostępu do zawodu prawnika? Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 17 września 2008 r. Interpelacja (nr 5390) do ministra finansów w sprawie wprowadzenia waluty euro w 2011 r. Szanowny Panie Ministrze! Eksperci twierdzą, że jednym z powodów, dla których Polska nie powinna przyjmować waluty europejskiej, jest utrata ok. 40 mld dol rezerw dewizowych. Ponadto nasz kraj utraci niezależność, ponieważ kompetencje Narodowego Banku Polskiego zostaną przekazane Europejskiemu Bankowi Centralnemu. W związku z powyższym pytam Pana Ministra: 1. Czy ministerstwo wzięło pod uwagę fakt, że Polska utraci 40 miliardów dolarów rezerw dewizowych po wprowadzeniu euro? 2. Czy rząd zamierza przeprowadzić referendum przed wprowadzeniem euro? Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 17 września 2008 r. Interpelacja (nr 5391) do ministra obrony narodowej w sprawie rezygnacji z poboru i utworzenia armii zawodowej Szanowny Panie Ministrze, nie tak dawno temu premier Donald Tusk oraz Ministerstwo Obrony

62 Narodowej obiecywali młodym ludziom, że grudniowy pobór do wojska będzie ostatni. Wiązało się to z zapowiedziami tworzenia zawodowej i profesjonalnej armii. Tymczasem wszystko wskazuje na to, że obietnice premiera i MON pozostaną słowami bez pokrycia. Do dziś do Sejmu nie wpłynęły projekty ustaw, noweli i aktów prawnych, które regulowałyby zasady uzawodowienia i profesjonalizacji polskiej armii. W takiej sytuacji obowiązkowa służba wojskowa zakończy się dopiero w 2010 r. W związku z powyższym pytam Pana Ministra: 1. Dlaczego do dziś do Sejmu nie wpłynęły projekty ustaw, noweli i aktów prawnych, które regulowałyby zasady uzawodowienia i profesjonalizacji polskiej armii? 2. Czy w związku z powyższym należy uznać, że ministerstwo wycofało się z decyzji o uzawodowieniu armii? Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 17 września 2008 r. Interpelacja (nr 5392) do ministra edukacji narodowej w sprawie wcześniejszego rozpoczęcia edukacji dzieci Szanowna Pani Minister! Z zapowiedzi resortu edukacji wynika, że szkoły, które w przyszłym roku przyjmą do pierwszych klas dzieci sześcioletnie, będą musiały zapewnić im odpowiednie warunki: miękkie krzesła, wykładziny i opiekę w czasie wakacji. Tymczasem bez pieniędzy na dostosowanie, szkoły staną się miejscem niebezpiecznym dla maluchów. Szkoły mają otrzymać z budżetu państwa 150 mln zł rozłożone na 3 lata. Oznacza to kwotę 10 tys. zł na szkołę. Na pewno nie są to wystarczające środki na realizację planów przedstawionych przez ministerstwo. Pomysł wysyłania do szkół dzieci sześcioletnich budzi też duży sprzeciw rodziców. Dziwi fakt, że ministerstwo nie bierze pod uwagę głosu rodziców, którzy mają konstytucyjne prawo i pierwszeństwo, jeżeli chodzi o decydowanie o losie swoich dzieci. W związku z powyższym pytam Panią Minister: 1. Dlaczego pomimo protestów rodziców, którzy w przeważającej liczbie nie zgadzają się na przyspieszenie rozpoczęcia edukacji swoich dzieci, ministerstwo forsuje ten pomysł? 2. Na jakiej podstawie resort edukacji uznał, że za kwotę 10 tys. zł przypadającą na szkołę można zakupić meble, przystosować klasy lekcyjne i opłacić nauczycieli w czasie wakacji? 3. Czy resort edukacji zamierza wziąć pod uwagę wolę rodziców i zrezygnować z przyspieszonego rozpoczęcia edukacji dzieci? Z poważaniem Poseł Anna Sobecka

Toruń, dnia 17 września 2008 r. Interpelacja (nr 5393) do ministra spraw wewnętrznych i administracji w sprawie „Narodowego programu budowy dróg lokalnych” Szanowny Panie Ministrze! Z doniesień prasowych wynika, że premier Donald Tusk ogłosił narodowy program budowy dróg lokalnych. Według niego realizacja programu ma kosztować ok. 1 mld zł przy założeniach, że 50–60% kosztów inwestycji poniesie budżet państwa, a resztę mają dołożyć samorządy. Tymczasem zdaniem dziennikarzy taki program jeszcze nie istnieje. W związku z powyższym pytam Pana Ministra: 1. Czy prawdą jest, że ogłoszony przez prezesa Rady Ministrów dokument o nazwie „Narodowy program budowy dróg lokalnych” nie istnieje? 2. Jeżeli tak, to czy rząd planuje jego opracowanie? Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 22 września 2008 r. Interpelacja (nr 5394) do ministra środowiska w sprawie inwestycji rosyjskiej firmy Łukoil w Puszczy Białowieskiej Szanowny Panie Ministrze! Z doniesień prasowych wynika, że inwestycja rosyjskiej firmy Łukoil w Puszczy Białowieskiej na terenie osady Leśna ma zostać zbudowana w miejscu wędrówki chronionych przez prawo zwierząt. Rosyjski koncern naftowy chce postawić wielką bazę paliw z co najmniej 20 zbiornikami na benzynę, gaz i olej. Największe z nich pomieszczą do 5 tys. m3 paliw. Tymczasem tereny wokół osady Leśna są regularnie wykorzystywane przez żubry i rysie, gatunki chronione nie tylko przez polskie prawo, ale też przez tzw. drugą dyrektywę siedliskową Unii Europejskiej W związku z powyższym pytam Pana Ministra: 1. Czy ministerstwo posiada wiedzę na temat ewentualnych zagrożeń, jakie mogłaby wywołać planowana inwestycja w Puszczy Białowieskiej?

63 2. Czy ministerstwo w przypadku negatywnych opinii na temat wpływu inwestycji na środowisko naturalne Puszczy Białowieskiej zamierza podjąć działania w celu jego ochrony? Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 22 września 2008 r. Interpelacja (nr 5395) do ministra środowiska w sprawie likwidacji funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej Szanowny Panie Ministrze! Z doniesień prasowych wynika, że rząd chce zlikwidować fundusze ochrony środowiska i gospodarki wodnej. Ich zobowiązania przejmą gminy, powiaty i województwa, ale oznacza to znaczny spadek środków na finansowanie ochrony środowiska. Likwidacja funduszy ochrony środowiska, zwłaszcza wojewódzkich, to zdaniem ich przedstawicieli jeden z najbardziej kontrowersyjnych pomysłów w projekcie nowej ustawy o finansach publicznych. Samorządy, które mają przejąć zadania z ochrony środowiska, twierdzą, że nie będą w stanie pozyskać takich środków na ochronę środowiska, jakie pozyskiwały dotychczas fundusze. Zgodnie z projektem nowej ustawy o finansach publicznych środki finansowe, zobowiązania i zadania gminnych, powiatowych i wojewódzkich funduszy przejmą do końca 2009 r. jednostki samorządowe. Zdaniem przedstawicieli Związku Powiatów Polskich likwidacja wojewódzkich funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej utrudni samorządom wykonywanie niektórych zadań. Po likwidacji funduszy samorządy będą skazane na wysoko oprocentowane pożyczki w bankach, co może oznaczać niespełnienie zobowiązań określonych w traktacie akcesyjnym do UE w zakresie ochrony środowiska. Niespełnienie tych zobowiązań może spowodować bardzo wysokie kary, sięgające nawet kilkuset tysięcy euro dziennie. W związku z powyższym pytam Pana Ministra: 1. Czy prawdą jest, że likwidacja wojewódzkich funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej utrudni samorządom wykonywanie niektórych zadań? 2. Czy prawdą jest, że po likwidacji funduszy samorządy będą skazane na wysoko oprocentowane pożyczki w bankach, co może oznaczać niespełnienie zobowiązań określonych w traktacie akcesyjnym do UE w zakresie ochrony środowiska? 3. Czy ministerstwo zamierza podjąć kroki, jeżeli tak, to jakie, aby nie doszło do likwidacji wojewódzkich funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej, ponieważ utrudni to samorządom wykonywanie niektórych zadań? Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 22 września 2008 r. Interpelacja (nr 5396) do ministra skarbu państwa w sprawie projektu ustawy o reprywatyzacji Szanowny Panie Ministrze! Z doniesień prasowych wynika, że zaproponowana przez Polskę ustawa reprywatyzacyjna umożliwi Niemcom wysuwanie roszczeń względem należących do Polski terytoriów położonych na zachód od Odry. Miałoby to wynikać z treści umowy poczdamskiej z 2 sierpnia 1945 r. Zgodnie z nią do terytorium Polski zalicza się tereny leżące na wschód od Odry aż do jej ujścia, tymczasem Szczecin leży na zachód od tej rzeki. Czyli jeżeli zastosuje się tę wykładnię, Polska albo musi oddać Szczecin, albo wypłacić Niemcom odszkodowania. Zdaniem historyków powołanie się na umowę poczdamską jest poważnym błędem, ponieważ według niej Szczecin nie należy do Polski. Dlatego też nie można w tym wypadku powoływać się na ten dokument w polskiej ustawie reprywatyzacyjnej. W związku z powyższym pytam Pana Ministra: 1. Czy prawdą jest, że zaproponowana przez rząd ustawa reprywatyzacyjna umożliwi Niemcom wysuwanie roszczeń względem należących do Polski terytoriów położonych na zachód od Odry? 2. Dlaczego rząd w pracach nad ustawą reprywatyzacyjną powołał się na niekorzystną dla Polski ustawę poczdamską? 3. Czy rząd zamierza podjąć kroki, jeżeli tak to jakie, aby zapis ustawy reprywatyzacyjnej nie był dla Niemiec podstawą do roszczeń terytorialnych? Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 22 września 2008 r. Interpelacja (nr 5397) do ministra sprawiedliwości w sprawie wynagrodzeń sędziowskich Szanowny Panie Ministrze! Z doniesień prasowych wynika, że Ministerstwo Sprawiedliwości nie jest w stanie przygotować projektu ustawy, która w sposób realny podniosłaby wynagrodzenia sędziowskie do poziomu średniej płacy w gospodarce i jedno-

64 cześnie zapewniłaby źródła finansowania podwyżek. Sędziowie twierdzą, że propozycje ministerstwa to wyłącznie półśrodki, a im chodzi o reformę systemu i całej pracy sądu, nie tylko wynagrodzeń. W związku z powyższym pytam Pana Ministra: Czy rząd planuje przygotowanie projektu ustawy, która w sposób realny podniosłaby wynagrodzenia sędziowskie do poziomu średniej płacy w gospodarce? Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 22 września 2008 r. Interpelacja (nr 5398) do ministra zdrowia w sprawie groźby zakażenia wody bakteriami pochodzącymi ze szpitali Szanowna Pani Minister! Z doniesień prasowych wynika, że w ściekach wypływających z Pomorskiego Centrum Gruźlicy i Chorób Zakaźnych w Gdańsku wykryto wirusy HIV i wirusowego zapalenia wątroby, prątki gruźlicy, bakterie coli oraz dziesiątki innych wirusów i bakterii. Szpitali, które nie mają skutecznych oczyszczalni ścieków, są w Polsce dziesiątki. Epidemiolodzy są zdania, że może to wywołać wybuch epidemii. Niebezpieczeństwo, że bakterie zatrują wodę w dużych miastach, jak Warszawa, Gdańsk czy Kraków, jest ogromne. Drobnoustroje opuszczają szpitale w ściekach i niezabite trafiają do rzek. Tymczasem w Polsce nikt nie bada tego, co szpitale wypuszczają do kanalizacji. Nikt nawet nie pilnuje tego, czy przepisy w tej sprawie są przestrzegane. W Gdańsku skażenie odkryto przypadkowo, tylko dlatego że pomorskie centrum gruźlicy samo zleciło zbadanie swoich nieczystości. W związku z powyższym pytam Panią Minister: Czy ministerstwo zamierza podjąć kroki, jeżeli tak, to jakie, aby uniknąć zakażenia wody bakteriami pochodzącymi ze szpitali? Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 22 września 2008 r. Interpelacja (nr 5399) do ministra pracy i polityki społecznej w sprawie warunków pracy pracowników hipermarketów Szanowna Pani Minister! Pracownicy super- i hipermarketów narzekają, że w swojej pracy narażani są na przeciążenie pracą, niskie zarobki i złe warunki pracy sprzyjające wypadkom. Tak niekorzystne warunki pracy są przyczyną wielu chorób, takich jak chroniczne zmęczenie fizyczne, choroby kręgosłupa, stawów, brzucha i głowy. Pracownicy skarżący się na te dolegliwości nie mogą jednak ubiegać się o stosowne odszkodowania, gdyż schorzenia te nie funkcjonują na liście chorób zawodowych. Z badań, które przeprowadzono wśród pracowników super- i hipermarketów w kwietniu br., wynika, że nagminnie są w nich łamane prawa pracownicze. Zatrudnieni skarżą się na niskie zarobki, konieczność pracy w soboty, niedziele i święta, ciężkie warunki pracy, złe relacje między pracownikami a bezpośrednimi przełożonymi (dotyczy to przede wszystkich osób odpowiedzialnych m.in. za grafiki, urlopy i dni wolne od pracy), a także nakładanie na zatrudnionych zbyt wielu obowiązków. Jeśli pracownicy podejmują próby wyegzekwowania swoich praw, to często spadają na nich za to sankcje, najczęściej w postaci niekorzystnych godzin pracy i utraty premii. Pracownicy ci są też dyskryminowani prawnie. Okazuje się, że mają oni najczęściej tylko czasowe umowy o pracę bądź też pracują na umowę zlecenie. Ponadto dochody pracowników sklepów wielkopowierzchniowych oscylują wokół najniższego wynagrodzenia w Polsce. Zdaniem specjalistów dużym problemem jest to, że w branży handlowej nie ma określonych KNR-ów, czyli krajowych norm robocizny, które wyznaczają ilość obowiązków na określony czas pracy. W budownictwie takie normy istnieją. W związku z powyższym pytam Panią Minister: 1. Czy Państwowa Inspekcja Pracy przeprowadziła kontrole w zakresie warunków pracy pracowników super- i hipermarketów? 2. Jeżeli tak, to jakie były wyniki tych kontroli? 3. Czy planowane są zmiany przepisów, które mają zapobiec temu wyzyskowi? Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 22 września 2008 r. Interpelacja (nr 5400) do ministra finansów w sprawie pieniędzy z podatków przekazywanych organizacjom pożytku publicznego Szanowny Panie Ministrze! Z doniesień prasowych wynika, że nie wszystkie pieniądze z 1% podatków trafiły do fundacji i stowarzyszeń pomagających osobom chorym oraz niepełnosprawnym. Organizacje pożytku publicznego (OPP) mogłyby w tym

65 roku otrzymać dużo więcej pieniędzy od podatników, gdyby ci nie mylili się przy odpisywaniu 1%, a urzędnicy skarbowi wykazali odrobinę dobrej woli. Wystarczyło bowiem wpisać do zeznania podatkowego niepełną nazwę fundacji lub stowarzyszenia albo napisać ją małą literą (zamiast dużej), aby urząd skarbowy nie przekazał pieniędzy..Niestety nie każdy urząd skarbowy w kraju wzywał podatnika do poprawienia błędu. W efekcie pieniądze, zamiast zasilić konto wskazanej przez podatnika OPP, zostawały w kasie państwa. W związku z powyższym pytam Pana Ministra: 1. Dlaczego urzędy skarbowe stosując drobiazgową i w określonych sytuacjach nieuzasadnioną kontrolę, pozbawiły organizacje pożytku publicznego środków odprowadzanych przez podatników? 2. Czy Pan Minister zamierza podjąć działania, które umożliwią organizacjom pożytku publicznego otrzymanie środków odprowadzanych przez podatników? Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 22 września 2008 r. Interpelacja (nr 5401) do ministra zdrowia w sprawie rozporządzenia dotyczącego specjalizacji lekarzy Szanowna Pani Minister! Z doniesień prasowych wynika, że w rozporządzeniu ministerstwa zdrowia w sprawie specjalizacji lekarzy nie ma obiecanych zmian ułatwiających odbywanie stażu. Rozporządzenie zawiera jedynie 2 punkty dotyczące państwowego egzaminu specjalizacyjnego. Tymczasem resort zdrowia zapowiadał wcześniej, iż jedną z kluczowych zmian będzie przesunięcie postępowania kwalifikacyjnego na specjalizacje, a tym samym rozpoczynania specjalizacji z 1 marca na 15 listopada. Zmiana ta była jak najbardziej pożądana przez środowisko lekarskie, gdyż pomiędzy zakończeniem stażu a rozpoczęciem specjalizacji młodzi lekarze oczekują na rozpoczęcie rezydentury, będąc przymusowo bezrobotnymi lub pracując dorywczo. Okres tych pięciu miesięcy stanowi nie tylko przerwę w doskonaleniu zawodowym, ale często pozostawia osoby po 6 latach ciężkich studiów oraz 13-miesięcznym okresie stażu bez środków do życia. W związku z powyższym pytam Panią Minister: 1. Czy ministerstwo zdrowia bierze pod uwagę postulaty młodych lekarzy przy pracach nad nowelizacją ustawy o zawodzie lekarza i lekarza dentysty? 2. Dlaczego ministerstwo zdrowia nie zamieściło w projekcie nowelizacji ustawy o zawodzie lekarza i lekarza dentysty obiecanych zmian ułatwiających odbywanie stażu? Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 25 września 2008 r. Interpelacja (nr 5402) do ministra edukacji narodowej w sprawie projektu rozporządzenia dotyczącego szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli Szanowna Panie Minister! W obowiązującym rozporządzeniu MENiS z dnia 10 września 2002 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli uregulowano kwestię prawa nauczania drugiego przedmiotu przez nauczycieli, którzy ukończyli studia podyplomowe. Przepisy rozporządzenia nie dają takich praw nauczycielom, którzy oprócz dyplomu wyższej uczelni legitymują się również dyplomem wyższych studiów zawodowych (tytułem licencjata) na drugim kierunku. Powstaje w efekcie sytuacja, w której nauczyciel liceum, np. mgr historii, po ukończeniu studiów podyplomowych z zakresu geografii może uczyć również tego przedmiotu. Gdyby jednak ukończył licencjat, zgodnie z obowiązującymi przepisami nie posiadałby wymaganych kwalifikacji do nauczania drugiego przedmiotu. Ponieważ projekt rozporządzenia nie reguluje tej kwestii, bardzo proszę o odpowiedź na następujące pytanie: Czy ministerstwo zamierza uwzględnić poruszoną kwestię, ważną dla wielu nauczycieli, w ostatecznej wersji nowego rozporządzenia w sprawie kwalifikacji nauczycieli? Z poważaniem Poseł Grzegorz Roszak Warszawa, dnia 30 września 2008 r. Interpelacja (nr 5403) do ministra spraw wewnętrznych i administracji w sprawie anomalii pogodowych i przeciwdziałania ich skutkom Szanowny Panie Premierze! Pogoda w bieżącym roku nie jest łaskawa dla naszego kraju. Wiosną zanosiło się na klęskę suszy. W czerwcu wystąpiły

66 nadmierne opady atmosferyczne i gradobicia. Natomiast w sierpniu przeszła fala burz i nawałnic. Zarówno wiosenne, jak i sierpniowe anomalie pogodowe spowodowały nie tylko straty w uprawach rolnych, ale zniszczenia gospodarstw rolnych i infrastruktury. Do mnie, do biur poselskich, docierają szczątkowe informacje na ten temat. Będę wdzięczny Panu Premierowi za poinformowanie mnie o działaniach podjętych w celu rekompensaty strat wywołanych przez wiosenne anomalie pogodowe oraz o pomocy poszkodowanym w wyniku sierpniowych strat. Proszę również o informacje na temat pomocy dla woj. podlaskiego, którego również nie ominęły anomalie pogodowe. Szczególnie interesuje mnie, czy deklarowana przez premiera Donalda Tuska i Pana pomoc już dotarła do poszkodowanych. Z poważaniem Poseł Krzysztof Putra 4. Czy prawdą jest, że będzie funkcjonowało siedem regionalnych funduszy? Jeżeli tak, to jakie i wg jakiego klucza zostaną wyłonione? 5. Czy w nowej koncepcji zostanie zmieniony algorytm podziału środków finansowych na poszczególne województwa? 6. Jeżeli reorganizacja NFZ miałaby być dokonana od 1 stycznia 2009 r., to kiedy ten projekt trafi pod obrady Sejmu? Będę wdzięczny za odpowiedź na powyższe pytania. Z poważaniem Poseł Krzysztof Putra Warszawa, dnia 30 września 2008 r. Interpelacja (nr 5405) do ministra nauki i szkolnictwa wyższego w sprawie sytuacji w szkolnictwie wyższym Szanowna Pani Minister! Rozpoczyna się nowy rok akademicki 2008/2009. Jest doskonała okazja, aby porozmawiać o problemach szkolnictwa wyższego i nauki polskiej. Pan premier Donald Tusk w swoim exposé był uprzejmy powiedzieć m.in: „Najlepsze projekty edukacyjne nie udadzą się oczywiście bez nauczycieli. Potrzebują nasi nauczyciele, polscy nauczyciele potrzebują możliwości i takiej mobilizacji, też motywacji, do podnoszenia kwalifikacji i chcę tutaj powiedzieć z całą odpowiedzialnością, że wymagając i oczekując tego od nauczycieli, jedną pilną podstawową sprawę musimy załatwić. Ta sprawa to podniesienie zarobków polskich nauczycieli. To jest moje i mojego rządu zobowiązanie. Od przyszłego roku zmieniona zostanie Karta Nauczyciela w sposób pozwalający na ustalenie w budżecie państwa odrębnej kwoty bazowej dla nauczycieli. Oczywiście wyższej niż w 2007 r. Bezpośrednio przełoży się to na podwyższenie wynagrodzeń nauczycieli w 2008 r. W dłuższej perspektywie zaproponujemy rozwiązanie systemowe dające tej grupie zawodowej poczucie takiego prawdziwego bezpieczeństwa finansowego i autentycznej satysfakcji z wykonywania zawodu. Dobrze wykształcone młode pokolenie jest największą wartością Rzeczypospolitej. Dlatego będziemy zwiększać autonomię i konkurencyjność, również w odniesieniu do uczelni państwowych i niepaństwowych. Sposób finansowania szkolnictwa wyższego będzie promować kierunki studiów najwyższej jakości. Tylko prawdziwe szlachetne współzawodnictwo studentów i młodych uczonych doprowadzi nas do osiągnięcia celów zawartych w strategii lizbońskiej”.

Warszawa, dnia 30 września 2008 r. Interpelacja (nr 5404) do ministra zdrowia w sprawie koncepcji reorganizacji NFZ Szanowna Pani Minister! Od lat trwają prace nad znalezieniem systemu finansowania służby zdrowia. W 1997 r. zdecydowano, że będą to kasy chorych. Powołano do życia 17 niezależnych i samorządnych kas chorych, tzn. 16 wojewódzkich i Branżową Kasę Chorych dla Służb Mundurowych. Taki system miał zapewnić efektywniejsze wydatkowanie środków przez służbę zdrowia oraz wprowadzenie konkurencji na rynku usług medycznych. Reforma zakładała odejście od bezpośredniego finansowania z budżetu państwa. Przyjęto wówczas budżetowo-ubezpieczeniowy system zasilania opieki zdrowotnej. W praktyce okazało się, że ten system nie spełnił oczekiwań ich twórców, dlatego że nie poprawiła się jakość oferowanych usług ani efektywność wydawania środków finansowych. Takim „lekiem”, który miał uzdrowić „chore” kasy chorych miał być scentralizowany Narodowy Fundusz Zdrowia. Teraz słyszę, że Pani Minister planuje od 1 stycznia 2009 roku dokonać reorganizacji tej instytucji. Dlatego proszę o odpowiedź na następujące pytania: 1. Jakie są przyczyny reorganizacji Narodowego Funduszu Zdrowia? 2. Jaki jest cel reorganizacji Narodowego Funduszu Zdrowia? 3. Jakie są założenia nowej koncepcji reorganizacji NFZ?

67 Są to bardzo ciekawe deklaracje. W związku z powyższym proszę Panią Minister o odpowiedź na następujące pytania: 1. Czy w bieżącym roku kalendarzowym nauczyciele akademiccy otrzymają zapowiedziane przez pana premiera podwyżki wynagrodzeń? 2. W jaki sposób podległy Pani resort zamierza „promować kierunki studiów najwyższej jakości”? 3. Według jakich kryteriów będą (zostały) wybrane: „kierunki studiów najwyższej jakości”? 4. W jaki sposób będą finansowane „kierunki studiów najwyższej jakości”? 5. Jak wygląda realizacja poszczególnych inwestycji zamieszczonych na liście indykatywnej Programu Operacyjnego Rozwój Polski Wschodniej 2007–2013? 6. Jak przebiega realizacja inwestycji: Budowa Kampusu Uniwersytetu w Białymstoku? Z poważaniem Poseł Krzysztof Putra Warszawa, dnia 30 września 2008 r. Interpelacja (nr 5406) do ministra kultury i dziedzictwa narodowego w sprawie nowelizacji ustawy o opłatach abonamentowych Szanowny Panie Ministrze! Bardzo duża grupa obywateli regularnie opłacająca abonament radiowo-telewizyjny coraz częściej wyraża swoje niezadowolenie z bezradności egzekucji opłat abonamentowych od osób, które nie wypełniają ustawowego obowiązku uiszczania opłat za posiadanie odbiornika radiowego lub telewizyjnego. Obecny stan prawny nie pozwala na egzekwowanie przez operatora publicznego opłat abonamentowych w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Spowodowane jest to lukami prawnymi w ustawie o opłatach abonamentowych utrudniające jednostkom organizacyjnym Poczty Polskiej sformułowanie prawidłowego tytułu wykonawczego i ustalenie wymagalności świadczenia należności windykacyjnych z ustawy o opłatach abonamentowych w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. O potrzebnie nowelizacji przepisów ww. ustawy informowało Ministerstwo Infrastruktury oraz Ministerstwo Finansów. Z uzyskanych informacji wynika, że Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego przy współpracy z Krajową Radą Radiofonii i Telewizji, pomimo posiadanych kompetencji i właściwości do zainicjowania nowelizacji przepisów ustawy o opłatach abonamentowych, nie podjęło inicjatyw w przedmiotowej sprawie. W związku z tym proszę o odpowiedź na następujące pytania: 1. Czym spowodowany jest brak inicjatywy ze strony ministerstwa w przygotowaniu nowelizacji ustawy o opłatach abonamentowych? 2. Kiedy ministerstwo planuje przedłożenie projektu nowelizacji przepisów umożliwiających egzekucję opłat abonamentowych? Poseł Antoni Błądek Stalowa Wola, dnia 29 września 2008 r. Interpelacja (nr 5407) do ministra spraw wewnętrznych i administracji w sprawie doręczania pism procesowych na polecenia sądów i prokuratur przez funkcjonariuszy Policji Szanowny Panie Ministrze! W myśl obowiązujących przepisów Policja nie musi wykonywać jakichkolwiek poleceń sądów i prokuratorów dotyczących doręczeń, a jedynie takie, które wynikają z wyraźnych ustawowych obowiązków, co jednak dotyczy nie tylko postępowania przygotowawczego i postępowania przed sądem, lecz także postępowania wykonawczego. Taki jest sens przepisu art. 14 ust. 2 ustawy o Policji oraz art. 93 § 4 K.p.k. (sąd oraz prokurator wydają polecenia Policji w wypadkach określonych w ustawie) i art. 1 § 2 K.k.w. (w postępowaniu wykonawczym w zakresie doręczeń stosuje się odpowiednio przepisy K.p.k.). Te ustawowe obowiązki w zakresie doręczeń precyzuje art. 131 § 1 K.p.k.: policja jest obowiązana do doręczenia tylko tych pism procesowych, od których daty doręczenia biegną terminy, a ponadto „w razie konieczności” określonej kontekstowo w ten sposób, iż w przypadkach, gdy z obiektywnie uzasadnionych przyczyn niemożliwe jest doręczenie w potrzebnym terminie przez pocztę lub pracownika administracyjnego sądu czy też prokuratury. Należy zwrócić uwagę na treść art. 137 K.p.k. określającego sposób doręczania pism procesowych w wypadkach niecierpiących zwłoki. Otóż wtedy nie należy zwracać się do Policji, ale treść pism procesowych przekazywać telefonicznie lub w inny, dowolny, sposób, dokumentując doręczenie odpowiednią adnotacją w aktach sprawy. Minister sprawiedliwości określił ponadto szczegółowe zasady i tryb doręczenia pism sądowych w rozporządzeniu z dnia 17 czerwca 1999 r. (Dz. U. Nr 62, poz. 696). Zasady te w nieznacznym stopniu odnoszą się do Policji, bo tylko w § 10 ust. 1 zaznacza się, iż policjant tak samo uzyskuje potwierdzenie odbioru, jak listonosz.

68 Trzeba zaznaczyć, iż Policja może być obarczana podobnymi usługami na rzecz innych organów państwowych także w postępowaniu karnym skarbowym. W myśl art. 113 § 1 K.k.s. w postępowaniu tym stosuje się odpowiednio m.in. przepisy K.p.k. o doręczeniach, aczkolwiek według art. 118 § 1 K.k.s. wszelkie czynności procesowe w postępowaniu karnym skarbowym powinien wykonywać organ prowadzący to postępowanie. Sytuację z punktu widzenia absorbowania Policji do „cudzych” spraw pogarsza norma art. 150 § 2 K.k.s., który już wyraźnie koliduje z art. 118 § 1 K.k.s., bo zobowiązuje Policję do udzielania innym organom prowadzącym dochodzenie karne skarbowe pomocy przy dokonywaniu dowolnej czynności procesowej. Nie ma też korelacji omawianego przepisu z § 1 w tym samym artykule, gdzie wszystkie organy prowadzące sprawy karne skarbowe mają nadane określone w K.p.k. obowiązki i uprawnienia Policji (z wyjątkiem tylko: udzielania kuratorom pomocy przy prowadzeniu wywiadów środowiskowych, przymusowego sprowadzania oskarżonych oraz zatrzymywania osób podejrzanych). Problem absorbowania Policji doręczeniami pism procesowych innych organów państwowych występuje także w postępowaniach o wykroczenia. Zgodnie z art. 38 K.p.w. do czynności procesowych w sprawach o wykroczenia stosuję się odpowiednio m.in. art. 131 § 1 i art. 137 K.p.k. Policja nie jest obarczana doręczeniami pism sądowych jedynie w postępowaniu cywilnym. Okazuję się więc, że kwestię doręczeń pism można przeprowadzić bez Policji. Według art. 131 § 1 K.p.c. „sąd dokonywa doręczeń przez pocztę, komornika, woźnych a także przez sądową służbę doręczeniową”. W myśl § 3 art. 131 K.p.c. minister sprawiedliwości może, przez rozporządzenie, utworzyć sądową służbę doręczeniową powołaną do dokonywania doręczeń, mając na względzie zapewnienie skuteczności doręczeń. Niestety delegacja ta nie została dotąd wykonana, chociaż weszła w życie. Analizując przytoczone powyżej przepisy, można zauważyć, że wyręczanie się Policją przy doręczeniach nie jest niczym uzasadnione. Praktyka pokazuje, że jeśli sposób „przez pocztę” jest w danym przypadku nieodpowiedni, a pracownika sądowego nie wysyła się z wezwaniem w związku z szukaniem oszczędności przez sąd, angażuje się wówczas funkcjonariuszy Policji. Należy zauważyć, że szukanie oszczędności przez sądy skutkuje obarczeniem kosztów przez Policję, która także jest finansowana z budżetu państwa. W dodatku wyręczanie się Policją zwiększa koszty, bo zatrudnienie policjanta jest niewątpliwie droższe – co najmniej dwukrotnie – niż woźnego sądowego (funkcjonariusza sądowej służby doręczeniowej) albo gońca w prokuraturze. 1. Czy ministerstwo zamierza podjąć działania zmierzające do stosowania innych metod doręczenia pism procesowych, niż angażowanie policjantów do ról doręczycieli? 2. Jeżeli dany organ dochodzenia ma pełnie kompetencje Policji (art. 118 § 1 K.k.s), to jak uzasadniania jest pomoc Policji w czynnościach procesowych? 2. Czy prowadzone są rozmowy z Ministerstwem Sprawiedliwości w sprawie obciążenia Policji wynikającego z doręczania pism procesowych na polecenia sądów i prokuratorów? Poseł Antoni Błądek Stalowa Wola, dnia 29 września 2008 r. Interpelacja (nr 5408) do ministra zdrowia w sprawie umożliwienia osiemnastoletnim pacjentom dziecięcych oddziałów onkologicznych kontynuacji leczenia w dotychczasowych placówkach 1 lipca 2008 r. weszły w życie przepisy zmieniające system rozliczania się ze świadczeń medycznych ze szpitalami. System zakłada, że pacjenci dziecięcych oddziałów onkologicznych, którzy ukończyli 18 lat, nie mogą kontynuować leczenia w swoich szpitalach. Nakazuje przepisywanie się takich pacjentów do szpitali dla dorosłych, gdyż szpitale pediatryczne nie mogą uzyskać za ich terapię pieniędzy z NFZ. Tymczasem na całym świecie osiemnastolatkowie kontynuują bez przeszkód leczenie w dotychczasowych placówkach. Rodzice podnoszą, że przez bezsensowne procedury traci się czas, który w przypadku chorób nowotworowych bywa czynnikiem decydującym. Dla dzieci kontynuacja hospitalizacji w warunkach, do których przywykły, daje poczucie bezpieczeństwa, które nabyły w długotrwałym procesie leczenia poprzez znajomość personelu czy oswojenie się z metodami zabiegów pielęgniarskich. Warunkiem pozostania osiemnastolatka w placówce pediatrycznej jest wyrażona przez NFZ zgoda, która na ogół jest udzielana, ale co za tym idzie powodzenie leczenia może być uzależnione od czyjejś jednostkowej decyzji. Pytanie: Czy rząd w swoich szumnie głoszonych deklaracjach odbiurokratyzowania państwa uwzględnia dobro pełnoletnich nastolatków, którym w walce o życie każe się jednocześnie w sposób niesprawiedliwy mierzyć z dorosłością? Z wyrazami szacunku Posłowie Marek Polak i Michał Wojtkiewicz Andrychów, dnia 3 września 2008 r.

69 Interpelacja (nr 5409) do ministra finansów w sprawie nowych zasad przekazywania 1% podatku na organizacje pożytku publicznego Szanowny Panie Ministrze! Nawiązując do moich interpelacji z dnia 20 listopada 2007 r. i 12 lutego 2008 r. dotyczących wprowadzenia nowych zasad rozliczania 1% podatku na organizacje pożytku publicznego, pragnę podziękować ze wszelkie działania w przedmiotowej sprawie, zwłaszcza poinstruowanie urzędów skarbowych przez Ministerstwo Finansów o konieczności uwzględniania danych zawartych w polu: Inne informacje. Z uzyskanych przeze mnie informacji dotyczących ww. sprawy wynika jednak, że dotychczas przyjęte rozwiązania pozwalające podatnikowi wskazać konkretny cel w zeznaniu podatkowym w praktyce nie zostają należycie respektowane. Okazało się, że mimo zaleceń i wskazówek skierowanych do urzędów skarbowych dane zawarte w polu: Inne informacje nie zawsze były skrupulatnie księgowane przez urzędników i przekazywane na cel wskazany przez podatnika. W związku z powyższym oraz mając na uwadze art. 16 i art. 20 ustawy z dnia 9 maja 1996 r. o wykonywaniu mandatu posła i senatora, zwracam się do Pana Ministra z prośbą o udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy podczas trwających obecnie prac nad zmianą ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawą o PIT, dotyczących m.in. przekazywania 1% podatku planowane jest wprowadzenie uregulowań prawnych pozwalających podatnikowi wskazać konkretny cel oraz wpływających na konieczność uwzględniania dodatkowych informacji przez urzędy skarbowe. Z poważaniem Poseł Arkadiusz Litwiński Szczecin, dnia 23 września 2008 r. Interpelacja (nr 5410) do ministra finansów w sprawie stosowania w praktyce przez aparat skarbowy niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (VAT) Zwracamy się do Pana Ministra z interpelacją dotyczącą stosowania w praktyce przez aparat skarbowy niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (VAT). Uszczegóławiając, precyzujemy, iż chodzi o stosowanie przepisu określającego moment powstania obowiązku podatkowego w niektórych branżach gospodarki, takich jak usługi transportowe, budowlane, telekomunikacyjne, poligraficzne czy sprzedaż złomu. Przyczyną jest zapis art. 19 ust. 13 tejże ustawy, który przewiduje, że w przypadku niektórych podatników, wykonujących wymienione w nim usługi, do ustalenia momentu powstania obowiązku podatkowego nie stosuje się ogólnej zasady, że obowiązek ten powstaje z chwilą wydania towaru lub wykonania usługi. Przepis ten wprowadza zaś zasadę, iż dla części podatników obowiązek ten powstaje później. Przykładowo dla podatników świadczących usługi transportowe, budowlane, montażowe obowiązek ten powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż 30 dnia, licząc od dnia wykonania usług. Z literalnego brzmienia przepisu wynika, że podatnik może więc uznać, że obowiązek podatkowy w tym wypadku powinien być wykazany nie później niż po upływie tych 30 dni. Tak też postępowali przedsiębiorcy, którzy niemal powszechnie wykazywali w deklaracjach powstanie obowiązku w dacie wystawienia faktury, czyli np. po upływie 7 dni od dnia wykonania usługi lub wydania towaru. Był to zatem moment, który mieścił się między datą wykonania usługi, a 30 dniem od jej wykonania. W ten sposób data wystawienia faktury zawsze była wcześniejsza niż upływ 30 dni, licząc od dnia wykonania usługi. Utwierdzały ich w tym przekonaniu także interpretacje wydane przez aparat skarbowy w przeszłości – jak np. ta wydana przez dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, w której stwierdzono, że podatnik może określić obowiązek podatkowy wcześniej, w dowolnym terminie między datą wykonania usługi a 30 dniem od dnia wykonania usługi (nr PP/ 005w-694/04/EM). Również podobne stanowisko wynikało z orzecznictwa sądów administracyjnych, które we wcześniejszym rozpoznaniu obowiązku podatkowego nie dopatrzyły się naruszenia prawa (np. wyrok NSA z 10 października 2003 r., sygn. akt I SA/Wr 1188/2001). Jak wynika z artykułów prasy specjalistycznej, w urzędach skarbowych zaczęto w ostatnim czasie stosować zasadę nieco odmienną, uznając, że ich zdaniem zawarte w nim sformułowanie „nie później jednak niż 30 dnia” należy rozumieć: nie wcześniej niż w dniu upłynięcia tego terminu, czyli dokładnie 30 dnia od dnia wykonania usługi. Zmiana ta, powodująca późniejsze powstanie obowiązku podatkowego, tylko pozornie jest korzystniejsza dla podatników. Jeśli bowiem w trakcie kontroli urząd skarbowy, stosując się do tej zasady i interpretacji uzna, że podatnik np. przed rokiem o miesiąc za wcześnie zadeklarował obowiązek podatkowy, to od miesiąca, w którym według urzędu powinien to zrobić (gdy przykładowo dana firma wystawiła fakturę i odprowadziła podatek do urzędu

70 skarbowego w lipcu zamiast w sierpniu) naliczane są podatnikowi odsetki od zaległości podatkowej. W takiej sytuacji nie ma dla urzędu znaczenia fakt, że należny podatek został już zapłacony na rzecz państwa miesiąc wcześniej, liczy się tylko to, że wedle opinii urzędników podatnik miał zapłacić podatek miesiąc później i skoro tego nie zrobił, popada w zaległość. Nie jest również brana pod uwagę nadpłata, jaka powstała w wyniku tego, że miesiąc wcześniej podatnik zapłacił podatek wyższy niż należny. Uważamy, że taka sytuacja, w której aparat państwowy dokonuje zmiany interpretacji przepisu, nie przesądzając oczywiście czy poprawna była poprzednia czy też obecna interpretacja, i w efekcie której to zmiany część podatników może popaść w zaległość, mimo iż zapłacili już należny podatek, źle służy podatnikom. Powoduje to powstanie poczucia pokrzywdzenia przez aparat państwowy i brak zrozumienia dla takiego postępowania urzędów skarbowych. W związku z takim stanem faktycznym zwracamy się do Szanownego Pana Ministra Finansów z pytaniem, czy resort mu podległy planuje działania mające na celu wyeliminowanie stanu niepewności co do powstania obowiązku podatkowego, tak by podatnicy nie byli zaskakiwani stanowiskiem aparatu skarbowego, a w szczególności tak, by nie powstała sytuacja, w której podatnik jest obciążany odsetkami od należności podatkowych, które już wcześniej, stosując się w dobrej wierze do wykładni dokonanych uprzednio przez aparat skarbowy, zapłacił. Z wyrazami szacunku Posłowie Witold Kochan, Tadeusz Arkit i Jarosław Gowin Warszawa, dnia 1 października 2008 r.

ODPOWIEDZI NA INTERPELACJE

Odpowiedź
ministra skarbu państwa na interpelację posła Jarosława Rusieckiego w sprawie aktualnej sytuacji pracowników Oddziału Cukrownia Częstocice Krajowej Spółki Cukrowej SA po decyzji walnego zgromadzenia akcjonariuszy z dnia 17 czerwca 2008 r. (4205)

Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na interpelację pana posła Jarosława Rusieckiego z dnia 7 lipca 2008 r. (SPS-023-4205/08) dotyczącą aktualnej sytuacji pracowników Cukrowni Częstocice, Oddziału Krajowej Spółki Cukrowej SA z siedzibą w Toruniu, przedstawiam poniższe informacje. Konsekwencją realizowanej od 2006 r. reformy rynku cukru we wszystkich krajach zjednoczonej Europy, a zatem również w Polsce, jest zmniejszenie limitów produkcyjnych (we wszystkich cukrowniach UE, w tym należących do Krajowej Spółki Cukrowej SA) co powoduje m.in. konieczność podejmowania bardzo trudnych i niepopularnych decyzji w zakresie redukcji ilości cukrowni i koncentracji produkcji. W kampanii 2007/2008 produkcję cukru białego prowadziło 10 oddziałów KSC SA oraz Cukrownia Leśmierz SA. Okresy wyłączenia z produkcji cukru poszczególnych jednostek organizacyjnych (kampanie, do których oddziały już nie przystąpiły) przedstawiają się następująco: — 2003/2004 r. – Pruszcz Gdański, Rejowiec, Szczecin, — 2004/2005 r. – Borowiczki, Klemensów, Sokołów Podlaski, Żnin. — 2005/2006 r. – Janikowo, Opole Lubelskie, — 2006/2007 r. – Częstocice, Mała Wieś, Ostrowy, Tuczno, Wożuczyn, — 2007/2008 r. – Gryfice, Nowy Staw. W oddziałach wyłączonych z produkcji cukru białego realizowana jest działalność gospodarcza dotycząca następujących obszarów: — magazynowanie cukru – zaangażowane są wszystkie oddziały, — paczkowanie i konfekcjonowanie cukru, — prowadzenie „alternatywnej” działalności gospodarczej na potrzeby własne lub dla kontrahentów zewnętrznych, — produkcja i sprzedaż energii cieplnej i elektrycznej (Rejowiec, Klemensów, Sokołów, Żnin, Janikowo, Wożuczyn, Tuczno, Gryfice), — sprzedaż pozostałych usług – głównie najem, dzierżawa, prowadzenie oczyszczalni ścieków. Ponadto w oddziałach wyłączonych z produkcji cukru prowadzone były bądź są kontynuowane procesy w zakresie:

— przemieszczania składników majątkowych na potrzeby jednostek prowadzących produkcję cukru, — sprzedaży zbędnych środków trwałych, — likwidacji zbędnych środków trwałych i sprzedaży materiałów odpadowych. Odnośnie do Cukrowni Częstocice Zarząd Krajowej Spółki Cukrowej SA podjął działania zmierzające do uruchomienia produkcji alternatywnej na bazie majątku tego oddziału, polegającej na produkcji wapna palonego. Jednakże analiza dotychczasowej działalności produkcyjnej w tym zakresie wykazała, iż ceny wapna palonego możliwe do uzyskania na rynku nie pokrywają kosztów produkcji, tym samym cukrownia ponosi na tej produkcji znaczące straty. Dodatkowo sprawę skomplikował fakt, iż zgodnie z projektem rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przyjęcia Krajowego Planu Rozdziału Uprawnień do emisji dwutlenku węgla na lata 2008–2012 nastąpiło znaczące ograniczenie, w porównaniu z rokiem ubiegłym, ilości uprawnień do emisji CO2 przyznanych Krajowej Spółce Cukrowej SA. Aktualnie KSC SA ubiega się o przyznanie uprawnień do emisji z dodatkowej puli (Krajowe rezerwy uprawnień do emisji dwutlenku węgla na okres rozliczeniowy 2008–2012), z przeznaczeniem zarówno na działalność podstawową, jak również na planowaną produkcję wapna palonego w Oddziale Cukrownia Częstocice. W przypadku nieuzyskania przez spółkę prawa do dodatkowej emisji CO2 konieczne będzie ponowne przeanalizowanie zasadności kontynuacji tej produkcji w oddziale Cukrownia Częstocice z uwagi na dodatkowy koszt tej produkcji, wynikający z konieczności dokupienia tych uprawnień. Jednym z rozważanych przez spółkę rozwiązań jest pozyskanie inwestora zainteresowanego projektem wypału wapna, gotowego przejąć i dofinansować działalność produkcyjną w tym zakresie. Ponadto Zarząd KSC SA przewiduje wykorzystanie potencjału produkcyjnego Oddziału Cukrownia Częstocice do produkcji bioenergii. Aktualnie trwają prace studialne nad modelem organizacyjnym i wskazaniem źródeł finansowania projektu. Przedstawiając powyższe, dodatkowo podkreślam, że za prowadzenie spraw spółki, w tym m.in. za realizację programu restrukturyzacji, odpowiedzialny jest Zarząd KSC SA. Do kompetencji zarządu należy m.in. podejmowanie decyzji o wyborze metod i celowości podejmowanych działań, zmierzających do realizacji założeń programów restrukturyzacji. Minister Aleksander Grad Warszawa, dnia 29 września 2008 r.

72 Odpowiedź
ministra rolnictwa i rozwoju wsi - z upoważnienia prezesa Rady Ministrów na ponowną interpelację poseł Izabelli Sierakowskiej w sprawie wyznaczenia Polsce kwot produkcyjnych cukru przez Unię Europejską (4458)

Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na interpelację pani poseł Izabelli Sierakowskiej w sprawie kwot produkcyjnych cukru dla Polski, przekazaną za pośrednictwem Kancelarii Prezesa Rady Ministrów przy piśmie DSPA-4401-4961/08 z dnia 24 września 2008 r., uprzejmie informuję, co następuje. Odnosząc się do kwestii „bezprawnego obniżenia Polsce przez Unię Europejską kwoty produkcyjnej cukru”, ponownie uprzejmie wyjaśniam, że przywołany przez panią poseł w interpelacji art. 23 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej dotyczy decyzji podejmowanych w zakresie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa. Tak więc w oparciu o przepisy tego artykułu Polska nie mogła skutecznie przeciwstawić się redukcji kwot produkcyjnych cukru, gdyż przy podejmowaniu rozstrzygnięć dotyczących wspólnotowego rynku cukru artykuł ten nie był stosowany. Decyzje o rezygnacji z kwot produkcyjnych cukru podejmowane były wyłącznie przez poszczególnych producentów z cukru w państwach członkowskich (art. 3 i 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 320/ 2006 z dnia 20 lutego 2006 r. ustanawiającego tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1290/2006 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej – Dz. Urz. UE L 58 z dnia 28 lutego 2006 r., z późn. zm.) i są one ważne. Zgodnie z obowiązującymi przepisami wspólnotowymi decyzje te nie wymagały zatwierdzenia przez żaden organ krajowy. Agencja Rynku Rolnego jest organem kompetentnym w kwestii realizacji zadań dotyczących restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego zgodnie z art. 30.1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 231, poz. 1702). Na podstawie art. 5 ust. 3 cyt. wyżej rozporządzenia Rady nr 320/2006, ARR dokonywała wyłącznie oceny kompletności złożonych przez producentów cukru wniosków. Wniosek taki mógł być niezakwalifikowany przez ARR jedynie w przypadku, gdy nie zawierał wszystkich elementów określonych w unijnych przepisach. Odnosząc się do kwestii dotyczącej konieczności wystąpienia Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi do Rady UE w sprawie podwyższenia minimalnej ceny buraków cukrowych, uprzejmie wyjaśniam, że jednym z podstawowych celów reformy wspólnej polityki rolnej jest odejście od wsparcia cen produktów

rolnych na rzecz wspierania dochodów rolników. Takim mechanizmem wsparcia są oddzielne płatności dla plantatorów buraków cukrowych, wprowadzone przepisami rozporządzenia Rady (WE) nr 319/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników. Płatności te będą docelowo w 64,2% rekompensować utratę dochodów rolników wynikającą z obniżenia ceny buraka cukrowego. Poziom bezpośredniego wsparcia polskich plantatorów buraków cukrowych w roku 2006 ustanowiony został na 99,135 mln euro, w 2007 r. – 122,906 mln euro, w 2008 r. – 146,677 mln euro, a od 2009 r. – 159,392 mln euro. Ponadto plantatorzy, którzy w wyniku reformy nie będą uprawiali buraków cukrowych na cele spożywcze w roku gospodarczym 2008/2009, otrzymają jednorazowo pomoc restrukturyzacyjną w wysokości od 2,75 do 7,87 euro za tonę buraków (w zależności od stopnia demontażu cukrowni) oraz dodatkową płatność w wysokości ok. 33 euro od tony buraków cukrowych, które nie będą uprawiane w wyniku zrzeczenia się kwoty cukru przez producenta. Plantatorzy buraków cukrowych mają zagwarantowane co najmniej minimalne ceny skupu buraków służących do produkcji cukru kwotowego. Jednakowa cena minimalna obowiązuje we wszystkich krajach członkowskich. Ponownie uprzejmie wyjaśniam, że podwyższenie ceny za dostarczany surowiec może być wyłącznie wynikiem uzgodnienia zawartego pomiędzy związkami reprezentującymi plantatorów i producentami cukru. Uzgodniona cena może być zatem wyższa od ustalonej ceny minimalnej. Z poważaniem Minister Marek Sawicki Warszawa, dnia 30 września 2008 r. Odpowiedź
sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej - z upoważnienia ministra na interpelację poseł Izabeli Kloc w sprawie zaopatrzenia inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (4710)

Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na pismo Pana Marszałka z dnia 8 sierpnia br., znak: SPS-023-4710/08, dotyczące interpelacji poseł Izabeli Kloc w sprawie zaopatrzenia inwalidów wojen-

73 nych i wojskowych oraz ich rodzin, po zasięgnięciu opinii Biura Trybunału Konstytucyjnego, uprzejmie informuję: Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej, z uwagi na zmiany w ówczesnym czasie zakresu kompetencji Trybunału Konstytucyjnego, zwróciło się do Trybunału o interpretację obowiązujących wtedy przepisów dotyczących jego uprawnień. Z informacji przekazanej do ministerstwa przez Zespół Orzecznictwa i Studiów Biura Trybunału Konstytucyjnego wynika, że zgodnie z art. 190 Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997 r. orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne. Natomiast zgodnie z obowiązującym przed wejściem w życie konstytucji z 1997 r. art. 33 ust. 2 konstytucji z 22 lipca 1952 r. (dodanym przez art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o zmianie Konstytucji Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej), orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności ustaw z konstytucją nie były ostateczne w tym sensie, iż podlegały rozpatrzeniu przez Sejm. Art. 6 ustawy o TK z dnia 29 kwietnia 1985 r. (a następnie od 1991r. art. 7) precyzował, że orzeczenia stwierdzające niezgodność z konstytucją aktu ustawodawczego prezes Trybunału Konstytucyjnego przedkładał Sejmowi. Jeżeli Sejm uznał orzeczenie za zasadne, obowiązany był dokonać odpowiednie zmiany w akcie objętym tym orzeczeniem bądź uchylić taki akt w części lub w całości. W razie uznania aktu za zgodny z konstytucją, to jest wbrew orzeczeniu TK, Sejm orzeczenie oddalał. Sprawa nim objęta nie mogła być przedmiotem ponownego postępowania przed trybunałem. Uchwały Sejmu w sprawach oddalenia orzeczenia trybunału zapadały większością co najmniej 2/3 głosów, w obecności co najmniej połowy ogólnej posłów. Wraz z wejściem w życie nowelizacji z 19 lipca 1989 r. art. 6 obowiązującej wówczas ustawy o Trybunale Konstytucyjnym dodatkowo wskazywał, iż orzeczenia o niezgodności ustawy z konstytucją Sejm rozpatruje nie później niż w okresie 6 miesięcy od dnia przedstawienia orzeczenia przez prezesa trybunału. Zasada ostateczności orzeczeń stwierdzających niekonstytucyjność ustaw, zanim przyjęto ją w konstytucji z 1997 r., była jednak w pewnym sensie ograniczona. W uchwale Trybunału Konstytucyjnego zawierającej powszechnie obowiązującą wykładnię art. 7 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym (a pierwotnie art. 6) z 20 października 1993 r., sygn. akt W 6/93, wskazano, że „orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności ustawy z konstytucją, które nie zostało rozpatrzone przez Sejm w terminie 6 miesięcy od dnia przedstawienia Sejmowi orzeczenia przez prezesa Trybunału Konstytucyjnego, ma (zachowuje) moc obowiązującą i powoduje uchylenie ustawy z dniem ogłoszenia w Dzienniku Ustaw obwieszczenia prezesa Trybunału Konstytucyjnego o utracie mocy obowiązującej ustawy.” Natomiast druga wykładnia z 5 września 1995 r., sygn. akt W 1/95, ustala, że „art. 7 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym nie ma zastosowania do orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego stwierdzających niezgodność z konstytucją ustaw przed podpisaniem ich przez prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, a wydanych w następstwie wniosku prezydenta złożonego w trybie art. 18 ust. 4 Ustawy Konstytucyjnej z dnia 17 października 1992 r. o wzajemnych stosunkach między władzą ustawodawczą i wykonawczą Rzeczypospolitej Polskiej oraz o samorządzie terytorialnym”. Odnosząc się do meritum, orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 lutego 1992 r., stwierdzające niekonstytucyjność niektórych przepisów ustawy z dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent, o zasadach ustalania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 104, poz. 450), sygn. akt K 14/91, zgodnie z wówczas obowiązującą konstytucją podlegało rozpatrzeniu przez Sejm. W dniu 9 maja 1992 r. na posiedzeniu Sejmu orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego zostało częściowo oddalone przez Sejm. Z przeprowadzonych ustaleń wynika, że Sejm przyjął wówczas rezolucję w sprawie zobowiązania rządu do przedłożenia w terminie 6 miesięcy projektów ustawowych rozwiązań uwzględniających rozstrzygnięcia Sejmu dotyczące orzeczenia Trybunału w sprawach wynagrodzeń w sferze budżetowej oraz emerytur i rent. Równocześnie Sejm zobowiązał rząd, jak wskazano, „by przedłożone projekty zawierały sposoby zrekompensowania pracownikom sfery budżetowej oraz emerytom i rencistom strat wynikających ze stosowania przepisów uznanych za sprzeczne z konstytucją”. Z kolei w punkcie drugim rezolucji wskazano, że „Sejm Rzeczypospolitej Polskiej uważa, że w istniejącym stanie finansów państwa rekompensaty te nie mogą obciążać budżetu państwa”. Jednocześnie warto wskazać, iż w uzasadnieniu postanowienia z dnia 24 lipca 2000 r., SK 26/99 (OTK ZU nr 5/2000, poz. 150; por. także wyrok z dnia 20 lutego 2002 r., K 39/00, OTK ZU nr 1/A/ 2002, poz. 4) Trybunał Konstytucyjny wskazał, że uchwały Sejmu o odrzuceniu orzeczenia trybunału nie można uznawać za merytoryczne rozstrzygnięcie o konstytucyjności ustawy, podzielając jednocześnie wypowiedziany w literaturze pogląd, że uchwała taka „...jest tylko nadzwyczajną decyzją, dopuszczającą pozostawienie niekonstytucyjnej ustawy (przepisu) w systemie obowiązującego prawa. W obecnym stanie konstytucyjnym Sejm nie ma bowiem kompetencji do podejmowania zadań sądu konstytucyjnego [...]. Zatem nie można mówić o zaistnieniu”rzeczy osądzonej”– przeciwnie, osąd trybunału został przez Sejm pozbawiony skuteczności prawnej. Nie ma więc prawnych przeszkód, by ten sam zarzut wobec tej samej ustawy został przedstawiony trybunałowi ponownie...” (Z. Czeszejko-Sochacki, L. Garlicki, J. Trzciński, Komentarz do ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, Warszawa 1999, s. 249). W nowym stanie konstytucyjnym nie ma tych przeszkód, także z uwagi na istnienie zasady najwyższej mocy prawnej konstytucji oraz zasad państwa prawnego.

74 Obie te zasady wykluczają, jak wskazano, funkcjonowanie norm prawa niezgodnych z konstytucją. Ponadto trybunał uznaje, że z powagą rzeczy osadzonej mamy do czynienia „tylko wówczas, gdy istnieje określony stan faktyczny, wobec którego również istnieje prawomocne orzeczenie sądu powszechnego lub sądu szczególnego. Orzeczenie to rodzi skutki w stosunku do owego stanu faktycznego. W tym sensie powaga rzeczy osądzonej przysługuje ściśle określonemu, prawomocnemu orzeczeniu jako jego konstytutywna, prawna cecha. Cecha ta może przysługiwać wyłącznie bytowi realnemu, jakim jest to prawomocne orzeczenie.” Podsumowując, Trybunał Konstytucyjny pod działaniem przepisów poprzedniej konstytucji uznał, że art. 35 ust. 11 ustawy z dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent, o zasadach ustalania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 104, poz. 450), jest niezgodny z konstytucją, jednak Sejm swoimi działaniami pozbawił skuteczności prawnej osąd trybunału. W obecnej sytuacji konstytucyjnej nie ma przeszkód prawnych, by ten sam przepis ponownie poddać ocenie Trybunału Konstytucyjnego, który ostatecznie przesądzi o konstytucyjności tego rozwiązania. Z wyrazami szacunku Sekretarz stanu Jarosław Duda Warszawa, dnia 30 września 2008 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji - z upoważnienia ministra na interpelację poseł Joanny Muchy w sprawie utworzenia parkingu buforowego w Dorohusku (4740)

W nawiązaniu do pisma z dnia 14 sierpnia 2008 r. (sygn. SPS-023-4740), przekazującego interpelację posła na Sejm RP pani Joanny Muchy z dnia 31 lipca 2008 r. w sprawie utworzenia parkingu buforowego w Dorohusku, uprzejmie przedstawiam następujące informacje. Na wstępie wskazać należy, iż w celu zapewnienia optymalnej organizacji i usprawnienia funkcjonowania ruchu osobowego i towarowego na granicy polsko-ukraińskiej Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji podejmuje stosowne działania, w tym we współpracy ze Służbą Celną oraz Państwową Służbą Graniczną Ukrainy, a także na bieżąco monitoruje sytuację na polsko-ukraińskim odcinku granicy państwowej. Jedną z głównych przyczyn tworzenia się kolejek samochodów ciężarowych

– zarówno po polskiej, jak i ukraińskiej stronie – jest znaczna dysproporcja w przepustowości przejść granicznych. Analiza sytuacji na przejściach granicznych wykazała, iż znaczna część problemów może zostać rozwiązana wyłącznie po podjęciu zdecydowanych działań przez stronę ukraińską. Pragnę podkreślić, iż wszystkie obecnie działające drogowe przejścia graniczne na granicy polsko-ukraińskiej są nowo wybudowane bądź zostały ostatnio kompleksowo zmodernizowane dzięki środkom z funduszu Schengen. Przykładem jest wspomniane w wystąpieniu drogowe przejście graniczne Dorohusk – Jagodzin, które jest jednym z największych przejść granicznych (rozbudowę przejścia zakończono w 2005 r.). Projektowana docelowa zdolność przepustowa ww. przejścia granicznego obliczona jest na ok. 6000 wszelkich pojazdów na dobę (łącznie w obu kierunkach) przy założeniu, że wszystkie urządzone stanowiska kontrolerskie będą obsadzone i maksymalnie wykorzystane przez całą dobę, a parametry przepustowości ukraińskiej części przejścia będą zbliżone do polskich. Niestety, przepustowość ww. przejścia nie jest w pełni wykorzystana, gdyż infrastruktura po stronie ukraińskiej w Jagodzinie przeznaczona jest do odprawy jedynie 1000 pojazdów na dobę. Wzrost natężenia ruchu granicznego ma charakter długotrwałego trendu, dlatego też zasadniczym środkiem na złagodzenie sytuacji na granicy polsko-ukraińskiej jest przyśpieszenie modernizacji infrastruktury granicznej po stronie ukraińskiej w taki sposób, aby zapewnić porównywalną przepustowość przejść po obu stronach granicy. Podejmowane są również zdecydowane działania mające na celu rozwiązanie problemu warunków oczekiwania na odprawę graniczną kierowców samochodów ciężarowych. Obok zwiększania przepustowości przejść granicznych, co jest w dużej mierze zależne od działań podejmowanych przez stronę ukraińską, planowana jest budowa parkingów buforowych przed przejściami granicznymi przeznaczonymi do obsługi ruchu towarowego bez ograniczeń. Docelowo parkingi przekształcone zostałyby w terminale umożliwiające odprawę celną. Parkingi buforowe powinny zapewniać dostęp do zaplecza sanitarnego, gastronomicznego oraz hotelowego, jak również zapewniać warunki bezpiecznego postoju samochodów przewożących materiały niebezpieczne. Planowane jest również umieszczenie tablic informacyjnych na rozjazdach dróg za Lublinem w Piaskach w stronę Dorohuska i Hrebennego, powiadamiających o czasie oczekiwania na poszczególnych przejściach granicznych. W celu przygotowania projektu koncepcji utworzenia parkingów buforowych przed drogowymi przejściami granicznymi (w tym m.in. w Dorohusku) Zespół do Spraw Zagospodarowania Granicy Państwowej w dniu 14 marca 2008 r. powołał grupę roboczą, w skład której weszli przedstawiciele Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, Ministerstwa Infrastruktury, Ministerstwa Środowiska, Służby Celnej, Komendy Głównej Straży Gra-

75 nicznej, Komendy Głównej Policji oraz przedstawiciele wojewodów: podkarpackiego i lubelskiego. Grupa robocza przeprowadziła analizy dotyczące możliwych lokalizacji parkingów buforowych, ich pojemności, organizacji ruchu na parkingach oraz na dojazdach do przejść granicznych, a także weryfikację doświadczeń państw sąsiednich (na przykładzie fińsko-rosyjskiej granicy). Posiedzenia grupy roboczej odbyły się w dniach 9 kwietnia 2008 r., 28 kwietnia i 12 czerwca 2008 r. Podczas ostatniego spotkania w dniu 12 czerwca 2008 r. grupa robocza za priorytet uznała utworzenie parkingu buforowego dla samochodów ciężarowych w Dorohusku. Budowa terminala, za który odpowiedzialny byłby wojewoda lubelski, odbywałaby się etapowo. Zakłada się, iż w pierwszym etapie wybudowana zostałaby płyta parkingowa, która do czasu zakończenia całej inwestycji spełniałaby rolę parkingu buforowego. Płyta parkingowa (parking buforowy) zostałaby przekazana przez wojewodę lubelskiego Generalnej lub Okręgowej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, właściwej do utrzymywania tego typu obiektów przy drogach krajowych. Przekazanie nastąpiłoby w drodze umowy dzierżawy, najmu lub użyczenia. Prace budowlane mogłyby rozpocząć się w 2009 r., a zakończyć w 2010 r. Jednocześnie uprzejmie informuję, że w dniu 24 czerwca 2008 r. odbyło się XXXIX posiedzenie Zespołu do Spraw Zagospodarowania Granicy Państwowej, który zaakceptował ww. propozycję grupy roboczej. Podsekretarz stanu Piotr Stachańczyk Warszawa, dnia 5 września 2008 r. Odpowiedź
ministra rozwoju regionalnego na interpelację posła Andrzeja Pałysa w sprawie możliwości uwzględnienia w Koncepcji zagospodarowania przestrzennego kraju modernizacji i budowy sieci energetycznej o znaczeniu krajowym na terenie woj. świętokrzyskiego (4794)

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na pismo Marszałka Sejmu z dnia 3 września 2008 r., l.dz. SPS-023-4794/08, dotyczące interpelacji posła Andrzeja Pałysa w sprawie uwzględnienia w koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju na lata 2008–2033 zadań z zakresu budowy i modernizacji sieci energetycznej o znaczeniu krajowym na terenie województwa świętokrzyskiego, przedstawiam stanowisko MRR w tej sprawie. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określa uwarunkowania, cele i kierunki zrównoważonego rozwoju kraju, a w szczególności

rozmieszczenie obiektów infrastruktury technicznej i transportowej. KPZK nie stanowi jednak aktu prawnego posiadającego moc decyzyjną. Koncepcja stanowi rządowy dokument planistyczny, pełniący funkcję koordynującą w odniesieniu do rządowych dokumentów strategicznych i strategii rozwoju województw. Koncepcja przestrzennego zagospodarowana kraju na lata 2008–2033 (KPZK), opracowywana obecnie przez MRR, zgodnie z aktualnym planem prac rządu RP powinna zostać przekazana Radzie Ministrów z końcem pierwszego kwartału 2009 r. Zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym koncepcja jest dokumentem rządowym, który po akceptacji Rady Ministrów prezes RM przekazuje do Sejmu RP. Z dotychczasowej praktyki dotyczącej koncepcji polityki przestrzennego zagospodarowania kraju (MP 2001 Nr 26, poz. 432) wynika, że Sejm wypracowuje stanowisko wobec tego dokumentu, może także zaproponować stronie rządowej pewne poprawki i uzupełnienia. Problematyka energetyczna była przedmiotem jednej z podstawowych ekspertyz problemowych zleconych przez MRR i była też przedmiotem konsultacji branżowych w ramach seminarium poświeconego tej tematyce, które odbyło się 30 lipca br. Tekst tej ekspertyzy, podobnie jak pozostałych 37 ekspertyz, jest dostępny na stronie internetowej MRR, co stanowi zarazem formę stałych konsultacji. W ramach szerokich konsultacji projektu KPZK otrzymaliśmy wiele postulatów pod adresem tego dokumentu, zwłaszcza ze strony regionalnych służb planowania przestrzennego i urzędów marszałkowskich. Projekt dokumentu rządowego będzie poddany szerokim konsultacjom regionalnym i sektorowym w pierwszym kwartale 2009 r. Doceniając wagę zagadnień energetycznych uprzejmie proszę o przekazanie wspomnianej w interpelacji uchwały Zarządu Województwa Świętokrzyskiego Nr 1072/2008 z dnia 24 lipca 2008 r., dotyczącej m.in. zadań z zakresu budowy i modernizacji sieci energetycznej o znaczeniu krajowym na terenie województwa świętokrzyskiego, Ministerstwu Gospodarki jako resortowi właściwemu w sprawach rozwoju energetyki krajowej, który niedawno opracował projekt „Polityka energetyczna do roku 2020”. Stanowisko MG w tej sprawie zostanie również wzięte pod uwagę w pracach nad KPZK. Proszę też o przekazanie kopii uchwały do MRR, do Departamentu Koordynacji Polityki Strukturalnej, odpowiedzialnemu za opracowanie koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju na lata 2008–2033. Dokument ten zostanie wzięty pod uwagę jako element konsultacji regionalnych KPZK. Z poważaniem Minister Elżbieta Bieńkowska Warszawa, dnia 30 września 2008 r.

76 Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury - z upoważnienia ministra na interpelację posła Witolda Gintowt-Dziewałtowskiego w sprawie umożliwienia komunikacji drogowej mieszkańcom miejscowości położonych wzdłuż drogi ekspresowej S22 z Elbląga do Grzechotek (4807)

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na pismo z dnia 3 września 2008 r., znak: SPS-023-4807/08, przy którym przekazano interpelację pana posła Witolda Gintowt-Dziewałtowskiego dotyczącą umożliwienia komunikacji drogowej mieszkańcom miejscowości położonych wzdłuż drogi ekspresowej S22 z Elbląga do Grzechotek uprzejmie przedstawiam stanowisko w przedmiotowej sprawie. Na etapie sporządzania projektu przebudowy drogi S22 na odcinku Elbląg –Grzechotki, w związku z ograniczeniem dostępności do drogi ekspresowej, zakładano wykonanie równoległej drogi dojazdowej obsługującej ruch lokalny z przejściem na drugą stronę pod istniejącym obiektem mostowym na rzece Omaza. Na tym etapie mieszkańcy wsi Pęciszewo przesłali do Zarządu Powiatu Braniewskiego swoje zastrzeżenia oraz propozycje rozwiązań komunikacyjnych. Mieszkańcy jako najlepsze rozwiązanie komunikacyjne, zabezpieczające ich interesy, wskazali drogę powiatową na odcinku Pęciszewo – Kalinowiec – Gronowo – Braniewo. W tym samym czasie remont drogi nr 248 na odcinku Pęciszewo – Podleśne mieszkańcy Pęciszewa uznają za rozwiązanie zamienne w miejsce likwidowanego połączenia drogi nr 248 z drogą krajową nr 22. Informacja ta przekazana została przez starostę braniewskiego do oddziału GDDKiA w Olsztynie. Rozwiązania komunikacyjne przyjęte do realizacji określiła ostatecznie decyzja nr ŚR.III.6635-WB-25-13/05/06 o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z dnia 2 listopada 2006 r., w której nakazano odstąpić od budowy nowej drogi powiatowej nr 250 Żelazna Góra – Grzechotki pod mostem na rzece Omaza. Warunek ten kazał wrócić do wcześniejszych rozwiązań i na mocy uzgodnień z lokalnymi samorządami (starostwo powiatowe w Braniewie i gmina Braniewo) ustalono realizację wariantu polegającego na przebudowie drogi powiatowej nr 1316N na odcinku Kalinowiec – Pęciszewo, zapewniając mieszkańcom Pęciszewa znacznie krótszy dojazd do najbliższej jednostki administracyjnej (m. Braniewo). Dojazd do miejscowości Żelazna Góra jest możliwy drogami powiatowymi przez miejscowości Podleśne – Gronówko lub korzystając z drogi dojazdowej DD-6, przekraczając S22 wiaduktem (WD46) w m. Kolonia Krzewno i dalej drogą gminną dojeżdżając

do m. Krzewno. Droga dojazdowa i droga gminna na odcinku do Kolonii Krzewno posiadają nawierzchnię gruntową. W świetle powyższych wyjaśnień informuję, że postulaty zgłaszane przez mieszkańców za pośrednictwem władz lokalnych zostały uwzględnione w trakcie realizacji zadania. Droga pomiędzy Pęciszewem i Grzechotkami jest drogą gminną o nawierzchni gruntowej, nieprzystosowaną do obsługi ruchu publicznego, miejscami nawet nieprzejezdną. Zatem skoro przedmiotowa droga jest drogą gminną to zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego (Dz. U. z 2005 r. Nr 267, poz. 2251, z późn. zm.) zadania w zakresie finansowania budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg gminnych oraz zarządzania nimi finansowane są z budżetów gmin. Budowa drogi pomiędzy Pęciszewem i Grzechotkami może być ważnym elementem lokalnych połączeń, komunikując Pęciszewo z Żelazną Górą jednakże nie będzie miała, z uwagi na swoje parametry i lokalny charakter, żadnego wpływu na funkcjonowanie przejść granicznych w Gronowie i Grzechotkach. Z poważaniem Podsekretarz stanu Zbigniew Rapciak Warszawa, dnia 25 września 2008 r. Odpowiedź
ministra obrony narodowej na interpelację poseł Beaty Mazurek w sprawie problemu wynikającego z likwidacji służby zastępczej (4811)

Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na interpelację pani poseł Beaty Mazurek w sprawie problemu wynikającego z likwidacji służby zastępczej (SPS-023-4811/08), uprzejmie proszę o przyjęcie następujących wyjaśnień. Profesjonalizacja Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej to integralna część procesu transformacji wojska, polegająca m.in. na zawieszeniu obowiązku odbywania zasadniczej służby wojskowej (z możliwością jego odwieszenia). Jest to równoznaczne z jednoczesnym zawieszeniem odbywania służby zastępczej, a więc nie jej likwidacją. Całokształt problematyki służby zastępczej reguluje ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o służbie zastępczej (Dz. U. Nr 223, poz. 2217, ze zm.). Zgodnie z jej postanowieniami, przeznaczenie i kierowanie poborowych do odbycia służby zastępczej, jej

77 przebieg oraz wybór podmiotów, gdzie służba ta jest odbywana, należą do wyłącznej kompetencji ministra właściwego do spraw pracy. Pragnę wskazać, że w przyjętym przez Radę Ministrów w dniu 5 sierpnia br. Programie profesjonalizacji Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej na lata 2008–2010 założono szereg działań organizacyjnych w zakresie jego wdrożenia, w tym i w zakresie służby zastępczej. Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej ma przygotować następujące rozstrzygnięcia: dotyczące ograniczenia czasu trwania służby zastępczej i zapewnienia możliwości zwolnienia z jej odbywania, nie później niż do dnia 31 grudnia 2009 r.; zapewnienia możliwości zwolnienia z obowiązku odbycia służby zastępczej tych poborowych, którzy zostali przeznaczeni do niej i nie odbywają jej lub zostaną z niej zwolnieni przed jej odbyciem, nie później niż do dnia 31 grudnia 2009 r. Z informacji uzyskanych w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej wynika, że rozpoczęto szereg działań organizacyjnych mających na celu złagodzenie skutków braku napływu od 2010 r. nowych poborowych do podmiotów zatrudniających obecnie osoby w ramach służby zastępczej, w tym także szersze wykorzystanie instytucji wolontariatu. Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji, zgodnie z Programem profesjonalizacji Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej na lata 2008– –2010, ma do końca br.: — dokonać przeprowadzenia przeglądu struktury i limitów stanowisk w oddziałach prewencji Policji, w Straży Granicznej i Biurze Ochrony Rządu, przeznaczonych dla ochotników pełniących służbę kandydacką w tych formacjach, zamiast obowiązkowej zasadniczej służby wojskowej; — dokonać przeglądu struktury i limitów stanowisk w formacjach Obrony Cywilnej, przeznaczonych dla poborowych odbywających zasadniczą służbę lub szkolenie w tych formacjach, zamiast obowiązkowej zasadniczej służby wojskowej; — przygotować Policję, Straż Graniczną i Biuro Ochrony Rządu do warunków wstrzymania kierowania poborowych do służby kandydackiej w tych formacjach (ostatnie kierowania w grudniu br.). W drugim etapie programu, do końca 2009 r., Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji ma wytyczone następujące kierunki działań organizacyjnych: — zapewnienie uzupełnienia oddziałów prewencji Policji, Straży Granicznej i Biura Ochrony Rządu, w warunkach wstrzymania kierowania poborowych do służby kandydackiej w tych formacjach, pełnionej zamiast obowiązkowej zasadniczej służby wojskowej; — udział w przygotowaniu warunków organizacyjnych do przeprowadzenia kwalifikacji wojskowej, począwszy od 2010 r., stosownie do ustaleń przyjętych w ramach prac nad projektem nowelizacji ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej. W trzecim etapie programu, do końca 2010 r., Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji ma formalnie zawiesić możliwość pełnienia przez poborowych służby kandydackiej w oddziałach prewencji Policji, w Straży Granicznej i Biurze Ochrony Rządu, zamiast obowiązkowej zasadniczej służby wojskowej. Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, pozostaję w przekonaniu, iż uzna je Pan Marszałek za wyczerpujące. Łączę wyrazy szacunku Minister Bogdan Klich Warszawa, dnia 25 września 2008 r. Odpowiedź
sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej - z upoważnienia ministra na interpelację poseł Beaty Mazurek w sprawie realizacji programu „Solidarność pokoleń – działania dla zwiększenia aktywności zawodowej osób po 50. roku życia” (4814)

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na interpelację pani poseł Beaty Mazurek z dnia 3 września 2008 r. w sprawie rządowego programu „Solidarność Pokoleń. Działania dla zwiększenia aktywności zawodowej osób w wieku 50+”, uprzejmie informuję, iż obecnie zakończyła się aktualizacja programu, wynikająca ze zmian w przepisach o emeryturach pomostowych. Przewiduję, iż program zostanie przyjęty przez Radę Ministrów w październiku tego roku. Odnośnie do konkretnych działań przewidzianych w programie, pragnę poinformować, iż ministerstwo przygotowuje szczegółowe zestawienie przedsięwzięć już realizowanych lub planowanych do podjęcia przez podmioty przyczyniające się do realizacji programu. Obecnie dokument jest na etapie konsultacji ze wspomnianymi instytucjami. W związku z powyższym, należy zaznaczyć, iż program „Solidarność pokoleń...” jest programem rządowym, a zatem łączy on inicjatywy różnych organów i instytucji i jako taki nie może być identyfikowany jedynie z działaniami Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej. Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej podjęło także działania zmierzające do obniżenia kosztów pracy dla pracodawców zatrudniających osoby starsze. Przepisy zwalniające z opłacania składek na Fundusz Pracy oraz na Fundusz Gwarantowanych

78 Świadczeń Pracowniczych przez okres 12 miesięcy za zatrudnionych na podstawie skierowania przez starostę bezrobotnych, którzy ukończyli 50 rok życia, a także zwalniające całkowicie z opłacania składek na te dwa fundusze za osoby w wieku co najmniej 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn, zostały zawarte w projekcie ustawy o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw przygotowanym przez ministerstwo. W odniesieniu do implementacji zasady, iż renta z tytułu niezdolności do pracy nie ulega zmniejszeniu ani zawieszaniu z tytułu osiąganych przychodów z pracy zarobkowej, uprzejmie informuję, iż rządowy projekt nowelizacji ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych wpłynął do Sejmu 9 czerwca 2008 r., a jego pierwsze czytanie odbyło się 17 września tego roku. Przepisy powyższej ustawy powinny wejść w życie z dniem 1 stycznia 2009 r. Z wyrazami szacunku Sekretarz stanu Jarosław Duda Warszawa, dnia 30 września 2008 r. Odpowiedź
sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej - z upoważnienia ministra na interpelację poseł Beaty Mazurek w sprawie zaniedbań w polityce informacyjnej Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej (4817)

Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na wystąpienie Pana Marszałka z dnia 8 września 2008 r. dotyczące interpelacji poseł Beaty Mazurek w sprawie zaniedbań w polityce informacyjnej Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej, uprzejmie informuję: Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 czerwca 2008 r. sygn. akt P 18/06 (Dz. U. z dnia 7 lipca 2008 r., Nr 119, poz. 770) opublikowany został w Dzienniku Ustaw w dniu 7 lipca 2008 r. Publikacja wyroków Trybunału Konstytucyjnego w Dzienniku Ustaw, publikatorze powszechnie dostępnym, wynika z art. 190 § 2 Konstytucji RP i ma na celu umożliwienie zapoznania się z treścią wyroku ogółowi społeczeństwa. Natomiast nie jest zadaniem ministerstwa publikacja wyroków Trybunału Konstytucyjnego na swoich stronach internetowych, szczególnie że w chwili jego publikacji nie było znane jeszcze uzasadnienie tego wyroku, co nie pozwalało odnieść się do jego sentencji.

