P. 1
Untitled

Untitled

|Views: 211|Likes:
Wydawca: sejmometr.pl

More info:

Published by: sejmometr.pl on Mar 31, 2011
Prawo autorskie:Attribution Non-commercial

Availability:

Read on Scribd mobile: iPhone, iPad and Android.
download as PDF, TXT or read online from Scribd
See more
See less

02/03/2013

pdf

text

original

Sections

Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Kadencja VI

Sprawozdanie Stenograficzne
z 36 posiedzenia Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej
w dniach 18, 19 i 20 lutego 2009 r.

ANEKS Interpelacje i zapytania poselskie oraz odpowiedzi na interpelacje i zapytania

Wa r s z a w a
2009

str.

str.

TREŚĆ Aneksu do Sprawozdania Stenograficznego z 36. posiedzenia Sejmu w dniach 18, 19 i 20 lutego 2009 r. str. Załącznik nr 1 – Informacja marszałka Sejmu o wpływie interpelacji i zapytań poselskich oraz odpowiedzi na interpelacje i zapytania Załącznik nr 2 – Teksty interpelacji i zapytań poselskich oraz odpowiedzi na interpelacje i zapytania Interpelacje Poseł Anna Bańkowska oraz grupa posłów. . . 16 Poseł Leonard Krasulski . . . . . . . . . . . . . . . . .16 Poseł Mirosław Pawlak . . . . . . . . . . . . . . . . . .17 Poseł Teresa Piotrowska . . . . . . . . . . . . . . . . .21 Poseł Romuald Ajchler . . . . . . . . . . . . . . . . . . 22 Poseł Krystyna Łybacka . . . . . . . . . . . . . . . . 23 Poseł Hanna Zdanowska . . . . . . . . . . . . . . . . 24 Poseł Zbigniew Girzyński . . . . . . . . . . . . . . . 25 Poseł Anna Sobecka . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 26 Poseł Wiesław Andrzej Szczepański . . . . . . . 36 Poseł Krystyna Skowrońska . . . . . . . . . . . . . 36 Poseł Izabela Katarzyna Mrzygłocka . . . . . . .37 Poseł Arkadiusz Litwiński . . . . . . . . . . . . . . . .37 Poseł Tomasz Kamiński. . . . . . . . . . . . . . . . . 38 Poseł Izabela Katarzyna Mrzygłocka . . . . . . 39 Poseł Marek Kuchciński . . . . . . . . . . . . . . . . 39 Poseł Artur Górski . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 40 Poseł Krzysztof Jurgiel . . . . . . . . . . . . . . . . . 42 Poseł Stanisław Stec. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 55 Posłowie Arkady Fiedler i Tomasz Piotr Nowak . . . . . . . . . . . . . . . . . . 59 Poseł Danuta Pietraszewska . . . . . . . . . . . . . .61 Poseł Alicja Dąbrowska . . . . . . . . . . . . . . . . . 62 Poseł Jarosław Wałęsa . . . . . . . . . . . . . . . . . . 62 Poseł Leszek Aleksandrzak . . . . . . . . . . . . . . 63 Poseł Janusz Krasoń . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 63 Poseł Tadeusz Tomaszewski . . . . . . . . . . . . . 64 Poseł Anna Bańkowska . . . . . . . . . . . . . . . . . 65 Poseł Beata Mazurek . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 65 Poseł Lech Kołakowski . . . . . . . . . . . . . . . . . 69 Poseł Zbigniew Babalski . . . . . . . . . . . . . . . . .70 Poseł Józef Rojek . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .70 Posłowie Józef Rojek i Edward Czesak . . . . . .71 Poseł Mariusz Grad . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .71 Poseł Krzysztof Brejza . . . . . . . . . . . . . . . . . . .72 Poseł Zbigniew Chmielowiec . . . . . . . . . . . . . .73 Poseł Beata Bublewicz . . . . . . . . . . . . . . . . . . .74 Poseł Tomasz Głogowski . . . . . . . . . . . . . . . . .74 Poseł Joanna Mucha . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .75 Poseł Andrzej Gut-Mostowy. . . . . . . . . . . . . . .77 Poseł Piotr Stanke . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .77 str. Poseł Andrzej Gut-Mostowy. . . . . . . . . . . . . . .78 Poseł Wiesław Woda . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .78 Poseł Jerzy Budnik . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .78 Poseł Krzysztof Brejza . . . . . . . . . . . . . . . . . . .79 Poseł Jerzy Gosiewski . . . . . . . . . . . . . . . . . . 80 Poseł Stanisław Ożóg . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 82 Poseł Marzena Machałek . . . . . . . . . . . . . . . . 82 Poseł Jerzy Gosiewski . . . . . . . . . . . . . . . . . . 83 Poseł Henryk Siedlaczek . . . . . . . . . . . . . . . . 85 Poseł Bożena Szydłowska. . . . . . . . . . . . . . . . 90 Poseł Witold Pahl . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .91 Poseł Arkadiusz Mularczyk . . . . . . . . . . . . . . 92 Poseł Jan Religa . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 93 Poseł Adam Gawęda . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 94 Poseł Adam Gawęda oraz grupa posłów . . . . 95 Posłowie Tadeusz Arkit i Witold Kochan. . . . . 95 Poseł Roman Kaczor . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 96 Poseł Anna Sobecka . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 97 Poseł Krzysztof Lipiec . . . . . . . . . . . . . . . . . . 97 Poseł Mariusz Grad . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 98 Poseł Jan Kamiński . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 99 Poseł Krzysztof Putra . . . . . . . . . . . . . . . . . .102 Poseł Jan Kulas . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .103 Poseł Jerzy Gosiewski . . . . . . . . . . . . . . . . . .103 Poseł Jan Kaźmierczak . . . . . . . . . . . . . . . . .104 Poseł Krzysztof Putra . . . . . . . . . . . . . . . . . .104 Poseł Izabella Sierakowska . . . . . . . . . . . . . .105 Poseł Zbigniew Matuszczak . . . . . . . . . . . . . .106 Poseł Artur Dunin . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .107 Poseł Przemysław Gosiewski . . . . . . . . . . . . .107 Poseł Jadwiga Zakrzewska . . . . . . . . . . . . . .109 Poseł Barbara Marianowska . . . . . . . . . . . . .109 Poseł Romuald Ajchler . . . . . . . . . . . . . . . . . .110 Poseł Krzysztof Putra . . . . . . . . . . . . . . . . . .111 Poseł Maria Zuba . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .111 Poseł Łukasz Gibała . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .112 Poseł Artur Ostrowski . . . . . . . . . . . . . . . . . .114 Posłowie Tadeusz Arkit i Andrzej Ryszka . . . 114 Poseł Witold Kochan oraz grupa posłów . . . .115 Poseł Elżbieta Pierzchała . . . . . . . . . . . . . . . .116 Poseł Włodzimierz Karpiński . . . . . . . . . . . .117 Poseł Dariusz Seliga . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 120 Poseł Kazimierz Moskal. . . . . . . . . . . . . . . . 122 Poseł Jacek Osuch . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 123 Poseł Marek Kuchciński oraz grupa posłów. . . . 125 Poseł Andrzej Kania . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 126 Poseł Krzysztof Gadowski . . . . . . . . . . . . . . 127 Poseł Tomasz Smolarz . . . . . . . . . . . . . . . . . 128

str. Poseł Marek Cebula . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 129 Poseł Zdzisław Czucha . . . . . . . . . . . . . . . . . 130 Poseł Krzysztof Brejza . . . . . . . . . . . . . . . . . 130 Odpowiedzi na interpelacje Podsekretarz stanu Grażyna Bernatowicz . . . 131 Minister Aleksander Grad . . . . . . . . . . . . . . .131 Sekretarz stanu Jan Borkowski . . . . . . . . . .132 Minister Bogdan Zdrojewski . . . . . . . . . . . . 133 Minister Aleksander Grad . . . . . . . . . . . . . . 133 Sekretarz stanu Jakub Szulc . . . . . . . . . . . . .140 Minister Jolanta Fedak . . . . . . . . . . . . . . . . .142 Podsekretarz stanu Adam Rapacki . . . . . . . .144 Podsekretarz stanu Witold Jurek . . . . . . . . .146 Minister Aleksander Grad . . . . . . . . . . . . . . .147 Podsekretarz stanu Witold Jurek . . . . . . . . .150 Podsekretarz stanu Joanna Strzelec-Łobodzińska . . . . . . . . . . . .151 Podsekretarz stanu Zbigniew Rapciak . . . . .153 Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz . . . .153 Minister Jolanta Fedak . . . . . . . . . . . . . . . . 154 Podsekretarz stanu Zbigniew Rapciak . . . . 156 Podsekretarz stanu Joanna Strzelec-Łobodzińska . . . . . . . . . . . .157 Podsekretarz stanu Marek Twardowski . . . .159 Minister Aleksander Grad . . . . . . . . . . . . . . .161 Sekretarz stanu Jan Borkowski . . . . . . . . . .163 Sekretarz stanu Elżbieta Suchocka-Roguska. . . . . . . . . . . . . .165 Podsekretarz stanu Bernard Błaszczyk . . . .166 Sekretarz stanu Krystyna Szumilas . . . . . . .170 Sekretarz stanu Jarosław Duda . . . . . . . . . .170 Podsekretarz stanu Joanna Strzelec-Łobodzińska . . . . . . . . . . . .172 Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz . . . . . . . . . . . . . . . . . . 174 Sekretarz stanu Elżbieta Suchocka-Roguska. . . . . . . . . . . . . .175 Podsekretarz stanu Marek Twardowski . . . .176 Minister Jolanta Fedak . . . . . . . . . . . . . . . . .177 Podsekretarz stanu Marek Twardowski . . . .179 Podsekretarz stanu Adam Rapacki . . . . . . . .179 Podsekretarz stanu Maciej Grabowski . . . . .181 Sekretarz stanu Krystyna Szumilas . . . . . . .182 Sekretarz stanu Jarosław Duda . . . . . . . . . 183 Podsekretarz stanu Joanna Strzelec-Łobodzińska . . . . . . . . . . . 183 Podsekretarz stanu Adam Rapacki . . . . . . . 185 Podsekretarz stanu Juliusz Engelhardt . . . .187 Podsekretarz stanu Joanna Strzelec-Łobodzińska . . . . . . . . . . . 188 Sekretarz stanu Krystyna Szumilas . . . . . . 190 Podsekretarz stanu Piotr Styczeń . . . . . . . . .192 Minister Jolanta Fedak . . . . . . . . . . . . . . . . .192 Minister Elżbieta Bieńkowska . . . . . . . . . . . 194 Podsekretarz stanu Joanna Strzelec-Łobodzińska . . . . . . . . . . . 195 Minister Jolanta Fedak . . . . . . . . . . . . . . . . .197 Podsekretarz stanu Tomasz Merta . . . . . . . 198

str. Podsekretarz stanu Maciej Grabowski . . . . 199 Podsekretarz stanu Zbigniew Rapciak . . . . 200 Podsekretarz stanu Juliusz Engelhardt . . . 202 Sekretarz stanu Krystyna Szumilas . . . . . . 202 Minister Marek Sawicki. . . . . . . . . . . . . . . . 207 Główny inspektor ochrony środowiska Andrzej Jagusiewicz . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 208 Podsekretarz stanu Zbigniew Włodkowski 208 Podsekretarz stanu Łukasz Rędziniak . . . . .210 Podsekretarz stanu Artur Ławniczak. . . . . .210 Sekretarz stanu Jan Borkowski . . . . . . . . . .211 Minister Bogdan Zdrojewski . . . . . . . . . . . . .212 Podsekretarz stanu Artur Ławniczak. . . . . .213 Podsekretarz stanu Zbigniew Włodkowski 214 Sekretarz stanu Krystyna Szumilas . . . . . . .216 Podsekretarz stanu Artur Ławniczak. . . . . .216 Podsekretarz stanu Joanna Strzelec-Łobodzińska . . . . . . . . . . . .217 Minister Aleksander Grad . . . . . . . . . . . . . . .219 Zapytania Poseł Jan Widacki. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 220 Poseł Wiesław Janczyk . . . . . . . . . . . . . . . . . 220 Poseł Andrzej Orzechowski . . . . . . . . . . . . . .221 Poseł Piotr Cybulski . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .221 Poseł Wojciech Szarama . . . . . . . . . . . . . . . . 222 Poseł Krzysztof Tyszkiewicz . . . . . . . . . . . . 222 Poseł Artur Górski . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 224 Poseł Krzysztof Brejza . . . . . . . . . . . . . . . . . 225 Poseł Józef Rojek . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 225 Posłowie Józef Rojek i Edward Czesak . . . . 226 Poseł Jadwiga Wiśniewska. . . . . . . . . . . . . . 226 Poseł Beata Bublewicz . . . . . . . . . . . . . . . . . 227 Poseł Roman Kosecki . . . . . . . . . . . . . . . . . . 228 Poseł Andrzej Orzechowski . . . . . . . . . . . . . 229 Posłowie Sławomir Piechota i Stanisław Huskowski . . . . . . . . . . . . . . . . . 229 Poseł Wiesław Woda . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 230 Poseł Arkadiusz Litwiński . . . . . . . . . . . . . . 230 Poseł Andrzej Bętkowski . . . . . . . . . . . . . . . .231 Poseł Arkadiusz Mularczyk . . . . . . . . . . . . . .231 Poseł Adam Wykręt . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 232 Poseł Danuta Pietraszewska . . . . . . . . . . . . 232 Poseł Alicja Dąbrowska . . . . . . . . . . . . . . . . 232 Poseł Stanisław Rydzoń . . . . . . . . . . . . . . . . 233 Poseł Beata Mazurek . . . . . . . . . . . . . . . . . . 233 Poseł Krzysztof Sońta . . . . . . . . . . . . . . . . . 235 Poseł Ryszard Zawadzki. . . . . . . . . . . . . . . . 235 Poseł Krzysztof Brejza . . . . . . . . . . . . . . . . . 236 Poseł Alicja Dąbrowska . . . . . . . . . . . . . . . . .237 Poseł Dariusz Seliga . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .237 Poseł Beata Mazurek . . . . . . . . . . . . . . . . . . .237 Poseł Jan Kulas . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 238 Poseł Artur Dunin . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 239 Poseł Przemysław Gosiewski . . . . . . . . . . . . 240 Poseł Romuald Ajchler . . . . . . . . . . . . . . . . . 241 Poseł Tomasz Kulesza . . . . . . . . . . . . . . . . . 242 Poseł Domicela Kopaczewska . . . . . . . . . . . 242 Poseł Włodzimierz Karpiński . . . . . . . . . . . 242

str. Odpowiedzi na zapytania Podsekretarz stanu Zbigniew Wrona . . . . . 244 Minister Bogdan Klich . . . . . . . . . . . . . . . . . 245 Podsekretarz stanu Tomasz Merta . . . . . . . 246 Zastępca prokuratora generalnego Jerzy Szymański. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .247 Minister Bogdan Klich . . . . . . . . . . . . . . . . . 248 Minister Barbara Kudrycka . . . . . . . . . . . . 249 Podsekretarz stanu Zbigniew Rapciak . . . . 250 Sekretarz stanu Stanisław Gawłowski . . . . 250 Minister Maciej Nowicki . . . . . . . . . . . . . . . .251 Minister Mirosław Michał Drzewiecki . . . . 252 Minister Bogdan Klich . . . . . . . . . . . . . . . . . 252 Minister Jolanta Fedak . . . . . . . . . . . . . . . . 253 Podsekretarz stanu Juliusz Engelhardt . . . 254 Podsekretarz stanu Olgierd Dziekoński . . . 256 Podsekretarz stanu Tomasz Merta . . . . . . . .257 Minister Bogdan Klich . . . . . . . . . . . . . . . . . 258 Zastępca prokuratora generalnego Jerzy Szymański. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 258 Minister Aleksander Grad . . . . . . . . . . . . . . 259 Podsekretarz stanu Katarzyna Zajdel-Kurowska . . . . . . . . . . . . 260 Sekretarz stanu Jan Borkowski . . . . . . . . . 260 Minister Maciej Nowicki . . . . . . . . . . . . . . . .261

str. Podsekretarz stanu Łukasz Rędziniak . . . . 262 Podsekretarz stanu Adam Rapacki . . . . . . . 263 Minister Cezary Grabarczyk . . . . . . . . . . . . 263 Podsekretarz stanu Joanna Strzelec-Łobodzińska . . . . . . . . . . . 264 Zastępca prokuratora generalnego Jerzy Szymański. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 267 Podsekretarz stanu Tomasz Merta . . . . . . . 269 Minister Aleksander Grad . . . . . . . . . . . . . . .270 Minister Jolanta Fedak . . . . . . . . . . . . . . . . .270 Podsekretarz stanu Bernard Błaszczyk . . . .271 Minister Mirosław Michał Drzewiecki . . . . .272 Sekretarz stanu Piotr Żuchowski . . . . . . . . .272 Sekretarz stanu Krystyna Szumilas . . . . . . .273 Minister Mirosław Michał Drzewiecki . . . . .273 Minister Aleksander Grad . . . . . . . . . . . . . . .274 Podsekretarz stanu Tomasz Merta . . . . . . . .275 Podsekretarz stanu Grażyna Bernatowicz . . 276 Podsekretarz stanu Zbigniew Sosnowski . . . 277 Podsekretarz stanu Tomasz Merta . . . . . . . .278 Minister Jolanta Fedak . . . . . . . . . . . . . . . . .278 Podsekretarz stanu Łukasz Rędziniak . . . . 280 Podsekretarz stanu Andrzej Parafianowicz. . .281 Podsekretarz stanu Maciej Grabowski . . . . .281