Komunikat, który ukazał się w dniu 24 lipca 2008 r. na stronie internetowej Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej, przygotowany został natychmiast po ukazaniu się uzasadnienia do wyroku. W komunikacie odniesiono się do sposobu realizacji wyroku, wskazując, że osoby niewychowujące samotnie dziecka, które wcześniej złożyły wniosek o zaliczkę alimentacyjną i otrzymały decyzję odmowną, mogą, na podstawie art. 145a Kodeksu postępowania administracyjnego, do dnia 7 sierpnia 2008 r. wnieść skargę do gminy o wznowienie postępowania. Na marginesie należy dodać, że termin miesiąca od dnia opublikowania wyroku w Dzienniku Ustaw wynika właśnie z art. 145a K.p.a., a nie został ustalony w wyroku przez Trybunał Konstytucyjny. Tylko te osoby, które wniosły skargę o wznowienie, miały możliwość uzyskania świadczeń z datą wsteczną, tj. od momentu złożenia wniosku pierwotnego. Mając na uwadze, że komunikat ministerstwa ukazał się 24 lipca br., osoby zainteresowane miały dwa tygodnie na złożenie skargi. Ponieważ realizacja wniosków o zaliczkę alimentacyjną w związku z ww. wyrokiem TK jest w toku, nie jest jeszcze możliwe podanie danych statystycznych na ten temat. MPiPS, za pośrednictwem urzędów wojewódzkich, zwróciło się do gmin o rozszerzenie danych sprawozdawczych dotyczących zaliczek alimentacyjnych o informacje na temat świadczeń i liczby rodzin, którym przyznano w okresie VII–XII 2008 r. zaliczkę alimentacyjną na skutek złożenia skargi o wznowienie postępowania lub złożenia wniosku w związku z ww. wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego. Ostateczne wyniki tych sprawozdań będą dostępne w marcu 2009 r. Nie można zgodzić się z zarzutami pani poseł jakoby Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej utrudniało obywatelom i instytucjom realizującym świadczenia rodzinne i zaliczki alimentacyjne dostęp do informacji o zmianach w obowiązującym prawie. Strona internetowa MPiPS (a także strony internetowe wszystkich innych urzędów centralnych) nie jest oficjalnym publikatorem aktów prawnych i do takiej roli nigdy nie aspirowała. Brak informacji o zmianie przepisów prawa na stronie internetowej resortu nie zwalniało i nie zwalnia instytucji samorządowych realizujących zadania zlecone z obowiązku pozyskiwania informacji o takich zmianach, w szczególności z oficjalnych publikatorów aktów prawnych. Informacje i wyjaśnienia zamieszczane na stronach internetowych urzędu, zwłaszcza w sprawach niezależnych od działań MPiPS, stanowią dodatkową inicjatywę urzędu i mają tylko charakter, fakultatywnie wykorzystywanego, dodatkowego źródła informacji zarówno dla obywateli, jak i realizatorów świadczeń. Odnośnie do terminu podpisania przez ministra pracy i polityki społecznej rozporządzenia w sprawie sposobu i trybu postępowania, sposobu ustalania dochodu oraz wzorów wniosku, zaświadczeń i oświad-

79 czeń o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego (Dz. U. z dnia 29 lipca 2008 r., Nr 136, poz. 855), to zostało ono podpisane 28 lipca 2008 r., a w Dzienniku Ustaw zostało opublikowane już następnego dnia, tj. 29 lipca 2008 r. Podpisanie ww. rozporządzenia było możliwe dopiero po ogłoszeniu, uchwalonej przez Sejm RP w dniu 27 czerwca 2008 r. i podpisanej przez prezydenta RP w dniu 22 lipca 2008 r., nowelizacji ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2007 r., Nr 192, poz. 1378). Ogłoszenie w Dzienniku Ustaw nastąpiło w dniu 28 lipca 2008 r. (Dz. U. z 28 lipca 2008 r., Nr 134, poz. 850). Tak więc minister pracy i polityki społecznej bez najmniejszej zwłoki podpisał ww. rozporządzenie, niezbędne do rozpoczęcia przyjmowania wniosków o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Z wyrazami szacunku Sekretarz stanu Jarosław Duda Warszawa, dnia 26 września 2008 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia - z upoważnienia ministra na interpelację poseł Beaty Mazurek w sprawie poziomu usług medycznych świadczonych przez farmaceutów zatrudnionych w aptekach szpitalnych oraz działów farmacji szpitalnej na terenie Lubelszczyzny (4819)

Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na interpelację pani Beaty Mazurek, posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, przesłaną przy piśmie z dnia 8 września 2008 r. (SPS-023-4819/08), w sprawie poziomu usług medycznych świadczonych przez farmaceutów zatrudnionych w aptekach szpitalnych oraz działów farmacji szpitalnej na terenie Lubelszczyzny, przedstawiam następujące informacje w powyższej sprawie. Wymagania dotyczące aptek, hurtowni farmaceutycznych i placówek obrotu pozaaptecznego oraz zadania Inspekcji Farmaceutycznej i uprawnienia jej organów, zostały określone w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271). Zgodnie z upoważnieniem, zawartym w art. 98 wymienionej ustawy, minister właściwy do spraw zdrowia określił w drodze rozporządzenia szczegółowe wymogi, jakim powinien odpowiadać lokal apteki (Dz. U. Nr 171, poz. 1395).

Apteka ogólnodostępna może być prowadzona tylko na podstawie uzyskanego zezwolenia na prowadzenie apteki. Zezwolenia wydaje wojewódzki inspektor farmaceutyczny (art. 99 ww. ustawy). Mając na uwadze treść art. 106 ust. 1 ustawy Prawo farmaceutyczne, stanowiącego, że apteka szpitalna może być uruchomiona po uzyskaniu zgody właściwego wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego, należy podkreślić, iż organem pierwszej instancji, odpowiedzialnym za sprawowanie nadzoru nad aptekami szpitalnymi jest właściwy wojewoda, wykonujący swoje zadania przy pomocy wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego. Podobnie w kompetencjach wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego leży kontrola przestrzegania przepisów ustawy Prawo farmaceutyczne w zakresie nadzoru nad warunkami funkcjonowania aptek szpitalnych. Celem realizacji tego zadania wojewódzcy inspektorzy farmaceutyczni przeprowadzają kontrole aptek szpitalnych oraz działów farmacji szpitalnej, w jednostkach położonych na terenie nadzorowanych przez nich w tym zakresie województw. Każdorazowo w przypadku stwierdzenia uchybień funkcjonowania aptek szpitalnych, które mogą mieć bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo leczonych w danej placówce pacjentów, wojewódzcy inspektorzy farmaceutyczni wydają decyzje administracyjne dotyczące usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. W skrajnych przypadkach nakazywane jest niekiedy unieruchomienie apteki w części lub nawet w całości. Ponadto o stwierdzonych uchybieniach, które zagrażają bezpieczeństwu pacjentów, informowani są dyrektorzy lub kierownicy zakładów opieki zdrowotnej, a także właściwy dla danej placówki organ założycielski. Odnosząc się do pytań, uprzejmie informuję. Na terenie województwa lubelskiego funkcjonuje 35 aptek szpitalnych i 2 działy farmacji szpitalnej. Szpitale, które posiadają apteki szpitalne lub działy farmacji szpitalnej, dysponują łączną liczbą 13 574 łóżek szpitalnych. Zatrudniają farmaceutów na 94 etatach oraz techników farmacji na 50 etatach. Farmaceuci i technicy farmacji zatrudnieni w aptekach szpitalnych posiadają doświadczenie w pracy i wysokie kwalifikacje. Apteka szpitalna w strukturze zakładów opieki zdrowotnej pełni bardzo ważną rolę, zapewniając pacjentowi konieczne dla procesu leczenia produkty lecznicze i wyroby medyczne, oraz zapewnia oszczędne gospodarowanie lekami, racjonalne zarządzanie zapasami. Apteka szpitalna jest również źródłem informacji o nowościach w branży leków i wyrobów medycznych oraz o kosztach leczenia. Wysoki poziom świadczonych usług farmaceutycznych może zapewnić profesjonalnie wykształcony i fachowo przygotowany personel, a także nowoczesne wyposażenie i jakość organizacji pracy, polegająca na wprowadzeniu systemu komputerowego łączącego

80 aptekę z oddziałami szpitala oraz systemu rozdziału leków dla poszczególnych pacjentów. Zarządzanie produktami leczniczymi i wyrobami medycznymi powinno odbywać się w zintegrowanym systemie komputerowym, który dostarcza wszechstronnej informacji o lekach, pacjentach oraz przebiegu leczenia. Działalność aptek szpitalnych oraz działów farmacji szpitalnej kontrolowana jest na bieżąco przez inspektorów farmaceutycznych zatrudnionych w Wojewódzkim Inspektoracie Farmaceutycznym w Lublinie. W roku 2007 skontrolowano 34 jednostki. W bieżącym roku również prowadzone są kontrole okresowe, jak i sprawdzające wykonanie zaleceń pokontrolnych. W wyniku przeprowadzonych kontroli ustalono, że 60% aptek szpitalnych spełnia wymagane prawem warunki do sporządzania leków jałowych. W pozostałych aptekach nie ma zapotrzebowania na tego typu leki z uwagi na profil świadczonych usług medycznych. Trzy szpitale na terenie województwa posiadają apteki szpitalne, w których zlokalizowane są pracownie do sporządzania leków cytostatycznych. Apteki, w których wykonywane są leki cytostatyczne, posiadają oddzielne pracownie wyposażone w loże laminarne do pracy z lekami cytostatycznymi, z wydzielonym miejscem na środki ochrony indywidualnej przeznaczone do zniszczenia i oczyszczenia – zgodnie z przepisami zawartymi w rozporządzeniu ministra zdrowia i opieki społecznej z dnia 19 czerwca 1996 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy przygotowywaniu, podawaniu i przechowywaniu leków cytostatycznych w zakładach opieki zdrowotnej. Faktem jest, że w kilku szpitalach pracownie leków cytostatycznych znajdują się w oddziałach szpitalnych. Leki do żywienia pozajelitowego przygotowywane są w jedynej tego typu pracowni, działającej w strukturze apteki szpitalnej Dziecięcego Szpitala Klinicznego w Lublinie, urządzonej zgodnie z obowiązującymi standardami. Na ukończeniu są prace związane z uruchomieniem następnej pracowni na terenie województwa. Pozostałe szpitale stosują płyny gotowe zakupione w hurtowniach farmaceutycznych. Na terenie województwa lubelskiego w strukturach aptek szpitalnych nie ma pracowni do przygotowywania płynów infuzyjnych i koncentratów dializacyjnych. Pracownia tego typu wymaga specjalistycznych rozwiązań w zakresie nietypowych instalacji, wyposażenia oraz odpowiednio funkcjonalnych pomieszczeń. Szpitale stosują koncentraty do dializ zakupione na podstawie postępowania przetargowego. Wymogi w zakresie warunków lokalowych aptek szpitalnych oraz ich wyposażenia stanowią jeden z głównych elementów kontroli prowadzonych przez inspektorów farmaceutycznych. Aktualnie około 30% istniejących aptek szpitalnych spełnia obowiązujące wymogi dotyczące lokalu i wyposażenia. W zakładach opieki zdrowotnej posiadających mniej niż 150 łóżek, obserwuje się tendencję do przekształcania aptek szpitalnych w działy farmacji szpitalnej, które wykonują mniejszy zakres usług farmaceutycznych, w związku z czym nie jest konieczne kosztowne wyposażenie, a wymogi lokalowe nie są precyzyjnie określone przepisami prawa. Obecnie w zakładach opieki zdrowotnej województwa lubelskiego funkcjonują 2 działy farmacji szpitalnej z jednoosobową obsadą farmaceuty. Jeden w szpitalu powiatowym posiadającym 84 łóżka, drugi w sanatorium o profilu kardiologicznym – 143 łóżka. Dyrektorzy szpitali, w których nie są spełnione wszystkie wymogi lokalowe, otrzymali zalecenia w zakresie wyposażenia oraz dostosowania lokali aptek szpitalnych do obowiązujących przepisów prawa. Niektóre apteki szpitalne mieszczą się w niefunkcjonalnych lokalach o małej powierzchni, co powoduje utrudnienia w zapewnieniu prawidłowych warunków sporządzania leków recepturowych oraz przechowywania produktów leczniczych i wyrobów medycznych. Zaleceniom wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego w Lublinie dyrektorzy większości zakładów opieki zdrowotnej nadają charakter priorytetowy, przedstawiając programy naprawcze. Termin ich wykonania, z powodu problemów finansowych szpitali, deklarują często na 2012 r. Proces dostosowania lokali i wyposażenia aptek szpitalnych do obowiązujących wymogów na terenie województwa lubelskiego znajduje się pod ciągłym nadzorem wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego w Lublinie. Z poważaniem Podsekretarz stanu Marek Twardowski Warszawa, dnia 29 września 2008 r. Odpowiedź
ministra pracy i polityki społecznej na interpelację posła Antoniego Błądka w sprawie nowelizacji ustawy o świadczeniach przedemerytalnych (4824)

Odpowiadając na pismo z dnia 8 września br., znak: SPS-023-4824/08, przekazujące interpelację posła Antoniego Błądka w sprawie nowelizacji ustawy o świadczeniach przedemerytalnych, uprzejmie informuję: Świadczenie przedemerytalne i zasiłek przedemerytalny są formą osłony socjalnej finansowanej z budżetu państwa. Spełniały one ważną funkcję w okresie restrukturyzacji części gospodarki narodowej. Pracownikom legitymującym się długoletnim stażem pracy, a tracącym zatrudnienie, pozwalały uzyskać formę zabezpieczenia ich najniezbędniejszych potrzeb. Jednak ubocznym ich skutkiem jest

81 realne obniżenie wysokości uzyskanej w przyszłości emerytury, wskutek krótszego okresu składkowego. Dlatego też, po zakończeniu procesu restrukturyzacji dużych części gospodarki narodowej, zaczęto wprowadzać pewne ograniczenia w przyznawaniu prawa do zasiłków i świadczeń przedemerytalnych. Ponadto Strategia Lizbońska nakłada na kraje Unii Europejskiej obowiązek przedłużania okresu aktywności zawodowej ludności. W związku z pytaniem pana posła dotyczącym konieczności nowelizacji ustawy o świadczeniach przedemerytalnych ze względu na restrykcyjne podejście ustawodawcy do możliwości zarobkowania przez osoby posiadające prawo do świadczenia przedemerytalnego, uprzejmie informuję, że osoby posiadające prawo do świadczenia przedemerytalnego w przypadku podjęcia zatrudnienia tego prawa nie tracą, najwyżej samo świadczenie jest okresowo zawieszane. Jednak należy zwrócić uwagę na to, iż przypadku osób, które po uzyskaniu prawa do świadczenia przedemerytalnego podejmują pracę, powstaje pytanie o konieczność obejmowania ich wspomnianą osłoną socjalną finansowaną z budżetu państwa. Przypominam, że zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy o świadczeniach przedemerytalnych łączny dochód możliwy do osiągania przez osobę pobierającą świadczenie przedemerytalne bez jego zawieszania wynosi prawie 2000 zł. Pamiętając, że przeciętne wynagrodzenie w III kwartale ubiegłego roku wyniosło 2703,41 zł, to trudno powyższe zasady uznawać za wyjątkowo restrykcyjne. Mam świadomość, że kwota uzyskiwanego obecnie świadczenia przedemerytalnego nie jest wysoka, należy jednak pamiętać, że jest znacząco wyższa od najniższej emerytury i renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Ponadto zaznaczam, że rząd podejmuje szereg działań w celu zachęcania zarówno pracodawców, jak i obywateli powyżej 50-go roku życia do dalszej aktywności zawodowej. W związku z powyższym nie uważam za konieczne nowelizowania przepisów ustawy o świadczeniach przedemerytalnych pod kątem wprowadzenia dalszych ułatwień w łączeniu pobierania świadczenia przedemerytalnego, finansowanego z budżetu państwa, z dochodem z tytułu pracy. Za właściwe natomiast uważam, by korzystając z poprawy sytuacji na rynku pracy, zachęcać te osoby do pełnej aktywności zawodowej. Natomiast emerytura lub renta jest uprawnieniem wynikającym z odkładanych indywidualnie, przez osobę ubezpieczoną, przez wiele lat składek na Fundusz Ubezpieczenia Społecznego. Dlatego trudno jest porównywać uprawnienia emerytów z uprawnieniami osób pobierających świadczenia przedemerytalne. Minister Jolanta Fedak Warszawa, dnia 29 września 2008 r. Odpowiedź
sekretarza stanu w Ministerstwie Finansów - z upoważnienia ministra na interpelację posła Piotra Babinetza w sprawie konieczności wprowadzenia do budżetu państwa na 2009 r. znaczących podwyżek wynagrodzeń dla pracowników wojewódzkich urzędów ochrony zabytków (4827)

Szanowny Panie Marszałku! W nawiązaniu do przekazanej przy piśmie z dnia 8 września br. znak: SPS-02304827/08 interpelacji pana posła Piotra Babinetza w sprawie konieczności wprowadzenia do budżetu państwa na rok 2009 znaczących podwyżek wynagrodzeń dla pracowników wojewódzkich urzędów ochrony zabytków, pragnę uprzejmie przedstawić następujące informacje. W 2008 r. zapoczątkowany został proces porządkowania wynagrodzeń w administracji publicznej. Ujęte w ustawie budżetowej na rok 2008 w ramach rezerw celowych środki budżetowe na jego przeprowadzenie zostały rozdysponowane dla poszczególnych jednostek zgodnie z podziałem dokonanym przez Kancelarię Prezesa Rady Ministrów i przeznaczone na trzy bloki zwiększające wynagrodzenia, tj. sfinansowanie dodatków specjalnych w służbie cywilnej, proces wartościowania stanowisk pracy w służbie cywilnej oraz zmniejszanie różnic w wynagrodzeniach pomiędzy urzędami. W odniesieniu do wojewódzkich urzędów ochrony zabytków wynagrodzenia w kolejnych latach waloryzowane były na zasadach ogólnych, tj. średniorocznym wskaźnikiem wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej. W ustawie budżetowej na rok 2008 łączne wynagrodzenia zostały określone w wysokości 19,7 mln zł, przy planowanym zatrudnieniu na poziomie 712 etatów. Oznaczało to, że planowane przeciętne wynagrodzenie miesięczne (wraz z dodatkowym wynagrodzeniem rocznym) kształtowało się w wysokości 2308 zł i stanowiło 81,2% w stosunku do prognozowanego w kwocie 2843 zł przeciętnego wynagrodzenia brutto w gospodarce narodowej na rok 2008. W wyniku dokonanych w 2008 r. zmian przeciętne miesięczne wynagrodzenie osobowe powinno wzrosnąć z planowanej pierwotnie kwoty 2131 zł do 2490 zł, tj. o 359 zł (16,8%). Wraz z dodatkowym wynagrodzeniem rocznym ukształtuje się ono na poziomie 2665 zł wobec założonego w ustawie budżetowej na rok 2008 przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w tych urzędach w wysokości 2308 zł. W projekcie przyszłorocznego budżetu, kontynuując proces porządkowania wynagrodzeń w administracji publicznej, przewidziano dalszy znaczący wzrost wynagrodzeń dla pracowników służb konserwatorskich. Prognozowane przeciętne miesięczne wynagrodzenie osobowe ukształtuje się na pozio-

82 mie 3011 zł. Oznacza to kolejny wzrost wynagrodzeń osobowych w służbach konserwatorskich o 20,9%, w tym w korpusie służby cywilnej o 23,3%. Zatem w stosunku do wynagrodzeń wynikających z ustawy budżetowej na rok 2008 przeciętne miesięczne wynagrodzenie osobowe zaplanowane w projekcie ustawy budżetowej na rok 2009 będzie wyższe o 880 zł (tj. o 41,3%), a w korpusie służby cywilnej o 957 zł (tj. o 46,5%). Uwzględniając dodatkowe wynagrodzenie roczne, poziom przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w wojewódzkich urzędach ochrony zabytków osiągnie 3220 zł i będzie stanowić 100,8% w stosunku do prognozowanego na rok 2009 przeciętnego wynagrodzenia brutto w gospodarce narodowej (3193 zł). Nadmienić przy tym należy, że wysokość wynagrodzeń projektowanych na rok 2009 ulegnie dodatkowo zwiększeniu z tytułu dodatków specjalnych, które ze względu na ich indywidualny charakter ujęte zostały w projekcie przyszłorocznej ustawy budżetowej w rezerwach celowych i analogicznie jak w roku bieżącym zostaną przyznane w trakcie wykonywania budżetu przez Kancelarię Prezesa Rady Ministrów. Przyjęte w projekcie ustawy budżetowej na rok 2009 łączne limity wynagrodzeń w wojewódzkich urzędach ochrony zabytków będą wyższe w stosunku do ustawy budżetowej na rok 2008 o ponad 8 mln zł. Z wyrazami szacunku Sekretarz stanu Elżbieta Suchocka-Roguska Warszawa, dnia 29 września 2008 r. Odpowiedź
ministra rozwoju regionalnego na interpelację posła Andrzeja Halickiego w sprawie wpisania na listę indykatywną Programu Operacyjnego „Innowacyjna gospodarka” projektów z woj. mazowieckiego (4835)

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na pismo z dnia 8 września br., znak: SPS-023-4835/ 08, dotyczące interpelacji posła Andrzeja Halickiego w sprawie wpisania na listę projektów indywidualnych dla działania 6.4: Inwestycje w produkty turystyczne o znaczeniu ponadregionalnym Programu Operacyjnego „Innowacyjna gospodarka” 2007– –2013 przedsięwzięć z woj. mazowieckiego, uprzejmie informuję, że decyzja o ostatecznym kształcie odnośnej listy została podjęta z pełną świadomością i głębokim przekonaniem, iż wybrane inwestycje wpisują się w kryteria i założenia działania 6.4 PO

IG w sposób wyróżniający je spośród pozostałych zgłoszonych podczas naboru projektów oraz w znaczący sposób wpływają na rozwój społeczno-gospodarczy kraju w obszarze turystyki. Pragnę podkreślić, że projekty znajdujące się na liście zostały wybrane na podstawie kryteriów strategicznych odzwierciedlających charakter działania 6.4 PO IG oraz zgodnie z kryteriami wyboru finansowanych operacji dla ww. działania zatwierdzonymi przez komitet monitorujący PO IG w celu wyłonienia inwestycji, które dzięki otrzymanym środkom, jako flagowe atrakcje turystyczne kraju, będą wykorzystane w kampaniach promocyjnych Polski. Wszystkie inwestycje wpisane na ostateczną listę projektów musiały spełnić obligatoryjne kryteria strategiczne, jak: co najmniej krajowa skala oddziaływania, wzrost ruchu turystycznego, strategiczny charakter – ponadregionalność, unikatowość czy wpływ na zróżnicowanie oferty turystycznej kraju. Należy zwrócić również uwagę na fakt, iż kryteria strategiczne wyboru projektów w ramach działania 6.4 PO IG premiują przede wszystkim ponadregionalne znaczenie wspieranych inwestycji, ze szczególnym uwzględnieniem projektów liniowych i sieciowych, których realizacja obejmuje kilka atrakcji zlokalizowanych w różnych miejscach, stanowiących spójną całość. Podstawą wyboru przedsięwzięć był ich zakres merytoryczny opisany w fiszkach projektowych oraz osiągnięcie określonych w PO IG celów strategicznych. Na kształt listy opublikowanej w formie obwieszczenia ministra rozwoju regionalnego z dnia 6 sierpnia br. w Dzienniku Urzędowym RP „Monitor Polski” w dniu 18 sierpnia br. miała zmiana koncepcji indykatywnego wyliczenia poziomu dofinansowania przedsięwzięć, którą przyjęto w celu umożliwienia realizacji największej liczby inwestycji. Podział środków na liście poddanej konsultacjom z dnia 20 czerwca br., zakładał dofinansowanie projektów na poziomie określonym zgodnie z mapą pomocy regionalnej. Obecnie pułap dofinansowania zgodny z mapą pomocy regionalnej utrzymano w przypadku projektów, dla których przewiduje się występowanie pomocy regionalnej, zaś dla pozostałych określono go na poziomie maksymalnie do 60% całkowitych kosztów kwalifikowanych. Zmiany na liście zostały również wprowadzone na podstawie wyników konsultacji społecznych przeprowadzonych od 20 czerwca br. do 21 lipca br. oraz opinii i uwag zgłoszonych podczas spotkania uzgodnieniowego, które odbyło się 17 lipca br. Efektem konsultacji była dodatkowa weryfikacja inwestycji pozwalająca ocenić ich potencjał w kontekście szans na dynamizację rozwoju gospodarczego poprzez rozwój turystyki. Pierwszy projekt listy został uzupełniony o cztery przedsięwzięcia złożone w procesie naboru, które mogą stać się „kołem zamachowym” dla kolejnych inwestycji aktywizujących region i powodujących, że w biedniejszych województwach będą powstawać atrakcyjne dla mieszkańców innych regionów oraz państw ośrodki.

83 Miało to szczególne znacznie w kontekście niewpisania na ostateczną listę projektu „Warszawski węzeł wodno-rowerowy – pedałuj i płyń (bike and sail), etap I”, realizowanego w najsilniej rozwiniętym obszarze Polski. Jednocześnie uprzejmie informuję, że podczas naboru projektów na listę dla działania 6.4 PO IG zgłoszono 17 inwestycji zlokalizowanych w woj. mazowieckim, o łącznej wartości ok. 990,3 mln PLN oraz 6 przedsięwzięć, które obejmowały zasięgiem więcej niż jedno województwo, w tym odnośny region. Pragnę podkreślić, że na ostatecznej liście z dnia 6 sierpnia br. znalazł się projekt sieciowy „Bug nie dzieli, Bug łączy, regiony, państwa i ludzi, od Lwowa do Warszawy. Program aktywizacji turystyki Doliny Bugu” o wartości 11,1 mln PLN, który realizowany będzie w woj. mazowieckim, podlaskim i lubelskim. Jednocześnie część zgłoszonych podczas naboru projektów nie wpisuje się w turystyczny charakter działania 6.4 PO IG, ponieważ zaplanowane w nich prace obejmują zadania konserwatorskie, restauratorskie oraz inne, kwalifikowane jako obszar kultury, na który przewidziane jest wsparcie w ramach Programu Operacyjnego „Infrastruktura i środowisko” na lata 2007–2013. Z poważaniem Minister Elżbieta Bieńkowska Warszawa, dnia 29 września 2008 r. Odpowiedź
sekretarza stanu w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi - z upoważnienia ministra na interpelację posła Stanisława Lamczyka w sprawie ujednolicenia stawek opłaty za 1 ha powierzchni obwodu rybackiego dla wszystkich dzierżawców – użytkowników na obszarze kraju (4836)

Panie Marszałku! Na podstawie art. 193 ust. 2 regulaminu Sejmu przedkładam Panu Marszałkowi odpowiedź na interpelację pana posła Stanisława Lamczyka, przekazaną przy piśmie z dnia 8 września 2008 r., znak SPS-023-4836/08, w sprawie ujednolicenia stawek opłaty rocznej za jednostkową powierzchnię użytkowanych obwodów rybackich. Materia poruszana w interpelacji należy do zakresu praw własności wód i korzystania z jej zasobów, a więc dziedziny Prawa wodnego. Zagadnienia te szczegółowo uregulowane są w ustawie z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019, z późn. zm.). Za całokształt zagadnień

z zakresu Prawa wodnego odpowiada minister właściwy do spraw gospodarki wodnej. W związku z powyższym minister właściwy do spraw rybołówstwa nie ma w tej sprawie głosu decydującego, a Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie jest resortem wiodącym. Niemniej w mojej ocenie, nie ma potrzeby ujednolicania stawek opłat rocznych za jednostkową powierzchnię użytkowanych obwodów rybackich. W 2001 r. stosownych zmian, z inicjatywy rządowej, dokonał Sejm Rzeczypospolitej Polskiej uchwalając ww. ustawę Prawo wodne i nowelizując ustawę z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym (Dz. U. z 1999 r. Nr 66, poz. 750, z późn. zm.). W związku z ustanowionymi przepisami zostały wprowadzone jednolite zasady oddawania w użytkowanie obwodów rybackich. Zgodnie z art. 13 ust. 5 ustawy Prawo wodne, oddanie w użytkowanie obwodu rybackiego następuje w drodze konkursu ofert, przy czym maksymalna oferowana stawka opłaty rocznej za 1 ha powierzchni obwodu rybackiego nie może być wyższa niż równowartość pieniężna 0,5 dt żyta, ustalana na podstawie przepisów o podatku rolnym. Stawka ta uzależniona jest także od rybackiego typu wody i jej położenia. Chciałbym również zauważyć, że na mocy art. 217 ust. 1 ustawy Prawo wodne, z dniem wejścia w życie przedmiotowej ustawy, to jest z dniem 1 stycznia 2002 r., wody oraz grunty pokryte tymi wodami, o których mowa w interpelacji, przeszły w trwały zarząd regionalnych zarządów gospodarki wodnej. W obowiązującym stanie prawnym, w myśl przepisów ustawy o rybactwie śródlądowym, podstawą użytkowania obwodu rybackiego jest umowa o charakterze cywilnoprawnym zawarta pomiędzy uprawnionym do rybactwa a organem administracji publicznej, wykonującym uprawnienia właściciela wody. Organ ten, którym jest właściwy dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej, zgodnie z art. 217 ust. 6 ustawy Prawo wodne, z dniem 1 stycznia 2006 r. wstąpił z mocy prawa w miejsce Agencji Nieruchomości Rolnych w umowy dotyczące wykonywania rybactwa śródlądowego. Mając na uwadze cywilnoprawny charakter zawieranych umów, należy podkreślić, że do spraw związanych z realizacją ich postanowień mają zastosowanie przepisy Kodeksu cywilnego. Uważam, że nie ma przeszkód, aby na gruncie prawa cywilnego strony doszły do porozumienia. Jedynym ograniczeniem swobody kształtowania treści jest obowiązujące prawodawstwo oraz zasady współżycia społecznego, których nawiązany przez strony stosunek prawny nie może naruszać. Z poważaniem Sekretarz stanu Kazimierz Plocke Warszawa, dnia 29 września 2008 r.

84 Odpowiedź
podsekretarza stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów - z upoważnienia prezesa Rady Ministrów na interpelację poseł Anny Sobeckiej w sprawie domagania się przedstawicieli ekipy rządzącej ujawnienia raportu na temat stanu zdrowia prezydenta RP (4838)

Odpowiedź
sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej - z upoważnienia ministra na interpelację posła Jarosława Pięty w sprawie zmian w ustawie o związkach zawodowych oraz w innych aktach prawnych regulujących kwestie zbiorowych stosunków pracy (4840)

W nawiązaniu do pisma posłanki na Sejm RP pani Anny Elżbiety Sobeckiej z 7 sierpnia 2008 r. w sprawie domagania się przez przedstawicieli ekipy rządzącej ujawnienia raportu na temat stanu zdrowia prezydenta RP uprzejmie informuję, co następuje. Publikacja raportu o stanie zdrowia prezesa Rady Ministrów była osobistą decyzją premiera Donalda Tuska podyktowaną wzmożonym zainteresowaniem obywateli stanem zdrowia najwyższych urzędników państwowych i toczącą się w mediach dyskusją na ten temat. Sugestia zawarta w interpelacji poselskiej o dyskryminacji osób starszych chorych i niepełnosprawnych przez rząd jest nieuzasadniona. Gabinet premiera Donalda Tuska za jeden ze swoich głównych celów przyjął poprawę sytuacji ekonomicznej i społecznej ww. osób. Wymiernym efektem realizacji tego postanowienia jest np. program aktywizacji zawodowej osób po 50 roku życia „Solidarność pokoleń 50+”. Rząd premiera Donalda Tuska nie planuje wprowadzenia kryteriów zdrowotnych dla osób sprawujących bądź zamierzających sprawować władzę. Rząd premiera Donalda Tuska nie przewiduje również wprowadzania żadnych innych ograniczeń utrudniających dostęp do sprawowania władzy (jak np. przytoczone w interpelacji poselskiej: wyznanie i stan posiadania). Osoby starsze, chore czy niepełnosprawne są tak samo wartościowe jak osoby zdrowe i ich funkcjonowanie w społeczeństwie (z poszanowaniem ich praw i wolności obywatelskich) jest niezbędne dla właściwego i sprawnego funkcjonowania państwa. Z poważaniem Podsekretarz stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów Igor Ostachowicz Warszawa, dnia 30 września 2008 r.

Szanowny Panie Marszałku! W związku z interpelacjami pana posła Jarosława Pięty, przekazanymi przy pismach z dnia 8 września 2008 r. SPS-023-4841/08 i SPS-023-4840/08, w sprawie zmian w aktach prawnych dotyczących zbiorowego prawa pracy, uprzejmie informuję, co następuje: Trójstronna Komisja do Spraw Społeczno-Gospodarczych w uchwale nr 31 z dnia 3 kwietnia 2008 r. w sprawie podjęcia prac nad rozwiązaniami w kluczowych kwestiach społeczno-gospodarczych zobowiązała się do podjęcia działań zmierzających do zawarcia porozumienia społecznego, mającego na celu wypracowanie rozwiązań m. in. w zakresie wzmocnienia dialogu społecznego poprzez doprecyzowanie zasad reprezentatywności. Prace nad tymi rozwiązaniami Trójstronna Komisja powierzyła zespołom problemowym. Wypełniając zobowiązania wynikające z ww. uchwały, zespół do spraw prawa pracy i układów zbiorowych oraz zespół do spraw rozwoju dialogu społecznego, na wspólnym posiedzeniu w dniu 21 kwietnia 2008 r., przyjęły następujące obszary negocjacji: — reprezentatywność organizacji związkowej a uprawnienia, w tym w zakresie tworzenia specyficznych źródeł prawa pracy, — rozwiązywanie sporów zbiorowych, — uprawnienia organizacji reprezentatywnych w ustawie o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych. Strona pracowników i strona pracodawców przedstawiły szczegółowe zagadnienia, jakie powinny być rozpatrzone w ramach tych obszarów. Strona rządowa aktywnie uczestniczy w pracach zespołów, przedkładając stanowiska i ekspertyzy. Zagadnienia poruszone w interpelacjach pana posła dotyczące zmian w przepisach z zakresu zbiorowego prawa pracy, w tym w ustawie o związkach zawodowych oraz w ustawie o rozwiązywaniu sporów zbiorowych, znajdują się w obszarze będącym przedmiotem negocjacji połączonych zespołów. Wyniki prac zespołów problemowych Trójstronnej Komisji będą miały istotny wpływ na kształt nowelizacji aktów prawnych z zakresu zbiorowego prawa pracy. Z wyrazami szacunku Sekretarz stanu Jarosław Duda Warszawa, dnia 26 września 2008 r.

85 Odpowiedź
sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej - z upoważnienia ministra na interpelację posła Jarosława Pięty w sprawie zmian w ustawie o rozwiązywaniu sporów zbiorowych (4841)

Odpowiedź
sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej - z upoważnienia ministra na interpelację posła Jarosława Pięty w sprawie zmian w ustawie Kodeks pracy (4842)

Szanowny Panie Marszałku! W związku z interpelacjami pana posła Jarosława Pięty, przekazanymi przy pismach z dnia 8 września 2008 r. SPS-023-4841/08 i SPS-023-4840/08, w sprawie zmian w aktach prawnych dotyczących zbiorowego prawa pracy, uprzejmie informuję, co następuje: Trójstronna Komisja do Spraw Społeczno-Gospodarczych w uchwale nr 31 z dnia 3 kwietnia 2008 r. w sprawie podjęcia prac nad rozwiązaniami w kluczowych kwestiach społeczno-gospodarczych zobowiązała się do podjęcia działań zmierzających do zawarcia porozumienia społecznego, mającego na celu wypracowanie rozwiązań m. in. w zakresie wzmocnienia dialogu społecznego poprzez doprecyzowanie zasad reprezentatywności. Prace nad tymi rozwiązaniami Trójstronna Komisja powierzyła zespołom problemowym. Wypełniając zobowiązania wynikające z ww. uchwały, zespół do spraw prawa pracy i układów zbiorowych oraz zespół do spraw rozwoju dialogu społecznego, na wspólnym posiedzeniu w dniu 21 kwietnia 2008 r., przyjęły następujące obszary negocjacji: — reprezentatywność organizacji związkowej a uprawnienia, w tym w zakresie tworzenia specyficznych źródeł prawa pracy, — rozwiązywanie sporów zbiorowych, — uprawnienia organizacji reprezentatywnych w ustawie o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych. Strona pracowników i strona pracodawców przedstawiły szczegółowe zagadnienia, jakie powinny być rozpatrzone w ramach tych obszarów. Strona rządowa aktywnie uczestniczy w pracach zespołów, przedkładając stanowiska i ekspertyzy. Zagadnienia poruszone w interpelacjach pana posła dotyczące zmian w przepisach z zakresu zbiorowego prawa pracy, w tym w ustawie o związkach zawodowych oraz w ustawie o rozwiązywaniu sporów zbiorowych, znajdują się w obszarze będącym przedmiotem negocjacji połączonych zespołów. Wyniki prac zespołów problemowych Trójstronnej Komisji będą miały istotny wpływ na kształt nowelizacji aktów prawnych z zakresu zbiorowego prawa pracy. Z wyrazami szacunku Sekretarz stanu Jarosław Duda Warszawa, dnia 26 września 2008 r.

Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na interpelację z dnia 1 września 2008 r. pana posła Jarosława Pięty w sprawie zmian w ustawie Kodeks pracy, przekazaną przy piśmie z dnia 8 września 2008 r., znak: SPS–023–4842/08, uprzejmie informuję, co następuje: Uregulowany w art. 1672 Kodeksu pracy urlop na żądanie pracownika stanowi część urlopu wypoczynkowego, który charakteryzuje się kilkoma cechami. Z art. 152 § 1 Kodeksu pracy wynika, że urlop wypoczynkowy jest, co do zasady, urlopem corocznym, nieprzerwanym i płatnym, przeznaczonym na wypoczynek (regenerację sił) pracownika. Przepisy prawa urlopowego stwarzają w ten sposób gwarancję realizacji celu urlopu wypoczynkowego, jakim jest regeneracja sił pracownika. Urlop na żądanie pracownika jest zatem urlopem wypoczynkowym, co determinuje niektóre kwestie związane z udzielaniem tego urlopu, jak na przykład zachowanie prawa do wynagrodzenia przez pracownika wykorzystującego urlop na żądanie (art. 152 § 1 Kodeksu pracy), czy istnienie ochrony przed wypowiedzeniem umowy o pracę w okresie korzystania z takiego urlopu (art. 41 Kodeks pracy). Jednocześnie urlop na żądanie charakteryzuje się określonymi w przepisach odrębnościami. I tak, urlop na żądanie pracownika stanowi wyjątek od zasady wykorzystywania urlopu wypoczynkowego w całości. Inny jest również cel urlopu na żądanie, którym jest umożliwienie pracownikowi załatwienia spraw osobistych w terminie dla niego dogodnym bez konieczności informowania o nich pracodawcy. Nie ma jednak przeszkód, aby urlop ten wykorzystany był również w celu wypoczynku. Do immanentnych cech urlopu na żądanie należy bowiem brak konieczności podawania przez pracownika przyczyny nieobecności w pracy oraz uniezależnienie korzystania z tego urlopu od wcześniejszej zgody pracodawcy. Z drugiej strony należy podkreślić, że korzystanie przez pracownika z urlopu na żądanie nie jest zupełnie dowolne, jak może się wydawać. Przepis art. 1672 zdanie drugie Kodeksu pracy, określa chwilę ustawowo najpóźniejszą na zgłoszenie żądania udzielenia urlopu, „Pracownik zgłasza żądanie udzielenia urlopu najpóźniej w dniu rozpoczęcia urlopu”, a zatem może być ono zgłoszone również wcześniej. Zdaniem Sądu Najwyższego, ze względu na obowiązek dbałości pracownika o dobro pracodawcy, należy przyjąć, że pracownik powinien zgłosić swe żądanie najwcześniej jak to możliwe, aby pozwolić pracodawcy na podjęcie środków zaradczych wynikających z potrze-

86 by zapewnienia zastępstwa (wyrok z dnia 15 listopada 2006 r., sygn. akt I PK 128/2006). W tym samym wyroku Sąd Najwyższy wyraża pogląd, że pracodawca ma w zasadzie obowiązek udzielenia tego urlopu, ale wyjątkowo może odmówić jego udzielenia, jeżeli zachodziłaby sytuacja, której nie można byłoby pogodzić z zasadą dbałości o dobro i mienie pracodawcy (art. 100 § 2 pkt 4 Kodeksu pracy), na przykład wówczas gdyby wszyscy pracownicy określonego zakładu pracy lub jego wyodrębnionej części albo znacząca ich część wystąpili o udzielenie im urlopu na żądanie tego samego dnia. Dalej Sąd Najwyższy stwierdza, że w sytuacjach wyjątkowych należy dopuścić możliwość nieuwzględnienia przez pracodawcę wniosku o udzielenie urlopu na żądanie z powołaniem się na nadużycie przez pracownika prawa podmiotowego (art. 8 Kodeksu pracy). Sąd Najwyższy podkreśla również, że „jedną z funkcji prawa pracy jest funkcja zapewnienia, poprzez odpowiednio ukształtowane normy prawne, prawidłowego procesu organizacji pracy. Z funkcją tą kłóciłoby się dopuszczenie do sytuacji, w której pracownik mógłby”wymusić”na pracodawcy udzielenie mu tego urlopu albo w istocie”wziąć”sobie ten urlop bez liczenia się z potrzebami pracodawcy. Mogłoby to doprowadzić do dezorganizacji procesu pracy, ponieważ pracodawca nie mógłby odpowiednio wcześnie zareagować na nieobecność pracownika w pracy, choćby przez zapewnienie jego zastępstwa. Nie istnieją też na tyle doniosłe argumenty wyprowadzane z ochronnej funkcji prawa pracy, które broniłyby zasadności poglądu pozbawiającego pracodawcę możliwości zareagowania na konsekwencje nieobecności pracownika.”. Biorąc powyższe pod uwagę, nie wydaje się zasadna nowelizacja Kodeksu pracy, której skutkiem byłoby całkowite zniesienie instytucji urlopu na żądanie. Można ewentualnie rozważać taki kierunek zmian, który wyłączy możliwość jednorazowego wykorzystania całego wymiaru urlopu na żądanie, co w znacznej mierze zapobiegałoby dezorganizacji procesu pracy oraz wykorzystywaniu przez pracowników instytucji urlopu na żądanie w celach innych niż osobiste. Odnosząc się do regulacji zawartej w art. 22 § 11 oraz 12 Kodeksu pracy, pragnę zwrócić uwagę, że przepisy te należy interpretować w kontekście treści art. 22 § 1. Zgodnie z tym przepisem przez nawiązanie stosunku pracy pracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez pracodawcę, a pracodawca – do zatrudniania pracownika za wynagrodzeniem. Zawarte w tej definicji elementy stosunku pracy pozwalają na odróżnienie pracy od innych rodzajów działalności wykonywanych za wynagrodzeniem (na przykład zlecenia).Sąd Najwyższy w jednym z wielu orzeczeń, w których poruszał kwestię treści stosunku pracy, stwierdził, że „konstytutywne cechy stosunku pracy odróżniające go od innych stosunków prawnych to: dobrowolność, osobiste świadczenie pracy w sposób ciągły, podporządkowanie, wykonywanie pracy na rzecz pracodawcy ponoszącego ryzyko związane z zatrudnieniem i odpłatny charakter zatrudnienia”, (wyrok z dnia 23 października 2006 r., sygn. I PK 110/06, Monitor Prawa Pracy 2007/1/43). Niektóre z tych cech właściwe są również innym stosunkom zobowiązaniowym, co może powodować trudności w odpowiednim kwalifikowaniu więzi prawnej łączącej strony danej umowy. Dlatego też należy zaznaczyć, że tego typu problemy były przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego. W jednym z orzeczeń sąd ten wyraził pogląd, według którego „jeżeli umowa wykazuje wspólne cechy dla umowy o pracę i umowy prawa cywilnego z jednakowym ich nasileniem, o jej typie (rodzaju) decyduje zgodny zamiar stron i cel umowy, który może być wyrażony także w nazwie umowy”, (wyrok z dnia 18 czerwca 1998 r., I PKN 191/98, OSNP 1999/14/449 lub OSP 1999/10/184). W świetle powyższego należy stwierdzić, że rolą wymienionych przepisów Kodeksu pracy jest pomoc w rozgraniczeniu sfery stosunków pracy od cywilnoprawnych stosunków zobowiązaniowych, które również mogą być podstawą działalności pracodawcy. Zatem nie można się zgodzić z poglądem, że art. 22 § 11 oraz 12 Kodeksu pracy ogranicza przedsiębiorczość pracodawcy, o ile prowadzi on działalność w zgodzie z przepisami prawa cywilnego i prawa pracy. W kwestii zmiany regulacji przewidujących szczególną ochronę określonych kategorii pracowników pragnę podzielić pogląd, że grupa pracowników, którym przepisy prawa pracy gwarantują większą ochronę niż innym pracownikom, jest znaczna. Należy przy tym zaznaczyć, że ochrona ta istnieje z różnych przyczyn natury osobistej lub zawodowej pracownika. Do pierwszych należy zaliczyć osobistą sytuację pracownika powodującą jego niższą atrakcyjność dla pracodawcy w określonym czasie, jak np. ciążę, urlop macierzyński, niezdolność do pracy spowodowaną chorobą, wiek przedemerytalny. Natomiast przyczyny o charakterze zawodowym związane są z pełnieniem przez pracownika w czasie pozostawania w zatrudnieniu określonych funkcji u pracodawcy, jak np. funkcji społecznego inspektora pracy czy działacza związkowego, albo w innym miejscu, jak na przykład w organach władzy ustawodawczej, samorządowej lub w organach samorządów zawodowych. Odnosząc się na przykład do przepisów z zakresu zbiorowego prawa pracy, szczególna ochrona stosunku pracy dotyczy: — działacza związkowego struktur zakładowych (międzyzakładowych), jak i ponadzakładowych – art. 32 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 854, z późn. zm), — członka rady pracowników – art. 17 ustawy z dnia 7 kwietnia 2006 r. o informowaniu pracowników i przeprowadzaniu z nimi konsultacji (Dz. U. Nr 79, poz. 550, z późn. zm.), — pracownika będącego członkiem specjalnego zespołu negocjacyjnego lub europejskiej rady zakła-

87 dowej – art. 37 ustawy z dnia 5 kwietnia 2002 r. o europejskich radach zakładowych (Dz. U. Nr 62, poz. 556, z późn. zm.), — pracownika będącego członkiem specjalnego zespołu negocjacyjnego, organu przedstawicielskiego albo przedstawicielem pracowników w radzie nadzorczej albo radzie administrującej spółdzielni europejskiej – art. 96 ustawy z dnia 22 lipca 2006 r. o spółdzielni europejskiej (Dz. U. Nr 149, poz. 1077), — pracownika będącego członkiem specjalnego zespołu negocjacyjnego, organu przedstawicielskiego albo przedstawicielem pracowników w radzie nadzorczej albo radzie administrującej spółki europejskiej – art. 116 ustawy z dnia 4 marca 2005 r. o europejskim zgrupowaniu interesów gospodarczych i spółce europejskiej (Dz. U. Nr 62, poz. 551 z późn. zm.), — pracownika będącego członkiem specjalnego zespołu negocjacyjnego, zespołu przedstawicielskiego albo przedstawicielem pracowników w radzie nadzorczej spółki powstałej w wyniku połączenia transgranicznego spółek – art. 49 ustawy z 25 kwietnia 2008 r. o uczestnictwie pracowników w spółce powstałej w wyniku transgranicznego połączenia się spółek (Dz. U. Nr 86, poz. 525). W związku z powyższym uprzejmie informuję, że nie jest możliwe ograniczenie liczby pracowników chronionych w podmiotach ponadnarodowych, bowiem ich liczba wynika z przepisów prawa europejskiego – dyrektyw. Natomiast kwestia ograniczenia liczby chronionych działaczy związkowych oraz liczby innych chronionych kategorii pracowników jest przedmiotem prac Zespołu Prawa Pracy i Układów Zbiorowych Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych. Podjęcie działań legislacyjnych w tym zakresie będzie zatem możliwe po porozumieniu partnerów społecznych na forum tego zespołu. Ponadto pragnę wyjaśnić, że prawo do zawierania układów zbiorowych pracy jest konstytucyjnym uprawnieniem związków zawodowych oraz pracodawców i ich organizacji. W świetle art. 59 ust. 4 Konstytucji RP, zakres wolności związkowych może podlegać tylko takim ograniczeniom, jakie są dopuszczalne przez wiążące Rzeczypospolitą Polską umowy międzynarodowe. Konwencje i zalecenia Międzynarodowej Organizacji Pracy, Europejska Karta Społeczna, Międzynarodowy Pakt Praw Gospodarczych, Społecznych i Kulturalnych nie dają podstaw do ograniczenia swobody stron zawierających układ zbiorowy pracy w zakresie czasu, na jaki ma być on zawarty. Stąd nie jest dopuszczalne wprowadzenie ustawowego obowiązku zawierania układów na czas określony. Z wyrazami szacunku Sekretarz stanu Jarosław Duda Warszawa, dnia 26 września 2008 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów - z upoważnienia prezesa Rady Ministrów na interpelację posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie zwolnienia z podatku od darowizn osób pokrzywdzonych przez trąby powietrzne (4843)

Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na interpelację pana Tadeusza Tomaszewskiego, posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, z dnia 26 sierpnia 2008 r. w sprawie pomocy rządu dla ofiar gwałtownych zjawisk atmosferycznych, które w tym roku nawiedziły Polskę, przesłaną przy piśmie pana Krzysztofa Putry, wicemarszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej, z dnia 8 września 2008 r., nr SPS-023-4843/08, uprzejmie informuję. W związku z klęskami żywiołowymi, które miały miejsce w Polsce w sierpniu 2008 r., rząd bezzwłocznie podjął działania mające na celu pomoc poszkodowanym osobom fizycznym i jednostkom samorządu terytorialnego. Dzięki obowiązującym rozwiązaniom prawnym z zakresu udzielania pomocy osobom poszkodowanym w wyniku klęsk żywiołowych, opracowanym po powodzi w lipcu 1997 r., systematycznie aktualizowanym i dostosowywanym do bieżących potrzeb, do dnia 3 września 2008 r. osoby fizyczne otrzymały z budżetu państwa pomoc finansową w łącznej wysokości 43 492 200 zł. Średnia wartość wypłacanych zasiłków wynosiła około 10 000 zł na poszkodowaną rodzinę. Kolejne środki zostaną wypłacane po zweryfikowaniu strat i przekazaniu wniosków o pomoc finansową przez jednostki samorządu terytorialnego. Obecnie właściwe terytorialnie urzędy wojewódzkie dokonują weryfikacji danych o stratach. Ponadto do dnia 3 września 2008 r. uruchomiono środki budżetu państwa w łącznej wysokości 236 527 500 zł na odbudowę zniszczonej infrastruktury komunalnej (drogi, mosty, kładki, obiekty oświatowe, budynki komunalne). Jednocześnie pragnę poinformować, iż minister spraw wewnętrznych i administracji rozpoczął prace mające na celu stworzenie systemu powszechnych ubezpieczeń w wypadku klęsk żywiołowych. Odnosząc się do kwestii zaniechania poboru podatku od darowizn dla ofiar sierpniowych nawałnic, należy podkreślić, iż podatkowi od spadków i darowizn podlegają jedynie te nieodpłatne przysporzenia na rzecz osób fizycznych, które wymienione są w art. 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2004 r. Nr 142, poz. 1514, z późn. zm.). Podatkiem zatem objęte są umowy darowizny w rozumieniu art. 888 K.c., zgodnie z którym przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swego majątku. Nie każde jednak bezpłatne przysporzenie musi być traktowane jako darowizna, bowiem może ono wynikać z innego tytułu

88 prawnego (889 K.c.), zaś strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego (art. 3531 K.c.). Należy także zauważyć, że strony mogą dokonać wyboru rodzaju czynności prowadzącej do udzielenia pomocy, przy wykorzystaniu nie tylko ogólnej zasady swobody zawierania umów, ale także z uwzględnieniem skutków podatkowych tych czynności, wybierając najkorzystniejsze w tym zakresie rozwiązanie. Mając powyższe na względzie, należy stwierdzić, że obowiązek zapłaty podatku od spadków i darowizn wystąpi tylko w przypadku, jeżeli spełnione będą łącznie następujące warunki: 1) pomoc będzie świadczona na podstawie umowy darowizny, w rozumieniu art. 888 K.c. i będzie miała postać rzeczową (w tym środków pieniężnych) lub prawa majątkowego oraz 2) wartość darowizny od jednego darczyńcy przekroczy w okresie 5 lat kwotę wolną od podatku, tj.: – kwotę 9637 zł – dla nabywcy zaliczonego do I grupy podatkowej, – kwotę 7276 zł – dla nabywcy zaliczonego do II grupy podatkowej, – kwotę 4902 zł – dla nabywcy zaliczonego do III grupy podatkowej. Podkreślić należy, iż nie podlegają kumulacji darowizny otrzymane od różnych darczyńców. Jeżeli jednak wartość otrzymanej darowizny przekroczy kwotę wolną od podatku, a zatem spowoduje powstanie zobowiązania podatkowego, to w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym podatnik może zwrócić się do naczelnika urzędu skarbowego z wnioskiem o udzielenie ulg podatkowych, na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.), w tym m.in. o odroczenie terminu płatności podatku lub rozłożenie podatku na raty albo umorzenie w całości lub w części zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę. Ważny interes podatnika powinien być uzasadniony przyczynami o wyjątkowym, nadzwyczajnym charakterze, na które podatnik nie ma wpływu, np. klęską żywiołową, co w omawianym przypadku jest co do zasady spełnione. Wprowadzenie natomiast zaniechania poboru podatku, stosownie do przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, wymaga wydania rozporządzenia z zachowaniem pełnej ścieżki legislacyjnej, a zważywszy, iż przepisy te miałyby wpływ na finanse jednostek samorządu terytorialnego (beneficjentem wpływów z tytułu podatku od spadków i darowizn są gminy), spełniony winien być wymóg zaopiniowania projektu przez Komisję Wspólną Rządu i Samorządu Terytorialnego, a to znacznie wydłużyłoby, trwający zwykle około dwóch miesięcy, proces ustawodawczy. Z uwagi na konieczność bezzwłocznej i efektywnej pomocy ofiarom nawałnic oraz stojąc na stanowisku, że obowiązujące prawo zawiera przepisy, które w sprawiedliwy, zindywidualizowany i szybki sposób mogą zwolnić ofiary nawałnic z ciążących na nich zobowiązań podatkowych, minister finansów zobowiązał podległe organy podatkowe do udzielania wyczerpujących wyjaśnień w sprawie istniejących zwolnień ustawowych od podatku od spadków i darowizn, kwot wolnych od podatku i ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, o których mowa w rozdz. 7a ustawy Ordynacja podatkowa oraz niezwłoczne przeprowadzanie postępowań podatkowych w sprawie udzielenia ulg w spłacie zobowiązań podatkowych dla ofiar sierpniowych nawałnic, co powinno przyczynić się do szybkiej i efektywnej likwidacji szkód spowodowanych ostatnimi gwałtownymi zjawiskami atmosferycznymi. W przypadku umorzenia podatku od spadków i darowizn naczelnik urzędu skarbowego jest wprawdzie zobowiązany uzyskać zgodę wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, gdyż wpływy z tego podatku stanowią w całości dochód gmin, jednakże w obliczu tragedii, jaka spotkała ofiary nawałnic, należy spodziewać się przychylnej postawy władz lokalnych. Z powyższych względów minister finansów nie podjął prac nad projektem rozporządzenia w sprawie zaniechania poboru podatku z tytułu darowizn otrzymanych przez osoby poszkodowane w wyniku sierpniowych nawałnic. Z poważaniem Podsekretarz stanu Ludwik Kotecki Warszawa, dnia 29 września 2008 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów - z upoważnienia ministra na interpelację posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie wyłączenia środków finansowych gromadzonych na funduszu remontowym przez właścicieli prywatnych budynków wielomieszkaniowych z podstawy opodatkowania (4844)

Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na wystąpienie wicemarszałka Sejmu pana Krzysztofa Putry z dnia 8 września 2008 r., Nr SPS-023-4844/ 08, przy którym załączono interpelację pana posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie wyłączenia środków finansowych gromadzonych na funduszu remontowym przez właścicieli prywatnych budynków wielomieszkaniowych z podstawy opodatkowania, uprzejmie wyjaśniam. W swoim wystąpieniu pan poseł postuluje konieczność zmiany ustawy o podatku dochodowym

89 od osób fizycznych w części dotyczącej wyłączenia z podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym, środków pieniężnych odpisanych na fundusz remontowy budynków zamieszkałych przez lokatorów opłacających czynsz według ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266, z późn. zm.). Jednocześnie zauważa że, w przeciwieństwie do innych podmiotów gospodarki mieszkaniowej (przedsiębiorstwa komunalne, spółdzielnie mieszkaniowe, wspólnoty mieszkaniowe) prywatni właściciele podobnych budynków są pozbawieni prawa gromadzenia środków w ramach funduszu remontowego. Zauważyć przede wszystkim należy, że zasad tworzenia, funkcjonowania, finansowania funduszu remontowego nie regulują przepisy ustaw podatkowych. Kwestie te regulują odrębne przepisy, tj. np. ustawa z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1116, z późn. zm.). Na podstawie art. 6 ust. 3 powołanej ustawy spółdzielnia tworzy fundusz na remonty zasobów mieszkaniowych. Odpisy na ten fundusz obciążają koszty gospodarki zasobami mieszkaniowymi. Obowiązek świadczenia na fundusz dotyczy członków spółdzielni, właścicieli lokali niebędących członkami spółdzielni oraz osób niebędących członkami spółdzielni, którym przysługują spółdzielcze własnościowe prawa do lokali. Zgodnie z art. 4 ust. 41 tej ustawy, zarząd spółdzielni prowadzi odrębnie dla każdej nieruchomości: 1) ewidencję i rozliczenie przychodów i kosztów, o których mowa w ust. 1, 2 i 4; 2) ewidencję wpływów i wydatków funduszu remontowego zgodnie z art. 6 ust. 3; ewidencja wpływów i wydatków funduszu remontowego na poszczególne nieruchomości powinna uwzględniać wszystkie wpływy i wydatki funduszu remontowego tych nieruchomości. Natomiast przepisy ustawy o ochronie praw lokatorów nie przewidują tworzenia funduszu remontowego. Zgodnie z art. 9 ust. 5 tej ustawy, w stosunkach najmu oprócz czynszu wynajmujący może pobierać jedynie opłaty niezależne od właściciela, a w wypadku innych tytułów prawnych uprawniających do używania lokalu oprócz opłat za używanie lokalu właściciel może pobierać jedynie opłaty niezależne od właściciela, z zastrzeżeniem ust. 6. Opłaty niezależne od właściciela mogą być pobierane przez właściciela tylko w wypadkach, gdy korzystający z lokalu nie ma zawartej umowy bezpośrednio z dostawcą mediów lub dostawcą usług – ust. 6. W tym miejscu należy zauważyć, że minister finansów nie jest właściwy w zakresie nowelizacji ustawy o ochronie praw lokatorów i przyznania prawa gromadzenia środków na funduszu remontowym właścicielom nieruchomości, na których położone są budynki wielomieszkaniowe. Brak uregulowań prawnych dotyczących tworzenia i funkcjonowania funduszu remontowego w przypadku osób fizycznych – właścicieli budynków wielomieszkaniowych, w których wynajmowane są lokale, powoduje, iż bezprzedmiotowy jest wniosek dotyczący nowelizacji przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w zakresie wyłączenia z podstawy opodatkowania środków finansowych gromadzonych na funduszu remontowy przez te podmioty. W ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, z późn. zm.) w art. 10 w ust. 1 zostały wyszczególnione rodzaje źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu tym podatkiem, wśród których, wymieniono jako dwa odrębne źródła przychodów: — w pkt 3 – pozarolnicza działalność gospodarcza, — w pkt 6 – najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą. Usługi najmu mogą być świadczone w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Do decyzji podatnika należy wybór, do którego z wyżej wymienionych źródeł zaliczone zostaną przychody z najmu, jak też wybór formy opodatkowania, tj. zasady ogólne lub ryczałt od przychodów ewidencjonowanych. W przypadku wyboru opodatkowania na zasadach ogólnych podatnicy mają obowiązek dokonywania w ciągu roku podatkowego wpłat zaliczek na podatek (miesięcznie lub kwartalnie), a po upływie roku podatkowego – obowiązek złożenia zeznania podatkowego. Natomiast wybór zryczałtowanej formy opodatkowania rodzi obowiązek wpłat w ciągu roku podatkowego zryczałtowanego podatku (miesięcznie lub kwartalnie), a po upływie roku podatkowego – obowiązek złożenia zeznania podatkowego. Obowiązek wpłat w ciągu roku zaliczek na podatek lub zryczałtowanego podatku dotyczy wszystkich podatników osiągających przychody określone w art. 10 ust. 1 pkt 3 powołanej wyżej ustawy, tj. z pozarolniczej działalności gospodarczej oraz przychody określone w art. 10 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, tj. z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz innych umów o podobnym charakterze. W związku z powyższym, odnosząc się do postulatu pana posła, dotyczącego umożliwienia właścicielom nieruchomości, na których położone są budynki wielomieszkaniowe, rozliczania się z podatku dochodowego jeden raz w roku w ramach deklaracji rocznej, uprzejmie informuję, iż nie znajduje on uzasadnienia. Zauważyć należy, że propozycja ta dotyczy wyłącznie podatników osiągających dochody z najmu

90 lokali mieszkalnych, podczas gdy przedmiotem najmu, który podlega opodatkowaniu na tych samych zasadach, mogą być również inne rzeczy, jak np. lokale użytkowe, grunty, maszyny, samochody. Nie znajduje też uzasadnienia preferencyjne traktowanie usług najmu w ramach prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej, w stosunku do innej działalności zarobkowej wykonywanej w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej. Wprowadzenie dla tak wąskiej grupy podatników odmiennych, preferencyjnych rozwiązań mogłoby rodzić zarzut naruszenia konstytucyjnej zasady równości. Z poważaniem Podsekretarz stanu Ludwik Kotecki Warszawa, dnia 30 września 2008 r. Odpowiedź
ministra obrony narodowej na interpelację posła Jarosława Matwiejuka w sprawie zmiany i dostosowania prawa do warunków wojennych (4846)

Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na interpelację pana posła Jarosława Matwiejuka w sprawie zmiany i dostosowania prawa do warunków wojennych (SPS-023-4846/08), uprzejmie proszę o przyjęcie następujących wyjaśnień. Na wstępie pragnę poinformować, iż zasady użycia siły przez żołnierzy polskich kontyngentów wojskowych są oparte na przepisach prawnych. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa (Dz. U. Nr 162, poz. 1117, ze zm.) w postanowieniu o użyciu jednostek wojskowych poza granicami państwa określa się m.in. cel skierowania jednostek wojskowych, zakres ich zadań oraz obszar działania, system kierowania i dowodzenia jednostkami wojskowymi oraz uzbrojenie i sprzęt wojskowy. Postanowienie prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej ustanawia organy odpowiedzialne za dowodzenie misją. Z kolei ochronę prawną żołnierzy na misjach zagranicznych zapewniają przepisy międzynarodowego prawa humanitarnego i prawa konfliktów zbrojnych. Żołnierze, w przypadku użycia broni, zgodnie z wymogami międzynarodowego prawa humanitarnego, nie ponoszą odpowiedzialności karnej, nawet jeżeli konsekwencją użycia broni jest uszczerbek na zdrowiu lub śmierć innych osób. Przepisy rozdz. XVI ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. Nr 88 poz. 553, ze zm.) „Przestępstwa przeciwko pokojowi, ludzkości oraz przestępstwa wojen-

ne” regulują odpowiedzialność karną za złamanie zasad międzynarodowego prawa humanitarnego z tym, że nie na zasadach pokojowych, przewidzianych dla osób niebędących żołnierzami. Jeżeli żołnierz, działając zgodnie z zasadami międzynarodowego prawa humanitarnego, użyje broni, w wyniku czego spowoduje śmierć innej osoby, nie będzie odpowiadał za zabójstwo, ponieważ jako żołnierz ma prawo pozbawić życia przeciwnika w warunkach wojennych, jeżeli przestrzega przy tym norm prawa międzynarodowego. W tym kontekście, w operacjach wymuszania pokoju, bez względu na ich nazwę (misja pokojowa, stabilizacyjna) prowadzone będą działania zbrojne na podstawie przepisów prawa wojennego, do których cywilne zasady odpowiedzialności karnej nie będą miały zastosowania. Regulacja wyłączająca odpowiedzialność karną, w razie zgodnego z prawem użycia broni, zawarta jest w art. 318 Kodeksu karnego. Przepis ten określa kontratyp: nie popełnia przestępstwa żołnierz, który dopuszcza się czynu zabronionego będącego wykonaniem rozkazu, chyba że wykonując rozkaz umyślnie popełnia przestępstwo oraz w art. 25 § 1 Kodeksu karnego kontratyp w zakresie obrony koniecznej (sformułowany w normach prawa konfliktów zbrojnych jako prawo do samoobrony). Zdając sobie sprawę z tego, że praktyka w zakresie użycia broni jest bardziej złożona od tej, na podstawie której opracowano dotychczasowe zasady, resort obrony narodowej podjął kroki zmierzające do ich doprecyzowania. W celu usprawnienia procedur postępowania organów wojskowych w przypadkach użycia broni przez żołnierzy polskich kontyngentów wojskowych poza granicami państwa podpisałem decyzję nr 422/ MON z dnia 12 września 2008 r. w sprawie opracowania zasad postępowania w przypadkach użycia broni przez żołnierzy polskich kontyngentów wojskowych poza granicami kraju, która weszła w życie z dniem podpisania. Na jej mocy podmioty w niej wymienione mają obowiązek precyzyjnego określenia sposobu postępowania w przypadkach użycia broni przez żołnierzy polskich kontyngentów wojskowych i wyeliminowania dotychczasowych nieprawidłowości wynikających z powtarzających się przypadków przekazywania meldunków o użyciu broni przez żołnierzy polskich kontyngentów wojskowych do wojskowych organów ścigania z pominięciem zasad określonych w zasadach użycia siły oraz standardowych procedurach operacyjnych. Powyższa decyzja nakazuje, aby Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego opracował wytyczne w zakresie systemu meldowania o przypadkach użycia broni przez żołnierzy polskich kontyngentów wojskowych, uwzględniając konieczność ścisłego przestrzegania drogi służbowej. Dowódcy rodzajów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, w procesie przygotowania personelu wydzielanego do polskich kontyngentów wojskowych, mają zapewnić szkolenie i wyegzekwowanie znajomości międzynarodowe-

91 go prawa humanitarnego, zasad użycia siły oraz standardowych procedur operacyjnych dla danej misji. Komendant główny Żandarmerii Wojskowej ma opracować wytyczne w zakresie prowadzenia postępowań wyjaśniających w sprawach związanych z użyciem broni przez żołnierzy polskich kontyngentów wojskowych, uwzględniając przy tym, aby prowadzone postępowania nie kolidowały z wykonywaniem obowiązków służbowych przez żołnierzy polskich kontyngentów wojskowych oraz aby były prowadzone z bezwzględnym poszanowaniem konstytucyjnej zasady domniemania niewinności i w sposób minimalizujący ewentualne uciążliwości dla żołnierzy. Pragnę również poinformować, że w dniu 15 września br. wystosowałem pismo do naczelnego prokuratora wojskowego z prośbą o wydanie wytycznych dla prokuratorów wojskowych działających przy polskich kontyngentach wojskowych w zakresie prowadzenia postępowań związanych z przypadkami użycia broni przez żołnierzy polskich kontyngentów wojskowych. Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, pragnę wyrazić nadzieję, że podjęte działania przyczynią się do wyeliminowania w przyszłości przypadków podobnych do tych, które miały miejsce w Nangar Khel. Z wyrazami szacunku i poważania Minister Bogdan Klich Warszawa, dnia 29 września 2008 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury - z upoważnienia ministra na interpelację posła Jarosława Matwiejuka w sprawie niejasnych przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (4847)

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na pismo Pana Marszałka z dnia 8 września 2008 r., znak SPS-023-4847/08, przekazujące interpelację pana posła Jarosława Matwiejuka w sprawie interpretacji przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109, z późn. zm.), uprzejmie udzielam wyjaśnień w zakresie zagadnienia podniesionego przez pana posła. Zgodnie z podstawową zasadą obowiązującą w zakresie ustanawiania odrębnej własności lokali,

wynikającą z art. 3 ust. 1 ustawy dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. 2000 r. Nr 80, poz. 903, z późn. zm.), z prawem odrębnej własności lokalu nierozerwalnie związany jest udział w prawie do nieruchomości wspólnej. Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o własności lokali, nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Zasada ta znajduje odzwierciedlenie w szczegółowych zasadach wyceny lokali, dokonywanej na potrzeby ustanawiania odrębnej własności lokali, zawartych w przepisach rozporządzenia w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Tym samym, zgodnie z § 32 ww. rozporządzenia, dokonując wyceny lokalu na potrzeby ustanowienia odrębnej własności lokalu, rzeczoznawca majątkowy określa wartość lokalu łącznie z pomieszczeniami przynależnymi do tego lokalu oraz udziałem w nieruchomości wspólnej. Z powyższego wynika zatem, że na wartość lokalu ustanawianego jako przedmiot odrębnej własności będą się składać dwa składniki: wartość lokalu oraz wartość udziału w gruncie, na którym usytuowany jest budynek w skład którego wchodzi wyodrębniony lokal. Jednocześnie w związku z tym, prawodawca precyzując zasady wyceny lokalu, w § 32 ust. 3 rozporządzenia w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, nałożył na rzeczoznawcę majątkowego obowiązek wyodrębnienia z wartości lokalu wartość gruntu wchodzącego w skład nieruchomości wspólnej. Zgodnie z art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603, z późn. zm.), cenę lokalu ustala się na podstawie jej wartości. Kolejne ustępy art. 67 ustawy o gospodarce nieruchomościami określają szczegółowe zasady ustalania ceny zbywanej nieruchomości, w zależności od zastosowanego trybu zbycia nieruchomości. Stosując odpowiednią zasadę, właściwy organ ustala cenę zbywanego lokalu. Zgodnie z treścią przepisu art. 67 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami cena lokalu, oznaczonego jako przedmiot odrębnej własności, obejmuje lokal wraz z pomieszczeniami przynależnymi oraz udział w nieruchomości wspólnej. Przepis art. 68 ustawy o gospodarce nieruchomościami określa zasady udzielania bonifikaty od ustalonej przez właściwy organ ceny nieruchomości. Przepis ust. 1a tego artykułu doprecyzowuje sposób udzielenia bonifikaty w przypadku, gdy przedmiotem zbycia jest samodzielny lokal mieszkalny. W przepisie tym ustawodawca odnosi się zarówno do przypadku zbycia samodzielnego lokalu mieszkalnego wraz z udziałem w prawie własności gruntu, jak i do przypadku zbycia samodzielnego lokalu mieszkalnego wraz z ustanowieniem prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej. Wyjaśniając wątpliwości pana posła Jarosława Matwiejuka dotyczące sposobu udzielenia bonifikaty od ceny lokalu w przypadku zbycia samodzielne-

92 go lokalu mieszkalnego wraz z ustanowieniem prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej, należy przybliżyć specyfikę rozliczeń między osobą, na rzecz której przenoszona jest własność lokalu oraz ustanawiane jest prawo użytkowania wieczystego jako prawo związane z własnością lokalu, a właścicielem nieruchomości, czyli np. gminą. Zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami za oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste pobiera się opłatę pierwszą i opłaty roczne. Należy zatem zauważyć, że osoba, na rzecz której następuje oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste, w szczególności zobowiązana jest uiścić właścicielowi nieruchomości opłatę pierwszą, która jest należnością jednorazową w wysokości od 15% do 25% ceny nieruchomości gruntowej. Uwzględniając powyższe, przy określaniu zasad wyceny lokali, prawodawca w § 32 ust. 3 ww. rozporządzenia wprowadził zasadę, o której wspomniałem powyżej, zobowiązującą rzeczoznawcę majątkowego do wyodrębnienia z wartości lokalu, wartości nieruchomości gruntowej. Wyszczególnienie tej wartości umożliwi bowiem ustalenie kwoty należnej opłaty pierwszej oraz opłat rocznych przypadających na zbywany lokal. W świetle powyższego należy zauważyć, że w przypadku, w którym następuje sprzedaż samodzielnego lokalu mieszkalnego wraz z ustanowieniem na rzecz właściciela lokalu prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej, zapłacie będzie podlegała opłata pierwsza z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości oraz kwota odpowiadająca cenie lokalu, pomniejszona jednakże o składnik, jakim jest kwota odpowiadająca udziałowi w nieruchomości gruntowej. Uwzględniając powyższe, ustawodawca w art. 68 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami doprecyzował sposób ustalenia bonifikaty od ceny lokalu mieszkalnego, wskazując, że bonifikacie będzie podlegała uiszczana przez nabywcę cena lokalu, ale ze szczególnym wskazaniem, że w przypadku, gdy udział obejmuje prawo użytkowania wieczystego, bonifikaty należy udzielić od opłaty pierwszej, podlegającej zapłacie przez nabywcę lokalu. Bonifikata od ceny lokalu (w tym udziału w gruncie), zgodnie z treścią art. 68 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami, powinna być udzielona w jednakowej wysokości w odniesieniu do wszystkich jej składników. Przekazując powyższe wyjaśnienia, wyrażam nadzieję, że stanowią one wyczerpującą odpowiedź na pytania sformułowane przez pana posła Jarosława Matwiejuka. Z wyrazami szacunku Podsekretarz stanu Olgierd Dziekoński Warszawa, dnia 29 września 2008 r. Odpowiedź
sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej - z upoważnienia ministra na interpelację posła Jarosława Matwiejuka w sprawie prac nad projektem ustawy o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (4850)

Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na pismo z dnia 8 września br. znak: SPS-023-4850/08 przekazujące interpelację posła Jarosława Matwiejuka w sprawie prac nad projektem ustawy o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, uprzejmie informuję. W nawiązaniu do sygnalizowanej przez pana posła koniecznej poprawy efektywności wskaźnika osób aktywnych zawodowo w Polsce informuję, że przygotowany przez Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej projekt ustawy o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw jest obecnie na etapie przyjmowania przez Radę Ministrów. Nowelizacja ma charakter kompleksowy. Przewiduje się, że wejdzie ona w życie z dnie 1 stycznia 2009 r. Po trwającym kilka lat okresie spadku zatrudnienia i utrzymującym się wysokim poziomie bezrobocia od 2004 r. sytuacja na polskim rynku pracy ulega zdecydowanej poprawie, co przede wszystkim obrazuje systematyczny spadek bezrobocia, a od 2004 r. także wzrost zatrudnienia. Zasadniczy wpływ na korzystne zmiany na rynku pracy ma wysoki wzrost gospodarczy, ale również wykorzystywanie środków z Funduszy UE, poprawa jakości zasobów pracy poprzez zwiększanie się liczby ludności legitymującej się dyplomami wyższych uczelni, wzrost liczby aktywizowanych bezrobotnych, wzrost liczby ofert pracy, czy wzrost zainteresowania podejmowaniem własnej działalności m. in. przez osoby bezrobotne. Tym samym znaczny spadek bezrobocia nie jest więc tylko efektem wyjazdów Polaków w poszukiwaniu pracy za granicą. W końcu sierpnia 2008 r. liczba bezrobotnych spadła do nieco ponad 1450 tys. osób. Mimo to znaczny jest nadal odsetek długotrwale bezrobotnych, a także tylko nieco ponad 15% bezrobotnych jest uprawnionych do otrzymywania zasiłku. Urzędy pracy mają coraz częściej do czynienia z tzw. trudnymi klientami, wobec których zawodzą tradycyjne metody interwencji. Zmieniająca się sytuacja na rynku pracy jest wywołana wzrostem gospodarczym, ale także migracją zarobkową. Rosną wymagania dotyczące kwalifikacji zawodowych, a pracodawcy skarżą się coraz częściej na brak rąk do pracy. Nasila się presja na poprawę warunków pracy i jakości zatrudnienia, coraz częściej także sygnalizowany jest problem ucieczki z rynku pracy osób starszych i mała możliwość zastępowania ich młodą kadrą.

93 Nowe okoliczności, nowe wymagania gospodarcze, cywilizacyjne, demograficzne formułowane zarówno na gruncie krajowych, jak i unijnych koncepcji rozwojowych rodzą nowe oczekiwania pod adresem prowadzonej polityki rynku pracy. Sprostaniu tym oczekiwaniom służyć mają projektowane zmiany w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Głównym celem projektowanych zmian jest ułatwianie osobom bezrobotnym i poszukującym pracy powrotu do aktywności zawodowej. W równej mierze dotyczy to osób młodych, jak i starszych, osób z długą przerwą w zatrudnieniu, jak i osób zagrożonych bezrobociem, a także osób powracających z emigracji zarobkowej. Istotnym elementem projektu jest także chęć sprostania problemom wynikającym ze słabnącej podaży pracowników na krajowym rynku pracy, a w tym uproszczenie procedur związanych z wykonywaniem legalnej pracy przez cudzoziemców. W tym dość szczególnym zakresie interwencji ustawa zapewni m.in. usprawnienie procesu wydawania zezwoleń poprzez m.in. eliminację instytucji przyrzeczenia zezwolenia na pracę, dostosowanie regulacji do nowych wyzwań gospodarczych, w szczególności zwiększającej się mobilności pracowników i zwiększającej roli prowadzenia działalności gospodarczej w wymiarze transgranicznym, a także dostosowania regulacji do funkcjonowania Polski w obszarze Schengen. Intencją projektu jest, aby każdy z zainteresowanych otrzymał ofertę zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej lub ofertę uczestnictwa w jednej z wielu form aktywizacji zawodowej (staż, przygotowanie zawodowe dorosłych, szkolenie, uczestnictwo w klubie pracy, uczestnictwo w programie specjalnym lub w programie integracji społecznej). Przyjmuje się, że efektywność działań urzędów pracy będzie warunkowana przede wszystkim wolą współpracy osób bezrobotnych i poszukujących pracy, a zatem odmowa uczestnictwa w aktywizowaniu zawodowym skutkować będzie wyłączeniem osoby z rejestru urzędu pracy. Z jednej więc strony przepisy staną się bardziej restrykcyjne wobec tych, którzy choć są bezrobotnymi, nie przejawiają aktywności w zakresie zmiany tego stanu rzeczy, z drugiej strony przepisy staną się bardziej przyjazne wobec tych, którzy w sposób konstruktywny chcą zmienić swoją niekorzystną pozycję na rynku pracy. Projektowane zmiany obejmują kilka podstawowych kierunków działania. Celem proponowanych zmian jest znaczące zwiększenie zakresu aktywizacji zawodowej osób bezrobotnych, w tym osób bezrobotnych będących w szczególnej sytuacji na rynku pracy. Wymaga to przede wszystkim zmian w organizacji pracy samych urzędów. Działalność związana ściśle z aktywizacją zawodową będzie realizowana w wyodrębnionej części urzędu pracy, tj. w centrum aktywizacji zawodowej. Ponadto powiatowe urzędy pracy we współpracy z samorządami gminnymi będą mogły tworzyć na poziomie gmin lokalne punkty informacyjno-konsultacyjne (LPIK). Punkty te realizować będą zadania związane z informacją o pomocy oferowanej przez urzędy pracy oraz rejestracją bezrobotnych i poszukujących pracy. Dzięki temu urzędy pracy skoncentrują się na działaniach o charakterze aktywizacyjnym. Ponadto w celu zwiększenia przejrzystości działań urzędów pracy i lepszego wykorzystywania posiadanego przez nie potencjału proponuje się zintegrowanie dwie z dotychczas odrębnie określonych usług: pośrednictwo pracy oraz usługi EURES. Proponowane zmiany stwarzają większe szanse dla rozwoju publicznych służb zatrudnienia i doskonalenia pomocy oferowanej osobom fizycznym i pracodawcom poprzez wprowadzenie możliwości zdobywania nowych doświadczeń w ramach projektów pilotażowych. Inicjatywy dotyczące takich projektów będą mogły pochodzić z każdego poziomu funkcjonowania publicznych służb zatrudnienia, co zwiększy wpływ władz samorządowych na współdecydowanie o kierunkach rozwoju urzędów pracy i kształtowanie nowych form pomocy. Zmiany te umożliwią także ministrowi właściwemu do spraw pracy skuteczniejszą koordynację działań publicznych służb zatrudnienia oraz inicjowanie i sprawdzanie w praktyce nowych rozwiązań, ułatwiających udzielanie pomocy wszystkim zainteresowanym. Projekt zakłada ponadto obowiązkowe uczestnictwo w indywidualnym planie działań. Przyjęto w projekcie zasadę, że każda osoba bezrobotna, jeśli będzie miała trudności w podjęciu pracy i nie podejmie pracy przez co najmniej 6 miesięcy od czasu rejestracji, zostanie obowiązkowo objęta indywidualnym planem działania. Plan taki będzie przygotowywany we współpracy pracowników urzędu pracy z bezrobotnym. Proponowane rozwiązania przewidują także m.in. przyznanie wyższych stawek wsparcia finansowego z tytułu uczestnictwa w szkoleniach finansowanych ze środków Funduszu Pracy. Pracodawcy zatrudniający bezrobotnych w wieku 50+ będą czasowo zwolnieni z obowiązku odprowadzania składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, natomiast wobec wszystkich osób, które ukończą 60 lat (mężczyźni) i 55 lat (kobiety) proponuje się zniesienie obowiązku odprowadzania składek na te fundusze. Nowe przepisy zwiększać będą motywację do uczestnictwa w działaniach aktywizujących. Przyjęte w projekcie rozwiązania mają zachęcić bezrobotnych i poszukujących pracy do aktywnej współpracy z urzędem pracy i uczestnictwa w proponowanych działaniach aktywizacyjnych. Celowi temu służyć mają generalnie wyższe zachęty finansowe w formie wypłacanych stypendiów za uczestnictwo w szkoleniach, stażach, przygotowaniu zawodowym dorosłych i kontynuowanej nauce w ramach nauki szkolnej Intencją proponowanych zmian jest także ograniczenie zbędnych procedur biurokratycznych związanych z obsługą klientów urzędów pracy, a także

94 usprawnienie komunikacji z tymi klientami dzięki wprowadzeniu na większą niż dotąd skalę technologii teleinformatycznych. Z drugiej strony proponowane w ustawie zmiany zmierzają do uporządkowania zasad współpracy urzędów pracy z pracodawcami. Zmiany te wychodzą naprzeciw postulatom sejmowej Komisji Nadzwyczajnej „Przyjazne Państwo”. Kolejnym celem wprowadzonych zmian jest zwiększenie dostępu do usług rynku pracy. Aby publiczne służby zatrudnienia mogły odegrać rolę podmiotu mającego istotny wpływ na zdarzenia zachodzące na rynku pracy i sprostać oczekiwaniom otoczenia muszą się bardziej „otworzyć” na klienta. Projekt poszerza grono beneficjentów usług rynku pracy, wprowadzając kategorię „osoby uprawnionej”. Jest nią nie tylko bezrobotny poszukujący pracy, ale także m.in. zatrudniony w wieku powyżej 45 roku życia, a także emigrant zarobkowy. Nowe przepisy mają uprościć proces rejestracji i pozyskiwania informacji o osobach poszukujących pracy. Zmiany w ustawie przewidują także większe wsparcie w zakresie finansowania dodatkowych kosztów związanych z realizacją usług (koszty badań lekarskich, dojazdów, zakwaterowania, itd.), co z pewnością zwiększy poziom korzystania z nich. Proponowane zmiany rozszerzają działania urzędu pracy wobec pracodawców w ramach poradnictwa zawodowego i informacji zawodowej. Usługa ta, świadczona na rzecz pracodawców, obejmować będzie pomoc we wspieraniu rozwoju zawodowego pracodawcy i jego pracowników. Większemu uelastycznieniu form pomocy oferowanej przez urzędy pracy służyć także będą programy specjalne. Projekt wprowadza rozwiązania umożliwiające wyodrębnianie i aktywizację bezrobotnych potrzebujących specyficznej pomocy w doprowadzeniu do podjęcia pracy. Do takich bezrobotnych będą mogły być adresowane specjalne programy pomocy. Rozwiązaniem poszerzającym dostęp usług rynku pracy jest także ułatwienie możliwości działania agencjom zatrudnienia. Projekt zakłada także znaczne preferencje dla realizowania procesów kształcenia ustawicznego czy szerzej – inwestowania w kapitał ludzki. Zliberalizowano znacznie warunki korzystania z funduszu szkoleniowego, który jest warunkiem uzyskania przez pracodawcę środków publicznych w refinansowaniu kosztów szkolenia pracowników. Projekt wprowadza także nowy instrument rynku pracy, jakim jest przygotowanie zawodowe dorosłych. Stworzona została możliwość uzyskiwania przez osoby bezrobotne nowych kwalifikacji zawodowych, poświadczonych świadectwem uzyskania tytułu zawodowego, świadectwem czeladniczym lub zaświadczeniem instytucji szkoleniowej, po ukończeniu praktycznej nauki zawodu dorosłych lub przyuczenia do pracy dorosłych, realizowanych w oparciu o umowy zawierane między urzędami pracy a pracodawcami i instytucjami szkoleniowymi. Projekt wprowadza pewne zmiany w zakresie gospodarowania głównym czynnikiem wsparcia osób bezrobotnych, jakim jest Fundusz Pracy. Zasadnicza zmiana to modyfikacja systemu wypłat zasiłków dla bezrobotnych. Przesłankami tych rozwiązań są dobra sytuacja Funduszu Pracy, a także mała liczba osób pobierających zasiłek (ok. 15% ogółu zarejestrowanych bezrobotnych posiada to uprawnienie). Kwota zasiłku dla bezrobotnych zostaje podniesiona (zmniejszenie różnicy między zasiłkiem dla bezrobotnych a minimalnym wynagrodzeniem za pracę) przy wprowadzeniu zasady degresywności wypłat (100% zasiłku w pierwszej fazie pozostawania w bezrobociu i po trzech miesiącach zmniejszanie jego wysokości). Kolejne zmiany dotyczą zasad udzielania wsparcia finansowego urzędom pracy, zasad zapewniających efektywniejsze gospodarowanie środkami Funduszu Pracy, a także kwestii porządkowe i technicznych związanych z koniecznością zwiększenia przejrzystości i jednolitości aktu prawnego. Wyrażam przekonanie, że te nowe rozwiązania systemowe stworzą możliwość dalszej poprawy sytuacji na rynku pracy, a ponadto uwzględnią aktualne potrzeby tego rynk, przyczyniając się także do sygnalizowanej przez pana posła zwiększenia efektywności funkcjonowania powiatowych urzędów pracy. Jednocześnie informuję, że nie ma w Polsce listy zawodów uznawanych za niebezpieczne. Natomiast w rozporządzeniu ministra pracy i polityki socjalnej z dnia 26 września 1997 r w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. Z 2003 r. Nr 169, poz. 1650, ze zm.) jest rozdział 6 określający prace szczególnie niebezpieczne. Zmiany w tym zakresie są wprowadzane po konsultacjach z pracodawcami oaz w wyniku badań i analiz wyspecjalizowanych placówek badawczych. Z wyrazami szacunku Sekretarz stanu Jarosław Duda Warszawa, dnia 30 września 2008 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów - z upoważnienia prezesa Rady Ministrów na interpelację posła Jarosława Matwiejuka w sprawie groźby podwójnego opodatkowania energii elektrycznej w 2009 r. (4852)

Szanowny Panie Marszałku! W nawiązaniu do pisma z dnia 8 września 2008 r., znak: SPS-023-4852/08, przy którym nadesłano interpelację pana posła Jarosława Matwiejuka w sprawie groźby

95 podwójnego opodatkowania energii elektrycznej w 2009 r., uprzejmie wyjaśniam, co następuje. 1. Odnosząc się do kwestii poruszonych w przedmiotowej interpelacji pragnę wskazać, iż projekt ustawy o podatku akcyzowym, opracowany głównie w związku z koniecznością harmonizacji polskich regulacji z przepisami wspólnotowymi, w dniu 30 września br. został przyjęty przez Radę Ministrów. 2. Pragnę podkreślić, iż regulacje ww. projektu ustawy określają, iż nabywcą końcowym jest podmiot nabywający energię elektryczną, nieposiadający koncesji na wytwarzanie, przesyłanie, dystrybucję lub obrót tą energią w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2006 r. Nr 89, poz. 625, z późn. zm.). Oznacza to, iż nabywcą końcowym jest podmiot, który nie będzie zajmował się produkcją i obrotem energii elektrycznej, lecz dokona jej faktycznego zużycia. Podatnikiem natomiast, zgodnie z projektem ustawy o podatku akcyzowym, będzie podmiot dokonujący sprzedaży (dystrybutor) energii elektrycznej nabywcy końcowemu. 3. Nabycie przez producenta energii elektrycznej z zewnątrz i zużycie tej energii podlega obowiązkowi podatkowemu w akcyzie. Niemniej jednak przedmiotowy akt prawny przewiduje zwolnienie z akcyzy energii elektrycznej nabytej z zewnątrz i zużytej w procesie produkcji energii elektrycznej. Oznacza to zatem, iż nabywana przez wytwórcę energia elektryczna, wykorzystywana następnie w procesie produkcji energii elektrycznej co do zasady w dalszym ciągu zwolniona będzie z obowiązku podatkowego w akcyzie. 4. Odnosząc się do przedstawionego w przedmiotowej interpelacji pytania w zakresie rzeczywistych powodów zawarcia zwolnień od akcyzy w dwóch różnych aktach prawnych, tj. w ustawie oraz rozporządzeniu, uprzejmie informuję, iż projekt ustawy o podatku akcyzowym zawiera obligatoryjne zwolnienia wynikające m.in. z implementacji dyrektywy Rady 2003/96/WE w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej oraz dyrektywy Rady 2004/74/WE zmieniającej dyrektywę 2003/96/WE. Natomiast w akcie wykonawczym do ustawy, tj. w rozporządzeniu dotyczącym zwolnień, zostaną umieszczone fakultatywne przypadki zwolnień. 5. Jednocześnie uprzejmie informuję, że regulacje projektu ustawy o podatku akcyzowym wskazują, że jeżeli okres rozliczeniowy energii elektrycznej jest dłuższy niż 2 miesiące, to podatnik akcyzy posiadający koncesję na wytwarzanie, przesyłanie, dystrybucję lub obrót energią elektryczną w rozumieniu przepisów ustawy Prawo energetyczne oraz podmiot reprezentujący powinni obliczyć i zapłacić akcyzę wstępnie za okresy miesięczne na podstawie szacunków dokonywanych w oparciu o prowadzoną ewidencję, którą winni prowadzić. Oznacza to, że zobowiązanym do dokonania wpłat wstępnych będzie dystrybutor sprzedający energię elektryczną nabywcy końcowemu w sytuacji, gdy okres rozliczeniowy akcyzy przez podatnika będzie dłuższy niż 2 miesiące. Natomiast w przypadku zakupu przez nabywcę końcowego energii elektrycznej od podmiotu zagranicznego obowiązek wpłat wstępnych będzie ciążył na podmiocie reprezentującym dany podmiot zagraniczny w sytuacji, gdy okres rozliczeniowy akcyzy przez podatnika będzie dłuższy niż 2 miesiące. Podsekretarz stanu Jacek Kapica Warszawa, dnia 30 września 2008 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości - z upoważnienia ministra na interpelację posła Zbigniewa Matuszczaka w sprawie utworzenia w Parczewie sądu rejonowego z wydziałem ksiąg wieczystych (4854)

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na pismo z dnia 8 września 2008 r. Nr SPS-023-4854/ 08, przy którym przekazana została interpelacja pana posła Zbigniewa Matuszczaka w sprawie utworzenia sądu rejonowego w Parczewie z wydziałem ksiąg wieczystych, uprzejmie przedstawiam, co następuje. Na wstępie należy podnieść, że podstawowym kryterium branym pod uwagę przy tworzeniu nowych jednostek sądowych jest prognozowany wpływ spraw. Utworzenie sądu jest zasadne w przypadku, gdy liczba spraw mających wpływać do tej jednostki jest na tyle duża, że pozwala zapewnić obciążenie sędziów zbliżone do średniej krajowej. Analiza wpływu spraw z terenu powiatu parczewskiego wykazała, że limit orzeczników postulowanego sądu rejonowego w Parczewie powinien wynosić najwyżej 4 etaty, a i tak obciążenie sędziów kształtowałoby się poniżej średniej krajowej. Sąd rejonowy o wskazanej wyżej obsadzie orzeczniczej byłby najmniejszą jednostką w kraju. Należy bowiem zauważyć, że najmniejsze obecnie jednostki sądowe szczebla rejonowego posiadają 5-osobową obsadę sędziowską i asesorską. Postulowany do utworzenia sąd rejonowy w Parczewie składałby się jedynie z 4 wydziałów, a zatem każdy z sędziów pełniłby jednocześnie funkcję przewodniczącego wydziału, a jeden z nich dodatkowo także prezesa sądu. Zarządzanie sądem tej wielkości byłoby zadaniem bardzo trudnym, gdyż każda nieobecność sędziego powodowałaby dezorganizację pracy przynajmniej jednego wydziału, a uchylenie orzeczenia przez sąd odwoławczy skutkowało-

96 by koniecznością ponownego rozpoznania sprawy przez sędziego spoza wydziału, w którym orzeczenie zapadło. W przypadku natomiast nieprzewidzianej, długotrwałej nieobecności sędziego prezes sądu nie miałby możliwości przeniesienia sędziego z jednego wydziału do drugiego, gdyż każdy wydział miałby tylko jednoosobową obsadę orzeczniczą. Utworzenie sądu rejonowego w Parczewie miałoby też negatywne skutki dla funkcjonowania ościennych sądów rejonowych. Wraz z ograniczeniem właściwości miejscowej sądów rejonowych w Białej Podlaskiej, Radzyniu Podlaskim i Włodawie powinno nastąpić zmniejszenie etatyzacji w tych jednostkach, tak aby obciążenie sędziów utrzymać na poziomie zbliżonym do średniej krajowej. W przypadku niewielkiego Sądu Rejonowego we Włodawie zmniejszenie obsady wynoszącej obecnie 7 sędziów byłoby całkowicie nieuzasadnione. Ponadto powołanie sądu rejonowego w Parczewie powodowałoby konieczność przesunięcia do wnioskowanego sądu etatów orzeczniczych z Sądu Rejonowego w Radzyniu Podlaskim, który w ten sposób stałby się niewielką jednostką organizacyjną. W wyniku postulowanej reorganizacji w bezpośrednim sąsiedztwie funkcjonowałyby trzy małe sądy rejonowe w Parczewie, Radzyniu Podlaskim i Włodawie. Odnosząc się do kwestii rozpoznawania spraw z obszaru powiatu parczewskiego przez trzy sądy rejonowe, trzeba wskazać, że przepis art. 95 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872, z późn. zm.) zwolnił ministra sprawiedliwości z obowiązku dostosowania struktury sądownictwa powszechnego i powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury do nowego podziału terytorialnego państwa. Sytuacja gmin: Jabłoń, Podedwórze i Sosnowica należących do powiatu parczewskiego, a pozostających we właściwości miejscowej sądów rejonowych w Białej Podlaskiej i Włodawie, podczas gdy pozostałe gminy powiatu parczewskiego należą do obszaru działania Sądu Rejonowego w Radzyniu Podlaskim, nie ma w skali kraju charakteru wyjątkowego. Należy bowiem zwrócić uwagę, że obecnie w ponad 30 miastach powiatowych nie powołano sądów rejonowych. W związku z zakresem interpelacji pragnę jednocześnie poinformować pana posła, że w Ministerstwie Sprawiedliwości trwają prace nad planowanym zniesieniem stałych posiedzeń sądowych Sądu Rejonowego w Radzyniu Podlaskim z siedzibą w Parczewie. Z poważaniem Podsekretarz stanu Jacek Czaja Warszawa, dnia 29 września 2008 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości - z upoważnienia ministra na interpelację posła Zbigniewa Matuszczaka w sprawie utworzenia sądu okręgowego i prokuratury okręgowej w Chełmie (4855)

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na pismo z dnia 8 września 2008 r., Nr SPS-023-4855/ 08, przy którym przekazana została interpelacja pana posła Zbigniewa Matuszczaka w sprawie utworzenia sądu okręgowego i prokuratury okręgowej w Chełmie, uprzejmie przedstawiam, co następuje. Na wstępie pragnę podnieść, że kierownictwo Ministerstwa Sprawiedliwości ze zrozumieniem odnosi się do przedmiotowej inicjatywy, jednakże podkreślić należy, że o potrzebie powołania sądu okręgowego i prokuratury okręgowej decydują przede wszystkim realne możliwości utworzenia sprawnie działających jednostek organizacyjnych resortu sprawiedliwości. Podstawowym kryterium oceny rzeczywistej potrzeby utworzenia sądu jest prognozowany wpływ spraw. Powołanie sądu jest zasadne wówczas, gdy liczba spraw mających wpływać do nowo tworzonej jednostki oraz macierzystego sądu mającego ulec podziałowi pozwala zapewnić obciążenie sędziów na poziomie zbliżonym do średniej krajowej. Analiza wpływu spraw do Sądu Okręgowego w Lublinie, w obszarze właściwości którego funkcjonuje Sąd Rejonowy w Chełmie wykazała, że obciążenie sędziów tej jednostki w większości kategorii spraw kształtuje się na poziomie poniżej średniej krajowej. Dla przykładu w pionie cywilnym obciążenie sędziego Sądu Okręgowego w Lublinie wpływem spraw z repertorium „Ca” wynosiło w 2007 r. 20,21 spraw, przy średniej krajowej 22,60. W pionie karnym obciążenie sędziego jednostki w Lublinie wpływem spraw „K” wynosiło 6,83 spraw, przy średniej w kraju 7,27, a wpływem spraw „Ka” 35,83, wobec średniej krajowej wynoszącej 36,35. Jeszcze większe dysproporcje w zakresie omawianego obciążenia występują w sprawach z zakresu prawa pracy. Zaprezentowane powyżej dane statystyczne jednoznacznie wskazują, iż nie zachodzi potrzeba odciążenia Sądu Okręgowego w Lublinie poprzez wydzielenie z jego obszaru działania nowej jednostki sądowej szczebla okręgowego. Odnosząc się do kwestii utworzenia w Chełmie prokuratury okręgowej, należy zwrócić uwagę, że w mieście tym funkcjonuje Ośrodek Zamiejscowy Prokuratury Okręgowej w Lublinie obejmujący swą właściwością miejscową prokuratury rejonowe w Chełmie i Włodawie. Pozostałe prokuratury okręgu lubelskiego nie kwalifikują się do włączenia do obszaru tego ośrodka, a w konsekwencji także do proponowanej do utworzenia prokuratury okręgowej,

97 z uwagi na dzielące je od Chełma odległości większe niż odległości od Lublina. Istotne znaczenie dla oceny wniosku w zakresie powołania postulowanej prokuratury okręgowej ma wpływ spraw do Ośrodka Zamiejscowego Prokuratury Okręgowej w Lublinie z siedzibą w Chełmie. W I półroczu 2008 r. do wymienionej jednostki organizacyjnej prokuratury wpłynęły 3053 sprawy karne, co stanowi jedynie 11,6% łącznego wpływu spraw tej kategorii do prokuratur działających w okręgu lubelskim. Z uwagi na wymieniony wyżej wpływ spraw 10-osobowa obsada orzecznicza Ośrodka Zamiejscowego Prokuratury Okręgowej w Lublinie z siedzibą w Chełmie jest wystarczająca dla prawidłowej realizacji zadań nałożonych na omawianą jednostkę. Trzeba mieć również na uwadze, że w przypadku powołania prokuratury okręgowej w Chełmie, aktualna siedziba ośrodka zamiejscowego nie zabezpieczy jej potrzeb lokalowych. Uwzględniając powyższe okoliczności, a zwłaszcza liczbę podległych Ośrodkowi Zamiejscowemu Prokuratury Okręgowej w Lublinie z siedzibą w Chełmie jednostek szczebla rejonowego i podaną wielkość wpływu spraw, należy uznać, że brak jest aktualnie przesłanek do przekształcenia tego ośrodka w samodzielną prokuraturę okręgową. Reasumując należy stwierdzić, że argumenty podniesione w interpelacji pana posła, dotyczące zwłaszcza przybliżenia i ułatwienia obywatelom kontaktu z sądem i prokuraturą, mają istotne znaczenie, ale nie mogą one przesądzać o dokonaniu tak poważnej zmiany organizacyjnej, jaką byłoby powołanie nowych jednostek szczebla okręgowego. Sąd okręgowy i prokuratura okręgowa w Chełmie byłyby najmniejszymi jednostkami w kraju, a powołanie ich wiązałoby się z koniecznością poniesienia przez resort sprawiedliwości znacznych nakładów na zabezpieczenie potrzeb kadrowych i lokalowych oraz na bieżące funkcjonowanie nowego sądu i prokuratury okręgowej. W związku z powyższym uprzejmie informuję, że Ministerstwo Sprawiedliwości nie znajduje uzasadnienia dla powołania sądu okręgowego i prokuratury okręgowej z siedzibą w Chełmie, gdyż działanie to nie gwarantowałoby efektywnego wykorzystania kadry orzeczniczej i administracyjnej oraz środków budżetowych będących w dyspozycji ministra sprawiedliwości. Z wyrazami szacunku Podsekretarz stanu Zbigniew Wrona Warszawa, dnia 30 września 2008 r. Odpowiedź
sekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury - z upoważnienia ministra na interpelację posła Zbigniewa Matuszczaka w sprawie stanu technicznego i modernizacji linii kolejowej Warszawa – Lublin – Dorohusk (4856)

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na przesłaną w załączeniu pisma nr SPS-023-4856/08 z dnia 8 września 2008 r. interpelację posła Zbigniewa Matuszczaka w sprawie stanu technicznego i modernizacji linii kolejowej Warszawa – Lublin – Dorohusk, odnosząc się do zadanych pytań, uprzejmie wyjaśniam. Projekt „Modernizacja linii nr 7 Warszawa – Lublin – Dorohusk wraz z remontem linii nr 13 na odcinku Pilawa – Mińsk Mazowiecki” został umieszczony w indykatywnym wykazie indywidualnych projektów kluczowych, w tym dużych przewidzianych do realizacji w ramach NSRO (Narodowych Strategicznych Ram Odniesienia) 2007–2013 dla Programu Operacyjnego „Infrastruktura i środowisko” (wstępnie zaakceptowanym przez Radę Ministrów w dniu 27 lutego 2007 r.), wśród projektów rezerwowych dla osi priorytetowej VII: Transport przyjazny środowisku. Orientacyjny koszt całkowity inwestycji określony został na poziomie 1 200,00 mln euro, przy okresie realizacji projektu obejmującym lata 2009–2013. W wyniku procesu weryfikacji listy projektów indywidualnych dla POIiŚ (Programu Operacyjnego „Infrastruktura i środowisko), która miała miejsce w sierpniu 2007 r., projekt ten został usunięty z indykatywnego wykazu indywidualnych projektów kluczowych. Powyższa decyzja została podjęta w uzgodnieniu z Ministerstwem Rozwoju Regionalnego, pełniącym funkcje instytucji zarządzającej POIiŚ. Obwieszczenie ministra rozwoju regionalnego z dnia 29 sierpnia 2007 r. w sprawie listy projektów indywidualnych dla Programu Operacyjnego „Infrastruktura i środowisko” na lata 2007–2013 oraz Programu Operacyjnego „Innowacyjna gospodarka” na lata 2007–2013 (M.P. z 2007 r. Nr 69, poz. 757) nie wymienia już tegoż projektu. Powodem wykreślenia projektu było niewystarczające zaawansowanie prac przygotowawczych dla ww. inwestycji oraz wyczerpanie dostępnej alokacji w ramach działania 7.1. Jednocześnie informuję, iż w zgodzie z dokumentami programowymi oraz wytycznymi ministra rozwoju regionalnego umieszczenie projektu na liście jest warunkową deklaracją jego realizacji, a uzyskanie dofinansowania jest uzależnione od spełnienia przez projekt wymogów formalnych i merytorycz-

98 nych dotyczących przygotowania odpowiedniej dokumentacji i gotowości do wdrożenia. Sytuacja transportu kolejowego wymusza skoncentrowanie wysiłku modernizacji na liniach kolejowych, będących międzynarodowymi tranzytowymi ciągami transportowymi wchodzącymi w skład ustanowionej przez UE Transeuropejskiej Sieci Transportowej oraz liniach objętych umowami AGC (umowa europejska o głównych liniach kolejowych – podpisana w Genewie 31 maja 1985 r.) i AGTC (umowa europejska o ważnych liniach kolejowych transportu kombinowanego i obiektach towarzyszących – podpisana w Genewie 1 lutego 1991 r.). Strategiczne plany inwestycyjne zarządcy infrastruktury na lata 2007–2013 i dalsze, ściśle związane są z rządowym Programem Operacyjnym „Infrastruktura i środowisko” oraz wielkością środków UE przeznaczonych na transport kolejowy. Ograniczone środki finansowe i brak wymogu dostosowania parametrów przedmiotowej linii do standardów wynikających z umów międzynarodowych skutkuje tym, iż zakres prowadzonych prac ogranicza się jedynie do prac zapewniających bezpieczeństwo prowadzonego ruchu pociągów oraz umożliwiających, w miarę możliwości, najwyższy komfort podróżowania. Prace te prowadzone są na bieżąco. W ramach planowanych przez zarządcę infrastruktury prac remontowo-utrzymaniowych w latach 2008–2011 między innymi przewiduje się: — Zmianę kategorii trzech przejazdów kolejowych, modernizację torów, (wymianę podkładów, szyn, nawierzchni drogowej na przejazdach kolejowych, oczyszczanie podsypki) na odcinku Dęblin – Lublin i Lublin – Dorohusk (granica państwa). Szacowany koszt tych prac to kwota 50 311 000,00 zł. — Prace nawierzchniowe odcinek Pilawa – Dęblin (naprawa bieżąca torów, pojedyncza wymiana podrozjazdnic, wymiana części rozjazdowych, naprawa bieżąca rozjazdów, uzupełnienie tłucznia), odcinek Dęblin – Lublin (naprawa bieżąca torów z oczyszczaniem, modernizacja torów wymiana podkładów, szyn, nawierzchni drogowej na przejazdach), odcinek Lublin – Dorohusk (granica Państwa) (naprawa bieżąca torów z oczyszczaniem, pojedyncza wymiana podkładów, szyn, podrozjazdnic, spawanie szyn, naprawa bieżąca rozjazdów, uzupełnienie tłucznia). Prace podtorzowe odcinek Pilawa – Dęblin i Lublin – Dorohusk (granica państwa) (ścięcie ław, odtworzenie rowów bocznych). Szacowany koszt tych prac to kwota 71 168 000,00 zł. — Prace nawierzchniowe odcinek Pilawa – Dęblin (wymiana części rozjazdowych, szyn, zgrzewanie i spawanie szyn, uzupełnienie tłucznia), odcinek Dęblin – Lublin modernizacja torów (wymiana podkładów, szyn, nawierzchni drogowej na przejazdach, oczyszczanie podsypki), pojedyncza wymiana podrozjazdnic, części rozjazdowych, uzupełnienie tłucznia, odcinek Lublin – Dorohusk (granica państwa) naprawa bieżąca torów, budowa rozjazdów i torów, uzupełnienie tłucznia. Prace podtorzowe odcinek Pilawa - Dęblin i Lublin – Dorohusk (granica państwa) (ścięcie ław, odtworzenie rowów bocznych). Szacowany koszt tych prac to kwota 49 058 000 zł. — Prace nawierzchniowe odcinek Pilawa – Dęblin (naprawa bieżąca torów z oczyszczaniem, naprawa bieżąca rozjazdów, spawanie termitowe szyn, uzupełnienie tłucznia), odcinek Dęblin – Lublin modernizacja torów (wymiana podkładów, szyn, nawierzchni drogowej na przejazdach, oczyszczanie podsypki), naprawa bieżąca torów, spawanie termitowe szyn, pojedyncza wymiana podrozjazdnic, części rozjazdowych, naprawa bieżąca rozjazdów, uzupełnienie tłucznia, odcinek Lublin – Dorohusk (granica państwa) naprawa bieżąca rozjazdów, wybudowa rozjazdów i torów, uzupełnienie tłucznia. Prace podtorzowe odcinki Lublin – Dorohusk (granica państwa) i Pilawa – Dęblin (ścięcie ław, odtworzenie rowów bocznych). Szacowany koszt tych prac to kwota 79 790 000,00 zł. Do roku 2015 program naprawczy ograniczać się będzie do wymiany nawierzchni oraz napraw bieżących, w szczególności na odcinkach Pilawa – Dęblin i Lublin – Dorohusk (granica państwa). Realizacja tych prac poprawi parametry techniczno – eksploatacyjne omawianej linii, co pozwoli utrzymać obecnie obowiązujące prędkości rozkładowe, a tym samym utrzymanie oferty przewozowej na poziomie nie niższym niż obecnie. Po roku 2015 planowana jest kompleksowa modernizacja linii kolejowej nr 7 Warszawa – Dorohusk, która aktualnie jest na etapie przygotowania. W dniu 2 czerwca 2008 r. zarządca infrastruktury kolejowej złożył wniosek o dofinansowanie projektu: Dokumentacja przedprojektowa dla zadania: Modernizacja linii kolejowej nr 7 Warszawa Wschodnia Osobowa – Dorohusk na odcinku Warszawa Wschodnia – Lublin – Dorohusk – granica państwa, ze środków TEN-T, w ramach konkursu. W dniu 20 czerwca 2008 r. został zakończony nabór wniosków na współfinansowanie projektów stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania w dziedzinie transeuropejskiej sieci transportowej z funduszu TEN-T Unii Europejskiej. Do Komisji Europejskiej Polska przekazała 7 wniosków aplikacyjnych, w tym ww. projekt. decyzji Komisji Europejskiej. Co do przyznania pomocy finansowej Wspólnoty zgłoszonym projektom spodziewać się należy na przełomie października/listopada 2008 r. Z poważaniem Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz Warszawa, dnia 30 września 2008 r.

99 Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji - z upoważnienia ministra na interpelację posła Jarosława Matwiejuka w sprawie radykalnego zmniejszenia liczby funkcjonariuszy oddziału prewencji Policji w Białymstoku i pogorszenia bezpieczeństwa mieszkańców woj. podlaskiego (4861)

Szanowny Panie Marszałku! W nawiązaniu do pisma z dnia 8 września 2008 r. (sygn. SPS-023-4861/08) przekazującego interpelację posła na Sejm RP pana Jarosława Matwiejuka z dnia 29 sierpnia 2008 r. w sprawie radykalnego zmniejszenia liczby funkcjonariuszy oddziału prewencji Policji w Białymstoku i pogorszenia bezpieczeństwa mieszkańców woj. podlaskiego, uprzejmie przedstawiam następujące informacje. Przygotowana korekta rozmieszczenia etatów oddziałów prewencji Policji (samodzielnych pododdziałów prewencji Policji) podyktowana jest koniecznością przygotowania Policji do zabezpieczenia Euro 2012. Zmiana ma również na celu obniżenie kosztów funkcjonowania jednostek. Zgodnie z koncepcją zmian rozmieszczenia etatów w jednostkach oddziałów prewencji i samodzielnych pododdziałów prewencji Policji, z 10 województw przesuwane są etaty policyjne do 6 województw. Najwięcej etatów policyjnych planuje się przesunąć z następujących województw: warmińsko-mazurskiego (105), podkarpackiego (95) i podlaskiego (105), najwięcej do województw: lubelskiego (40), wielkopolskiego (106), małopolskiego (106) i mazowieckiego (92). Przesunięcie etatów pomiędzy jednostkami Policji zawsze powinno odbywać się jednocześnie z przesunięciem środków na ich sfinansowanie. Jednocześnie warto zaznaczyć, iż ostateczna decyzja w sprawie przesunięć etatów policyjnych pomiędzy jednostkami OPP i SPPP zostanie podjęta po dokonaniu analizy informacji przesłanych przez komendantów wojewódzkich Policji na temat możliwości dokonania przemieszczeń. Podkreślić należy, iż OPP i SPPP zostały utworzone w celu zapewnienia możliwości reagowania na zagrożenia nadzwyczajne. Oddziały prewencji Policji stanowią odwód centralny, podporządkowany i zarządzany przez komendanta głównego Policji, który: ustala strukturę, rozmieszczenie i uzbrojenie jednostek; określa taktykę i organizację działań pododdziałów; wydatkuje środki budżetu centralnego Policji na odpowiednie i jednolite zabezpieczenie materiałowo-techniczne OPP. Warto również zauważyć, że obowiązujące w Policji zasady naliczania etatów komend wojewódzkich (stołecznej) Policji, nie dotyczą etatów oddziałów prewencji Policji. Liczba stanowisk w poszczegól-

nych oddziałach i pododdziałach określana jest przez komendanta głównego Policji, a przyznane normatywy etatowe jednostek nie podlegają wliczeniu do stanu etatowego odpowiedniego garnizonu policyjnego. Z uwagi na powyższe, zamiar korekty rozmieszczenia etatów OPP nie może być kwalifikowany jako redukcja etatów KWP. Trudno także zgodzić się z tezą o zmniejszeniu budżetu garnizonowi podlaskiemu, bowiem faktyczne zmniejszenie będzie dotyczyło wyłącznie środków, które KWP w Białymstoku otrzymała od komendanta głównego Policji na pokrycie funkcjonowania 105 etatów OPP. Jednocześnie uprzejmie informuję, że przeprowadzane zmniejszenie limitu stanowisk policyjnych pozostających w dyspozycji komendanta wojewódzkiego Policji w Białymstoku o 105 stanowisk policyjnych jest równoważone od 2007 r. zwiększaniem przez komendanta głównego Policji limitu stanowisk korpusu służby cywilnej i pracowniczych nie objętych mnożnikowym systemem wynagrodzeń dla woj. podlaskiego w ramach realizacji ustanowionego w drodze ustawy z dnia 12 stycznia 2007 r. „Programu modernizacji Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Biura Ochrony Rządu w latach 2007–2009” (Dz. U. Nr 35, poz. 213). Zgodnie z założeniami przedmiotowego programu, komendant główny Policji, zarządzeniem organizacyjnym z dnia 15 maja 2007 r., zwiększył dla woj. podlaskiego limit stanowisk pracowniczych o 189 etatów (171 korpusu stanowisk korpusu służby cywilnej i 18 pracowniczych bezmnożnikowych). Natomiast w roku bieżącym komendant główny Policji, zarządzeniem organizacyjnym z dnia 11 stycznia 2008 r., zwiększył dla woj. podlaskiego o 30 etatów liczbę stanowisk w korpusie służby cywilnej. Przyznane etaty pracownicze przeznaczono na realizację procesu zastępowania etatów policyjnych w pionie logistyki, co będzie skutkowało kierowaniem uwolnionych etatów policyjnych ze służb logistycznych do realizacji podstawowych zadań policyjnych, czyli pełnienia służby patrolowej. Warto również zaznaczyć, iż według stanu na dzień 1 września 2008 r. w jednostkach Policji woj. podlaskiego na 3275 etatów policyjnych było 150 nieobsadzonych (wakatów) stanowisk policyjnych. Dlatego też wydaje się, iż sposobem na rozwiązanie kwestii zrównoważenia etatów policyjnych, które planuje się przesunąć w ramach oddziałów prewencji Policji, jest zatrudnienie przez Komendę Wojewódzką Policji w Białymstoku policjantów na wakujących stanowiskach. Niezależnie od powyższego warto również wskazać, iż z uwagi na proces profesjonalizacji Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, Policja utraci możliwość kierowania poborowych do służby kandydackiej. W Komendzie Głównej Policji podjęto działania mające na celu zniwelowanie skutków wprowadzenia wskazanych zmian, które mają za zadanie utrzymać obecny poziom bezpieczeństwa w całym kraju.

100 Zmiany te związane są z kontynuowaniem procesu zastępowania funkcjonariuszy pracownikami cywilnymi w służbach wspomagających, zdynamizowaniem działań w obszarze doboru do służby w Policji, który w lipcu 2008 r. zrealizowany został ponad wyznaczony limit, rozmieszczeniem etatów policyjnych przydzielonych oddziałom prewencji Policji. Z poważaniem Podsekretarz stanu Adam Rapacki Warszawa, dnia 30 września 2008 r. Odpowiedź
sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej - z upoważnienia ministra na interpelację posła Jarosława Rusieckiego w sprawie zmian wprowadzonych w lipcu 2004 r. do art. 53 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (4863)

Szanowny Panie Marszałku! W związku z nadesłaną przy piśmie z dnia 8 września 2008 r., znak: SPS-023-4863/08, interpelacją pana posła Jarosława Rusieckiego w sprawie „zmian wprowadzonych w lipcu 2004 r. do art. 53 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych” uprzejmie wyjaśniam, że przepisy art. 53 ust. 3, 4 i 5 wprowadzono przepisami ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 121, poz. 1264), w związku z pojawieniem się wątpliwości interpretacyjnych dotyczących prawidłowego stosowania art. 53 i niejednolitym orzecznictwem sądowym. Zgodnie z obecnie obowiązującym brzmieniem przepisów art. 53 emerytura wynosi: 1) 24% kwoty bazowej, o której mowa w art. 19, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4, oraz 2) po 1,3% podstawy jej wymiaru za każdy rok okresów składkowych, 3) po 0,7% podstawy jej wymiaru za każdy rok okresów nieskładkowych. Z ust. 3 tego przepisu wynika, że emeryturę, której podstawę wymiaru stanowi podstawa wymiaru świadczenia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, oblicza się od tej samej kwoty bazowej, którą ostatnio przyjęto do ustalenia podstawy wymiaru, a następnie emeryturę podwyższa się w ramach waloryzacji przypadających do dnia nabycia uprawnień do emerytury. Przepisu ust. 3 nie stosuje się, jeżeli zainteresowany po nabyciu uprawnień do świadczenia, którego podstawę wymiaru wskazał za podstawę wymiaru emerytury, podlegał co najmniej przez 30 miesię-

cy ubezpieczeniu społecznemu lub ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym (art. 53 ust. 4). Przepisy ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio, jeżeli podstawę wymiaru emerytury stanowi podstawa wymiaru emerytury przyjętej do obliczenia świadczenia przedemerytalnego (art. 53 ust. 5). W następstwie tej nowelizacji nie ma już wątpliwości, że wysokość emerytury, której podstawę wymiaru stanowi podstawa wymiaru wcześniej przyznanego świadczenia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1,ust. 2 i 3, oblicza się od tej samej kwoty bazowej, którą przyjęto do ustalenia podstawy wymiaru. Następnie tę emeryturę podwyższa się w ramach waloryzacji przypadających do dnia nabycia uprawnień do emerytury (art. 53 ust. 3). Jeżeli jednak zainteresowany po nabyciu uprawnień do świadczenia, którego podstawę wymiaru wskazał za podstawę wymiaru emerytury, podlegał co najmniej przez 30 miesięcy ubezpieczeniu społecznemu lub ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym, to tzw. część socjalną, wynoszącą 24% kwoty bazowej, oblicza się od kwoty bazowej obowiązującej w dniu nabycia uprawnień do emerytury (art. 53 ust. 4). Uprzejmie informuję, że nie znajduję uzasadnienia do zmiany ww. regulacji, różnicującej uprawnienia w zakresie wysokości emerytury w zależności od tego, czy świadczeniobiorca wykonywał pracę i podlegał ubezpieczeniu po nabyciu uprawnień do świadczenia, którego podstawę wymiaru wskazał do obliczenia emerytury. Orzeczeniem z dnia 24 kwietnia 2006 r., sygn. akt P 9/05 (Dz. U. Nr 75, poz. 530) Trybunał Konstytucyjny stwierdził bowiem, że art. 53 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych jest zgodny z wyrażoną w art. 2 konstytucji zasadą sprawiedliwości społecznej oraz wyrażoną w art. 32 konstytucji zasadą równości wobec prawa i zakazu dyskryminacji. Trybunał Konstytucyjny nie zakwestionował tego, że możliwość obliczenia części socjalnej emerytury od nowej kwoty bazowej uzyskali jedynie ci zainteresowani, którzy po nabyciu uprawnień do świadczenia, którego podstawę wymiaru wskazali za podstawę wymiaru emerytury, podlegali co najmniej przez 30 miesięcy ubezpieczeniu społecznemu lub ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym. Stwierdził też, że wprowadzone przez ustawodawcę zróżnicowanie jest zgodne z konstytucją, ponieważ przyjęcie nowej kwoty bazowej w odniesieniu do świadczeniobiorców, którzy po ustaleniu prawa do świadczenia, którego podstawę wymiaru wskazali do obliczenia emerytury, nie podlegali ubezpieczeniu przez odpowiedni okres, powodowałoby większy wzrost emerytury bez ich udziału w tworzeniu funduszu ubezpieczeniowego. Pan poseł posłużył się przykładem osoby, która przeszła na emeryturę ze świadczenia przedemerytalnego. Uprzejmie informuję, że z przepisu art. 21 ust. 3 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych wynika, że podstawę wymiaru emerytury dla osoby, która wcześniej pobie-

101 rała świadczenie przedemerytalne na podstawie przepisów o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, stanowi: — podstawa wymiaru emerytury przyjęta do ustalenia świadczenia przedemerytalnego – w wysokości uwzględniającej wszystkie kolejne waloryzacje przypadające w okresie następującym po ustaleniu prawa do świadczenia przedemerytalnego albo — podstawa wymiaru ustalona na nowo w myśl art. 15. Osoba, która w czasie uprawnień do świadczenia przedemerytalnego spełniła warunki uprawniające do emerytury, ma zatem prawo wyboru, czy chce mieć obliczoną emeryturę od nowej podstawy wymiaru, ustalonej zgodnie z art. 15 ww. ustawy, czy też od tej samej podstawy wymiaru, którą przyjęto do obliczenia świadczenia przedemerytalnego, przyznanego na podstawie przepisów o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Jeżeli zainteresowany zgłosił wniosek, aby emeryturę obliczyć od podstawy wymiaru przyjętej do ustalenia świadczenia przedemerytalnego, to część socjalną emerytury oblicza się tej samej kwoty bazowej, którą przyjęto do obliczenia podstawy wymiaru. Kwotę bazową obowiązującą w dniu nabycia uprawnień do emerytury stosuje się do obliczenia części socjalnej emerytury tylko wtedy, jeżeli wnioskodawca po przyznaniu świadczenia przedemerytalnego, a przed zgłoszeniem wniosku o emeryturę, podlegał ubezpieczeniu społecznemu co najmniej przez 30 miesięcy. Pragnę podkreślić, że wysokość zarobków osiąganych w tym okresie nie ma znaczenia. Wnioskodawca nie musi więc udowodnić, że po nabyciu prawa do świadczenia przedemerytalnego osiągał zarobki wyższe od poprzednich o 130%. Możliwość obliczenia emerytury od kwoty podstawy wymiaru świadczenia przedemerytalnego jest przepisem szczególnym. Osoba przechodząca z takiego świadczenia na emeryturę nie musi z niego korzystać, lecz może wnioskować o obliczenie emerytury od nowej podstawy wymiaru, ustalonej zgodnie z art. 15 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Do ustalenia nowej podstawy wymiaru może więc wskazać podstawę wymiaru składek w okresie: — 10 kolejnych lat wybranych z okresu 20 lat poprzedzających rok, w którym zgłosiła wniosek o emeryturę albo — 20 dowolnych lat kalendarzowych wybranych z całego okresu ubezpieczenia przypadającego przed rokiem zgłoszenia wniosku o emeryturę. W razie takiego wniosku, wysokość emerytury oblicza się w całości przy zastosowaniu kwoty bazowej obowiązującej w dniu, od którego przyznano emeryturę. Z wyrazami szacunku Sekretarz stanu Jarosław Duda Warszawa, dnia 30 września 2008 r. Odpowiedź
sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej - z upoważnienia ministra na interpelację posła Jarosława Rusieckiego w sprawie art. 21 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, który dotyczy różnicy, jaka istnieje w sposobie obliczania emerytury ustawowej dla obywateli przechodzących z wcześniejszej emerytury i ze świadczenia przedemerytalnego (4865)

Szanowny Panie Marszałku! W związku z nadesłaną przy piśmie z dnia 8 września 2008 r., znak: SPS-023-4865/08, interpelacją pana posła Jarosława Rusieckiego w sprawie „art. 21 ustawy o emeryturach i rentach, który dotyczy różnicy w sposobie obliczania emerytury ustawowej dla obywateli przechodzących z wcześniejszej emerytury i ze świadczenia przedemerytalnego” uprzejmie wyjaśniam, co następuje. Świadczenie przedemerytalne nie jest świadczeniem z zakresu ubezpieczeń społecznych, lecz świadczeniem przysługującym z tytułu bezrobocia. Najogólniej mówiąc, przysługuje ono osobie, która zbliża się do wieku emerytalnego, ma długoletni staż pracy i stała się bezrobotna z przyczyn leżących po stronie pracodawcy, np. z powodu jego likwidacji, niewypłacalności lub upadłości. Świadczenie to przysługuje do osiągnięcia powszechnego wieku emerytalnego (60 lat – kobieta, 65 lat – mężczyzna) albo uzyskania wcześniejszej emerytury. Szczegółowe warunki, jakie należy spełnić, aby uzyskać świadczenie przedemerytalne oraz zasady jego obliczania, były do dnia 31 lipca 2004 r. określone przepisami ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. 2003 Nr 58, poz. 514, z późn. zm.). Wysokość świadczenia przedemerytalnego przyznanego na podstawie tej ustawy wynosi 80% kwoty emerytury określonej, nie mniej jednak niż 120% i nie więcej niż 200% zasiłku dla bezrobotnego. Pragnę podkreślić, że osoby, które mają w ten sposób obliczone świadczenie przedemerytalne, nie mają przyznanej emerytury, ponieważ organ rentowy ustalał hipotetyczną wysokość emerytury jedynie w celu obliczenia kwoty świadczenia przedemerytalnego. Od dnia 1 sierpnia 2004 r. weszły w życie przepisy ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych (Dz. U. Nr 120, poz. 1252), które m.in. zmieniły sposób ustalania wysokości świadczenia przedemerytalnego. Obecnie jest to kwota ryczałtowa, która podlega waloryzacji na zasadach i w terminach przewidzianych w ustawie o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Obecnie kwota świadczenia przedemerytalnego wynosi 757,79 zł miesięcznie. Zmiana sposobu obliczania świadczenia przedemerytalnego spo-

102 wodowała, że dla osób, które prawo do świadczenia przedemerytalnego uzyskały po 31 lipca 2004 r., ZUS nie ustala już wysokości emerytury. Niezależnie od tego, w jaki sposób obliczono wysokość świadczenia przedemerytalnego, to nie jest ono świadczeniem z ubezpieczenia emerytalnego i rentowego finansowanym z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Z tego powodu osoba, która w czasie pobierania świadczenia przedemerytalnego spełniła warunki do emerytury i zgłosiła wniosek o jej przyznanie, ma prawo do obliczenia podstawy wymiaru oraz wysokości emerytury przy zastosowaniu kwoty bazowej obowiązującej w dniu, od którego przyznano jej emeryturę. Podstawę wymiaru emerytury przyznanej osobie uprawnionej do świadczenia przedemerytalnego ustala się zgodnie z przepisami art. 15 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353, ze zmian.). Przepisy uwzględniają też sytuację osoby, której świadczenie przedemerytalne obliczono jako procent kwoty emerytury. Zgodnie z art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353, ze zmian.) podstawę wymiaru emerytury dla osoby, która wcześniej pobierała świadczenie przedemerytalne na podstawie przepisów o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, stanowi podstawa wymiaru emerytury przyjęta do ustalenia świadczenia przedemerytalnego w wysokości uwzględniającej wszystkie kolejne waloryzacje przypadające w okresie następującym po ustaleniu prawa do świadczenia przedemerytalnego albo podstawa wymiaru ustalona na nowo w myśl art. 15. Świadczenie przedemerytalne i zasiłek przedemerytalny są świadczeniami z tytułu bezrobocia, przysługującymi po wyczerpaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnego osobom, które utraciły pracę z przyczyn dotyczących pracodawcy i zbliżają się do wieku emerytalnego, a w związku z tym należą do kategorii osób mniej konkurencyjnych na rynku pracy. Ze względu na charakter tych świadczeń ustawodawca uznał, że okres ich pobierania należy uwzględniać jako okres nieskładkowy przy ustalaniu prawa do emerytury i obliczaniu jej wysokości (art. 7 pkt 11 ustawy o emeryturach i rentach z FUS). Inaczej uregulowana jest sytuacja osoby, która w czasie pobierania wcześniejszej emerytury osiągnęła powszechny wiek emerytalny i z tego tytułu zgłosiła wniosek o przyznanie kolejnej emerytury. Prawo do wcześniejszej emerytury na zasadach określonych w ustawie o emeryturach i rentach z FUS nie jest bowiem zastrzeżone dla osób, które tracą możliwość kontynuowania pracy zarobkowej z przyczyn dotyczących pracodawcy. Wniosek o przyznanie emerytury przed osiągnięciem pełnego wieku emerytalnego może złożyć każdy pracownik spełniający warunki określone w tej ustawie. Wydanie decyzji przyznającej prawo do emerytury i ustalającej jej wysokość nie jest uzależnione od rozwiązania stosunku pracy. Z przepisów ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych wynika, że każda osoba, która w czasie uprawnień do wcześniejszej emerytury spełniła warunki do emerytury z innego tytułu (np. w związku z osiągnięciem powszechnie obowiązującego wieku emerytalnego), może zgłosić wniosek o przyznanie drugiej emerytury z innego tytułu prawnego. Zgodnie z przepisami art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353, ze zmian.), podstawę wymiaru emerytury dla osoby, która występując o jej przyznanie ma już ustalone prawo do emerytury, stanowi zwaloryzowana podstawa wymiaru wcześniej przyznanego świadczenia emerytalnego. Ustawodawca nie dał tej osobie możliwości ustalenia podstawy wymiaru emerytury w myśl art. 15 ww. ustawy, a więc z zastosowaniem kwoty bazowej obowiązującej w dniu nabycia prawa do nowej emerytury. Przychylenie się do propozycji wprowadzenia przepisu zezwalającego na ustalenie – dla osoby już uprawnionej do wcześniejszej emerytury, a ubiegającej się o kolejną emeryturę – podstawy wymiaru nowej emerytury w oparciu o art. 15 ustawy emerytalnej, niezależne od spełnienia jakichkolwiek dodatkowych warunków, naruszałoby zasady sprawiedliwości społecznej. Przyjęcie takiej zasady stawiałoby bowiem w znacznie lepszej sytuacji osoby, które skorzystały z uprawnień do wcześniejszej emerytury w stosunku do tych, które, pomimo spełnienia wymaganych warunków, wniosek o emeryturę zgłosiły dopiero po osiągnięciu pełnego wieku emerytalnego. Osoby te korzystają już bowiem ze świadczenia wypłacanego z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, a jednocześnie, nie wnosząc składek na ubezpieczenia społeczne, nie pomnażają środków zgromadzonych w tym funduszu. Ukończenie powszechnego wieku emerytalnego, czy też spełnienie warunków do emerytury określonych w innym przepisie niż ten, który stanowił podstawę do przyznania emerytury wcześniejszej, nie jest wystarczającą przesłanką uzasadniającą przyznanie emerytury w nowej wysokości. Pragnę wyjaśnić, że przepisy ustawy o emeryturach i rentach z FUS umożliwiają osobie, która po przejściu na wcześniejszą emeryturę podjęła pracę zarobkową objętą ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym, obliczenie nowej emerytury w korzystniejszy sposób. Przewidują bowiem możliwość przeliczenia podstawy wymiaru i wysokości emerytury (zarówno wcześniejszej, jak i kolejnej) w oparciu o art. 110 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, co jest równoznaczne z obliczeniem świadczenia przy zastosowaniu kwoty bazowej obowiązującej w dniu zgłoszenia wniosku o ponowne ustalenie wysokości świadczenia. Organ rentowy może przeliczyć emeryturę od aktualnie obowiązującej kwoty bazowej pod warunkiem, że emeryt do ustalenia nowej podstawy wymiaru świadczenia wskazał podstawę wymiaru

103 składek z okresu przynajmniej częściowo przypadającego po przyznaniu prawa do emerytury, a nowy wskaźnik wysokości podstawy wymiaru jest wyższy od poprzednio obliczonego. Warunek posiadania wyższego wskaźnika wysokości podstawy wymiaru nie jest wymagany, jeżeli do dnia zgłoszenia wniosku o ponowne ustalenie świadczenia emeryt nie pobrał go wskutek zawieszenia wypłaty lub gdy okres wymagany do ustalenia podstawy wymiaru przypada w całości po przyznaniu prawa do świadczenia, a jej nowy wskaźnik wynosi co najmniej 130%. Ustawodawca umożliwił zatem przeliczenie świadczenia każdej osobie, która po przejściu na emeryturę opłacała składki na ubezpieczenia społeczne w wysokości uzasadniającej podwyższenie emerytury, przy czym łagodniejsze warunki wymagane są od osoby, która nie pobierała jej do dnia zgłoszenia wniosku. Przepisy przewidują też możliwość podwyższenia wysokości nowej emerytury w stosunku do wcześniej przyznanej, pomimo że osoba zainteresowana nie spełnia warunków do przeliczenia podstawy wymiaru określonych w art. 110 ww. ustawy. Z przepisów określających sposób obliczenia nowo przyznawanej emerytury wynika bowiem, że jeżeli po przejściu na wcześniejszą emeryturę, a przed zgłoszeniem wniosku o kolejną, emeryt kontynuował pracę zarobkowa objętą ubezpieczeniem społecznym co najmniej przez 30 miesięcy, to tzw. część socjalną nowo przyznanej emerytury, wynoszącą 24% kwoty bazowej, oblicza się od aktualnie obowiązującej kwoty bazowej. Ustosunkowując się do stwierdzenia pana posła, iż możliwość ustalenia podstawy wymiaru emerytury w myśl art. 15 ustawy emerytalnej mają osoby uprawnione wcześniej do świadczenia przedemerytalnego pragnę podkreślić, że taka regulacja, dotycząca również osób uprawnionych do zasiłków przedemerytalnych, jest konieczna. Ustalenie wysokości zasiłków przedemerytalnych następowało bez obliczenia podstawy wymiaru. Również w kwocie ryczałtowej ustalana jest wysokość świadczeń przedemerytalnych, przyznawanych w oparciu o ustawę z 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych. Tak więc w przypadku emerytury przyznawanej osobom uprawnionym do takich zasiłków i świadczeń nie ma możliwości przyjęcia za podstawę wymiaru emerytury podstawy wcześniej przyznanego świadczenia. Należy mieć na uwadze to, że art. 21 ustawy o emeryturach i rentach z FUS przewiduje możliwość ustalenia podstawy wymiaru świadczeń w myśl art. 15 ustawy emerytalnej tylko wtedy, gdy osoba już uprawniona do świadczenia, którego podstawę wymiaru ustalono w myśl tego przepisu (lub wcześniej obowiązujących, analogicznych przepisów), zgłasza wniosek o przyznanie świadczenia innego rodzaju. Ma to miejsce jedynie w przypadku osób, które przed przyznaniem im emerytury były uprawnione do renty z tytułu niezdolności do pracy lub świadczenia przedemerytalnego przyznanego na podstawie przepisów o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Natomiast w przypadku przyznania emerytury przewidzianej w art. 27 ww. ustawy, po emeryturze wcześniejszej, następuje ustalenie prawa do świadczenia tego samego rodzaju, a jedynie w oparciu o inną podstawę prawną. Warto podkreślić, iż proponowana przez pana posła regulacja dotyczyłaby bardzo szerokiego kręgu osób. Objęłaby wszystkich emerytów uprawnionych do wcześniejszej emerytury urodzonych przed 1 stycznia 1949 r., którzy po jej przyznaniu nie pozostawali w ubezpieczeniach społecznych (jak wyżej wskazałam, osoby, które podlegały ubezpieczeniom po przejściu na wcześniejszą emeryturę, mają możliwość obliczenia wysokości świadczeń obliczoną w całości lub w części od nowej kwoty bazowej). Są wśród nich osoby, które przeszły na emeryturę bez względu na wiek, następnie mogły skorzystać z emerytury w obniżonym wieku, a kolejno po ukończeniu wieku powszechnego. Osoby te, pobierając świadczenie i nie wnosząc od dnia jego przyznania składek do Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, miałyby możliwość dwukrotnego ustalenia wysokości emerytury od nowej kwoty bazowej (np. po przyznaniu emerytury nauczycielskiej czy górniczej). Wprowadzanie dalszych udogodnień w zakresie przeliczania wysokości emerytury dla osób, które urodziły się przed 1949 r., nie jest uzasadnione również ze względu na zmiany, jakie w wyniku reformy emerytalnej nastąpiły w zakresie sposobu obliczania emerytur dla osób urodzonych po 1948 r. W nowym systemie emerytalnym raz ustalona wysokość emerytury nie będzie mogła być na nowo obliczana. Podjęcie przez emeryta pracy pozwoli jedynie na podwyższenie już ustalonej kwoty świadczenia z tytułu opłacenia dodatkowych składek na ubezpieczenie emerytalne, co stanowi odpowiednik zwiększania emerytury z tytułu dodatkowego stażu pracy. Wobec powyższego uważam, że obecnie obowiązujące regulacje w tym zakresie są prawidłowe i nie wymagają zmiany. Odnośnie do poruszonej w interpelacji kwestii dotyczącej „ujednolicenia procentowej wielkości kwoty bazowej” od 1 marca 2008 r., lecz bez wyrównania za okres wsteczny, uprzejmie wyjaśniam, że Trybunał Konstytucyjny orzeczeniem z dnia 10 stycznia 1995 r., sygn. akt K.16/93., zakwestionował konstytucyjność obniżenia kwoty bazowej ze 100% do 93% przeciętnego wynagrodzenia ustawą budżetową na 1993 r. Jednakże Sejm, zgodnie z wówczas obowiązującym prawem, odrzucił to orzeczenie wymaganą większością 2/3 głosów. Mimo że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego nie zmieniło stanu prawnego, to jednak poglądy wypowiedziane w jego uzasadnieniu skłoniły ustawodawcę do stopniowego przywrócenia 100% wskaźnika kwoty bazowej, służącej do obliczania świadczeń nowo przyznawanych oraz do zmiany metody waloryzacji w celu zerwania bezpośredniego związku waloryzacji z wysokością kwoty bazowej.

104 Ustawą z dnia 6 lipca 1995 r. o zmianie ustawy o rewaloryzacji emerytur i rent (Dz. U. Nr 95, poz. 473, a następnie ustawą z dnia 29 września 1995 r. o zmianie ustawy o rewaloryzacji emerytur i rent, o zasadach ustalania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 138, poz. 681) wprowadzono przepis, że poczynając od pierwszej waloryzacji w 1996 r. (czyli od 1 września 1996 r.), wskaźnik procentowy kwoty bazowej ulega podwyższeniu o jeden punkt procentowy w każdym terminie waloryzacji, aż do osiągnięcia kwoty bazowej równej 100% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia. Ustawą z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych przyspieszono tempo podwyższania kwoty bazowej dla świadczeń nowo przyznawanych. Tak więc od 1 stycznia 1999 r. wskaźnik kwoty bazowej wynosi 100%. Od tego czasu nowo przyznawane emerytury i renty obliczane są przy zastosowaniu pełnej 100% kwoty bazowej. Przez wiele lat nierozwiązany był problem świadczeń przysługujących osobom, które przeszły na emeryturę lub rentę w latach 1993–1998. Ich świadczenia zostały obliczone przy zastosowaniu kwoty bazowej niższej niż 100% przeciętnego wynagrodzenia. Wysokość tych świadczeń została więc trwale obniżona. Problem zróżnicowania kwot bazowych był dostrzegany przez rząd i partnerów społecznych, z którymi ustalono, że przedstawione zostaną rozwiązania w zakresie stopniowej likwidacji zróżnicowania kwot bazowych, na miarę możliwości finansowych budżetu państwa. Rozwiązała go ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 191, poz. 1954), która wprowadziła przepisy art. 194a, określające sposób i etapy przeliczania świadczeń obliczonych od kwoty bazowej stanowiącej mniej niż 100% przeciętnego wynagrodzenia. Zgodnie z tymi przepisami emerytury i renty, które zostały obliczone od kwoty bazowej stanowiącej mniej niż 100% przeciętnego wynagrodzenia, ponownie obliczono od odpowiednio podwyższonej kwoty bazowej, którą przyjęto do ustalenia wysokości świadczenia w dniu jego przyznania. Rozwiązanie to jest prawidłowe, ponieważ w wyniku przeliczenia świadczenia emeryci i renciści pobierają je w takiej wysokości, jakby w momencie przejścia na emeryturę lub rentę kwota bazowa przyjęta do obliczenia świadczenia nie była obniżona, lecz stanowiła 100% przeciętnego wynagrodzenia przyjętego do jej ustalenia. Obowiązujący w naszym kraju system ubezpieczeń społecznych można oceniać z dwóch punktów widzenia, z punktu widzenia oczekiwań emerytów i rencistów oraz z punktu widzenia możliwości finansowych ubezpieczeń społecznych. Zastosowane rozwiązania muszą być z istoty rzeczy rozwiązaniami kompromisowymi, uwzględniającymi oba te punkty widzenia. Z jednej strony należy więc dążyć do tego, aby świadczenia z ubezpieczenia społecznego miały ustabilizowaną wartość realną, z drugiej zaś, aby wydatki na świadczenia ustabilizowały wielkość dotacji budżetowej na stałym poziomie. Przyjęty w art. 194 a ustawy o emeryturach i rentach z FUS sposób przeliczania świadczeń jest rozwiązaniem na miarę możliwości finansowych budżetu państwa. Z wyrazami szacunku Sekretarz stanu Jarosław Duda Warszawa, dnia 26 września 2008 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury - z upoważnienia ministra na interpelację posła Jarosława Rusieckiego w sprawie zmiany rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie sieci autostrad i dróg ekspresowych w części dotyczącej drogi ekspresowej S74, polegającej na zastąpieniu dotychczasowego zapisu S12 (Sulejów) – Kielce – Opatów – Tarnobrzeg – Stalowa Wola – S19 (Nisko), zapisem A1 (Łódź) – Tomaszów Mazowiecki – Kielce – Opatów – Tarnobrzeg – Stalowa Wola – S19 (Nisko) (4866)

Szanowny Panie Marszałku! W nawiązaniu do interpelacji pana posła Jarosława Rusieckiego z dnia 1 września 2008 r., przekazanej przy piśmie z dnia 8 września 2008 r., znak: SPS-023-4866/08, dotyczącej zmiany treści rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 maja 2004 r. w sprawie sieci autostrad i dróg ekspresowych (Dz. U. Nr 128, poz. 1334 z późn. zm.), w części dotyczącej drogi ekspresowej S74, uprzejmie przedstawiam następujące wyjaśnienia. Zgodnie z powołanym na wstępie rozporządzeniem mającym na uwadze potrzeby społeczne i gospodarcze kraju w zakresie rozwoju infrastruktury droga ekspresowa S74 ma następujący przebieg: Sulejów – Kielce – Opatów – Tarnobrzeg – Stalowa Wola – Nisko. W chwili obecnej do Ministerstwa Infrastruktury i do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad (GDDKiA) wpływają wnioski o zmianę przepisów przedmiotowego rozporządzenia w zakresie rozszerzenia sieci dróg ekspresowych lub korekty ich przebiegu. W związku z powyższym podjęto decyzję dotyczącą konieczności poprzedzenia wprowadzania zmian w układzie dróg szybkiego ruchu przeprowadzeniem analizy sieciowej na podstawie wyników generalnego pomiaru ruchu, przeprowadzonego w 2005 r. W celu realizacji ww. zadania zlecono Politechnice Warszawskiej wykonanie opracowania „Studium układu dróg szybkiego ruchu w Polsce,

105 układ kierunkowy horyzont 2025 r., wraz z analizą podziału funkcjonalnego całej sieci drogowej w Polsce”. Celem studium jest analiza obowiązującego układu autostrad i dróg ekspresowych oraz potwierdzenie lub zaproponowanie ewentualnych zmian w układzie autostrad i dróg ekspresowych w horyzontach 2013 i 2025 oraz w podziale funkcjonalnym całej sieci drogowej w Polsce. Autorzy ww. dokumentu uwzględniają w opracowaniu również wniosek dotyczący przebiegu drogi ekspresowej S74. Zmiany sieci ww. układu dróg, które będą uzasadnione oraz które zostaną zaakceptowane w trakcie prowadzonych uzgodnień zewnętrznych i konsultacji społecznych, zostaną wprowadzone do przedmiotowego rozporządzenia. Z poważaniem Podsekretarz stanu Zbigniew Rapciak Warszawa, dnia 26 września 2008 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów - z upoważnienia ministra na interpelację posła Jarosława Rusieckiego w sprawie zmiany art. 4a pkt 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn (4867)

Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na interpelację pana Jarosława Rusieckiego, posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, z dnia 1 września 2008 r., w sprawie zmiany art. 4a pkt 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn, przesłaną przy piśmie pana Krzysztofa Putry, wicemarszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej, z dnia 8 września 2008 r., Nr SPS-023-4867/08, uprzejmie informuję. Na podstawie art. 4a ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2004 r. Nr 142, poz. 1514, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą”, zwolnione jest z podatku nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych przez małżonka, zstępnych, wstępnych, pasierba, rodzeństwo, ojczyma i macochę. Jedynym warunkiem skorzystania z tego zwolnienia, w przypadku nabycia w drodze dziedziczenia, jest złożenie zgłoszenia o nabyciu własności rzeczy lub praw majątkowych właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego w terminie miesiąca od dnia uprawomocnienia się orzeczenia sądu stwierdzającego nabycie spadku. Jednocześnie ustawodawca przewidział sytuację, gdy nabywca dowiedział się o nabyciu rzeczy lub praw majątkowych po upływie terminu, w którym był zobowiązany zgłosić ich nabycie. W takim przypadku zwolnienie przysługuje, gdy nabywca zgłosi te rzeczy lub prawa majątko-

we naczelnikowi urzędu skarbowego nie później niż w terminie miesiąca od dnia, w którym dowiedział się o ich nabyciu, oraz uprawdopodobni fakt późniejszego powzięcia tej wiadomości. Przepisy ustawy w sposób jednoznaczny określają konsekwencje niespełnienia warunków zwolnienia, tj. opodatkowanie nabytych rzeczy i praw majątkowych na zasadach przewidzianych dla nabywców zaliczonych do I grupy podatkowej. Postulowane zniesienie obowiązku zgłaszania naczelnikowi urzędu skarbowego nabycia własności rzeczy lub praw majątkowych przez spadkobierców wymienionych w art. 4a ust 1 ustawy należy uznać za niezasadne. Przyjęcie zaproponowanego rozwiązania spowoduje, że organ podatkowy nie będzie posiadał żadnych informacji na temat składników masy spadkowej, bowiem w postanowieniu sądu stwierdzającym nabycie spadku wymienione są wyłącznie informacje na temat spadkobierców, którzy nabyli spadek, oraz określona jest wysokość przypadających im udziałów. Z tego też względu przekazywana do naczelnika urzędu skarbowego przez sądy informacja o nabyciu spadku nie zastąpi składanego przez spadkobiercę zgłoszenia o nabyciu spadku, które konkretyzuje składniki masy spadkowej. Mając na względzie, iż system podatkowy stanowi spójną całość, a jego sprawne działanie leży zarówno w interesie państwa jak i obywateli, należy podkreślić, iż zniesienie przedmiotowego obowiązku stanowić będzie zarówno zagrożenie dla szczelności systemu podatkowego, jak i uciążliwość dla podatnika (spadkobiercy). To wszak podatnik, wezwany do złożenia wyjaśnień w sprawie wysokości przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych, będzie obowiązany udowodnić przed organem podatkowym (nieposiadającym żadnej wiedzy o majątku nieodpłatnie nabytym przez podatnika), iż majątek, którym dysponuje, nabył legalnie w drodze spadku lub jest on efektem rozporządzania tymże spadkiem. Podkreślenia wymaga, iż aktualny stan prawny uwzględnia, przede wszystkim, szeroko rozumiany interes uczciwego podatnika, który, korzystając ze zwolnienia z podatku na podstawie art. 4a ustawy, obowiązany jest jedynie do formalnego zgłoszenia naczelnikowi urzędu skarbowego danych dotyczących nabytych rzeczy lub praw majątkowych. Zazwyczaj w chwili składania wniosku do sądu o stwierdzenie nabycia spadku spadkobierca posiada już taką wiedzę (gdyż tylko wtedy może podjąć racjonalną decyzję o przyjęciu spadku), a więc złożenie zgłoszenia o nabyciu własności rzeczy lub praw majątkowych nie powinno sprawiać trudności. Zdecydowanie trudniej będzie podatnikowi dowieść takiego nieodpłatnego nabycia po latach, na potrzeby prowadzonego postępowania podatkowego, gdzie, jak należy domniemywać, samo oświadczenie jest niewystarczające.