Załącznik nr 1 Druk nr 1692

Informacja Marszałka Sejmu o wpływie interpelacji i zapytań poselskich oraz odpowiedzi na interpelacje i zapytania

INTERPELACJE Informuję, że wpłynęły następujące interpelacje: 1) poseł Anny Bańkowskiej oraz grupy posłów w sprawie przebiegu prac rządowych nad projektem ustawy o funduszach dożywotnich emerytur kapitałowych – do prezesa Rady Ministrów – ponowna (6302), 2) posła Leonarda Krasulskiego w sprawie opóźnień w realizacji projektu przekopu na Mierzei Wiślanej – do prezesa Rady Ministrów – ponowna (7158), 3) posła Mirosława Pawlaka w sprawie utrzymywania przez finansowanie z budżetu Ministerstwa Obrony Narodowej Wojskowego Instytutu Medycyny Lotniczej jako autentycznej fikcji medycznej – do ministra obrony narodowej (7728), 4) posła Mirosława Pawlaka w sprawie funkcjonowania oddziałów specjalnych Żandarmerii Wojskowej – do ministra obrony narodowej (7729), 5) posła Mirosława Pawlaka w sprawie powierzenia organom Żandarmerii Wojskowej prawa kontroli i weryfikacji oświadczeń majątkowych składanych przez żołnierzy zawodowych Sił Zbrojnych RP oraz pracowników wojska – do ministra obrony narodowej (7730), 6) posła Mirosława Pawlaka w sprawie nieprawidłowości przy nadawaniu pracownikom wojska przydziałów mobilizacyjnych do obsady stanowisk służbowych i pracowniczych określonych w etatach instytucji i jednostek wojskowych na czas wojny – do ministra obrony narodowej (7731), 7) posła Mirosława Pawlaka w sprawie wykonywania przepisów ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej – do ministra obrony narodowej (7732), 8) posła Mirosława Pawlaka w sprawie nieprzestrzegania oraz nieznajomości przepisów prawa, zdaniem posła, przez prokuratorów wojskowych – do ministra sprawiedliwości (7733), 9) poseł Teresy Piotrowskiej w sprawie zamieszczenia na liście leków refundowanych długo działających analogów insuliny – do ministra zdrowia (7734), 10) poseł Teresy Piotrowskiej w sprawie zagrożeń wynikających z zadłużeń komisariatów Policji oraz bra-

ku środków na ich sprawne funkcjonowanie – do ministra spraw wewnętrznych i administracji (7735), 11) poseł Teresy Piotrowskiej w sprawie niepokojących wyników kontroli urządzeń mammograficznych w woj. kujawsko-pomorskim – do ministra zdrowia (7736), 12) posła Romualda Ajchlera w sprawie wpływu zbycia części gospodarstwa rolnego lub jego podziału ma prawo do pomocy finansowej w ramach działania PROW 2007–2013: Modernizacja gospodarstw rolnych – do ministra rolnictwa i rozwoju wsi (7737), 13) poseł Krystyny Łybackiej w sprawie procedury zatwierdzania podręczników szkolnych – do ministra edukacji narodowej (7738), 14) poseł Krystyny Łybackiej w sprawie zmniejszenia środków na realizację programów profilaktyki chorób nowotworowych – do ministra zdrowia (7739), 15) poseł Krystyny Łybackiej w sprawie braku reakcji rządu na politykę cenową realizowaną przez niektóre firmy zajmujące się dystrybucją gazu ziemnego – do prezesa Rady Ministrów (7740), 16) poseł Hanny Zdanowskiej w sprawie planowanej budowy kopalni węgla brunatnego w Rogóźnie – do ministra środowiska (7741), 17) posła Zbigniewa Girzyńskiego w sprawie konieczności wystąpienia Ministerstwa Spraw Zagranicznych do rządu Republiki Federalnej Niemiec o finansowe wsparcie ze strony RFN Państwowego Muzeum Auschwitz-Birkenau i innych instytucji w Polsce upamiętniających zbrodnie niemieckiego ludobójstwa z okresu II wojny światowej dokonane na okupowanych ziemiach polskich – do ministra spraw zagranicznych (7742), 18) poseł Anny Sobeckiej w sprawie deficytu środków na wypłaty rent i emerytur – do ministra pracy i polityki społecznej (7743), 19) poseł Anny Sobeckiej w sprawie wstrzymania dotacji na otwarcie kierunku stomatologia w Collegium Medicum Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu – do ministra zdrowia (7744), 20) poseł Anny Sobeckiej w sprawie transferu z Polski znacznych środków finansowych – do ministra finansów (7745),

2 21) poseł Anny Sobeckiej w sprawie tempa budowy dróg ekspresowych i autostrad w Polsce – do ministra infrastruktury (7746), 22) poseł Anny Sobeckiej w sprawie wykorzystania funduszy unijnych – do prezesa Rady Ministrów (7747), 23) poseł Anny Sobeckiej w sprawie ograniczenia środków na specjalistyczne szpitale dziecięce – do ministra zdrowia (7748), 24) poseł Anny Sobeckiej w sprawie przygotowanej reformy szkolnictwa zawodowego – do ministra edukacji narodowej (7749), 25) poseł Anny Sobeckiej w sprawie środków na budowę mostu drogowego w Toruniu – do ministra rozwoju regionalnego (7750), 26) poseł Anny Sobeckiej w sprawie złej kondycji finansowej polskiego sądownictwa – do ministra sprawiedliwości (7751), 27) poseł Anny Sobeckiej w sprawie zajęć komorniczych w placówkach medycznych – do ministra zdrowia (7752), 28) poseł Anny Sobeckiej w sprawie odmawiania przyjmowania pacjentów przez warszawskie szpitale – do ministra zdrowia (7753), 29) poseł Anny Sobeckiej w sprawie wykorzystania funduszy unijnych z Programu Operacyjnego „Infrastruktura i środowisko” na lata 2007–2013 – do ministra rozwoju regionalnego (7754), 30) poseł Anny Sobeckiej w sprawie pożyczek z banków na realizację inwestycji unijnych – do ministra rozwoju regionalnego (7755), 31) poseł Anny Sobeckiej w sprawie planowanych zmian w ustawie o szkolnictwie wyższym – do ministra nauki i szkolnictwa wyższego (7756), 32) poseł Anny Sobeckiej w sprawie zmniejszającej się liczby funkcjonariuszy Policji – do ministra spraw wewnętrznych i administracji (7757), 33) poseł Anny Sobeckiej w sprawie deficytu w budżecie MON – do ministra obrony narodowej (7758), 34) poseł Anny Sobeckiej w sprawie opłaty stałej za korzystanie z przedszkoli – do ministra edukacji narodowej (7759), 35) poseł Anny Sobeckiej w sprawie braku miejsc w szpitalach dziecięcych – do ministra zdrowia (7760), 36) poseł Anny Sobeckiej w sprawie planowanego zmniejszenia środków na profilaktykę i wczesne wykrywanie nowotworów – do ministra zdrowia (7761), 37) poseł Anny Sobeckiej w sprawie podwyższenia składki zdrowotnej – do prezesa Rady Ministrów (7762), 38) poseł Anny Sobeckiej w sprawie postępowania wobec osób i firm, które nie zgadzają się z ustaleniami kontroli – do ministra finansów (7763), 39) poseł Anny Sobeckiej w sprawie ułatwień w dostępie do zawodów prawniczych – do ministra sprawiedliwości (7764), 40) poseł Anny Sobeckiej w sprawie planów zamknięcia Gimnazjum i Liceum Akademickiego w Toruniu – do ministra edukacji narodowej (7765), 41) poseł Anny Sobeckiej w sprawie brakujących środków na projekty finansowane z UE – do ministra rozwoju regionalnego (7766), 42) poseł Anny Sobeckiej w sprawie środków finansowych na rozwój Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu – do ministra nauki i szkolnictwa wyższego (7767), 43) posła Wiesława Andrzeja Szczepańskiego w sprawie zmiany rozporządzenia ministra spraw wewnętrznych i administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego – do ministra spraw wewnętrznych i administracji (7768), 44) poseł Krystyny Skowrońskiej w sprawie działań osłonowych związanych ze wzrostem cen energii elektrycznej – do ministra gospodarki (7769), 45) poseł Izabeli Katarzyny Mrzygłockiej w sprawie przepisów dotyczących zalesiania gruntów rolnych o małej przydatności dla rolnictwa – do ministra rolnictwa i rozwoju wsi (7770), 46) posła Arkadiusza Litwińskiego w sprawie regulacji sytuacji materialnej i prawnej rodziców wychowujących niepełnosprawne dzieci – do ministra finansów (7771), 47) posła Tomasza Kamińskiego w sprawie wysokich cen energii elektrycznej – do ministra gospodarki (7772), 48) poseł Izabeli Katarzyny Mrzygłockiej w sprawie przepisów dotyczących funkcjonowania ferm drobiu – do ministra rolnictwa i rozwoju wsi (7773), 49) posła Marka Kuchcińskiego w sprawie proponowanych przez NFZ warunków finansowania świadczeń medycznych na 2009 r. – do ministra zdrowia (7774), 50) posła Marka Kuchcińskiego w sprawie podjęcia natychmiastowych decyzji przeciwdziałających masowym zwolnieniom pracowników spółek PKP – do prezesa Rady Ministrów (7775), 51) posła Marka Kuchcińskiego w sprawie wprowadzenia rozwiązań umożliwiających funkcjonariuszom celnym wcześniejsze zakończenie aktywności zawodowej – do ministra finansów (7776), 52) posła Artura Górskiego w sprawie planów likwidacji firmy INTRACO SA – do ministra skarbu państwa (7777), 53) posła Artura Górskiego w sprawie manipulacji związanych z wyborami parlamentarnymi na Litwie – do ministra spraw zagranicznych (7778), 54) posła Krzysztofa Jurgiela w sprawie stopnia realizacji „Narodowej strategii rozwoju kultury na lata 2004–2013” – do prezesa Rady Ministrów (7779), 55) posła Krzysztofa Jurgiela w sprawie stopnia realizacji „Strategii rozwoju energetyki odnawialnej” – do prezesa Rady Ministrów (7780), 56) posła Krzysztofa Jurgiela w sprawie stopnia realizacji „Strategii rozwoju edukacji na lata 2007– –2013” – do prezesa Rady Ministrów (7781),

3 57) posła Krzysztofa Jurgiela w sprawie stopnia realizacji „Strategii przemysłu chemicznego w Polsce do 2010 r.” – do prezesa Rady Ministrów (7782), 58) posła Krzysztofa Jurgiela w sprawie stopnia realizacji „Strategii rozwoju portów morskich do 2015 r.” – do prezesa Rady Ministrów (7783), 59) posła Krzysztofa Jurgiela w sprawie stopnia realizacji „Strategii rozwoju ochrony zdrowia w Polsce na lata 2007–2013” – do prezesa Rady Ministrów (7784), 60) posła Krzysztofa Jurgiela w sprawie stopnia realizacji „Strategii działalności górnictwa węgla kamiennego w Polsce w latach 2007–2015” – do prezesa Rady Ministrów (7785), 61) posła Krzysztofa Jurgiela w sprawie stopnia realizacji „Strategii polityki konsumenckiej na lata 2007–2009” – do prezesa Rady Ministrów (7786), 62) posła Krzysztofa Jurgiela w sprawie stopnia realizacji „Kierunków zwiększania innowacyjności gospodarki na lata 2007–2013” – do prezesa Rady Ministrów (7787), 63) posła Krzysztofa Jurgiela w sprawie stopnia realizacji „Strategii kierunkowej rozwoju informatyzacji Polski do roku 2013 oraz perspektywicznej prognozy transformacji społeczeństwa informacyjnego do roku 2020” – do prezesa Rady Ministrów (7788), 64) posła Krzysztofa Jurgiela w sprawie stopnia realizacji „Krajowego planu gospodarki odpadami 2010” – do prezesa Rady Ministrów (7789), 65) posła Krzysztofa Jurgiela w sprawie stopnia realizacji „Strategii gospodarki wodnej” – do prezesa Rady Ministrów (7790), 66) posła Krzysztofa Jurgiela w sprawie stopnia realizacji „Strategii rozwoju polskiej gospodarki morskiej na lata 2007–2013” – do prezesa Rady Ministrów (7791), 67) posła Krzysztofa Jurgiela w sprawie stopnia realizacji narodowego planu działań na rzecz dzieci 2004–2012 „Polska dla dzieci” – do prezesa Rady Ministrów (7792), 68) posła Krzysztofa Jurgiela w sprawie stopnia realizacji „Strategii antykorupcyjnej na lata 2005– –2009” – do prezesa Rady Ministrów (7793), 69) posła Krzysztofa Jurgiela w sprawie stopnia realizacji „Strategii rozwoju kształcenia ustawicznego do roku 2010” – do prezesa Rady Ministrów (7794), 70) posła Krzysztofa Jurgiela w sprawie stopnia realizacji „Programu reformy regulacji” – do prezesa Rady Ministrów (7795), 71) posła Krzysztofa Jurgiela w sprawie stopnia realizacji „Strategii rozwoju rybołówstwa na lata 2007–2013” – do prezesa Rady Ministrów (7796), 72) posła Krzysztofa Jurgiela w sprawie stopnia realizacji „Strategii rozwoju rynku kapitałowego Agenda Warsaw City 2010” – do prezesa Rady Ministrów (7797), 73) posła Krzysztofa Jurgiela w sprawie stopnia realizacji „Strategii rozwoju sportu w Polsce do 2015 r.” – do prezesa Rady Ministrów (7798), 74) posła Krzysztofa Jurgiela w sprawie stopnia realizacji „Strategii polityki społecznej na lata 2007– –2013” – do prezesa Rady Ministrów (7799), 75) posła Krzysztofa Jurgiela w sprawie stopnia realizacji „Strategii dla transportu kolejowego do 2013 r.” – do prezesa Rady Ministrów (7800), 76) posła Stanisława Steca w sprawie stanowiska polskiej nauki wobec potrzeby budowy elektrowni atomowej w naszym kraju – do ministra nauki i szkolnictwa wyższego (7801), 77) posła Stanisława Steca w sprawie stwarzania warunków do rozwoju energii odnawialnej – do ministra gospodarki (7802), 78) posła Stanisława Steca w sprawie potrzeby zwiększania wydobycia gazu w naszym kraju – do ministra gospodarki (7803), 79) posła Stanisława Steca w sprawie opodatkowania podatkiem od towarów i usług należności wypłaconych przez sądy i prokuratury biegłym – do ministra sprawiedliwości (7804), 80) posła Stanisława Steca w sprawie możliwości współfinansowania ze środków Unii Europejskiej biogazowni – do ministra gospodarki (7805), 81) posła Stanisława Steca w sprawie kosztów oświetlenia ulic na drogach wojewódzkich i powiatowych – do ministra infrastruktury (7806), 82) posła Stanisława Steca w sprawie konieczności uproszczenia przepisów dotyczących zatwierdzania wysokości szkód, które są podstawą do uzyskania kredytu klęskowego – do ministra rolnictwa i rozwoju wsi (7807), 83) posła Stanisława Steca w sprawie realizacji wynikającego z Kodeksu pracy obowiązku wyznaczania przez pracodawcę, bez względu na liczbę zatrudnionych osób, pracowników do wykonywania czynności z zakresu ochrony przeciwpożarowej – do ministra pracy i polityki społecznej (7808), 84) posła Stanisława Steca w sprawie działań zmierzających do popularyzacji wśród rolników problemu ubezpieczeń upraw rolnych – do ministra rolnictwa i rozwoju wsi (7809), 85) posła Stanisława Steca w sprawie stosowania tortur przez władze amerykańskie wobec więźniów przetrzymywanych w obozie w Guantanamo – do ministra spraw zagranicznych (7810), 86) posła Stanisława Steca w sprawie możliwości sprzedaży mieszkań przez towarzystwa budownictwa społecznego – do ministra infrastruktury (7811), 87) posła Stanisława Steca w sprawie działalności PGNiG powodującej podwyżki cen gazu – do ministra skarbu państwa (7812), 88) posła Stanisława Steca w sprawie ograniczenia przywilejów w opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych – do ministra finansów (7813), 89) posła Stanisława Steca w sprawie zmiany terminu pozyskiwania ślimaków winniczków na terenie naszego kraju – do ministra środowiska (7814),

4 90) posła Stanisława Steca w sprawie możliwości przekazywania gruntów będących w dyspozycji Agencji Nieruchomości Rolnych na rzecz gmin – do ministra rolnictwa i rozwoju wsi (7815), 91) posła Stanisława Steca w sprawie zmniejszeń dofinansowania ze środków UE rolnictwa ekologicznego przez zmniejszenie dopłat rolnośrodowiskowych – do ministra rolnictwa i rozwoju wsi (7816), 92) posła Stanisława Steca w sprawie pomocy dzierżawcom gruntów przez Agencję Nieruchomości Rolnych z tytułu klęski suszy w 2008 r. – do ministra rolnictwa i rozwoju wsi (7817), 93) posła Stanisława Steca w sprawie funkcjonowania systemu poręczeń kredytowych dla małych i średnich przedsiębiorstw – do ministra gospodarki (7818), 94) posła Stanisława Steca w sprawie marż na produkty rolne – do prezesa Rady Ministrów (7819), 95) posłów Arkadego Fiedlera i Tomasza Piotra Nowaka w sprawie piractwa internetowego dotyczącego nielegalnie udostępnianych plików do ściągnięcia oraz bezprawnie ściąganych gier komputerowych – do ministra sprawiedliwości (7820), 96) posłów Arkadego Fiedlera i Tomasza Piotra Nowaka w sprawie zjawiska segregacji dzieci w polskich szkołach – do ministra edukacji narodowej (7821), 97) poseł Danuty Pietraszewskiej w sprawie działań ZUS wobec matek zalegających, zdaniem ZUS, ze składkami na ubezpieczenie społeczne – do ministra pracy i polityki społecznej (7822), 98) poseł Danuty Pietraszewskiej w sprawie uregulowania prawnych kwestii przekazania darowizny rzeczowej przez jednostki sektora finansów publicznych na rzecz III sektora – do ministra pracy i polityki społecznej (7823), 99) poseł Alicji Dąbrowskiej w sprawie przestrzegania obowiązujących norm na wyroby medyczne (środki dezynfekcyjne) stosowane w zakładach opieki zdrowotnej – do ministra zdrowia (7824), 100) posła Jarosława Wałęsy w sprawie egzaminów dla kandydatów na członków rad nadzorczych spółek z udziałem Skarbu Państwa – do ministra skarbu państwa (7825), 101) posła Leszka Aleksandrzaka w sprawie finansowania budowy, przebudowy, remontów i bieżącego utrzymania dróg krajowych w miastach na prawach powiatu – do ministra infrastruktury (7826), 102) posła Janusza Krasonia w sprawie naliczania podatku VAT od opłat eksploatacyjnych dotyczących garaży członkom spółdzielni mieszkaniowych posiadającym spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu i garażu we wrocławskiej Spółdzielni Mieszkaniowej Lokatorsko-Własnościowej Energetyk – do ministra finansów (7827), 103) posła Janusza Krasonia w sprawie odmowy udzielenia kredytów klęskowych rolnikom, na przykładzie gminy Dziadowa Kłoda w woj. dolnośląskim, którzy ponieśli straty w uprawach kukurydzy w wyniku klęski suszy w roku 2008 – do ministra rolnictwa i rozwoju wsi (7828), 104) posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie przeznaczania przez Totalizator Sportowy kwot pochodzących z dopłat od gier liczbowych – do ministra skarbu państwa (7829), 105) poseł Anny Bańkowskiej w sprawie prawa do zaliczek alimentacyjnych dla osób, które ponownie założyły rodziny – do ministra pracy i polityki społecznej (7830), 106) poseł Beaty Mazurek w sprawie darmowych podręczników dla uczniów, którzy we wrześniu 2009 r. rozpoczną naukę w pierwszych klasach szkół podstawowych i pierwszych klasach gimnazjów – do ministra edukacji narodowej (7831), 107) poseł Beaty Mazurek w sprawie realizacji projektu Kancelarii Prezesa Rady Ministrów „Komputer dla ucznia” – pilotaż na Lubelszczyźnie – do prezesa Rady Ministrów (7832), 108) poseł Beaty Mazurek w sprawie problemów z uzyskaniem na Lubelszczyźnie świadectwa charakterystyki energetycznej budynku – do ministra infrastruktury (7833), 109) posła Lecha Kołakowskiego w sprawie niskiego kursu polskiej waluty – do ministra finansów (7834), 110) posła Lecha Kołakowskiego w sprawie segregacji i skupu makulatury – do ministra środowiska (7835), 111) posła Zbigniewa Babalskiego w sprawie planowanego włączenia do programu Natura 2000 obszaru Wysoczyzny Elbląskiej – do ministra środowiska (7836), 112) posła Józefa Rojka w sprawie potrzeby wyposażenia wszystkich bibliotek publicznych w dostęp do szerokopasmowego Internetu – do ministra kultury i dziedzictwa narodowego (7837), 113) posła Józefa Rojka w sprawie modernizacji Sił Zbrojnych RP – do ministra obrony narodowej (7838), 114) posłów Józefa Rojka i Edwarda Czesaka w sprawie potrzeby zmiany finansowania przebudowy istniejącej infrastruktury drogowej przejmującej ruch z autostrad i dróg ekspresowych – do ministra infrastruktury (7839), 115) posła Mariusza Grada w sprawie otrzymanych dopłat bezpośrednich w momencie przekazania gruntu za rentę strukturalną – do ministra rolnictwa i rozwoju wsi (7840), 116) posła Mariusza Grada w sprawie braku możliwości uzupełnienia wykształcenia w terminie określonym w rozporządzeniu MRiRW przez osoby ubiegające się o pomoc w ramach działania: Ułatwianie startu młodym rolnikom – do ministra rolnictwa i rozwoju wsi (7841), 117) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie wydziałów grodzkich – do ministra sprawiedliwości (7842), 118) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie towarzystw budownictwa społecznego – do ministra infrastruktury (7843), 119) posła Zbigniewa Chmielowca w sprawie regulacji dotyczących produkcji borówki wysokiej – do ministra rolnictwa i rozwoju wsi (7844),

5 120) poseł Beaty Bublewicz w sprawie sytuacji przedsiębiorstw zajmujących się recyklingiem pojazdów – do ministra środowiska (7845), 121) posła Tomasza Głogowskiego w sprawie aktywizacji zawodowej osób z wykształceniem średnim – do ministra pracy i polityki społecznej (7846), 122) poseł Joanny Muchy w sprawie narastającego problemu obrotu fałszywymi produktami leczniczymi – do ministra zdrowia (7847), 123) poseł Joanny Muchy w sprawie prawnego dookreślenia zadań finansowo-organizacyjnych w zakresie realizacji regionalnych instalacji do termicznego wykorzystania odpadów wysokoenergetycznych – do ministra środowiska (7848), 124) poseł Joanny Muchy w sprawie obowiązku kształtowania pozytywnego stosunku społeczeństwa do ochrony środowiska oraz popularyzowania zasady tej ochrony w publikacjach i audycjach pojawiających się w środkach masowego przekazu – do ministra środowiska (7849), 125) poseł Joanny Muchy w sprawie mechanizmu monitorowania sytuacji w zakresie tworzenia niezbędnej, zintegrowanej sieci zakładów zagospodarowania odpadów komunalnych – do ministra środowiska (7850), 126) posła Andrzeja Guta-Mostowego w sprawie możliwości przyznania dopłat bezpośrednich dla hodowców owiec – do ministra rolnictwa i rozwoju wsi (7851), 127) posła Piotra Stanke w sprawie prac nad projektem Programu Pomocy Środowiskom Popegeerowskim, przygotowanego przez Agencję Nieruchomości Rolnych – do ministra rolnictwa i rozwoju wsi (7852), 128) posła Andrzeja Guta-Mostowego w sprawie braku jednoznacznych uregulowań prawnych dotyczących procedury adopcji porzuconych dzieci – do ministra pracy i polityki społecznej (7853), 129) posła Wiesława Wody w sprawie problemu wykorzystania telefonii internetowej w administracji publicznej – do ministra spraw wewnętrznych i administracji (7854), 130) posła Jerzego Budnika w sprawie interpretacji art. 59a ustawy o zakładach opieki zdrowotnej – do ministra zdrowia oraz ministra pracy i polityki społecznej (7855), 131) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie standardów określających liczbę miejsc w placówkach opiekuńczo-wychowawczych – do ministra pracy i polityki społecznej (7856), 132) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie postępowania z dowodami elektronicznymi – do ministra sprawiedliwości (7857), 133) posła Jerzego Gosiewskiego w sprawie przyspieszenia wydatkowania środków finansowych przewidzianych w budżecie na 2008 r. na przygotowanie niezbędnej dokumentacji dla projektu „Rewitalizacja Kanału Elbląskiego na odcinkach: jezioro Drużno – Miłomłyn, Miłomłyn – Zalewo, Miłomłyn – Ostróda – Stare Jabłonki”, objętego indykatywną listą projektów kluczowych Programu Operacyjnego „Innowacyjna gospodarka 2007–2013” – do ministra gospodarki (7858), 134) posła Jerzego Gosiewskiego w sprawie przyspieszenia prac nad nowelizacją ustaw i rozporządzeń wykonawczych dotyczących uniemożliwienia tworzenia punktów sprzedaży środków pobudzających i odurzających – do prezesa Rady Ministrów (7859), 135) posła Stanisława Ożoga w sprawie zasady obliczania stanu zatrudnienia przy korzystaniu ze środków Funduszu Pracy – do ministra pracy i polityki społecznej (7860), 136) posła Stanisława Ożoga w sprawie wzrostu cen za energię elektryczną dla odbiorców przemysłowych – do prezesa Rady Ministrów (7861), 137) poseł Marzeny Machałek w sprawie nieprawidłowości w przepisach obowiązujących ZUS w związku z opłacaniem składek społecznych przez kobiety, które w latach 1999–2003 były na urlopie macierzyńskim i/lub wychowawczym i jednocześnie prowadziły własną działalność gospodarczą oraz były zatrudnione na etacie – do ministra pracy i polityki społecznej (7862), 138) poseł Marzeny Machałek w sprawie subwencji wyrównawczych dla gmin – do ministra finansów (7863), 139) posła Jerzego Gosiewskiego w sprawie niezbędnych zmian regulacji prawnych w celu zwiększenia zakresu uprawnień straży gminnych oraz dostosowania do rzeczywistych potrzeb i charakteru realizowanych przez nie zadań z zakresu porządku i poprawy bezpieczeństwa publicznego – do ministra spraw wewnętrznych i administracji (7864), 140) posła Jerzego Gosiewskiego w sprawie świadczeń pieniężnych dla małoletnich ofiar wojny – do ministra pracy i polityki społecznej (7865), 141) posła Henryka Siedlaczka w sprawie restrukturyzacji Śląskiego Oddziału Straży Granicznej – do ministra spraw wewnętrznych i administracji (7866), 142) posła Henryka Siedlaczka w sprawie interpretacji przepisów dotyczących uiszczania opłat recyklingowych – do ministra środowiska (7867), 143) posła Henryka Siedlaczka w sprawie rozważenia możliwości wprowadzenia w przyszłości jednego numeru identyfikacyjnego dla jednej osoby zamiast numerów PESEL, REGON, NIP – do ministra spraw wewnętrznych i administracji (7868), 144) poseł Bożeny Szydłowskiej w sprawie możliwości dofinansowania jednostek ochotniczej straży pożarnej oraz Państwowej Straży Pożarnej włączonych w sieć ratownictwa drogowego przez firmy ubezpieczeniowe – do ministra finansów oraz ministra spraw wewnętrznych i administracji (7869), 145) poseł Bożeny Szydłowskiej w sprawie propozycji uproszczenia rozliczenia składek zdrowotnych – do ministra pracy i polityki społecznej, ministra zdrowia oraz ministra finansów (7870), 146) posła Witolda Pahla w sprawie budowy drogi S3 w kontekście planowanych cięć budżetowych – do ministra infrastruktury (7871),

6 147) posła Witolda Pahla w sprawie wliczania zasiłku pielęgnacyjnego do dochodu dzieciom z rodzin zastępczych – do ministra pracy i polityki społecznej (7872), 148) posła Arkadiusza Mularczyka w sprawie zmiany przepisów ustawy Kodeks pracy dotyczących nałożenia na mikroprzedsiębiorców obowiązku przeszkolenia pracowników lub zatrudnienia osób do wykonywania czynności z zakresu ochrony przeciwpożarowej – do ministra pracy i polityki społecznej (7873), 149) posła Arkadiusza Mularczyka w sprawie zmiany rozporządzenia ministra środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku dla dróg lub linii kolejowych – do ministra środowiska (7874), 150) posła Jana Religi w sprawie bezprawnego pozbawienia należności z tytułu niewypłaconego równoważnika za remont lokalu mieszkalnego za lata 2006–2008 emerytów i rencistów służb mundurowych resortu MSWiA – do ministra spraw wewnętrznych i administracji (7875), 151) posła Jana Religi w sprawie działań podjętych przez Radę Ministrów na rzecz obrony istniejących miejsc pracy w sytuacji zaistniałego kryzysu gospodarczego – do prezesa Rady Ministrów (7876), 152) posła Adama Gawędy w sprawie poziomu zmian taryf cen ciepła zatwierdzonych przez prezesa Urzędu Regulacji Energetyki – do ministra gospodarki (7877), 153) posła Adama Gawędy oraz grupy posłów w sprawie wykazu leków refundowanych określonych w rozporządzeniu ministra zdrowia z dnia 9 lipca 2008 r. w sprawie wykazu leków podstawowych i uzupełniających oraz wysokości odpłatności za leki uzupełniające – do ministra zdrowia (7878), 154) posłów Tadeusza Arkita i Witolda Kochana w sprawie możliwości ujednolicenia orzeczeń sądowych – do ministra sprawiedliwości (7879), 155) posłów Tadeusza Arkita i Witolda Kochana w sprawie wynagrodzenia pracowników samorządowych – do ministra spraw wewnętrznych i administracji (7880), 156) posła Romana Kaczora w sprawie problemów polskiej gospodarki odpadami komunalnymi i konieczności przeprowadzenia zmiany w obecnie funkcjonującym systemie – do ministra środowiska (7881), 157) poseł Anny Sobeckiej w sprawie deficytu budżetowego – do ministra finansów (7882), 158) posła Krzysztofa Lipca w sprawie handlu wewnętrznego, szczególnie o zasięgu lokalnym i prowadzonego obwoźnie, obciążania tejże metody prowadzenia działalności gospodarczej i dochodów z niej uzyskiwanych podatkami i opłatami lokalnymi – do ministra gospodarki (7883), 159) posła Mariusza Grada w sprawie problemów w produkcji owoców miękkich, a w szczególności borówki wysokiej – do ministra rolnictwa i rozwoju wsi (7884), 160) posła Mariusza Grada w sprawie opłaty stałej płaconej przez rodziców dzieci sześcioletnich uczęszczających do przedszkoli publicznych – do ministra edukacji narodowej (7885), 161) posła Mariusza Grada w sprawie restrukturyzacji p.p.u.p. Poczta Polska – do ministra infrastruktury (7886), 162) posła Jana Kamińskiego w sprawie zmian przepisów dla rowerzystów – do ministra infrastruktury (7887), 163) posła Jana Kamińskiego w sprawie spadku cen płodów rolnych – do ministra rolnictwa i rozwoju wsi (7888), 164) posła Jana Kamińskiego w sprawie zagrożenia dotyczącego wstrzymania programów stypendialnych dla uczniów – do ministra edukacji narodowej (7889), 165) posła Jana Kamińskiego w sprawie reformy emerytalnej funkcjonariuszy służb mundurowych – do ministra spraw wewnętrznych i administracji (7890), 166) posła Jana Kamińskiego w sprawie ułatwień w ruchu wizowym pomiędzy Polską a Białorusią – do ministra spraw zagranicznych (7891), 167) posła Jana Kamińskiego w sprawie działań służb imigracyjnych Stanów Zjednoczonych Ameryki wobec Polaków – do ministra spraw zagranicznych (7892), 168) posła Jana Kamińskiego w sprawie proponowanych zmian w ustawie Prawo o szkolnictwie wyższym – do ministra nauki i szkolnictwa wyższego (7893), 169) posła Jana Kamińskiego w sprawie problemu wysuszania bagien biebrzańskich – do ministra środowiska (7894), 170) posła Krzysztofa Putry w sprawie wyprzedaży majątku Skarbu Państwa – do ministra skarbu państwa (7895), 171) posła Jana Kulasa w sprawie wsparcia i rozwoju systemu pożarnictwa w Polsce – do ministra spraw wewnętrznych i administracji (7896), 172) posła Jerzego Gosiewskiego w sprawie konieczności podjęcia działań mających na celu zahamowanie spadków cen mleka oraz doprowadzenia do przywrócenia opłacalności jego produkcji – do ministra rolnictwa i rozwoju wsi (7897), 173) posła Jana Kaźmierczaka w sprawie wprowadzenia regulacji prawnych dotyczących dopuszczalności na rynku polskim produktów posiadających atest UE – do ministra gospodarki (7898), 174) posła Krzysztofa Putry w sprawie gier hazardowych w Polsce – do ministra finansów (7899), 175) poseł Izabelli Sierakowskiej w sprawie sytuacji Gospodarstwa Szklarniowego „Leonów” sp. z o.o. w Niemcach, zagrożonego likwidacją – do ministra rolnictwa i rozwoju wsi (7900), 176) posła Zbigniewa Matuszczaka w sprawie problemów szkolnych dzieci emigrantów wracających do kraju – do ministra edukacji narodowej (7901), 177) posła Zbigniewa Matuszczaka w sprawie pogorszenia się jakości paliw ciekłych na stacjach benzynowych – do ministra gospodarki (7902),