106 Odpowiadając na sygnalizowane trudności z dotrzymaniem miesięcznego terminu do złożenia przedmiotowego zgłoszenia oraz dążąc do zapewnienia wszystkim uprawnionym możliwości skorzystania z przysługującego im zwolnienia, o którym mowa w art. 4a ustawy, zasadne jest wydłużenie powyższego terminu. Z uwagi na trwające aktualnie prace parlamentarne nad dwoma projektami ustawy o zmianie ustawy o podatku od spadków i darowizn (projekt poselski, druk sejmowy nr 341, oraz projekt komisyjny, druk sejmowy nr 609), rząd przychylił się do zaproponowanej zmiany polegającej na wydłużeniu do sześciu miesięcy obowiązującego miesięcznego terminu do złożenia zgłoszenia. Wejście w życie zaproponowanego rozwiązania przyczyni się, w mojej ocenie, do wyeliminowania trudności sygnalizowanych w interpelacji. Z poważaniem Podsekretarz stanu Ludwik Kotecki Warszawa, dnia 26 września 2008 r. Odpowiedź
prezesa Urzędu Zamówień Publicznych - z upoważnienia prezesa Rady Ministrów na interpelację posła Waldemara Andzela w sprawie udzielania zamówień w trybie zapytania o cenę (4869)

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na interpelację pana posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Pana Waldemara Andzela z dnia 2 września 2008 r. w sprawie udzielania zamówień w trybie zapytania o cenę, przekazaną pismem z dnia 8 września 2008 r. (znak: SPS-023-4869/08), pragnę przedstawić następujące stanowisko. 1. W myśl przepisu art. 10 ust. 2 ustawy Prawo zamówień publicznych, zwanej dalej „Pzp”, zapytanie o cenę jest szczególnym trybem przewidzianym w przywołanej ustawie do udzielania zamówień publicznych. Oznacza to, iż w odróżnieniu od trybów podstawowych, tj. przetargu nieograniczonego oraz ograniczonego (art. 10 ust. 1 Pzp), dopuszczalność jego zastosowania została ograniczona do ściśle określonych przepisami sytuacji. Stosownie do art. 70 Pzp zamawiający może udzielić zamówienia w trybie zapytania o cenę, jeżeli przedmiotem zamówienia są dostawy lub usługi powszechnie dostępne o ustalonych standardach jakościowych, a wartość zamówienia jest mniejsza niż kwoty określone w przepisach wydanych na podstawie art. 11 ust. 8. W świetle zacytowanego przepisu zamawiający może posłu-

żyć się tym trybem wyłącznie w sytuacji, gdy spełnione są dwie wymienione w nim i interpretowane ściśle przesłanki, tj. przedmiotem mogą być tylko dostawy lub usługi powszechnie dostępne na rynku o znormalizowanych standardach, których wartość jest mniejsza niż – w zależności od kategorii zamawiającego udzielającego zamówienia – odpowiednio równowartość wyrażonej w złotych kwoty 133 (podsektor rządowy) albo 206 tys. euro (podsektor samorządowy, jednostki badawczo-rozwojowe, państwowe instytucje kultury oraz uczelnie publiczne). Tryb zapytania o cenę charakteryzuje się przede wszystkim tym, iż zamawiający w myśl art. 71 ust. 1 ustawy Prawo zamówień publicznych wszczyna postępowanie w tym trybie, zapraszając do składania ofert taką liczbę wykonawców świadczących w ramach prowadzonej działalności dostawy lub usługi będące przedmiotem zamówienia, która zapewnia konkurencję oraz wybór oferty najkorzystniejszej, nie mniejszej jednak niż 5. Z brzmienia zacytowanego przepisu wynika, iż zaproszenie do udziału w tym postępowaniu jest dopuszczalne wyłącznie wtedy, gdy zapewni konkurencję oraz wybór oferty najkorzystniejszej. Tym samym zamawiający nie jest uprawniony do automatycznego zapraszania w każdym postępowaniu 5 wykonawców, lecz powinien zawsze badać, jaka liczba wykonawców, nie mniejsza niż 5, zdoła zapewnić rzeczywistą konkurencję, przekładającą się na wybór oferty najkorzystniejszej, w wymiarze wykraczającym poza ramy konkretnego postępowania, tj. uwzględniającym ofertę rynkową odnoszącą się do przedmiotu zamówienia, dostępną w danym czasie na rynku. Przy określaniu liczby wykonawców, których należy zaprosić do składania ofert w trybie zapytania o cenę, zamawiający powinien mieć również na względzie, iż stosownie do art. 93 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo zamówień publicznych postępowanie prowadzone w tym trybie może zostać rozstrzygnięte wyłącznie wtedy, gdy wpłyną co najmniej 2 oferty niepodlegające odrzuceniu. Sytuacja ta jest odmienna od zachodzącej w innych trybach (z wyjątkiem licytacji elektronicznej), gdyż w ich przypadku unieważnia się postępowanie tylko wtedy, gdy nie wpłynie żadna oferta niepodlegająca odrzuceniu, co jest równoznaczne z dopuszczalnością zawarcia umowy z wykonawcą, który jako jedyny złożył prawidłową ofertę. Przywołana odmienność uregulowania ma służyć zapewnieniu konkurencji w trybie zapytania o cenę. Należy również podkreślić, iż do trybu zapytania o cenę mają zastosowanie wszystkie zasady oraz instytucje przewidziane dla trybów podstawowych. Stosowanie tego trybu musi uwzględniać m.in. zasady równego traktowania, zachowania uczciwej konkurencji, jawności, udzielenia zamówienia wyłącznie wykonawcy wybranemu zgodnie z przepisami ustawy Pzp, zapewnienia przygotowania i prowadzenia postępowania przez osoby gwarantujące bezstronność oraz obiektywizm. Zamawiający jest zobo-

107 wiązany w szczególności do prowadzenia protokołu postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, który wraz z załącznikami jest jawny oraz podlega udostępnieniu każdemu zainteresowanemu bez konieczności wykazywania jakiegokolwiek interesu w zakresie zwrócenia się z takim żądaniem. Po wyborze oferty najkorzystniejszej zamawiający informuje o tym fakcie na stronie internetowej oraz w miejscu publicznie dostępnym w swojej siedzibie. Z kolei niezwłocznie po zawarciu umowy w sprawie udzielenia zamówienia po przeprowadzeniu postępowania w trybie zapytania o cenę zamawiający – analogicznie jak w przypadku wszystkich innych trybów – zamieszcza ogłoszenie o udzieleniu zamówienia w Biuletynie Zamówień Publicznych. W związku z powyższym należy podkreślić, iż w omawianym trybie obowiązuje zasada jawności w sposób analogiczny, jak ma to miejsce w innych trybach, w szczególności podstawowych, tj. w przetargu nieograniczonym oraz ograniczonym. W świetle powyższego tryb zapytania o cenę zapewnia konkurencyjność, ale nie w stopniu, jaki gwarantuje postępowanie wszczynane w drodze publikacji ogłoszenia o zamówieniu w Biuletynie Zamówień Publicznych albo w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Dlatego też ustawa z dnia 4 września 2008 r. o zmianie ustawy Prawo zamówień publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 171, poz. 1058), która wejdzie w życie w dniu 24 października 2008 r., zakłada rozszerzenie zastosowania trybów konkurencyjnych, w szczególności licytacji elektronicznej. Nowelizacja ustawy Prawo zamówień publicznych przewiduje więc zniesienie wymogu, aby oferty były składane pod rygorem nieważności w postaci elektronicznej, opatrzonej bezpiecznym podpisem elektronicznym, weryfikowanym przy pomocy ważnego kwalifikowanego certyfikatu. W celu zmniejszenia obciążeń biurokratycznych znowelizowana ustawa Prawo zamówień publicznych będzie przewidywać, iż w postępowaniu prowadzonym w trybie licytacji elektronicznej wykonawcy będą mogli składać oferty w postaci elektronicznej. Wymóg bezpiecznego podpisu elektronicznego w praktyce okazał się dużym utrudnieniem zarówno dla zamawiających, jak i dla wykonawców, prowadząc w rzeczywistości do ograniczenia możliwości stosowania tego trybu. Celem zmiany jest uproszczenie zasad udzielania zamówień w trybie licytacji elektronicznej, co powinno spowodować zwiększenie zainteresowania uczestników rynku korzystaniem z tego trybu. Zwiększeniu konkurencyjności prowadzenia postępowań o udzielenie zamówienia publicznego ma służyć również dopuszczenie możliwości wnoszenia środków ochrony prawnej na wybór przez zamawiającego trybów niezapewniających konkurencyjności, z tego powodu, iż nie są wszczynane publicznym ogłoszeniem, tj. negocjacji bez ogłoszenia, zamówienia z wolnej ręki, ale również zapytania o cenę. Należy również zauważyć, iż z danych statystycznych zawartych w sprawozdaniach rocznych składanych przez zamawiających wynika, iż liczba postępowań przeprowadzonych w trybie zapytania o cenę maleje. W 2006 r. 11% postępowań o udzielenie zamówienia publicznego zostało przeprowadzonych w trybie zapytania o cenę, z kolei w roku 2007 już tylko 6% postępowań stanowiły postępowania w trybie zapytania o cenę. Biorąc pod uwagę powyższe, analiza zasadności uchylenia przepisów dotyczących trybu zapytania o cenę zostanie przeprowadzona po ocenie skutków nowelizacji ustawy Prawo zamówień publicznych i powszechności stosowania tego trybu wraz z przewidywaną w I półroczu 2009 r. zmianą ustawy mającą na celu wdrożenie dyrektywy 2007/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r. zmieniającej dyrektywy Rady 89/665/EWG i 92/13/EWG w zakresie poprawy skuteczności procedur odwoławczych w dziedzinie udzielania zamówień publicznych (Dz. U. UE L 335 z 20 grudnia 2007 r. s. 31), zgodnie z harmonogramem prac legislacyjnych Komitetu Europejskiego Rady Ministrów na 2009 r. 2. W przyjętym w dniu 24 czerwca 2008 r. przez Radę Ministrów Rzeczypospolitej Polskiej „Sprawozdaniu z funkcjonowania systemu zamówień publicznych w 2007 r.” została zamieszczona rekomendacja, iż w sferze legislacyjnej zmiana prawa w pierwszej kolejności powinna dotyczyć m.in. wprowadzenia pełnej przejrzystości przy udzielaniu zamówień publicznych poprzez nałożenia na zamawiających obowiązku publikacji informacji o zamówieniach udzielanych w trybach niekonkurencyjnych, w tym w szczególności w trybie zapytania o cenę. W świetle zacytowanej rekomendacji zastosowanie trybu zapytania o cenę związane będzie z obowiązkiem informowania o tym fakcie już na etapie wszczynania postępowania, a nie – jak jest dotychczas – po jego zakończeniu i zawarciu umowy w sprawie udzielenia zamówienia publicznego. Wprowadzenie tej zmiany będzie miało również przełożenie na zapewnienie wymaganej przez dyrektywy efektywności w zakresie stosowania środków ochrony prawnej na niezgodne z ustawą Prawo zamówień publicznych zastosowanie przez zamawiającego trybu zapytania o cenę. Zgodnie z harmonogramem prac legislacyjnych Komitetu Europejskiego Rady Ministrów na 2009 r. planuje się zrealizować powyższą rekomendację w I półroczu 2009 r. w związku z przywołaną powyżej zmianą ustawy mającą na celu wdrożenie dyrektywy 2007/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r. Z wyrazami szacunku Prezes Urzędu Zamówień Publicznych Jacek Sadowy Warszawa, dnia 25 września 2008 r.

108 Odpowiedź
sekretarza stanu w Ministerstwie Rozwoju Regionalnego - z upoważnienia ministra na interpelację poseł Grażyny Gęsickiej w sprawie opóźnień w ogłaszaniu konkursów dotyczących krajowych programów operacyjnych 2007–2013 (4872)

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na pismo Pana Marszałka z dnia 8 września 2008 r. (znak: SPS-023-4872/08) przesyłam odpowiedź na interpelację pani poseł Grażyny Gęsickiej. Dziękując pani poseł za zainteresowanie kwestiami wykorzystania funduszy strukturalnych w Polsce, pragnę poinformować, iż zamieszczone na stronie internetowej Ministerstwa Rozwoju Regionalnego harmonogramy uruchamiania naborów dla krajowych i regionalnych programów operacyjnych na lata 2007–2013, do których odnosi się pani poseł, mają wyłącznie charakter orientacyjny, co zaznaczone zostało w opisie harmonogramów. Podejmując decyzję o przygotowaniu i prezentowaniu harmonogramów naborów wniosków, Ministerstwo Rozwoju Regionalnego miało na celu przede wszystkim wskazanie potencjalnym beneficjentom indykatywnych terminów ogłaszania konkursów w poszczególnych programach, co pozwoliłoby im z pewnym wyprzedzeniem przygotować wymaganą dokumentację. Ze względu na różnego rodzaju czynniki warunkujące uruchomienie naborów, wskazane w harmonogramach daty mogą ulegać zmianom, co od samego początku brane było pod uwagę przy ich sporządzaniu. W przypadku wspomnianych przez panią poseł programów operacyjnych „Infrastruktura i środowisko” oraz „Rozwój Polski Wschodniej” zdecydowana większość środków została zarezerwowana na realizację projektów wybranych w trybie indywidualnym. W celu zapewnienia sprawnej realizacji tych projektów Ministerstwo Rozwoju Regionalnego finalizuje działania zmierzające do zapewnienia zewnętrznego wsparcia dla przyszłych beneficjentów tych projektów w formule tzw. project pipeline. Ponadto beneficjenci projektów infrastrukturalnych mają możliwość skorzystania ze wsparcia ekspertów JASPERS. Ministerstwo Rozwoju Regionalnego na bieżąco monitoruje stan przygotowania projektów indywidualnych do realizacji. W wyniku systematycznego monitoringu instytucje zarządzające uzyskują dane na temat wielkości środków zarezerwowanych na realizację projektów, co pozwoli na przeznaczenie pozostałych środków na projekty wybrane w trybie konkursowym w działaniach, w których taki tryb został dopuszczony jako opcjonalny. Pytania 1 i 2.

Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 3 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, w ogłoszeniu o rozpoczęciu naborów wniosków o dofinansowanie, każdorazowo podawana jest kwota środków przeznaczonych na dofinansowanie projektów składanych w ramach danego konkursu. Program Operacyjny „Kapitał ludzki”: Wartość ogółem aktualnie ogłoszonych konkursów to ok. 2,6 mld PLN, w tym EFS: 2,2 mld PLN. Wartość ogółem kontraktacji planowanej na rok 2008 w projektach konkursowych zgodnie z planami działania to ok. 4,1 mld PLN, w tym EFS: 3,5 mld PLN. Program Operacyjny „Innowacyjna gospodarka”: Wartość ogłoszonych konkursów wg stanu na 15 września wynosi ok. 4,1 mld PLN, w tym EFRR: 3,5 mld PLN. Wszystkie kwoty zaplanowane w ramach konkursów na 2008 r. zostały przekazane do dyspozycji beneficjentów, tzn. ogłoszono planowane nabory. Program Operacyjny „Infrastruktura i środowisko”: Wartość aktualnie ogłoszonych konkursów wynosi ok. 4,4 mld PLN, w tym Fundusz Spójności: 2,5 mld PLN, EFRR: 1,9 mld PLN. Szacowana wartość ogółem planowanych do ogłoszenia w 2008 r. konkursów wynosi ok. 6 mld PLN, jednak ostateczna kwota zależy od terminów zatwierdzenia przez Komisję Europejską programów pomocowych. Pytanie 3. Harmonogramy uruchamiania naborów ustalane są przez instytucje zarządzające w porozumieniu z poszczególnymi instytucjami pośredniczącymi I i II stopnia. Przy określaniu terminów brany jest pod uwagę w szczególności stan przygotowania poszczególnych instytucji do wdrażania oraz stan prawny dokumentów określających zasady udzielania wsparcia. W przypadku zaistnienia zmian w harmonogramie, w tym przewidywanych opóźnień w ogłaszaniu naborów, jest on niezwłocznie aktualizowany z wyprzedzeniem, w porozumieniu z odpowiednimi instytucjami. Wszystkie zmiany terminów zamieszczane są z odpowiednim wyprzedzeniem na stronie internetowej Ministerstwa Rozwoju Regionalnego. Pytanie 4. Przesunięcia w harmonogramach naborów wynikają przede wszystkim z konieczności zakończenia niezbędnych prac legislacyjnych zintensyfikowanych w 2008 r., w tym w szczególności przygotowania rozporządzeń w sprawie udzielania pomocy publicznej w ramach poszczególnych programów operacyjnych. Stworzenie odpowiednich ram prawnych stanowiących podstawę do udzielenia wsparcia jest niezbędnym warunkiem uruchomienia działań, w których występuje pomoc publiczna. Sytuacja ta ma miejsce przede wszystkim w ramach niektórych działań Programu Operacyjnego „Innowacyjna gospodarka”, co niewątpliwie wydłuża proces ich uruchamiania. W przypadku Programu Operacyjnego „Kapitał ludzki” niewielkie opóźnienia w ogłaszaniu konkursów wynikają również z nowelizacji dokumentów

109 programowych usprawniających wdrażanie programu. Pewne utrudnienie dla terminowego ogłaszania naborów może wynikać z niewystarczającej liczby pracowników zatrudnionych w instytucjach ogłaszających konkursy w stosunku do notowanego ogromnego zainteresowania ze strony beneficjentów. W przypadku Programu Operacyjnego „Infrastruktura i środowisko”, oprócz ww. kwestii związanych z programami pomocy publicznej, podstawową przyczyną opóźnień w ogłaszaniu konkursów były dłuższe niż oczekiwano prace nad uzgodnieniem dokumentacji konkursowej (listy wymaganych załączników, instrukcji do wypełnienia wniosku o dofinansowanie). Ze względu na dużo bardziej złożony, w porównaniu z większością innych programów, charakter dokumentacji projektowej, a także fakt, że duża część projektów wybranych w procedurze konkursowej będzie dużymi projektami w rozumieniu rozporządzenia 1083/2006 i wymagać będzie zatwierdzenia przez Komisję Europejską, konieczne jest bardzo staranne przygotowanie wskazówek dla beneficjentów, w tym w zakresie przygotowania dokumentacji dokumentującej spełnienie wymagań środowiskowych, czy sposobu wyliczania dochodu dla projektów generujących dochód. Aby nie zaskakiwać beneficjentów zmianami interpretacji już po ogłoszeniu konkursów, w niektórych przypadkach (pomoc publiczna w zakresie transportu publicznego i odpadów, sposób uwzględnienia dochodów w przypadku projektów dotyczących efektywności energetycznej) konieczne były uprzednie uzgodnienia z Komisją Europejską. Dłużej niż przewidywano trwało także przygotowanie we współpracy z inicjatywą JASPERS wytycznych w zakresie analizy kosztów i korzyści dla projektów transportowych. Pytanie 5. Pragnę zauważyć, iż nie ma możliwości dokładnego określenia wysokości środków, które zostałyby zakontraktowane i wydatkowane w ramach NSRO 2007–2013 w 2008 r., w zależności od osiągnięcia bądź nieprzewidywanych terminów uruchomienia poszczególnych działań. Jak wynika z dotychczasowych doświadczeń zainteresowanie beneficjentów poszczególnymi działaniami w ramach programów jest mocno zróżnicowane, co nie zawsze gwarantuje zakontraktowanie pełnej kwoty przeznaczonej na dany konkurs. Pytanie 6. Harmonogramy uruchamiania naborów ustalane są przez instytucje zarządzające w porozumieniu z poszczególnymi instytucjami pośredniczącymi I i II stopnia. Sposób monitorowania przestrzegania przez instytucje ogłaszające konkursy zadeklarowanych przez nie wcześniej terminów uzależniony jest od systemu realizacji danego programu. W przypadku Programu Operacyjnego „Innowacyjna gospodarka” instytucja zarządzająca monitoruje dotrzymywanie zadeklarowanych dat naborów wniosków, informując z wyprzedzeniem instytucje pośredniczące o zbliżającym się zadeklarowanym terminie konkursu. Odpowiednio wcześniej uzgadniana jest także dokumentacja konkursowa, która podlega każdorazowo akceptacji przez instytucję zarządzającą PO IG. Z kolei w przypadku Programu Operacyjnego „Kapitał ludzki” instytucje pośredniczące są zobowiązane do określenia terminów uruchamiania konkursów w tzw. planach działania. Stopień realizacji planów działań jest przedmiotem corocznego przeglądu, który jest dokonywany do 30 kwietnia roku następującego po zakończeniu okresu obowiązywania planu działania. O wynikach przeprowadzonego przeglądu planów działania (w tym ewentualnych opóźnień w ogłaszaniu naboru wniosków) informowany jest Komitet Monitorujący PO KL lub Podkomitety Monitorujące PO KL. Jednocześnie informacje na temat uruchamianych przez instytucję ogłaszającą konkurs (IOK) naborów wniosków są na bieżąco przekazywane do IZ PO KL w ankietach miesięcznych. Ponadto, instytucja zarządzająca PO KL prowadzi prace mające na celu opracowanie systemu premiującego instytucje uczestniczące we wdrażaniu PO KL za dobre wyniki we wdrażaniu programu (w tym przestrzeganie harmonogramu konkursów, osiąganie wskaźników itd.), jak również w efektywnym wykorzystaniu dostępnych środków pomocy technicznej (zaangażowane zasoby w stosunku do realizowanych zadań i ich koszty). W ramach Programu Operacyjnego „Infrastruktura i środowisko” instytucja zarządzająca otrzymuje zaktualizowany plan ogłaszania konkursów co miesiąc. Jednocześnie na bieżąco aktywnie współpracuje z instytucjami pośredniczącymi w przygotowaniu dokumentów, które są wymagane do uruchomienia konkursów, oraz działa na rzecz możliwie szybkiego uzyskania niezbędnych interpretacji z Komisji Europejskiej. Wykorzystywane jest także w szerokim zakresie wsparcie ekspertów zewnętrznych w ramach inicjatywy JASPERS, dla zapewnienia wyższej jakości dokumentów i przyspieszenia ich przygotowania, istotne sprawy o charakterze horyzontalnym (zasady pomocy publicznej w sektorze energetyki, transporcie publicznym i sektorze odpadów, wytyczne dla projektów generujących dochód, wytyczne do przygotowania analizy kosztów i korzyści w sektorze transportu) zostały przygotowane we współpracy z ekspertami ww inicjatywy. Pytanie 7. Zdaniem ministerstwa określenie w harmonogramie planowanej daty podpisania pierwszych umów o dofinansowanie nie stanowi żadnej wartości dodanej, dlatego też, w celu zwiększenia przejrzystości prezentowanych danych dla potencjalnych beneficjentów, zrezygnowano z tej kolumny. Ponadto pragnę zauważyć, iż regulaminy konkursów do poszczególnych działań wyraźnie określają czas na ocenę wniosku o dofinansowanie oraz termin powiadomienia wnioskodawcy o jej wyniku. Określanie sztywnego terminu w harmonogramie jest nieuzasadnione, gdyż data decyzji o dofinansowaniu

110 wiąże się z elementami, na które instytucja zarządzająca nie ma bezpośredniego wpływu, a które zależą od takich czynników, jak np. data złożenia wniosku, proces jego ewentualnego uzupełnienia, procesu zatwierdzania list rankingowych, podpisania umowy. Pozostaję w przekonaniu, że powyższe informacje odpowiadają na pytania przedstawione przez panią poseł. Jednocześnie pragnę zapewnić, iż tempo uruchamiania programów operacyjnych jest przedmiotem stałej uwagi, zarówno Ministerstwa Rozwoju Regionalnego, jak i wszystkich instytucji uczestniczących w realizacji polityki spójności w Polsce, a miniony rok był okresem intensywnych prac nad zakończeniem budowy systemu wdrażania oraz nad eliminacją barier mających negatywny wpływ na tempo wykorzystywania środków z funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności*). Z wyrazami szacunku Sekretarz stanu Hanna Jahns Warszawa, dnia 26 września 2008 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów na interpelację posłów Zbigniewa Chmielowca i Kazimierza Moskala w sprawie nowelizacji ustawy o podatku akcyzowym (4878)

Szanowny Panie Marszałku! W związku z przesłaną przy piśmie z dnia 8 września 2008 r., znak: SPS-023-4878/08, interpelacją poselską panów posłów Zbigniewa Chmielowca i Kazimierza Moskala z dnia 2 września 2008 r. w sprawie regulacji dotyczących opodatkowania akcyzą olejów smarowych zawartych w projekcie ustawy o podatku akcyzowym, uprzejmie wyjaśniam, co następuje. Zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. b dyrektywy Rady 2003/ 96/WE wyroby klasyfikowane do kodu CN 2710 (w tym oleje smarowe oznaczone kodem CN 2710 19 71 do 2710 19 99) zaliczane są do wyrobów energetycznych podlegających opodatkowaniu podatkiem akcyzowym. Jednocześnie, stosownie do art. 2 ust. 4 lit. b tiret pierwsze, niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do produktów energetycznych wykorzystywanych do celów innych niż napędowe lub opałowe. Zatem chociaż oleje smarowe wykorzystywane w inny sposób niż jako paliwo napędowe lub grzewcze objęte są definicją produktów energetycznych w rozu*) Załączniki – w aktach Sekretariatu Posiedzeń Sejmu.

mieniu dyrektywy Rady 2003/96/WE, to są one wprost wyłączone z zakresu stosowania tej dyrektywy na mocy jej art. 2 ust. 4 lit. b tiret pierwsze i przez to nie są objęte systemem ujednoliconego podatku akcyzowego. Należy zauważyć, iż oleje smarowe, które nie są objęte ujednoliconym podatkiem akcyzowym, stanowią inną grupę wyrobów niż te, o których mowa w art. 3 ust. 1 tiret pierwsze dyrektywy Rady 92/12/EWG. Zgodnie z art. 3 ust. 3 akapit pierwszy tej dyrektywy państwa członkowskie zachowują prawo do wprowadzenia lub utrzymania w mocy podatków od tych produktów, pod warunkiem, że podatki te nie spowodują zwiększenia formalności związanych z przekraczaniem granicy w handlu między państwami członkowskimi. Ww. przepisy zostały już implementowane do krajowego porządku prawnego, tj. ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257, z późn. zm.), oraz rozporządzenia ministra finansów z dnia 26 kwietnia 2004 r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego (Dz. U. z 2006 r. Nr 72, poz. 500, z późn. zm.). Regulacje odnoszące się do olejów smarowych przewidują bowiem zwolnienia z akcyzy olejów smarowych w zależności od ich przeznaczenia. System zwolnień nie obejmuje olejów smarowych do silników, w efekcie czego oleje smarowe do silników podlegają opodatkowaniu krajową akcyzą. W tym miejscu należy podkreślić, że w sprawach połączonych C-145/06 i C-146/06 Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich stwierdził, iż dyrektywę Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej, zmienioną dyrektywą Rady 2004/75/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r., należy interpretować w ten sposób, iż nie stoi ona na przeszkodzie stosowaniu krajowych przepisów, które przewidują pobieranie podatku konsumpcyjnego od olejów smarowych w przypadku, gdy są one przeznaczone, oferowane do sprzedaży lub wykorzystywane do innych celów niż jako paliwo silnikowe lub grzewcze. Odnosząc się do podniesionego w interpelacji zarzutu niezgodności przepisów zawartych w projekcie ustawy z dnia 17 czerwca 2008 r. Prawo akcyzowe z prawem wspólnotowym, należy wyjaśnić, że projekt ten przestał być aktualny i jeszcze przed datą napisania interpelacji został zastąpiony projektem z dnia 28 sierpnia 2008 r. ustawy o podatku akcyzowym i zamieszczony w Biuletynie Informacji Publicznej. Wraz z projektem w Biuletynie Informacji Publicznej opublikowano również szczegółowe uzasadnienie proponowanych zmian. Natomiast zamieszczone w BIP projekty aktów wykonawczych, o czym wyraźnie poinformowano, mają wyłącznie charakter wstępny i nie mogą być, co zrozumiałe, na obecnym etapie prac legislacyjnych przedmiotem uzgodnień. Obecny projekt ustawy o podatku akcyzowym doprecyzowuje przepisy normujące opodat-

111 kowanie podatkiem akcyzowym olejów smarowych, które funkcjonują w aktualnej ustawie z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym. Chciałbym również zauważyć, iż analogicznie jak w przypadku innych aktów rangi ustawowej, ostateczny kształt przedmiotowego projektu będzie zdecydowany na etapie prac parlamentarnych. Wyrażam przekonanie, że udzielona odpowiedź satysfakcjonuje panów posłów Zbigniewa Chmielowca i Kazimierza Moskala. Z poważaniem Podsekretarz stanu Jacek Kapica Warszawa, dnia 29 września 2008 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Środowiska - z upoważnienia ministra na interpelację posła Tadeusza Motowidły w sprawie umieszczenia w lasach państwowych koszy na śmieci (4879)

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na interpelację posła Tadeusza Motowidły z dnia 2 września 2008 r., przekazaną do ministra środowiska przy piśmie Marszałka Sejmu RP z dnia 8 września 2008 r., znak: SPS-023-4879/08, w sprawie umieszczenia w lasach państwowych koszy na śmieci, uprzejmie informuję, jak niżej. Lasy Państwowe jako zarządca lasów Skarbu Państwa rozwiązują ten problem, walcząc nie tylko z bezpośrednimi skutkami, ale również starają się zapobiegać negatywnym zjawiskom oraz likwidować przyczyny ich powstawania. Poza uruchamianiem działań prewencyjnych, leśnicy prowadzą zakrojoną na szeroką skalę akcję uświadamiającą dla lokalnej społeczności i edukację ekologiczną w leśnych ośrodkach. Projekty skierowane są przede wszystkim do uczniów szkół podstawowych i młodzieży, z szeregu z nich korzystają również dorośli. Organizowane są cykliczne akcje zbierania odpadów i śmieci, a nadleśnictwa systemowo realizują zadanie: Czysty las. Do działań tych pozyskuje się wielu sojuszników wśród instytucji i organizacji pozarządowych takich, jak: Fundacja „Nasza Ziemia”, „Klub Gaja” czy też Towarzystwo Przyjaciół Lasu, z którymi od kilku lat organizowany jest ogólnopolski konkurs „Czysty Las” dla uczniów szkół podstawowych, gimnazjów i szkół średnich. Głównymi celami konkursu są: poprawa czystości polskich lasów, promocja zasobów przyrody i właściwych zachowań w lesie oraz edukacja ekologiczna młodzieży. Tylko właściwie ukształtowana świadomość ekologiczna społeczeństwa i przestrzeganie prawa (na mocy art. 30 ustawy z dnia 28

września 1991 r. w lasach zabrania się zanieczyszczania gleby i wód, a także zaśmiecania) może skutkować zapewnieniem czystości polskich lasów. Kosze na śmieci mogą spełniać swoją rolę wyłącznie w miejscach takich, jak: parkingi, miejsca masowego wypoczynku, pola biwakowe czy ośrodki edukacyjne. Natomiast ustawianie koszy na śmieci w głębi lasu nie tylko nie poprawi sytuacji, ale wręcz ją pogorszy. Większość leśnych szlaków turystycznych poprowadzona jest leśnymi ścieżkami zbyt wąskimi, aby mógł nimi przejechać samochód. Nie ma więc możliwości opróżniania tych koszy. Ze względu na specyfikę ekosystemu leśnego, kosze takie musiałyby być opróżniane sukcesywnie. W przeciwnym wypadku pozostawione przez turystów śmieci będą rozwłóczone przez dzikie zwierzęta, np. lisy czy dziki. Pomijając aspekt estetyczny, powoduje to zmiany behawioru dzikich zwierząt oraz wpływa niekorzystnie na ich kondycję zdrowotną. Zamiast skutkować zwiększeniem czystości lasów, ustawianie koszy w głębi lasu jest ingerencją w naturalny ekosystem leśny. W Państwowym Gospodarstwie Leśnym Lasy Państwowe działa Straż Leśna. Jej praca polegała głównie na działalności prewencyjnej w celu ochrony zasobów leśnych, wykrywaniu sprawców przestępstw i wykroczeń. Straż Leśna wraz ze Służbą Leśną na bieżąco monitorują sprawę zaśmiecania oraz, jeśli jest to możliwe, starają się pociągnąć osoby winne do odpowiedzialności prawnej. Dodać należy, że wszystkie nadleśnictwa w kraju sukcesywnie zaopatrywane są w wysokotonażowe, zamykane kontenery do zbioru śmieci, które ustawiane są w odpowiednich lokalizacjach, a ich zawartość wywożona jest na wysypiska. Dziękując za zainteresowanie się tak istotnym problemem, pragnę podkreślić, że poza walką ze skutkami zaśmiecania lasu tylko podnoszenie świadomości ekologicznej społeczeństwa, kształtowanie właściwych nawyków zachowania się w lesie oraz przestrzeganie obowiązującego prawa trwale przyczyni się do poprawy czystości polskich lasów. Podsekretarz stanu Janusz Zaleski Warszawa, dnia 26 września 2008 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Środowiska - z upoważnienia ministra na interpelację posła Tadeusza Motowidły w sprawie problemu dzikich wysypisk śmieci (4886)

Szanowny Panie Marszałku! Nawiązując do pisma z dnia 8 września 2008 r., znak: SPS-023-4886/ 08, przekazującego interpelację posła Tadeusza Mo-

112 towidły w sprawie problemu dzikich wysypisk śmieci, przedstawiam następujące wyjaśnienia. Podstawowym aktem prawnym regulującym gospodarowanie odpadami jest ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2007 r. Nr 39, poz. 251, z późn. zm.). Ustawa określa zasady postępowania z odpadami w sposób zapewniający ochronę życia i zdrowia ludzi oraz ochronę środowiska zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju, a w szczególności zasady zapobiegania powstawaniu odpadów lub ograniczania ilości odpadów i ich negatywnego oddziaływania na środowisko, a także odzysku lub unieszkodliwiania odpadów. Odpady powinny być kierowane na składowiska, jeżeli nie udało się poddać ich odzyskowi lub unieszkodliwieniu inną metodą. Składowanie odpadów stanowi jedną z metod unieszkodliwiania odpadów i jest najmniej preferowaną metodą unieszkodliwiania odpadów prowadzoną w specjalnym obiekcie, jakim jest składowisko odpadów, które spełnia określone przepisami prawa wymagania techniczne, tak aby składowanie nie powodowało uciążliwości dla środowiska, w szczególności aby nie następowało zanieczyszczenie wód i gleby. Zjawisko porzucania odpadów na tzw. dzikich wysypiskach powoduje, że otaczające środowisko nie jest należycie chronione przed ewentualnymi zanieczyszczeniami. Należy jednak zaznaczyć, że zgodnie z ustawą z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2005 r. Nr 236, poz. 2008, z późn. zm.) w regulaminie utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, który jest aktem prawa miejscowego, rada gminy określa między innymi wymagania w zakresie utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, obejmujące prowadzenie we wskazanym zakresie selektywnego zbierania i odbierania odpadów komunalnych, w tym powstających w gospodarstwach domowych, oraz częstotliwości i sposobu pozbywania się odpadów komunalnych. Ponadto górne stawki opłat ponoszonych przez właścicieli nieruchomości za usługi w zakresie odbierania odpadów komunalnych określa rada gminy w drodze uchwały oraz przy określaniu tych stawek stosuje niższe stawki, jeżeli odpady komunalne są zbierane i odbierane w sposób selektywny. Możliwe jest też zastosowanie zróżnicowanych stawek w zależności od gęstości zaludnienia na danym obszarze gminy oraz odległości od miejsca unieszkodliwiania odpadów komunalnych. Gmina kształtuje i odpowiada za poprawne gospodarowanie odpadami komunalnymi.. Problem tzw. dzikich wysypisk śmieci, stanowiących miejsca nieprzeznaczone do składowania odpadów, został uwzględniony zarówno w obowiązujących przepisach z zakresu ochrony środowiska, jak i w „Krajowym planie gospodarki odpadami 2010” (przyjętym w dniu 29 grudnia 2006 r. przez Radę Ministrów uchwałą Nr 233 (M.P. Nr 90, poz. 946), który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2007 r.). W „Krajowym planie gospodarki odpadami 2010” zostały określone m.in. kierunki działań w zakresie kształtowania systemu gospodarowania odpadami. Jednym z nich jest uporządkowanie składowisk odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne. Dla osiągnięcia celu, jakim jest bezpieczne składowanie odpadów, konieczne są działania zmierzające do doprowadzenia do końca 2009 r. stanu, w którym wszystkie składowiska będą spełniały wymagania prawa. Składowiska, które po tym terminie nie będą spełniały wymagań, będą zamykane. Podstawę prawną do likwidacji miejsc nieprzeznaczonych do składowania odpadów stanowi art. 34 ustawy o odpadach, zgodnie z którym wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji wydawanej z urzędu, nakazuje posiadaczowi odpadów ich usunięcie z miejsc nieprzeznaczonych do ich składowania. Powinno dążyć się w poszczególnych województwach do zredukowania ilości małych, nieefektywnych składowisk lokalnych i zapewnienia funkcjonowania składowisk ponadgminnych w liczbie od 5 do maksymalnie 15 obiektów w skali województwa. W przypadku składowisk odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne, na których składowane są odpady komunalne, będą preferowane obiekty obsługujące obszar zamieszkiwany przez co najmniej 150 tys. mieszkańców. Łączna wielkość składowisk w województwie powinna być wystarczająca na co najmniej 15-letni okres eksploatacji. Ze względu na zasadę bliskości, określoną w art. 9 ustawy o odpadach, zgodnie z którą odpady komunalne powinny być zagospodarowywane na obszarze województwa, gdzie zostały wytworzone, w planach wojewódzkich (obecnie aktualizowanych) zostaną określone regiony gospodarki odpadami komunalnymi, które będą obsługiwane przez regionalne zakłady zagospodarowania odpadów. Pośród zadań przewidzianych do wykonania w latach 2007–2010 wymienionych w „Krajowym planie gospodarki odpadami 2010” znajdują się m.in. zadania dotyczące: identyfikacji miejsc zanieczyszczonych odpadami i wydawania decyzji zobowiązujących podmiot korzystający ze środowiska do sporządzenia przeglądu ekologicznego tych miejsc – zadanie skierowane do starostów; wydawanie decyzji w sprawie usuwania odpadów z miejsc nieprzeznaczonych do ich składowania (w celu sukcesywnego likwidowania dzikich wysypisk odpadów, czyli usuwania odpadów z miejsc, które nie są legalnymi składowiskami odpadów lub magazynami odpadów) – zadanie skierowane do wójtów, burmistrzów i prezydentów miast. Ponadto w „Krajowym planie gospodarki odpadami 2010” zawarte zostało także zadanie dla ministra środowiska, dotyczące przeprowadzenia ogólnokrajowej kampanii edukacyjno-informacyjnej. Kampania będzie miała na celu uświadamianie i informowanie społeczeństwa, jak zmienić swoje zachowania na „przyjazne środowisku” oraz jakie to może

113 przynieść korzyści ekologiczne, zdrowotne i finansowe. Należy jednak zauważyć, iż kampania ogólnopolska nie rozwiąże wszystkich problemów związanych z gospodarowaniem odpadami komunalnymi w naszym kraju i powinna być także wspierana przez dostosowaną do problemów i warunków lokalnych edukację ekologiczną społeczeństwa prowadzoną przez jednostki samorządu terytorialnego. Z poważaniem Podsekretarz stanu Bernard Błaszczyk Warszawa, dnia 29 września 2008 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury - z upoważnienia ministra na interpelację poseł Agnieszki Hanajczyk w sprawie umożliwienia osobom zamieszkującym w zasobach towarzystw budownictwa społecznego wykupu mieszkań (4892)

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na interpelację poseł Agnieszki Hanajczyk w sprawie umożliwienia osobom zamieszkującym w zasobach towarzystw budownictwa społecznego wykupu mieszkań, nadesłaną pismem z dnia 8 września 2008 r. (znak: SPS-023-4892/08), uprzejmie przekazuję następujące informacje. Obecne przepisy nie umożliwiają osobom zainteresowanym wykupywania mieszkań z zasobów towarzystw budownictwa społecznego. Co więcej, zgodnie z art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego (DZ. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1070, z późn. zm.), lokale mieszkalne wybudowane przy wykorzystaniu kredytu z Krajowego Funduszu Mieszkaniowego nie mogą być, pod rygorem nieważności, wyodrębnione na własność, a także nie może być do nich ustanowione własnościowe prawo. Przyjęcie takiego rozwiązania miało się przyczynić do wykreowania w naszym kraju rynku najmu o umiarkowanym czynszu, bazującego na wzorcach wypracowanych w wielu krajach zachodnioeuropejskich. Wprowadzenie na początku funkcjonowania programu wsparcia budownictwa społecznego możliwości wykupywania mieszkań, będących z założeniach mieszkaniami na wynajem, mijałoby się zasadniczo z jego celami. Obecnie, po kilkunastu latach funkcjonowania przyjętych w 1995 r. rozwiązań, wydaje się, że nadszedł czas na pewną refleksję, czy bezwzględny za-

kaz wyodrębniania na własność mieszkań z zasobów TBS jest nadal uzasadniony. Prace nad jego zniesieniem muszą jednak uwzględniać szereg czynników, w tym szczególnie prawo obecnych właścicieli zasobów (towarzystw budownictwa społecznego i spółdzielni mieszkaniowych) i interes finansów publicznych. Należy zauważyć, że ryzyko związane z budową mieszkań i spłatą zobowiązań zaciągniętych na budowę ponoszą towarzystwa budownictwa społecznego. To one są stroną umowy kredytowej z Bankiem Gospodarstwa Krajowego i muszą przedstawić stosowne zabezpieczenia, a ich właściciele muszą zagwarantować odpowiednią strukturę kapitału spółek i odpowiadają za spłatę zobowiązań. Trudno więc zgodzić się ze stwierdzeniem, że kredyty są spłacane przez najemców. Nie muszą oni bowiem przedstawiać zabezpieczeń, posiadać zdolności kredytowej i ponosić ryzyka braku spłaty. Najemcy płacą towarzystwu za możliwość wynajmu od niego mieszkań i nie nabywają z tego tytułu roszczeń do wykupu zajmowanego lokalu. Podobnie sytuacja wygląda na rynku prywatnych mieszkań na wynajem, gdzie również najemcy, płacąc czynsz, pokrywają często skalkulowane w jego wysokości spłaty zobowiązań zaciągniętych przez danego właściciela na budowę mieszkania. Jednocześnie, w przeciwieństwie do najemców w lokalach prywatnych, lokatorzy mieszkań towarzystw cieszą się wieloma przywilejami, np. czynszem obniżonym do wysokości 4% wartości odtworzeniowej rocznie, co zwłaszcza w większych miastach jest wielkością niezwykle preferencyjną. Uwzględniając powyższe, wydaje się, iż umożliwienie wykupu mieszkań wybudowanych przy udziale preferencyjnego kredytu ze środków KFM musiałoby stanowić niezależną decyzję poszczególnych spółek, zaś cena uzyskana za mieszkania powinna zapewnić spłatę kredytu, a także wszelkich związanych z nim preferencji. Oprócz niskiego oprocentowania kredytu KFM-owskiego (obecnie 3,5% w skali roku) warto bowiem zauważyć inne korzyści płynące m.in. z przyjętej formuły spłaty (podwójne indeksowanie spłat, bieżąca spłata jedynie części odsetek, bardzo długi okres spłaty, do niedawna także częściowe umorzenie kredytu). Ze względu na zmianę wartości pieniądza w czasie trudno obecnie oszacować wartość tych korzyści, ale są one niemałe. Ponieważ większość środków będących w dyspozycji funduszu pochodzi z dotacji budżetowych (4,2 mld zł w latach 1995–2008) i kredytów z międzynarodowych instytucji kredytowych zaciąganych, poręczanych przez Skarb Państwa, przy podejmowaniu decyzji o umożliwieniu wykupu mieszkań z zasobów TBS musi być zapewniona troska o właściwe zabezpieczenie środków publicznych. Ważną kwestią jest również, poruszona w wystąpieniu pani poseł, możliwość prawidłowego zarządzania budynkiem, w którym zostanie wykupiona część mieszkań. Bezkrytyczne przeniesienie wzorców obowiązujących we wspólnotach mieszkanio-

114 wych mogłoby bowiem doprowadzić do zmniejszenia środków na odpowiednią eksploatację budynku, co mogłoby skutkować obniżką jego wartości, co jest ważne na przykład w kontekście zabezpieczenia kredytu ze środków Krajowego Funduszu Mieszkaniowego. Zastosowanie w tym zakresie przepisów obowiązujących w przypadku spółdzielni mieszkaniowych mogłoby być ciekawym rozwiązaniem i z pewnością zostanie ono rozważone w momencie tworzenia zapisów legislacyjnych. Obecnie w Ministerstwie Infrastruktury trwają wstępne prace koncepcyjne dotyczące modernizacji systemu wsparcia budownictwa społecznego ze środków publicznych. W ramach przygotowywania założeń do reformy systemu rozważane są, między innymi, takie kwestie, jak zmiana formy finansowania tego typu budownictwa, zredefiniowanie grupy docelowej uprawnionej do ubiegania się o mieszkanie społeczne, zmiana systemu naliczania czynszów itp. Wśród tematów, które są poddawane szczegółowej analizie, znajduje się również kwestia ewentualnego umożliwienia wykupywania na własność mieszkań wybudowanych ze środków Krajowego Funduszu Mieszkaniowego. Aktualnie oczekujemy na opinię samorządów gminnych, dotyczące obecnej konstrukcji programu wsparcia budownictwa społecznego, jego efektów i pożądanych przez gminy kierunków jego ewentualnych zmian. Odpowiednie kwestionariusze z zestawem pytań zostały wysłane do ponad 300 gmin, na terenie których realizowano inwestycje z udziałem środków Krajowego Funduszu Mieszkaniowego. System wsparcia budownictwa społecznego zostanie wkrótce oceniony także przez ekspertów Banku Światowego, w ramach realizowanego wspólnie z ministerstwem programu badawczego. Na zakończenie chciałbym podkreślić, że umożliwienie wyodrębniania na własność mieszkań TBS-owskich nie może być celem samym w sobie, lecz musi stanowić element szerszych działań, prowadzących do zreformowania obecnie istniejącego systemu budownictwa społecznego. Ostateczne rozwiązania zostaną wypracowane w porozumieniu z zainteresowanymi środowiskami lokatorów, inwestorów i samorządów terytorialnych, z uwzględnieniem celów polityki mieszkaniowej państwa i dbałością o racjonalne wydatkowanie środków publicznych. Pierwsze bardziej szczegółowe założenia reformy będą upublicznione pod koniec pierwszego półrocza 2009 r. Z poważaniem Podsekretarz stanu Piotr Styczeń Warszawa, dnia 29 września 2008 r. Odpowiedź
sekretarza stanu w Ministerstwie Rozwoju Regionalnego - z upoważnienia ministra na interpelację poseł Izabelli Sierakowskiej w sprawie złożonego przez gminę Nałęczów projektu pn.: Budowa Parku Wodnego „Termy Nałęczowskie – EURO SPA 2012” (4893)

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na pismo z dnia 8 września br., znak: SPS023-4893/08, dotyczące interpelacji pani poseł Izabeli Sierakowskiej we sprawie przedsięwzięcia „Termy Nałęczowskie – EURO SPA 2012”, pragnę podkreślić, że decyzja o ostatecznym kształcie listy projektów indywidualnych dla działania 6.4: Inwestycje w produkty turystyczne o znaczeniu ponadregionalnym Programu Operacyjnego „Innowacyjna gospodarka” 2007– –2013 została podjęta z pełną świadomością i z głębokim przekonaniem, iż wybrane inwestycje wpisują się w kryteria i założenia działania 6.4 PO IG w sposób wyróżniający je spośród pozostałych zgłoszonych podczas naboru projektów, w znaczący sposób wpływają na rozwój społeczno-gospodarczy kraju w obszarze turystyki oraz mają realną możliwość realizacji ze środków funduszy unijnych. Jednocześnie w nawiązaniu do przedstawionych pytań pragnę poinformować, że na przesunięcie projektu „Budowa Parku Wodnego Termy Nałęczowskie – EURO SPA 2012” z 14 miejsca listy podstawowej na 4 miejsce listy rezerwowej (zmiana de facto o 3 miejsca rankingowe) miały wpływ wyniki konsultacji społecznych przeprowadzonych od 20 czerwca br. do 21 lipca br. oraz opinie i uwagi zgłoszone podczas spotkania uzgodnieniowego, które odbyło się 17 lipca br. Efektem konsultacji była dodatkowa weryfikacja inwestycji pozwalająca ocenić ich potencjał w kontekście szans na dynamizację rozwoju gospodarczego poprzez rozwój turystyki. Pierwszy projekt listy został uzupełniony o cztery projekty złożone w procesie naboru, które mogą stać się „kołem zamachowym” dla kolejnych inwestycji aktywizujących region i powodujących, że w biedniejszych województwach będą powstawać atrakcyjne dla mieszkańców innych regionów oraz państw ośrodki. Zmiana pozycji części projektów na liście wynika dodatkowo z faktu, iż w celu umożliwienia realizacji największej liczby inwestycji przyjęto inną koncepcję indykatywnego wyliczenia poziomu dofinansowania przedsięwzięć. Podział środków na liście poddanej konsultacjom z dnia 20 czerwca br. zakładał dofinansowanie projektu na poziomie określonym zgodnie z mapą pomocy regionalnej. Obecnie pułap dofinansowania zgodny z mapą pomocy regionalnej utrzymano w przypadku projektów, dla których przewiduje się występowanie pomocy regionalnej, zaś dla pozostałych określono go na poziomie maksymalnie do 60% całkowitych kosztów kwalifikowanych.

115 Umieszczenie projektu „Termy Nałęczowskie – EURO SPA 2012” na liście jest warunkową deklaracją jego dofinansowania, związaną z zarezerwowaniem środków na realizację w ramach budżetu, nie stanowi natomiast gwarancji jego dofinansowania. Wpisanie ww. projektu na listę rezerwową oznacza, że przedsięwzięcie może uzyskać wsparcie w momencie powstania oszczędności w ramach listy podstawowej lub jeśli inny projekt z listy podstawowej zostanie z niej usunięty, zwalniając środki na przesunięcie kolejnego projektu z listy rezerwowej, zgodnie z zasadami określonymi w wytycznych ministerstwa rozwoju regionalnego w zakresie jednolitego systemu zarządzania i monitoringu projektów indywidualnych zgodnych z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, obowiązujące od dnia 4 stycznia 2007 r. Instytucja zarządzająca podczas monitorowania projektów przed podpisaniem umowy o dofinansowanie będzie szczególnie zwracać uwagę na terminowość przygotowania inwestycji do realizacji, co w przypadku niewypełniania zobowiązań skutkować będzie usunięciem przedsięwzięć z listy i umożliwieniem dofinansowania kolejnych projektów. Reasumując, wsparcie projektu „Termy Nałęczowskie – EURO SPA 2012” ze środków unijnych, jest możliwe. W związku z tym, że lista indykatywna powstaje w oparciu o zgłoszenie, bez szczegółowego studium wykonalności, zdaniem instytucji zarządzającej programem projekty znajdujące się obecnie na liście rezerwowej mają wszelkie szanse na otrzymanie dofinansowania po dokładnym przeanalizowaniu kompletu wymaganej dokumentacji. Z wyrazami szacunku Sekretarz stanu Hanna Jahns Warszawa, dnia 26 września 2008 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia - z upoważnienia ministra na interpelację posła Krzysztofa Tchórzewskiego w sprawie sprzeciwu NSZZ „Solidarność” wobec planowanego włączenia Państwowej Inspekcji Sanitarnej do administracji zespolonej (4896)

Szanowny Panie Marszałku! W związku z pismem Pana Marszałka z dnia 11 września 2008 r., znak: SPS-023-4896/08, przekazującym interpelację poselską pana posła Krzysztofa Tchórzewskiego z dnia 20 lipca 2008 r. w sprawie projektu ustawy o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w organizacji i podziale zadań w województwie, który zakłada ponowne włączenie Państwowej Inspekcji

Sanitarnej do administracji zespolonej, przekazuję następujące stanowisko w przedmiotowej sprawie. Informacji na temat zasadności wprowadzania zmian w ustawie o Państwowej Inspekcji Sanitarnej udzieliłam Panu Marszałkowi w dniu 19 sierpnia 2008 r. przy piśmie znak GIS-BI-070-7-1/MK/08 w odpowiedzi na poprzednią interpelację pana posła Krzysztofa Tchórzewskiego przekazaną przy piśmie znak: SPS-023-4427/08 z dnia 24 lipca 2008 r. Pragnę jednak poinformować o nowych okolicznościach, które mogą mieć wpływ na kształt i podział odpowiedzialności pomiędzy resortami, instytucjami i organizacjami działającymi na rzecz zdrowia publicznego w Polsce. Sejm Rzeczypospolitej Polskiej powołał w Komisji Zdrowia podkomisję stałą do spraw zdrowia publicznego. W planie pracy podkomisji znajduje się dyskusja nad projektem ustawy o zdrowiu publicznym. Główny inspektor sanitarny został przeze mnie powołany do współpracy z podkomisją stałą do spraw zdrowia publicznego. Stworzenie nowych instrumentów prawnych pozwoli w sposób najbardziej efektywny wykorzystywać dostępne środki na profilaktykę, promocję zdrowia, a w konsekwencji na medycynę naprawczą, tak aby decydenci – organizatorzy ochrony zdrowia na różnych szczeblach zarządzania, mogli dostosować działania w obszarze zdrowia publicznego do warunków wynikających z bieżącej sytuacji epidemiologicznej i wynikających stąd potrzeb lokalnych. Koordynatorem tych działań jest i winna być Państwowa Inspekcja Sanitarna. Podjęcie prac nad projektem ustawy o zdrowiu publicznym byłoby zbieżne z oczekiwaniami autorytetów naukowych, samorządów terytorialnych oraz innych instytucji i organizacji działających w obszarze zdrowia publicznego. Wprowadzenie nowych uregulowań istotnych dla funkcjonowania Państwowej Inspekcji Sanitarnej jest spójne z zamierzeniami ministra zdrowia na rok 2009. Doświadczenia i osiągnięcia podległej ministrowi zdrowia Państwowej Inspekcji Sanitarnej stanowić będą fundament w budowaniu sieci współpracy na rzecz zdrowia publicznego i pozwolą na skuteczne skoordynowanie działań zmierzających do poprawy warunków zdrowotnych życia Polaków. Projekt ustawy o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w organizacji i podziale zadań w województwie nie zakłada zmiany istoty działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej w warunkach zespolenia, gdyż destabilizacja funkcjonowania służby sanitarno-epidemiologicznej byłaby równoznaczna z naruszeniem bezpieczeństwa w obszarze zdrowia publicznego. Z poważaniem Podsekretarz stanu Marek Twardowski Warszawa, dnia 30 września 2008 r.

116 Odpowiedź
szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów - z upoważnienia prezesa Rady Ministrów na interpelację posła Mariusza Kamińskiego w sprawie domniemanego użycia służb specjalnych w celu wyjaśnienia sprawy przecieku do mediów informacji o instrukcjach medialnych dla polityków Platformy Obywatelskiej (4907)

Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Środowiska - z upoważnienia ministra na interpelację posła Lecha Kołakowskiego w sprawie wprowadzenia w UE pakietu klimatycznego (4910)

Szanowny Panie Marszałku! Z upoważnienia prezesa Rady Ministrów przedkładam odpowiedź na interpelację pana posła Mariusza Kamińskiego w sprawie domniemanego użycia służb specjalnych w celu wyjaśnienia sprawy przecieku do mediów informacji o instrukcjach medialnych dla polityków Platformy Obywatelskiej, przekazaną pismem z 11 bm. (sygn. SPS-023-4907/08). Pan poseł Mariusz Kamiński, powołując się na bliżej nieokreślone „doniesienia prasowe” oraz „docierające sygnały”, sformułował następujące pytania (zachowuję oryginalną ortografię, interpunkcję i deklinację): „1) Czy prawdą, jest to, że w związku z doniesieniami prasowymi n.t.”Przekazów dnia”w Centrum Informacyjnym Rządu i Departamencie Komunikacji Społecznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów przeprowadzona została szczegółowa kontrola mająca na celu wyjaśnienie kto przekazał takie informacje dla mediów? 2) Czy prawdą jest to, że do postępowania sprawdzającego użyto Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego? 3) Czy w ramach postępowania wyjaśniającego sprawdzano komputery pracowników Centrum Informacyjnym Rządu i Departamencie Komunikacji Społecznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów?” Uprzejmie informuję, że nie jest prawdą, jakoby – w związku z doniesieniami prasowymi nt. „Przekazów dnia” – w Centrum Informacyjnym Rządu i Departamencie Komunikacji Społecznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów przeprowadzona została jakakolwiek kontrola. Co za tym idzie, pozostałe pytania pana posła Mariusza Kamińskiego są bezprzedmiotowe. Z poważaniem Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów Tomasz Arabski Warszawa, dnia 29 września 2008 r.

Odpowiadając na pismo z dnia 11 września 2008 r., znak: SPS-023-4910/08 dot. interpelacji posła Lecha Kołakowskiego w sprawie wprowadzenia w UE pakietu klimatycznego, uprzejmie informuję, że obecnie trwają negocjacje projektów dokumentów pakietu energetyczno-klimatycznego, które zostały zaproponowane przez Komisję Europejską. Ministerstwo Środowiska, współpracując z Ministerstwem Gospodarki, Ministerstwem Finansów i Urzędem Komitetu Integracji Europejskiej, bierze aktywny udział w tych negocjacjach, uważając, że zgodnie z konkluzjami Rady Europejskiej z marca 2007 i 2008 r. pakiet energetyczno-klimatyczny powinien uwzględnić „okoliczności krajowe oraz osiągnięcia w stosunku do zobowiązań protokołu z Kioto”. Zabiegamy więc, by rozwiązania legislacyjne proponowane w pakiecie energetyczno-klimatycznym uwzględniały polską strukturę generacji energii elektrycznej opartej w ponad 90% na węglu. Należy podkreślić, że Polska walczy o korzystne i sprawiedliwe wynegocjowanie zgodnego z dotychczasowymi decyzjami rozdziału zobowiązań na poszczególne kraje członkowskie. W celu uniknięcia znacznego wzrostu cen energii elektrycznej z powodu wprowadzenia pakietu energetyczno-klimatycznego zostało przygotowane oficjalne stanowisko ws. negocjacji pakietu. Najważniejsze elementy stanowiska Polski dotyczą uwzględnienia dotychczas poniesionych wysiłków redukcyjnych (od roku bazowego protokołu z Kioto do 2005 r.) w zobowiązaniach do 2020 r. Zabiegamy m.in. o stopniowe wprowadzanie zakupu uprawnień na aukcji przez sektor energetyki, tak jak jest to przewidziane dla przemysłu. Domagamy się specjalnego potraktowania ciepłownictwa sieciowego. Jednocześnie podtrzymujemy postulat elastycznego podejścia do rozliczania uprawnień z EU ETS i Effort sharing oraz rozszerzenia listy sektorów narażonych na wyciek emisji CO2 na sektor energetyki w krajach położonych na obrzeżach UE, jak również wdrożenia odpowiednich mechanizmów prowadzenia aukcji uprawnień, tak aby przeciwdziałać spekulacjom i nadmiernym fluktuacjom cen uprawnień. Skuteczność działań negocjatorów jest uzależniona od pozyskania wsparcia ze strony innych państw członkowskich, a także skorelowanych działań polskich eurodeputowanych. Istotne znaczenie ma także wywieranie wpływu na ostateczny kształt pakietu przez organizacje branżowe na poziomie różnych instytucji Unii Europejskiej. W sierpniu br. Komitet Europejski Rady Ministrów wdrożył plan działań – negocjacje pakietu

117 energetyczno-klimatycznego, którego celem było określenie programu koniecznych działań w ramach procesu negocjacji pakietu energetyczno-klimatycznego. Lista działań zawiera zakres zadań z podziałem na organy administracji, w tym Ministerstwa Środowiska. W załączeniu przekazuję harmonogram w związku z pracami nad pakietem energetyczno-klimatycznym, w którym przedstawiono szczegółowo najważniejsze działania Ministerstwa Środowiska, Ministerstwa Gospodarki i Ministerstwa Finansów od maja 2008 r., mające na celu przyjęcie pakietu energetyczno-klimatycznego w formie jak najbardziej korzystnej dla Polski*). Podsekretarz stanu Janusz Zaleski Warszawa, dnia 30 września 2008 r. Odpowiedź
ministra nauki i szkolnictwa wyższego na interpelację posła Mieczysława Golby w sprawie uznawania dokumentów o wykształceniu uzyskanym w krajach nienależących do UE przez obywateli polskich (4914)

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na interpelację pana posła Mieczysława Golby (pismo z dnia 11 września 2008 r., znak SPS-023-4914/08) w sprawie nostryfikacji dyplomów i uznawania kwalifikacji zawodowych, uprzejmie wyjaśniam, co następuje. Przepis art. 192 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym wskazuje, że zasady uznawania dyplomów ukończenia studiów uzyskane za granicą za równorzędne z dyplomami uzyskiwanymi w kraju określają umowy międzynarodowe, a w przypadku braku umów międzynarodowych uznanie odbywa się w drodze nostryfikacji. Obowiązującym obecnie aktem wykonawczym jest rozporządzenie ministra edukacji i nauki z dnia 24 lutego 2006 r. w sprawie nostryfikacji dyplomów ukończenia studiów wyższych uzyskanych za granicą (Dz. U. z 2006 r. Nr 37, poz. 255, ze zm.). Nostryfikacji dyplomów ukończenia studiów wyższych dokonuje rada jednostki organizacyjnej uczelni, uprawniona do nadawania stopnia naukowego doktora określonej dziedziny nauki lub dziedziny sztuki oraz dyscyplin naukowych i artystycznych odpowiadających kierunkowi studiów wyższych, potwierdzonych dyplomem. W przypadku dyplomu kończenia studiów wyższych, które w polskiej uczelni są prowadzone na więcej niż jednym kierun*) Załącznik – w aktach Sekretariatu Posiedzeń Sejmu.

ku studiów albo jako studia międzykierunkowe, wyznaczana jest rada wiodąca. Postępowanie nostryfikacyjne może obejmować odbycie określonych zajęć dydaktycznych, a także złożenie egzaminów. W zaświadczeniu wydawanym po przeprowadzeniu postępowania nostryfikacyjnego stwierdza się równorzędność z odpowiednim polskim dyplomem i tytułem zawodowym. Pragnę zwrócić uwagę na fakt, iż przepisy rozporządzenia przewidują możliwość zwalniania z postępowania nostryfikacyjnego osób, które: — ubiegają się o przyjęcie na studia drugiego stopnia lub studia podyplomowe, — ubiegają się o przyjęcie na studia trzeciego stopnia albo na studia doktoranckie w placówce naukowej, jeżeli posiadają dyplom ukończenia studiów wyższych wydany w systemie edukacji państwa członkowskiego Unii Europejskiej, EOG lub Konfederacji Szwajcarskiej, uprawniający do przyjęcia na studia doktoranckie. Obecnie trwają prace nad nowelizacją przedmiotowego rozporządzenia, która ma na celu rozszerzenie grupy osób objętych możliwością zwalniania z nostryfikacji w celu podjęcia studiów doktoranckich lub otwarcia przewodu doktorskiego w polskiej uczelni lub placówce naukowej. Możliwością zwolnienia z nostryfikacji będą dodatkowo objęte osoby posiadające dyplom ukończenia studiów wyższych uzyskany w państwie – stronie Konwencji o uznaniu kwalifikacji związanych z uzyskaniem wyższego wykształcenia w Regionie Europejskim, sporządzonej w Lizbonie dnia 11 kwietnia 1997 r. (do konwencji przystąpiło 48 państw). Ze wskazanymi w interpelacji państwami, tj. Białorusią i Ukrainą, zostały podpisane dwustronne umowy w celu umożliwienia kontynuowania nauki, tj.: Umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Białorusi o uznaniu ekwiwalencji w szkolnictwie wyższym, równoważności stopni naukowych i stopni w zakresie sztuki (umowa weszła w życie w dniu 12 grudnia 2005 r.) oraz Umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Gabinetem Ministrów Ukrainy o wzajemnym uznawaniu akademickim dokumentów o wykształceniu i równoważności stopni (umowa weszła w życie w dniu 20 czerwca 2006 r.). Trwają prace nad podobną Umową między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Federacji Rosyjskiej o wzajemnym uznawaniu dokumentów o wykształceniu. Zatem obowiązujące przepisy nie stanowią bariery dla osób zamierzających kontynuować naukę w Polsce. Jeśli chodzi o podejmowanie pracy, dokumenty potwierdzające wykształcenie podlegają nostryfikacji, szczególnie w przypadku zawodów, dla których polskie przepisy prawne przewidują konieczność spełnienia określonych wymagań kwalifikacyjnych. Nostryfikacja jest procedurą umożliwiającą uzupełnienie różnic w uzyskanym wykształceniu, po porównaniu z polskimi wymaganiami. Pragnę także zwrócić uwagę na fakt, iż w Unii Europejskiej, w zawodach takich jak lekarz, lekarz

118 dentysta, pielęgniarka, położna, farmaceuta, lekarz weterynarii i architekt dokonano harmonizacji kształcenia. Dyplomy uzyskane w państwach „trzecich” mogą być uznane przez „przyjmujące” państwo członkowskie po spełnieniu wymagań odnośnie treści kształcenia, określonych w dyrektywie 2005/ 36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz. Urz. UE L 255 z 20.09.2005, str. 22, ze zm.), co jest możliwe w drodze nostryfikacji. Z wyrazami szacunku Minister Barbara Kudrycka Warszawa, dnia 26 września 2008 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi - z upoważnienia ministra na interpelację posła Romana Kaczora w sprawie projektu zmian w systemie ubezpieczeń społecznych rolników (4916)

Szanowny Panie Marszałku! Nawiązując do pisma z dnia 11 września 2008 r., znak: SPS-023-4916/08, przy którym przedłożona została interpelacja posła Romana Kaczora w sprawie projektu zmian w systemie ubezpieczeń społecznych rolników, uprzejmie wyjaśniam, co następuje. Propozycje zawarte w projekcie ustawy o zmianie ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników stanowią dopiero wstęp do generalnej reformy systemu ubezpieczenia społecznego rolników, nad założeniami do której w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi trwają prace analityczne i studyjne. Rozważana jest obecnie także propozycja sekretarza stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów pana Michała Boniego odnośnie do powołania międzyresortowego zespołu do spraw reformy systemu ubezpieczenia społecznego rolników. W projekcie ustawy o zmianie ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników zaproponowano, aby zróżnicowanie składek na ubezpieczenie emerytalno-rentowe oprzeć o wielkość gospodarstwa rolnego wyrażoną w hektarach przeliczeniowych użytków rolnych tego gospodarstwa. Jest to jedna z przyjętych obecnie metod szacowania dochodu z gospodarstwa rolnego, ponieważ prezes GUS ogłasza corocznie wysokość przeciętnego dochodu z pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym z 1 ha przeliczeniowego. Poza tym na wyborze tej metody zaważyły łatwość i szybkość wprowadzenia tego rozwiązania w życie przy jednoczesnym ograniczeniu kosztów związanych z jego wprowadzeniem. Zgodnie z ww. projektem podwyższenie i zróżnicowanie składek na ubezpieczenie emerytalno-rentowe rolników obejmie rolników prowadzących gospodarstwa rolne po-

wyżej 50 ha przeliczeniowych użytków rolnych. Zgadzam się, że docelowo wysokość składek na ubezpieczenie emerytalno-rentowe powinna być powiązana z faktycznie osiąganym dochodem w gospodarstwie rolnym. Musiałoby się to jednak wiązać z prowadzeniem powszechnej rachunkowości rolnej, a to jest materia wykraczająca poza zakres przedmiotowy ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników. Co zaś tyczy się różnic w podejściu do rolnictwa na tle innych gałęzi gospodarki, uprzejmie informuję, że dla współczesnej gospodarki rynkowej charakterystyczna jest ingerencja państwa ukierunkowana na stabilizację rynku rolno-żywnościowego oraz ochronę dochodów uzyskiwanych w rolnictwie. Współczesne teorie ekonomiczne w zasadzie nie kwestionują konieczności stosowania interwencjonizmu państwowego w sektorach, gdzie mechanizm wolnego rynku nie może sprawnie funkcjonować, a takim sektorem jest bez wątpienia polskie rolnictwo rozdrobnione i w większości niedochodowe. Interwencjonizm agrarny, podejmowany jako aktywne i celowe oddziaływanie państwa na procesy gospodarcze oraz społeczne, stawia sobie za cel przede wszystkim poprawę parytetu dochodów ludności rolniczej i nierolniczej, podwyższenie efektywności wykorzystania zasobów produkcyjnych w rolnictwie, stabilizację rynków rolnych, a także zapewnienie bezpieczeństwa żywnościowego kraju. Należy zaznaczyć, że z doświadczeń krajów najbardziej rozwiniętych wynika, iż pewien zakres interwencjonizmu w rolnictwie jest i będzie niezbędny, nawet jeżeli zbliżymy się do osiągnięcia powyższych celów, gdyż rolnictwo jest specyficznym działem gospodarki, którego rozwój i zadawalające spełnianie funkcji społecznych w ramach gospodarki rynkowej wymaga szerokiego wsparcia rządowego. Bez ochrony i niezbędnego zakresu interwencjonizmu rolnictwo nie ma szans sprostać konkurencji innych działów gospodarki i upada. Państwo powinno więc ingerować na rynku rolnym, a rozmiar ingerencji powinien być uzależniony od aktualnej kondycji rolnictwa. Z poważaniem Podsekretarz stanu Artur Ławniczak Warszawa, dnia 30 września 2008 r. Odpowiedź
sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych - z upoważnienia ministra na interpelację posła Pawła Kowala w sprawie organizacji koncertu „Granica 803” w Dołhobyczowie (4935)