7 178) posła Zbigniewa Matuszczaka w sprawie zaprzestania finansowania przeszczepów przez Ministerstwo Zdrowia – do ministra zdrowia (7903), 179) posła Artura Dunina w sprawie złoża węgla brunatnego „Rogóźno” – do ministra środowiska (7904), 180) posła Przemysława Gosiewskiego w sprawie działań Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi ukierunkowanych na zabezpieczenie interesu producentów wiśni oraz zmian w prawie umożliwiających prowadzenie na małą skalę w gospodarstwach rolnych przetwórstwa roślinnego bez konieczności rejestrowania działalności gospodarczej w tym zakresie – do ministra rolnictwa i rozwoju wsi (7905), 181) poseł Jadwigi Zakrzewskiej w sprawie realizacji zadań w zakresie kontroli i nadzoru nad placówkami opiekuńczo-wychowawczymi – do prezesa Rady Ministrów (7906), 182) poseł Barbary Marianowskiej w sprawie nieobjęcia działaniem ustawy o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego osób represjonowanych poprzez utratę pracy bądź przeniesienie na gorsze lub mniej płatne stanowisko decyzją kierownika zakładu pracy – do ministra sprawiedliwości (7907), 183) posła Romualda Ajchlera w sprawie programu ułatwiającego start młodym rolnikom – do ministra rolnictwa i rozwoju wsi (7908), 184) posła Romualda Ajchlera w sprawie zmian dotyczących rent strukturalnych – do ministra rolnictwa i rozwoju wsi (7909), 185) posła Romualda Ajchlera w sprawie pacjentów powracających do kraju po kilkunastomiesięcznej emigracji – do ministra zdrowia (7910), 186) posła Krzysztofa Putry w sprawie wynagradzania zarządów spółek Skarbu Państwa – do ministra skarbu państwa (7911), 187) poseł Marii Zuby w sprawie jakości badań mammograficznych oraz podjętych przez rząd działań w celu skutecznego wyeliminowania badań na mammografach niegwarantujących rzetelnych wyników i bezpieczeństwa pacjentkom – do ministra zdrowia (7912), 188) posła Łukasza Gibały w sprawie działań podejmowanych przez rząd i poszczególnych ministrów z inicjatywy rządu i premiera, mających na celu otwarcie korporacji zawodowych oraz zmniejszenie liczby zawodów reglamentowanych – do prezesa Rady Ministrów (7913), 189) posła Artura Ostrowskiego w sprawie stopnia wykorzystania przez woj. łódzkie funduszy unijnych – do ministra rozwoju regionalnego (7914), 190) posłów Tadeusza Arkita i Andrzeja Ryszki w sprawie zawieszenia działalności gospodarczej oraz podatku od nieruchomości – do ministra gospodarki (7915), 191) posła Witolda Kochana oraz grupy posłów w sprawie przepisów dotyczących ochrony pracowników korzystających z praw wynikających z rodzicielstwa – do ministra pracy i polityki społecznej (7916), 192) posła Witolda Kochana oraz grupy posłów w sprawie unormowań prawnych regulujących kwestię wydawania przez ZUS interpretacji przepisów dotyczących składek na ubezpieczenia społeczne – do ministra pracy i polityki społecznej (7917), 193) poseł Elżbiety Pierzchały w sprawie zmiany zasad prowadzenia komunikacji kolejowej przez polsko-rosyjskie przejścia graniczne – do ministra infrastruktury (7918), 194) posła Włodzimierza Karpińskiego w sprawie nowych technologii w zakresie tworzenia paliwa – do ministra gospodarki (7919), 195) posła Włodzimierza Karpińskiego w sprawie unormowania sytuacji prawnej posiadaczy przedwojennych papierów wartościowych – do ministra finansów (7920), 196) posła Włodzimierza Karpińskiego w sprawie pogarszającej się sytuacji ekonomicznej rolników z powiatu kraśnickiego – do ministra rolnictwa i rozwoju wsi (7921), 197) posła Włodzimierza Karpińskiego w sprawie sytuacji na rynku pracy w powiecie kraśnickim w związku ze zmniejszeniem zatrudnienia w Fabryce Łożysk Tocznych w Kraśniku – do ministra pracy i polityki społecznej (7922), 198) posła Włodzimierza Karpińskiego w sprawie złej sytuacji w Fabryce Łożysk Tocznych w Kraśniku – do ministra skarbu państwa (7923), 199) posła Włodzimierza Karpińskiego w sprawie zasad przeprowadzania próbnych matur – do ministra edukacji narodowej (7924), 200) posła Włodzimierza Karpińskiego w sprawie funkcjonowania przychodni sportowych – do ministra sportu i turystyki (7925), 201) posła Dariusza Seligi w sprawie planów przekształcenia drogi krajowej nr 8 (popularnej „gierkówki”) w płatną autostradę – do ministra infrastruktury (7926), 202) posła Dariusza Seligi w sprawie zagrożenia dla polskiej gospodarki wywołanego około 90-procentową podwyżką cen prądu dla odbiorców przemysłowych – do prezesa Rady Ministrów (7927), 203) posła Dariusza Seligi w sprawie celu przeprowadzania oraz organizacji lekarskiego egzaminu państwowego – do ministra zdrowia (7928), 204) posła Kazimierza Moskala w sprawie planowanej przez spółkę PKP Cargo SA likwidacji Sekcji Eksploatacji oraz Sekcji Utrzymania i Napraw Taboru Trakcyjnego w Dębicy – do ministra infrastruktury (7929), 205) posła Kazimierza Moskala w sprawie przywrócenia współpracy pomiędzy PKP Cargo a Fabryką Wagonów Gniewczyna – do ministra infrastruktury (7930), 206) posła Kazimierza Moskala w sprawie budowy wielofunkcyjnego centrum kultury, edukacji i rekreacji w Srebrnej Górze – do ministra kultury i dziedzictwa narodowego (7931),

8 207) posła Kazimierza Moskala w sprawie przywrócenia pociągów pospiesznych w Sędziszowie Małopolskim – do ministra infrastruktury (7932), 208) posła Jacka Osucha w sprawie wzrostu cen energii elektrycznej dla przemysłu, co doprowadza do bardzo trudnej sytuacji finansowej przedsiębiorstw na przykładzie Zakładów Górniczo-Hutniczych Bolesław w Bukownie – do ministra gospodarki (7933), 209) posła Jacka Osucha w sprawie zwiększenia wykorzystania bogactw naturalnych w polskiej gospodarce, na przykładzie złóż geotermalnych – do ministra gospodarki (7934), 210) posła Marka Kuchcińskiego oraz grupy posłów w sprawie nieprawidłowości w podziale środków budżetowych będących w dyspozycji wojewody podkarpackiego w 2008 r. – do prezesa Rady Ministrów (7935), 211) posła Andrzeja Kani w sprawie stworzenia programu dotyczącego przeciwdziałania grypie wśród dzieci i młodzieży – do ministra zdrowia (7936), 212) posła Krzysztofa Gadowskiego w sprawie wprowadzenia w oparciu o ukształtowane orzecznictwo sądowe modelowego sposobu załatwiania przez ZUS wniosków o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego za deputat węglowy z tytułu prawa do bezpłatnego węgla dla byłych pracowników przedsiębiorstw robót górniczych oraz w sprawie skierowania do ZUS wytycznych, umożliwiających sprawną i efektywną obsługę osób wnioskujących o wypłatę tego ekwiwalentu – do ministra gospodarki (7937), 213) posła Tomasza Smolarza w sprawie zasiłku pielęgnacyjnego wypłacanego przez ośrodki pomocy społecznej i dodatku pielęgnacyjnego wypłacanego przez ZUS – do ministra pracy i polityki społecznej (7938), 214) posła Tomasza Smolarza w sprawie uregulowania kwestii z zakresu rozliczania dotacji pochodzących z budżetu państwa – do ministra finansów (7939), 215) posła Marka Cebuli w sprawie przyznawania uprawnienia inwalidy wojennego przez oddział ZUS w Zielonej Górze – do ministra pracy i polityki społecznej (7940), 216) posła Zdzisława Czuchy w sprawie uprawnień dla osób działających na emigracji na rzecz suwerennej i niepodległej Polski – do ministra pracy i polityki społecznej (7941), 217) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie przemocy w szkołach – do ministra edukacji narodowej (7942). Interpelacje te – zgodnie z art. 192 ust. 6 regulaminu Sejmu – zostały przekazane adresatom. Jednocześnie informuję, że wpłynęły następujące odpowiedzi: 1) podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych Grażyny Bernatowicz – z upoważnienia ministra – na interpelację posłów Małgorzaty Sadurskiej, Aleksandry Natalli-Świat i Jarosława Zielińskiego w sprawie wycofania skargi na decyzję Komisji Europejskiej dotyczącą UniCredit oraz działań Komisji Europejskiej w sprawie odcinka drogi ekspresowej S8 stanowiącej obwodnicę Augustowa (3452), 2) ministra skarbu państwa Aleksandra Grada na interpelację posła Stanisława Steca w sprawie dostępności TVP-Info dla północnej Wielkopolski (6487), 3) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych Jana Borkowskiego – z upoważnienia ministra – na ponowną interpelację posła Jarosława Matwiejuka w sprawie postępów w prowadzonych rozmowach dotyczących umowy o małym ruchu granicznym z Republiką Białoruś (6608), 4) ministra kultury i dziedzictwa narodowego Bogdana Zdrojewskiego na interpelację posła Jana Kochanowskiego w sprawie budowy nowej siedziby oddziału Telewizji Polskiej SA w Gorzowie Wlkp. (6956), 5) ministra skarbu państwa Aleksandra Grada na interpelację posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie trudnej sytuacji rozgłośni regionalnych PR (7001), 6) ministra skarbu państwa Aleksandra Grada – z upoważnienia prezesa Rady Ministrów – na interpelację posła Lucjana Karasiewicza w sprawie ochrony ekonomicznych interesów Polski przed nierzetelnymi rekomendacjami zagranicznych instytucji finansowych na przykładzie działalności JP Morgan oraz UniCredit Italiano (7131), 7) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia Jakuba Szulca – z upoważnienia ministra – na interpelację poseł Agnieszki Kozłowskiej-Rajewicz oraz grupy posłów w sprawie zakresu nadzoru Ministerstwa Zdrowia wobec aktów prawnych wydawanych przez NFZ (7135), 8) minister pracy i polityki społecznej Jolanty Fedak – z upoważnienia prezesa Rady Ministrów – na interpelację posła Jarosława Sellina w sprawie podpisanej w dniu 19 listopada 2008 r. przez przedstawicieli Rządu Rzeczypospolitej Polskiej i Konferencji Episkopatu Polski doniosłej Deklaracji w Sprawie Polityki Rodzinnej, w zakresie rozwoju świadczeń dla rodzin najuboższych (7176), 9) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji Adama Rapackiego – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Stanisława Rydzonia w sprawie przywrócenia uprawnień do pobierania przez emerytów i rencistów policyjnych równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (7221), 10) podsekretarza stanu w Ministerstwie Nauki i Szkolnictwa Wyższego Witolda Jurka – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Sławomira Kopycińskiego w sprawie finansowania z budżetu państwa wyższego szkolnictwa wyznaniowego Kościoła katolickiego (7288), 11) ministra skarbu państwa Aleksandra Grada na interpelację posła Sławomira Kopycińskiego w sprawie przyczyn powstania tragicznej sytuacji finansowej polskiego przemysłu stoczniowego (7291),

9 12) podsekretarza stanu w Ministerstwie Nauki i Szkolnictwa Wyższego Witolda Jurka – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Krzysztofa Sońty oraz grupy posłów w sprawie zmniejszenia udziału procentowego nakładów na szkolnictwo wyższe w budżecie 2009 r. (7292), 13) podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospodarki Joanny Strzelec-Łobodzińskiej – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Łukasza Zbonikowskiego w sprawie podwyżki cen energii elektrycznej dla odbiorców przemysłowych (7294), 14) podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury Zbigniewa Rapciaka – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Jacka Osucha w sprawie zwiększenia bezpieczeństwa w ciągu drogi krajowej nr 94 w miejscowości Olkusz poprzez m.in. budowę na skrzyżowaniach i przy przejściach dla pieszych sygnalizacji świetlnej (7296), 15) sekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury Tadeusza Jarmuziewicza – z upoważnienia prezesa Rady Ministrów – na interpelację posła Kazimierza Gwiazdowskiego w sprawie trudnej sytuacji Zakładów Naprawczych Taboru Kolejowego SA w Łapach (7299), 16) minister pracy i polityki społecznej Jolanty Fedak na interpelację posła Krzysztofa Brejzy w sprawie spłaty zaległych składek ZUS od kobiet, u których w latach 1999–2006 nastąpił zbieg przepisów ubezpieczeniowych z trzech tytułów: umowy o pracę, urlopu macierzyńskiego lub wychowawczego oraz działalności gospodarczej (7305), 17) podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury Zbigniewa Rapciaka – z upoważnienia ministra – na interpelację posłanek Małgorzaty Sadurskiej i Elżbiety Kruk w sprawie zapowiedzi niedotrzymania terminu zakończenia inwestycji – oddania do użytku drogi krajowej nr 17 (7313), 18) podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospodarki Joanny Strzelec-Łobodzińskiej – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Antoniego Błądka w sprawie negatywnych skutków gospodarczych spowodowanych wzrostem cen energii dla przedsiębiorców od 1 stycznia 2009 r. (7315), 19) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia Marka Twardowskiego – z upoważnienia ministra – na interpelację poseł Małgorzaty Sadurskiej w sprawie równego dostępu pacjentów do leków refundowanych (7324), 20) ministra skarbu państwa Aleksandra Grada na interpelację poseł Małgorzaty Sadurskiej w sprawie budowy elektrowni węglowej w Puławach (7327), 21) ministra skarbu państwa Aleksandra Grada na interpelację posłów Adama Gawędy i Grzegorza Tobiszowskiego w sprawie prawidłowości gospodarowania majątkiem Skarbu Państwa w okresie przemian ustrojowych na przykładzie Rybnickiej Spółki Węglowej i Spółdzielni Mieszkaniowej Orłowiec w Rydułtowach oraz oceny stosowania się spółdzielni mieszkaniowych do obowiązujących przepisów (7330), 22) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych Jana Borkowskiego – z upoważnienia prezesa Rady Ministrów – na interpelację posła Jana Kulasa w sprawie systemu i przyszłego kalendarza prezydencji poszczególnych państw w UE (7341), 23) sekretarz stanu w Ministerstwie Finansów Elżbiety Suchockiej-Roguskiej – z upoważnienia ministra – na interpelację poseł Bożeny Szydłowskiej w sprawie wdrażania i funkcjonowania w samorządach budżetów zadaniowych (7345), 24) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środowiska Bernarda Błaszczyka – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Krzysztofa Putry w sprawie recyklingu pojazdów (7356), 25) sekretarz stanu w Ministerstwie Edukacji Narodowej Krystyny Szumilas – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Zbigniewa Konwińskiego w sprawie ulgowych przejazdów środkami transportu publicznego dla dzieci w wieku przedszkolnym (7357), 26) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej Jarosława Dudy – z upoważnienia ministra – na interpelację posłów Jerzego Szmajdzińskiego i Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie rozwiązań opieki pielęgniarskiej i rehabilitacyjnej w domach pomocy społecznej (7358), 27) podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospodarki Joanny Strzelec-Łobodzińskiej – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Wojciecha Szaramy w sprawie podwyżki cen energii elektrycznej dla odbiorców przemysłowych od 1 stycznia 2009 r. (7366), 28) sekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury Tadeusza Jarmuziewicza – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Bolesława Grzegorza Piechy w sprawie parkingów samochodowych na osiedlach zamkniętych oraz parkingów przy hipermarketach i centrach handlowych (7375), 29) sekretarz stanu w Ministerstwie Finansów Elżbiety Suchockiej-Roguskiej – z upoważnienia ministra – na interpelację posłanek Teresy Piotrowskiej i Krystyny Skowrońskiej w sprawie projektowanej zmiany ustawy o finansach publicznych w zakresie likwidacji gospodarstw pomocniczych (7382), 30) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia Marka Twardowskiego – z upoważnienia ministra – na interpelację poseł Bożeny Kotkowskiej oraz grupy posłów w sprawie uwzględnienia w trakcie prac legislacyjnych nad projektem ustawy o izbach lekarskich postulatów samorządu lekarskiego (7383), 31) minister pracy i polityki społecznej Jolanty Fedak na interpelację posłów Józefa Rackiego i Andrzeja Grzyba w sprawie wprowadzenia w błąd przez ZUS osób będących na urlopie macierzyńskim lub wychowawczym co do opłacania składek na ubezpieczenie społeczne (7384), 32) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia Marka Twardowskiego – z upoważnienia ministra – na interpelację posłów Józefa Rackiego i Andrzeja Grzyba w sprawie wpisania szczepionki przeciw

10 pneumokokom do programu powszechnych szczepień ochronnych na 2009 r. i zagwarantowania na ten cel środków w budżecie Ministerstwa Zdrowia (7386), 33) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji Adama Rapackiego – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Mariusza Błaszczaka w sprawie kłopotów finansowych Policji, Straży Granicznej i Biura Ochrony Rządu (7392), 34) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów Macieja Grabowskiego – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Mieczysława Marcina Łuczaka w sprawie braku obowiązku instalacji kas fiskalnych dla niektórych grup zawodowych, których obroty przekraczają 40 tys. zł (7395), 35) sekretarz stanu w Ministerstwie Edukacji Narodowej Krystyny Szumilas – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Romualda Ajchlera w sprawie zakupu autobusów szkolnych przeznaczonych do przewozu uczniów do szkół (7397), 36) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej Jarosława Dudy – z upoważnienia ministra – na interpelację poseł Joanny Muchy w sprawie nowelizacji ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (7398), 37) podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospodarki Joanny Strzelec-Łobodzińskiej – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Andrzeja Szlachty w sprawie rządowej koncepcji „zeroenergetycznego” wzrostu gospodarczego (7399), 38) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji Adama Rapackiego – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Jacka Pilcha w sprawie nielegalnego przywozu odpadów do Polski (7400), 39) podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury Juliusza Engelhardta – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Andrzeja Szlachty w sprawie sytuacji ekonomicznej spółki PKP Cargo (7401), 40) podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospodarki Joanny Strzelec-Łobodzińskiej – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Andrzeja Szlachty w sprawie programu budowy w Polsce nowych jednostek wytwórczych energii elektrycznej (7402), 41) podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospodarki Joanny Strzelec-Łobodzińskiej – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Andrzeja Szlachty w sprawie nowelizacji prawa w celu ułatwienia budowy przesyłowych sieci energetycznych (7404), 42) sekretarz stanu w Ministerstwie Edukacji Narodowej Krystyny Szumilas – z upoważnienia ministra – na interpelację poseł Ewy Wolak w sprawie zadań edukacyjnych wrocławskiego Centrum Kształcenia Praktycznego (7405), 43) podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury Piotra Stycznia – z upoważnienia ministra – na interpelację poseł Izabeli Katarzyny Mrzygłockiej w sprawie zmiany przepisów dotyczących systemu gospodarowania odpadami komunalnymi (7406), 44) minister pracy i polityki społecznej Jolanty Fedak na interpelację poseł Izabeli Katarzyny Mrzygłockiej w sprawie zaległych składek na ubezpieczenie społeczne kobiet zatrudnionych na umowę o pracę i jednocześnie prowadzących działalność gospodarczą – przebywających na urlopach macierzyńskich lub wychowawczych w latach 1999–2006 (7407), 45) minister rozwoju regionalnego Elżbiety Bieńkowskiej na interpelację posła Waldy Dzikowskiego w sprawie możliwości występowania problemów z zachowaniem trwałości projektów unijnych realizowanych przez przedsiębiorców (7421), 46) podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospodarki Joanny Strzelec-Łobodzińskiej – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Waldy Dzikowskiego w sprawie ustawy o rozwiązaniu kontraktów długoterminowych (7423), 47) minister pracy i polityki społecznej Jolanty Fedak na interpelację posłów Jarosława Pięty, Marka Krząkały i Ryszarda Zawadzkiego oraz grupy posłów w sprawie niejasnych przepisów dotyczących składek odprowadzanych do ZUS przez samotne matki przebywające na urlopach macierzyńskich i wychowawczych w latach 1999–2006 z tytułu pracy na etacie przy jednoczesnym prowadzeniu działalności gospodarczej (7427), 48) podsekretarza stanu w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego Tomasza Merty – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Janusza Mikulicza w sprawie przyznawania dotacji na prace konserwatorskie zabytkom niewpisanym do rejestru zabytków (7429), 49) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów Macieja Grabowskiego – z upoważnienia ministra – na interpelację poseł Bożenny Bukiewicz w sprawie rozporządzenia ministra finansów z dnia 30 grudnia 2008 r. w sprawie wysokości opłaty uiszczanej na rachunek organu podatkowego za udostępnienie informacji komornikom sądowym oraz trybu jej pobierania i sposobu uiszczania (7439), 50) podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury Zbigniewa Rapciaka – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Zdzisława Czuchy w sprawie zakresu stosowania i interpretacji przepisów ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (7446), 51) podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury Juliusza Engelhardta – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Krzysztofa Putry w sprawie funkcjonowania zakładów naprawczych taboru kolejowego (7452), 52) sekretarz stanu w Ministerstwie Edukacji Narodowej Krystyny Szumilas – z upoważnienia ministra – na interpelację poseł Izabeli Kloc w sprawie wyrażenia opinii w ważnych aspektach prawnych i finansowych funkcjonowania rybnickiej edukacji (7468), 53) ministra rolnictwa i rozwoju wsi Marka Sawickiego na interpelację posła Romana Brodniaka w sprawie trudnej sytuacji finansowej Wojewódzkie-

11 go Inspektoratu Ochrony Roślin i Nasiennictwa we Wrocławiu, Oddział Zgorzelec, Delegatura Lwówek Śląski (7479), 54) Głównego inspektora ochrony środowiska Andrzeja Jagusiewicza – z upoważnienia ministra – na interpelację poseł Joanny Muchy w sprawie zanieczyszczania wód Bałtyku przez zakłady produkcyjne (7494), 55) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji Narodowej Zbigniewa Włodkowskiego – z upoważnienia ministra – na interpelację poseł Joanny Muchy w sprawie wczesnego diagnozowania szkolnych problemów uczniów, których jedno lub dwoje rodziców mieszka i pracuje za granicą (7498), 56) podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości Łukasza Rędziniaka – z upoważnienia ministra – na interpelację poseł Joanny Muchy w sprawie uregulowania statusu obecnych asesorów sądowych, którzy utracą prawo do pełnienia czynności sędziowskich (7500), 57) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi Artura Ławniczaka – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Franciszka Jerzego Stefaniuka w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy w ramach działania: Ułatwianie startu młodym rolnikom na uzupełnienie wykształcenia (7513), 58) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych Jana Borkowskiego – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Piotra Babinetza w sprawie osób pracujących sezonowo we Włoszech na podstawie umowy o pracę (7516), 59) ministra kultury i dziedzictwa narodowego Bogdana Zdrojewskiego na interpelację posła Tadeusza Motowidły w sprawie obowiązku opłacania abonamentu RTV przez posiadaczy odbiorników telewizyjnych platform cyfrowych (7530), 60) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi Artura Ławniczaka – z upoważnienia ministra – na interpelację posłów Piotra Tomańskiego i Renaty Butryn w sprawie zmiany niekorzystnych zapisów rozporządzenia ministra rolnictwa i rozwoju wsi z dnia 17 października 2007 r. dotyczącego szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania: Ułatwianie startu młodym rolnikom, objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007–2013 (7544), 61) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji Narodowej Zbigniewa Włodkowskiego – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Tomasza Piotra Nowaka oraz grupy posłów w sprawie rządowego programu wyrównywania szans edukacyjnych dzieci i młodzieży w 2008 r. „Aktywizacja jednostek samorządu terytorialnego i organizacji pozarządowych” (7560), 62) sekretarz stanu w Ministerstwie Edukacji Narodowej Krystyny Szumilas – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Macieja Orzechowskiego oraz grupy posłów w sprawie opłaty stałej za korzystanie z przedszkoli (7563), 63) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi Artura Ławniczaka – z upoważnienia ministra – na interpelację posłów Adama Śnieżka i Kazimierza Gołojucha w sprawie przyznawania pomocy finansowej dla młodych rolników w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007–2013 (7574), 64) podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospodarki Joanny Strzelec-Łobodzińskiej – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Tomasza Piotra Nowaka oraz grupy posłów w sprawie finansowania przez gminy oświetlenia na drogach krajowych, wojewódzkich i powiatowych (7598), 65) ministra skarbu państwa Aleksandra Grada na interpelację posła Arkadiusza Litwińskiego w sprawie objęcia pracowników Porta-Transport sp. z o.o. ustawą o postępowaniu kompensacyjnym w podmiotach o szczególnym znaczeniu dla polskiego przemysłu stoczniowego (7603). Odpowiedzi te – zgodnie z art. 193 ust. 2 regulaminu Sejmu – zostały przekazane posłom. Informuję również, że w regulaminowym terminie nie wpłynęły odpowiedzi na następujące interpelacje: 1) posłów Piotra Tomańskiego i Renaty Butryn w sprawie wprowadzenia regulacji prawnej przyznającej sołectwom, dzielnicom i osiedlom prawo do uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym na zasadach ustalonych w kpa dla organizacji społecznych oraz osiedlom prawo do uczestnictwa przy opiniowaniu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – od ministra infrastruktury (7031) – 36 dni, 2) posła Józefa Piotra Klima w sprawie ujednolicenia orzekania o niepełnosprawności między ZUS i KRUS a Zespołem do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności – od ministra pracy i polityki społecznej (7373) – 6 dni, 3) posła Romana Kaczora w sprawie nowelizacji ustawy Prawo budowlane dotyczącej sporządzenia charakterystyki energetycznej budynku – od ministra infrastruktury (7416) – 4 dni. ZAPYTANIA Informuję, że wpłynęły następujące zapytania: 1) posła Jana Widackiego w sprawie liczby straży gminnych (miejskich) i liczby etatów w tych strażach – do ministra spraw wewnętrznych i administracji (3314), 2) posła Jana Widackiego w sprawie firm ochrony osób i mienia oraz agencji detektywistycznych – do ministra spraw wewnętrznych i administracji (3315), 3) posła Wiesława Janczyka w sprawie zwrotu nadwyżki budżetowej przez wojewodę małopolskiego do budżetu państwa, przeznaczonej na wsparcie wy-

12 konania zadań z zakresu polityki społecznej (pomocy społecznej, ochrony społecznej) – do ministra finansów (3316), 4) posła Andrzeja Orzechowskiego w sprawie możliwości zdawania egzaminu na prawo jazdy w subregionie ełckim – do ministra infrastruktury (3317), 5) posła Piotra Cybulskiego w sprawie nieprawidłowości w zakresie działania podległych wojewodzie dolnośląskiemu urzędników odpowiedzialnych za prowadzenie na terenie woj. dolnośląskiego spraw dyscyplinarnych nauczycieli – do ministra spraw wewnętrznych i administracji (3318), 6) posła Wojciecha Szaramy w sprawie opóźnień w budowie autostrady A1 na odcinku Pyrzowice – Częstochowa – do ministra infrastruktury (3319), 7) posła Krzysztofa Tyszkiewicza w sprawie przeznaczenia na cele nierolnicze gruntów położonych w gminie Świebodzin, w bezpośrednim sąsiedztwie dróg krajowych nr 2 i 3 oraz projektowanej drogi ekspresowej S3 – do ministra rolnictwa i rozwoju wsi (3320), 8) posła Artura Górskiego w sprawie interpretacji niektórych przepisów ustawy Prawo budowlane – do ministra infrastruktury (3321), 9) posła Artura Górskiego w sprawie niemerytorycznych ocen dorobku naukowego pracowników nauki – do ministra nauki i szkolnictwa wyższego (3322), 10) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie problemów zawodu tłumacza przysięgłego – do ministra sprawiedliwości (3323), 11) posła Józefa Rojka w sprawie potrzeby dofinansowania małopolskiej Policji – do ministra spraw wewnętrznych i administracji (3324), 12) posłów Józefa Rojka i Edwarda Czesaka w sprawie rozważanej przez Ministerstwo Sprawiedliwości możliwości przeniesienia siedziby Sądu Rejonowego w Wieliczce oraz Prokuratury Rejonowej w Wieliczce do Skawiny – do ministra sprawiedliwości (3325), 13) poseł Jadwigi Wiśniewskiej w sprawie zapewnienia środków finansowych na realizację remontu IV Komisariatu Policji w Częstochowie oraz budowy Komisariatu Policji w Kłomnicach – do ministra spraw wewnętrznych i administracji (3326), 14) poseł Beaty Bublewicz w sprawie ochrony przedemerytalnej nauczycieli religii – do ministra edukacji narodowej (3327), 15) poseł Beaty Bublewicz w sprawie finansowania oświetlenia dróg krajowych przez samorządy terytorialne – do ministra infrastruktury (3328), 16) posła Romana Koseckiego w sprawie umarzania zaległych należności Skarbu Państwa z tytułu opłat za użytkowanie wieczyste – do prezesa Rady Ministrów (3329), 17) posła Andrzeja Orzechowskiego w sprawie realizacji „Programu rozwoju turystyki w obszarze Kanału Elbląskiego i Pojezierza Iławskiego” – do ministra rozwoju regionalnego (3330), 18) posła Andrzeja Orzechowskiego w sprawie trasy Warszawa – Ełk – do ministra infrastruktury (3331), 19) posłów Sławomira Piechoty i Stanisława Huskowskiego w sprawie zasad i trybu prywatyzacji przedsiębiorstwa Centrala Nasienna sp. z o.o. w Środzie Śląskiej w związku ze stanowiskiem nr XXVI/ 4/08 Rady Miejskiej w Środzie Śląskiej – do ministra skarbu państwa (3332), 20) posła Wiesława Wody w sprawie opieki stomatologicznej nad dziećmi i młodzieżą – do ministra zdrowia (3333), 21) posła Arkadiusza Litwińskiego w sprawie Środkowoeuropejskiego Korytarza Transportowego – do ministra infrastruktury (3334), 22) posła Andrzeja Bętkowskiego w sprawie możliwości podporządkowania pracowników służb konserwatorskich bezpośrednio ministrowi kultury i dziedzictwa narodowego – do ministra kultury i dziedzictwa narodowego (3335), 23) posła Arkadiusza Mularczyka w sprawie sposobu prowadzenia przez Prokuraturę Okręgową w Płocku postępowania przeciwko posłowi na Sejm RP Zbigniewowi Ziobrze (sygn. akt V Ds. 22/08/Sw) – do ministra sprawiedliwości (3336), 24) posła Adama Wykręta w sprawie dofinansowania ze środków Krajowego Funduszu Drogowego remontów dróg krajowych w miastach na prawach powiatu w celu poprawienia ich parametrów nośności do końca 2010 r. zgodnie ze zobowiązaniami Polski związanymi z członkostwem w Unii Europejskiej – do ministra infrastruktury (3337), 25) poseł Danuty Pietraszewskiej w sprawie niewydawania zaświadczeń o uprawnieniu do prowadzenia pojazdów w trakcie oczekiwania na wymianę dokumentu prawa jazdy – do ministra infrastruktury (3338), 26) poseł Alicji Dąbrowskiej w sprawie zawodu masażysty – do ministra zdrowia (3339), 27) posła Stanisława Rydzonia w sprawie obowiązku rejestrowania przez spółdzielnie mieszkaniowe zmian w statucie spółdzielni – do ministra infrastruktury (3340), 28) poseł Beaty Mazurek w sprawie zakończenia budowy Samodzielnego Publicznego Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego w Chełmie – do ministra zdrowia (3341), 29) poseł Beaty Mazurek w sprawie możliwości uzyskania zadośćuczynienia za błędne decyzje administracyjne – do ministra sprawiedliwości (3342), 30) posła Krzysztofa Sońty w sprawie komercjalizacji i komunalizacji Przedsiębiorstwa Państwowej Komunikacji Samochodowej w Radomiu – do ministra skarbu państwa (3343), 31) posła Ryszarda Zawadzkiego w sprawie możliwości przejęcia nieruchomości będących własnością PKP SA przez miasto Wodzisław Śląski – do ministra infrastruktury (3344),