Szanowny Panie Marszałku! W związku z interpelacją pana posła Pawła Kowala (pismo nr SPS-023-4935/08 z dnia 11 września 2008 r.) w sprawie

119 organizacji koncertu „Granica 803” w Dołhobyczowie uprzejmie informuję: Obowiązujące przepisy rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) nie dają możliwości utworzenia strefy bezwizowej na granicy zewnętrznej UE. Również rozporządzenie Rady (WE) nr 539/ 2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniające państwa trzecie, których obywatele są obowiązani posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu, nie dopuszcza możliwości zwolnienia z obowiązku posiadania wizy obywateli państw trzecich poza wyjątkami określonymi w art. 4 tego rozporządzenia (posiadacze paszportów dyplomatycznych, załogi cywilnych samolotów i statków, uczestnicy misji ratunkowych). Komenda Główna Straży Granicznej zwróciła się do Ministerstwa Spraw Zagranicznych o opinię w kwestii możliwości utworzenia strefy bezwizowej na granicy polsko-ukraińskiej w związku z organizowanym w Dołhobyczowie w ramach Europejskich Dni Dobrosąsiedztwa koncertem „Granica 803”. Odpowiedź Ministerstwa Spraw Zagranicznych przekazana Komendzie Głównej Straży Granicznej uwzględniała przedstawiony wyżej stan prawny. W ocenie Ministerstwa Spraw Zagranicznych możliwość dalszego rozwoju kontaktów społeczności lokalnych, wymiany kulturalnej i współpracy regionalnej na terenach przygranicznych Polski i Ukrainy stworzy podpisana 28 marca 2008 r. Umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Gabinetem Ministrów Ukrainy o zasadach małego ruchu granicznego. Przewiduje ona przemieszczanie się bez wiz mieszkańców strefy przygranicznej Polski i Ukrainy, posiadających zezwolenia małego ruchu granicznego. Po ratyfikacji i wejściu w życie tej umowy organizowanie wspólnych przedsięwzięć kulturalnych po obu stronach granicy polsko-ukraińskiej, o podobnym charakterze jak wspomniany koncert „Granica 803”, nie będzie się wiązało z poszukiwaniem możliwości wyjątkowego zwolnienia z obowiązku wizowego uczestników ze strony ukraińskiej. Z wyrazami szacunku Sekretarz stanu Jan Borkowski Warszawa, dnia 29 września 2008 r. Odpowiedź
ministra skarbu państwa na interpelację poseł Iwony Arent w sprawie waloryzacji wartości nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (4944)

Szanowny Panie Marszałku! W związku z interpelacją Posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej pani Iwony Arent z dnia 2 września 2008 r. w sprawie waloryzacji wartości nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej uprzejmie informuję, co następuje. W ramach obowiązujących przepisów ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej oraz przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami waloryzacja wartości nieruchomości pozostawionych, wartości prawa własności nieruchomości nabytego w ramach tzw. prawa zaliczenia oraz rekompensat z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, wypłacanych od grudnia 2006 r. przez Bank Gospodarstwa Krajowego, dokonywana jest w oparciu o wskaźnik wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych. Wynika to z faktu, iż do chwili obecnej nie została wykonana dyspozycja zawarta w art. 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami dotycząca ogłaszania przez prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w drodze obwieszczeń w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” wskaźników zmian cen nieruchomości. Obowiązek nałożony przez ww. przepis ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami powinien być wykonany, gdyż służy on realizacji konstytucyjnej zasady ochrony praw słusznie nabytych przez osoby uprawnione, obejmującej również prawo do uzyskania zwaloryzowanego prawa majątkowego. W powyższej sprawie w roku bieżącym dwukrotnie zwracałem się do prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Prezes Głównego Urzędu Statystycznego w piśmie z dnia 29.04.2008 r. stwierdził, że Główny Urząd Statystyczny kontynuuje prace, których celem jest opracowywanie metodologii obliczania wskaźników zmian cen nieruchomości, uzyskanie dostępu do wiarygodnego źródła danych o cenach nieruchomości oraz określenie rodzaju zbieranych informacji niezbędnych do obliczania wskaźników dla poszczególnych typów nieruchomości. Rozpoczęte działania dotyczące pozyskiwania danych jak również opracowywania metodologii obliczania wskaźników pozwolą na opracowanie

120 wskaźników zmian cen wybranych typów nieruchomości. Z poważaniem Minister Aleksander Grad Warszawa, dnia 30 września 2008 r. Odpowiedź
sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej - z upoważnienia ministra na interpelację posłów Joanny Skrzydlewskiej i Jarosława Urbaniaka w sprawie możliwości zawieszenia obowiązku odprowadzania składek na ubezpieczenia społeczne wobec kobiet wychowujących dziecko do lat 4 i prowadzących działalność gospodarczą, jednak nieosiągających z tego tytułu żadnych dochodów (4954)

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na wystąpienie Pana Marszałka z dnia 16 września 2008 r., znak SPS-023-4954/08, w sprawie interpelacji posłów pani Joanny Skrzydlewskiej i pana Jarosława Urbaniaka z dnia 5 września 2008 r., znak BK-023-4968/08, dotyczącej możliwości zawieszenia obowiązku odprowadzania składek na ubezpieczenia społeczne przez kobiety wychowujące dziecko do lat 4 i jednocześnie prowadzące działalność gospodarczą, z której nie uzyskują dochodów, uprzejmie proszę o przyjęcie następujących wyjaśnień. Zgodnie z treścią art. 13 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 11, poz. 74, z późn. zm.) osoba fizyczna prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą podlega obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności do dnia zaprzestania wykonywania tej działalności, z wyłączeniem okresu, na który wykonywanie działalności zostało zawieszone na podstawie przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Ustawa z dnia 10 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 141, poz. 888) umożliwiła zawieszenie działalności gospodarczej przez przedsiębiorców niezatrudniających pracowników na okres od 1 miesiąca do 24 miesięcy. W okresie zawieszenia działalności ubezpieczony nie podlega obowiązkowym ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym oraz ubezpieczeniu zdrowotnemu, nie ma też obowiązku opłacania składek na te ubezpieczenia. W myśl art. 36a ust. 1 ustawy o s.u.s. ubezpieczenie emerytalne i rentowe w okresie zawieszenia wy-

konywania działalności gospodarczej na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej przez osoby prowadzące pozarolniczą działalność gospodarczą jest dobrowolne. Przedsiębiorca w okresie zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej nie opłaca ubezpieczenia chorobowego i wypadkowego. Natomiast zgodnie z ust. 3 przywołanego artykułu za okres zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej przedsiębiorca niezatrudniający pracowników nie ma obowiązku składania deklaracji rozliczeniowej oraz opłacania składek na ubezpieczenia społeczne. W okresie zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej przedsiębiorca nie może wykonywać działalności gospodarczej i osiągać bieżących przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej. Zatem kobieta prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą i jednocześnie wychowująca dziecko ma prawo skorzystać z zawieszenia prowadzenia działalności na okres do 24 miesięcy. Należy jednak podkreślić, że okres nieopłacania składek nie jest zaliczany do okresów ubezpieczeniowych, od których zależą uprawnienia do świadczeń. Zatem do decyzji osoby prowadzącej pozarolniczą działalność należy, czy godzi się ponieść ryzyko związane z brakiem ubezpieczenia. Należy podkreślić, że zgłoszenie w organie ewidencyjnym zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej porządkuje sytuację prawną przedsiębiorcy w zakresie wszelkich zobowiązań publicznoprawnych tak w sferze ubezpieczeń społecznych, jak i podatkowych. Kwestia łączenia pracy zarobkowej i wychowywania dzieci jest dylematem większości kobiet aktywnych zawodowo, trudno się zatem dopatrywać przejawów dyskryminacji osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą w stosunku do kobiet zatrudnionych na etacie pod tym względem. Po urlopie macierzyńskim kobiety będące pracownikami również muszą podjąć decyzję, czy wracają do pracy, rezygnując ze sprawowania całodziennej opieki nad dzieckiem czy przechodzą na urlop wychowawczy, nie osiągając w tym okresie dochodów. Osoby prowadzące pozarolniczą działalność gospodarczą, o ile są ubezpieczone chorobowo, również otrzymują zasiłek macierzyński i w tym okresie nie opłacają składek. W tym okresie i po zakończeniu pobierania zasiłku macierzyńskiego mogą prowadzić działalność, dostosowując czas pracy do swojej aktualnej sytuacji życiowej. W przypadku gdy ta działalność nie przynosi dochodu warto rozważyć jej zawieszenie. Z uwagi na fakt, że obowiązujące przepisy pozwalają na zawieszenie prowadzenia działalności gospodarczej i zaniechanie w tym okresie opłacania składek wszystkim prowadzącym działalność gospodarczą, nie widzę aktualnie przesłanek do tworzenia szczegółowych regulacji w tym zakresie dla kobiet wychowujących dzieci. Jednocześnie pragnę wskazać, że resort pracy i polityki społecznej, reali-

121 zując politykę prorodzinną ma cały czas na względzie wszystkie grupy ubezpieczonych. Z wyrazami szacunku Sekretarz stanu Jarosław Duda Warszawa, dnia 30 września 2008 r. Odpowiedź
sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji Narodowej - z upoważnienia ministra na interpelację posłów Marka Zielińskiego i Macieja Orzechowskiego w sprawie zmian w zakresie egzaminów potwierdzających kwalifikacje zawodowe (4956)

Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na interpelację panów posłów Marka Zielińskiego i Macieja Orzechowskiego (nr SPS-023-4956/08) w sprawie zmian w zakresie egzaminów potwierdzających kwalifikacje zawodowe, uprzejmie wyjaśniam. Przepisy rozporządzenia ministra edukacji narodowej z dnia 30 kwietnia 2007 r. w sprawie warunków i sposobu oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy oraz przeprowadzania sprawdzianów i egzaminów w szkołach publicznych (Dz. U. Nr 83, poz. 562, z późn. zm.) określają m.in. cel, organizację i przebieg egzaminu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe, jego strukturę, a także progi „zdawalności” poszczególnych etapów tego egzaminu. Zawarte w tych przepisach ustalenie dotyczące przeprowadzania egzaminu zawodowego dwukrotnie w roku kalendarzowym, z prawem przystępowania w zimowej sesji egzaminacyjnej tylko dla niezbyt licznej grupy absolwentów szkół, kończących zajęcia dydaktyczno-wychowawcze w styczniu, jest spowodowane przede wszystkim względami organizacyjno-finansowymi. Egzamin zawodowy przeprowadzany jest dla absolwentów szkół w ośrodkach egzaminacyjnych, którymi w większości przypadków są ukończone przez nich szkoły, a egzaminatorami są nauczyciele poszczególnych zawodów, którzy nie uczyli osób przystępujących do egzaminu. Organizowanie egzaminu w trakcie trwania rocznych zajęć dydaktyczno-wychowawczych skutkowałoby koniecznością odwoływania tych zajęć dla uczniów (słuchaczy) szkół zawodowych, które na czas trwania egzaminu zostały uznane za ośrodki egzaminacyjne. Taka sytuacja ma właśnie miejsce w zimowej sesji egzaminacyjnej, która w jednych województwach przypada na okres ferii, a w innych poza tym okresem. Istotna trudność w zorganizowaniu egza-

minów zawodowych w dodatkowych terminach tkwi też w braku możliwości przygotowania jeszcze większej liczby arkuszy egzaminacyjnych, ponieważ występują kłopoty z pozyskaniem autorów zadań. Nauczyciele przedmiotów zawodowych nie posiadają zazwyczaj kwalifikacji z zakresu pomiaru dydaktycznego i przygotowywane przez nich zadania nie nadają się do wykorzystania na egzaminie. Kilka osób odpowiedzialnych w każdej z 8 okręgowych komisji egzaminacyjnych za przygotowanie i przeprowadzenie egzaminów zawodowych nie jest w stanie opracować wraz z autorami jeszcze większej liczby arkuszy egzaminacyjnych, niż czynią to obecnie. Uwzględnić też należy, że zaprojektowany arkusz egzaminacyjny może być wykorzystany na egzaminie po standaryzacji, co wymaga zastosowania go na egzaminie próbnym. Proszę też zauważyć, iż obecnie egzamin potwierdzający kwalifikacje w zawodach na poziomie kwalifikacji technika oraz etap pisemny tego egzaminu dla absolwentów szkół prowadzących kształcenie na poziomie kwalifikacji zasadniczych odbywa się w trakcie trwania rocznych zajęć dydaktyczno-wychowawczych. Nauczyciele wchodzący w skład zespołów nadzorujących ten egzamin wykonują swoją pracę w ramach pensum, bez dodatkowego wynagrodzenia. Egzamin potwierdzający kwalifikacje zawodowe w danym zawodzie jest formą oceny poziomu opanowania wiadomości i umiejętności z zakresu danego zawodu, ustalonych w standardach wymagań będących podstawą przeprowadzania tego egzaminu, a jego wyniki, prezentowane na dyplomie, są istotną informacją dla pracodawców o przydatności absolwenta do wykonywania wyuczonego zawodu. W związku z tym obniżenie progu „zdawalności” etapu praktycznego egzaminu zawodowego stałoby się dla pracodawców informacją potwierdzającą słabe przygotowanie absolwentów do wykonywania zadań zawodowych na stanowiskach pracy, a tym samym, ich niską przydatność do wykonywania wyuczonych zawodów. Ministrowie właściwi dla poszczególnych zawodów nauczanych w systemie szkolnictwa zawodowego, a także pracodawcy, podtrzymują stanowisko dotyczące utrzymania progu „zdawalności” etapu praktycznego egzaminu zawodowego na poziomie 75%, gdyż łatwo można sobie wyobrazić skutki pracy technika czy robotnika w którymkolwiek zawodzie, który potwierdziłby nabyte kwalifikacje na poziomie 60% (nieomal „pół na pół”). Utrzymanie progu zdawalności na poziomie 75% ma więc na celu odpowiednie przygotowanie wykwalifikowanych kadr dla gospodarki. System egzaminów potwierdzających kwalifikacje zawodowe, w jego obecnym kształcie, osiągnął maksymalną sprawność przy istniejącym poziomie jego finansowania. Dalsze potrzeby zgłaszane wobec tego systemu, m.in. takie jak: organizowanie w danym roku kalendarzowym większej liczby sesji egzaminacyjnych dla osób z zaświadczeniami lekarskimi

122 o niemożności przystąpienia do egzaminu w wyznaczonym terminie, pragnących jak najszybciej poprawić negatywny wynik egzaminu, kształcących się równocześnie w dwóch lub trzech zawodach, czy też potrzeba otwarcia się systemu na potwierdzanie kwalifikacji zawodowych nabytych w formach pozaszkolnych – nie są możliwe do zrealizowania bez znacznych dodatkowych nakładów finansowych. Obecny poziom finansowania tego systemu wynika z wysokości środków, które można przeznaczyć na ten cel w tej części budżetu państwa, której dysponentem jest minister edukacji narodowej. Egzamin potwierdzający kwalifikacje zawodowe jest ogromnym przedsięwzięciem logistycznym. W ostatniej sesji egzaminacyjnej ćwierć miliona absolwentów deklarowało przystąpienie do tego egzaminu, a blisko 200 tys. osób rzeczywiście do niego przystąpiło. Etap praktyczny egzaminu w zawodach na poziomie kwalifikacji zasadniczych trwał do połowy lipca. Najdłuższa procedura oceniania dotyczy zadań egzaminacyjnych w etapie praktycznym, wykonanych przez absolwentów szkół kształcących w zawodach na poziomie kwalifikacji technika. Podlegają one dwukrotnemu sprawdzeniu: raz przez egzaminatora i po raz drugi przez weryfikatora. Równocześnie w lipcu i sierpniu egzaminatorzy – w przeważającej większości nauczyciele, powinni wykorzystać urlop wypoczynkowy i większość szkół w środku lata jest zamknięta. Wydawanie dyplomów potwierdzających kwalifikacje zawodowe sukcesywnie, po zakończeniu procesu oceniania prac w poszczególnych zawodach, nie ucięłoby i tak dyskusji społecznych o słuszności takiego rozwiązania. Wywołałoby natomiast podejrzenia o preferowanie jednych zawodów przed innymi, a zarazem wzrost kosztów egzaminu zawodowego (kilkakrotne wysyłki dyplomów do każdej ze szkół prowadzących kształcenie w więcej niż jednym zawodzie). Ostatni dzień ferii letnich jest najwcześniejszym terminem, w którym proces oceniania prac egzaminacyjnych dla wszystkich zawodów można uznać za zakończony. Obecnie obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości odwoływania się od wyniku egzaminu. Test wypełniany przez zdających w etapie pisemnym jest oceniany zgodnie z kluczem odpowiedzi, a uzyskany wynik z etapu pisemnego jest publikowany w ciągu kilku dni na stronach internetowych właściwej terytorialnie dla siedziby ośrodka egzaminacyjnego okręgowej komisji egzaminacyjnej. Zadanie egzaminacyjne wykonane w etapie praktycznym przez absolwentów szkół prowadzących kształcenie w zawodach na poziomie kwalifikacji zasadniczych jest oceniane w trakcie egzaminu przez trzech uprawnionych egzaminatorów równocześnie, zaś w przypadku zawodów na poziomie kwalifikacji technika, po przesłaniu arkuszy egzaminacyjnych do wyznaczonych ośrodków oceniania, przez egzaminatora i weryfikatora, którzy oceniają zadanie niezależnie i konfrontują najdrobniejsze rozbieżności. Ocenianie zadań wykonanych przez zdających w etapie praktycznym odbywa się zgodnie z kryteriami ustalonymi dla każdego z zadań oddzielnie przez Centralną Komisję Egzaminacyjną. Na zakończenie należy nadmienić, iż system egzaminowania zewnętrznego w naszym kraju jest systemem młodym, wymagającym wieloaspektowego wsparcia. Projekty realizowane w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego „Rozwój zasobów ludzkich” w dużej mierze wsparły już budowanie i rozwój tego systemu. Od roku 2008 w ramach nowego Programu Operacyjnego „Kapitał ludzki” zostały lub będą podjęte kolejne projekty zmierzające do usprawnienia procedur przeprowadzania egzaminów potwierdzających kwalifikacje zawodowe. Korzystając ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego, zorganizowano dla około 600 osób szkolenie w zakresie konstruowania zadań do etapu pisemnego egzaminu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe. W dalszej kolejności planowane jest zamawianie większej liczby zadań u osób, które ten kurs ukończą, standaryzowanie pozyskanych zadań na egzaminach próbnych i utworzenie systemu informatycznego do układania arkuszy egzaminacyjnych do etapu pisemnego w trybie on-line w żądanym terminie. Docelowo egzaminy potwierdzające kwalifikacje zawodowe powinny być powszechnie dostępne dla wszystkich zainteresowanych i organizowane kilka, a nawet kilkanaście razy w roku w całorocznych ośrodkach egzaminacyjnych. Ponadto uprzejmie informuję, iż minister edukacji narodowej zarządzeniem nr 15 z dnia 18 czerwca br. powołał zespół opiniodawczo-doradczy do spraw kształcenia zawodowego, którego zadaniem jest opracowanie propozycji koncepcji zmian systemowych w szkolnictwie zawodowym. W skład zespołu wchodzą przedstawiciele 25 instytucji, w tym przedstawiciele ministrów właściwych dla zawodów, organizacji pracodawców (Związek Rzemiosła Polskiego, Krajowa Izba Gospodarcza, Polska Konfederacja Pracodawców Prywatnych Lewiatan, Konfederacja Pracodawców Polskich), organizacji branżowych (Naczelna Organizacja Techniczna, Polska Izba Przemysłowo-Handlowa Budownictwa), środowisk samorządowych (Związek Powiatów Polskich, Związek Województw RP, Związek Miast Polskich, Unia Metropolii Polskich), oświatowych (Ogólnopolskie Stowarzyszenie Kadry Kierowniczej Oświaty, Stowarzyszenie Dyrektorów i Nauczycieli Centrów Kształcenia Praktycznego, Rada Szkół Katolickich, Związek Zakładów Doskonalenia Zawodowego) i związkowych (Sekcja Krajowa Oświaty i Wychowania „Solidarność”, Związek Nauczycielstwa Polskiego). Prace zespołu opiniodawczo-doradczego będą się koncentrowały m.in. na następujących obszarach: struktura szkolnictwa zawodowego, klasyfikacja zawodów „szkolnych”, organizacja kształcenia zawodowego, w tym młodocianych pracowników, system egzaminów potwierdzających kwalifikacje zawodowe, kształcenie nauczycieli kształcenia zawodowego, mechanizmy współpracy szkół zawodowych z lo-

123 kalnym i regionalnym otoczeniem gospodarczym i instytucjami rynku pracy, doradztwo zawodowe, finansowanie kształcenia zawodowego. Zgodnie z kalendarzem reformy programowej zmiany organizacyjno-programowe w kształceniu zawodowym powinny wejść w życie od 1 września 2012 r. Z poważaniem Sekretarz stanu Krystyna Szumilas Warszawa, dnia 30 września 2008 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów - z upoważnienia ministra na interpelację poseł Moniki Wielichowskiej oraz grupy posłów w sprawie ustalenia zerowej stawki podatku VAT na zakup i wyposażenie autobusu do poboru krwi im. Jana Pawła II (4964)

Należy wskazać, iż z zawartych w ustawie o podatku od towarów i usług upoważnień dla ministra finansów do obniżania stawek podatku lub wprowadzania zwolnień wynika, że mogą one być wykorzystane tylko w przypadku, kiedy nie prowadziłoby to do naruszenia systemu prawnego wynikającego z dyrektyw Rady Unii Europejskiej. Przepisy Unii Europejskiej co do zasady stosowanie stawki 0% rezerwują dla eksportu towarów, wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów oraz świadczenia niektórych usług związanych z organizacją i obsługą handlu zagranicznego. Jednocześnie wyjaśniam, iż wszystkie inwestycje np. z zakresu kultury, ochrony zdrowia, oświaty, pomocy społecznej, finansowane z funduszy europejskich przez krajowych lub zagranicznych sponsorów lub inwestycje finansowane z budżetu realizowane są w analogicznych warunkach opodatkowania. Uwzględniając powyższe, mimo zrozumienia problemów finansowych związanych z realizacją transakcji i doceniając szczytny charakter przedsięwzięcia, wyjaśniam, iż brak jest podstaw materialnoprawnych do zastosowania stawki podatku w wysokości 0% podatku od towarów i usług dla ww. inwestycji Europejskiej Fundacji Honorowego Dawcy Krwi. Z poważaniem Podsekretarz stanu Ludwik Kotecki Warszawa, dnia 29 września 2008 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów - z upoważnienia prezesa Rady Ministrów na interpelację posła Janusza Dzięcioła w sprawie sytuacji płacowej pracowników zatrudnionych w wojewódzkich inspektoratach ochrony roślin i nasiennictwa (4974)

Szanowny Panie Marszałku! W związku z pismem Pana Marszałka z dnia 16 września 2008 r., znak: SPS-023-4964/08, przy którym przekazana została interpelacja pani poseł Moniki Wielichowskiej oraz grupy posłów w sprawie ustalenia 0% stawki podatku od towarów i usług od zakupu przez Europejską Fundację Honorowego Dawcy Krwi autobusu do poboru krwi i zakupu do niego specjalistycznego sprzętu, uprzejmie informuję: Konstrukcja całego systemu podatku od wartości dodanej (w Polsce nazwanego podatkiem od towarów i usług) opiera się na zasadzie neutralności i powszechności poboru tego podatku. Zasady te wyrażają się m.in. w tym, że wprowadzone przepisy nie mogą różnicować warunków wymiaru podatku w zależności np. od tego, kto jest nabywcą towaru lub usługi, albo też z jakich środków finansowych został dokonany zakup tych towarów i usług. W krajach członkowskich Unii Europejskiej zasady funkcjonowania podatku od wartości dodanej, w tym w zakresie ulg i zwolnień, podlegają ścisłej harmonizacji według zasad ujętych w dyrektywach Rady Unii Europejskiej, a w szczególności w obecnie obowiązującej Dyrektywie Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, ze zm.). Przepisy wynikające z tej dyrektywy uniemożliwiają państwom członkowskim dowolne kształtowanie stawek i zwolnień od tego podatku. Obowiązujące unormowania powyższej dyrektywy zostały zaimplementowane w prawie krajowym i znajdują swoje odzwierciedlenie w poszczególnych przepisach ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, z późn. zm.).

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na interpelację posła Janusza Dzięcioła w sprawie sytuacji płacowej pracowników zatrudnionych w wojewódzkich inspektoratach ochrony roślin i nasiennictwa uprzejmie informuję, co następuje. Odnosząc się do podanej przez pana posła informacji, dotyczącej braku (od 8 lat) waloryzacji wynagrodzeń pracowników wojewódzkich inspektoratów ORiN, uprzejmie informuję, iż kwota bazowa wynagrodzeń członków korpusu służby cywilnej, służąca do ustalenia wynagrodzenia zasadniczego, wzrosła wg projektu budżetu na 2009 r. przyjętego przez rząd w dniu 24 września br., w stosunku do planu roku 2000 o 26,1%. Ponadto, w nawiązaniu do poruszonego w interpelacji problemu płynności kadr, pragnę poinformo-

124 wać, że Kancelaria Prezesa Rady Ministrów prowadzi badania dotyczące fluktuacji zatrudnienia dopiero od 2 lat. Jednak z posiadanych przez kancelarię danych wynika, że wskaźnik fluktuacji zatrudnienia w inspektoratach w latach 2006 i 2007 wynosił odpowiednio 8% i 12% i był niższy od średniej dla całego korpusu służby cywilnej, gdzie wynosił on odpowiednio 10% i 13%. Mając jednak na uwadze szczególnie trudną sytuację kadrowo-płacową części urzędów administracji rządowej (w tym wojewódzkich inspektoratów ochrony roślin i nasiennictwa), Kancelaria Prezesa Rady Ministrów wspólnie z Ministerstwem Finansów opracowała zasady podziału środków na podwyższenie poziomu wynagrodzeń w urzędach o najniższych średnich miesięcznych wynagrodzeniach. W 2008 r. wsparciem finansowym objęci zostali pracownicy, zarówno członkowie korpusu służby cywilnej, jak i osoby nieobjęte mnożnikowymi systemami wynagrodzeń, w urzędach, w których średnie miesięczne wynagrodzenie nie przekracza 2500 zł brutto (wg ustawy budżetowej na 2008 r. bez dodatkowego wynagrodzenia rocznego) i jednocześnie nie jest wyższe od przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w administracji samorządu terytorialnego w danym województwie. W ramach tych działań przeznaczone zostały środki dla wojewódzkich inspektoratów (kwota przewidzianych środków wynosi ok. 4733 tys. zł bez pochodnych) pochodzące z rezerwy celowej, poz. 9 pn. Środki na wynagrodzenia wraz z pochodnymi finansowane z programów realizowanych z udziałem środków UE1). Obecnie minister finansów wydaje decyzje dotyczące uruchamiania środków z ww. rezerwy celowej. Zgodnie z art. 55 ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 170, poz. 1218, z późn. zm.) od 1 stycznia 2008 r. obligatoryjnym składnikiem wynagrodzenia członka korpusu służby cywilnej jest dodatek specjalny. Rada Ministrów, zgodnie z art. 57 ww. ustawy, dokonuje podziału środków na dodatki specjalne, kierując się charakterem i specyfiką zadań wykonywanych przez urzędy w danym roku budżetowym. Realizując powyższy obowiązek, w dniu 11 czerwca br. Rada Ministrów podjęła uchwałę w sprawie procentowego podziału na poszczególne urzędy środków na wynagrodzenia przewidzianych na dodatki specjalne w służbie cywilnej (M.P. Nr 49, poz. 435). Kwota środków przewidzianych na dodatki specjalne wynosi per capita 87,73 zł brutto miesięcznie (bez pochodnych płaconych przez pracodawcę), z wyrównaniem od dnia 1 stycznia 2008 r. Zgodnie z postanowieniami uchwały wojewódzkim inspektoratom przysługują środki w łącznej kwocie wynoszącej ok. 2247 tys. zł bez pochodnych.
W dniu 12 czerwca 2008 r. sejmowa Komisja Finansów Publicznych, zgodnie z wnioskiem ministra finansów, dokonała zmiany przeznaczenia rezerwy celowej poz. 9, m.in. na podwyższenie poziomu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej – zmniejszenie różnic w wynagrodzeniach pomiędzy urzędami.
1)

Ponadto, w związku z zakończeniem w dniu 31 maja br. procesu wartościowania stanowisk pracy w służbie cywilnej, Kancelaria Prezesa Rady Ministrów rozpoczęła procedurę uruchamiania środków na sfinansowanie skutków ww. procesu. Zgodnie z założeniami podziału rezerwy kwota środków przeznaczonych na sfinansowanie wartościowania stanowisk pracy w korpusie służby cywilnej wynosi per capita 146,22 zł brutto miesięcznie (bez pochodnych płaconych przez pracodawcę), z wyrównaniem od dnia 1 stycznia 2008 r. Dla wojewódzkich inspektoratów przewidziano środki na łączną kwotę ok. 3745 tys. zł bez pochodnych. Obecnie minister finansów, na wniosek właściwych dysponentów, wydaje decyzje w zakresie przekazania środków. Środki na sfinansowanie zadań wynikających z ustawy o służbie cywilnej, tj. wypłatę dodatku specjalnego oraz sfinansowanie skutków procesu wartościowania stanowisk pracy w służbie cywilnej, zostały zaplanowane w ustawie budżetowej na rok 2008 z dnia 23 stycznia 2008 r. (Dz. U. Nr 19, poz. 117) w rezerwie celowej pn. Środki na zwiększenie wynagrodzeń i pochodnych, w tym na modernizację systemu wynagrodzeń w administracji (część 83: Rezerwy celowe, poz. 60). W wyniku opisanych przedsięwzięć wojewódzkie inspektoraty ochrony roślin i nasiennictwa otrzymają w 2008 r. wsparcie finansowe wynoszące łącznie ok. 10 725 tys. zł. Kwota ta, w zakresie środków na wartościowanie stanowisk pracy i wyrównywanie różnic w wynagrodzeniach pomiędzy urzędami, jest jednocześnie źródłem wzrostów wynagrodzeń wynikających z uchwalonego przez Radę Ministrów projektu budżetu na 2009 r. Została ona dodatkowo zwiększona w rezultacie waloryzacji kwoty bazowej wynagrodzeń o 2%. Ponadto w projekcie budżetu na 2009 r. zaplanowano rezerwę celową obejmującą m.in. środki przeznaczone na wypłatę dodatku specjalnego w 2009 r., jest to rezerwa celowa, poz. 49: Środki na zwiększenie wynagrodzeń i pochodnych, w tym na modernizację systemu wynagrodzeń w administracji. Rada Ministrów dokona podziału środków na dodatki specjalne zgodnie z art. 57 ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 170, poz. 1218, z późn. zm.). Jednocześnie, mając świadomość trudnej sytuacji płacowej w części urzędów administracji rządowej (w szczególności w urzędach administracji zespolonej) Kancelaria Prezesa Rady Ministrów podjęła decyzję o kontynuacji procesu zmniejszania różnic w wynagrodzeniach pomiędzy urzędami*). Z poważaniem Podsekretarz stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów Adam Leszkiewicz Warszawa, dnia 29 września 2008 r.
2)

Załącznik – w aktach Sekretariatu Posiedzeń Sejmu.

125 Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji - z upoważnienia ministra na interpelację posła Cezarego Tomczyka oraz grupy posłów w sprawie zamieszczenia informacji o grupie krwi w dowodzie osobistym (4979)

Panie Marszałku! W odpowiedzi na pismo z dnia 16 września 2008 r. (sygn. SPS-023-4979/08) dotyczące interpelacji posła na Sejm RP pana Cezarego Tomczyka oraz grupy posłów z dnia 5 września 2008 r. w sprawie zamieszczania informacji o grupach krwi w dowodzie osobistym, uprzejmie przedstawiam następujące informacje. Na wstępie pragnę poinformować, iż Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji rozważało możliwość umieszczenia w dowodzie osobistym informacji o grupie krwi. Jednakże proponowane rozwiązanie zakwestionował minister zdrowia, wskazując, że wszelkie informacje o grupie krwi mogą wynikać wyłącznie z zaświadczeń wydanych przez uprawnionych pracowników służby zdrowia (np. z karty grupy krwi, tzw. krewkarty). Ponadto minister zdrowia wskazał, że konsekwencje wynikające z ewentualnie błędnego wpisania grupy krwi w dowodzie osobistym − bez możliwości niezwłocznego skorygowania tego błędu − byłyby poważniejsze w skutkach dla posiadacza tego dokumentu niż brak wpisu o grupie krwi. Jednocześnie informuję, iż w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji prowadzone są prace nad nowym dowodem osobistym pl.ID, który z uwagi na zakładane rozwiązania elektroniczne będzie mógł pełnić różne funkcje. Aktualnie trwają prace analityczne nad ww. projektem, podczas których ponownie zostanie rozważona możliwość zamieszczania w przedmiotowym dokumencie informacji o grupie krwi jego posiadacza. Z poważaniem Podsekretarz stanu Witold Drożdż

Warszawa, dnia 29 września 2008 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury na interpelację posła Zdzisława Czuchy w sprawie wdrożenia do polskiego prawa ustaleń dyrektywy nr 2002/91/WE dotyczącej charakterystyki energetycznej budynków (4982)

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na interpelację pana posła Zdzisława Czuchy z dnia 5

września br., otrzymaną przy piśmie wicemarszałka Sejmu pana Krzysztofa Putry z dnia 16 września br., znak SPS-023-4982/08, w sprawie wdrożenia do polskiego prawa ustaleń dyrektywy Europejskiej 202/91/WE, uprzejmie Pana Marszałka informuję, co następuje. Ministerstwo Gospodarki wskazało w piśmie z dnia 14 stycznia 2008 r., znak: DE-II-078-1-EK/08 L.dz.108, iż ustawa o zmianie ustawy Prawo budowlane z dnia 19 września 2007 r. nie w pełni transponuje dyrektywę 2002/91/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków. Jednocześnie wydanie brakujących rozporządzeń do tej ustawy nie spowoduje pełnej transpozycji ww. dyrektywy, ponieważ niezbędne regulacje prawne wymagają rangi ustawowej. Minister gospodarki nie wskazał jednak na konieczność tworzenia odrębnej ustawy o systemie oceny energetycznej budynków. Z tego względu Ministerstwo Infrastruktury zdecydowało się na usunięcie uchybień transpozycji poprzez nowelizację ustawy o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw. Jest ona obecnie poddana konsultacjom społecznym i międzyresortowym. Projekt nowelizacji ustawy zmieniającej ustawę z dnia 19 września 2007 r. ma na celu wprowadzenie reguł postępowania, zasad niezależności oraz odpowiedzialności zawodowej dla osób uprawnionych do sporządzania świadectw charakterystyki energetycznej, doprecyzowanie zasad sporządzania świadectw charakterystyki energetycznej oraz określenie sytuacji prawnych łagodzących obowiązek sporządzania świadectwa charakterystyki energetycznej lokalu mieszkalnego. Proponowane regulacje dotyczące kodeksu postępowania osób sporządzających świadectwa charakterystyki energetycznej mają na celu wprowadzenie: 1) obowiązku przechowywania świadectw przez okres 10 lat; 2) wykonywania czynności związanych ze sporządzaniem świadectwa charakterystyki energetycznej z należytą starannością oraz do systematycznego podnoszenia swoich kwalifikacji, mając na uwadze rozwój wiedzy technicznej oraz zmiany w przepisach prawa; 3) obowiązek zawierania umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone w związku ze sporządzaniem świadectwa charakterystyki energetycznej. Uprzejmie informuję Pana Marszałka, iż zakres ubezpieczenia obowiązkowego określi w drodze rozporządzenia minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej, po zasięgnięciu opinii Polskiej Izby Ubezpieczeń. W przypadku niedopełnienia wymienionych obowiązków przez osobę uprawnioną do sporządzania świadectw charakterystyki energetycznej proponuje

126 się, aby wszczęte zostało postępowanie z urzędu lub na wniosek osoby, która zleciła osobie uprawnionej wykonanie sporządzenia świadectwa charakterystyki energetycznej budynku, lokalu mieszkalnego lub części budynku stanowiącej samodzielną całość techniczno-użytkową. W dalszej części postępowania minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej powołałby komisję, która w składzie trzyosobowym przeprowadzać będzie postępowanie wyjaśniające. W przypadku, gdy komisja stwierdzi uchybienia w obowiązkach, minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej w drodze decyzji orzeka o utracie przez tę osobę uprawnień do sporządzania świadectw charakterystyki energetycznej. Konsekwencje z tytułu braku świadectwa charakterystyki energetycznej na rynku wtórnym nie zostały uregulowane w obecnie obowiązującej ustawie, jak również nie przewidziano ich w projekcie przygotowanym przez Ministerstwo Infrastruktury. Przepisy regulują obowiązek sporządzania świadectwa charakterystyki energetycznej budynku, lokalu mieszkalnego lub części budynku stanowiącej samodzielną całość techniczno-użytkową, który spoczywa na właścicielu nieruchomości budynkowej lub lokalowej. W odniesieniu do rynku pierwotnego istnieje ustawowo uregulowany obowiązek kontroli sporządzania świadectwa charakterystyki energetycznej dla nowych budynków, ponieważ posiadanie świadectwa charakterystyki energetycznej budynku warunkować będzie uzyskanie pozwolenia na użytkowanie po 1 stycznia 2009 r. Z kolei weryfikacji posiadanych kwalifikacji do sporządzania świadectw charakterystyki energetycznej dokonać będzie można zgodnie z proponowaną nowelizacją ustawy na podstawie rejestru osób, które odbyły szkolenie i złożyły egzamin z wynikiem pozytywnym bądź ukończyły studia podyplomowe. Rejestr ten prowadzony będzie przez Ministerstwo Infrastruktury. Nie przewiduje się natomiast rejestru osób, które na podstawie posiadanych uprawnień budowlanych do projektowania posiadają uprawnienia do sporządzania świadectw charakterystyki energetycznej budynków. Możliwości weryfikacji posiadanych kwalifikacji przez takie osoby dokonać będzie można na podstawie „rejestru negatywnego”, do którego wpisywane będą osoby tracące uprawnienia do sporządzania świadectw charakterystyki energetycznej budynków. Do „rejestru negatywnego” wpisywane będą osoby, które utraciły uprawnienia do sporządzania świadectw charakterystyki energetycznej, uprzednio zdobyte przez złożenie egzaminu przed ministrem właściwym do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej, ukończenie studiów podyplomowych lub poprzez posiadanie uprawnień budowlanych. W odniesieniu do zapewnienia niezależności eksperckiej osób z uprawnieniami do sporządzania świadectw charakterystyki energetycznej projekt ustawy nakłada obowiązek sporządzania świadectw charakterystyki energetycznej przez osoby obiektywne i niezależne. Zapewnione to będzie przez wprowadzenie zasady, iż osoba sporządzająca świadectwo charakterystyki energetycznej budynku, lokalu mieszkalnego lub części budynku stanowiącej samodzielną całość techniczno-użytkową nie może być jednocześnie uczestnikiem procesu budowlanego, wykonawcą robót budowlanych, właścicielem lub zarządcą tego budynku, lokalu mieszkalnego lub części budynku stanowiącej samodzielną całość techniczno-użytkową, posiadaczem spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu lub mieć powiązań kapitałowych albo być związana umowami cywilnoprawnymi z osobami wyżej wymienionymi. W przypadku kontroli efektywności energetycznej kotłów i systemów klimatyzacji wskazać należy art. 62 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy Prawo budowlane z dnia 19 września 2007 r. (Dz. U. z 2007 r. Nr 191, poz. 1373), a także jego doprecyzowania w nowelizacji ww. ustawy polegającego na wprowadzeniu zasady ustalania terminu jednorazowej kontroli kotłów użytkowanych co najmniej 15 lat. Kontrole te przeprowadzane będą przez osoby posiadające uprawnienia wynikające z przepisów Prawa energetycznego. Na obecnym etapie wdrażania dyrektywy 2002/ 91/WE Parlamentu Europejskiego i Rady Ministerstwo Infrastruktury przewiduje jedynie rejestr osób uprawnionych do sporządzania świadectw charakterystyki energetycznej budynków. Przewiduje się jednocześnie, iż w kontroli systemu sporządzanych świadectw charakterystyki energetycznej pomocna będzie weryfikacja kwalifikacji osób sporządzających te świadectwa. Z wyrazami szacunku Podsekretarz stanu Olgierd Dziekoński Warszawa, dnia 29 września 2008 r. Odpowiedź
sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej - z upoważnienia ministra na interpelację poseł Anny Zalewskiej w sprawie zmian dotyczących prawa pracy, które w obecnym kształcie stanowią przeszkodę w rozwiązywaniu problemów powstających na rynku pracy (4996)

Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na interpelację pani poseł Anny Zalewskiej, przekaza-

127 ną przy piśmie z dnia 16 września br., znak: SPS-023-4996/08, dotyczącą przywrócenia instytucji porzucenia pracy oraz wprowadzenia urlopu w wymiarze proporcjonalnym dla pracowników zatrudnionych na podstawie umowy o pracę na okres próbny, uprzejmie wyjaśniam, co następuje: Zjawisko, które określano w Kodeksie pracy jako porzucenie pracy, pojawiło się w orzecznictwie sądowym, publikacjach prasowych i piśmiennictwie prawniczym na tle przepisów ustawy z dnia 14 kwietnia 1950 r. o zabezpieczeniu socjalistycznej dyscypliny pracy. W orzecznictwie sądowym zajmowano pod rządami ww. ustawy stanowisko, że porzucenie pracy należy traktować jako przestępstwo z art. 7 pkt 2 tej ustawy, czyli jako stan długotrwałej nieusprawiedliwionej nieobecności w pracy, charakteryzujący się odejściem pracownika z pracy z pogwałceniem wówczas obowiązujących przepisów o rozwiązywaniu stosunku pracy. W przepisach ustawowych pojęcie porzucenia pracy pojawiło się po raz pierwszy w ustawie z dnia 29 kwietnia 1969 r. o pracowniczych urlopach wypoczynkowych, jednak nie zostało w tej ustawie zdefiniowane. Próbę takiej definicji zawarto w wyjaśnieniu Komitetu Pracy i Płac nr 3 z dnia 6 października 1970 r., w którym dla określenia porzucenia pracy przyjęto formalne kryterium, tj. trzydniową nieusprawiedliwioną nieobecność pracownika w pracy, wiążąc z tym faktem wygaśnięcie umowy o pracę. W obowiązującym od dnia 1 stycznia 1975 r. Kodeksie pracy przyjęto, że porzucenie pracy jest samowolnym uchyleniem się pracownika od wykonywania pracy. Porzuceniem pracy było także niestawienie się do pracy bez zawiadomienia zakładu pracy we właściwym terminie o przyczynie nieobecności. Porzucenie pracy powodowało wygaśnięcie umowy o pracę z mocy prawa, a także negatywne konsekwencje dla pracownika, zarówno finansowe, jak i związane z uprawnieniami zależnymi od stażu pracy (np. w zakresie prawa do urlopu wypoczynkowego i jego wymiaru). Stosowanie w latach 70-tych instytucji porzucenia pracy miało wyeliminować z życia społecznego zjawisko faktycznego porzucania pracy przez pracowników z zamiarem zakończenia zatrudnienia. W tym bowiem okresie blisko 20% ogółu pracowników zmieniających miejsce pracy czyniło to w drodze porzucenia pracy. Wprowadzenie i stosowanie instytucji porzucenia pracy nie przyczyniło się jednak do znacznej zmiany stanu faktycznego. Dodatkowo jej stosowanie napotykało na trudności, wywoływało wiele sporów interpretacyjnych i spraw sądowych. Najwięcej kontrowersji wzbudział ocenny element definicji porzucenia pracy, tj. przypisywany pracownikowi zamiar trwałego zaprzestania wykonywania pracy wskutek jej porzucenia. Trzeba także dodać, że instytucja porzucenia pracy była nadużywana przez pracodawców, którzy często kwalifikowali stany faktyczne dające podstawę do dyscyplinarnego zwolnienia pracownika z pracy, jako porzucenie pracy. Z punktu widzenia pracodawcy wygaśnięcie stosunku pracy w wyniku jej porzucenia było wygodnym sposobem zakończenia zatrudnienia, nie wymagało bowiem składania oświadczenia woli przez pracodawcę i przestrzegania formalnych wymogów towarzyszących wypowiedzeniu umowy lub jej rozwiązaniu bez wypowiedzenia. Porzucenie pracy usunięto z Kodeksu pracy, poczynając od dnia 1 stycznia 1997 r., uznano bowiem, niezależnie od wyżej przedstawionych argumentów przemawiających za kontrowersyjnością tej instytucji, że nie jest to poprawna prawniczo forma ustania zatrudnienia. Skoro bowiem do nawiązania stosunku pracy (zawarcia umowy o pracę) dochodzi na skutek dobrowolnego oświadczenia woli dwóch stron, pracownika i pracodawcy, to także rozwiązanie stosunku pracy (umowy o pracę) powinno następować bądź na mocy porozumienia stron, bądź w drodze złożenia odpowiedniego oświadczenia woli przez jedną ze stron umowy. Ustanie zatrudnienia z mocy prawa, poprzez jego wygaśnięcie, powinno być zatem ograniczone do sytuacji ekstremalnych (np. śmierć pracownika) lub wystąpienia zdarzeń niepodlegających ocenie (np. upływ trzymiesięcznego tymczasowego aresztowania). Przedstawiając powyższe, jestem zdania, że nie jest możliwe przywrócenie instytucji porzucenia pracy w kształcie prawnym obowiązującym przed dniem 1 stycznia 1997 r. Zasadnym jest natomiast rozważenie wprowadzenia do Kodeksu pracy przepisów umożliwiających rozwiązanie umowy o pracę w przypadkach, w których nie jest możliwe skuteczne złożenie drugiej stronie oświadczenia woli o rozwiązaniu umowy o pracę (za wypowiedzeniem lub bez wypowiedzenia). Chodzi tu zwłaszcza o zdarzające się w praktyce przypadki nieodbierania pism pracodawcy kierowanych na adres zamieszkania pracownika czy też nieinformowania pracodawcy o aktualnym miejscu pobytu pracownika, co w konsekwencji uniemożliwia skuteczne złożenie przez pracodawcę oświadczenia woli o rozwiązaniu umowy o pracę. Uregulowanie tej kwestii w przepisach Kodeksu pracy powinno przy tym nastąpić z wykorzystaniem dorobku orzecznictwa Sądu Najwyższego. W takim kierunku toczą się prace nad zmianą Kodeksu pracy na forum zespołu prawa pracy i układów zbiorowych Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych. Przechodząc do drugiego zagadnienia poruszonego w interpelacji pani poseł Anny Zalewskiej, pragnę wyjaśnić, że już obecnie dla pracownika podejmującego zatrudnienie na podstawie umowy o pracę na okres próbny wymiar urlopu wypoczynkowego ustala się proporcjonalnie do okresu zatrudnienia. Zasada taka wynika z przepisów art. 1551 § 1 Kodeksu pracy. Umowa o pracę na okres próbny może być zawarta na czas nieprzekraczający 3 miesięcy, zatem wymiar urlopu wypoczynkowego przysługujący pracownikowi zatrudnionemu na podstawie ta-

128 kiej umowy wynosi maksymalnie 3/12 z 20 lub z 26 dni, w zależności od posiadanego przez pracownika ogólnego stażu pracy oraz poziomu wykształcenia. Zatem propozycja przedstawiona w interpelacji pani poseł Anny Zalewskiej nie wymaga zmiany obowiązującego stanu prawnego. Z wyrazami szacunku Sekretarz stanu Jarosław Duda Warszawa, dnia 26 września 2008 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury - z upoważnienia ministra na interpelację posła Stanisława Steca w sprawie budowy obwodnicy na drodze S11 (5003)

li obecnej trwają wstępne prace projektowe, których wyniki stanowiły będą podstawę do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oraz decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi i umożliwią rozpoczęcie realizacji przedsięwzięcia w momencie zapewnienia źródeł finansowania. Jednocześnie uprzejmie informuję, iż niezależnie od obecnych uwarunkowań finansowych modernizacja fragmentu drogi krajowej nr 11 przebiegającej przez Ujście ujęta została w planie rehabilitacji dróg na 2009 r. i wynosi 5,4 km. W ramach tej inwestycji przewidywana jest również przebudowa skrzyżowania z drogą wojewódzką nr 182, co przyczyni się do znacznej poprawy organizacji ruchu na tym terenie. GDDKiA w miarę udostępniania jej środków finansowych podejmuje działania zmierzające do wybudowania sieci dróg o najwyższym standardzie w możliwie najkrótszych terminach. Proces przygotowania inwestycji jest jednak pracochłonny, długotrwały i pochłaniający duże nakłady finansowe. Z poważaniem Podsekretarz stanu Zbigniew Rapciak Warszawa, dnia 26 września 2008 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów - z upoważnienia ministra na interpelację posła Stanisława Rydzonia w sprawie prowadzenia obsługi finansowej szkół i przedszkoli w formie zespołu ekonomiczno-administracyjnego po 1 stycznia 2009 r. (5007)

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na pismo z dnia 16 września 2008 r.(znak: SPS-023-5003/98), przy którym przekazano interpelację pana posła Stanisława Steca dotyczącą terminu budowy obwodnicy miasta Ujścia oraz miasta Oborniki uprzejmie przedstawiam stanowisko w przedmiotowej sprawie. Uprzejmie informuję, że potrzeby finansowe w zakresie budowy i modernizacji infrastruktury transportowej wielokrotnie przewyższają wielkość dostępnych środków. Dlatego nie wszystkie inwestycje drogowe mogą zostać zgłoszone lub też ujęte w całości jako zadania podstawowe „Programu budowy dróg krajowych” na lata 2008–2012. Realizacja zadań budowy lub przebudowy sieci dróg krajowych dotyczy w perspektywie 2008–2012 r. wyłącznie zadań określonych w uchwale nr 163/2007 Rady Ministrów z dnia 25 września 2007 r. w sprawie ustanowienia programu wieloletniego pod nazwą „Program budowy dróg krajowych” na lata 2008–2012. Niestety budowa obwodnic miast Ujścia oraz Oborniki nie została przewidziana do realizacji w powołanym programie. Jednocześnie pragnę zapewnić, iż w miarę uzyskiwania dodatkowych środków finansowych podjęte zostaną działania zmierzające do szybkiej realizacji przedmiotowych obwodnic jeszcze w tej perspektywie finansowej. Należy podkreślić, iż Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad dostrzega konieczność poprawy stanu technicznego i przebudowy drogi krajowej S11 na terenie Ujścia i Obornik. Z tego też powodu GDDKiA podjęła działania zmierzające do przygotowania budowy przedmiotowych obwodnic. W chwi-

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na interpelację pana posła Stanisława Rydzonia w sprawie interpretacji zapisów art. 11 ustawy o rachunkowości, otrzymaną przy piśmie znak: SPS-023-5007/ 08 z dnia 16 września 2008 r., uprzejmie wyjaśniam, co następuje. Przysługujące organom prowadzącym jednostki oświatowe uprawnienie do tworzenia jednostek obsługi ekonomiczno-administracyjnej szkół i placówek oraz prowadzenia w ich ramach obsługi finansowo-księgowej tych jednostek oświaty, zawarte w art. 5 ust. 7 i 9 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r., Nr 256, poz. 2572, z późn. zm.), stanowi przepis szczególny – lex specialis – w stosunku do regulacji określających miejsce i warunki prowadzenia ksiąg rachunkowych, wynikających z art. 11 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2002r. Nr 76,

129 poz. 694, z późn. zm.). Ściśle określony został bowiem katalog podmiotów, na rzecz których mogą być wykonywane określone zadania przez jednostki obsługi ekonomiczno-administracyjnej szkół i placówek, a także zakres tych zadań. Ponadto uprawnienie do tworzenia jednostek obsługi ekonomiczno-administracyjnej przysługuje wyłącznie organom prowadzącym szkołę lub placówkę. Zgodnie z aktualnym brzmieniem art. 11 ust. 3 ustawy o rachunkowości księgi rachunkowe mogą być prowadzone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poza siedzibą jednostki (oddziału, zakładu) w przypadku określonym w art. 13 ust. 2 i 3 oraz w razie powierzenia ich prowadzenia osobie fizycznej, osobie prawnej lub jednostce nieposiadającej osobowości prawnej, uprawnionej do świadczenia takich usług. Po wejściu w życie ustawy z dnia 18 marca 2008 r. o zmianie ustawy o rachunkowości (Dz. U. Nr 63, poz. 393) art. 11 ust. 3 znowelizowanej ustawy uzyska brzmienie: księgi rachunkowe mogą być prowadzone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poza siedzibą jednostki albo oddziału (zakładu), w przypadku określonym w art. 13 ust. 2 i 3 oraz w razie powierzenia ich prowadzenia podmiotowi prowadzącemu działalność w zakresie usługowego prowadzenia ksiąg rachunkowych. Zawarte w art. 5 ust. 9 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (...) uprawnienie do tworzenia jednostek obsługi ekonomiczno-administracyjnej szkół i placówek oraz prowadzenia w ich ramach obsługi administracyjnej, finansowej i organizacyjnej prowadzonych szkół i placówek nie stanowi uprawnienia do usługowego prowadzenia ksiąg rachunkowych – odmienny jest zakres zadań realizowanych przez te jednostki, wymieniony w art. 5 ust. 7 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (...), zaś wykonywanie zadań w zakresie prowadzenia rachunkowości szkół i placówek nie posiada charakteru usługowego prowadzenia ksiąg rachunkowych. Oznacza to, że omawiane jednostki oraz ich pracownicy w zakresie zadań związanych z zatrudnieniem w jednostkach nie podlegają i nie będą podlegały rygorom określonym w przepisach o usługowym prowadzeniu ksiąg rachunkowych. Wejście w życie z dniem 1 stycznia 2009 r. niektórych postanowień ustawy z dnia 18 marca 2008 r. o zmianie ustawy o rachunkowości (Dz. U. Nr 63, poz. 393) nie przyniesie negatywnych konsekwencji, które zostały opisane w piśmie pana posła. Z poważaniem Podsekretarz stanu Elżbieta Chojna-Duch Warszawa, dnia 26 września 2008 r. Odpowiedź
sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej - z upoważnienia ministra na interpelację posła Michała Jarosa w sprawie wysokich kosztów ubezpieczeń społecznych ponoszonych przez członków środowiska artystycznego (5008)

Szanowny Panie Marszałku! W związku z przekazaną przez Pana Marszałka przy piśmie z dnia 16 września br., znak: SPS-023-5008/08, interpelacją posła Michała Jarosa w sprawie wysokich kosztów ubezpieczeń społecznych ponoszonych przez członków środowiska artystycznego wyjaśniam, co następuje: Na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 11, poz. 74, z późn. zm.) obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym podlegają, z zastrzeżeniem art. 8 i 9, osoby fizyczne, które na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej są osobami prowadzącymi pozarolniczą działalność oraz osobami z nimi współpracującymi. Jednocześnie na podstawie art. 8 ust. 6 pkt 2 w związku z ust. 9 ww. ustawy za osobę prowadzącą pozarolniczą działalność uważa się m.in. twórcę i artystę. Zgodnie z art. 13 ww. ustawy osoby prowadzące szeroko rozumianą działalność pozarolniczą podlegają obowiązkowo ubezpieczeniom – generalnie od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności do dnia zaprzestania wykonywania tej działalności. Podejmowane były w przeszłości – m.in. w Sejmie przedostatniej kadencji (w listopadzie 2004 r.) – próby wypracowania przez rząd i parlamentarzystów rozwiązań, które miałyby prowadzić do zróżnicowania składek na ubezpieczenia społeczne osób wykonujących pozarolniczą działalność, jednak pomimo udziału ekspertów finansowych nie udało się wypracować takich rozwiązań, ponieważ nie znaleziono jak dotąd obiektywnej formuły badania wysokości faktycznych przychodów osiąganych przez te osoby, co jest warunkiem niezbędnym do wprowadzenia zróżnicowania. Na przeszkodzie stanął m.in. fakt, iż osoby prowadzące działalność pozarolniczą mają zagwarantowaną prawem podatkowym swobodę wybierania formuły opodatkowania, tj. od tzw. zasad ogólnych poprzez „ryczałt” i „kartę podatkową”. Szczególnie w ostatnich dwóch przypadkach faktyczny poziom dochodów tych osób jest praktycznie niemierzalny. W związku z poruszanym przez pana posła wątkiem braku środków na pokrycie składek czy też nieregularności dochodów wynikającej ze specyfiki wykonywanej działalności przez artystów czy twórców należy zwrócić jednocześnie uwagę, iż wspomniane przepisy o podatku dochodowym od osób fi-

130 zycznych, w zależności od wyboru przez osoby prowadzącą działalność pozarolniczą określonej formuły opodatkowania, przewidują możliwość zmniejszenia podstawy opodatkowania o koszt opłaconych składek na ubezpieczenia społeczne. W każdym indywidualnym przypadku jest to więc kwestia świadomego wyboru osób zainteresowanych. Biorąc pod uwagę fakt, iż od 1989 r. zarówno osoby będące stricte przedsiębiorcami, jak i twórcy oraz artyści niezatrudnieni etatowo funkcjonują w takich samych warunkach wolnego rynku, nie wydaje się możliwe złamanie zasad wolnej konkurencji i równego traktowania na tymże wolnym rynku w odniesieniu do jakiejkolwiek grupy spośród wymienionych osób. Najniższa podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe osób wykonujących pozarolniczą działalność (w tym twórców i artystów) wynosi 60% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w poprzednim kwartale. Liczona od takiej podstawy wymiaru łączna składka na obowiązkowe ubezpieczenia emerytalne, rentowe i wypadkowe wynosi aktualnie (od września) 483,78 zł. Warto przypomnieć, że nastąpiło ostatnio znaczne obniżenie wysokości składek na ubezpieczenie rentowe, tj. z 13% podstawy wymiaru składki na 6% podstawy wymiaru. Obniżenie to wprowadzone zostało etapowo od lipca 2007 r. i od stycznia 2008 r. i stanowi ono o istotnym zmniejszeniu obciążeń składkowych osób wykonujących pozarolniczą działalność, w tym także twórców i artystów. Wymaga zaznaczenia, że kwota składek opłacanych na ubezpieczenia społeczne wyznacza zarazem poziom zabezpieczenia i przekłada się wprost na wysokość świadczeń pobieranych w okresie ubezpieczenia (zasiłków i świadczeń z ubezpieczenia chorobowego), a co ważniejsze – na wysokość emerytur. W nowej formule obliczania świadczeń dla osób urodzonych po 1948 r. o wysokości podstawy do obliczenia emerytury decyduje bowiem suma składek zaewidencjonowanych na indywidualnym koncie każdego ubezpieczonego. Zgodnie z zamierzeniami dotyczącymi korelacji w ustalaniu wysokości emerytur i rent kwota ta będzie również rzutować na wysokość renty z tytułu niezdolności do pracy, toteż ewentualne jakiekolwiek obniżenie składek emerytalnych skutkowałoby obniżeniem przyszłych świadczeń emerytalnych i rentowych. Należy zauważyć, że świadczenia emerytalno-rentowe osób wykonujących pozarolniczą działalność są wyraźnie niższe od ogólnego poziomu takich świadczeń; dla przykładu w 2006 r. przeciętna wysokość emerytur i rent ogółem wynosiła 1214,75 zł, zaś dla osób wykonujących pozarolniczą działalność – 898,16 zł, tj. są one o ponad 26% niższe od przeciętnych emerytur i rent innych grup społeczno-zawodowych. W tej sytuacji dalsze obniżenie poziomu zabezpieczenia (ochrony ubezpieczeniowej) osób wykonujących pozarolniczą działalność, do których zaliczają się także twórcy i artyści, byłoby nieracjonalne i również z tego punktu widzenia nie jest możliwe. Z wyrazami szacunku Sekretarz stanu Jarosław Duda Warszawa, dnia 26 września 2008 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi - z upoważnienia ministra na interpelację poseł Małgorzaty Sadurskiej w sprawie sytuacji producentów jabłek z terenu woj. lubelskiego (5016)

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na pismo SPS-023-5016/08, przy którym załączono interpelację pani poseł Małgorzaty Sadurskiej dotyczącą sytuacji producentów jabłek z terenu województwa lubelskiego informuję uprzejmie, że na tegoroczne ceny jabłek przemysłowych ma wpływ kilka czynników. Zakłady przetwórcze posiadają zapasy koncentratu soku jabłkowego z ubiegłego roku, którego koszty produkcji były znacznie wyższe niż zazwyczaj z powodu wyjątkowo małej podaży jabłek i ich wysokiej ceny (0,95 zł/kg, w porównaniu do średniej z lat 2003–2006 w wysokości 0,34 zł/kg). Niska podaż jabłek była konsekwencją silnych wiosennych przymrozków i związanych z tym dużo niższych plonów jabłek w całym kraju (o 55% mniej niż w roku 2006). Z powodu niekorzystnego kursu euro w bieżącym roku drogo wyprodukowany koncentrat trudniej jest sprzedać i utrzymać dotychczasową, wysoką pozycję na rynkach zagranicznych, w sytuacji gdy główni odbiorcy polskiego koncentratu mogą kupić taniej koncentrat sprowadzany z Chin. Dodatkowym czynnikiem jest spadek spożycia soku jabłkowego w Polsce i innych krajach Unii. W odniesieniu do produkcji jabłek przemysłowych w Polsce należy stwierdzić, że w niewielu sadach produkuje się wyłącznie jabłka do przetwórstwa. Są to sady przeważnie bardzo małe, z kilkudziesięcioletnimi drzewami i ze starymi odmianami, których owoce nie znajdują popytu na rynku jabłek deserowych. Koszty produkcji jabłek w tych sadach są dużo niższe niż w nowoczesnych sadach odmian deserowych, gdyż nie wykonuje się w nich prawie wcale zabiegów chemicznej ochrony. Owoce z takich sadów są zazwyczaj dodatkowym źródłem dochodów do innej działalności rolniczej. Natomiast większość

131 jabłek sprzedawanych w naszym kraju do zakładów przetwórczych pochodzi z sadów towarowych, wysokonakładowych, ale są to albo spady pochodzące z przerywki owoców (jabłka niedojrzałe), albo jabłka gorszej jakości, np. porażone przez choroby lub ze śladami obicia przez grad. Główny plon z takich sadów, a zarazem główne źródło dochodu sadowników stanowią jabłka deserowe, sprzedawane na rynkach hurtowych i do sieci sklepów, a ich cena jest znacznie wyższa niż jabłek do przetwórstwa (0,98 zł/kg średnia z lat 2003–2006). Straty sadowników trudno oszacować z uwagi na brak danych odnośnie do kosztów produkcji jabłek przemysłowych, które traktowane są jako odpad z produkcji jabłek deserowych. Niemniej jednak z uwagi na duży udział ilościowy takich jabłek w zbiorach dochody polskich sadowników są w znacznym stopniu od nich zależne. Warto nadmienić, że w ostatnich latach zakłady przetwórcze, których moce przerobowe, dzięki nowym inwestycjom przekraczają 3 mln ton jabłek rocznie, mogłyby w dużym stopniu stabilizować rynek tych owoców w okresach nadprodukcji. Wyjątkowo niekorzystne warunki meteorologiczne w ubiegłym roku zakłóciły jednak w znacznym stopniu tę, w miarę stabilną, sytuację na rynku jabłek. Bardzo ważne jest, zarówno dla producentów jabłek, jak i przetwórców, podpisywanie umów kontraktacyjnych i obustronne przestrzeganie ich warunków. Grupy i organizacje producentów mogłyby zawierać umowy z zakładami przetwórczymi na bardziej korzystnych warunkach niż indywidualni producenci. W celu obniżenia kosztów produkcji jabłek przemysłowych można by zakładać sady z odpowiednimi dla przetwórstwa odmianami, w których jabłka zbierałoby się maszynowo, obniżając w ten sposób koszty produkcji o rosnące, z roku na rok, koszty zbioru. Takie sady łatwiej jest zakładać dużym grupom i organizacjom, ponieważ koszt kombajnu do zbioru owoców jest duży i jego zakup jest opłacalny przy dużych powierzchniach i adekwatnie dużych zbiorach. Ponadto większe podmioty, jak grupy i organizacje, mają na rynku większą siłę negocjacji cen. Grupy i organizacje producentów owoców i warzyw mogą korzystać ze wsparcia finansowego w ramach wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw, regulowanej rozporządzeniami unijnymi – rozporządzeniem Rady (WE) 1234/2007 i rozporządzeniem Komisji (WE) 1580/2007 oraz krajowymi – ustawą z 19 grudnia 2003 r. o organizacji rynków owoców i warzyw, rynku chmielu, rynku tytoniu oraz rynku suszu paszowego, znowelizowanej w lipcu br. wraz z przepisami wykonawczymi. Dofinansowanie przewidziane dla grup może być przeznaczone na utworzenie grupy i jej działalność administracyjną oraz na pokrycie części poniesionych kosztów inwestycji. Poziom wsparcia administracyjnego wynosi, w pierwszym, drugim, trzecim, czwartym i piątym roku realizacji planu dochodzenia do uznania, odpowiednio: 10%, 10%, 8%, 6% i 4% wartości produkcji sprzedanej wytworzonej przez członków grupy, ale wyznaczono limit roczny pomocy w wysokości 100 tys. euro. Pomoc inwestycyjna może pokryć 75% kwalifikowanych kosztów inwestycji zawartych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania. Po 5 latach realizacji planu dochodzenia do uznania grupa ma obowiązek stać się organizacją producentów. Organizacje mogą realizować program operacyjny finansowany ze specjalnie utworzonego w tym celu funduszu operacyjnego, w 60% współfinansowanego ze środków unijnych. Wkład ten jest ograniczony do 4,1% wartości produkcji sprzedanej. Z poważaniem Podsekretarz stanu Artur Ławniczak Warszawa, dnia 30 września 2008 r. Odpowiedź
sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji Narodowej - z upoważnienia ministra na interpelację posła Józefa Piotra Klima w sprawie podręczników szkolnych (5042)

Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na interpelację pana posła Józefa Piotra Klima (SPS-023-5042/08), uprzejmie informuję. W warunkach gospodarki wolnorynkowej Ministerstwo Edukacji Narodowej nie dysponuje narzędziami zdolnymi regulować ceny podręczników szkolnych. Minister edukacji narodowej, tak jak nie ma wpływu na funkcjonowanie mechanizmów rynkowych, tak samo nie może decydować o wysokości rabatu udzielanego przy zakupie podręczników przez wydawców, księgarnie, hurtownie i inne podmioty prowadzące sprzedaż podręczników. Są to niezależne podmioty prawne i fizyczne, działające na rynku zgodnie z przepisami prawa handlowego. Próby wprowadzenia sugerowanych przez pana posła rozwiązań, chociażby przez przygotowywany przez poprzednie kierownictwo resortu program „Tani podręcznik”, groziły nie tylko wprowadzeniem kontroli państwa nad wybranym segmentem wydawniczym poza regułami prawa, ale także wykluczały konkurencję między wydawnictwami, co oznaczało możliwość nieuzasadnionego wzrostu cen podręczników. Pragniemy jednak nadmienić, że Ministerstwo Edukacji Narodowej od kilku lat realizuje, co jest dużym wsparciem dla rodzin dzieci podlegających obowiązkowi szkolnemu, rządowy program pn. „Dofinansowanie zakupu podręczników dla dzieci roz-

132 poczynających obowiązkowe roczne przygotowanie przedszkolne, naukę w klasach I–III szkoły podstawowej lub w klasach I–III ogólnokształcącej szkoły muzycznej I stopnia – Wyprawka szkolna”. Pomoc w formie dofinansowania zakupu podręczników jest udzielana dzieciom, które pochodzą z rodzin, w których dochód na osobę nie przekracza kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2008 r. Nr 115, poz. 728), czyli 351 zł. Wysokość dopłat jest ustalana corocznie na podstawie analizy cen podręczników. W 2007 r. w podręczniki dofinansowane z programu zaopatrzonych zostało blisko 360 tys. dzieci rozpoczynających obowiązkowe roczne przygotowanie przedszkolne lub naukę w klasach I–III szkoły podstawowej i ogólnokształcącej szkoły muzycznej I stopnia. Przyjęcie uchwały Rady Ministrów w sprawie rządowego programu pomocy uczniom w 2008 r. pozwoli na zaspokojenie najpilniejszych potrzeb w zakresie podręczników około 400 tys. dzieci rozpoczynających obowiązkowe roczne przygotowanie przedszkolne, naukę w klasach I–III szkoły podstawowej lub w klasach I–III ogólnokształcącej szkoły muzycznej I stopnia. W przyszłym roku, w związku z projektowanym wejściem w życie reformy programowej, Ministerstwo Edukacji Narodowej planuje rozszerzenie zakresu tego programu o uczniów pierwszych klas gimnazjum. Z poważaniem Sekretarz stanu Krystyna Szumilas Warszawa, dnia 30 września 2008 r. Odpowiedź
ministra nauki i szkolnictwa wyższego na interpelację posła Jarosława Matwiejuka w sprawie poszerzenia listy czasopism naukowych punktowanych (5057)

W nawiązaniu do interpelacji pana Jarosława Matwiejuka zn. SPS-023-5057/08 z dnia 17 września 2008 r. dotyczącej poszerzenia listy czasopism naukowych punktowanych pragnę poinformować, że na potrzeby przyszłej oceny parametrycznej jednostki naukowej stosownie do zapisów § 4 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia ministra nauki i szkolnictwa wyższego z dnia 17 października 2007 r. w sprawie kryteriów i trybu przyznawania oraz rozliczania środków finansowych na działalność statutową (Dz. U. Nr 205, poz. 1488) minister podjął działania mające na celu sporządzenie wykazu czasopism obowiązującego przy przyszłej ocenie parametrycznej, jak rów-

nież sposobu przypisania im liczby punktów za umieszczone w nich publikacje naukowe. Do oceny merytorycznej minister powołał zespoły specjalistyczne z obszaru dyscyplin obejmujących nauki humanistyczne i społeczne oraz nauki ścisłe, przyrodnicze, medyczne i techniczne, w skład których weszli wybitni przedstawiciele środowiska naukowego. Uprzejmie informuję, że obowiązują następujące zasady sporządzania wykazu czasopism dla potrzeb przyszłej oceny parametrycznej: — Czasopisma objęte listą Filadelfijskiego Instytutu Informacji Naukowej przyporządkowano dziedzinom nauki zgodnie z Journal Citation Reports: Social science edition i Science edition. — Dla danej dziedziny czasopisma zostały uporządkowane według malejącego impact factor (IF) i podzielone na cztery grupy, którym przypisano odpowiednio: 30, 24, 20, 15 lub 10 punktów odpowiednio do wielkości IF z 2005 r. Czasopismom, dla których impact factor 2005 mieścił się w najwyższej, kwartyli przypisano 24 pkt (najwyższa punktacja), a dla kolejnych kwartyli odpowiednio: 20 pkt, 15 pkt i 10 pkt. Liczba punktów zależała od miejsca czasopisma w jednym z czterech przedziałów wielkości impact factor w danej dziedzinie. W przypadku gdy ten sam tytuł występował na Social science edition i Science edition w różnych przedziałach, np. na jednym miałby 24 pkt, a na drugim 20 pkt, przyjmowano dla czasopisma wyższą punktację. Zgodnie z przyjętą zasadą nie tylko bezwzględna wartość IF decydowała o liczbie przyznanych punktów w wykazie ministra, ale miejsce czasopisma w danej grupie. Liczbę 30 punktów przyznano czasopismom, jeżeli ich IF (IF30) spełnia warunek: IF30>10 IFm gdzie IFm jest współczynnikiem wpływu dla mediany, tj. czasopisma znajdującego się w połowie najwyżej punktowanego zbioru dla danej dziedziny (dla parzystej liczby czasopism – pierwszego czasopisma poniżej mediany w danej dziedzinie). Oznacza to, że czasopismo uzyskuje 30 punktów, o ile jest ono minimum 10 razy „lepsze” od mediany dla zbioru najlepszych czasopism ze swojej dziedziny. — Wykaz czasopism spoza bazy Journal Citation Reports i niewłączonych do Current Contents (część B wykazu ministra) został sporządzony na podstawie opinii zespołów specjalistycznych powołanych przez ministra do oceny czasopism naukowych z obszaru dyscyplin obejmujących nauki humanistyczne i społeczne oraz nauki ścisłe, przyrodnicze, medyczne i techniczne. Zespoły oceniały czasopisma wyłącznie na wniosek ich wydawców lub redaktorów naczelnych, bez automatycznego przeniesienia tytułów z wykazu obowiązującego dotychczas. Wartość punktowa tych czasopism mieści się w granicach od 1 do 6 pkt. Ponadto dla czasopism zagranicznych z zakresu nauk ścisłych, przyrodniczo-medycznych i nauk technicznych ankietę aplikacyjną (anglojęzyczna wersja) może złożyć do ministerstwa polski autor zainteresowany oceną czasopisma, w porozu-

133 mieniu z redaktorem naczelnym wraz z obliczonym RIF-em i udokumentowanym wyciągiem cytowań z bazy Science Citation Index Expanded. Dla czasopisma zagranicznego spoza listy Journal Citation Reports (redakcja poza Polską) ankietę aplikacyjną z zakresu nauk humanistycznych i społecznych wraz z pozostałymi dokumentami niezbędnymi do oceny czasopisma, może złożyć do ministerstwa autor publikujący w tym czasopiśmie, za upoważnieniem redaktora naczelnego. Po pozytywnej ocenie zespołu specjalistycznego powołanego przez ministra, czasopismo otrzymuje 10 punktów. Niezależnie od powyższych informacji i wyjaśnień przedstawiam odpowiedzi na postawione przez Pana Posła zapytania. Odpowiedź na pytanie postawione w punkcie 1. Warunkiem umieszczenia w opublikowanym przez ministra nauki i szkolnictwa wyższego wykazie wybranych czasopism naukowych nowych tytułów i określenia dla nich liczby punktów za umieszczone w nich publikacje naukowe jest złożenie ankiety aplikacyjnej wraz z załącznikami przez ich wydawców lub redaktorów naczelnych. Dokumenty należy składać do Departamentu Bazy Badawczej ministerstwa w terminach: do 31 stycznia lub 31 lipca każdego roku. Odpowiedź na pytanie postawione w punkcie 2. Nie istnieją żadne formalne przeszkody w poszerzeniu wykazu czasopism naukowych o zagraniczne czasopisma prawnicze jednak pod warunkiem złożenia ankiety aplikacyjnej. Ponadto dla czasopism zagranicznych z zakresu nauk humanistycznych i społecznych (anglojęzyczna wersja) może złożyć do ministerstwa polski autor zainteresowany oceną czasopisma, w porozumieniu z redaktorem naczelnym (spisy treści wydań z dwóch lat 2005–2006, egzemplarze wydane w 2007 r. oraz oświadczenie redaktora naczelnego czasopisma) – w takim przypadku potrzebny jest podpis redaktora naczelnego czasopisma zagranicznego lub jego oświadczenie przesłane faksem, że zapoznał się z ankietą i potwierdza zawarte w niej informacje. Ponadto wydawnictwa czasopism zagranicznych nie muszą składać okazowych egzemplarzy czasopism, jeżeli dane czasopismo ma dostępną stronę internetową. W innym wypadku autor wnioskujący o ocenę powinien przesłać kserokopię stron tytułowych czasopisma, które zawierać będą ISDN oraz informację o nakładzie, częstości wydawania, danych bibliograficznych itp. Odpowiedź na pytanie postawione w punkcie 3. Oceny dokonują zespoły specjalistyczne powołane przez ministra zgodnie z art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 8 października 2004 r. o zasadach finansowania nauki (Dz. U. Nr 238, poz. 2390, z późn. zm.). Nie wykluczam możliwości rozszerzenia składu zespołu powołanego do oceny czasopism z obszaru nauk humanistycznych i społecznych o wybitnych przedstawicieli środowiska prawniczego. Odpowiedź na pytanie postawione w punkcie 4. Wykaz czasopism w części A („lista filadelfijska”) jest aktualizowany raz w roku, natomiast lista czasopism w części B jest uzupełniana nie częściej niż co 6 miesięcy, po dokonaniu kolejnej oceny nadesłanych wniosków o umieszczenie czasopisma w tym wykazie. Minister Barbara Kudrycka Warszawa, dnia 25 września 2008 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury - z upoważnienia ministra na interpelację posła Grzegorza Raniewicza w sprawie budowy drogi S12 na odcinku Piaski – Dorohusk (5059)

Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na pismo z dnia 17 września 2008 r., nr SPS-023-5059/ 08, w sprawie budowy drogi ekspresowej S12 na odcinku Piaski – Dorohusk, uprzejmie przekazuję następujące informacje. Budowa drogi ekspresowej S12 została ujęta w „Programie budowy dróg krajowych” na lata 2008–2012, zatwierdzonym uchwałą Rady Ministrów nr 163/2007 z dnia 25 września 2007 r. S12 stanowić będzie element międzynarodowej trasy E373, biegnącej w kierunku Kijowa. Planowana droga ekspresowa połączy Piotrków Trybunalski z polsko-ukraińskim przejściem granicznym w Dorohusku. Dodatkowo, łącząc się z drogą S17 na odcinku Kurów – Piaski, stanowić będzie oś komunikacyjną Lubelszczyzny. W świetle ww. programu, budowa drogi ekspresowej S12 Piaski – Dorohusk jest podzielona na cztery odcinki realizacyjne (międzywęzłowe): 1. Piaski (w. Chełm) – w. Dorohucza z węzłem; 2. w. Dorohucza – Chełm (początek obwodnicy); 3. obwodnica miasta Chełm; 4. Chełm (dw nr 812) Dorohusk. Aktualnie dla obwodnicy miasta Chełm została opracowana koncepcja programowa, która oczekuje na Komisję Oceny Przedsięwzięć Inwestycyjnych przy GDDKiA. Dla pozostałych odcinków przygotowywane są materiały do studium techniczno-ekonomiczno-środowiskowego. Kolejnym etapem będzie przygotowanie dokumentacji niezbędnej do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Budowa drogi ekspresowej S12 Piaski – Dorohusk została ujęta w ww. programie jako projekt rezerwowy. Zgodnie z przyjętymi założeniami, budowa drogi przewidziana jest na lata 2008–2013. Jed-

134 nocześnie pragnę zapewnić, iż w miarę uzyskania środków finansowych, podjęte zostaną działania zmierzające do szybkiej realizacji przedmiotowej inwestycji. Z poważaniem Podsekretarz stanu Zbigniew Rapciak Warszawa, dnia 29 września 2008 r. Odpowiedź
sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji Narodowej - z upoważnienia ministra na interpelację posła Grzegorza Raniewicza w sprawie zatrudniania młodych nauczycieli (5062)

Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na interpelację pana posła Grzegorza Raniewicza (SPS-023-5062/08) w sprawie zatrudniania młodych nauczycieli, pozwolę sobie wyrazić następującą opinię: Ustawa Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2006 r Nr 97, poz. 674, z poźn. zm.) precyzyjnie rozstrzyga kwestie dotyczące zatrudniania nauczycieli. Istotą zatrudnienia jest posiadanie odpowiednich kwalifikacji, które umożliwiają rozpoczęcie pracy. Zgodnie z art. 10 ust. 2 ww. aktu młody nauczyciel rozpoczynający pracę w szkole nawiązuje stosunek pracy na podstawie umowy o pracę na ustawowo określony okres tzn. jednego roku szkolnego. Przewidziany okres zatrudnienia pozwala na odbycie wymaganego stażu, którego celem jest uzyskanie awansu zawodowego na stopień nauczyciela kontraktowego. Ustawodawca celowo konstruuje taki system zatrudnienia, ponieważ pozwala on na określenie prezentowanych przez nauczyciela predyspozycji, które podlegają ocenie. Ustawodawca w art. 10 ust. 4 ustawy Karta Nauczyciela stanowi, iż w przypadku nauczyciela kontraktowego stosunek pracy nawiązuje się na podstawie umowy o pracę, która zawierana jest na czas nieokreślony. Z kolei stosunek pracy z nauczycielem mianowanym i z nauczycielem dyplomowanym nawiązuje się na podstawie mianowania, uzależniając jednocześnie spełnienie odpowiednich przesłanek wynikających z charakteru odpowiedniego stopnia awansu zawodowego, o których mowa w art. 10 ust. 5 pkt 6 wyżej wymienionej ustawy. Niezależnie od powyższego ustawa Karta Nauczyciela dopuszcza istnienie wyjątkowych sytuacji, które wpływają na okresy oraz warunki zatrudnienia. I tak odpowiednio do powyższego w przypadku negatywnej oceny dorobku zawodowego nauczyciela

stażysty istnieje uzasadniona potrzeba dodatkowego stażu, co oznacza w praktyce nawiązanie kolejnego stosunku pracy na czas określony w wymiarze jednego roku szkolnego. W szczególnych przypadkach, uregulowanych w Karcie Nauczyciela, uzasadnionych potrzebami szkoły możliwe jest zatrudnienie osoby posiadającej wprawdzie odpowiednie wykształcenie, lecz nieposiadającej odpowiedniego przygotowania pedagogicznego. Czynnikiem warunkującym jej zatrudnienie jest zobowiązanie do uzyskania takiego przygotowania w trakcie trwania stażu. W przypadku jego nieuzyskania z przyczyn niezależnych od niej okres zatrudnienia wydłuża się o kolejny rok. W konsekwencji następuje wydłużenie stażu wymaganego do ubiegania się o awans na stopień nauczyciela kontraktowego do momentu uzyskania przygotowania pedagogicznego. Odpowiednio w przypadku nauczyciela kontraktowego pozwala ona na nawiązanie stosunku pracy na podstawie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony, aczkolwiek gdy nie dotyczy to sytuacji, która jest podyktowana potrzebą wynikającą z organizacji szkoły lub zastępstwem nieobecnego nauczyciela. W powyższym wypadku istnieją przesłanki pozwalające na zatrudnienie nauczyciela kontraktowego na czas określony. Ustawodawca przewiduje również pewne wyjątki w zatrudnianiu nauczycieli dyplomowanych i mianowanych. Za zgodą dyrektora danej placówki stosunek pracy nawiązany na podstawie umowy zawartej na czas nieokreślony przekształca się w stosunek pracy na podstawie mianowania, z zastrzeżeniem, iż w braku możliwości zatrudnienia w pełnym wymiarze zajęć na czas określony nawiązuje się stosunek pracy w wymiarze niższym. Nie powinno budzić wątpliwości, iż tak przyjęte rozstrzygnięcia pozwalają na zapewnienie odpowiedniego przygotowania merytorycznego, odpowiedniego poziomu kwalifikacji zawodowych, które są niewątpliwie miernikiem jakości kształcenia i nauczania. Powyższe oznacza, iż w ustawie Karta Nauczyciela sformułowana jest zasada zawierania umów o pracę na czas nieokreślony i poprzez mianowanie. Zawieranie umów na czas określony może odbywać się w sytuacjach wyjątkowych lub na podstawie nadużywania obowiązujących przepisów prawa. W takich jednak przypadkach pracodawca podejmuje decyzje w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność, które mogą być zakwestionowane w postępowaniu sądowym Niezależnie od powyższego na poziomie rozstrzygnięć centralnych obecnie podejmowanych jest szereg działań umożliwiających wspieranie zatrudniania młodych nauczycieli. Jednym z nich jest reforma systemu wynagrodzeń, która ma na celu wzmocnienie wysokości wynagrodzeń nauczycieli stażystów i nauczycieli kontraktowych. Należy pamiętać, iż obecnie ostateczną decyzję w zakresie polityki kadrowej podejmują dyrektorzy szkół oraz organy prowadzące. Istotnym elementem w tym zakresie jest

135 pogłębianie się od kilku lat niżu demograficznego. Na liczbę stanowisk nauczyciela wpłynęła również przyjęta przez parlament Rzeczypospolitej Polskiej ustawa z dnia 23 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy Karta Nauczyciela (Dz. U. Nr 158, poz. 1103) w zakresie art. 88 przewidująca odstąpienie od rozwiązania stosunku pracy z zachowaniem prawa do emerytury. Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, uprzejmie proszę Pana Marszałka o ich przyjęcie. Z poważaniem Sekretarz stanu Krystyna Szumilas śniejszych ustaleń faktycznych dokonanych przez komornika. Innymi słowy oczywistość, iż z egzekucji nie uzyska się sumy wyższej od kosztów egzekucyjnych musi być następstwem wszechstronnego zbadania stanu majątkowego dłużnika w zakresie wskazanym we wniosku egzekucyjnym i na tej tylko podstawie ustalenia, iż nie będzie można zaspokoić wierzyciela. Zastosowanie tego przepisu bez przeprowadzenia właściwego dochodzenia uniemożliwia umorzenie postępowania na podstawie art. 824 § 1 pkt 3 K.p.c. Kategoryczność omawianej normy, wyrażająca się użyciem słowa „oczywiste”, wynika z dwóch racji. Pierwsza to fakt, iż komornik może na podstawie omawianego przepisu umorzyć postępowanie egzekucyjne niezależnie od woli wierzyciela, a więc osoby inicjującej egzekucję (umorzenie postępowania z urzędu). Druga natomiast jest konsekwencją właśnie ustaleń bezcelowości egzekucji oznaczającej, iż komornik nie powinien prowadzić postępowania egzekucyjnego przy braku majątku, gdyż prowadziłoby to tylko i wyłącznie do bezcelowej dokuczliwości skierowanej przeciwko dłużnikowi. Przepis art. 824 § 1 pkt 3 K.p.c. w niezmienionej formie obowiązuje od momentu wejścia w życie Kodeksu postępowania cywilnego. A zatem wszelkie zmiany, które dokonywały się w obrębie przepisów dotyczących funkcjonowania działalności komorniczej nie obejmowały wspomnianej regulacji art. 824 § 1 pkt 3 K.p.c. To z kolei pociągało za sobą potrzebę przeprowadzania aktualnej wykładni przepisu, uwzględniającej obowiązujące regulacje prawne. Jakkolwiek art. 824 § 1 pkt 3 K.p.c. nie budził większych wątpliwości interpretacyjnych przed nowelizacją art. 49 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (tekst jednolity Dz. U. 2006 Nr 167, poz. 1191), tj. przed 13 listopada 2004 r., tak już sytuacja zmieniła się po tej dacie (zm. ustawy o komornikach sądowych i egzekucji Dz. U. z 2004 r. Nr 236, poz. 2356). Mianowicie, do 13 listopada 2004 r. komornicy ustalali koszty postępowania od całości egzekwowanego roszczenia pieniężnego, pobierając jednocześnie zaliczkę od wierzyciela na poczet kosztów egzekucyjnych. Natomiast po wspomnianej wyżej nowelizacji opłatę tą komornicy ustalają od wartości wyegzekwowanego roszczenia, przy czym nie mogą już pobierać zaliczek na poczet kosztów egzekucyjnych. Jak zatem widać przed 13 listopada 2004 r. komornicy mogli stosować przepis art. 924 § 1 pkt 3 K.p.c. już w momencie ustalenia kosztów egzekwowanego roszczenia. W obecnym stanie prawnym komornicy, aby móc ustalić koszty postępowania, muszą najpierw przystąpić do egzekucji i w ten sposób ściągnięta suma jest podstawą do ustalenia kosztów egzekucyjnych. Prowadzi to do wniosku, że w obecnym stanie prawnym komornicy mogą umarzać postępowanie tylko wtedy, jeśli ocena wartości majątku dłużnika nie pozwoli na zaspokojenie kosztów postępowania egzekucyjnego poniżej jej minimalnej wysokości,

Warszawa, dnia 29 września 2008 r. Odpowiedź
sekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości na interpelację posła Tadeusza Kopcia w sprawie narażania na szwank polskiego wymiaru sprawiedliwości, wobec niemożności wyegzekwowania należnych wierzycielom kwot, zasądzonych prawomocnymi wyrokami sądowymi (5071)

Odpowiadając na interpelację pana posła Tadeusza Kopcia z dnia 1 września 2008 r. dotyczącą nieprawidłowej praktyki stosowania przepisu art. 824 § 1 pkt 2 K.p.c. – uprzejmie przedstawiam, co następuje. Zgodnie z treścią art. 824 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania cywilnego (Dz. U. z dnia 1 grudnia 1964 r. Nr 43, poz. 296, z późn. zm.) postępowanie egzekucyjne umarza się w całości lub części z urzędu, jeżeli jest oczywiste, że z egzekucji nie uzyska się sumy wyższej od kosztów egzekucyjnych. W praktyce komorniczej przepis ten daje podstawę do umorzenia postępowania egzekucyjnego z powodu tzw. bezskutecznej egzekucji. Dla spełnienia przesłanek wspomnianego wyżej przepisu niezbędne jest więc ustalenie przez komornika dwóch zasadniczych okoliczności. Pierwsza to brak majątku pozwalającego na ściągnięcie sumy wyższej od sumy kosztów egzekucyjnych, druga natomiast to fakt, iż owo ustalenie braku majątku musi być oczywiste. W interpelacji swej pan poseł Tadeusz Kopeć zwrócił uwagę na niejasność zapisu art. 824 § 1 pkt 3 K.p.c., a zwłaszcza podkreślił nieostrość sformułowania słowa „oczywiste”. Należy zgodzić się z tezą, iż sformułowanie „jeżeli jest oczywiste...” jest pojęciem nieostrym. Podkreślenia wymaga również i to, że treść owego pojęcia ustalana jest w wyniku oceny dokonanej przez komornika. Ocena ta musi być jednakże konsekwencją wcze-

136 tj. na chwilę obecną 227 zł. Jeżeli po wyegzekwowaniu tej części kosztów postępowania komornik będzie nadal prowadził egzekucję, to umorzenie na podstawie art. 824 § 1 pkt 3 K.p.c. będzie możliwe tylko o tyle, o ile nie będzie istniał żaden majątek dłużnika z którego będzie można zaspokoić wierzyciela. Na chwilę obecną przepisy prawa bez wątpienia mają zdecydowanie charakter motywujący w pracy komornika. Uzależniają one bowiem wysokość wynagrodzenia (dochód) komornika od jego skuteczności w poszukiwaniu majątku dłużnika. Z drugiej jednak strony należy wskazać, iż zgodnie z treścią art. 797 K.p.c. komornik działa wyłącznie w takim zakresie, jaki wyznaczony został we wniosku egzekucyjnym. Przepis ten bowiem stanowi, że we wniosku lub żądaniu przeprowadzenia egzekucji z urzędu należy wskazać świadczenie, które ma być spełnione oraz sposób egzekucji. W praktyce sprowadza się to do wskazania przez wierzyciela, obok świadczenia, przedmiotów lub praw, z których egzekucja ma być prowadzona. Zaznaczyć przy tym trzeba, iż istnieje także możliwość zlecenia komornikowi poszukiwania majątku dłużnika ponad to, co jest wskazane we wniosku egzekucyjnym, jednakże po wcześniejszym wniesieniu przez wierzyciela odpowiedniego wynagrodzenia zgodnie z treścią art. 7971 K.p.c. Tylko wyjątkowo komornik może z urzędu przeprowadzać dochodzenie, dzieje się tak na podstawie art. 1086 K.p.c. w związku z egzekucją roszczeń alimentacyjnych. Innymi słowy, sprawą wierzyciela jest wskazanie majątku dłużnika, z którego może być prowadzona egzekucja. Należy przy tym podkreślić, iż w sytuacji kiedy komornik nie realizuje swych obowiązków w związku z zajęciem majątku dłużnika, wierzycielowi przysługują stosowne środki zaradcze. Dotyczy to zwłaszcza wniesienia do sądu rejonowego skargi na czynność komornika w trybie art. 767 K.p.c. W ramach tego postępowania sąd może zobowiązać komornika do podjęcia stosownych czynności egzekucyjnych w przypadku zaniechania czynności, jak również w razie dokonania wadliwych czynności egzekucyjnych. Polskie ustawodawstwo, realizując europejskie standardy prawne, wprowadziło do polskiego porządku prawnego tzw. skargę na przewlekłość postępowania (ustawa z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki Dz. U. z dnia 16 sierpnia 2004 r.). Założeniem tej ustawy jest regulacja zasad i trybu wnoszenia oraz rozpoznawania skargi strony, której prawo do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki zostało naruszone na skutek działania lub bezczynności sądu lub komornika sądowego i w ten sposób doszło do naruszenia prawa strony do przeprowadzenia i zakończenia bez nieuzasadnionej zwłoki sprawy egzekucyjnej lub innej sprawy dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego. Przepisy te bez wątpienia zabezpieczają strony postępowania egzekucyjnego przed opieszałością w prowadzeniu przez komornika postępowania egzekucyjnego. Reasumując, należy wskazać, iż: — komornicy prowadzą egzekucję z majątku dłużnika wskazanego przez samego wierzyciela, — komornicy mogą także prowadzić szczegółowe dochodzenie w celu znalezienia majątku dłużnika po wcześniejszym uiszczeniu wynagrodzenia, — obecnie obowiązujące przepisy prawa w ograniczonym stopniu pozwalają komornikowi na umorzenie postępowania egzekucyjnego, o ile nie istnieje majątek pozwalający na zaspokojenie wierzyciela, — jeżeli komornik zaniechał dokonania czynności egzekucyjnej lub podjął niewłaściwą czynność wierzycielowi przysługuje skarga na czynność komornika wniesiona do właściwego Sądu Rejonowego, — strona (wierzyciel, dłużnik) wobec której w postępowaniu egzekucyjnym naruszono prawo do przeprowadzenia i zakończenia bez nieuzasadnionej zwłoki sprawy egzekucyjnej lub innej sprawy dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego przysługuje wobec Skarbu Państwa roszczenie odszkodowawcze. W ocenie Ministerstwa Sprawiedliwości stosowanie normy art. 824 § 1 pkt 3 K.p.c. przez komorników nie jest zjawiskiem nadużywanym. Z jednej strony nie leży to bowiem w interesie samych komorników, a z drugiej strony ustawodawca polski przewiduje szereg rozwiązań legislacyjnych umożliwiających sprawną kontrolę decyzji komornika umarzającego postępowanie. Obecnie w Ministerstwie Sprawiedliwości prowadzone są prace nad kolejnymi projektami nowelizującymi przepisy postępowania egzekucyjnego w celu usprawnienia przebiegu egzekucji. W związku z tym, iż w interpelacji pana posła Tadeusza Kopcia zasygnalizowana została sprawa pana A. B., zaś wskazane w niej zarzuty wymagają uprzedniego i wnikliwego zbadania, uniemożliwiło to tym samym ustosunkowanie się do nich niezwłocznie. Mając na względzie powyższe, Departament Wykonania Orzeczeń i Probacji, w ramach swoich kompetencji, zlecił pismem z dnia 26 września 2008 r. prezesowi Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej zapoznanie się z zarzutami i podjęcie stosownych działań w razie stwierdzenia nieprawidłowości w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym, wyznaczając w tym celu 21-dniowy termin. Z poważaniem Sekretarz stanu Marian Cichosz

Warszawa, dnia 30 września 2008 r.

ZAPYTANIA

Zapytanie (nr 2502) do ministra pracy i polityki społecznej w sprawie projektu ustawy o uprawnieniach kombatantów, uczestników walki cywilnej w latach 1914–1945, działaczy opozycji wobec dyktatury komunistycznej oraz niektórych ofiar represji systemów totalitarnych Szanowna Pani Minister! Na stronie internetowej ministerstwa znajduje się informacja o pracach nad nowelizacją ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego. Reforma ma przyznać kombatantom i inwalidom wojennym należne prawa, ułatwiające im życie. Zmiany idą w kierunku skrócenia inwalidom wojennym okresu oczekiwania na leczenie sanatoryjne z 3 do 2 lat, obniżają do 50% koszty korzystania przez kombatantów z przejazdów pociągami PKP czy też dają prawo do korzystania poza kolejnością ze świadczeń opieki zdrowotnej i nabywania także poza kolejnością leków w aptekach. W związku z powyższym zwracam się z uprzejmą prośbą do Pani Minister o odpowiedź na następujące pytania: Na jakim etapie są obecnie prowadzone prace nad nowelizacją ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego? Jaki jest planowany termin przyjęcia zmian? Z wyrazami szacunku Poseł Joanna Mucha Lublin, dnia 22 września 2008 r. Zapytanie (nr 2503) do ministra rozwoju regionalnego w sprawie usunięcia z listy projektów kluczowych Programu Operacyjnego „Innowacyjna gospodarka” projektu złożonego przez gminę Nałęczów pod nazwą Budowa Parku Wodnego „Termy Nałęczowskie – EURO SPA 2012” Szanowna Pani Minister! 31 lipca 2008 r. została utworzona najnowsza wersja listy projektów kluczowych dla Programu Operacyjnego „Innowacyjna gospodarka”, w ramach działania 6.4: Inwestycje w produkty turystyczne o znaczeniu ponadregionalnym.

Projekt złożony przez gminę Nałęczów pn. Budowa Parku Wodnego „Termy Nałęczowskie – EURO SPA 2012” został po konsultacjach społecznych usunięty z wysokiego miejsca listy podstawowej i przesunięty na listę rezerwową na pozycję 4. Oznacza to praktycznie wykluczenie projektu z dofinansowania ze środków pomocowych Unii Europejskiej w ramach działania 6.4 Programu Operacyjnego „Innowacyjna gospodarka” w latach 2007–2013. Ze względu na koszt i charakter inwestycji oznacza to również brak szans na otrzymanie dofinansowania z Unii Europejskiej z jakiegokolwiek innego wdrażanego programu operacyjnego w latach 2007–2013. Z dostarczonych danych wynika, że projekt w naborach wniosków prowadzonych przez instytucję wdrażającą Program Operacyjny „Innowacyjna gospodarka” otrzymał bardzo wysokie oceny merytoryczne ekspertów w uzgodnieniach międzyresortowych i znajdował się na liście podstawowej projektów kluczowych. Po fazie konsultacji społecznych projekt znajdował się na 3. miejscu spośród wszystkich złożonych projektów pod względem udzielonego mu poparcia. Projekt uzyskał poparcie władz regionalnych i lokalnych, a także podmiotów branży turystycznej oraz uczelni wyższych województwa lubelskiego. Inwestycja ma znaczenie ponadregionalne dla promocji Lubelszczyzny oraz rozwoju gospodarki w naszym regionie. Ze względu na specyficzny charakter i brak perspektyw na rozwój przemysłu, kluczowe znaczenie ma turystyka. W związku z powyższym zwracam się z uprzejmą prośbą do Pani Minister o odpowiedź na następujące pytanie: Czy Ministerstwo rozważy przychylenie się do prośby gminy Nałęczów o przywrócenie zadania pn. Budowa Parku Wodnego „Termy Nałęczowskie – EURO SPA 2012” na listę zadań kluczowych Programu Operacyjnego „Innowacyjna gospodarka”, w działaniu 6.4: Inwestycje w produkty turystyczne o znaczeniu ponadregionalnym? Z wyrazami szacunku Poseł Joanna Mucha Lublin, dnia 22 września 2008 r. Zapytanie (nr 2504) do ministra środowiska w sprawie pominięcia udziału przedstawicieli samorządów lokalnych w Radzie Mazurskiego Parku Krajobrazowego Szanowny Panie Ministrze! Rada Mazurskiego Parku Krajobrazowego w swej uchwale z dnia 18

138 grudnia 2007 r. stwierdza, iż należy podjąć natychmiastowe działania zmierzające do utworzenia na części MPK Mazurskiego Parku Narodowego. Ponieważ utworzenie tej formy ochrony może stać się czynnikiem hamującym ekonomiczny rozwój regionu, należałoby, moim zdaniem, dopuścić do prac nad tym projektem przedstawicieli zainteresowanych samorządów, tj. gminy Ruciane-Nida oraz powiatu piskiego. Niepokojącym jest, że nie zaproszono przedstawicieli samorządów do składu Rady Mazurskiego Parku Krajobrazowego. W związku z tym mam pytania: Jaki jest stan zaawansowania prac nad projektem utworzenia Mazurskiego Parku Narodowego? Czy uwzględniono podczas tych prac stanowiska samorządów? Jakie jest uzasadnienie utworzenia parku narodowego? Z poważaniem Poseł Andrzej Orzechowski Ełk, dnia 24 września 2008 r. Zapytanie (nr 2505) do ministra spraw zagranicznych w sprawie wydania na Litwie pocztówki przypisującej marszałkowi Józefowi Piłsudskiemu ludobójstwo narodu litewskiego Jak donoszą media, w budynku Poczty Głównej w Wilnie, a zapewne i w innych urzędach pocztowych, można nabyć koperty z antypolskimi napisami. Na jednej z nich umieszczono obok siebie wizerunki Józefa Stalina, Adolfa Hitlera i Józefa Piłsudskiego, a rysunek ten opatrzono podpisem następującej treści: Wielcy organizatorzy ludobójstwa narodu litewskiego. Koperty projektował znany litewski grafik Antanas Szakalis, który twierdzi, że zrobił to w oparciu o fakty historyczne. Dyrektor spółki handlującej kopertami twierdzi, że zdecydował się na rozpowszechnianie koperty, gdyż na Litwie jest przestrzegana wolność słowa. Jak wynika z informacji podanej przez media, koperty z antypolskimi napisami, moim zdaniem jawnie fałszujące historię i w sposób obrażający naród polski zestawiające Piłsudskiego ze Stalinem i Hitlerem, są także sprzedawane w innych krajach, w tym ostatnio sporo wysłano do Stanów Zjednoczonych. Ponieważ tego typu działania, tolerowane przez władze litewskie, nie służą pogłębianiu i polepszaniu stosunków polsko-litewskich, zwracam się do Pana Ministra z następującymi pytaniami: Czy polskim władzom znany jest fakt rozpowszechniania na Litwie i poza jej granicami kopert z antypolskimi napisami, w tym przypisujących marsz. Józefowi Piłsudskiemu organizację ludobójstwa narodu litewskiego? Jakie działania podjęło lub podejmie Ministerstwo Spraw Zagranicznych, aby wyjaśnić tę sprawę i wpłynąć na stronę litewską, by wycofała ze sprzedaży antypolskie koperty? Z wyrazami szacunku Poseł Artur Górski Warszawa, dnia 30 września 2008 r. Zapytanie (nr 2506) do ministra infrastruktury w sprawie autostrady A4 na odcinku Rzeszów – Korczowa Szanowny Panie Ministrze! W naszym kraju rozpoczęła się batalia o środki na budowę autostrad i dróg ekspresowych. Może się okazać, że na zaplanowane inwestycje nie wystarczy środków finansowych. Wynika to z szybko rosnących cen materiałów budowlanych, jak i mocnej złotówki, która spowodowała, że środki w programie „Infrastruktura i środowisko” gwałtownie topnieją. W prasie krajowej, jak i lokalnej pojawiają się informacje, iż wkrótce Ministerstwo Infrastruktury ma ogłosić, iż przed Euro 2012 nie zdążymy zbudować wszystkich zaplanowanych autostrad, w tym autostrady A4 na odcinku Rzeszów – Korczowa. Wątpliwości mają też organizacje zrzeszające firmy drogowe i eksperci, m.in. Ogólnopolska Izba Gospodarcza Drogownictwa, jak również Najwyższa Izba Kontroli, która ogłosiła raport z kontroli Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad. Zgodnie z programem uchwalonym 25 września 2007 r. corocznie dokonuje się analizy jego wykonania i wprowadza ewentualne korekty. W związku z powyższym pytam Pana Ministra, czy realizacja budowy odcinka autostrady A4 Rzeszów – Korczowa przebiega zgodnie z przyjętym harmonogramem i czy nie ma zagrożenia realizacji tego zadania przed Euro 2012? Pragnę również nadmienić, że sprawa realizacji tej inwestycji jest kluczem do dalszego rozwoju Podkarpacia, jak i całej południowo-wschodniej części naszego kraju. Z poważaniem Poseł Leszek Deptuła Mielec, dnia 24 września 2008 r.

139 Zapytanie (nr 2507) do ministra pracy i polityki społecznej w sprawie rencistów służb mundurowych starających się o orzeczenie o niepełnosprawności Szanowna Pani Minister! Renciści służb mundurowych (renciści wojskowi, policyjni i innych służb), chcąc skorzystać ze wsparcia wynikającego z ustawy o rehabilitacji, zmuszeni są zabiegać o dodatkowe orzeczenie o niepełnosprawności. Pociąga to za sobą konieczność długotrwałego kompletowania dokumentów. W innej sytuacji znajdują się renciści pobierający świadczenia z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, gdyż posiadane przez nich orzeczenia o częściowej lub całkowitej niezdolności do pracy są traktowane na równi z orzeczeniami o stopniu niepełnosprawności, co wynika z art. 5 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych. Nie istnieją natomiast przepisy umożliwiające takie samo traktowanie orzeczeń wydanych przez instytucje mundurowe. W związku z przedstawioną powyżej sytuacją pragnę zwrócić się do Pani Minister z pytaniem: Czy ministerstwo planuje wprowadzenie zmian umożliwiających traktowanie orzeczeń o niezdolności do służby wydanych przez instytucje mundurowe za równoważne orzeczeniom o stopniu niepełnosprawności? Z poważaniem Poseł Krzysztof Brejza Inowrocław, dnia 30 września 2008 r. Zapytanie (nr 2508) do ministra sprawiedliwości w sprawie planów likwidacji sądów rejonowych w Oleśnie i Głubczycach w woj. opolskim Z doniesień medialnych wynika, że przygotowany przez Ministerstwo Sprawiedliwości projekt reformy sądownictwa przewiduje likwidację małych sądów rejonowych, a podstawą weryfikacji ma być liczba sędziów orzekających w danych placówkach. W woj. opolskim zakłada się likwidację sądów rejonowych w Oleśnie i Głubczycach, gdzie pracuje po 6 sędziów. W związku z powyższym proszę o udzielenie odpowiedzi na pytania: Czy plany ministerstwa zakładają likwidację ww. placówek, a jeżeli tak, w jakim terminie miałoby to nastąpić? Czy zakładając działania likwidacyjne, resort bierze pod uwagę fakt, że taka decyzja ograniczy mieszkańcom powiatu dostępność sądu i spowolni i tak już długi czas oczekiwania na rozprawy? Poseł Tomasz Garbowski Warszawa, dnia 19 września 2008 r. Zapytanie (nr 2509) do ministra kultury i dziedzictwa narodowego w sprawie budowy Muzeum Historii Polski w Warszawie Muzeum Historii Polski w Warszawie zostało powołane zarządzeniem ministra kultury i dziedzictwa narodowego z dnia 2 maja 2006 r. Do tej pory nie został jednak zrealizowany podstawowy cel powołania tej instytucji, jakim jest stworzenie atrakcyjnej przestrzeni wystawienniczej i ośrodka stymulującego refleksję na temat historii Polski. Budowa Muzeum Historii Polski w Warszawie jest niezwykle ważnym projektem. Przy pomocy nowoczesnych, przystępnych i atrakcyjnych form, możliwe będzie stworzenie przekrojowej prezentacji najważniejszych wątków w dziejach naszego narodu. Istotne jest ukazanie dziedzictwa zarówno młodym warszawiakom, Polakom, jak i zagranicznym gościom. Nowe muzeum jako instytucja kultury powinno wzbudzać zainteresowanie historią i szacunek dla tradycji narodowej, a także przyczyniać się do pogłębiania wiedzy historycznej i zrozumienia współczesności. Tym samym Muzeum Historii Polski może znacząco wzbogacić naszą pamięć narodową. W związku z powyższym zwracam się z uprzejmą prośbą o przedstawienie przez ministra kultury i dziedzictwa narodowego stanu przygotowań i realizacji projektu budowy Muzeum Historii Polski w Warszawie. Z wyrazami szacunku Poseł Michał Szczerba Warszawa, dnia 24 września 2008 r.

140 Zapytanie (nr 2510) do ministra skarbu państwa w sprawie wyjaśnienia okoliczności towarzyszących prywatyzacji Walcowni Rur Andrzej sp. z o.o. w Zawadzkiem, woj. opolskie W dniu 24 września 2008 r. otrzymałem pismo z NSZZ „Solidarność” Zakładowej Organizacji Związkowej przy Walcowni Rur Andrzej, 47-120 Zawadzkie, ul. Ks. Wajdy 1, o rozpoznanie toku postępowania u ministra skarbu państwa w sprawie prywatyzacji Walcowni Rur Andrzej w Zawadzkiem. Z moich ustaleń, jak i z pisma z NSZZ „Solidarność” wynika, że Walcownia Rur Andrzej sp. z o.o. zagrożona jest upadłością. Obecna produkcja jest na poziomie 20% możliwości produkcyjnej firmy. Stan własnościowy firmy przedstawia się następująco: — 67% udziałów Towarzystwo Finansowe Silesia (spółka Skarbu Państwa), — 22% udziałów Max Aicher, — 11% udziałów Alchemia (p. Karkosik). Zgodnie z pismem NSZZ „Solidarność” Ministerstwo Skarbu Państwa zaprosiło chętnych do zakupu udziałów Silesii. W związku z powyższym zwracam się do Pana Ministra o poinformowanie mnie o stanie postępowania prywatyzacyjnego i jakie przedsięwzięto postępowanie, by uchronić Walcownię Rur Andrzej od upadłości. Moja obawa przed upadłością, jak i związków zawodowych, wynika z zagrożenia załogi zwolnieniami z pracy, co pracowników może doprowadzić do skrajnej nędzy. Za pozytywne ustosunkowanie się do mojej prośby z góry serdecznie dziękuję. Z poważaniem Poseł Jan Religa Kędzierzyn-Koźle, dnia 25 września 2008 r. Zapytanie (nr 2511) do ministra spraw wewnętrznych i administracji w sprawie przeprowadzenia działań inwestycyjnych w Poliklinice CSK MSWiA przy ul. Żelaznej 99 w Warszawie Poliklinika przy ul. Żelaznej 99 wchodzi w skład Centralnego Szpitala Klinicznego MSWiA w Warszawie. Znajduje się ona w centrum Woli, zajmując część czteropiętrowej kamienicy. Udziela wszechstronnych świadczeń pacjentom z północnej, a także prawobrzeżnej Warszawy. Pacjenci wysoko oceniają wykwalifikowany personel lekarski i pielęgniarski gwarantujący zaufanie i poczucie bezpieczeństwa. W placówce przy ul. Żelaznej 99 znajduje się poradnia medycyny rodzinnej, liczne poradnie specjalistyczne oraz pracownie RTG, USG, EKG i mammografii oraz apteka. Od 1946 r. w budynku przy ul. Żelaznej 99 w Warszawie świadczona jest opieka nad chorymi. Dalsze niezachwiane funkcjonowanie polikliniki przy ul. Żelaznej wymaga podjęcia niezbędnych działań inwestycyjnych. W związku z powyższym uprzejmie proszę o aktywne działania na rzecz zabezpieczenia niezbędnych środków w budżecie CSK MSWiA. Pacjenci, wśród których znaczną grupę stanowią osoby starsze, nie wyobrażają sobie korzystania z usług medycznych w innym miejscu. Dla tej grupy odbiorców nie ma alternatywy. Zwracam się uprzejmą prośbą do Pana Ministra o przedstawienie pełnej informacji, jaka jest przyszłości funkcjonowania Polikliniki CSK MSWiA przy ul. Żelaznej 99 w Warszawie, z uwzględnieniem planowanych działań inwestycyjnych i remontowych mających na celu zapewnienie dalszego dobrego rozwoju tej placówki. Z najwyższym szacunkiem Poseł Michał Szczerba Warszawa, dnia 29 września 2008 r. Zapytanie (nr 2512) do ministra sprawiedliwości w sprawie planowanej przez Ministerstwo Sprawiedliwości reorganizacji struktury sądów powszechnych na terenie południowej Wielkopolski Szanowny Panie Ministrze! Pragnę złożyć na Pana ręce zapytanie poselskie dotyczące pojawiających się informacji medialnych o zamiarze likwidacji sądów rejonowych m.in. na terenie południowej Wielkopolski (okręg kalisko-leszczyński). Plany reorganizacji struktury sądów powszechnych mają podobno doprowadzić do likwidacji niektórych sądów rejonowych lub ograniczenia zakresu ich działalności. W związku z doniesieniami prasowymi i sygnałami zaniepokojenia ze strony samorządowców zwracam się do Pana Ministra z następującymi pytaniami: 1. Czy projekt reorganizacji zakłada likwidację lub ograniczenie działalności sądów rejonowych?

141 2. Według jakich kryteriów Ministerstwo Sprawiedliwości zamierza przeprowadzić reorganizację? 3. Co stanie się z sądami rejonowymi na terenie południowej Wielkopolski? Z poważaniem Poseł Maciej Orzechowski Warszawa, dnia 1 października 2008 r. Zapytanie (nr 2513) do ministra środowiska w sprawie budowy bazy paliw na terenie gminy Narewka Szanowny Panie Ministrze! Na terenie gminy Narewka planowana jest budowa bazy paliw rosyjskiego potentata firmy Łukoil. Do niedawna mieszkańcy, którzy sprzedawali ziemię, nie wiedzieli, co ma powstać na tym terenie. Według ostatnich doniesień w miejscowości Osada Leśna, gmina Narewka, woj. podlaskie (obok Puszczy Białowieskiej) ma pojawić się ok. 20 zbiorników na benzynę, gaz i olej. Największe z nich mogą pomieścić nawet 5 tys. m3 paliw. Na tym terenie znajdują się kanały nawadniające i w przypadku awarii lub wycieku może zostać skażona cała puszcza. O tym, czy powstanie tam baza paliw, ma zdecydować raport oddziaływania na środowisko. Pytanie: Panie Ministrze, jakie działania podejmie Pan, aby nie dopuścić do budowy bazy paliw na terenie gminy Narewka? Z poważaniem Poseł Lech Kołakowski Łomża, dnia 30 września 2008 r. Zapytanie (nr 2514) do ministra gospodarki w sprawie awarii i przerw w dostawie energii elektrycznej w gminie Długołęka w woj. dolnośląskim Szanowny Panie Ministrze! Do zadań i obowiązków gminy należy zaspokojenie zbiorowych potrzeb mieszkańców dotyczących dostarczania energii elektrycznej. Jest to jedno z podstawowych zadań własnych gminy związanych z infrastrukturą techniczną, które wynika z ustawy o samorządzie terytorialnym. Do celów, które gmina musi realizować, należy zapewnienie niezawodnego i pełnego zaspokojenia potrzeb energetycznych odbiorców. Jednocześnie cele te mieszczą się w polityce energetycznej państwa. Gmina może wykonywać swoje zadania tylko w warunkach funkcjonowania odpowiedniej infrastruktury elektrycznej. Niestety, infrastruktura ta często pozostawia wiele do życzenia, czego przykładem jest gmina Długołęka w woj. dolnośląskim, w której od pewnego czasu awarie sieci elektrycznej i przerwy w dostawie energii są nagminne. W związku z powyższym zwracam się do Pana Ministra z pytaniem: 1. Jaki są powody częstych awarii sieci elektrycznej i przerw w dostawie energii elektrycznej w gminie Długołęka w woj. dolnośląskim? 2. Jakie działania są podejmowane w celu wyeliminowania permanentnych awarii sieci i przerw w dostawach energii elektrycznej na terenie tej gminy? Poseł Janusz Krasoń Warszawa, dnia 30 września 2008 r. Zapytanie (nr 2515) do prezesa Rady Ministrów w sprawie finansowania przez NBP szkoleń dla katolickich księży Szanowny Panie Premierze! Narodowy Bank Polski będzie dokształcał duchownych z zakresu wiedzy o ekonomii. Trzymiesięczny kurs o wartości 3 tys. zł księża katoliccy w całości będą mieli sfinansowany ze środków państwowego banku centralnego. NBP organizował już podobne kursy dla sędziów i prokuratorów, ale ci w odróżnieniu od duchownych są funkcjonariuszami publicznymi. W związku z powyższym zwracam się do Pana z pytaniami: 1. Czy nie uważa Pan, iż inicjatywa podejmowana przez NBP stoi w sprzeczności z umową rozdzielności państwa od kościoła? 2. Panie Premierze, czy wobec faktu organizacji tych kursów, NBP nie powinien zrealizować także cyklu szkoleń z ekonomii dla pastorów i prawosławnych popów i duchownych innych religii oraz przedstawicieli organizacji pozarządowych? Poseł Janusz Krasoń Warszawa, dnia 4 września 2008 r.

142 Zapytanie (nr 2516) do ministra finansów w sprawie kwartalnych zobowiązań wypełnianych przez jednostki budżetowe W związku z koniecznością wypełniania kwartalnych zobowiązań Rb-Z przez jednostki budżetowe zwracam się z pytaniem o wyjaśnienie, czy zobowiązana jednostka musi w wypełnianym formularzu wyszczególniać kwoty krótko i długoterminowe zapisane pod literą E 1.1 i E 1.2? Czy prawidłowe są kwartalne sprawozdania z podaną tylko pełną sumą zobowiązania wg tytułu dłużnych pod literą E? W chwili obecnej zależnie od instytucji są stosowane różne praktyki. Proszę o wyjaśnienie, czy powyższe działania są zgodne z prawem. W załączeniu przedkładam sprawozdania jednostki budżetowej z różnego okresu czasu*). Poseł Grzegorz Raniewicz Chełm, dnia 24 września 2008 r. Zapytanie (nr 2517) do ministra infrastruktury w sprawie budowy oraz modernizacji autostrad w Polsce Szanowny Panie Ministrze! Polska w roku 2012 będzie współorganizatorem Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej. Według planowanych założeń do roku 2012 w naszym kraju ma powstać ok. 930 km autostrad. Priorytetowymi projektami jest dokończenie autostrady A4 i A2. Już dziś wiadomo, iż dotrzymanie odpowiednich terminów oddania tych przedsięwzięć do użytku przed Euro 2012 będzie niezwykle trudne. Związku z powyższym, Panie Ministrze, pytamy, czy istnieje kompletna dokumentacja techniczna dla budowanych odcinków autostrad A4, A2. Z poważaniem Posłowie Andrzej Buła i Adam Krupa Głubczyce, dnia 24 września 2008 r. *) Załączniki – w aktach Sekretariatu Posiedzeń Sejmu. Zapytanie (nr 2518) do ministra gospodarki w sprawie przygotowań inwestycji dotyczących Euro 2012 Szanowny Panie Ministrze! 17 Kwietnia 2007 r. Polska wraz z Ukrainą otrzymały organizację Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej w 2012 r. W ciągu czterech najbliższych lat zostanie zmodernizowana infrastruktura w naszym kraju. Polska będzie jednym wielkim placem budowy. Cieszy fakt budowy licznych nowych odcinków autostrad, modernizacji istniejącej sieci dróg ekspresowych, przebudowy lotnisk czy też dworców kolejowych, na których to będą wysiadali kibice państw uczestniczących w Euro 2012. Aby możliwe było przeprowadzenie wszelkich inwestycji, potrzeba nie tylko nakładów finansowych, firm budowlanych, ale również dużej ilości materiałów budowlanych (cementu, kruszyw, mas bitumicznych). Istotnym aspektem w całym tym przedsięwzięciu odgrywać będzie również transport, zarówno drogowy, jak i kolejowy. Związku z powyższym pytamy, czy nasz przemysł jest przygotowany do zwiększonej produkcji cementu, kruszyw, mas bitumicznych. Czy Polskie Koleje Państwowe są w stanie dostarczyć zwiększone ilości materiałów budowlanych? Z poważaniem Posłowie Andrzej Buła i Adam Krupa Głubczyce, dnia 24 września 2008 r. Zapytanie (nr 2519) do ministra pracy i polityki społecznej w sprawie rozporządzenia ministra pracy i polityki społecznej z dnia 7 lutego 2008 r. w sprawie rodzajów zadań z zakresu rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych, zlecanych fundacjom oraz organizacjom pozarządowym Szanowny Panie! Ww. rozporządzenie zmienia znacząco możliwości ubiegania się o środki na realizację programu „Partner” finansowanego przez PFRON, wykluczając spośród potencjalnych beneficjentów programu organizacje kościelne typu CARITAS. Prowadzą one działalność pożytku publicznego i ko-

143 rzystały dotychczas ze środków pochodzących właśnie z programu „Partner”. W świetle interpretacji aktualnego stanu prawnego, dokonanej przez PFRON*) dalsze korzystanie z wymienionego programu jest niemożliwe. Zapytuję Pana, na jakim etapie znajdują się badania nad prawnymi możliwościami dalszego wspierania działań organizacji kościelnych na rzecz osób niepełnosprawnych ze środków PFRON? Z poważaniem Poseł Janusz Dzięcioł Grudziądz, dnia 29 września 2008 r. Zapytanie (nr 2520) do ministra pracy i polityki społecznej w sprawie zapewnienia opieki medycznej mieszkańcom domów pomocy społecznej Szanowna Pani Minister! W załączeniu przesyłam stanowisko dyrektorów DPS z woj. kujawsko-pomorskiego, wyrażających zaniepokojenie Pani stanowiskiem, zawartym w piśmie z dnia 23 lipca 2008 r., DPS VII 073-ZG2/08, skierowanym do starostów i prezydentów miast, dotyczącym zatrudniania pielęgniarek przez samorządy terytorialne w domach pomocy społecznej*). Zapytuję Panią Minister, jakie działania zamierza podjąć resort w celu odpowiedniego zabezpieczenia świadczenia usług medyczno-pielęgniarskich i rehabilitacyjnych DPS? Z poważaniem Poseł Janusz Dzięcioł Grudziądz, dnia 29 września 2008 r. Zapytanie (nr 2521) do ministra pracy i polityki społecznej w sprawie projektowanych zmian w funkcjonowaniu zakładów pracy chronionej Szanowny Panie! Przedstawiając stanowisko pracodawców zrzeszonych w Polskiej Organizacji Pracodawców Osób Niepełnosprawnych, wyrażających zaniepokojenie w związku z projektowanymi zmianami,*) zapytuję: Czy widzi Pan konieczność powtórnej analizy przygotowywanych zmian wobec *) Załącznik – w aktach Sekretariatu Posiedzeń Sejmu. Zapytanie (nr 2522) do ministra pracy i polityki społecznej w sprawie sprzedaży przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych zobowiązań płatników składek Szanowna Panie Minister! Zgłaszają się do mnie płatnicy składek z informacjami, że w przypadku zalegania z opłatami należnych składek Zakład Ubezpieczeń Społecznych w swojej praktyce przyjął przekazywanie powstałego długu do sprzedaży windykatorom – często za 10 do 20% jego wartości. Dodatkowo ZUS nie powiadamia płatników tym, że ze strony płatnika powstało jakiekolwiek zadłużenie, i dowiadują się oni o tym fakcie dopiero w momencie przystąpienia windykatora do czynności egzekucyjnych. W ten sposób powstaje zupełnie uzasadnione oburzenie na sposób funkcjonowania zakładu i traktowanie przez jego służby płatników. ZUS traci znaczną część swoich wpływów, sprzedając wierzytelności znacznie poniżej ich wartości, tak samo jak płatnicy składek tracą w takiej sytuacji swoje uprawnienia wynikłe z okresów składkowych. Jeśli płatnicy składek byliby przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych zawiadamiani o zaległościach składkowych, wówczas nie dochodziłoby do niepotrzebnych działań przynoszących ewidentną szkodę obu stronom. W wielu przypadkach możliwe byłoby uregulowanie przez płatników powstałego długu w pełnej lub, w uzasadnionych przypadkach, części powstałego zadłużenia, bez generującego dodatkowe koszty angażowania służb windykacyjnych. Praktyki stosowane przez ZUS, dotyczące niepowiadamiania płatników o zaległościach, czy niepełnej opłacie składki, są częste i dotyczą również opłacających dobrowolne ubezpieczenie chorobowe. ZUS nie powiadamia przedsiębiorcy, że jego ubezpieczenie ustało. Zdarza się, że przedsiębiorca nie jest nawet świadomy tego, iż ustały jego uprawnienia wynikające z opłacanych składek, i nadal opłaca składki. O swojej sytuacji dowiaduje się wówczas, gdy ZUS odmawia mu wypłaty zasiłku chorobowego – w czasie gdy zasiłek z opłacanego ubezpieczenia jest mu uzasadnionych obaw, że ich skutkiem może być spadek zatrudnienia osób niepełnosprawnych? Powagę problemu potęguje fakt, że dotyczy to osób najbardziej narażonych na wykluczenie zawodowe i społeczne. Z poważaniem Poseł Janusz Dzięcioł Grudziądz, dnia 29 września 2008 r.

144 najbardziej potrzebny lub gdy występuje do niego windykator, uruchamiając proces egzekucyjny. Bardzo proszę Panią Minister o odpowiedź na pytanie, czy możliwe jest wprowadzenie koniecznych zmian w dotychczasowych przepisach, które pozwoliłyby na zmianę stosowanej przez ZUS procedury. Z poważaniem Poseł Halina Rozpondek Warszawa, dnia 30 września 2008 r. Zapytanie (nr 2523) do ministra sprawiedliwości w sprawie zmiany przepisów dotyczących eksmisji Szanowny Panie Ministrze! Obecnie obowiązujące przepisy prawa nie przewidują eksmisji potocznie nazywanej „eksmisją na bruk”. Prawo to obejmuje ochroną wszystkich, niezależnie od tytułu i podstawy, na bazie której zajmują lokal, jak również niezależnie od przyczyny, jaka leży u podstaw ich obowiązku opuszczenia lokalu. Kodeks postępowania cywilnego rozciąga ochronę w postaci uprawnienia do tymczasowego pomieszczenia na każdego dłużnika zajmującego lokal mieszkalny i zobowiązanego do jego opuszczenia. Celem wprowadzenia tych przepisów było wyeliminowanie eksmisji donikąd, jako sprzecznej ze współczesnymi standardami i poszanowaniem godności. Nie zapewniono jednak możliwości realizacji tych postanowień. Najczęściej oczekiwanie eksmitowanego na lokal zastępczy (pomieszczenie tymczasowe czy lokal socjalny) trwa kilka lat i czyni iluzorycznym wykonanie obowiązującego prawa. Dochodzi do sytuacji, gdy osoba odmawiająca opuszczenia lokalu jest objęta ochroną – kosztem praw osób posiadających tytuł do lokalu. Z takimi problemami spotykają się osoby, które kupują mieszkania czy nieruchomości. Sprzedający otrzymują od kupujących – obecnych prawnych właścicieli – wysokie kwoty, należne za sprzedaż, dzięki którym sami mogą zabezpieczyć swoje potrzeby mieszkaniowe. Jednak nie opuszczają sprzedanej nieruchomości i korzystając z obowiązującego prawa, domagają się zapewnienia lokalu zastępczego. Sądy i organy egzekucyjne nie posiadają żadnego wpływu na rozwiązanie takich przypadków i działając w granicach prawa, postępują na szkodę osób prawo szanujących i przestrzegających. Należy zatem zmienić obowiązujące przepisy prawa w celu możliwości wykonywania skutecznej egzekucji obowiązku opuszczenia lokalu mieszkalnego. Czy Ministerstwo Sprawiedliwości prowadzi prace zmierzające w kierunku zmiany tego przepisu K.p.c. i kiedy proponowane zmiany zostaną przedstawione? Z poważaniem Poseł Halina Rozpondek Warszawa, dnia 30 września 2008 r. Zapytanie (nr 2524) do ministra sportu i turystyki w sprawie projektu Strategii Rozwoju Turystyki Szanowny Panie Ministrze! W ubiegłych latach rozpoczęto przygotowanie projektu Strategii Rozwoju Turystyki na lata 2008–2015. Z przykrością zauważam, że od ponad pół roku prace nad jego przyjęciem zostały wstrzymane. Projekt uzyskał pozytywną opinię Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu Terytorialnego, a także aprobujące oceny środowisk związanych z branżą turystyczną. Strategia ma istotne znaczenie dla efektywnego rozdziału środków pomocowych UE. Rozwój turystyki może przełożyć się na wzrost PKB oraz jest szansą dla wielu polskich miast i gmin wiejskich. Szczególnie znaczenie dla mnie – posła ziemi częstochowskiej – ma uwzględnienie w strategii działań na rzecz rozwoju turystyki pielgrzymkowej. W związku z zatrzymaniem prac nad przyjęciem projektu zwracam się z zapytaniem, kiedy ów projekt Strategii Rozwoju Turystyki zostanie przedstawiony do zatwierdzenia Radzie Ministrów oraz kiedy zostanie zaprezentowany parlamentowi. Z poważaniem Poseł Halina Rozpondek Warszawa, dnia 30 września 2008 r. Zapytanie (nr 2525) do ministra nauki i szkolnictwa wyższego w sprawie powstawania nowych domów studenckich we Wrocławiu Szanowna Pani Minister! Sprawa dotyczy coraz trudniejszej sytuacji studentów wynajmujących pokoje i mieszkania w dużych miastach. W ostatnich 2 latach znacznie wzrosły ceny wynajmu mieszkań (z powodu m.in. dużego wzrostu cen tych mieszkań), jak również pojawił się problem znacznego niedoboru miejsc dla studentów w akademikach (domach

145 studenckich), zlokalizowanych przy największych uczelniach. Jednym z możliwych rozwiązań jest powstanie nowych akademików, jednak do tego potrzebne jest wsparcie Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego dla uczelni. W związku z powyższym zwracam się do Pani Minister z prośbą o odpowiedź na następujące pytania: 1. Czy do Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego wpłynęły w ostatnim czasie (w latach 2007– –2008) wnioski dotyczące budowy nowych domów studenckich (szczególnie jeśli chodzi o miasto Wrocław i Dolny Śląsk), bądź też modernizacji już istniejących? Jeśli tak, to ile takich wniosków uzyskało poparcie ministerstwa? 2. Jeśli to możliwe, proszę o przedstawienie, jak procentowo wyglądało zapotrzebowanie na zakwaterowanie dla studentów w domach studenckich, szczególnie jeśli chodzi o miasto Wrocław i Dolny Śląsk? 3. Czy MNiSW planuje rozpoczęcie prac w kwestii rozwiązania sytuacji braku akademików, jeśli tak, w jakim czasie można się ich spodziewać? Z poważaniem Poseł Michał Jaros Warszawa, dnia 30 września 2008 r. Zapytanie (nr 2526) do ministra pracy i polityki społecznej w sprawie wydłużenia urlopu macierzyńskiego Zwracam się do Pani Minister z zapytaniem czy Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej planuje jakieś działania legislacyjne mające na celu wydłużenie urlopów macierzyńskich? Pozwalam sobie zwrócić się do Pani Minister z takim zapytaniem, gdyż sprawa wydłużenia urlopów macierzyńskich jest jednym z częściej pojawiających się pytań podczas moich dyżurów poselskich. Poseł Ireneusz Raś Warszawa, dnia 29 września 2008 r. Zapytanie (nr 2527) do ministra pracy i polityki społecznej w sprawie możliwości otrzymania świadczenia przedemerytalnego Szanowna Pani Minister! Pan A. N. zwrócił się do mojego biura poselskiego z prośbą o wystąpienie Zapytanie (nr 2528) do ministra pracy i polityki społecznej w sprawie przyznawania świadczeń rentowych osobom niewypełniającym częściowo warunków zawartych w ustawie o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych Szanowna Pani Minister! Pracownik, który przepracował 30 lat, opłacając różnego typu składki przewidziane prawem, z powodu choroby otrzymał zaświadczenie o całkowitej niezdolności do pracy. Wystąpił do organu rentowego ZUS o świadczenie rentowe z tytułu całkowitej niezdolności do pracy. Otrzymał odpowiedź, że dane świadczenie nie należy mu się z powodu braku 5 lat pracy w ostatnim 10-leciu zgodnie z ustawą o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. W jego przypadku okres ten wynosi 4 lata 3 miesiące i 9 dni. Wobec powyższego proszę Panią Minister o odpowiedź na następujące pytania: 1. Jakie zostaną podjęte działania, aby inni opłacający składaki mogli liczyć na świadczenia z tytułu całkowitej niezdolności do pracy? 2. Czy zostaną podjęte działania i jakie, aby zlikwidować bezduszność urzędników wobec stanów życiowych potencjalnych potrzebujących? 3. Kiedy wreszcie urzędnicy przestaną traktować występujących o świadczenia pomocowe jak przestępców? z zapytaniem poselskim w sprawie swojej sytuacji, tj. możliwości otrzymania świadczenia przedemerytalnego. Zainteresowany ma przepracowane 40 lat i 3 miesiące, w tym 25 lat pracy w warunkach szkodliwych – kategoria „A”. Obecnie pobiera zasiłek dla bezrobotnych (4 miesiąc) w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ostrowcu Świętokrzyskim. W ostatnim świadectwie pracy z firmy Skaram w Stalowej Woli ma wpis, iż pracował na czas określony, tzn. od 1.04.2007 r. do 6.04.2008 r. W dniu 26.06.2008 r. przegrał sprawę w sądzie pracy przeciwko tej firmie o zmianę wpisu w świadectwie pracy. Mając na uwadze powyższe, proszę Panią Minister o zainteresowanie się niniejszą sprawą. Zwracam się z pytaniami do Pani Minister: 1. Jakie warunki musi spełnić zainteresowany, aby otrzymać świadczenie przedemerytalne? 2. Jak Pani ocenia tę sytuację prawną? Z poważaniem Poseł Jarosław Rusiecki Ostrowiec Świętokrzyski, dnia 12 września 2008 r.

146 4. Kiedy zostanie wprowadzony obowiązek informowania przez organ rentowy o innych świadczeniach w przypadku odmowy przyznania konkretnego świadczenia? 5. Kiedy i jak zostanie zlikwidowana bezduszność przepisu, o którym mowa, gdy mimo przepracowania 30 lat pracy nie należy się świadczenie z tytułu całkowitej niezdolności do pracy? 6. Kiedy pracownicy ZUS będą działali jak prawdziwi urzędnicy, a nie jak zbiurokratyzowana grupa bezdusznych nieuków, niepotrafiących właściwie interpretować ustawy poza literalnym jej odczytaniem? Z wyrazami szacunku Poseł Tomasz Kamiński Warszawa, dnia 29 września 2008 r. Zapytanie (nr 2529) do ministra zdrowia w sprawie przepisów przygotowywanego projektu ustawy o niektórych zawodach medycznych Szanowna Pani Minister! 11 sierpnia 2008 r. Ministerstwo Zdrowia przekazało do konsultacji społecznych projekt ustawy o niektórych zawodach medycznych. Zawiera on między innymi regulację warunków dopuszczania do wykonywania zawodu psychoterapeuty. Niektóre zapisy projektowanej ustawy wzbudzają poważne i uzasadnione wątpliwości oraz obawy przedstawicieli środowiska terapeutów. W szczególności budzi obawy ograniczenie prawa certyfikowania szkoleń w zakresie psychoterapii wyłącznie do dwóch podmiotów: Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego i Polskiego Towarzystwa Psychologicznego z pominięciem istniejących od dłuższego czasu organizacji zrzeszających psychoterapeutów. Wydaje się, że wybór podmiotów posiadających prawo certyfikowania winien posiadać uzasadnienie w zdolności podmiotów certyfikujących do dokonywania profesjonalnej oceny przygotowania do wykonywania zawodu psychoterapeuty, a nie jedynie w arbitralnej decyzji ustawodawcy. Utrzymanie obecnie istniejącego zapisu rodzić będzie zarzuty jego sprzeczności z konstytucyjną zasadą równości wobec prawa. Ograniczenie dostępu do zawodu psychoterapeuty wyłącznie do osób legitymujących się dyplomem ukończenia studiów z zakresu psychologii spowoduje ograniczenie i tak już utrudnionego dostępu do usług psychoterapeutów. W chwili obecnej brakuje w Polsce około 17 tys. psychoterapeutów. Projekt ustawy narusza również wynikającą z art. 2 konstytucji zasadę ochrony praw nabytych psychoterapeutów wykonujących obecnie zawód, a niespełniających nowo wprowadzonych wymogów w zakresie kierunku wykształcenia wyższego, jakie uzyskał psychoterapeuta, oraz posiadających certyfikaty wydawane przez inne niż Polskie Towarzystwo Psychologiczne i Polskie Towarzystwo Psychiatryczne stowarzyszenia zrzeszające psychoterapeutów. Projekt uzależnia bowiem prawo dalszego wykonywania zawodu od uzyskania uznaniowej decyzji komisji do spraw uznawania kwalifikacji, działającej przy Ministerstwie Zdrowia. Brak jest jasnych i przejrzystych kryteriów uznawania kwalifikacji psychoterapeutów wykonujących zawód w dniu wejścia ustawy w życie, ale niespełniających wymogów określonych w art. 3 projektu ustawy o niektórych zawodach medycznych. W związku z powyższym proszę Panią Minister o odpowiedź na następujące pytanie: 1. Jakie kryteria zadecydowały o wyborze jako podmiotów uprawnionych do certyfikowania szkoleń do wykonywania pracy psychoterapeuty wyłącznie Polskiego Towarzystwa Psychologicznego i Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego i o pominięciu 18 profesjonalnych stowarzyszeń zrzeszających psychoterapeutów? Poseł Sławomir Kopyciński Kielce, dnia 30 września 2008 r. Zapytanie (nr 2530) do ministra infrastruktury w sprawie możliwości przyspieszenia terminu rozpoczęcia budowy drogi ekspresowej S46 i linii kolejowej Dorohusk – Lublin – Kielce – Częstochowa – Opole – Wrocław – Międzylesie Szanowny Panie Ministrze! Do roku 2006 powstała inicjatywa budowy Szlaku Staropolskiego – drogi ekspresowej S46 z Kudowej Zdroju przez Opole, Częstochowę, Jędrzejów, Kielce, Kraśnik, Lublin do Włodawy oraz linii kolejowej Dorohusk – Lublin – Kielce – Częstochowa – Opole – Wrocław – Międzylesie. Dzięki temu w sposób bardziej efektywny zostaną wykorzystane elementy już istniejącego układu komunikacyjnego. Inwestycje te dadzą dodatkowe impulsy rozwojowe dla województw, przez które będą przebiegać, a w szczególności dla województwa lubelskiego i świętokrzyskiego. Pozwoli to na zmniejszenie dysproporcji rozwojowych między województwami.

147 Obecnie brakuje bowiem w tej części kraju dogodnych szlaków komunikacyjnych łączących wschód i zachód Polski. Droga ekspresowa S46 została wpisana do Narodowej Strategii Rozwoju, jednak jej realizacja ma nastąpić, ze względu na brak funduszy, w okresie po 2013 r. Z uwagi na znaczenie Szlaku Staropolskiego dla przyspieszenia tempa rozwoju regionów, przez które będzie on przebiegał, wydaje się celowe podjęcie decyzji o wpisaniu go do Europejskiej Sieci Transportowej oraz rozpoczęcie już teraz prac projektowych. W związku z powyższym proszę Pana Ministra o odpowiedź na następujące pytania: 1. W jakim czasie planowane jest rozpoczęcie i ukończenie obu inwestycji składających się na Szlak Staropolski? 2. Czy przed rokiem 2013 istnieje już możliwość przeprowadzenia prac projektowych dotyczących inwestycji składających się na Szlak Staropolski, ewentualnie prac na krótszych odcinkach na tych trasach? Poseł Sławomir Kopyciński Kielce, dnia 26 września 2008 r. Zapytanie (nr 2531) do ministra środowiska w sprawie planowanej budowy bazy paliw w okolicach osady Leśna, gmina Narewka w woj. podlaskim Szanowny Panie Ministrze! W lokalnej prasie: „Kurierze Porannym” i „Gazecie Współczesnej” w dniu 22 września 2008 r. pojawiły się artykuły w sprawie planowanej inwestycji w rejonie wsi Leśna na terenie gminy Narewka w województwie podlaskim. Według informacji prasowych ma tam powstać baza paliw na powierzchni 25 ha, której właścicielem będzie rosyjska firma Łukoil. Ma być usytuowana w odległości około 5–6 km od skraju Puszczy Białowieskiej i około 10 km od granicy Białowieskiego Parku Narodowego. Planowana jest budowa 20 zbiorników na benzynę, gaz i olej, z których największy ma mieć pojemność 5 tys. m3. Według mojej wiedzy baza paliw jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z powyższym proszę pana Ministra o odpowiedź na następujące pytania: 1. Czy znany jest Panu pomysł budowy bazy paliw na obrzeżach Puszczy Białowieskiej? 2. Czy prawdą jest, że inwestorem będzie rosyjska firma Łukoil? 3. Czy do Ministerstwa Środowiska trafiły jakiekolwiek dokumenty w przedmiotowej sprawie, jeżeli tak, to jakie? 4. Jakie jest stanowisko Ministra Środowiska w przedmiotowej sprawie? Z poważaniem Poseł Krzysztof Putra Warszawa, dnia 30 września 2008 r. Zapytanie (nr 2532) do ministra środowiska w sprawie kontynuacji budowy domu dziecka w Jaszczurowej W związku z budową zapory w Świnnej Porębie rozpoczęto również prace mające na celu odtworzenie zabudowań zajmowanych przez dom dziecka w Jaszczurowej. Do 1998 r. wybudowano jedynie w stanie surowym zamkniętym budynek gospodarczy i budynek mieszkalny dla pracowników, a budynek główny dla dzieci wzniesiono do poziomu fundamentów. Od tego czasu prace zostały przerwane, a dokumentacja techniczna straciła ważność. Według wykonanej nowej dokumentacji prace miały zostać wznowione w 2004 r. W związku z tym, że budynek w Jaszczurowej nie spełniał wymogów stawianych tego typu placówkom, ze względu na bezpieczeństwo dzieci władze powiatu wadowickiego do czasu zakończenia budowy przeniosły placówkę do siedziby tymczasowej, tj. internatu w Radoczy, który pomimo adaptacji bardziej przypomina hotel niż dom rodzinny. Wcześniejsza decyzja o kontynuacji budowy domu dziecka spowodowała, iż na przełomie 2002 r. i 2003 r. opracowano nowy projekt budowlany, na który wydatkowano środki z budżetu państwa, a zgodnie z którym odtwarzana placówka objęłaby opieką dzieci w różnym wieku i różnych formach opieki. Dom dziecka w Jaszczurowej jest jedyną całodobową placówka opiekuńczo-wychowawczą na terenie powiatu wadowickiego. Maluchy i młodzież w tego typu placówkach opiekuńczych są pod stałą opieką pedagoga i psychologa, stąd też istotne jest popieranie działań zmierzających do uruchomienia jak największej liczby placówek obejmujących różne formy opieki nad dziećmi. Jednakże w obrębie województwa małopolskiego niewiele jest tego typu placówek, co więcej nie zaspakajają one potrzeb nie tylko powiatu, ale również województwa z zakresie zapewnienia opieki i wychowania. Decyzja podjęta przez prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej o wystąpieniu z wnioskiem w sprawie wygaszenia trwałego zarządu dla nieru-

148 chomości zajętej pod rozpoczęta budowę obiektów domu dziecka w Jaszczurowej i przekazanie jej na rzecz starostwa, wydaje się niezrozumiała i krzywdząca. Maluchy przebywające w domu dziecka tracą jako jedyne możliwość odbudowy budynku, który byłby ich domem do czasu uzyskania pełnoletności. Pytanie: Czy rząd, mając na celu dobro najmłodszych obywateli, zamierza podjąć działania mające na celu kontynuację budowy domu dziecka w Jaszczurowej, co umożliwi tym dzieciom mieszkanie w godnych warunkach, tym bardziej, że ich liczba z roku na rok wzrasta? Z wyrazami szacunku Poseł Marek Polak Andrychów, dnia 29 września 2008 r. Zapytanie (nr 2533) do ministra finansów w sprawie likwidacji gospodarstw pomocniczych i zakładów budżetowych Uzasadnienie 1. Wprawdzie dotychczas obowiązująca ustawa o finansach publicznych przewidywała możliwość likwidacji gospodarstw pomocniczych i zakładów budżetowych na podstawie decyzji organu założycielskiego, to jednak trudno uznać jako słuszne uzasadnienie dla zapisu w projekcie nowej ustawy o likwidacji „z klucza” wszystkich gospodarstw pomocniczych i zakładów budżetowych. Decyzja dotycząca ewentualnej likwidacji tych podmiotów jest przypisana kierownikowi jednostki macierzystej na podstawie dokładnej analizy ekonomicznej, warunków istniejących w danym lokalnym rynku usług i rynku pracy. 2. Przy realizacji podstawowego celu, czyli ograniczenia wydatków budżetowych, nie bez znaczenia jest fakt realnego policzenia kosztów związanych z rozwiązaniem umów o pracę z przyczyn niedotyczących pracownika, tj. 3-miesięczny okres wypowiedzenia i 3-miesięczna odprawa dla większości pracowników. Natomiast efekt w postaci zmniejszonych wydatków budżetowych jest mało prawdopodobny, gdyż gospodarstwa pomocnicze mają ustawowy obowiązek świadczenia usług dla jednostki macierzystej po kosztach własnych. 3. W uzasadnieniu do projektu ustawy o finansach publicznych zawarte są bardzo ogólnikowe i enigmatyczne stwierdzenia, iż możliwe będzie przejęcie dotychczasowej działalności likwidowanych podmiotów przez jednostki budżetowe, agencje wykonawcze lub spółki handlowe. Twórcy projektu nie wyjaśniają, co oznacza owo „przejęcie działalności”, kto utworzy spółki handlowe mające dokonać owego „przejęcia” skoro wojewoda nie może tworzyć takich spółek oraz co stanie się z pracownikami likwidowanych gospodarstw pomocniczych i zakładów budżetowych w kontekście tego „przejęcia”, sugerując tym samym, że projektodawca świadomie przewiduje wzrost bezrobocia. Zakres zaproponowanych rozwiązań może wpłynąć na rynek pracy, bowiem gospodarstwa pomocnicze jednostek budżetowych, jak i zakłady budżetowe, zatrudniają ok. 90 tys. osób i jeśli dodać do tej liczby członków rodzin, to ok. 300 tys. osób jest sfrustrowanych i zawiedzionych. 4. Zdziwienie budzi fakt, że na podstawie Biuletynu Informacji Publicznej Najwyższej Izby Kontroli pojawiają się zapisy w dokumentach pt. „Analiza wykonania budżetu państwa i założeń polityki pieniężnej w 2005 r.”, Nr Ewid.132/2006 część IV, gdzie w rozdziale zakłady budżetowe i gospodarstwa pomocnicze osiągają bardzo dobre wyniki ekonomiczne. W związku z powyższym proszę Pana Ministra o pisemną odpowiedź na moje pytanie. Z poważaniem Poseł Jan Religa Warszawa, dnia 30 września 2008 r. Zapytanie (nr 2534) do ministra infrastruktury w sprawie planowanego usunięcia z rozkładu jazdy PKP pociągu pospiesznego „Staszic” relacji Radom – Warszawa – Radom Szanowny Panie Ministrze! W imieniu osób dojeżdżających codziennie do pracy z Radomia do Warszawy i z powrotem zwracam się z zapytaniem do Pana Ministra i prośbą o interwencję w spółkach Grupy PKP SA związaną z planowanym na 13 grudnia 2008 r. usunięciem z rozkładu jazdy PKP pociągu pospiesznego „Staszic”. Pociąg pospieszny „Staszic” zgodnie z obowiązującym aktualnie rozkładem jazdy kursuje na trasie Skarżysko-Kamienna – Radom – Warka – Piaseczno – Warszawa i dociera do Warszawy przed godziną ósmą rano. O godz. 7.28 pociąg zatrzymuje się na stacji Warszawa-Służewiec, a o 7.44 – na stacji Warszawa Centralna. Ta pora przyjazdu pozwala podróżnym na dotarcie do miejsca pracy ok. godz. 8, która jest najczęstszą porą rozpoczęcia pracy. Jest to aktualnie najlepsze połączenie i rozwiązanie komunikacyjne dla ok. 500 osób, które codziennie w ten sposób dojeżdżają do pracy w Warszawie. Pociąg jest codziennie pełen, a w poniedziałki

149 i w piątki przewozi zdecydowanie więcej pasażerów niż ma miejsc siedzących. Pasażerowie tego pociągu korzystają w większości z biletów miesięcznych lub kwartalnych, są zatem najlepszymi klientami PKP, wpłacającymi z góry opłatę za transport, a nie wykorzystują ich w 100% (w czasie urlopów, zwolnień lekarskich, delegacji służbowych, dni świątecznych i dni wolnych od pracy). Z punktu widzenia pasażerów pociągu jego likwidacja lub przeniesienie na inną godzinę jest kompletnie pozbawiona sensu. W ten sposób PKP uniemożliwi dojazd do pracy w godziwych warunkach ok. 500 osobom, a sama pozbawi się pewnych przychodów z tego tytułu. W związku z powyższym zwracam się z prośbą o pozostawienie pociągu pospiesznego „Staszic” w rozkładzie jazdy PKP bez żadnych zmian. Pozostawienie jego kursowania bez zmian także po południu jest akceptowalne, chociaż dla poprawy jego efektywności być może należy poddać dyskusji godzinę powrotu „Staszica”. Obecnie pociąg wyjeżdża z Warszawy Centralnej o godz. 15.50, z Warszawy Zachodniej o 15.54, ze Służewca o 16.04. Z przeprowadzonych przez nas rozmów z pasażerami pociągu wynika, że przesunięcie jego odjazdu z Warszawy w godzinach popołudniowych o 20 minut później zwiększyłoby liczbę pasażerów do tej samej, którą pociąg przewozi rano. Dzięki temu prostemu manewrowi pociąg miałby 100% obłożenie i byłby wyjątkowo efektywny i dochodowy, co jak nam się wydaje, leży w interesie PKP. Znane są plany PKP dotyczące uruchomienia na linii Radom – Warszawa większej liczby pociągów osobowych i wykorzystanie w tym celu nowych składów pociągów typu push-pull. Jednak w przypadku tej znacznej grupy ok. 500 osób nie jest to rozwiązanie optymalne. Pociągi osobowe nie zastąpią pociągów pospiesznych. Pociągi osobowe jeżdżą dłużej (o około 30 minut w jedną stronę), a dla osób dojeżdżających codziennie do pracy i przebywających poza domem min. 13 godzin dziennie każda minuta zaoszczędzonego czasu ma ogromne znaczenie. Kwestie ceny biletu również nie są w tym przypadku decydujące, ponieważ pasażerowie dojeżdżający na dłuższych trasach wolą płacić za droższy pociąg i jechać krócej. Najchętniej pasażerowie korzystaliby z możliwości wykupienia miejscówek, żeby w komfortowych i bezpiecznych warunkach spędzić podróż do i z pracy. Nieprawdziwe jest stwierdzenie, że pociąg osobowy może zastąpić pociąg pospieszny, ponieważ obsługuje on inne kategorie pasażerów, którzy mają zupełnie inne kryteria podróży. W przypadku osób spędzających łącznie w podróży ok. 6 godzin dziennie najważniejsze jest maksymalne skrócenie tego czasu oraz komfort i bezpieczeństwo podróży. Cena, choć powinna być oparta na uzasadnionych kosztach i konkurencyjna, ma mniejsze znaczenie. W przypadku likwidacji pociągu „Staszic” część jego pasażerów zacznie korzystać z komunikacji samochodowej (busy, samochody osobowe) o wiele mniej przyjaznej dla środowiska. W dobie przeciążonych i zakorkowanych dróg oraz przebudowy trasy E7, gdy tyle mówi się o konieczności korzystania z transportu publicznego, jest to pozbawione sensu. Nie znajduję żadnych przekonujących argumentów przemawiających za likwidacją pociągu pospiesznego „Staszic” i proszę o wsparcie w pozostawieniu go zgodnie z obecnym rozkładem jazdy. Po likwidacji spółki PKP Przewozy Regionalne powinien znaleźć się przewoźnik, który przejmie połączenia zaspakajające potrzeby przewozowe oraz społeczne. Na trasie Radom – Warszawa takim połączeniem jest pociąg pospieszny „Staszic”, dowożący codziennie ludzi do pracy, której nie znaleźli w swoim miejscu zamieszkania. Należy podkreślić, że z punktu widzenia władz miasta Radomia, należy dbać o tę grupę osób, które mimo odległego miejsca pracy, pozostają jednak mieszkańcami Radomia, i tu, w miejscu zamieszkania, odprowadzają podatki i inwestują swoje oszczędności. Są to najczęściej osoby o wysokich kwalifikacjach zawodowych, a ich odpływ pogłębiłby „drenaż” lokalnej społeczności na rzecz Warszawy, co i tak odbywa się na dużą skalę. Zjawisko dojeżdżania do miejsca pracy w wielkiej aglomeracji miejskiej jest powszechne w cywilizowanym świecie. Należy się pogodzić z faktem, że takie są trendy społeczno-kulturowe na świecie i przyjąć, że liczba podróżujących na opisywanej trasie wzrasta z miesiąca na miesiąc i sytuacja ta będzie się rozwijać, a więc problem należy rozwiązać docelowo. Proszę o utrzymanie tego środka transportu na obecnie obowiązujących warunkach, w szczególności dotyczących porannych czasów odjazdów i przyjazdów. Pytanie: Czy Pan minister podziela treść niniejszego zapytania i czy podejmie interwencję w tej sprawie? Z poważaniem Posłowie Krzysztof Sońta i Waldemar Wrona Warszawa, dnia 30 września 2008 r. Zapytanie (nr 2535) do ministra skarbu państwa w sprawie dofinansowania spółek uzdrowiskowych Szanowny Panie Ministrze! Na podstawie art. 16 i art. 20 ustawy z dnia 9 maja 1996 r. o wykonywaniu mandatu posła i senatora zwracam się z prośbą o udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy planowane

150 jest zagwarantowanie środków finansowych przez Ministerstwo Skarbu Państwa, które umożliwią spółkom uzdrowiskowym aplikowanie o środki finansowe w ramach programów pomocowych z funduszy strukturalnych Unii Europejskiej lub zostaną przekazane spółkom niepodlegającym prywatyzacji? Jeśli tak, to kiedy i w jakim wymiarze? Z poważaniem Poseł Arkadiusz Litwiński Szczecin, dnia 23 września 2008 r. Zapytanie (nr 2536) do ministra spraw wewnętrznych i administracji w sprawie funkcjonowania na terenie południowej Wielkopolski systemu automatycznej identyfikacji osoby dzwoniącej z telefonu komórkowego na numer alarmowy 112 Szanowny Panie Ministrze! Pragnę złożyć na Pana ręce zapytanie poselskie dotyczące funkcjonowania w południowej Wielkopolsce systemu automatycznej identyfikacji osoby dzwoniącej z telefonu komórkowego na numer alarmowy 112. Istotą wprowadzonego systemu miało być sprawne i szybkie kierowanie do Centrum Powiadamiania Ratunkowego połączeń z numerem 112 oraz z innymi numerami alarmowymi właściwych terytorialnie jednostek służb ustawowo powołanych do niesienia pomocy, jak również umożliwienie automatycznej lokalizacji osoby dzwoniącej na te numery. Powstał system gromadzący i udostępniający informacje oraz dane służące identyfikacji osoby i miejsca, z którego wykonywane jest połączenie. W praktyce system ten w wielu przypadkach nie działa zgodnie z intencją pomysłodawców. Identyfikacja osoby dzwoniącej z telefonu komórkowego na numer 112 trwa dość długo, w niektórych przypadkach 15 a nawet 30 minut. Ponadto lokalizacja osoby dzwoniącej nie jest tak dokładna jak zakładano. Z relacji ratowników wynika, że system z dużą niedokładnością, sięgającą do 15 km, lokalizuje osobę wzywającą pomoc z telefonów komórkowych, co w praktyce uniemożliwia ich odszukanie. W związku z taką sytuacją zwracam się do Pana Ministra z pytaniem, jakie są możliwości takiej poprawy działania systemu automatycznej identyfikacji, by mógł on w lepiej służyć mieszkańcom. Z poważaniem Poseł Maciej Orzechowski Warszawa, dnia 1 października 2008 r.