13 32) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie problemów kuratorów sądowych okręgu bydgoskiego – do ministra sprawiedliwości (3345), 33) poseł Alicji Dąbrowskiej w sprawie rozszerzenia kalendarza szczepień w 2009 r. o szczepienia przeciwko ospie wietrznej i pneumokokom – do ministra zdrowia (3346), 34) posła Dariusza Seligi w sprawie przyznania dotacji na budowę sali gimnastycznej w ZSP nr 4 w Piotrkowie Trybunalskim – do ministra finansów (3347), 35) poseł Beaty Mazurek w sprawie planowanej restrukturyzacji Oddziału p.p.u.p. Poczta Polska w Chełmie – do ministra infrastruktury (3348), 36) posła Jana Kulasa w sprawie płatników podatku dochodowego od osób fizycznych w 2009 r. – do ministra finansów (3349), 37) posła Artura Dunina w sprawie realizacji programu pod nazwą „Wzmocnienie bezpieczeństwa zdrowotnego Pacjentów” – do ministra zdrowia (3350), 38) posła Artura Dunina w sprawie tzw. opcji walutowych zabezpieczających kursy walut – do ministra gospodarki (3351), 39) posła Przemysława Gosiewskiego w sprawie trudnej sytuacji Zakładów Metalowych Mesko SA wynikającej z zagrożenia realizacji umów na zakup sprzętu wojskowego przez Wojsko Polskie, w związku z informacjami o planowanym obniżeniu budżetu MON na 2009 r. o dodatkowe 2,5 mld zł – do ministra obrony narodowej (3352), 40) posła Romualda Ajchlera w sprawie dokumentów składanych przy ubieganiu się o rolniczą rentę inwalidzką – do ministra rolnictwa i rozwoju wsi (3353), 41) posła Romualda Ajchlera w sprawie wywiązywania się ze zobowiązań zakładów przemysłu mięsnego – do ministra rolnictwa i rozwoju wsi (3354), 42) posła Tomasza Kuleszy w sprawie środków finansowych przewidzianych w 2009 r. na profilaktykę onkologiczną – do ministra zdrowia (3355), 43) poseł Domiceli Kopaczewskiej w sprawie sytuacji Zakładów Azotowych Anwil SA we Włocławku – do ministra skarbu państwa (3356), 44) posła Włodzimierza Karpińskiego w sprawie przekazania nieruchomości przy ul. Lubelskiej w Puławach na potrzeby Sądu Rejonowego w Puławach – do ministra obrony narodowej (3357). Zapytania te – zgodnie z art. 195 regulaminu Sejmu – zostały przekazane adresatom. Jednocześnie informuję, że wpłynęły następujące odpowiedzi: 1) podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości Zbigniewa Wrony – z upoważnienia ministra – na zapytanie posła Mieczysława Marcina Łuczaka w sprawie zwiększenia sankcji dla rodziców lub opiekunów stosujących przemoc wobec dzieci (3105), 2) ministra obrony narodowej Bogdana Klicha na zapytanie posła Lucjana Karasiewicza w sprawie interpretacji przepisów prawa obowiązujących poborowych roczników starszych niż rocznik 1985 (3113), 3) podsekretarza stanu w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego Tomasza Merty – z upoważnienia ministra – na zapytanie poseł Izabeli Leszczyny w sprawie możliwości udzielenia przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego wsparcia prawnego i finansowego podmiotom będącym czynnymi zabytkami techniki na przykładzie Częstochowskich Zakładów Przemysłu Zapałczanego SA (3118), 4) zastępcy prokuratora generalnego Jerzego Szymańskiego – z upoważnienia prezesa Rady Ministrów – na zapytanie posła Ludwika Dorna w sprawie śledztwa dotyczącego przecieku w tzw. aferze gruntowej (3127), 5) ministra obrony narodowej Bogdana Klicha na zapytanie posła Sławomira Kopycińskiego w sprawie poradzieckiego sprzętu pozostającego na wyposażeniu Polskiej Marynarki Wojennej (3135), 6) minister nauki i szkolnictwa wyższego Barbary Kudryckiej na zapytanie posła Sławomira Kopycińskiego w sprawie listu ministra nauki i szkolnictwa wyższego do ludzi nauki (3138), 7) podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury Zbigniewa Rapciaka – z upoważnienia ministra – na zapytanie posła Pawła Kowala w sprawie inwestycji o nazwie Beskidzka Droga Integracyjna w woj. małopolskim (3142), 8) sekretarza stanu w Ministerstwie Środowiska Stanisława Gawłowskiego – z upoważnienia prezesa Rady Ministrów – na zapytanie posła Pawła Kowala w sprawie zapewnienia w przyszłorocznym budżecie państwa środków na zwiększenie limitów środków finansowych dla Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie (3143), 9) ministra środowiska Macieja Nowickiego – z upoważnienia prezesa Rady Ministrów – na zapytanie posła Pawła Kowala w sprawie budowy zbiornika wodnego w Świnnej Porębie w woj. małopolskim (3144), 10) ministra sportu i turystyki Mirosława Michała Drzewieckiego na zapytanie posła Witolda Kochana w sprawie zmian ustawodawczych umożliwiających organizację rajdów samochodowych w warunkach zimowych (3145), 11) ministra obrony narodowej Bogdana Klicha na zapytanie poseł Mirosławy Masłowskiej w sprawie skargi pracowników wojskowych Poradni Psychologicznej w Szczecinie (3147), 12) minister pracy i polityki społecznej Jolanty Fedak na zapytanie posła Kazimierza Gwiazdowskiego w sprawie zasad naliczania emerytur (3149), 13) podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury Juliusza Engelhardta – z upoważnienia ministra – na zapytanie posła Jacka Osucha w sprawie możliwości przeprowadzenia kompleksowego remontu drogowego przejazdu kolejowego (linia kolejowa nr 62) w ciągu drogi wojewódzkiej nr 783 Olkusz – Miechów, w miejscowości Rabsztyn/Pazurek oraz

14 dokończenia remontu przejazdu w Wolbromiu (3150), 14) podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury Juliusza Engelhardta – z upoważnienia ministra – na zapytanie posła Piotra Cybulskiego w sprawie zasad i przesłanek likwidacji pasażerskich połączeń kolejowych (3153), 15) podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury Olgierda Dziekońskiego – z upoważnienia ministra – na zapytanie posła Kazimierza Gwiazdowskiego w sprawie stosowania przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (3165), 16) podsekretarza stanu w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego Tomasza Merty – z upoważnienia ministra – na zapytanie poseł Bożeny Kotkowskiej w sprawie nielegalnego wyburzenia posesji w Bielsku-Białej przy ul. Olszówki 27 (3169), 17) ministra obrony narodowej Bogdana Klicha oraz zastępcy prokuratora generalnego Jerzego Szymańskiego na zapytanie posła Jana Widackiego w sprawie podejrzenia niezgodnego z prawem wykorzystania Służby Kontrwywiadu Wojskowego w śledztwie (3177), 18) ministra skarbu państwa Aleksandra Grada na zapytanie posła Dawida Jackiewicza oraz grupy posłów w sprawie zarządzenia umożliwiającego mianowanie bez konkursu pracowników Kancelarii Prezesa Rady Ministrów na członków rad nadzorczych państwowych spółek (3179), 19) podsekretarz stanu w Ministerstwie Finansów Katarzyny Zajdel-Kurowskiej – z upoważnienia ministra – na zapytanie posła Andrzeja Walkowiaka w sprawie konieczności utworzenia placówki Banku Gospodarstwa Krajowego w Bydgoszczy (3182), 20) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych Jana Borkowskiego – z upoważnienia ministra – na zapytanie posłów Leny Dąbkowskiej-Cichockiej i Pawła Kowala w sprawie kontrowersyjnej definicji Polski w słowniku UE (3185), 21) ministra środowiska Macieja Nowickiego na zapytanie poseł Beaty Kempy w sprawie skanalizowania wielu gmin z terenu Dolnego Śląska (3186), 22) podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości Łukasza Rędziniaka – z upoważnienia ministra – na zapytanie posła Wiesława Wody w sprawie planu przeniesienia siedziby Sądu Rejonowego z Wieliczki do Skawiny (3191), 23) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji Adama Rapackiego – z upoważnienia ministra – na zapytanie posła Jacka Tomczaka w sprawie wymiany legitymacji policyjnych w Poznaniu (3192), 24) ministra infrastruktury Cezarego Grabarczyka – z upoważnienia prezesa Rady Ministrów – na zapytanie posła Jacka Pilcha w sprawie pełniącego obowiązki dyrektora Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad (3193), 25) podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospodarki Joanny Strzelec-Łobodzińskiej – z upoważnienia ministra – na zapytanie posła Józefa Rojka w sprawie Fabryki Opakowań Kosmetycznych Pollena SA w Łaskarzewie (3197), 26) zastępcy prokuratora generalnego Jerzego Szymańskiego – z upoważnienia ministra – na zapytanie posła Krzysztofa Brejzy w sprawie postępowania o sygn. akt 5 Ds.168/08 prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową Toruń Centrum-Zachód, a wszczętego przez Prokuraturę Rejonową Bydgoszcz Południe (3199), 27) podsekretarza stanu w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego Tomasza Merty – z upoważnienia ministra – na zapytanie poseł Moniki Wielichowskiej w sprawie wsparcia przedsięwzięcia ratowania zabytkowych schodów prowadzących do Bazyliki w Wambierzycach pod nazwą „Wambierzyce, barokowa Bazylika Nawiedzenia NMP: ratowniczy remont schodów zewnętrznych, wejściowych do Bazyliki w Wambierzycach – etap II” (3206), 28) ministra skarbu państwa Aleksandra Grada na zapytanie posła Tomasza Głogowskiego w sprawie przyszłości Nitroergu SA z siedzibą w Bieruniu (3209), 29) minister pracy i polityki społecznej Jolanty Fedak na zapytanie posła Tomasza Garbowskiego w sprawie nowelizacji ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (3213), 30) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środowiska Bernarda Błaszczyka – z upoważnienia ministra – na zapytanie posłów Tadeusza Arkita i Janusza Chwieruta w sprawie jakości powietrza w Małopolsce (3215), 31) ministra sportu i turystyki Mirosława Michała Drzewieckiego na zapytanie posła Krzysztofa Sońty w sprawie rekomendowania Warki na centrum pobytowe jednej z drużyn uczestniczących w Euro 2012 (3216), 32) sekretarza stanu w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego Piotra Żuchowskiego – z upoważnienia ministra – na zapytanie posła Jana Kulasa w sprawie tworzenia i funkcjonowania szkół muzycznych (3220), 33) sekretarz stanu w Ministerstwie Edukacji Narodowej Krystyny Szumilas – z upoważnienia ministra – na zapytanie posłów Tadeusza Arkita i Jana Musiała w sprawie zmian w ustawie o systemie oświaty (3226), 34) ministra sportu i turystyki Mirosława Michała Drzewieckiego na zapytanie posła Sławomira Kopycińskiego w sprawie nieprawidłowości przy budowie krytego toru kolarskiego w Pruszkowie (3227), 35) ministra skarbu państwa Aleksandra Grada na zapytanie posła Sławomira Kopycińskiego w sprawie odwołania prezesa Zarządu Przedsiębiorstwa Eksploatacji Rurociągów Naftowych „Przyjaźń” SA (3230), 36) podsekretarza stanu w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego Tomasza Merty – z upo-

15 ważnienia ministra – na zapytanie posła Sławomira Kopycińskiego w sprawie naruszania przez władze Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego w Lublinie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (3231), 37) podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych Grażyny Bernatowicz – z upoważnienia ministra – na zapytanie posła Sławomira Kopycińskiego w sprawie skandalicznego zachowania się pracowników Instytutu Pamięci Narodowej na konferencji naukowej dotyczącej relacji polsko-słowackich w latach 1938–1948 w Nowym Targu (3233), 38) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji Zbigniewa Sosnowskiego – z upoważnienia ministra – na zapytanie poseł Iwony Guzowskiej w sprawie nowelizacji ustawy o ochronie przeciwpożarowej (3236), 39) podsekretarza stanu w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego Tomasza Merty – z upoważnienia ministra – na zapytanie poseł Izabeli Leszczyny w sprawie opinii prawnej dotyczącej formuły funkcjonowania Muzeum Pro Memoria Edith Stein w strukturach Miejskiego Domu Kultury w Lublińcu (3237), 40) minister pracy i polityki społecznej Jolanty Fedak na zapytanie posła Marka Krząkały w sprawie opłacania składek na ubezpieczenie społeczne w okresie pozostawania kobiety na urlopie macierzyńskim i wychowawczym (3240), 41) podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości Łukasza Rędziniaka – z upoważnienia ministra – na zapytanie posłów Sławomira Piechoty i Stanisława Huskowskiego w sprawie zamiaru likwidacji Wydziału Ksiąg Wieczystych w Głogowie Oddział Zamiejscowy w Górze (3243), 42) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów Andrzeja Parafianowicza – z upoważnienia ministra – na zapytanie posła Wojciecha Wilka w sprawie budowy nowej siedziby Urzędu Skarbowego w Kraśniku (3257), 43) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów Macieja Grabowskiego – z upoważnienia ministra – na zapytanie posła Marka Zielińskiego w sprawie wprowadzenia kas fiskalnych dla lekarzy i adwokatów (3274). Odpowiedzi te – zgodnie z art. 195 regulaminu Sejmu – zostały przekazane posłom. Informuję również, że w regulaminowym terminie nie wpłynęły odpowiedzi na następujące zapytania: 1) posła Kazimierza Gwiazdowskiego w sprawie interpretacji niektórych przepisów ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów – od prezesa Rady Ministrów (3162) – 13 dni, 2) poseł Gabrieli Masłowskiej w sprawie prawa do korzystania z usług lekarskich w czasie trwania spraw sądowych o przywrócenie renty – od ministra pracy i polityki społecznej (3171) – 12 dni, 3) posła Pawła Kowala w sprawie inwestycji o nazwie Beskidzka Droga Integracyjna w woj. małopolskim (wariant III i IV) – od ministra środowiska (3183) – 6 dni, 4) posła Stanisława Witaszczyka w sprawie reformy KRUS – od ministra rolnictwa i rozwoju wsi (3203) – 4 dni, 5) posła Jarosława Rusieckiego w sprawie zaliczenia nauczycielowi pracy w gospodarstwie rolnym do stażu pracy, od którego zależy przyznanie nagrody jubileuszowej – od ministra pracy i polityki społecznej (3217) – 4 dni, 6) posła Jarosława Rusieckiego w sprawie prawa przejścia na wcześniejszą emeryturę w związku z bardzo trudną sytuacją rodzinną – od ministra pracy i polityki społecznej (3218) – 4 dni.

Załącznik nr 2

Teksty interpelacji i zapytań poselskich oraz odpowiedzi na interpelacje i zapytania

INTERPELACJE
Interpelacja (nr 6302) do prezesa Rady Ministrów w sprawie przebiegu prac rządowych nad projektem ustawy o funduszach dożywotnich emerytur kapitałowych – ponowna Szanowny Panie Premierze! W dniu 6 listopada 2008 r. grupa posłów złożyła interpelację w sprawie przebiegu prac rządowych nad projektem ustawy o funduszach dożywotnich emerytur kapitałowych. Udzielona odpowiedź nie odniosła się wprost do zadanych wówczas bardzo konkretnych pytań. Decyzja o tym, kto będzie mógł zarządzać funduszami dożywotnich emerytur kapitałowych – a więc docelowo kwotą wg obecnych wartości ok. 600 mld zł – ma kluczowe znaczenie zarówno dla milionów przyszłych emerytów indywidualnie, jak i dla naszej gospodarki jako całości. Fakt, że podjęta została w sposób nagły w trakcie prac nad stosownym projektem rządowym budzi nasze obawy. Ponownie pragniemy wskazać, że umożliwienie powszechnym towarzystwom emerytalnym tworzenia funduszy emerytur kapitałowych bardzo poważnie ograniczy konkurencję – jest więc rozwiązaniem ewidentnie szkodliwym. Dlatego raz jeszcze prosimy o konkretną odpowiedź na następujące pytania, prosząc jednocześnie o niepowtarzanie treści zawartych w odpowiedzi na naszą interpelację z listopada ub. r.: 1. Kto imiennie i kiedy oraz na podstawie jakich argumentów podjął decyzję o wprowadzeniu do projektu z dnia 22 lipca 2008 r. możliwości tworzenia funduszu przez powszechne towarzystwo emerytalne? 2. Czy i jaką rolę w powstawaniu tej ustawy odegrała Izba Gospodarcza Towarzystw Emerytalnych wraz z jej prezesem? Czy wśród osób doradzających administracji rządowej, odpłatnie lub bezpłatnie, w sprawie tej ustawy były osoby wykonujące w 2008 r. na rzecz tej izby pracę lub odpłatne usługi? 3. Czy ktokolwiek – a jeżeli tak, to kto – z osób odpowiedzialnych za przygotowanie tej ustawy spotykał się dwustronnie z przedstawicielami tej izby? Czy spotkania te miały charakter oficjalny – sporządzono po nich notatkę lub inną formę dokumentu pisemnego – czy też nieoficjalny? Czy któreś z tych spotkań odbyło się poza siedzibą urzędu – jeśli tak, to gdzie? Z poważaniem Poseł Anna Bańkowska oraz grupa posłów Warszawa, dnia 11 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7158) do prezesa Rady Ministrów w sprawie opóźnień w realizacji projektu przekopu na Mierzei Wiślanej – ponowna Szanowny Panie Premierze! W dniu 18 grudnia 2008 r. złożyłem na ręce marszałka Sejmu interpelację poselską skierowaną do Pana Premiera w sprawie opóźnień w realizacji projektu „Budowa kanału żeglugowego przez Mierzeję Wiślaną”. Muszę stwierdzić, że odpowiedź ministra Cezarego Grabarczyka na powyższą interpelację jest niezadowalająca. Nie zawiera konkretnych odpowiedzi na moje pytania skierowane do Pana Premiera. Nie wynika z niej troska o rozwój gospodarczy subregionu elbląskiego posiadającego kapitalne połączenie dla kontaktów tranzytowych transportem wodnym o małym tonażu na obszar całego Bałtyku oraz obwodu kaliningradzkiego. Z tym ostatnim może być prowadzona na dużą skalę wymiana towarowa, do której są gotowi partnerzy po obu stronach granicy. Otwarcie portu Elbląg na Morze Bałtyckie pozwoli wykorzystać Elblągowi znacznie rozbudowany potencjał portowy, a ponadto otworzyć Zalew Wiślany dla potrzeb turystyki bałtyckiej. Jak już sygnalizowałem w mojej interpelacji, wykorzystaniem portu Elbląg zainteresowani są partnerzy z Ukrainy i Białorusi, co będzie wiązało się z aktywizacją całej „ściany wschodniej”.