ODPOWIEDZI NA ZAPYTANIA

Odpowiedź
ministra skarbu państwa na zapytanie posłanek Ewy Malik, Anny Paluch i Jadwigi Wiśniewskiej w sprawie działań Ministerstwa Skarbu Państwa podjętych dla ratowania Fabryki Urządzeń Mechanicznych Poręba sp. z o.o. (2223)

Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury - z upoważnienia ministra na zapytanie posła Romualda Ajchlera w sprawie budowy obwodnicy w miejscowości Ujście w ciągu drogi krajowej S11 (2289)

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na zapytanie posłanek Ewy Malik, Anny Paluch i Jadwigi Wiśniewskiej z dnia 10 lipca 2008 r. nr SPS-024-2223/08 w sprawie działań Ministerstwa Skarbu Państwa dla ratowania Fabryki Urządzeń Mechanicznych Poręba sp. z o.o. z siedzibą w Porębie przedstawiam, co następuje: Ministerstwo Skarbu Państwa prowadzi obecnie działania zmierzające do restrukturyzacji spółki w ramach grupy kapitałowej tworzonej przez Agencję Rozwoju Przemysłu SA. Minister skarbu państwa wystąpił do Rady Ministrów o wyrażenie zgody na inny niż publiczny tryb zbycia należącego do Skarbu Państwa udziału w FUM Poręba sp. z o.o. W dniu 3 lipca 2008 r. Komitet Rady Ministrów przyjął i rekomendował Radzie Ministrów wniosek ministra skarbu państwa o wyrażenie zgody na inny niż przewidziany w art. 33 ust. 1 ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji tryb zbycia należącego do Skarbu Państwa udziału w spółce FUM Poręba sp. z o.o. W dniu 30 lipca 2008 r. minister skarbu państwa uzyskał zgodę Rady Ministrów na inny niż publiczny tryb zbycia przedmiotowego udziału poprzez jego sprzedaż na rzecz Agencji Rozwoju Przemysłu SA z siedzibą w Warszawie. Następnie ustalono z agencją warunki planowanej transakcji. Po uzyskaniu stosownych zgód organów Agencji Rozwoju Przemysłu SA możliwe będzie sfinalizowanie umowy sprzedaży należącego obecnie do Skarbu Państwa udziału w spółce FUM Poręba sp. z o.o. Z poważaniem Minister Aleksander Grad Warszawa, dnia 26 września 2008 r.

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na pismo z dnia 28 sierpnia 2008 r., znak: SPS-024-2289/08, przy którym przekazano zapytanie pana posła Romualda Ajchlera dotyczące budowy obwodnicy w miejscowości Ujście w ciągu drogi krajowej S11, uprzejmie przedstawiam stanowisko w przedmiotowej sprawie. W chwili obecnej w związku z faktem, iż potrzeby w zakresie budowy i modernizacji infrastruktury transportowej wielokrotnie przewyższają wielkość dostępnych środków, nie wszystkie inwestycje drogowe mogły zostać ujęte w całości jako zadania podstawowe „Programu budowy dróg krajowych na lata 2008–2012”. Realizacja kolejnych zadań budowy lub przebudowy sieci dróg krajowych dotyczy w perspektywie lat 2008–2012 wyłącznie zadań określonych w uchwale nr 163/2007 Rady Ministrów z dnia 25 września 2007 r. w sprawie ustanowienia programu wieloletniego pod nazwą „Program budowy dróg krajowych na lata 2008–2012”. Niestety budowa obwodnicy Ujścia nie została przewidziana do realizacji w „Programie budowy dróg krajowych na lata 2008–2012”. Należy podkreślić, iż Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad (GDDKiA) dostrzega konieczność poprawy stanu technicznego i przebudowy wielu dróg krajowych w Polsce, w tym także drogi krajowej S11, prowadzącej z Poznania w kierunku Piły wraz z obwodnicą Ujścia. Z tego też powodu GDDKiA podjęła działania zmierzające do przygotowania budowy przedmiotowej obwodnicy. W chwili obecnej trwają wstępne prace projektowe, których wyniki stanowiły będą podstawę do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oraz decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji i umożliwią rozpoczęcie realizacji przedsięwzięcia w momencie zapewnienia źródeł jego finansowania. Z tego też powodu rozpoczęcie robót budowlanych w odniesieniu do obwodnicy Ujścia przewidziane jest po roku 2012, czyli w następnej perspektywie finansowej. Jednocześnie uprzejmie informuję, iż niezależnie od obecnych uwarunkowań finansowych modernizacja fragmentu drogi krajowej S11 przebiegającej przez Ujście ujęta została w planie rehabilitacji dróg

152 na 2009 r. – 5,4 km. W ramach tej inwestycji przewidywana jest również przebudowa skrzyżowania z drogą wojewódzką nr 182, co przyczyni się do znacznej poprawy organizacji ruchu na tym terenie. Z poważaniem Podsekretarz stanu Zbigniew Rapciak Warszawa, dnia 26 września 2008 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia - z upoważnienia ministra na zapytanie posła Bolesława Grzegorza Piechy w sprawie Zespołu ds. Chorób Rzadkich, powołanego zarządzeniem ministra zdrowia z dnia 21 lipca 2008 r. (2303)

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na zapytanie pana Bolesława Grzegorza Piechy, posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, przesłane przy piśmie z dnia 3 września 2008 r. (SPS-024-2303/08), w sprawie Zespołu do spraw Chorób Rzadkich, powołanego zarządzeniem ministra zdrowia z dnia 21 lipca 2008 r., uprzejmie proszę o przyjęcie poniższych informacji. Zapewnienie pacjentom równego dostępu do terapii chorób rzadkich, z zastosowaniem leków innowacyjnych, zależy od wielu czynników, które muszą być spełnione przy podejmowaniu decyzji w tym zakresie. Kwestia finansowania terapii lekami sierocymi wymaga specjalnych rozwiązań organizacyjno-prawnych. Mając na uwadze wysokie koszty terapii lekami sierocymi, należy precyzyjnie określić kryteria oraz zasady uzyskiwania przez ww. leki refundacji. Celem przedstawienia propozycji rozwiązań w zakresie finansowania terapii lekami sierocymi oraz wypracowania przejrzystych kryteriów finansowania terapii tymi lekami minister zdrowia zarządzeniem z dnia 21 lipca 2008 r. powołał Zespół do spraw Chorób Rzadkich (Dz. Urz. MZ. 08.08.36). W skład Zespołu do spraw Chorób Rzadkich wchodzą przedstawiciele Ministerstwa Zdrowia, Narodowego Funduszu Zdrowia, Agencji Oceny Technologii Medycznych, Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, Instytutu „Pomnik – Centrum Zdrowia Dziecka”, Związku Pracodawców Innowacyjnych Firm Farmaceutycznych „Infarma”, przedstawiciele organizacji zrzeszających pacjentów – Stowarzyszenia Chorych na Mukopolisacharydozę i Choroby Rzadkie oraz Krajowego Forum na rzecz Terapii Chorób Rzadkich, a także przedstawiciele Rzeczypospolitej Polskiej uczestniczący w grupach roboczych lub ko-

mitetach działających przy organach lub instytucjach Unii Europejskiej zajmujących się zagadnieniami chorób rzadkich oraz ich leczeniem. Ponadto w pracach zespołu mogą uczestniczyć osoby zaproszone przez przewodniczącego zespołu. Zespół do spraw Chorób Rzadkich ma charakter opiniodawczo-doradczy. Zadania zespołu obejmują w szczególności proponowanie kierunków polityki w zakresie opieki i terapii osób dotkniętych chorobami rzadkimi, prowadzenie działań dążących do zapewnienia podstawowej i specjalistycznej opieki zdrowotnej chorym na choroby rzadkie, w szczególności poprzez wskazywanie właściwych rozwiązań problemów powstałych przy realizacji opieki i terapii chorych z chorobami rzadkimi, proponowanie rozwiązań służących i dążących do integracji systemu terapii i opieki nad chorymi na choroby rzadkie z ogólnym systemem opieki zdrowotnej. Jednocześnie Zespół do spraw Chorób Rzadkich realizuje zadania w zakresie wspierania skutecznych i bezpiecznych metod leczenia chorych na choroby rzadkie. Ponadto do zadań zespołu należy opracowywanie informacji lub stanowisk dotyczących produktów leczniczych stosowanych w leczeniu chorób rzadkich oraz przekazywanie ich Zespołowi do spraw Gospodarki Lekami. Powołanie Zespołu do spraw Chorób Rzadkich pozwoli na wypracowanie kierunków polityki i stanowiska odnośnie do finansowania terapii lekami sierocymi, co niewątpliwie wpłynie na poprawę dostępności pacjentów dotkniętych chorobami rzadkimi do skutecznej i bezpiecznej terapii. Odnosząc się do pytań, uprzejmie informuję. 1. Cykl pracy zespołu został określony w zarządzeniu ministra zdrowia w sprawie powołania Zespołu do spraw Chorób Rzadkich. Przepis art. 13 ust. 1 stanowi, że posiedzenia zespołu odbywają się nie rzadziej niż raz na kwartał. 2. Minister zdrowia uznała terapię chorób rzadkich za jeden z priorytetowych celów działań w zakresie zdrowia publicznego. Pacjentom dotkniętym chorobami rzadkimi zapewnia się dostęp do leczenia lekami innowacyjnymi, finansowanymi przez Narodowy Fundusz Zdrowia, jednakże w celu zdiagnozowania konieczności objęcia leku stosowanego w chorobach rzadkich dopłatą ze środków publicznych zasadna jest znajomość skuteczności preparatu, jego profilu bezpieczeństwa i opłacalności terapii. W związku z tym priorytetowym zadaniem Zespołu do spraw Chorób Rzadkich jest weryfikacja wydawanych przez Agencję Oceny Technologii Medycznych opinii dotyczących poszczególnych produktów leczniczych stosowanych w leczeniu chorób rzadkich, rekomendujących bądź nie finansowanie ze środków publicznych i przekazanie wypracowanego stanowiska ministrowi zdrowia. Ponadto jednym z głównych celów zespołu jest opracowywanie diagnozy stanu terapii oraz podstawowej i specjalistycznej opieki zdrowotnej dla chorych, proponowanie kierunków polityki w zakresie

153 opieki i terapii chorych na choroby rzadkie, jak również dążenie do zapewnienia dostępu do informacji dla chorych na choroby rzadkie, a także proponowanie odpowiednich regulacji i wytycznych w przedmiotowych zagadnieniach. Trwają również prace nad ustaleniem wykazu chorób rzadkich aktualnie występujących w Polsce. 3. Zespół do spraw Chorób Rzadkich został powołany 21 lipca 2008 r. i dopiero po tym okresie mógł on rozpocząć pracę. Od tego momentu odbyły się dwa posiedzenia zespołu. Pierwsze, wstępne posiedzenie miało miejsce 29 lipca 2008 r. W czasie jego trwania członkowie zespołu przedyskutowali zadania zespołu określone w zarządzeniu ministra zdrowia, opracowano projekt uchwały w sprawie ustalenia regulaminu prac zespołu i w wyniku dyskusji ustalono treść regulaminu. Ponadto podniesiono kwestię poprawy opieki zdrowotnej nad pacjentami dotkniętymi chorobami rzadkimi i uwzględnienia tego problemu w Narodowym Programie Zdrowia. Na kolejnym posiedzeniu, w dniu 9 września br., członkowie zespołu przyjęli regulamin prac zespołu, wysłuchali prezentacji przedstawiciela Centrum Zdrowia Dziecka pt. „Francuski plan narodowy dla rzadkich chorób na lata 2006–2008” celem ewentualnego uwzględnienia wypracowanych uregulowań w zakresie chorób rzadkich w Narodowym Programie Zdrowia na najbliższe lata. Głównym punktem obrad był temat dotyczący weryfikacji rekomendacji konkretnych produktów leczniczych (Myozyme, Naglazyme, Elaprase) przedstawionych przez analityków Agencji Oceny Technologii Medycznych. Na kolejnych posiedzeniach będą realizowane dalsze etapy prac zespołu. Stosownie do postępu i realizacji prac zostaną przedstawione ich rezultaty ministrowi zdrowia. 4. Na podstawie zarządzenia ministra zdrowia w sprawie powołania Zespołu do spraw Chorób Rzadkich, wyrażonego w art. 2 pkt 3j, interesy pacjentów i ich rodzin reprezentują zainteresowane pracami zespołu następujące organizacje pozarządowe: Stowarzyszenie Chorych na Mukopolisacharydozę i Krajowe Forum na rzecz Terapii Chorób Rzadkich. Przedstawiciele tych organizacji zostali powołani w skład Zespołu do spraw Chorób Rzadkich. Z poważaniem Podsekretarz stanu Marek Twardowski Warszawa, dnia 29 września 2008 r. Odpowiedź
sekretarza stanu w Ministerstwie Środowiska - z upoważnienia prezesa Rady Ministrów na zapytanie posła Pawła Kowala w sprawie zabezpieczenia w przyszłorocznym budżecie państwa środków na zwiększenie limitów środków finansowych dla Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie (2306)

Szanowny Panie Marszałku! W związku z przekazanym przy piśmie: SPS-024-2306/08 z dnia 8 września 2008 r. zapytaniem pana posła Pawła Kowala w sprawie zabezpieczenia w przyszłorocznym budżecie państwa środków finansowych dla Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie na regulację rzeki Soły, przedstawiam następujące informacje. Regionalne zarządy gospodarki wodnej, jako jednostki budżetowe, na prowadzenie swojej działalności statutowej posiadają wyłącznie środki przyznawane z budżetu państwa. Rokrocznie resort środowiska zgłasza ministrowi finansów zapotrzebowania, które uwzględniają wszystkie niezbędne prace związane z utrzymaniem wód oraz konserwacją i remontem urządzeń wodnych. Jednakże przyznawane resortowi środowiska limity wydatków są dalece niewystarczające w stosunku do zgłaszanych potrzeb. Zważywszy na fakt, że środki, którymi dysponują dyrektorzy regionalnych zarządów gospodarki wodnej, a które można przeznaczyć na finansowanie zadań związanych z utrzymaniem cieków, są niewystarczające w stosunku do zgłaszanych potrzeb, dyrektorzy RZGW zmuszeni są w pierwszej kolejności podejmować prace w miejscach, gdzie zagrożone jest życie ludzi. Tym samym liczne uzasadnione wnioski dotyczące odbudowy uszkodzonych brzegów rzek, w tym również rzeki Soły, przenoszone są na lata kolejne, gdy wysokość przyznanych z budżetu środków pozwoli na ich realizację. Zarówno w latach poprzednich, jak również w 2008 r., wysokość środków budżetowych przyznanych dla Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie na realizację zadań związanych z utrzymaniem wód i urządzeń wodnych jest wielokrotnie niższa niż zgłoszone zapotrzebowanie. Z uwagi na powyższe resort środowiska podejmuje starania o uzyskanie dodatkowych środków, w tym także z rezerwy celowej budżetu państwa, przeznaczonych na usuwanie skutków klęsk żywiołowych. W odpowiedzi na wniosek ministra środowiska o przekazanie środków z rezerwy celowej wyjaśniono, że środki te zostały już rozdysponowane i nie ma możliwości w bieżącym roku uzyskania środków, o które kierowano wniosek. Na zakończenie chciałbym zauważyć, że w ramach programu usuwania skutków powodzi II, fi-

154 nansowanego z Europejskiego Banku Inwestycyjnego, na zlecenie RZGW w Krakowie zostały opracowane projekty techniczne obejmujące odcinki rzeki Soły w km 8400–10 700 i 11 700–13 000. Szacunkowy koszt tych robót, zgodnie z projektami, wynosił ok. 11,9 km. W latach 2003–2006 wykonano na Sole prace o łącznej wartości ok. 5 mln zł, co wyczerpało limit środków finansowych przewidziany na te zadania. Istotnym też jest fakt, że bez znacznego zwiększenia środków budżetowych przeznaczonych na realizację zadań związanych z gospodarką wodną nie ma możliwości realizacji wszystkich niezbędnych zadań. Sekretarz stanu Stanisław Gawłowski Warszawa, dnia 26 września 2008 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia - z upoważnienia ministra na zapytanie posła Antoniego Błądka w sprawie znowelizowanego programu wieloletniego pod nazwą „Wzmocnienie bezpieczeństwa zdrowotnego obywateli” (2309)

Ad. 3. W związku z tym, iż w wykazie do dofinansowania w II półroczu 2008 r. umieszczone zostały zakłady opieki zdrowotnej, które w dniu powzięcia uchwały nie spełniały wymogu posiadania 400 i więcej łóżek, Rada Ministrów, po rozpatrzeniu sprawy na wniosek ministra zdrowia, dokonała reasumpcji swojej decyzji polegającej na zmianie załącznika do uchwały nr 164/2008 Rady Ministrów z dnia 12 sierpnia 2008 r., zmieniającej uchwałę w sprawie ustanowienia programu wieloletniego pod nazwą „Wzmocnienie bezpieczeństwa zdrowotnego obywateli”. Po aktualizacji załącznika do dofinansowania zostały zakwalifikowane 164 zakłady opieki zdrowotnej. Ad. 4. Zgodnie ze stanowiskiem rządu do poselskiego projektu ustawy o zakładach opieki zdrowotnej i przepisów wprowadzających, wskaźniki, między innymi rentowności, zostaną wykorzystane do ustalenia kategoryzacji zakładów, jak również przy podziale środków przewidzianych na realizację powyższego programu. Z poważaniem Podsekretarz stanu Marek Haber

Warszawa, dnia 30 września 2008 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia - z upoważnienia ministra na zapytanie posła Piotra Stanke w sprawie zagrożenia zdrowia mieszkańców Człuchowa spowodowanego narastającym skażeniem toksycznym powietrza na osiedlu Wazów (2310)

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na zapytanie pana posła Antoniego Błądka przekazane przy piśmie z dnia 8 września 2008 r., znak: SPS-024-2309/08, w sprawie znowelizowanego programu wieloletniego pn. „Wzmocnienie bezpieczeństwa zdrowotnego obywateli”, uprzejmie proszę o przyjęcie poniższych informacji. Ad. 1. Ministerstwo Zdrowia uważa za kluczowe również szpitale, które posiadają mniej niż 400 łóżek, jednakże uwzględnienie w wykazie szpitali posiadających poniżej 400 łóżek byłoby pomocą o charakterze symbolicznym, np. przy założeniu 150 łóżek i więcej kwota dotacji wyniosłaby zaledwie 280 tys. zł, natomiast skierowanie pomocy do szpitali posiadających 400 i więcej łóżek pozwoli na znaczącą pomoc tym zakładom. Decyzja o kryterium wyboru zakładów została podjęta przez kierownictwo Ministerstwa Zdrowia i ostatecznie zaakceptowana przez Radę Ministrów w dniu 12 sierpnia br. Ad. 2. Kryterium posiadania 400 i więcej łóżek nie było znane szpitalom przed podjęciem uchwały nr 164/2008 Rady Ministrów z dnia 12 sierpnia 2008 r., zmieniającej uchwałę w sprawie ustanowienia programu wieloletniego pod nazwą „Wzmocnienie bezpieczeństwa zdrowotnego obywateli”, a więc nie mogło prowadzić do tworzenia fikcyjnych miejsc w szpitalach. Ponadto liczba łóżek w poszczególnych szpitalach została sporządzona na podstawie krajowego rejestru zakładów opieki zdrowotnej.

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na pismo z dnia 8 września 2008 r., znak: SPS-024-2310/08, przy którym przesłano interpelację pana posła Piotra Stanke, dotyczącą zagrożenia zdrowia mieszkańców Człuchowa spowodowanego narastającym skażeniem toksycznym powietrza na osiedlu Wazów, uprzejmie wyjaśniam, co następuje. Z informacji uzyskanych od wojewódzkiego inspektora sanitarnego w Gdańsku wynika, iż organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej zajmowały się sprawą zagrzybienia mieszkań na os. Wazów w Człuchowie na wniosek lokatorów, a głównie pani H. Z. Od 1999 r. przeprowadzone kilkakrotne kontrole i badania w lokalach mieszkalnych wykazały obecność szkodliwych dla zdrowia grzybów pleśniowych. Należy podkreślić, że przyczyny obecności grzybów pleśniowych w mieszkaniu mogą być różne, m.in. mogą wynikać ze złego stanu technicznego budynku lub mogą być skutkiem nieprawidłowego użytkowania lokalu.

155 W związku z powyższym państwowy powiatowy inspektor sanitarny w Człuchowie i państwowy wojewódzki inspektor sanitarny w Gdańsku występowali do organów nadzoru budowlanego z prośbą o podjęcie stosownych działań. W roku 2008 pani H. Z. przedstawiła wyniki badań powietrza na klatce schodowej bloku nr 5 na os. Wazów oraz na zewnątrz budynku wykonane w Katedrze Biologii Eksperymentalnej – Zakład Fizjologii i Toksykologii na Uniwersytecie Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy. W wyniku uzyskanej opinii dr. hab. inż. Jana Grajewskiego pani H. Z. wystąpiła do organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej z prośbą o ustalenie ognisk skażenia powietrza na zewnątrz, sugerując, że pogorszenie sytuacji może wiązać się z nieprawidłowo przeprowadzanymi pracami dociepleniowymi budynków, a także istnieniem ogniska skażenia na zewnątrz. W odpowiedzi państwowy wojewódzki inspektor sanitarny w Gdańsku poinformował panią H. Z., że nie wykonuje ekspertyz ustalających źródła zanieczyszczenia powietrza zarodnikami grzybów pleśniowych zarówno na zewnątrz, jak i wewnątrz budynku oraz że do zakresu działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej, zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851, z późn. zm.) w dziedzinie bieżącego nadzoru sanitarnego należy kontrola przestrzegania przepisów określających wymagania higieniczne i zdrowotne. Organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej zgodnie z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz.483, z późn. zm.) jako organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, tym samym nie mogą podejmować czynności, które nie wynikają z przepisów prawa. Aktualnie obowiązujące akty prawne nie określają dopuszczalnego stężenia grzybów pleśniowych, które mogą występować w powietrzu atmosferycznym i wewnątrz budynków, natomiast organy nadzoru budowlanego mają odpowiednie środki, tak orzecznicze (określone w ustawie Prawo budowlane), jak i wykonawcze (unormowane przepisami o postępowaniu egzekucyjnym w administracji), do skutecznego doprowadzania do efektów w postępowaniu, jakich pani H. Z. oczekiwała od organów administracji publicznej, tj. do usunięcia degradacji biologicznej w budynkach na os. Wazów w Człuchowie. W związku z powyższym sprawę ustalenia prawidłowości wykonanych prac dociepleniowych budynków na os. Wazów w Człuchowie państwowy powiatowy inspektor sanitarny w Człuchowie przekazał do powiatowego inspektora nadzoru budowlanego w Człuchowie, do którego należy prowadzenie dalszych działań w przedmiotowym zakresie. Z poważaniem Podsekretarz stanu Marek Twardowski Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury - z upoważnienia ministra na zapytanie posła Sławomira Kopycińskiego w sprawie zmiany treści rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 maja 2004 r. w sprawie sieci autostrad i dróg ekspresowych (2313)

Szanowny Panie Marszałku! W nawiązaniu do zapytania pana posła Sławomira Kopycińskiego z dnia 2 września 2008 r., przekazanego przy piśmie z dnia 8 września 2008 r., znak: SPS-024-2313/08, dotyczącego zmiany treści rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 maja 2004 r. w sprawie sieci autostrad i dróg ekspresowych (Dz. U. Nr 128, poz. 1334, z późn. zm.) w części dotyczącej drogi ekspresowej S74, uprzejmie przedstawiam następujące wyjaśnienia. Zgodnie z powołanym na wstępie rozporządzeniem, mającym na uwadze potrzeby społeczne i gospodarcze kraju w zakresie rozwoju infrastruktury, droga ekspresowa S74 ma następujący przebieg Sulejów – Kielce – Opatów – Tarnobrzeg – Stalowa Wola – Nisko. Do Ministerstwa Infrastruktury i do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad (GDDKiA) wpływają wnioski o zmianę przepisów przedmiotowego rozporządzenia w zakresie rozszerzenia sieci dróg ekspresowych lub korekty ich przebiegu. W związku z powyższym podjęto decyzję dotyczącą konieczności poprzedzenia wprowadzania zmian w układzie dróg szybkiego ruchu przeprowadzeniem analizy sieciowej, w oparciu o wyniki generalnego pomiaru ruchu, przeprowadzonego w 2005 r. W celu realizacji ww. zadania zlecono Politechnice Warszawskiej wykonanie opracowania studium układu dróg szybkiego ruchu w Polsce, układ kierunkowy horyzont 2025 r. wraz z analizą podziału funkcjonalnego całej sieci drogowej w Polsce. Celem studium jest analiza obowiązującego układu autostrad i dróg ekspresowych oraz potwierdzenie lub zaproponowanie ewentualnych zmian w układzie autostrad i dróg ekspresowych w horyzontach 2013 i 2025 oraz w podziale funkcjonalnym całej sieci drogowej w Polsce. Autorzy ww. dokumentu uwzględniają w opracowaniu również wniosek dotyczący przebiegu drogi ekspresowej S74. Zmiany sieci ww. układu dróg, które będą uzasadnione, oraz które zostaną zaakceptowane w trakcie prowadzonych uzgodnień zewnętrznych oraz konsultacji społecznych, zostaną wprowadzone do przedmiotowego rozporządzenia. Z poważaniem Podsekretarz stanu Zbigniew Rapciak

Warszawa, dnia 29 września 2008 r.

Warszawa, dnia 26 września 2008 r.

156 Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia - z upoważnienia ministra na zapytanie posła Sławomira Kopycińskiego w sprawie zapobiegania zachorowaniom na sepsę (2314)

Szanowny Panie Marszałku! W związku z nadesłanym przy piśmie z dnia 8 września 2008 r., nr SPS-024-2314/08, zapytaniem pana posła Sławomira Kopycińskiego w sprawie zapobiegania zachorowaniom na sepsę uprzejmie informuję, co następuje. Termin „sepsa” użyty przez pana posła nie jest nazwą określonej choroby zakaźnej, lecz stanowi określenie używane zamiennie z terminem „posocznica” w szczególnie ciężkich przebiegach zakażeń bakteryjnych i grzybiczych. Zgodnie z definicją posocznica (sepsa) jest to uogólniona reakcja zapalna w przebiegu zakażenia bakteryjnego lub grzybiczego z towarzyszącą niewydolnością wielonarządową. Do takiego szczególnie ciężkiego przebiegu zakażenia bakteryjnego może dojść u każdej zakażonej osoby, ale szczególnie narażone są osoby z obniżoną odpornością immunologiczną (noworodki, ludzie starsi, osoby poddane leczeniu immunosupresyjnemu, przewlekłej sterydoterapii, chemioterapii onkologicznej i z chorobami nowotworowymi w ogóle), z rozległymi urazami lub oparzeniami oraz poddane leczeniu w oddziałach intensywnej terapii. Śmiertelność z powodu posocznicy u osób, które rozwinęły tę najcięższą postać zakażenia, sięga 25–50%. Szczególne zaniepokojenie pana posła budzą przypadki sepsy w przebiegu zakażeń powodowanych przez Streptococcus pneumoniae. Należy podkreślić, że podobny przebieg może mieć także zakażenie Neisseria meningitidis i Haemophilus influenzae typu b. Zakażenia te stanowią grupę tzw. inwazyjnych chorób bakteryjnych. Należy całkowicie zgodzić się z wyrażaną w cytowanym na wstępie piśmie opinią dotyczącą konieczności wprowadzania do „Programu szczepień ochronnych” (PSO) nowych preparatów chroniących dzieci przed coraz liczniej występującymi groźnymi chorobami zakaźnymi. Uprzejmie informuję, że minister zdrowia i główny inspektor sanitarny podejmują wszelkie możliwe działania mające na celu dostosowanie PSO do aktualnych zagrożeń epidemiologicznych. Biorąc pod uwagę bardzo groźne następstwa zakażeń omawianymi patogenami i zdając sobie sprawę z faktu, że szczepienia mogą zapobiec wielu tragediom, pomimo bardzo skromnego budżetu ministra zdrowia w regionach, gdzie sytuacja epidemiologiczna jest szczególnie trudna, prowadzone były od roku 2006 bezpłatne szczepienia przeciwko Neisseria meningitidis C dla określonych przez ekspertów grup dzieci i młodzieży. Dzięki tym działaniom wygaszone zostały ogniska epidemiczne w kilku województwach. Od

roku 2006 wprowadzono także powszechne, obowiązkowe szczepienia przeciwko Haemophilus influenzae typu b, co w znaczący sposób poprawiło sytuację epidemiologiczną. W roku 2008 główny inspektor sanitarny opracował „Program szczepień ochronnych” uwzględniający wprowadzenie szczepionek przeciwko pneumokokom i ospie wietrznej dla dzieci z określonych grup ryzyka, a także kontynuację szczepień interwencyjnych w wypadku pojawiania się ognisk inwazyjnej choroby meningokokowej (IChM). W dokumencie tym uwzględniono uwagi i opinie najwybitniejszych polskich ekspertów, jak również rekomendacje Światowej Organizacji Zdrowia (WHO). Wskazana do szczepień populacja dzieci jest znacznie szersza niż określona w piśmie pana posła i nie ogranicza się jedynie do dzieci chorych na HIV i białaczkę. Obejmuje ona: dzieci od 2. miesiąca życia do ukończenia 5. roku życia po urazach i z wadami ośrodkowego układu nerwowego przebiegającymi z wyciekiem płynu mózgowo-rdzeniowego lub chorujące na: przewlekłe choroby serca z niewydolnością układu krążenia, schorzenia immunologiczno-hematologiczne, małopłytkowość idiopatyczną, ostrą białaczkę, chłoniaki, sferocytozę wrodzoną, asplenię wrodzoną lub po splenektomii, zespół nerczycowy o podłożu genetycznie uwarunkowanej strukturopatii, pierwotne zaburzenia odporności, zakażone HIV, przed planowanym przeszczepem lub po przeszczepie szpiku, narządów wewnętrznych lub wszczepieniu implantu ślimakowego, a także dzieci przedwcześnie urodzone do ukończenia 1. roku życia chore na dysplazję oskrzelowo-płucną. Objęte szczepieniem grupy ryzyka wskazane zostały przez ekspertów i – jak wspomniano na wstępie – grupy te są najbardziej narażone na wystąpienie inwazyjnej choroby meningokokowej lub pneumokokowej. Wprowadzane i planowane zmiany w PSO wymagają bardzo dużych nakładów finansowych. Aby sprostać większości wymagań, jakie stawia aktualna sytuacja epidemiologiczna w zakresie wprowadzania nowych preparatów szczepionkowych, należałoby wielokrotnie zwiększyć nakłady finansowe przeznaczane corocznie na szczepienia obowiązkowe. Pragnę podkreślić, że obowiązkowe, powszechne szczepienia przeciwko pneumokokom stosuje jedynie kilka najbogatszych państw. Koszt zakupu preparatów przeciwko Neisseria meningitidis i Streptococcus pneumoniae jest bowiem niezmiernie wysoki i aktualna sytuacja budżetowa Polski praktycznie wyklucza takie rozwiązanie. Problem ten był jednak rozważany w Głównym Inspektoracie Sanitarnym. Przeprowadzona symulacja wykazała jednak, że koszt wprowadzenia obowiązkowych szczepień przeciwko meningokokom jedynie dla dwóch roczników – w 1. i 12. roku życia, oraz przeciwko pneumokokom dla jednego rocznika wyniósłby corocznie ok. 420 mln zł i byłby wielokrotnie wyższy od środków przeznaczanych dotychczas na cały „Program szczepień ochronnych”. Podejmowane działania stanowią

157 jednak duży krok do wprowadzenia w przyszłości, jeżeli sytuacja budżetowa kraju pozwoli na to, powszechnych obowiązkowych szczepień także przeciwko Streptococcus pneumoniae. Przeprowadzane od kilku lat zmiany w PSO są wysoko oceniane przez ekspertów z dziedziny epidemiologii, chorób zakaźnych, pediatrii i wakcynologii. Pragnę zwrócić uwagę na fakt, że zarówno eksperci krajowi, jak również przedstawiciele Głównego Inspektoratu Sanitarnego wielokrotnie apelowali podczas posiedzeń sejmowej Komisji Zdrowia o pomoc w uzyskaniu większych środków finansowych na omawiany cel. Mam nadzieję, że w przyszłości apele te nie pozostaną ze strony parlamentarzystów bez echa. W chwili obecnej kształt „Programu szczepień ochronnych” musi być jednak kompromisem pomiędzy potrzebami a możliwościami budżetowymi państwa. Uprzejmie informuję, że poza szczepieniami jednym z najważniejszych zadań służb medycznych i sanitarnych w przypadku omawianych zakażeń jest prawidłowe postępowanie diagnostyczno-terapeutyczne oraz dochodzenie epidemiologiczne. Mając na względzie fakt, że czas w postępowaniu diagnostyczno-terapeutycznym ma w przebiegu opisywanych chorób niewątpliwy wpływ na dalszy ich przebieg, eksperci z Krajowego Ośrodka Referencyjnego ds. Diagnostyki Bakteryjnych Zakażeń OUN (KOROUN) oraz przedstawiciele Głównego Inspektoratu Sanitarnego zorganizowali szereg szkoleń skierowanych do personelu medycznego oraz pracowników Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Zostały opracowane nowe procedury dotyczące postępowania diagnostycznego, a obecnie trwają prace nad aktualizacją procedur dotyczących terapii zakażeń meningokokowych i pneumokokowych oraz działań przeciwepidemicznych. Dzięki podejmowanym przez KOROUN oraz Główny Inspektorat Sanitarny działaniom nastąpiła znacząca poprawa w zakresie rozpoznawalności inwazyjnych chorób bakteryjnych, szybciej wprowadzana jest odpowiednia terapia, a tym samym zdecydowanie zmniejsza się liczba zgonów w ich przebiegu. Innym niezmiernie ważnym problemem jest prowadzenie zakrojonej na szeroką skalę akcji informacyjnej dotyczącej zakażeń pneumokokowych i meningokokowych, zdawanie sobie sprawy, że poza prawidłowym postępowaniem diagnostyczno-terapeutycznym, wnikliwymi działaniami podejmowanymi przez służby sanitarne i ewentualnymi szczepieniami niezmiernie ważna jest, podobnie jak w przypadku innych chorób zakaźnych, wiedza dotycząca podstawowych zasad sanitarno-higienicznych i bezpiecznych zachowań. Jeżeli wiedza ta będzie ignorowana przez społeczeństwo, to samo wprowadzenie szczepień nie spełni do końca oczekiwanych efektów. W przypadku zakażeń meningokokowych opracowano odpowiednie materiały, które są dostępne na stronach internetowych Głównego Inspektoratu Sanitarnego. Cyklicznie zamieszczane są tam również zasady postępowania przy zagrożeniach powodowanych innymi patogenami. Odnośnie do pytania pana posła dotyczącego zgonów dzieci w wieku 15 lat z powodu posocznicy uprzejmie informuję, że nie są gromadzone dane uwzględniające zgony w rozbiciu na poszczególne grupy wiekowe. Jak wspomniano na wstępie, posocznica może stanowić powikłanie w przebiegu wielu chorób. W tabeli przedstawiono liczbę zgonów z powodu sepsy spowodowanej wystąpieniem inwazyjnej choroby meningokokowej i pneumokokowej.
2006 r. Zgony z powodu posocznicy Dane Dane z Państwowej z GUS Inspekcji Sanitarnej 1 7 Dane z GUS 2007 r. Dane z Państwowej Inspekcji Sanitarnej 10

wywołanej przez Streptococcus pneumoniae wywołanej przez Neisseria meningitidis

brak danych

9+2e

15 +5 e

brak danych

31+ 5 e

e – oznacza Zespół Waterhous’a-Friderichsena.

Przechodząc do szczegółowych problemów przedstawionych w wystąpieniu pana posła, a dotyczących procedur przetargowych i wprowadzenia szczepionki przeciwko pneumokokom do PSO, uprzejmie informuję, że preparat ten – podobnie jak inne szczepionki – nigdy nie był planowany do wprowadzenia na listę leków refundowanych. Szczepionki znajdujące się w wykazie szczepień obowiązkowych są bowiem – zgodnie z obowiązującymi aktami prawnymi – zakupywane z budżetu ministra zdrowia. Uprzejmie informuję, że postępowanie mające na celu zakup omawianego preparatu przedstawiało się następująco: — w związku z ustaleniami kierownictwa Ministerstwa Zdrowia z dnia 30 października 2007 r. do „Programu szczepień ochronnych” na 2008 r. zostały wprowadzone obowiązkowe szczepienia ochronne przeciwko pneumokokom i przeciwko ospie wietrznej dla dzieci z grup ryzyka, — ponieważ procedura zakupu szczepionek jest długotrwała, a okres od ogłoszenia przetargu do czasu przekazania zakupionych szczepionek do magazynu wynosi kilka miesięcy, zdecydowano ogłosić już w grudniu 2007 r. przetargi na zakup odpowiedniej liczby szczepionek przeciwko pneumokokom i przeciwko ospie wietrznej, aby z dniem wejścia w życie nowego kalendarza szczepień ochronnych na 2008 r. wraz ze stosownym rozporządzeniem ministra zdrowia rozpocząć szczepienia dzieci z grup ryzyka przeciwko pneumokokom oraz przeciwko ospie wietrznej, — zgodnie z art. 14 ust. 9 ustawy o zakażeniach i chorobach zakaźnych (Dz. U. z 2001 r. Nr 126, poz. 1384, z póżn. zm.) kalendarz szczepień ochronnych na bieżący rok wraz z rozporządzeniem mini-

158 stra zdrowia w sprawie wykazu obowiązkowych szczepień ochronnych oraz zasad przeprowadzania i dokumentacji szczepień powinien zostać opublikowany do końca I kwartału każdego roku. W związku z wydłużeniem procedury legislacyjnej z powodów niezależnych od ministra zdrowia i brakiem w obowiązującym wówczas rozporządzeniu ministra zdrowia w sprawie wykazu obowiązkowych szczepień ochronnych oraz zasad przeprowadzania i dokumentacji szczepień, szczepień przeciwko pneumokokom i przeciwko ospie wietrznej przeprowadzone uprzednio postępowanie przetargowe na zakup wymienionych wyżej szczepionek zostało unieważnione jako niemające podstaw prawnych, — z chwilą podpisania przez ministra zdrowia w dniu 24 czerwca 2008 r. rozporządzenia zmieniającego rozporządzenie w sprawie wykazu obowiązkowych szczepień ochronnych oraz zasad przeprowadzania i dokumentacji szczepień rozpoczęto nową procedurę zakupu szczepionek przeciwko pneumokokom i przeciwko ospie wietrznej celem rozpoczęcia w dniu 1 października 2008 r. szczepień dzieci z grup ryzyka, — zakupu szczepionek dokonuje się na podstawie zatwierdzanego co roku przez kierownictwo Ministerstwa Zdrowia „Programu szczepień ochronnych”, przedłożonego przez głównego inspektora sanitarnego. Na podstawie przepisów ustawy o chorobach zakaźnych i zakażeniach z dnia 6 września 2001 r. (Dz. U. z 2001 r. Nr 126, poz. 1384, z późn. zm.) Ministerstwo Zdrowia, za pośrednictwem Zakładu Zamówień Publicznych przy MZ, dokonuje zakupu szczepionek celem realizacji kalendarza obowiązkowych szczepień. Reasumując, należy stwierdzić, że w ostatnich latach w „Programie szczepień ochronnych” wprowadzono wiele zmian, które znacząco wpłynęły na jego merytoryczną jakość. Pozwoliło to także na zwiększenie dynamiki procesu unifikacji obowiązującego w Polsce kalendarza szczepień ze schematami obowiązującymi w większości krajów europejskich. Ze względu na ciągłą ewaluację „Programu szczepień ochronnych” kolejne projektowane jego zmiany przyczynią się do wprowadzania nowych preparatów, rozszerzania grup dzieci i młodzieży podlegających obowiązkowi szczepień ochronnych, ograniczenia liczby wykonywanych iniekcji, dalszego eliminowania preparatów odczynowych. Ewentualne dalsze zmiany uwarunkowane będę analizą sytuacji epidemiologicznej chorób zakaźnych, rekomendacjami ekspertów, ale także wielkością środków budżetowych przeznaczanych na ten cel. Z poważaniem Podsekretarz stanu Marek Twardowski Warszawa, dnia 29 września 2008 r. Odpowiedź
ministra skarbu państwa na zapytanie posła Sławomira Kopycińskiego w sprawie sytuacji finansowej Mazowieckiej Wytwórni Wódek i Drożdży Polmos w Józefowie (2315)

Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na zapytanie pana posła Sławomira Kopycińskiego z dnia 2 września 2008 r., znak: SPS-024-2315/08 w sprawie sytuacji finansowej Mazowieckiej Wytwórni Wódek i Drożdży Polmos SA z siedzibą w Józefowie k/Błonia, uprzejmie informuję, co następuje. Odnosząc się do stwierdzenia pana posła Kopycińskiego na temat „znakomitych wyników finansowych spółki” pod zarządem jej poprzedniego prezesa, poniżej przedstawiam tabelę prezentującą te wyniki.
Wynik netto 2002 2003 2004 2005 2006 2007 II kw. 2008 - 7.854.534,00 zł - 1.943.232,92 zł - 4.862.944,81 zł - 6.596.690,68 zł - 2.119.922,15 zł - 479.361,23 zł 179.000,00 zł Wynik na sprzedaży - 2.115.388,74 zł - 1.447.510,82 zł - 3.170.571,59 zł 1.600.450,89 zł - 1.484.022,04 zł 310.744,69 zł 589.000,00 zł

W ww. okresie funkcję prezesów zarządu pełnili: J.K., M.L. W okresie od września 2002 r. do września 2006 r. spółką kierował J.K. i to jemu zapewne pan poseł przypisuje te „osiągnięcia”. Spółka w tym czasie rokrocznie ponosiła znaczące straty, w tym na działalności podstawowej. Za rok obrotowy 2003 strata netto uległa znacznemu zmniejszeniu tylko na skutek obniżenia przez Ministerstwo Finansów poziomu akcyzy na wyroby spirytusowe. Już w następnych 2 latach spółka pod rządami poprzedniego prezesa „odrobiła” zaległości, ponosząc za 2005 r. 6,5 mln zł straty netto. Przy takich wynikach osiąganych przez podmiot jest niemożliwe, aby jak to określił pan poseł Kopyciński: jej wskaźniki (spółki) były znakomite. Co więcej każdego roku wartość firmy ulegała zmniejszeniu. Przytoczone powyżej wyniki spółki – na tle podmiotów dominujących na rynku alkoholowym w Polsce – czynią niemożliwym zajmowanie przez MWWiD Polmos SA 3 miejsca w jakimkolwiek rankingu dotyczącym branży alkoholowej, wbrew twierdzeniom prezentowanym przez pana posła Kopycińskiego. Nie znajdują również odzwierciedlenia w stanie faktycznym stwierdzenia pana posła na temat rzekomych „stale wypracowywanych strat przez spółkę pod rządami obecnego prezesa, a które szacowane są obecnie na ok. 10 mln zł”. W okresie ostatnich dwóch lat sytuacja ekonomiczno-finansowa spółki ulega stałej, systematycznej poprawie. Świadczą

159 o tym wyniki spółki zaprezentowane w tabeli powyżej. Zarząd spółki przewiduje, że bieżący rok obrotowy, po raz pierwszy od wielu lat, zakończy się zyskiem zarówno na działalności podstawowej, jak i dodatnim wynikiem netto. Wartość spółki rośnie, co ma niebagatelne znaczenie w związku z toczącym się procesem prywatyzacji. Mając na myśli rzekome 10-milionowe straty spółki, pan poseł Kopyciński miał zapewne na myśli niedopełnienie obowiązków przez poprzedniego prezesa zarządu spółki „odpowiadającego za jej sukces”, pana J. K., który: — w wyniku zaniechania naraził spółkę na sankcje z Urzędu Celnego w Pruszkowie i zagrożenie zapłaty zobowiązania podatkowego w kwocie ok. 5 mln zł. Dzięki działaniom m.in. obecnego zarządu decyzja urzędu celnego nakazująca spółce zapłatę podatku została wstrzymana. Aktualnie Izba Celna w Warszawie rozpatruje odwołanie spółki; — w przeddzień odwołania ze stanowiska bądź po odwołaniu (jest to przedmiotem ustaleń organów ścigania) zawarł z firmą Transborder Marketing Inc. z siedzibą w Nowym Yorku dwie umowy handlowe (dystrybucyjną i na butelkowanie). Okoliczności, w jakich te umowy zostały zawarte oraz ich treść, z uwagi na skrajnie niekorzystne dla spółki zapisy, w sposób zupełnie nieuzasadniony uprzywilejowujące tylko jedną stronę kontraktu – firmę Transborder, są obecnie przedmiotem analizy organów prokuratury i ABW. Odnosząc się do postawionych przez pana posła pytań, informuję: — w dniu 13 sierpnia 2007 r. Spółka MWWiD Polmos SA zakupiła samochód marki Honda Accord za kwotę netto 90 081,97 zł. Samochód jest użytkowany przez prezesa zarządu spółki. Średni kurs euro wg NBP na ten dzień wynosił 37 755 zł, tak więc cena netto samochodu w euro wyniosła 23 859. Zgodnie z § 29 statutu spółki do kompetencji rady nadzorczej spółki należy udzielanie zgody zarządowi na nabycie lub zbycie środków trwałych o wartości przekraczającej 30 tys. euro w złotych, a nieprzekraczającej równowartości 50 tys. euro w złotych. Zatem decyzja w sprawie zakupu ww. samochodu osobowego została podjęta przez zarząd spółki w ramach czynności zwykłego zarządu, nie naruszając obowiązujących przepisów prawa, — Ministerstwo Skarbu Państwa dokonuje stałej oceny efektywności zarządów spółek z udziałem Skarbu Państwa, przede wszystkim poprzez organy kontrolne (rady nadzorcze) oraz departamenty nadzoru MSP. Podsumowaniem takiej oceny jest udzielenie bądź nieudzielenie absolutorium członkom zarządów spółek przy okazji zwyczajnych walnych zgromadzeń/zwyczajnych zgromadzeń wspólników zatwierdzających sprawozdanie finansowe za dany rok obrotowy. Obecny prezes zarządu w przeciwieństwie do swego poprzednika otrzymał absolutorium za rok obrotowy 2006 oraz 2007, — spółka MWWiD Polmos SA z siedzibą w Józefowie aktualnie nie odnotowuje strat finansowych. Działania restrukturyzacyjne zarządu podejmowane na przestrzeni ostatnich 2 lat przynoszą oczekiwane pozytywne efekty. Przekazując te informacje, chciałbym Pana Marszałka zapewnić, że z uwagi na specyfikę branży, w jakiej funkcjonuje spółka, znajduje się ona w sferze szczególnego zainteresowania ministra skarbu państwa. Z poważaniem Minister Aleksander Grad

Warszawa, dnia 30 września 2008 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów - z upoważnienia ministra na zapytanie posła Sławomira Kopycińskiego w sprawie stanu bezpieczeństwa funkcjonariuszy Służby Celnej (2316)

Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na zapytanie pana posła Sławomira Kopycińskiego z dnia 2 września 2008 r. w sprawie stanu bezpieczeństwa funkcjonariuszy Służby Celnej, uprzejmie informuję, co następuje. Pragnę poinformować pana posła, że w związku z docierającymi do kierownictwa Służby Celnej sygnałami o zbyt pochopnym stosowaniu przez prokuratorów środków zabezpieczających, nieadekwatnych do zarzucanych funkcjonariuszom celnym czynów, w szczególności w świetle zebranych przeciwko nim dowodów, często na podstawie jedynie ustnego pomówienia, oraz w związku ze zbyt długotrwałymi postępowaniami karnymi szef Służby Celnej zgłaszał na bieżąco przedstawicielom Ministerstwa Sprawiedliwości nieprawidłowości w organach ścigania dotyczące postępowań funkcjonariuszy celnych. Niezależnie od powyższego szef Służby Celnej w piśmie z dnia 24 stycznia 2008 r. zasygnalizował ministrowi sprawiedliwości, pełniącemu jednocześnie funkcję prokuratora generalnego, zastrzeżenia funkcjonariuszy celnych dotyczące zasad stosowania środków zabezpieczających oraz przewlekłości postępowania karnego, zwracając uwagę na dotkliwe konsekwencje prawne działań organów ścigania, na łączący funkcjonariuszy celnych z urzędem stosunek służbowy. W sytuacji, gdy przepisy prawa nie przewidują środków prawnych, za pomocą których szef Służby Celnej mógłby oddziaływać na organy ścigania bądź też na sądy, będące odrębną władzą, niezależną od innych władz, zasygnalizowanie ministrowi sprawiedliwości opisanych powyżej problemów dotyczących postępowań karnych funkcjonariuszy celnych było jedynym działaniem, które można było przedsięwziąć.

160 W kwestii pytania o liczbę przypadków w ciągu ostatnich dwóch lat wszczęcia w stosunku do funkcjonariuszy celnych postępowań przygotowawczych w związku z podejrzeniem przestępstw korupcyjnych, w ilu przypadkach wniesiono akt oskarżenia, a w ilu wypadkach uzyskano prawomocne skazanie funkcjonariuszy celnych, informuję, że do dnia obowiązywania przepisów art. 25 ust. 1 pkt 8a i 8b ustawy o Służbie Celnej, tj. do 28 marca 2008 r., dnia wejścia w życie ustawy z dnia 29 lutego 2008 r. o zmianie ustawy o Służbie Celnej, ze służby zwolniono: w związku z wniesieniem aktu oskarżenia o umyślne popełnienie przestępstwa, ściganego z oskarżenia publicznego – 377 funkcjonariuszy celnych, z powodu tymczasowego aresztowania – 269 funkcjonariuszy celnych. W 106 przypadkach wydano prawomocne wyroki skazujące. Odnośnie do pytania drugiego – w ilu wypadkach następstwem uniewinnienia, względnie umorzenia postępowania w stosunku do funkcjonariuszy celnych, było wszczęcie wobec osób zawiadamiających o popełnieniu przestępstwa postępowania przygotowawczego w związku z art. 233 lub 234 ustawy Kodeks karny – wyjaśniam. Wskazane wyżej przepisy dotyczą przestępstw przeciwko wymiarowi sprawiedliwości. Przedmiotem ochrony przepisu art. 233 § 1 K.k. jest szeroko rozumiane dobro wymiaru sprawiedliwości, w szczególności zaś wartość, jaką jest zapewnienie wiarygodności ustaleń dokonywanych w postępowaniu sądowym lub innym postępowaniu przewidzianym w ustawie, a co za tym idzie, ochrona prawidłowości (trafności) wydawanych orzeczeń. Dobrem prawnym bezpośrednio naruszonym lub zagrożonym przez złożenie fałszywego zeznania jest zatem mające zapaść w tym postępowaniu orzeczenie, nie jest nim zaś dobro prawne uczestnika postępowania, w którym zeznanie zostało złożone, chyba że działanie to narusza również inny przepis, chroniący bezpośrednio dobro prawne tej osoby (np. cześć, godność osobistą, mienie). W tym pierwszym wypadku do naruszenia lub zagrożenia dobra prawnego osoby, poprzez złożenie fałszywego zeznania, może dojść jednak dopiero wskutek orzeczenia sądu, a więc w sposób pośredni. Mając na uwadze powyższe, jak i okoliczność, iż osoby, przeciwko którym mogły być składane fałszywe zeznania, są już często poza służbą, organy celne w swoim zakresie nie podejmowały tego typu działań. Jeśli chodzi o ustalanie źródeł przenikania do środowisk przemytniczych danych osobowych funkcjonariuszy celnych, Służba Celna, w świetle obowiązujących przepisów prawa, nie ma możliwości operacyjnych do realizowania takich zadań. Dziękuję za zainteresowanie problemami Służby Celnej. Wyrażam nadzieję, że złożone wyjaśnienia zostaną uznane za wystarczające. Z poważaniem Podsekretarz stanu Jacek Kapica Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia - z upoważnienia ministra na zapytanie posła Sławomira Kopycińskiego w sprawie kosztów komorniczych egzekucji należności wobec placówek służby zdrowia (2318)

Warszawa, dnia 29 września 2008 r.

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na zapytanie pana Sławomira Kopycińskiego przekazane przy piśmie z dnia 8 września 2008 r., znak SPS-024-2318/08, w sprawie kosztów komorniczych egzekucji należności wobec placówek służby zdrowia, dziękując serdecznie za okazanie zainteresowania problemami dotyczącymi sektora ochrony zdrowia, poniżej przedstawiam stanowisko wobec poruszonych problemów. Zgodnie z danymi ankietowymi będącymi w dyspozycji Ministerstwa Zdrowia, obejmującymi 1553 samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej w kraju, zobowiązania tych jednostek z tytułu kosztów procesowych wynosiły 8988,2 tys. zł na koniec I kwartału 2008 r. i odpowiednio 15 095,8 tys. zł na koniec 2007 r. Zobowiązania SPZOZ-ów z tytułu kosztów egzekucyjnych wyniosły 31 819,6 tys. zł na koniec marca 2008 r. i odpowiednio 39 259,6 tys. zł. Natomiast wartość kosztów procesowych i egzekucyjnych spłaconych przez SPZOZ-y w okresie sprawozdawczym od zobowiązań krótkoterminowych z wyłączeniem kredytów i pożyczek w I kwartale 2008 r. wyniosła 7629,8 tys. zł i odpowiednio 52 066,6 tys. zł w 2007 r. Należy jednak zauważyć, że ogólna sytuacja samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej w zakresie zadłużenia ulega stopniowej poprawie. Zgodnie z danymi ankietowymi Ministerstwa Zdrowia zobowiązania wymagalne SPZOZ-ów na dzień 30 czerwca 2008 r. wyniosły 2626,8 tys. zł, podczas gdy zobowiązania wymagalne na koniec 2007 r. były wyższe i wynosiły 2666,2 tys. zł, natomiast wartość tych zobowiązań na koniec 2006 r. była równa 3723,6 tys. zł. Jednocześnie informuję, że aktualnie trwają prace nad pakietem ustaw reformujących sektor ochrony zdrowia, których wprowadzenie zmieni warunki funkcjonowania SPZOZ-ów i przyniesie pozytywny efekt w postaci poprawy ich sytuacji finansowo-ekonomicznej, a tym samym przyczyni się do ograniczenia kosztów egzekucyjnych i procesowych ponoszonych przez zakłady. Ponadto uprzejmie informuję, że Ministerstwo Zdrowia będzie wspierało wszelkie działania związane z ograniczeniem kosztów związanych z postępowaniem egzekucyjnym i zwróciło się do Ministerstwa Sprawiedliwości z prośbą o zajęcie stanowiska

161 w sprawie opisywanej przez pana posła sytuacji dotyczącej kosztów procesowych i egzekucyjnych. Z wyrazami szacunku Podsekretarz stanu Mariola Dwornikowska Warszawa, dnia 26 września 2008 r. Odpowiedź
ministra skarbu państwa na zapytanie posła Sławomira Kopycińskiego w sprawie kosztów działalności Fundacji „Polsko-Niemieckie Pojednanie” (2320)

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na pismo nr SPS-024-2320/08 dotyczące zapytania pana posła Sławomira Kopycińskiego w sprawie kosztów działalności Fundacji „Polsko-Niemieckie Pojednanie” (dalej: FPNP) w latach 1992–2008, uprzejmie przekazuję następujące wyjaśnienia: Głównym celem Fundacji „Polsko-Niemieckie Pojednanie”, zgodnie z § 5 pkt 1 jej statutu, jest świadczenie pomocy ofiarom prześladowań nazistowskich w Polsce. W niesieniu tej pomocy można wyróżnić dwa etapy: wypłaty świadczeń ze środków przekazanych w latach 90. przez rząd Republiki Federalnej Niemiec, tzw. pierwszy fundusz niemiecki oraz wypłaty świadczeń ze środków niemieckiej Fundacji „Pamięć, Odpowiedzialność i Przyszłość”. Koszty administracyjne poniesione przez FPNP w pierwszym etapie zostały pokryte z odsetek od przekazanego fundacji majątku założycielskiego. Z kolei aspekt kosztów administracyjnych w ramach tzw. drugiego funduszu niemieckiego (ustawa o utworzeniu Fundacji „Pamięć, Odpowiedzialność i Przyszłość”) był uregulowany w umowie zawartej pomiędzy FPNP a niemiecką Fundacją „Pamięć, Odpowiedzialność i Przyszłość”. Zgodnie z § 8 tej umowy łączne koszty administracyjne do momentu wypełnienia wszystkich zadań wynikających z ustawy niemieckiej nie mogły przekroczyć 2,92% kwoty plafonu przyznanego Polsce w tej ustawie. W chwili obecnej, stosownie do § 9 statutu fundacji, majątek FPNP stanowi pozostała dotychczas nierozdysponowana kwota odsetek z wkładu w wysokości 500 mln marek przekazanego przez rząd Republiki Federalnej Niemiec w latach 1992–1993, kwoty przekazane przez stronę niemiecką i austriacką na podstawie niemieckiej ustawy o utworzeniu Fundacji „Pamięć, Odpowiedzialność i Przyszłość” i austriackiej ustawy o funduszu świadczeń humanitarnych Republiki Austrii dla byłych robotników niewolniczych i przymusowych reżimu narodowosocjalistycznego oraz

inne dochody uzyskane zgodnie ze statutem FPNP. Dodać należy, że Skarb Państwa choć jest z punktu widzenia formalnego fundatorem fundacji, nie wyposażył jej w żaden majątek. Koszty administracyjne są więc pokrywane z majątku własnego fundacji. Udzielając odpowiedzi na pytania zadane przez pana posła Kopycińskiego, w załączeniu przekazuję zestawienie rocznych kosztów wynagrodzeń zarządu i pracowników fundacji oraz kosztów administracyjnych FPNP w latach 1992–2008. W tym miejscu pragnę zaznaczyć, że łączna kwota świadczeń wypłaconych przez FPNP w latach 1992–2008 znacząco przekroczyła 4,7 mld zł, natomiast łączne koszty administracyjne w tym okresie wyniosą 221,9 mln zł*). Jednocześnie pragnę podkreślić, że członkowie rady fundacji i jej prezydium pełnią swoje funkcje społecznie i nie pobierają za tę działalność wynagrodzenia. Liczba członków rady fundacji została w ciągu ostatnich lat zmniejszona z 23 osób w 2005 r. do 16 osób w chwili obecnej. Koszty związane z działalnością rady fundacji są pokrywane ze środków fundacji (§ 14 ust. 4 i 5 statutu FPNP). Ponadto ograniczona została liczba członków zarządu FPNP z 5 osób w latach 2002–2003 do 2 osób w latach 2006–2008. Członkowie zarządu FPNP otrzymują wynagrodzenie na zasadach określonych przez ministra skarbu państwa (§ 17 ust. 2 statutu). W załączonym zestawieniu wynagrodzeń zarządu do 31.08.2008 r. wykazana jest kwota 382 980 zł, która obejmuje również wynagrodzenie wypłacone poprzedniemu przewodniczącemu zarządu w okresie wypowiedzenia. Jednocześnie pragnę zaznaczyć, że w obowiązującym od 01.07.2008 r. regulaminie wynagrodzenia zarządu fundacji wysokość wynagrodzeń dla członków zarządu została obniżona i wynosi obecnie – dla przewodniczącego 4-krotność, a dla sekretarza zarządu 3,9-krotności przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat z zysku w czwartym kwartale roku poprzedniego. W związku z restrukturyzacją prowadzoną przez obecny zarząd FPNP, w bieżącym roku zmniejszono koszty administracyjne fundacji o ok. 1,2 mln zł. Przedstawiając Panu Marszałkowi powyższe informacje,mam nadzieję, że pozwolą one wyjaśnić wszelkie wątpliwości dotyczące kosztów działalności Fundacji „Polsko-Niemieckie Pojednanie”. Z poważaniem Minister Aleksander Grad Warszawa, dnia 29 września 2008 r. *) Załącznik – w aktach Sekretariatu Posiedzeń Sejmu.

162 Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury - z upoważnienia ministra na zapytanie posła Jarosława Matwiejuka w sprawie korekty przebiegu linii kolejowej E75 poprzez włączenie odcinka Suwałki – Olecko – Ełk – Białystok zamiast odcinka Białystok – Sokółka – Suwałki (2324)

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na interpelację nr SPS-024-2324/08 z dnia 8 września 2008 r. posła Jarosława Matwiejuka w sprawie korekty przebiegu linii kolejowej E75 poprzez włączenie odcinka Suwałki – Olecko – Ełk – Białystok zamiast odcinka Białystok – Sokółka – Suwałki przedkładam następującą informację. Przebieg linii kolejowej Rail Baltica na terytorium Polski na odcinku od Białegostoku do Suwałk nie jest do dnia dzisiejszego przesądzony. W ramach projektu pomocy technicznej Funduszu Spójności miała zostać opracowywana dokumentacja przedprojektowa dla zadania „Modernizacja linii kolejowej E75 na odcinku Warszawa – Białystok – Suwałki – Trakiszki – granica państwa (Rail Baltica)”. W 2005 r. Komisja Europejska podjęła jednak decyzję o ograniczeniu powyższego projektu do odcinka Warszawa – Białystok – Sokółka. Jednocześnie Komisja zleciła duńskiej firmie COWI opracowanie wstępnego studium wykonalności dla całej linii Rail Baltica z Warszawy do Tallina. Zdaniem autorów studium pierwotny wariant przebiegu korytarza Rail Baltica przez Sokółkę i Augustów jest z ekologicznego punktu widzenia wyjątkowo trudny. Jednoznacznie opowiedzieli się oni za wariantem przebiegu korytarza przez Ełk, Olecko, Suwałki, Trakiszki i granicę państwa, za którym przemawiają następujące argumenty: — linia przez Ełk w zdecydowanie mniejszym stopniu przebiega przez obszary wrażliwe ekologicznie (obszary Natura 2000) w porównaniu z wariantem przebiegu przez Augustów; — linia Białystok – Ełk na długości przeszło 100 km jest już zelektryfikowana, co stanowi znacznie dłuższy odcinek niż Białystok – Sokółka, która jest zelektryfikowana jedynie na odcinku 41 km, a ponadto posiada torowisko umożliwiające budowę drugiego toru; — linia przez Ełk przebiega w większości przez tereny będące własnością Skarbu Państwa, co znacznie ułatwi proces wykupu ziemi przez PKP PLK SA; — na odcinku Białystok – Ełk – Suwałki położone są liczne ośrodki miejskie i po modernizacji tego odcinka oczekiwany jest zwiększony ruch pasażerski; — modernizacja linii Białystok – Ełk przyczyni się do lepszego skomunikowania Białegostoku z por-

tami w Gdańsku i Gdyni, Olsztynem i Mazurami, obwodem kaliningradzkim i Litwą. Biorąc pod uwagę powyższą rekomendację oraz naciski europejskiego koordynatora projektu pana Pavla Teliczki, były minister transportu pan Jerzy Polaczek podjął w dniu 30 marca 2007 r. decyzję o wyborze przez Polskę wariantu przebiegu korytarza przez Ełk, Olecko, Suwałki, Trakiszki i granicę państwa, o czym Komisja Europejska została poinformowana. Niezależnie od powyższego Komisja Europejska zażądała opracowania przez Polskę studium wykonalności oraz raportu o oddziaływaniu na środowisko dla obu dotychczas rozważanych wariantów przebiegu korytarza na odcinku od Białegostoku do Suwałk. Obecnie komisja przetargowa w PKP PLK SA kończy prace związane z wyłonieniem wykonawców dla wyżej wymienionych studium wykonalności i raportu środowiskowego dla odcinka od Białegostoku do granicy z Litwą. Jestem przekonany, że przy wyborze ostatecznego wariantu przebiegi linii Rail Baltica przez obszar Polski zostaną wzięte pod uwagę wszystkie aspekty, w tym również kwestia rozwoju wschodnich obszarów Polski. Proszę o przyjęcie powyższej informacji. Z poważaniem Podsekretarz stanu Juliusz Engelhardt Warszawa, dnia 30 września 2008 r. Odpowiedź
sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej - z upoważnienia ministra na zapytanie posła Joachima Brudzińskiego w sprawie powoływania dyrektorów oddziałów regionalnych Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz reformy ZUS (2325)

W odpowiedzi na przekazane przy piśmie Pana Marszałka z dnia 8 września 2008 r., znak: SPS-024-2325/08, zapytanie posła Joachima Brudzińskiego z dnia 18 lipca 2008 r., sygn. VI/77/08, w sprawie powoływania dyrektorów oddziałów regionalnych Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz reformy ZUS uprzejmie informuję, co następuje. Podejmując decyzję o odwołaniu ze stanowisk dyrektorów oddziałów wojewódzkich, prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych kierował się jedynie brakiem przynależności tych osób do państwowego zasobu kadrowego.

163 Zgodnie z ustawą z dnia 24 sierpnia 2006 r. o państwowym zasobie kadrowym i wysokich stanowiskach państwowych (Dz. U. Nr 170, poz. 1217, z późn. zm.) do dnia 1 sierpnia 2007 r. na stanowiska dyrektorów oddziałów i ich zastępców były powoływane osoby z państwowego zasobu kadrowego. W dniu 2 sierpnia 2007 r. nowy prezes zakładu pan Paweł Wypych odwołał dyrektorów wszystkich oddziałów ZUS na podstawie ustawy o państwowym zasobie kadrowym i wysokich stanowiskach państwowych i z dniem następnym powołał odwołanych dyrektorów na stanowiska dyrektorów oddziałów wojewódzkich i na kierowników oddziałów na podstawie ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, uznając, że te stanowiska nie są stanowiskami równorzędnymi ze stanowiskami dyrektorów departamentów w centrali zakładu. Respektując przepisy ustawy o państwowym zasobie kadrowym, prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych stwierdził, że na stanowiska dyrektorów oddziałów i ich zastępców powinny być powoływane osoby należące do państwowego zasobu kadrowego. Objęcie stanowisk dyrektorów oddziałów wojewódzkich zaproponował dyrektorom odwołanym ze stanowisk przez prezesa Wypycha, którzy na dzień 29 listopada 2007 r. byli jeszcze pracownikami ZUS i byli wpisani do ewidencji osób należących do państwowego zasobu kadrowego. Mając na względzie dokończenie reformy systemu ubezpieczeń społecznych, prezes Sylwester Rypiński chciał oprzeć się na kadrze o długoletnim stażu w ZUS i na stanowiskach dyrektorów. Osoby te, jako dobrze znające zasady funkcjonowania zakładu, dawały gwarancję pełnej realizacji bieżących zadań oraz tych, przed którymi zakład będzie stał w przyszłości. W konsekwencji przeprowadzonej zmiany struktury organizacyjnej oraz odwołania przez prezesa Wypycha dyrektorów oddziałów i ich zastępców na podstawie ustawy o państwowym zasobie kadrowym odwołanym osobom (148) zgodnie z art. 19 powołanej ustawy przysługiwały odprawy pieniężne w łącznej kwocie 3,5 mln zł. Do wypłaty odpraw nie doszło dzięki decyzji prezesa zakładu o przywróceniu tych stanowisk do państwowego zasobu kadrowego. Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych podkreśla, że odwołanie dyrektorów oddziałów wojewódzkich ZUS, którzy byli zatrudnieni na tych stanowiskach przez prezesa Wypycha, nie nastąpiło z powodów politycznych, co sugeruje pan poseł w swoim zapytaniu. Przyczyną ich odwołania był brak przynależności tych osób do państwowego zasobu kadrowego. Wprowadzenie nowego statutu Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, nadanego rozporządzeniem prezesa Rady Ministrów z dnia 18 lutego 2008 r. (Dz. U. Nr 28, poz. 164), zlikwidowało niezgodność postanowień statutu ZUS z ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którą organem egzekucyjnym jest dyrektor oddziału (a nie dyrektor oddziału wojewódzkiego lub kierownik oddziału). Konsekwencją powyższej niezgodności przepisów było pozbawienie kierowników oddziałów (niewojewódzkich) kompetencji organów egzekucyjnych, w które to kompetencje byli wyposażeni na mocy przepisów ustawy egzekucyjnej. Odnosząc się do pytania o przebieg konkursów na stanowiska dyrektorów oddziałów, należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o państwowym zasobie kadrowym prezes Rady Ministrów ogłasza konkurs na wysokie stanowisko państwowe, jeżeli ze względu na szczególne doświadczenie lub umiejętności zawodowe, które są wymagane do pracy na stanowisku obsadzanym z państwowego zasobu kadrowego, nie jest możliwe powołanie osoby z państwowego zasobu kadrowego. W omawianej sytuacji brak było podstaw do przeprowadzania konkursu, gdyż do państwowego zasobu kadrowego należały osoby posiadające odpowiednie kompetencje do pracy na stanowiskach dyrektorów oddziałów ZUS. Przywrócenie struktury organizacyjnej opartej na 42 oddziałach stało się konieczne, gdyż powołanie przez prezesa Wypycha oddziałów wojewódzkich na podstawie struktury administracyjnej państwa nie było oparte na przesłankach merytorycznych, a więc na zakresie zadań wykonywanych przez jednostki, wielkości obsługiwanego portfela ubezpieczonych: od 402 438 osób w województwie podlaskim do 3 489 014 w województwie mazowieckim, świadczeniobiorców: od 191 539 osób w województwie podlaskim do 1 305 967 osób w województwie śląskim, płatników: od 40 158 w województwie opolskim do 297 841 w województwie mazowieckim, a także na zakresie realizacji zadań dodatkowych. Te uwarunkowania nie zostały jednak wzięte pod uwagę, dlatego w wyniku przeprowadzonej w lipcu 2007 r. restrukturyzacji powstały jednostki wojewódzkie o bardzo zróżnicowanej wielkości (od blisko 7 tys. pracowników zatrudnionych w obszarze działania oddziału wojewódzkiego w Warszawie po 1200 osób zatrudnionych w ramach oddziału wojewódzkiego w Opolu), obszarze i strukturze (oddział w Warszawie liczący 43 jednostki terenowe czy oddział w Opolu – 9 jednostek terenowych). Mając na uwadze zarówno realizację przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych bieżących zadań, jak i planowany wzrost zadań związanych z realizacją II etatu reformy emerytalno-rentowej (emerytury kapitałowe, renty kapitałowe, emerytury pomostowe), zlikwidowanie struktury jednostek terenowych opartej na oddziałach wojewódzkich umożliwiło osiągnięcie porównywalnych wielkością obszarów pracy oddziałów i zapewniło sprawne funkcjonowanie zakładu. Sekretarz stanu Jarosław Duda Warszawa, dnia 29 września 2008 r.

164 Odpowiedź
sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej - z upoważnienia ministra na zapytanie posła Marka Kuchcińskiego w sprawie nieprzygotowania aktów wykonawczych do ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów oraz braku zabezpieczenia finansowego dla samorządów mających wykonywać zadania wynikające z ustawy (2326)

Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na wystąpienie pana marszałka z dnia 8 września 2008 r. dotyczące interpelacji posła Marka Kuchcińskiego w sprawie nieprzygotowania aktów wykonawczych do ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów oraz braku zabezpieczenia finansowego dla samorządów mających wykonywać zadania wynikające z ustawy, uprzejmie informuję, co następuje. W celu przygotowania organizacyjnego gmin i samorządów województw do wdrożenia ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, tj. przygotowania i uruchomienia stanowisk pracy, zostały uruchomione środki finansowe w kwocie 65 678 556 zł pochodzące z będącej w dyspozycji ministra pracy i polityki społecznej rezerwy celowej ujętej w ustawie budżetowej na 2008 r. w części 83, poz. 48: Środki na zwiększenie dotacji celowych na realizację świadczeń rodzinnych, zaliczki alimentacyjnej oraz świadczeń z funduszu alimentacyjnego oraz środki na wdrożenie centralnego rejestru dłużników alimentacyjnych. Gminy otrzymały już więc środki niezbędne do wdrożenia w okresie lipiec– –wrzesień br. ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2007 r. Nr 192, poz. 1378, z późn. zm.). Decyzje w sprawie zwiększenia budżetów województw o ww. kwotę minister finansów wydał w dniach 23 lipca–8 sierpnia br. Natomiast od października 2008 r. na bieżące koszty obsługi ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, zgodnie z art. 31 ust. 3 ustawy, gminy otrzymywać będą 3% otrzymanej dotacji na świadczenia z Funduszu Alimentacyjnego. Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej nie znajduje podstaw do i nie planuje w najbliższym czasie podjęcia działań mających na celu zwiększenie ww. wskaźnika z uwagi na przepisy tej ustawy, które przewidują, że środki na obsługę zadań z ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów będą znacznie wyższe niż środki na obsługę zadań z ustawy o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej. Po pierwsze, koszty obsługi stanowić będą 3% otrzymanej dotacji na świadczenia z funduszu alimentacyjnego, a nie 3% wydatków na zaliczki, jak ma to miejsce w przypadku obowiązującej do 30 wrze-

śnia 2008 r. ustawy o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej. Po drugie, wzrost wysokości środków na realizację przez gminy zadań przewidzianych ustawą o pomocy osobom uprawnionym do alimentów będzie również wynikać z wyższej maksymalnej kwoty przysługującego świadczenia oraz z rozszerzenia kręgu osób uprawnionych do świadczeń z funduszu alimentacyjnego w stosunku do uprawnionych do zaliczki alimentacyjnej. Nadto zgodnie z art. 27 ust. 4 i ust. 6 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów dodatkowym źródłem finansowania podejmowanych działań wobec dłużników alimentacyjnych będą dochody uzyskane przez organy właściwe z tytułu zwrotów wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego przez dłużników alimentacyjnych. Przewiduje się, iż kwoty uzyskane przez gminy z tego tytułu znacznie przewyższą wpływy uzyskiwane obecnie z tytułu zwrotów zaliczek alimentacyjnych ze względu na zmianę kolejności zaspokajania należności. W okresie, gdy osoba uprawniona otrzymywać będzie świadczenia z Funduszu Alimentacyjnego, kwoty wyegzekwowane od dłużnika alimentacyjnego przekazywane będą w pierwszej kolejności na zaspokajanie należności gminy z tytułu wypłaconych świadczeń alimentacyjnych, a nie, jak do tej pory, na pokrycie zobowiązań wobec wierzyciela alimentacyjnego. Również z tego powodu Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej nie znajduje podstaw do podjęcia działań mających spowodować zwiększenie wskaźnika odpisu przysługującego gminom na obsługę świadczeń z Funduszu Alimentacyjnego oraz na podejmowane działania wobec dłużników alimentacyjnych. Należy dodać, że wskaźnik odpisu na ww. koszty obsługi i podejmowane działania na poziomie 3% został określony już w projekcie ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, będącym projektem poselskim i w toku prac parlamentarnych nie został zmieniony. Jednocześnie ministerstwo na bieżąco będzie monitorowało skalę i strukturę wydatków ponoszonych przez gminy na obsługę zadań wynikających z realizacji ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Odnosząc się do kwestii dotyczącej braku aktów wykonawczych ministra pracy i polityki społecznej do ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, informuję, że już w Dzienniku Ustaw z dnia 7 maja 2008 r. opublikowano rozporządzenie z dnia 14 kwietnia 2008 r. w sprawie wzoru kwestionariusza wywiadu alimentacyjnego oraz wzoru oświadczenia majątkowego dłużnika alimentacyjnego (Dz. U. Nr 78, poz. 469), zaś w Dzienniku Ustaw z dnia 29 lipca 2008 r. rozporządzenie z dnia 28 lipca 2008 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania, sposobu ustalania dochodu oraz wzorów wniosku, zaświadczeń i oświadczeń o ustalenie prawa do świadczeń z Funduszu Alimentacyjnego (Dz. U. Nr 136, poz. 855). Zwłoka w podpisaniu i opublikowaniu drugiego z ww. rozporządzeń wynikała z konieczności uwzględnienia w jego treści zmian wynikających

165 z ustawy z dnia 27 czerwca 2008 r. o zmianie ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. Nr 134, poz. 850) podpisanej przez prezydenta RP w dniu 22 lipca 2008 r. i ogłoszonej w dniu 28 lipca 2008 r. Ustawą tą m.in. uchylono art. 16 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów dotyczący utworzenia przez ministra pracy i polityki społecznej centralnego rejestru dłużników alimentacyjnych oraz konieczności wydania rozporządzenia w sprawie zakresu danych, jakie powinny być w nim gromadzone. W chwili obecnej w resorcie pracy i polityki społecznej trwają jeszcze prace nad dwoma aktami wykonawczymi do ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, tj. rozporządzeniem w sprawie wzoru i sposobu sporządzania sprawozdań oraz terminu i sposobu ich przedstawiania a także rozporządzeniem w sprawie systemów teleinformatycznych stosowanych do realizacji zadań w zakresie świadczeń z Funduszu Alimentacyjnego w urzędach administracji publicznej. Prace nad pierwszym z nich rozpoczęły się w ministerstwie tuż po uchwaleniu przez Sejm we wrześniu ubiegłego roku ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Jednak wydanie tego aktu prawnego nie było możliwe ze względu na błędnie określoną w ustawie delegację. Wznowienie prac legislacyjnych nad rozporządzeniem nastąpiło niezwłocznie po podpisaniu nowelizacji ustawy przez prezydenta RP. Zakłada się, że wejdzie ono w życie w październiku br. Powyższy termin wejścia w życie ww. rozporządzenia nie ma wpływu na realizację przez gminy świadczeń z Funduszu Alimentacyjnego, ponieważ pierwsze sprawozdania na podstawie tego rozporządzenia będą nadsyłane przez gminy dopiero w styczniu 2009 r. Nowelizacja ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów była również powodem wstrzymania prac nad rozporządzeniem w sprawie systemów teleinformatycznych stosowanych do realizacji zadań w zakresie świadczeń z Funduszu Alimentacyjnego w urzędach administracji publicznej, które określa opis systemów teleinformatycznych, wymagania standaryzujące w zakresie bezpieczeństwa, wydajności i rozwoju systemu, sposób postępowania w zakresie stwierdzenia zgodności oprogramowania z opisem systemu. W chwili obecnej Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej wznowiło proces legislacji ww. rozporządzenia oraz rozpoczęło konieczną w tym przypadku procedurę dotyczącą jego notyfikacji, tj. uzgodnienia treści tego aktu prawnego z Komisją Europejską, a za jej pośrednictwem, z pozostałymi państwami Unii Europejskiej. Jednocześnie mimo braku ww. rozporządzenia Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej w porozumieniu z firmami, które zgłosiły chęć udziału w pracach związanych z utworzeniem i wdrożeniem w gminach oprogramowania z obszaru Funduszu Alimentacyjnego, podjęło decyzję, że całość projektu związanego z uruchomieniem systemów teleinformatycznych z zakresu świadczeń z Funduszu Alimentacyjnego zostanie podzielona na dwa etapy: — etap I, związany z uruchomieniem w gminach od 1 sierpnia 2008 r. systemów umożliwiających pełną obsługę beneficjentów, czyli rejestrację wniosków, wywiadów alimentacyjnych, wydawanie decyzji, tworzenie listy wypłat oraz jej realizację, — etap II, związany z dostosowaniem od 1 sierpnia 2008 r. aplikacji dziedzinowych do generowania sprawozdań rzeczowo-finansowych. Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej sprawdza zgodność systemu każdego dostawcy z opisem systemu. Po pozytywnym przejściu wstępnej procedury zgodności przeprowadzanej na podstawie projektu rozporządzenia w sprawie systemów teleinformatycznych stosowanych do realizacji zadań w zakresie świadczeń z Funduszu Alimentacyjnego w urzędach administracji publicznej oraz opisu systemu, wydawane jest świadectwo akceptacji danej aplikacji dziedzinowej z obszaru Funduszu Alimentacyjnego. Ze względu na brak rozporządzenia, o którym mowa powyżej, świadectwo akceptacji wydawane jest na czas określony. Wydanie jego na czas określony zobowiązuje każdą z firm je uzyskujących do ponownego przystąpienia do przeglądu i uzyskania wówczas świadectwa zgodności, a także dostosowywania na bieżąco systemów teleinformatycznych do obowiązujących przepisów. Zgodnie z przyjętą wyżej procedurą świadectwo akceptacji podpisane przez dyrektora generalnego Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej do momentu wydania rozporządzenia w sprawie opisu systemów teleinformatycznych stosowanych w urzędach administracji publicznej realizujących zadania w zakresie świadczeń z Funduszu Alimentacyjnego ma na celu wskazanie oprogramowania, które w chwili obecnej uzyskałoby świadectwo zgodności. Jednakże należy dodać, że wybór oprogramowania leży po stronie użytkowników końcowych, czyli gmin realizujących świadczenia z Funduszu Alimentacyjnego, a świadectwo akceptacji może pomóc w podjęciu właściwej decyzji. Ponadto dostawcy aplikacji dziedzinowych do obsługi świadczeń z Funduszu Alimentacyjnego zostali poinformowani o konieczności zapewnienia gminom wsparcia szkoleniowego w ramach wdrożenia systemów. Informacja o firmach, które otrzymały świadectwo akceptacji na bieżąco wystawiana jest na stronie internetowej Departamentu Informatyki Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej pod adresem: www.politykaspoleczna.gov.pl. Z wyrazami szacunku Sekretarz stanu Jarosław Duda Warszawa, dnia 26 września 2008 r.

166 Odpowiedź
sekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury - z upoważnienia ministra na zapytanie posła Henryka Gołębiewskiego oraz grupy posłów w sprawie zapowiedzianych zawieszeń kursów pociągów pasażerskich na trasach z Kłodzka do Kudowy-Zdroju i z Jeleniej Góry do Szklarskiej Poręby (2330)

bót naprawczych, realizacja których umożliwi utrzymanie parametrów eksploatacyjnych linii nr 309 i 311 w rozkładzie jazdy na rok 2008/2009 na takim samym poziomie jak obowiązujące w obecnym rozkładzie jazdy 2007/2008, jednakże będzie to możliwe do zrealizowania w przypadku uzyskania stosownego dofinansowania od samorządu województwa dolnośląskiego. Z poważaniem Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz Warszawa, dnia 30 września 2008 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów - z upoważnienia ministra na zapytanie poseł Magdaleny Kochan w sprawie rozliczeń podatku VAT dokonywanych przez samorząd powiatowy (2332)

Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na zapytanie panów posłów Henryka Gołębiewskiego, Janusza Krasonia, Jerzego Szmajdzińskiego i Ryszarda Zbrzyznego w sprawie zapowiedzianych zawieszeń kursów pociągów pasażerskich na trasach z Kłodzka do Kudowy Zdroju i z Jeleniej Góry do Szklarskiej Poręby, uprzejmie informuję, co następuje. Przewoźnik pasażerski realizujący przewozy regionalne w województwie dolnośląskim, spółka PKP Przewozy Regionalne sp. z o.o., zainteresowany jest prowadzeniem ruchu pociągów na liniach nr 309 (Kłodzko – Kudowa Zdrój) oraz nr 311 (Jelenia Góra – Szklarska Poręba). Dotychczasowe działania przewoźnika przynosiły skutki w postaci zachowania połączeń w powyższych relacjach. Decyzja o zawieszeniu kursowania pociągów pasażerskich na ww. liniach kolejowych została podjęta ze względu na ich zły stan techniczny, który uniemożliwia bezpieczne prowadzenie ruchu pociągów. Odnosząc się do kwestii planowanych inwestycji na przedmiotowych liniach, uprzejmie informuję, że wpływy zarządcy infrastruktury z tytułu udostępniania przewoźnikom tras nie pokrywały związanych z tym kosztów. Zgodnie z art. 38 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 16, poz. 94, z późn. zm.) zarządca infrastruktury ma możliwość pozyskiwania dodatkowych środków na współfinansowanie utrzymania infrastruktury kolejowej z funduszy samorządów terytorialnych i/lub z innych źródeł. Spółka PKP Polskie Linie Kolejowe SA zwracała się do samorządu województwa dolnośląskiego o włączenie zadań remontowych przedmiotowych linii do Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Dolnośląskiego, jednakże władze samorządowe nie ustosunkowały się pozytywnie do inicjatywy spółki. Jednocześnie uprzejmie informuję, że w wyniku prowadzonych w ostatnim czasie przez zarządcę infrastruktury rozmów z marszałkiem województwa dolnośląskiego ustalono, iż na podstawie procedury aktualizacji Indykatywnego Wykazu Projektów Kluczowych do RPO-WD2008-13 możliwe będzie włączenie do tego wykazu zadań remontowych linii o największym znaczeniu dla regionalnej gospodarki. Aktualnie władze województwa dolnośląskiego ustalają priorytetowe linie przeznaczone do remontu. Zarządca infrastruktury przygotował zakres ro-

Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na pismo znak: SPS-024-2332/08 z dnia 8 września 2008 r., przy którym przesłano zapytanie pani poseł Magdaleny Kochan z dnia 1 września br. w sprawie rozliczeń podatku VAT przez samorząd powiatowy – uprzejmie wyjaśniam i informuję. Przedstawione przez panią poseł zapytanie ma charakter zapytania dotyczącego indywidualnej sprawy podatnika, związanej z zawieraniem przez zarząd powiatu w Goleniowie konkretnych umów sprzedaży i leasingu nieruchomości (gruntów i budynków). W związku z powyższym zauważam, iż w przypadku wątpliwości co do skutków dokonanych czynności na gruncie prawa podatkowego zainteresowane podmioty mogą złożyć wniosek do ministra właściwego do spraw finansów publicznych o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów. Tryb udzielania indywidualnych interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego regulują przepisy art. 14b–14p ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.). Zgodnie z tymi przepisami minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Jednak na podstawie art. 14b § 6 ww. ustawy minister finansów wydał rozporządzenie z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112,

167 poz. 770), w którym upoważnił dyrektorów izb skarbowych w: Bydgoszczy, Katowicach, Poznaniu i Warszawie do wydawania w imieniu ministra finansów interpretacji indywidualnych, a także określił ich właściwość miejscową. Zasady udzielania interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach szczegółowo określają przepisy art. 14b–14p Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej podmiot składający wniosek obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Wzór wniosku stanowi załącznik do rozporządzenia ministra finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie wzoru wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego oraz sposobu uiszczenia opłaty od wniosku (Dz. U. Nr 112, poz. 771). Wzór wniosku jest również dostępny na stronie internetowej Ministerstwa Finansów: www.mf.gov.pl w zakładce: podatki/formularze podatkowe/inne. Z poważaniem Podsekretarz stanu Ludwik Kotecki Warszawa, dnia 24 września 2008 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Środowiska - z upoważnienia ministra na zapytanie posła Artura Dunina w sprawie monopolistycznych praktyk stosowanych przez Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe (2335)

Odpowiadając na zapytanie posła Artura Dunina z dnia 8 września 2008 r., znak: SPS-024-2335/ 08, dotyczące monopolistycznych praktyk stosowanych przez Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe, przesyłam poniższą informację. Faktem jest, że Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe posiada pozycję dominującą na rynku surowca drzewnego w Polsce, jednak nie stwierdzono dotychczas, że pozycja ta w sposób tendencyjny została wykorzystana. Nie zgadzam się ze stwierdzeniem, że warunki sprzedaży drewna obowiązujące w Lasach Państwowych są w sposób jednostronny narzucane i blokują rozwój rodzimych zakładów drzewnych. Pomijając już zapisy samych zasad sprzedaży drewna, należy zaznaczyć, że zachowując podstawowe cele prowadzenia prawidłowej

gospodarki leśnej oferta sprzedaży drewna systematycznie rośnie. W roku 2007 sprzedaż drewna w Lasach Państwowych wyniosła 33,5 mln m3, co oznacza wzrost w stosunku do roku 2000 prawie o 8 mln m3. Całość tego surowca w chwili obecnej przeznaczona jest do zaopatrzenia zakładów zlokalizowanych w granicach kraju. Należy tu dodatkowo zaznaczyć, że w pewnych okresach, właśnie w oparciu o funkcjonujące zasady sprzedaży drewna, najbardziej wiarygodne firmy spełniające określone kryteria mogły zaplanować rozwój na podstawie różnego rodzaju porozumień. Każdy obowiązujący dotychczas system sprzedaży drewna był przed jego wprowadzeniem w życie poddany szerokiej konsultacji ze wszystkimi grupami nabywców, którzy wydali swoje opinie. Trudność w opracowaniu zasad sprzedaży drewna wynika jednak z podstawowej przyczyny, jaka tkwi w samej strukturze rynku nabywców drewna w Polsce, który charakteryzuje się znaczną liczbą podmiotów o niewielkiej skali przerobu drewna. Na ponad 7 tys. nabywców drewna z Lasów Państwowych ponad 4 tys. zakupuje rocznie do 1 tys. m3 surowca, co nie jest porównywalne z jakimkolwiek krajem europejskim. Nie zgadzam się ze stwierdzeniem, że Lasy Państwowe stworzyły mechanizm spiralnego podwyższania cen drewna. Począwszy od 2002 r., kiedy to po krótkim okresie dekoniunktury ceny na drewno znacznie spadły, ich powrót do poziomu z 2001 r. nastąpił dopiero w 2005–2006 r. Pierwszy znaczący wzrost cen nastąpił właśnie w 2007 r., tj. okresie najwyższej koniunktury na rynku surowca i wyrobów drzewnych. W ocenie wielu ekspertów winien być on jeszcze wyższy w sytuacji tak znacznej, szczególnie na początku 2007 r., dysproporcji pomiędzy podażą i popytem. Sugestia była taka, aby jeszcze w większym stopniu równoważyć popyt większą ilością drewna kierowanego w systemie sprzedaży typowo rynkowej, gdzie jedynym czynnikiem naboru drewna była cena (aplikacja o drewno). Faktem jest, że ustalanie poziomu cen na 2008 r. opierało się na bazie uzyskanych cen w roku 2007. Należy zaznaczyć jednak, że w IV kwartale 2007 r. trudno było przewidywać, że już od początku 2008 r. wystąpi tak znaczna zmiana sytuacji rynkowej. Trudno jest również zaakceptować wprost tezę, że ceny drewna w Polsce muszą być porównywalne z cenami obowiązującymi w innych krajach europejskich. Przede wszystkim wszelkie porównania prowadzone są w euro, którego kurs ustalany jest niekoniecznie w oparciu o uwarunkowania rynkowe, a związany jest z polityką walutową danego kraju. Błędem jest również porównywanie cen wprost na bazie loco las po dokonanej zrywce, gdyż dla każdego przedsiębiorcy odniesieniem jest cena drewna na bazie: brama zakładu. W Polsce koszty administracyjne związane z zakupem drewna, jak również transportu, ze względu na mniejsze odległości transportowe, są relatywnie niższe, faktyczne koszty za-

168 kupu drewna są porównywalne do innych krajów europejskich. Świadczy o tym fakt, że nawet pomimo głoszonych tez o niskich cenach w krajach ościennych, import drewna do Polski jest relatywnie niski. Trudne jest też do akceptacji, że ceny drewna w Polsce z kontraktów rocznych są porównywane do wybiórczych kontraktów krótkoterminowych w innych krajach. Nie bez znacznia jest również w prowadzonej analizie porównawczej ustalenie wagi służącej do określenia średniej ceny drewna wybranych sortymentów. W przypadku Lasów Państwowych wyliczenia oparte zawsze zostają o całość drewna, jaka jest kierowana na rynek dla zaopatrzenia przedsiębiorców oraz osób fizycznych. Jest to wielkość obecnie w przedziale 32–33 mln m3. W skomplikowanej i trudnej do długo i średniookresowego prognozowania sytuacji, kierownictwo Lasów Państwowych już w I kwartale br. rozpatrywało konieczność dostosowania się do uwarunkowań rynkowych. W ich wyniku, w trakcie narady dyrektorów regionalnych dyrekcji Lasów Państwowych, na początku maja br. został opracowany system obniżek cen na drewno, który został zatwierdzony do realizacji w ustaleniach zawartych w stanowisku dyrektorów RDLP, a następnie w zarządzeniu nr 36 dyrektora generalnego Lasów Państwowych. W oparciu o powyższe dyrektorzy RDLP oraz nadleśniczowie przeprowadzili renegocjacje umów z poszczególnymi przedsiębiorcami. Bonifikatą do 10% zostały objęte przede wszystkim te sortymenty, na które odnotowano najmniejszy popyt. W wyniku tych działań należy stwierdzić, że w przeważającej ilości RDLP skala obniżek aktualnie kształtuje się od 7% do 10%, a na wniosek dyrektora RDLP dyrektor generalny LP może wyrazić zgodę na dalszą obniżkę w drodze renegocjacji umów rocznych. Z uwagi na fakt, że okres obniżek cen został ustalony od czerwca do końca września 2008 r., kolejne decyzje w tej sprawie zostaną podjęte w najbliższym czasie. Odnosząc się do kwestii narzucania przez PGL LP wszystkim przedsiębiorcom konieczności kupowania drewna na przedpłaty lub załatwiania i opłacania kosztownych gwarancji bankowych, wyjaśniam, że Lasy Państwowe w swojej działalności reprezentują Skarb Państwa i w transakcjach handlowych muszą zabezpieczać jego mienie. Podsekretarz stanu Janusz Zaleski Warszawa, dnia 30 września 2008 r. Odpowiedź
sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej - z upoważnienia ministra na zapytanie posła Jarosława Rusieckiego w sprawie zasadności wstrzymania przez ZUS z dniem 1 lutego 2005 r. wypłaty emerytury osobie sprawującej opiekę nad chorym dzieckiem (2341)

Szanowny Panie Marszałku! W związku z wystąpieniem Pana Marszałka z dnia 8 września 2008 r., znak: SPS-024-2341/08, dotyczącym zapytania posła Jarosława Rusieckiego w sprawie zasadności wstrzymania przez ZUS z dniem 1 lutego 2005 r. wypłaty emerytury osobie sprawującej opiekę nad chorym dzieckiem, pragnę uprzejmie przedstawić, co następuje. Z dokumentacji dołączonej do sprawy pani T.T., która kwestionuje zasadność wstrzymania z dniem l lutego 2005 r. emerytury przyznanej z dniem 4 maja 1993 r. decyzją organu rentowego oddział w Kielcach, wynika, co następuje. Na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 maja 1989 r. w sprawie uprawnień do wcześniejszej emerytury pracownikom opiekującym się dziećmi wymagającymi stałej opieki (Dz. U. Nr 28, poz. 149, ze zm.) organ rentowy decyzją z dnia 4 maja 1993 r. przyznał zainteresowanej prawo do emerytury i jej wypłaty od dnia 6 kwietnia 1993 r. W dniu 29 grudnia 2004 r. zainteresowana wniosła o przeliczenie świadczenia z uwzględnieniem wynagrodzenia wykazanego w zaświadczeniu o zatrudnieniu i wynagrodzeniu na druku Rp.7. W zaświadczeniu tym wykazano, że T.T. w okresach od 7 października 1977 r. do 7 października 1979 r. oraz od 22 kwietnia 1982 r. do 2 lutego 1986 r. przebywała na urlopach wychowawczych. Okoliczność ta nie była organowi rentowemu znana, albowiem zainteresowana, składając wniosek o emeryturę w 1993 r., nie wykazała, że korzystała z urlopu wychowawczego. Zgodnie z art. 114 ust.1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353, ze zm.) prawo do świadczeń ulega ponownemu ustaleniu, jeżeli po uprawomocnieniu się decyzji zostaną przedłożone nowe dowody lub ujawniono nowe okoliczności istniejące przed wydaniem decyzji, a mające wpływ na prawo do świadczeń. Na tej podstawie, po ponownym przeanalizowaniu dokumentacji, organ rentowy ustalił, że staż ubezpieczeniowy zainteresowanej był niższym niż wymagane 20 lat, bowiem wynosił na dzień wydania decyzji z dnia 4 maja 1993 r. 16 lat, 2 miesiące i 2 dni, w związku z czym brak było podstaw do przyznania prawa do emerytury na podstawie powo-

169 łanego wyżej rozporządzenia. Tym samym zainteresowana nie spełniała warunków do przyznania emerytury w myśl obowiązujących wówczas przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz. U. Nr 40, poz. 267, ze zm.). W związku z tym faktem organ rentowy wstrzymał prawo do przedmiotowego świadczenia decyzją z dnia 18 stycznia 2005 r. od dnia 1 lutego 2005 r. Po przeanalizowaniu ponownie stażu ubezpieczeniowego na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353, ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 maja 1989 r. w sprawie uprawnień do wcześniejszej emerytury dla pracowników opiekujących się dziećmi wymagającymi stałej opieki Zakład Ubezpieczeń Społecznych po rozpatrzeniu wniosku zainteresowanej z dnia 29 grudnia 2004 r. decyzją z dnia 27 stycznia 2005 r., znak EWK-528541, odmówił prawa do emerytury albowiem udowodniony okres zatrudnienia wyniósł 18 lat pracy, 8 miesięcy, 15 dni (w tym okresów nieskładkowych 4 lata i 8 miesięcy), a nie 20 lat okresów składkowych i nieskładkowych wymaganych przepisami rozporządzenia. Zainteresowana odwołała się od obu decyzji organu rentowego do Sądu Okręgowego Sądy Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Kielcach Wydział VI Ubezpieczeń Społecznych, wnosząc o ich zmianę i przyznanie nadal prawa do świadczenia oraz przeliczenia go zgodnie ze złożonym wnioskiem z dnia 29 grudnia 2004 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Kielcach wniósł o oddalenie odwołania. Zakład Ubezpieczeń Społecznych w odpowiedzi na odwołanie, uzasadnił swoje stanowisko, powołując się na obowiązujące w tym zakresie przepisy oraz uchwałę Sądu Najwyższego w sprawie IIUK 304/03 z dnia 30 października 1986 r., w której zajął stanowisko, że organ rentowy na podstawie art. 114 ustawy o emeryturach i rentach z FUS ma prawo dokonania nowej oceny prawa do świadczeń. Sąd wyrokiem z dnia 18 stycznia 2006 r. Sygn. akt VI U 1876/05 oddalił odwołanie. W uzasadnieniu stwierdził, że organ rentowy zgodnie z cytowanym wyżej art. 114 ustawy o emeryturach i rentach z FUS ma prawo dokonywania nowej oceny prawa do świadczeń. Bezsporną w sprawie okolicznością jest fakt, że wnioskodawczyni korzystała z urlopów wychowawczych, a okoliczność ta nie była organowi rentowemu znana w dacie przyznania prawa do świadczenia. Są to nowe okoliczności ujawnione po wydaniu decyzji, a istniejące przed jej wydaniem i mające wpływ na prawo do świadczenia i jego wysokość. Sąd apelacyjny w wyroku z dnia 19 czerwca 2007 r. sygn. Akt III AUa 1018/06 wniesioną apelację oddalił. Potwierdził zatem zasadność decyzji organu rentowego i rozstrzygnięcia sądu. Wyrok wydany w sprawie indywidualnej wiąże strony sporu oraz wszystkie organy państwowe, a więc także ministra pracy i polityki społecznej. Wyrażam nadzieję, że przedstawione wyjaśnienia uzna pan poseł za wystarczające. Z wyrazami szacunku Sekretarz stanu Jarosław Duda

Warszawa, dnia 26 września 2008 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia - z upoważnienia ministra na zapytanie posła Pawła Kowala w sprawie listy samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej wytypowanych do dofinansowania w okresie od 1 lipca do 31 grudnia 2008 r. w ramach programu wieloletniego „Wzmocnienie bezpieczeństwa zdrowotnego obywateli” (2347)

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na zapytanie pana posła Pawła Kowala przekazane przy piśmie z dnia 11 września 2008 r., znak: SPS-024-2347/08, w sprawie listy samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej wytypowanych do dofinansowania w okresie od dnia 1 lipca do 31 grudnia 2008 r. w ramach programu wieloletniego pod nazwą „Wzmocnienie bezpieczeństwa zdrowotnego obywateli” uprzejmie proszę o przyjęcie poniższych informacji. Na podstawie przyjętych przez kierownictwo Ministerstwa Zdrowia kryteriów dotyczących wielkości samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej, do dofinansowania w okresie od dnia 1 lipca 2008 r. do dnia 31 grudnia 2008 r. uwzględnione zostały szpitale jednostek samorządu terytorialnego posiadające 400 i więcej łóżek. W związku z tym, że w wykazie do dofinansowania w II półroczu 2008 r. umieszczone zostały zakłady opieki zdrowotnej, które w dniu powzięcia uchwały nie spełniały wymogu posiadania 400 i więcej łóżek, Rada Ministrów, po rozpatrzeniu sprawy na wniosek ministra zdrowia, dokonała reasumpcji swojej decyzji polegającej na zmianie załącznika do uchwały nr 164/2008 Rady Ministrów z dnia 12 sierpnia 2008 r., zmieniającej uchwałę w sprawie ustanowienia programu wieloletniego pod nazwą „Wzmocnienie bezpieczeństwa zdrowotnego obywateli”. Po aktualizacji załącznika do dofinansowania zostały zakwalifikowane 164 zakłady opieki zdrowotnej. Zakwalifikowanie do dofinansowania 164 szpitali pozwoli na znaczącą pomoc tym zakładom (śred-

170 nia dotacja wówczas będzie wynosiła około 915 tys. zł), natomiast uwzględnienie w wykazie szpitali posiadających poniżej 400 łóżek byłoby pomocą o charakterze symbolicznym, np. przy założeniu 150 łóżek i więcej kwota dotacji wyniosłaby zaledwie 280 tys. zł. Decyzja o kryterium wyboru zakładów została podjęta przez kierownictwo Ministerstwa Zdrowia i ostatecznie zaakceptowana przez Radę Ministrów w dniu 12 sierpnia br. Szpital Powiatowy im. Jana Pawła II w Wadowicach nie spełniał powyższego kryterium, w związku z powyższym, pomimo pełnego zrozumienia opisanej sytuacji, nie znalazł się na liście zakładów objętych dofinansowaniem. Ponadto uprzejmie informuję, iż powyższy program nie jest jedyną formą pomocy, jaką otrzymają zakłady opieki zdrowotnej. Po wejściu w życie ustawy Przepisy wprowadzające ustawy z zakresu ochrony zdrowia (z dniem 1 stycznia 2009 r.), samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej, które zostaną przekształcone w spółki z o.o. lub spółki akcyjne, będą mogły skorzystać z umorzeń zobowiązań publiczno-prawnych, pożyczek i poręczeń. Przewiduje się, że kwota przeznaczona na powyższe cele wyniesie 2,7 mld zł. Z poważaniem Podsekretarz stanu Marek Haber mów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 35, poz. 217, ze zm.), płatności te przysługują rolnikowi na będące w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności, grunty rolne wchodzące w skład gospodarstwa rolnego, jeżeli: — na ten dzień posiada działki rolne kwalifikujące się do płatności o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1 ha; — wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym złożono wniosek; — został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Biorąc powyższe pod uwagę, nie ma znaczenia, kto jest właścicielem działki – istotne jest, kto jest jej posiadaczem i faktycznie ją użytkuje w dniu 31 maja roku złożenia wniosku. Ponadto, zgodnie z art. 7 ust. 6 ww. ustawy, w przypadku gdy działka rolna stanowi przedmiot posiadania samoistnego i posiadania zależnego, płatności przysługują posiadaczowi zależnemu. Zatem termin „posiadanie” należy odczytywać z uwzględnieniem przepisów szczegółowych dotyczących przyznawania płatności bezpośrednich. Niewystarczające jest bowiem posiadanie gruntów w ujęciu cywilistycznym – jedynie posiadanie gruntów rolnych w rozumieniu ustawy o płatnościach bezpośrednich oraz przepisów wykonawczych do tejże ustawy uprawnia rolnika do ubiegania się o płatności bezpośrednie. Prawo własności działek rolnych, któremu nie towarzyszy ich posiadanie w rozumieniu przepisów o płatnościach bezpośrednich, nie stanowi przesłanki do ubiegania się o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych. Celem ustawy o płatnościach bezpośrednich jest bowiem finansowe wspieranie rolników, czyli osób które faktycznie uprawiają grunty rolne. Dopłaty nie są przewidziane dla właścicieli, którzy dysponując jedynie tytułem własności, nie zajmują się produkcją rolną. Należy jednak podkreślić, iż istotą płatności obszarowych jest to, że są one przyznawane osobie, która rzeczywiście uprawia grunty, tzn. decyduje, jakie rośliny uprawiać, i swobodnie dokonuje odpowiednich zabiegów agrotechnicznych, zbiera plony oraz utrzymuje te grunty w dobrej kulturze rolnej przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska. Warto zwrócić uwagę, iż chodzi tu o wszelkie czynności niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania gospodarstwa. Mogą nimi być działania organizacyjne, kierownicze, jak i osobiste zaangażowanie w bezpośrednim wykonywaniu pracy fizycznej w gospodarstwie. Prowadzenie działalności rolniczej nie musi polegać tylko na „własnoręcznym” prowadzeniu prac polowych, ale obejmuje również: swobodne decydowanie o tym, jakie rośliny uprawiać,

Warszawa, dnia 30 września 2008 r. Odpowiedź
ministra rolnictwa i rozwoju wsi na zapytanie posła Kazimierza Gwiazdowskiego w sprawie zawiadomień o podejrzeniu popełnienia przestępstw związanych z przyznawaniem dopłat bezpośrednich do produkcji rolnej (2357)

Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na zapytanie pana posła Kazimierza Gwiazdowskiego w sprawie zawiadomień o podejrzeniu popełnienia przestępstw związanych z przyznawaniem dopłat bezpośrednich do produkcji rolnej, przesłane do Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi pismem znak SPS-024-2357/08 z dnia 11 września 2008 r., uprzejmie informuję, co następuje. Zgodnie z art. 143b ust. 4 i 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 do przyznania jednolitych płatności obszarowych kwalifikują się wszystkie grunty rolne utrzymywane w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r. niezależnie, czy w tym dniu była na nich prowadzona działalność rolnicza. Ponadto, zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach syste-

171 jakich należy dokonywać zabiegów agrotechnicznych, zbieranie samodzielnie bądź przy udziale innych osób plonów, itp. Biorąc powyższe pod uwagę, prowadzenie działalności rolniczej można definiować jako dokonywanie nakładów i czerpanie ewentualnych korzyści. W świetle powyższego wskazać należy, iż płatności należą się posiadaczowi gruntów rolnych, utrzymującemu grunty zgodnie z normami itd. Jeżeli zatem o płatności wystąpi rolnik, który posiada grunty rolne, faktycznie je uprawia, utrzymuje je zgodnie z normami i spełnia inne przesłanki warunkujące ich przyznanie, określone w przepisach krajowych i unijnych płatność będzie mu przysługiwać. W tym miejscu pragnę podkreślić, iż organy administracji nie mogą brać udziału w sporze cywilnym prowadzonym pomiędzy właścicielami/dzierżawcami czy użytkownikami gruntów rolnych. Rolą Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa jest jedynie ustalenie faktycznego użytkownika gruntów. Natomiast organami właściwymi do rozstrzygania sporów dotyczących prawnego charakteru posiadania i władania nieruchomościami są sądy powszechne. Zatem sprawy bezprawnego użytkowania spornych działek mogą być wyłącznie przedmiotem rozstrzygnięć o charakterze cywilnoprawnym. Kwestie te nie mogą mieć natomiast wpływu na ocenę uprawnienia do uzyskania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych. Odnosząc się natomiast do kwestii zawiadamiania prokuratury w zakresie wspólnej polityki rolnej i innych mechanizmów pomocowych dla wsi w ramach zadań realizowanych przez ARiMR, uprzejmie wyjaśniam, iż: Stosownie do art. 304 § 2 Kodeksu postępowania karnego instytucje państwowe (czyli m.in. ARiMR) i samorządowe, które w związku ze swą działalnością dowiedziały się o popełnieniu przestępstwa ściganego z urzędu, są obowiązane niezwłocznie zawiadomić o tym prokuratora lub policję oraz przedsięwziąć niezbędne czynności do czasu przybycia organu powołanego do ścigania przestępstw lub do czasu wydania przez ten organ stosownego zarządzenia, aby nie dopuścić do zatarcia śladów. Nie ma w przepisach o postępowaniu karnym regulacji, które uzależniałyby obowiązek zgłoszenia przestępstwa przez instytucję państwową od jego szkodliwości społecznej bądź oceny prawdopodobieństwa, że postępowanie zostanie umorzone z innych przyczyn. Są to bowiem kwestie, które rozstrzygnąć może wyłącznie upoważniony ustawowo organ. Z treści postanowień otrzymywanych z prokuratur wynika, iż stwierdzane przez ARiMR nieprawidłowości są następstwem zarówno umyślnych, jak i nieumyślnych działań rolników. Jednocześnie wyjaśniam, iż zgodnie z art. 6 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 odstąpienie od stosowania zmniejszenia płatności lub wykluczenia, w przypadku nieprzestrzegania przez rolnika wymogów podstawowych w zakresie zarządzania lub zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska, jest możliwe tylko wtedy, gdy łączna kwota zmniejszenia lub wykluczenia nie przekracza 100 euro lub mniej na pojedynczego rolnika w danym roku kalendarzowym. Ponadto w przygotowywanym w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi projekcie zmiany ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego proponuje się, aby zgodnie z przepisem art. 73(8) rozporządzenia nr 796/2004 zmienić przepis art. 40 ustawy w ten sposób, że określona w tym przepisie kwota 50 euro, zastąpiona zostanie kwotą 100 euro. Oznaczałoby to, że prezes agencji odstępowałby od ustalania kwot nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności obszarowych, płatności cukrowej lub płatności do pomidorów, o których mowa w art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. Nr 98, poz. 634), w przypadku gdy kwota każdej z tych płatności nie jest wyższa od kwoty stanowiącej równowartość 100 euro przeliczonej na złote według kursu euro ustalonego zgodnie z art. 3 rozporządzenia nr 1913/ 2006. Z poważaniem Minister Marek Sawicki

Warszawa, dnia 29 września 2008 r. Odpowiedź
sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji - z upoważnienia ministra na zapytanie posła Kazimierza Gwiazdowskiego w sprawie Komisji Heraldycznej (2358)

Szanowny Panie Marszałku! W nawiązaniu do pisma z dnia 11 września 2008 r. (sygn. SPS-024-2358/08), przekazującego zapytanie posła na Sejm RP pana Kazimierza Gwiazdowskiego z dnia 26 sierpnia 2008 r. w sprawie Komisji Heraldycznej, uprzejmie przedstawiam następujące informacje. Na wstępie pragnę wskazać, iż Komisja Heraldyczna jest organem opiniodawczo-doradczym ministra właściwego ds. administracji publicznej w zakresie spraw związanych z heraldyką i weksylologią. Komisja powołana została rozporządzeniem ministra spraw wewnętrznych i administracji z dnia 20 stycznia 2000 r. (Dz. U. Nr 6, poz. 83, z późn. zm.), wydanym na podstawie art. 2a ust. 1 ustawy z dnia 21 grudnia 1978 r. o odznakach i mundurach (Dz. U. Nr 13, poz. 130, z późn. zm.). Strukturę, tryb

172 powoływania i odwoływania oraz szczegółowe zasady postępowania Komisji Heraldycznej reguluje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 lipca 1999 r. w sprawie Komisji Heraldycznej (Dz. U. Nr 70, poz. 779). Zgodnie z § 2 ust. 2 przywołanego rozporządzenia w skład komisji wchodzi: 1) 5 osób wskazanych przez ministra właściwego ds. kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, 2) 5 osób wskazanych przez Komisję Wspólną Rządu i Samorządu Terytorialnego, 3) 3 osoby wskazane przez ministra właściwego do spraw administracji publicznej. Dotychczasowy przewodniczący komisji pan prof. dr hab. Stefan K. Kuczyński złożył rezygnację z pełnionej funkcji oraz członkostwa w komisji. Wobec rezygnacji także dwóch innych członków komisji minister spraw wewnętrznych i administracji − zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie Komisji Heraldycznej − zwrócił się niezwłocznie do właściwych podmiotów, tj. ministra kultury i dziedzictwa narodowego oraz strony samorządowej Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu Terytorialnego, z prośbą o wyznaczenie kandydatów na członków komisji. Z uwagi na zmianę składu osobowego Komisji Heraldycznej konieczne jest wprowadzenie stosownych zmian w rozporządzeniu ministra spraw wewnętrznych i administracji w sprawie powołania Komisji Heraldycznej. Wobec powyższego uprzejmie informuję, iż projekt rozporządzenia w przedmiotowej sprawie został skierowany do uzgodnień międzyresortowych. Z wyrazami szacunku Sekretarz stanu Tomasz Siemoniak cia Szpitala Powiatowego im. Jana Pawła II w Wadowicach w programie wieloletnim pod nazwą „Wzmocnienie Bezpieczeństwa Zdrowotnego Obywateli” oraz zastrzeżeń do projektu ustawy o zmianie ustawy o pomocy publicznej i restrukturyzacji publicznych zakładów opieki zdrowotnej, uprzejmie proszę o przyjęcie poniższych informacji. Na podstawie przyjętych przez kierownictwo Ministerstwa Zdrowia kryteriów dotyczących wielkości samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej, do dofinansowania w okresie od dnia 1 lipca 2008 r. do dnia 31 grudnia 2008 r. uwzględnione zostały szpitale jednostek samorządu terytorialnego posiadające 400 i więcej łóżek. W związku z tym, że w wykazie do dofinansowania w II półroczu 2008 r. umieszczone zostały zakłady opieki zdrowotnej, które w dniu powzięcia uchwały nie spełniały wymogu posiadania 400 i więcej łóżek, Rada Ministrów, po rozpatrzeniu sprawy na wniosek ministra zdrowia, dokonała reasumpcji swojej decyzji polegającej na zmianie załącznika do uchwały nr 164/2008 Rady Ministrów z dnia 12 sierpnia 2008 r., zmieniającej uchwałę w sprawie ustanowienia programu wieloletniego pod nazwą „Wzmocnienie Bezpieczeństwa Zdrowotnego Obywateli”. Po aktualizacji załącznika do dofinansowania zostały zakwalifikowane 164 zakłady opieki zdrowotnej. Zakwalifikowanie do dofinansowania 164 szpitali pozwoli na znaczącą pomoc tym zakładom (średnia dotacja wówczas będzie wynosiła około 915 tys. zł), natomiast uwzględnienie w wykazie szpitali posiadających poniżej 400 łóżek byłoby pomocą o charakterze symbolicznym, np. przy założeniu 150 łóżek i więcej kwota dotacji wyniosłaby zaledwie 280 tys. zł. Decyzja o kryterium wyboru zakładów została podjęta przez kierownictwo Ministerstwa Zdrowia i ostatecznie zaakceptowana przez Radę Ministrów w dniu 12 sierpnia br. Biorąc pod uwagę powyższe, pomimo pełnego poparcia dla realizowanych zadań, brak jest możliwości udzielenia pomocy w przedmiotowej sprawie. Odnosząc się do problematyki zapisów ustawy o zmianie ustawy o pomocy publicznej i restrukturyzacji publicznych zakładów opieki zdrowotnej, uprzejmie proszę o przyjęcie poniższego stanowiska w sprawie. Proponowany projekt kolejnej nowelizacji ustawy ma na celu zwiększenie efektywności prowadzonych procesów restrukturyzacji finansowej zakładów, co wpływać będzie na zwiększenie liczby pozytywnych decyzji o zakończeniu postępowania restrukturyzacyjnego, umorzenie części pożyczki oraz poprawę kondycji finansowej zakładów opieki zdrowotnej. Projekt przewiduje następujące rodzaje podmiotów, które mogą skorzystać z pożyczki: zakłady opieki zdrowotnej, o których mowa w art. 2 ust. 1 ustawy, które uzyskały ostateczną decyzję o warunkach restrukturyzacji; zakłady opieki zdrowotnej, którym udzielono dotacji w trybie określonym w art. 40.

Warszawa, dnia 26 września 2008 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia - z upoważnienia ministra na zapytanie posłów Pawła Kowala i Marka Polaka w sprawie nieujęcia Szpitala Powiatowego im. Jana Pawła II w Wadowicach w programie wieloletnim „Wzmocnienie bezpieczeństwa zdrowotnego obywateli” oraz zastrzeżeń do projektu ustawy o zmianie ustawy o pomocy publicznej i restrukturyzacji publicznych zakładów opieki zdrowotnej (2363)

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na zapytanie posłów pana Pawła Kowala i pana Marka Polaka przekazane przy piśmie z dnia 11 września 2008 r., znak: SPS-024-2363/08, w sprawie nieuję-

173 Środki uzyskane w wyniku udzielania pożyczki zakład może przeznaczyć na następujące cele: 1) na spłatę należności głównych z tytułu zobowiązań zakładów wobec pracowników, powstałych w związku z indywidualnymi roszczeniami pracowników wynikającymi z art. 4a ustawy z dnia 16 grudnia 1994 r. o negocjacyjnym systemie kształtowania przyrostu przeciętnych wynagrodzeń u przedsiębiorców oraz o zmianie niektórych ustaw; 2) spłatę należności głównych i odsetek za zwłokę z tytułu zobowiązań publicznoprawnych, także nieobjętych postępowaniem restrukturyzacyjnym, o których mowa w art. 7; 3) spłatę pożyczki udzielonej przez podmiot, który utworzył zakład, zaciągniętej w celu uregulowania zobowiązań, o których mowa w art. 4 lub spłatę kredytu obrotowego przeznaczonego na uregulowanie tych zobowiązań; 4) spłatę należności z tytułu zobowiązań cywilnoprawnych objętych ugodą restrukturyzacyjną w zakresie określonym w art. 13 ust. 1 pkt 2 i 3. Łączna kwota pożyczek z budżetu państwa oraz zwiększenia kwoty pożyczki została ustalona w ustawie budżetowej i nie może przekroczyć kwoty 2,2 mld zł. Obecna nowelizacja ustawy ma na celu definitywne rozdysponowanie zarezerwowanej kwoty między zakłady, które znajdują się w trudnej sytuacji finansowej. Przede wszystkim adresatami niniejszej ustawy będą zakłady, które nie zakończyły procesu restrukturyzacji z uwagi na toczące się (bez ich winy) postępowania sądowe bądź te, które zakończyły postępowanie restrukturyzacyjne, jednakże ich zobowiązania wobec wierzycieli zostały rozłożone na raty lub terminy spłat zostały odroczone. Inicjatywa pomocy publicznej miała przede wszystkim na celu pomoc zakładom zadłużonym. Proponowany projekt ustawy nie dyskryminuje zakładów, które otrzymały dotację w myśl przepisów art. 40 ustawy (z danych uzyskanych w ramach prowadzonego monitoringu w zakresie realizacji ustawy o pomocy publicznej i restrukturyzacji publicznych zakładów opieki zdrowotnej wynika, iż 9 takich jednostek posiada zobowiązania, które pokryte zostaną z udzielonej pożyczki w ramach obecnej nowelizacji ustawy), bowiem również one będą mogły ubiegać się o udzielenie pożyczki. Projekt ustawy o zmianie ustawy o pomocy publicznej i restrukturyzacji publicznych zakładów opieki zdrowotnej w dniu 25 września 2008 r. był przedmiotem głosowania na 18. posiedzeniu Senatu RP i został przyjęty w wersji powyżej opisanej. Ponadto uprzejmie informuję, iż powyższy program oraz nowelizacja ustawy o pomocy publicznej i restrukturyzacji publicznych zakładów opieki zdrowotnej nie są jedynymi formami pomocy, jaką otrzymają zakłady opieki zdrowotnej. Po wejściu w życie ustawy Przepisy wprowadzające ustawy z zakresu ochrony zdrowia (z dniem 1 stycznia 2009 r.), samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej, które zostaną przekształcone w spółki z o.o. lub spółki akcyjne, będą mogły skorzystać z umorzeń zobowiązań publiczno-prawnych, pożyczek i poręczeń. Przewiduje się, że kwota przeznaczona na powyższe cele wyniesie 2,7 mld zł. Z poważaniem Podsekretarz stanu Marek Haber

Warszawa, dnia 30 września 2008 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości - z upoważnienia ministra na zapytanie posła Dariusza Kaczanowskiego w sprawie wysokości opłat notarialnych przy zawieraniu umów przeniesienia własności lokalu na podstawie przepisów ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych (2366)

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na zapytanie pana posła Dariusza Kaczanowskiego (SPS-024-2366/08) w sprawie wysokości opłat notarialnych przy zawieraniu umów przeniesienia własności lokalu na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych uprzejmie przedstawiam, co następuje: Pan poseł Dariusz Kaczanowski, przytaczając treść art. 12 ust. 5 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych – w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 czerwca 2007 r. o zmianie ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 125, poz. 873), która weszła w życie z dniem 31 lipca 2007 r., sformułował zapytanie poselskie następującej treści: Czy na podstawie art. 12 ust. 5 notariusz może żądać 100% wartości wynagrodzenia przy sporządzeniu odpisu aktu notarialnego przy przeniesieniu własności mieszkania spółdzielczego? Na wstępie wskazać należy, iż dnia 14 czerwca 2007 r. została uchwalona ustawa o zmianie ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z dnia 13 lipca 2007 r. Nr 125, poz. 873). Przytoczony w zapytaniu poselskim cytat: „Wynagrodzenie notariusza za ogół czynności notarialnych dokonanych przy zawieraniu umowy, o której mowa w ust. 1, wynosi 1/4 minimalnego wynagrodzenia za pracę, o którym mowa w ustawie z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę” pozwala na przyjęcie, że istota sprawy dotyczy wynagrodzenia pobieranego przez notariuszy za sporządzenie umowy przeniesienia własności lokalu – na podstawie art. 12 i art. 1714 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1116 z późn. zm.).

174 Ustawą z dnia 14 czerwca 2007 r. dokonano nowelizacji m.in. art. 12 i art. 1714 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych, nadając nowe brzmienie art. 12 ust. 5 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych (art. 1 pkt 13 ustawy z dnia 14 czerwca 2007 r.) i art. 1714 ust. 3 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych (art. 1 pkt 22 ustawy z dnia 14 czerwca 2007 r.). Zgodnie z art. 12 ust. 5 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 czerwca 2007 r. o zmianie ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 125, poz. 873), która weszła w życie z dniem 31 lipca 2007 r., wynagrodzenie notariusza za ogół czynności notarialnych dokonanych przy zawieraniu umowy, o której mowa w ust. 1, wynosi 1/4 minimalnego wynagrodzenia za pracę, o którym mowa w ustawie z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę. Identyczne uregulowanie zawiera przepis art. 1714 ust. 3 – w brzmieniu nadanym powołaną wyżej ustawą z dnia 14 czerwca 2007 r. wynagrodzenie notariusza za ogół czynności notarialnych dokonanych przy zawieraniu umowy, o której mowa w ust. 1, wynosi 1/4 minimalnego wynagrodzenia za pracę, o którym mowa w ustawie z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę. Pojęcie „ogół czynności notarialnych dokonanych przy zawieraniu umowy” nie jest jednak pojęciem nowym. Zostało wprowadzone w wyniku nowelizacji ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, dokonanej mocą ustawy z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 122, poz. 1024), która weszła w życie w dniu 22 lipca 2005 r. Art. 12 ust. 5 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych – w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych oraz niektórych innych ustaw – stanowił, że wynagrodzenie notariusza za ogół czynności notarialnych dokonanych przy zawieraniu umowy, o której mowa w ust. 1 (przeniesienia własności lokalu) wynosi 1/3 minimalnego wynagrodzenia za pracę, o którym mowa w ustawie z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę. Identyczne uregulowanie zawierał przepis art. 1714 ust. 3 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych – w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych oraz niektórych innych ustaw – wynagrodzenie notariusza za ogół czynności notarialnych dokonanych przy zawieraniu umowy, o której mowa w ust. 1, wynosi 1/3 minimalnego wynagrodzenia za pracę, o którym mowa w ustawie z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę. Przed nowelizacją wprowadzoną ustawą z dnia 3 czerwca 2005 r. art. 12 ust. 5 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych stanowił: ustala się opłatę w wysokości 1/3 najniższego wynagrodzenia ogłaszanego przez ministra właściwego do spraw pracy na podstawie Kodeksu pracy jako koszt zawarcia umowy notarialnej. Podobne rozwiązanie zawierał art. 1714 ust. 3: ustala się opłatę w wysokości 1/3 najniższego wynagrodzenia ogłaszanego przez ministra właściwego do spraw pracy na podstawie Kodeksu pracy jako koszt zawarcia umowy notarialnej. Nowelizacja z dnia 3 czerwca 2005 r. zastąpiła zatem określenie „koszt zawarcia umowy notarialnej” sformułowaniem „ogół czynności notarialnych dokonanych przy zawieraniu umowy”. Celem powyższej nowelizacji było wyrażenie dotychczasowej woli ustawodawcy, że powyższe unormowanie zakresem swego działania obejmuje wszystkie czynności notarialne dokonywane przez notariusza przy zawieraniu umów przeniesienia własności lokalu, a nie tylko jedną z nich, tj. zawarcie umowy notarialnej – sporządzenie aktu notarialnego dokumentującego wymienioną umowę (jak miało to miejsce przed nowelizacją z dnia 3 czerwca 2005 r.). Nowelizacja art. 12 ust. 5 i art. 1714 ust. 3 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych dokonana ustawą z dnia 14 czerwca 2007 r., która weszła w życie z dniem 31 lipca 2007 r. zmieniła jedynie wysokość wynagrodzenia notariusza „za ogół czynności notarialnych dokonanych przy zawieraniu umowy” z 1/3 na 1/4 minimalnego wynagrodzenia za pracę (projekt poselski). Treść przepisów art. 12 ust. 5 i art. 1714 ust. 3 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych stanowi lex specialis w stosunku do art. 5 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. Prawo o notariacie (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 369, z późn. zm.). Przepisy te samodzielnie i wyczerpująco normują kwestię wysokości wynagrodzenia notariusza za ogół czynności notarialnych dokonywanych przy zawieraniu umowy przeniesienia własności lokalu. W związku z tym została wyłączona możliwość określenia za te czynności wynagrodzenia na podstawie umowy z notariuszem. Wyłączone jest również ustalanie za wszelkie czynności notarialne dokonywane przy zawieraniu powyższej umowy wynagrodzenia notariusza na podstawie innych przepisów, w tym wyłączone jest pobieranie przez notariuszy wynagrodzenia za sporządzenie wypisu aktu notarialnego na podstawie § 12 rozporządzenia ministra sprawiedliwości z dnia 28 czerwca 2004 r. w sprawie maksymalnych stawek taksy notarialnej (Dz. U. Nr 148, poz. 1564, z późn. zm.) – 6 zł za każdą rozpoczętą stronę (+ 22% VAT). W związku z powyższym minister sprawiedliwości aktualnie reprezentuje podgląd, że określenie „ogół czynności notarialnych dokonanych przy zawieraniu umowy” oznacza wszystkie czynności notarialne dokonane przez notariusza przy sporządzaniu umowy przeniesienia własności lokalu, w tym sporządzenie aktu notarialnego i odpowiedniej liczby wypisów. Nieprawidłowa jest zatem w omawianym przypadku praktyka pobierania dodatkowo przez notariuszy wynagrodzenia za sporządzenie wypisu aktu notarialnego (na podstawie § 12 powo-

175 łanego wyżej rozporządzenia ministra sprawiedliwości z dnia 28 czerwca 2004 r. w sprawie maksymalnych stawek taksy notarialnej). Od 1 stycznia 2008 r. najniższe wynagrodzenie za pracę wynosi 1126 zł (Dz. U. z dnia 20 września 2007 r. Nr 171, poz. 1209); wynagrodzenie notariusza wynosi zatem 281,50 zł (+ 22% VAT). Od 1 stycznia 2009 r. najniższe wynagrodzenie za pracę wynosić będzie 1276 zł (M. P. z dnia 25 lipca 2008 r. Nr 55, poz. 499), natomiast wynagrodzenie notariusza wynosić będzie 319,00 zł (+ 22% VAT). Wątpliwości interpretacyjne dotyczą w szczególności sformułowania „ogół czynności notarialnych dokonanych przy zawieraniu umowy” i sprowadzają się do kwestii, czy określone w powyższych przepisach wynagrodzenie notariusza „za ogół czynności notarialnych” oznacza wszystkie czynności notarialne dokonywane przez notariusza przy zawieraniu umowy przeniesienia własności lokalu, w tym także sporządzenie wypisów aktu notarialnego, czy prawidłowa jest praktyka notariuszy polegająca na pobieraniu wynagrodzenia za sporządzenie wypisu aktu notarialnego na podstawie § 12 rozporządzenia ministra sprawiedliwości z dnia 28 czerwca 2004 r. w sprawie maksymalnych stawek taksy notarialnej. Należy przy tym zauważyć, iż ani przepisy ustawy Prawo o notariacie, ani przepisy dotyczące taksy notarialnej nie posługują się pojęciem „ogół czynności notarialnych”. Nieścisłości w przepisach polegające na używaniu odrębnych terminologii w różnych aktach prawnych wywołują wątpliwości interpretacyjne. Dodatkowo, jeśli w przypadku umowy przeniesienia własności lokalu wynagrodzenie notariusza w wysokości 1/4 minimalnego wynagrodzenia za pracę (obniżone z 1/3, w wyniku nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 14 czerwca 2007 r., do 1/4) ma obejmować także wynagrodzenie za wypisy aktu notarialnego, wątpliwości budzi także rachunek ekonomiczny tej czynności. Z uwagi na powyższe, a w szczególności z uwagi na występujące wątpliwości interpretacyjne, celowe wydaje się rozważenie nowelizacji omawianych regulacji (art. 12 ust. 5 i art. 1714 ust. 3 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych). Przy tym ewentualna zamiana powyższych przepisów nie leży w gestii ministra sprawiedliwości, bowiem, jak już wyżej podniesiono, wynagrodzenie notariusza w przypadku umów przeniesienia własności lokali zostało uregulowane w ustawie o spółdzielniach mieszkaniowych i stanowi regulację szczególną w stosunku do ustawy Prawo o notariacie, jak i w stosunku do rozporządzenia ministra sprawiedliwości w sprawie maksymalnych stawek taksy notarialnej. Z wyrazami szacunku Podsekretarz stanu Zbigniew Wrona Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów - z upoważnienia ministra na zapytanie poseł Elżbiety Witek w sprawie polskich producentów spirytusu rolniczego (2367)

Warszawa, dnia 29 września 2008 r.

Szanowny Panie Marszałku! W związku z przesłanym przy piśmie z dnia 16 września 2008 r., znak: SPS-024-2367/08, zapytaniem poselskim pani poseł Elżbiety Witek z dnia 3 września 2008 r. w sprawie polskich producentów spirytusu rolniczego, uprzejmie wyjaśniam, co następuje. Wraz z akcesją Polski do Unii Europejskiej porządek prawny utworzony przez Wspólnotę Europejską stał się cechą naszej rzeczywistości politycznej i gospodarczej. Zgodnie z przepisami prawa wspólnotowego obrót wyrobami akcyzowymi, do których zalicza się również alkohol etylowy, na terytorium Wspólnoty Europejskiej podlega zasadom ujednoliconego podatku akcyzowego. Oznacza to, że przy obrocie alkoholem etylowym zarówno na terytorium kraju, jak i w pozostałych państwach członkowskich stosuje się takie same zasady opodatkowania akcyzą. Powyższe wiąże się ze spełnieniem szeregu wymogów i istnieniem określonych procedur przy przemieszczaniu tych wyrobów. Nadrzędną zasadą obowiązującą państwa członkowskie jest opodatkowanie wyrobów akcyzowych dopiero w miejscu przeznaczenia (konsumpcji). Zasadę tę można realizować poprzez zwrot akcyzy zapłaconej w kraju wysyłki lub stosując procedurę zawieszenia poboru akcyzy. Procedura zawieszenia poboru akcyzy stosownie do art. 4 lit. c dyrektywy 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów podlegających podatkowi akcyzowemu ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania (Dz. U. nr L 76 z 23.3.1992 r., str. 1) pozwala na odsunięciu w czasie momentu płatności podatku akcyzowego. Stosuje się ją przy produkcji, przetwarzaniu, przechowywaniu oraz przemieszczaniu (transporcie) wyrobów akcyzowych. Ww. procedura jest stosowana zarówno przy przemieszczaniu wyrobów akcyzowych na terytorium kraju (np. z gorzelni rolniczej do wytwórni wódek), jak również przy nabyciu wewnątrzwspólnotowym. Przemieszczanie wyrobów akcyzowych zharmonizowanych (wyroby podlegające zasadom ujednoliconego podatku akcyzowego na terytorium Wspólnoty Europejskiej) może odbywać się tylko pomiędzy podmiotami upoważnionymi do odbioru towarów podlegających opodatkowaniu na mocy ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 z późn. zm.). Odbiorcą tych wyrobów może być: podmiot uprawniony do prowadzenia składu podatkowego,

176 zarejestrowany handlowiec, niezarejestrowany handlowiec. Podmiot uprawniony do prowadzenia składu podatkowego może przyjmować wyroby akcyzowe w procedurze zawieszenia jak również jest on uprawniony jako jedyny do wysyłania i przechowywania tych wyrobów w procedurze zawieszenia. W ściśle określonych przypadkach odbiorcą wyrobów akcyzowych w procedurze zawieszenia może być także podmiot mający status zarejestrowanego i niezarejestrowanego handlowca. W zakresie prowadzonej przez nich działalności gospodarczej podmioty takie mogą nabywać wyroby akcyzowe w procedurze zawieszenia z innych państw członkowskich. Jednakże nie mogą tych wyrobów przechowywać i wysyłać w procedurze zawieszenia. W związku z tym podatek staje się wymagalny w chwili otrzymania zamówionych towarów. Z powyższego wynika, że producenci napojów spirytusowych nabywają alkohol etylowy zarówno od producentów krajowych, jak i producentów z innych krajów członkowskich po cenach rynkowych bez akcyzy. Natomiast producenci przy sprzedaży napojów spirytusowych są obowiązani do zapłaty akcyzy od tych wyrobów według stawek obowiązujących w Polsce, niezależnie czy zostały one wyprodukowane z alkoholu etylowego krajowego czy zagranicznego. W przypadku importu alkoholu etylowego z kraju trzeciego obowiązek podatkowy powstaje m.in. z dniem powstania długu celnego w rozumieniu przepisów prawa celnego. W tym przypadku nie można zastosować procedury zawieszenia poboru akcyzy i producenci napojów spirytusowych nabywają alkohol etylowy po cenie, w której zawarta jest kwota podatku akcyzowego. Należy przy tym zauważyć, że ceny alkoholu etylowego należą do kategorii cen umownych, tj. ustalanych przez producentów w oparciu o mechanizmy rynkowe, co oznacza, iż minister finansów nie ma bezpośredniego wpływu na kształtowanie ich poziomu. W celu poprawy sytuacji ekonomicznej krajowych producentów alkoholu etylowego minister finansów w ramach posiadanych kompetencji wprowadził m.in. system zwolnień od akcyzy biokomponentów przeznaczonych do paliw i biopaliw ciekłych, ułatwienia w prowadzeniu składów podatkowych (możliwość zwolnienia ze składania zabezpieczeń akcyzowych, składanie zabezpieczeń w formie weksli). Wynikiem tych działań jest stale rosnące zużycie alkoholu etylowego do paliw silnikowych. W przygotowanym przez resort finansów projekcie ustawy o podatku akcyzowym zaproponowano zwolnienie małych gorzelni (do 10 hl) z wymogu prowadzenia składu podatkowego, co wyeliminuje dodatkowe obciążenia administracyjne stanowiące dotychczas barierę dla niewielkich rodzinnych firm. Biorąc powyższe pod uwagę, wyrażam przekonanie, że udzielona odpowiedź satysfakcjonuje panią poseł Elżbietę Witek. Z poważaniem Podsekretarz stanu Jacek Kapica

Warszawa, dnia 19 września 2008 r. Odpowiedź
sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji Narodowej - z upoważnienia ministra na zapytanie posła Roberta Tyszkiewicza w sprawie przydzielenia autobusu szkolnego z rezerwy ministra edukacji narodowej gminie Rudka, w powiecie bielskim, w woj. podlaskim (2368)

Odpowiadając na zapytanie pana posła Roberta Tyszkiewicza (nr SPS-024-2368/08) dotyczące przydzielenia autobusu szkolnego z rezerwy ministra edukacji narodowej gminie Rudka (woj. podlaskie), uprzejmie Pana Marszałka informuję: 1. Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania upoważniony jest corocznie do przeprowadzenia centralnego zakupu autobusów szkolnych na dowożenie dzieci do szkół. Upoważnienie to zawarte jest w ustawie budżetowej na dany rok. 2. Od rozpoczęcia wdrażania reformy systemu oświaty, tj. od 1999 r., do roku 2008 włącznie zakupionych zostało ze środków budżetu państwa 1420 autobusów szkolnych. Dotychczas województwo podlaskie otrzymało łącznie 112 autobusów. Gmina Rudka autobus szkolny otrzymała w roku 2003. 3. W roku bieżącym zakupiono centralnie łącznie 86 autobusów, które rozdzielono między poszczególne województwa. Województwo podlaskie otrzymało 7 autobusów. Za typowanie gmin odpowiedzialni są poszczególni wojewodowie. Wojewoda podlaski wytypował następujące gminy: Czarna Białostocka, Wąsosz, Filipów, Wasilków, Mielnik, Czeremcha i Białowieża. 4. Ministerstwo Edukacji Narodowej nie posiada rezerwy autobusów szkolnych, nie ma więc możliwości przekazania go gminie Rudka. Przedstawiając powyższe, pragnę poinformować Pana Marszałka, że w projekcie ustawy budżetowej na rok 2009 zaplanowano 12 000 tys. zł z przeznaczeniem na centralny zakup autobusów szkolnych. Umożliwi to zakup ok. 32 autobusów. Odnośnie do wskazania innych źródeł uzyskania dofinansowania zakupu autobusu szkolnego uprzejmie informuję, że dowóz dzieci do szkół jest zadaniem własnym gminy i samorządy terytorialne pokrywają koszty dowozu z dochodów własnych. Oprócz

177 planowanych corocznie w ustawie budżetowej środków finansowych na centralny zakup autobusów w budżecie państwa nie ma innych źródeł umożliwiających dofinansowania ww. zadania. Z poważaniem Sekretarz stanu Krystyna Szumilas Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury - z upoważnienia ministra na zapytanie posła Adama Lipińskiego w sprawie budowy drogi ekspresowej S3 na odcinku Legnica – Lubawka (2379)

Warszawa, dnia 29 września 2008 r. Odpowiedź
sekretarza stanu w Ministerstwie Rozwoju Regionalnego - z upoważnienia ministra na zapytanie posła Janusza Dzięcioła w sprawie pozyskania środków unijnych z Programu Operacyjnego „Infrastruktura i środowisko” (2369)

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na zapytanie pana posła Janusza Dzięcioła dołączone do pisma Pana Marszałka z dnia 16 września br. (znak: SPS-024-2369/08) w sprawie możliwości pozyskania środków unijnych na przebudowę drogi krajowej nr 1 w granicach administracyjnych miasta Włocławka, prezentuję poniżej następujące stanowisko. Uprzejmie informuję, że projekt ten może ubiegać się o wsparcie w ramach procedury konkursowej. Z przekazanych przez Ministerstwo Infrastruktury informacji wynika, że procedura konkursowa dla działania 6.1: Rozwój sieci drogowej planowana jest na IV kwartał 2008 r. Informuję, że wysokość alokacji przeznaczonej na procedurę konkursową ww. działaniu wynosi 300 mln euro. Zaznaczam również, że konieczne jest, aby projekt miał prawidłowo przygotowaną dokumentację środowiskową, zgodną z podpisanymi z dniem 3 czerwca br. przez ministra rozwoju regionalnego „Wytycznymi w zakresie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięć współfinansowanych z krajowych lub regionalnych programów operacyjnych”. Pozostałe informacje na temat warunków i rozstrzygnięcia konkursu beneficjent może uzyskać w Centrum Unijnych Projektów Transportowych (www.cupt.gov.pl), instytucji pośredniczącej II stopnia, która odpowiedzialna jest za wdrażanie VI, VII i VIII priorytetów w ramach PO „Infrastruktura i środowisko”. Z poważaniem Sekretarz stanu Hanna Jahns

Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na pismo z dnia 17 września 2008 r. (SPS-024-2379/08) w sprawie budowy drogi ekspresowej S3 na odcinku Legnica – Lubawka, uprzejmie przekazuję następujące informacje. Budowa drogi ekspresowej S3 jest jednym z priorytetów rządu. Przedmiotowa inwestycja została ujęta w „Programie budowy dróg krajowych” na lata 2008–2012 zatwierdzonym uchwałą Rady Ministrów nr 163/2007 z dnia 25 września 2007 r. W świetle ww. programu budowa drogi ekspresowej S3 Legnica – Lubawka jest podzielona na dwa odcinki realizacyjne: — Legnica (A4, w. Legnica II) – Lubawka (gr. państwa), — obwodnica Jawora. Zgodnie z przyjętymi założeniami, budowa drogi ekspresowej S3 Legnica – Lubawka przewidziana jest na lata 2009–2011. Dnia 16 listopada 2005 r. została wydana decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi, a następnie dnia 20 marca 2008 r. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Wojewoda dolnośląski postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2008 r. i postanowieniem z dnia 13 czerwca 2008 r. sprostował oczywiste omyłki w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Na obecnym etapie przygotowywany jest projekt budowlany i projekt wykonawczy. Aktualnie nie ma opóźnień w realizacji inwestycji. Z poważaniem Podsekretarz stanu Zbigniew Rapciak

Warszawa, dnia 26 września 2008 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury - z upoważnienia ministra na zapytanie posła Adama Lipińskiego w sprawie budowy drogi ekspresowej S3 na odcinku Nowa Sól – Legnica (2380)

Warszawa, dnia 26 września 2008 r.

Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na pismo z dnia 17 września 2008 r. (SPS-024-2380/08)

178 w sprawie budowy drogi ekspresowej S3 na odcinku Nowa Sól – Legnica, uprzejmie przekazuję następujące informacje. Budowa drogi ekspresowej S3 jest jednym z priorytetów rządu. Przedmiotowa inwestycja została ujęta w „Programie budowy dróg krajowych” na lata 2008–2012 zatwierdzonym uchwałą Rady Ministrów nr 163/2007 z dnia 25 września 2007 r. W świetle ww. programu budowa drogi ekspresowej S3 Nowa Sól – Legnica jest podzielona na dwa odcinki realizacyjne: — Nowa Sól (w. Nowe Miasteczko)z węzłem Legnica (A4, w. Legnica II), — obwodnica Lubina. Zgodnie z przyjętymi założeniami budowa drogi ekspresowej S3 Nowa Sól – Legnica przewidziana jest na lata 2010–2013. Dnia 12 września 2006 r. dla drugiego odcinka realizacyjnego została wydana decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi. Na obecnym etapie przygotowywane są materiały niezbędne do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Z poważaniem Podsekretarz stanu Zbigniew Rapciak Warszawa, dnia 26 września 2008 r.

You're Reading a Free Preview

Pobierz
scribd
/*********** DO NOT ALTER ANYTHING BELOW THIS LINE ! ************/ var s_code=s.t();if(s_code)document.write(s_code)//-->