17 Tymczasem minister Grabarczyk skoncentrował się na sprawach drobnych, mało istotnych dla przedmiotu sprawy, choć niewątpliwie wymagających w procesie inwestycyjnym rozstrzygnięcia. Odpowiedź stanowi właściwie zbiór cytatów ze studium wykonalności i raportu o wpływie inwestycji na środowisko. Nie wspomina natomiast, że podstawowy dokument, z którego obficie się cytuje, zawiera jednoznacznie pozytywną ocenę omawianego przedsięwzięcia inwestycyjnego. Pragnę zauważyć, w świetle tego co wyżej podkreśliłem, że informacja ministra infrastruktury jest sporządzona wybiórczo i to wyłącznie pod kątem środowiska. Jest oczywiste, że Mierzeja Wiślana leży w obszarze objętym programem Natura 2000. Tego się zmienić nie da. Istnienie obszaru Natura 2000 nie może przesądzać o zaniechaniu budowy kanału. Pragnę zwrócić uwagę, że cały obszar polskiego wybrzeża znajduje się w strefie Natury 2000 i rząd realizuje bądź będzie realizował tam ważne dla kraju inwestycje. Sądzę, że taką rangę ma również budowa kanału przez Mierzeję Wiślaną. Przypomnę raz jeszcze, że z dotychczas opracowanych dokumentów nie wynikało, aby uwarunkowania środowiskowe dyskwalifikowały budowę kanału. W niektórych przypadkach będą nawet, w wyniku zrealizowanej inwestycji, pozytywne efekty ekologiczne i społeczne. Jest nim bez wątpienia poprawa bezpieczeństwa przeciwpowodziowego Żuław. Zdaniem specjalistów kanał może odprowadzić do Bałtyku nadmiar wód z południowo-zachodniej części Zalewu Wiślanego spiętrzonych wskutek niekorzystnych, długotrwałych wiatrów. Zjawisko spiętrzenia wód Zalewu Wiślanego występuje stosunkowo często i stanowi ogromne zagrożenie dla całych Żuław, nie wyłączając powodzi. Kolejnym efektem będzie także ograniczenie zagrożeń dla środowiska ekologicznego wskutek skrócenia drogi wodnej, m.in. zmniejszenie ilości spalin, hałasu, zmętnienia wody itp. Nastąpi to w wyniku skrócenia dróg wodnych o ok. 90 km, w tym na Zalewie Wiślanym o 45 km. Zauważa się natomiast próby oddalenia w czasie przez rząd Pana Premiera realizacji tej inwestycji. Jest to przedmiotem ostrej krytyki w mediach i rodzi niezadowolenie społeczeństwa naszego regionu oczekującego jak najszybszej budowy kanału zgodnie z decyzją z dnia 13.11.2007 r. oraz przyjętą przez rząd Pana Premiera strategią rozwoju portów morskich do roku 2015. Fakt, że decyzja o odjęciu budowy kanału została podjęta przez poprzedni rząd, nie powinien mieć żadnego znaczenia dla realizacji tego ważnego zadania. Przesłanką nadrzędną powinien być istotny interes regionu, w tym aktywizacja gospodarcza najbardziej zaniedbanego i będącego w najgorszej sytuacji ekonomicznej obszaru od Wisły na wschód (Żuławy, Warmia i Mazury). Reasumując, oczekuję od rządu jednoznacznej odpowiedzi, czy odwlekana decyzja o podjęciu budowy kanału przez Mierzeję Wiślaną oznacza jedynie maskowanie negatywnej decyzji w tej sprawie, czy też zaistniała zwłoka wynika z powodów technicznych a pozytywne stanowisko rządu z 13 listopada 2007 r. zostanie utrzymane. Z poważaniem Poseł Leonard Krasulski Elbląg, dnia 9 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7728) do ministra obrony narodowej w sprawie utrzymywania przez finansowanie z budżetu Ministerstwa Obrony Narodowej Wojskowego Instytutu Medycyny Lotniczej jako autentycznej fikcji medycznej Fakt, iż obecny kryzys finansowy dotknął także wojskową służbę zdrowia, nie stanowi żadnej tajemnicy. Po głębokiej analizie oraz wielu spotkaniach poselskich mogę z całą mocą i odpowiedzialnością stwierdzić, iż wojskowa służba zdrowia jest całkowicie niewydolna. Stan ten spowodowany jest nie tylko brakiem środków finansowych, ale w przeważającej mierze jego niereformowalnością, „skostniałymi” strukturami, a w rzeczywistości utrzymywaniem i finansowaniem fikcji medycznych, którym tak na prawdę nikt nie może, a właściwie nie chce się bliżej przyjrzeć. Na ten fakt zwraca mi częstokroć uwagę samo środowisko medyczne. Sprawa dotyczy funkcjonowania Wojskowego Instytutu Medycyny Lotniczej w Warszawie. Funkcjonowanie tego instytutu opiera się przede wszystkim na posiadaniu tzw. wirówki przeznaczonej do badań pilotów wojskowych. Stanowi to jedynie znikomą część zadań WIML. Do głównych zadań należy leczenie osób spoza wojska, i to z zastosowaniem procedur wysokospecjalistycznych. Zdarzały się przypadki, gdzie w WIML hospitalizowane były osoby ze zorganizowanych grup przestępczych. Obecny komendant WIML od kilku lat usilnie poszukuje wsparcia u polityków na terenie Sejmu RP (o czym pisałem w ubiegłej kadencji Sejmu). Niebagatelne kwoty obciążające budżet resortu obrony narodowej dotyczą bardzo częstych wyjazdów zagranicznych komendanta WIML, a także wynagrodzeń członków Rady Naukowej WIML – która w dużej mierze stanowi fikcję naukową, o czym informował mnie licznie personel instytutu. W związku z powyższym uprzejmie proszę o ustosunkowanie się do następujących kwestii: — Ilu na przestrzeni lat 2007–2008 hospitalizowanych było w WIML żołnierzy zasadniczej służby wojskowej, podoficerów oraz oficerów młodszych?

18 — Czy codziennie odbywają się badania pilotów na urządzeniach, tzw. wirówka? — Czy w WIML funkcjonują wojskowe komisje lekarskie? — Ile osób spoza wojska leczyło się łącznie (tzn. w przychodni i było hospitalizowanych) na przestrzeni lat 2006–2008? — Dlaczego dostęp do WIML dla żołnierzy (poza protekcją) jest niemożliwy? — Ile dokładnie wynoszą koszty wyjazdów i pobytów za granicą komendanta WIML na przestrzeni lat 2006–2008? — Jakimi konkretnymi osiągnięciami mającymi realne zastosowanie w medycynie lotniczej i innych dziedzinach medycyny mogą poszczycić się członkowie Rady Naukowej WIML na przestrzeni lat 2007– –2008? — Ile wynosiły na przestrzeni lat 2006–2008 kwoty uposażeń (jednostkowo i ogółem) członków Rady Naukowej WIML? — Czy utrzymywanie nadal obiektu służącego w przeważającej mierze osobom spoza wojska, a finansowanego ze środków resortu obrony narodowej, to nie jaskrawy przejaw niegospodarności i patologii? — Czy nie słuszne byłoby przekazanie tzw. wirówki do badań pilotów np. Wojskowemu Instytutowi Medycznemu w Warszawie, co wzmocniłoby medycznie tę placówkę i stworzyłoby jeden prężny ośrodek medyczny? — Jakie wobec przytoczonych powyżej kwestii zamierza Pan Minister podjąć kroki w celu odchudzenia biurokracji oraz przybliżenia wojskowej służby zdrowia żołnierzom faktycznie potrzebującym tej opieki? Poseł Mirosław Pawlak Warszawa, dnia 6 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7729) do ministra obrony narodowej w sprawie funkcjonowania oddziałów specjalnych Żandarmerii Wojskowej Przyjęcie Polski do struktur Paktu Północnoatlantyckiego NATO uwarunkowane było m.in. likwidacją na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wojsk wewnętrznych. Takiej struktury Sił Zbrojnych nie przewiduje również Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Jednakże, w wyniku bałaganu organizacyjnego przy tworzeniu struktur Żandarmerii Wojskowej, ówczesny jej dowódca utworzył trzy oddziały specjalne tej struktury. Kilka razy zwracałem się do Sztabu Generalnego Wojska Polskiego oraz do Departamentu Prawnego Ministerstwa Obrony Narodowej o podanie podstawy prawnej, a także zakresu przedmiotowego działania tychże oddziałów, lecz ku mojemu zdziwieniu nikt jednoznacznie nie potrafił mi wskazać celu ani ich zadań. Wątpiono także, czy są to struktury należycie prawnie umocowane i do jakich konkretnych zadań są przeznaczone oraz na wypadek jakich sytuacji mogą zostać użyte. Na pewno nie jest to stricte policja wojskowa. W związku z powyższym uprzejmie proszę o ustosunkowanie się do następujących kwestii: — Czy wobec galopującego kryzysu dotykającego w olbrzymiej mierze resort obrony narodowej funkcjonowanie oddziałów specjalnych Żandarmerii Wojskowej znajduje swoje uzasadnienie? — Czy oddziały specjalne Żandarmerii Wojskowej jako najlepiej uzbrojona i doposażona formacja Sił Zbrojnych RP spełniają zadania wynikające wprost z ustawy o Żandarmerii Wojskowej i wojskowych organach porządkowych, np.: z zakresu prewencji i czynności dochodzeniowych? — Czy oddziały specjalne Żandarmerii Wojskowej traktowane są jako „ciche” wojska wewnętrzne i rząd będzie mógł ich użyć przeciwko innym rodzajom Sił Zbrojnych RP albo do tłumienia wystąpień ludności cywilnej? — Czy wobec faktu mających się zmniejszać i ograniczać zagranicznych misji wojskowych istnieje uzasadniony cel posiadania przez Polskę aż tak dużej liczby żołnierzy pełniących służbę w oddziałach specjalnych Żandarmerii Wojskowej? — Czy wystawianie wspólnych patroli na ulicach polskich miast, składających się z żołnierzy oddziałów specjalnych Żandarmerii Wojskowej oraz Policji, ma stanowić grozę dla obywateli i być wyrazem siły państwa? — Jaka jest liczba żołnierzy pełniących służbę w tej formacji i jakie generuje to koszty (w skali roku) zarówno dla stacjonujących w kraju, jak i biorących udział w misjach zagranicznych? Poseł Mirosław Pawlak Warszawa, dnia 6 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7730) do ministra obrony narodowej w sprawie powierzenia organom Żandarmerii Wojskowej prawa kontroli i weryfikacji oświadczeń majątkowych składanych przez żołnierzy zawodowych Sił Zbrojnych RP oraz pracowników wojska Od pewnego okresu czasu napływają od kadry zawodowej Sił Zbrojnych RP oraz pracowników wojska informacje kwestionujące zasadność powierzenia or-

19 ganom Żandarmerii Wojskowej prawa kontroli i weryfikacji składanych oświadczeń majątkowych. Żaden z podmiotów nie kwestionuje – co do zasady – potrzeby i konieczności wywiązywania się z tego obowiązku. Żołnierze zawodowi oraz pracownicy wojska w swoim postępowaniu powinni być w pełni przejrzyści, co w rezultacie w podejmowanych przez nich decyzjach winno być poza wszelkim podejrzeniem, a ich dochody w pełni przejrzyste i transparentne. Jednakże powierzenie zadań kontrolnych i weryfikacyjnych oświadczeń majątkowych przez policję wojskową – Żandarmerię Wojskową budzi wiele zastrzeżeń oraz pozostaje w jaskrawej sprzeczności co do ducha ustawy o Żandarmerii Wojskowej i wojskowych organach porządkowych. Żandarmeria Wojskowa w wykonywaniu swych ustawowych obowiązków, tj. prewencyjnych, dochodzeniowo-śledczych, nie została w żaden sposób na mocy przepisów ustawy wyposażona w kompetencje uprawniające ją do badania, kontroli i weryfikacji oświadczeń majątkowych. Również w tej kwestii zgłasza uwagi i swój niepokój Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, nie znajdując żadnych racji ani podstaw, aby organowi powołanemu do ścigania przestępstw wojskowych powierzone zostały te zadania. Podobnego obowiązku ustawodawca nie nałożył także na Policję. Zadania te winno wykonywać w imieniu ministra Biuro do Spraw Procedur Antykorupcyjnych w Ministerstwie Obrony Narodowej. W związku z powyższym uprzejmie proszę o ustosunkowanie się do następujących kwestii: — Czy zdaniem Pana Ministra obecny stan faktyczny, tak bardzo krytykowany przez kadrę zawodową i pracowników wojska, jest zgodny z obowiązującym stanem prawnym? — Czy nie logiczne byłoby (jak postuluje kadra zawodowa) powierzenie rzeczonych zadań z zakresu deponowania, badania oraz weryfikacji składanych oświadczeń majątkowych Biuru do Spraw Procedur Antykorupcyjnych? — Kto bada oświadczenia majątkowe składane przez kadrę Żandarmerii Wojskowej – czy są to tzw. samobadania na zasadzie układów koleżeńskich? — Co dzieje się w przypadku złożenia niezgodnego z prawdą oświadczenia majątkowego dotyczącego żołnierza Żandarmerii Wojskowej? — Kto i w jakim trybie pociąga takiego żołnierza do odpowiedzialności? — Jakie konkretne działania zamierza podjąć Pan Minister w celu doprowadzenia do sytuacji, gdzie organ powołany do ścigania przestępstw, tj. Żandarmeria Wojskowa, nie będzie uwikłany w dodatkowe, niepotrzebne, a budzące dużo kontrowersji czynności administracyjne? Poseł Mirosław Pawlak Warszawa, dnia 6 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7731) do ministra obrony narodowej w sprawie nieprawidłowości przy nadawaniu pracownikom wojska przydziałów mobilizacyjnych do obsady stanowisk służbowych i pracowniczych określonych w etatach instytucji i jednostek wojskowych na czas wojny Przeprowadzona z inicjatywy własnej Najwyższej Izby Kontroli kontrola stwierdziła szereg istotnych nieprawidłowości w zakresie przydziału oraz procedur przy nadawaniu przydziałów mobilizacyjnych na czas wojny. Sprawa ma istotne znaczenie zważywszy na funkcjonowanie systemu mobilizacji w zakresie zabezpieczenia kadrowego instytucji i jednostek wojskowych. Powyższe może w istotny sposób uniemożliwić realizację zadań Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej na wypadek wojny. W związku z powyższym uprzejmie proszę o ustosunkowanie się do następujących kwestii: — Czy trwająca permanentnie od kilku lat restrukturyzacja Sił Zbrojnych RP w istotny sposób uniemożliwia spełnienie wymogu nadawania pracowniczych przydziałów mobilizacyjnych? — Czy w chwili obecnej istnieją znaczne trudności z pozyskaniem osób o wyjątkowych kwalifikacjach i jakie? — Czy resort obrony narodowej przeprowadza okresowe przeglądy wykazu osób posiadających kwalifikacje umożliwiające im prawidłowe wykonywanie obowiązków w etatach „W”? — Co legło u podstaw niepełnego ukompletowania jednostek w zakresie przydziałów mobilizacyjnych oraz pracowniczych przydziałów mobilizacyjnych? — Dlaczego naruszane są przepisy i procedury w zakresie nadawania przydziałów? — Dlaczego w wielu przypadkach nie zostały przeprowadzone postępowania sprawdzające w stosunku do osób mających nadane przydziały na stanowiska związane z dostępem do informacji niejawnych? — Dlaczego w wielu przypadkach brak jest oznaczenia terminu stawiennictwa pracownika do jednostki wojskowej w razie ogłoszenia mobilizacji lub w czasie wojny? — Dlaczego nieoznaczone zostały stanowiska lub funkcje, na które nadany został przydział mobilizacyjny? — Jakie konkretne zaniedbania bądź zaniechania przypisać należy szefowi Sztabu Generalnego WP w związku z brakiem szkoleń żołnierzy rezerwy, szczególnie w deficytowych specjalnościach wojskowych, oraz wobec braku zapewnienia sprzętu niezbędnego do prowadzenia ćwiczeń, w szczególności w zakresie ochrony przed bronią masowego rażenia?

20 — Czy szefowie WSzW utrzymują należycie stałą gotowość bojową i mobilizacyjną w podległych instytucjach wojskowych? Poseł Mirosław Pawlak Warszawa, dnia 9 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7732) do ministra obrony narodowej w sprawie wykonywania przepisów ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej Ustawa z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej szczegółowo reguluje i normuje zasady przydziału kwater mieszkalnych jako lokali mieszkalnych przeznaczonych wyłącznie na zakwaterowanie żołnierzy służby stałej. Rozporządzenie ministra obrony narodowej z dnia 13 czerwca 2005 r. w sprawie gospodarowania lokalami mieszkalnymi przez Wojskową Agencję Mieszkaniową określa między innymi kwestię otrzymywania należności pieniężnych lub rzeczowych po zakończeniu pełnienia zawodowej służby wojskowej. W ostatnim okresie czasu wielu żołnierzy zawodowych zaniepokojonych jest faktem braku aktów wykonawczych do niniejszej ustawy. W związku z powyższym uprzejmie proszę o ustosunkowanie się do następujących kwestii: — W jakich przypadkach i na jakich zasadach uprawniony żołnierz może otrzymać lokal zamienny? — Jaki jest konkretny tryb otrzymywania odprawy mieszkaniowej? — Jak dosłownie rozumieć należy „nieodpłatne przeniesienie własności lokalu mieszkalnego z oferty Agencji, niebędącego lokalem zamiennym”? — Czy wobec galopującego kryzysu gospodarczego w roku 2009 nie wystąpi sytuacja braku możliwości wypłaty z tytułu realizacji odprawy mieszkaniowej w formie finansowej? — Wobec braku rozporządzenia MON jak należy rozumieć i jaki tryb stosować w kwestii przeniesienia własności działki oraz wypłaty i zabezpieczania zaliczek, o których mowa w art. 44 ust. 5 pkt 1? — Jak wobec braku rozporządzenia MON do rzeczonej ustawy rozumieć należy realizację rzeczowych form odprawy mieszkaniowej, o których mowa w ust. 5 pkt 2 i 4? Poseł Mirosław Pawlak Warszawa, dnia 9 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7733) do ministra sprawiedliwości w sprawie nieprzestrzegania oraz nieznajomości przepisów prawa, zdaniem posła, przez prokuratorów wojskowych Art. 20 ustawy z dnia 9 maja 1996 r. o wykonywaniu mandatu posła i senatora (według stanu prawnego na dzień 20 września 2007 r.): poseł w wykonywaniu swoich obowiązków ma prawo podjąć interwencję, jak również zaznajamiać się z tokiem rozpatrywanej sprawy. Ust. 2 tegoż artykułu traktuje, iż organy, wobec których poseł podjął interwencję, są obowiązane najpóźniej w ciągu czternastu dni powiadomić posła o stanie rozpatrywania sprawy i w terminie uzgodnionym z posłem ostatecznie ją załatwić. Poseł nie może być zobowiązany do udzielania informacji o osobie, która przekazała mu informacje lub przedstawiła opinię. Również w stosunku do posłów nie ma zastosowania przepis art. 163 Kodeksu postępowania karnego. Niestety, najwyraźniej przepisy te nie mają odniesienia ani zastosowania do prokuratorów wojskowych jednostek prokuratury, a także w stosunku do osoby zastępcy prokuratora generalnego – naczelnego prokuratora wojskowego. Jako dowód na potwierdzenie stawianej tezy o nieprawidłowościach przy rozpatrywaniu spraw przekazanych przez posłów na Sejm pozwalam sobie przytoczyć kilka jaskrawych przykładów. W dniu 14 lipca 2008 r. przekazałem pismo poselskie wskazujące na możliwość popełnienia przestępstwa przez oficera WP na szkodę podwładnych żołnierzy. Sprawa dotyczyła nagrania zamieszczonego na portalu internetowym w bulwersującej sprawie ubliżania żołnierzom. Poproszony przeze mnie żołnierz niezawodowy (w stopniu kaprala) w ciągu czterech godzin jednego dnia w szczegółach ustalił nazwę jednostki, rodzaj Sił Zbrojnych i nazwisko rzeczonego oficera, z czego wynikało dobitnie, iż sprawa powinna podlegać rozpoznaniu przez Wojskową Prokuraturę Garnizonową w Szczecinie. Natomiast to samo ustalenie naczelnemu prokuratorowi wojskowemu (w stopniu pułkownika) zajęło, bagatela, 14 dni i do dziś nie wiadomo, dlaczego przekazał on tę sprawę do prowadzenia Wojskowej Prokuraturze Garnizonowej w Łodzi, gdzie ta jednostka nigdy nie stacjonowała i nie stacjonuje. Zauważam, iż od dnia 14 lipca 2008 r. do chwili obecnej włącznie nie zostałem poinformowany o toku rozpatrywania sprawy ani też o sposobie jej zakończenia. Najwyższe moje zdziwienie wywołało postępowanie wojskowego prokuratora okręgowego w Warszawie, który wezwał mnie do stawiennictwa w celu przesłuchania w charakterze świadka oraz złożenia

21 zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa jako pokrzywdzonego i sporządzenia wniosku o ściganie. O sprawie tej informowałem pisemnie pana ministra w złożonym w dniu 30 stycznia 2009 r. piśmie. Opisane powyżej przykłady dobitnie dowodzą bądź nieudolności, bądź nieznajomości przez prokuratorów wojskowych podstawowych przepisów prawa, przez co w sposób jaskrawy ośmieszają polski wymiar sprawiedliwości. W związku z powyższym uprzejmie proszę o ustosunkowanie się do następujących kwestii: — Czy posłowie na Sejm RP, którzy powzięli informacje w wyniku interwencji składanych przez obywateli skarg lub informacji, w przypadku przekazania ich prokuratorom wojskowym sami muszą być wzywani i zobowiązani do ujawniania informacji o tych osobach? — Czy posłowie na Sejm w przypadkach określonych, jak wyżej, mają obowiązek składać zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa oraz składać wniosek o ściganie, skoro sami nie byli świadkami zdarzeń, a ich wiedza pochodzi jedynie z relacji osób zgłaszających określoną interwencję? — Czy prokuratorów wojskowych obowiązują terminy ustawowe, w tym i kodeksowe, czy stosowana jest tutaj dowolność? — Czy w jednostkach organizacyjnych prokuratur wojskowych organizowane są szkolenia z zakresu obowiązujących ogólnie przepisów prawa? — Skoro poseł na Sejm RP występuje do prokuratora wojskowego z przekazaniem sprawy, to jak może być świadkiem zdarzenia lub tym bardziej złożyć wniosek o ściganie, skoro to właśnie na organach prokuratury ciąży ustawowy obowiązek przeprowadzenia zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania karnego postępowania sprawdzającego, w wyniku którego to prokurator, a nie poseł na Sejm podejmuje decyzję o wszczęciu postępowania przygotowawczego bądź wydaje postanowienie o odmowie jego wszczęcia? — Czy w stosunku do posłów na Sejm RP ma zastosowanie przepis art. 163 Kodeksu postępowania karnego; — Czy nieudolne bądź celowe, zamierzone postępowanie prokuratorów wojskowych ma na celu wprost zniechęcenie posłów na Sejm RP do występowania i podejmowania spraw trudnych lub dla Sił Zbrojnych RP niewygodnych? — Jakie konkretnie energiczne działania zamierza podjąć Pan Minister w celu wyeliminowania opisanych, a bulwersujących sytuacji niejednokrotnie uniemożliwiających i zniechęcających posłów na Sejm RP do podejmowania interwencji? — Czy przewiduje Pan Minister w najbliższym czasie dokonanie zmian organizacyjno-personalnych (wspólnie z ministrem obrony narodowej) w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury? Poseł Mirosław Pawlak Warszawa, dnia 9 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7734) do ministra zdrowia w sprawie zamieszczenia na liście leków refundowanych długo działających analogów insuliny W Polsce w obecnym czasie choruje na cukrzycę 2,5 mln osób, wszystkie te osoby pozbawione są najskuteczniejszej metody leczenia długo działającymi analogami insuliny. Cukrzyca jest chorobą przewlekłą, wyniszczającą i pochłaniającą koszty związane z dużym nasileniem powikłań, niestety tylko nielicznych stać na zakup nowoczesnych leków. Analogi insuliny pozwalają chorym na cukrzycę prowadzić normalne, aktywne życie. Dlatego w większości krajów UE leki te są w znacznym stopniu refundowane. Analogi insuliny długodziałające naśladują fizjologiczne wydzielanie insuliny przez trzustkę. Pacjenci pozbawieni dobrego leczenia narażeni są na częste wizyty u lekarzy specjalistów ze względu na problemy ze wzrokiem, choroby nerek, zgorzele i amputacje kończyn dolnych, nasilenie choroby niedokrwiennej serca czy udaru mózgu. Problem stanowi również mała ilość poradni zajmujących się typowymi dla osób chorych na cukrzycę schorzeniami. Cukrzyca skraca życie chorych średnio o 15 lat. Tworząc listę leków refundowanych, należy pamiętać o konstytucyjnym obowiązku oraz Europejskiej Karcie Praw Pacjenta, które gwarantują zapewnienie obywatelom dostępu do opieki zdrowotnej i prawa do ochrony zdrowia. W związku z tym mam do Pani Minister następujące pytania: 1. Czy planuje Pani Minister wpisanie na listę leków refundowanych długo działających analogów insuliny? 2. Czy ministerstwo bierze pod uwagę zwiększenie ilości poradni zajmujących się leczeniem powikłań naczyniowych typowych dla cukrzycy? Z poważaniem Poseł Teresa Piotrowska Warszawa, dnia 3 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7735) do ministra spraw wewnętrznych i administracji w sprawie zagrożeń wynikających z zadłużeń komisariatów Policji oraz braku środków na ich sprawne funkcjonowanie Sprawne funkcjonowanie komend miejskich odgrywa kluczową rolę w zapewnieniu społeczeństwu

22 odpowiedniego bezpieczeństwa. Niestety zaległości w płatnościach, jakie posiadają jednostki policyjne, uniemożliwiają sprawne funkcjonowanie jednostek. Długi te narastały m.in. poprzez różnego rodzaju inwestycje – budowę nowych komisariatów oraz odrestaurowanie starych siedzib. Kierownictwo komend negocjuje z wykonawcami, aby nie naliczano odsetek spowodowanych opóźnieniem regulowania należności. Nie wiadomo obecnie, czy zaległości uda się utrzymać na dotychczasowym poziomie. Niezagrożona są terminowe wypłaty wynagrodzeń, nie obejdzie się jednak bez sporych oszczędności. Między innymi w wydatkach rzeczowych – zakupy nowego sprzętu komputerowego czy urządzeń łącznościowych itp. Niepokój służb mundurowych budzą zapowiedzi na temat przejścia na emeryturę po przepracowaniu minimum 25 lat, a nie jak do tej pory 15 lat. W opinii Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów bardzo prawdopodobne jest, iż z chwilą wejścia w życie tego przepisu około 33–35 tys. policjantów w Polsce od razu podejmie decyzję o zwolnieniu ze służby, czego efektem może być znaczna destabilizacja porządku publicznego i paraliż państwa. W związku z tym mam do Pana Ministra następujące pytania: 1. Czy nie obawia się Pan Minister zmniejszenia skuteczności interwencji policji z powodu braku środków finansowych? 2. Czy ministerstwo planuje podjąć działania prowadzące do zmniejszenia ilości funkcjonariuszy, którzy skorzystają z możliwości zwolnienia ze służby? 3. Czy Pan Minister rozważa wprowadzenie programu, który pozwoli komisariatom utrzymać zaległości na dotychczasowym poziomie? Z poważaniem Poseł Teresa Piotrowska Warszawa, dnia 2 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7736) do ministra zdrowia w sprawie niepokojących wyników kontroli urządzeń mammograficznych w woj. kujawsko-pomorskim Darmowe badania mammograficzne to profilaktyka, która pozwala na szybkie wykrycie raka, co umożliwia całkowite wyeliminowanie niebezpiecznych zmian. Wiele kampanii prowadzonych na rzecz zachęcania kobiet do korzystania z badań mammograficznych zakończyło się sukcesem. Problem powrócił. Drastyczny spadek kobiet uczęszczających na badania profilaktyczne jest bardzo niepokojący. Liczba kobiet odwiedzających centra prowadzące badania sprzętem mammograficznym zmniejszyła się o ponad 4 tys. Nie wynika to jednak z mniejszego zainteresowania tego rodzaju badaniem, czy też z obawy o jego negatywne wyniki. Problem stanowi zły stan mammografów, który został przedstawiony po przeprowadzonych okresowych kontrolach. Co czwarte urządzenie okazało się niesprawne. Poza wadliwym sprzętem kontrola wykazała błędy w wykonywanych zdjęciach. Należy zaznaczyć, iż kobiety wykazują coraz więcej chęci do korzystania z darmowych badań zarówno w miastach, jak i mniejszych miejscowościach, jednak zła jakość wykonywanych zdjęć, brakujące części, niedziałające urządzenia, które wykazują kolejne kontrole, skutecznie zniechęcają do uczestniczenia w programach profilaktycznych. W związku z tym mam do Pani Minister następujące pytania: 1. Czy bierze Pani Minister pod uwagę możliwość nakładania kar na posługujące się wadliwym sprzętem centra badawcze? 2. Czy ministerstwo planuje wprowadzenie częstszych okresowych kontroli sprzętu mammograficznego? 3. Czy nie obawia się Pani Minister konsekwencji wynikających z coraz mniejszej ilości kobiet korzystających z badań profilaktycznych ze względu na brak zaufania do sprzętu, który posiadają świadczeniodawcy? Z poważaniem Poseł Teresa Piotrowska Warszawa, dnia 3 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7737) do ministra rolnictwa i rozwoju wsi w sprawie wpływu zbycia części gospodarstwa rolnego lub jego podziału na prawo do pomocy finansowej w ramach działania PROW 2007–2013: Modernizacja gospodarstw rolnych Szanowny Panie Ministrze! Z zadowoleniem przyjmuję Pana działania w usuwaniu wcześniejszych zaniedbań w przygotowaniu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa do realizacji wniosków rolników złożonych w listopadzie 2007 r. w ramach programu PROW „Modernizacja gospodarstw rolnych”. Dzięki wysiłkom resortu rolnictwa i kierownictwa oraz pracowników ARiMR wreszcie, po ponad roku od złożenia wniosków, realne stały się wypłaty na rzecz rolników uczestniczących m.in. w

23 tym programie i pierwsi rolnicy otrzymują już środki na modernizację gospodarstw. Skorzystanie przez rolnika z pomocy finansowej w ramach programu PROW „Modernizacja gospodarstw rolnych” rodzi po stronie beneficjenta wieloletnie zobowiązania określone w przepisach prawa oraz umowie zawartej przez rolnika z ARiMR. Niewypełnienie tych zobowiązań powoduje, że rolnik musi zwrócić otrzymaną pomoc wraz z odsetkami. Zważywszy, że w normalnym toku działania – jak w każdej innej branży – mają miejsce zmiany w strukturze własności ziemi, zdarza się, iż rolnik, który skorzystał z pomocy finansowej, zbywa część gruntów rolnych lub dzieli swoje gospodarstwo. To zaś rodzi pytanie, czy musi zwracać otrzymaną wcześniej pomoc finansową na zakup maszyn rolniczych. Niestety w obowiązujących przepisach nie ma jasnej odpowiedzi na to pytanie. W związku z powyższym, aby rozwiać wątpliwości i nie narażać rolników na przykre niespodzianki, proszę o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie: Czy, w przypadku gdy po otrzymaniu pomocy finansowej (w ramach programu PROW 2007–2013 „Modernizacja gospodarstw rolnych”) na zakup maszyn rolniczych rolnik zbywa część gruntów należących do gospodarstwa lub gospodarstwo podzieli, wystąpi obowiązek zwrotu tej pomocy – jeżeli zmniejszone gospodarstwo prowadzi działalność rolniczą, a zakupione maszyny objęte wcześniejszą pomocą nadal są w pełni wykorzystywane w gospodarstwie po zmniejszeniu jego areału? Z poważaniem Poseł Romuald Ajchler Warszawa, dnia 2 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7738) do ministra edukacji narodowej w sprawie procedury zatwierdzania podręczników szkolnych Szanowna Pani Minister! Właściwy dobór podręczników ma kluczowe znaczenie dla procesu dydaktycznego. W znaczący sposób ułatwia on również wprowadzenie reformy programowej poprzez właściwe skorelowanie treści w nich zawartych z nowym programem nauczania. Dlatego ważne jest, by proces zatwierdzania podręczników odbywał się w sposób gwarantujący wysoki standard oceny merytorycznej. Z opublikowanych w ostatnich dniach w prasie informacji wynika jednak, że Ministerstwo Edukacji Narodowej zamierza przeprowadzić procedurę zatwierdzenia nowych wydawnictw w czasie zaledwie dwóch miesięcy. Tak krótki termin ma być podyktowany koniecznością wprowadzenia podręczników realizujących nową podstawę programową. Pośpiech w przypadku tak ważnego dla procesu nauczania elementu może się jednak odbić na wartości merytorycznej poszczególnych pozycji. Można się bowiem spodziewać iż w niektórych przypadkach z uwagi na presję czasu recenzenci nie będą w stanie z należytą dokładnością przeanalizować treści w nich zawartych. Proszę Panią Minister o odpowiedź, czy nie obawia się Pani, że ograniczony czas przeznaczony na zatwierdzenie nowych podręczników oraz liczba wydawnictw podlegająca ocenie MEN spowodują, iż ich właściwa wartość merytoryczna nie zostanie zachowana. Łączę wyrazy szacunku Poseł Krystyna Łybacka Poznań, dnia 4 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7739) do ministra zdrowia w sprawie zmniejszenia środków na realizację programów profilaktyki chorób nowotworowych Szanowna Pani Minister! Z opublikowanych w ostatnich dniach w prasie informacji wynika, że szukając oszczędności we własnych wydatkach, Ministerstwo Zdrowia zamierza zmniejszyć pulę środków przeznaczonych na profilaktykę chorób nowotworowych. Działanie takie należałoby uznać za zdecydowanie niewłaściwe i dalece szkodliwe. Jak pokazują najnowsze wyniki badań, w Polsce systematycznie zwiększa się zachorowalność na choroby nowotworowe. Jedynym sposobem powstrzymywania tego zjawiska jest realizowanie działań zmierzających do wczesnego ich wykrywania. Zdaniem ekspertów ograniczenie programu profilaktycznego będzie równoznaczne ze zmniejszeniem liczby wykrytych przypadków nowotworów, a co za tym idzie, nadal wskaźniki umieralności w tej grupie zachorowań będą bardzo wysokie. Należy pamiętać, że profilaktyka nowotworów ma za zadanie diagnozować przypadki chorobowe w jak najwcześniejszym stadium rozwoju. Pozwala to na zastosowanie metod walki z chorobą dających duże prawdopodobieństwo wyleczenia. Warto również zauważyć, że im bardziej zaawansowane jest stadium rozwoju nowotworu, tym jego leczenie jest trudniejsze, mniej skuteczne i, co warte podkreślenia, bardziej kosztochłonne. Oszczędności w programach profilaktycznych są zatem pozorne i w efekcie mogą za sobą pociągnąć zwiększenie kosztów związanych z leczeniem chorych, których można było zdiagnozować zdecydowanie wcześniejszym.

24 Bardzo proszę Panią Minister o odpowiedź, czy prawdą jest, że w ramach wprowadzania oszczędności Ministerstwo Zdrowia zamierza zmniejszyć pulę środków przeznaczonych na profilaktykę chorób nowotworowych, a także czy resort zdrowia jest świadomy negatywnych konsekwencji takiej decyzji. Łączę wyrazy szacunku Poseł Krystyna Łybacka Poznań, dnia 4 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7740) do prezesa Rady Ministrów w sprawie braku reakcji rządu na politykę cenową realizowaną przez niektóre firmy zajmujące się dystrybucją gazu ziemnego Szanowny Panie Premierze! W ostatnim czasie kilkakrotnie, również w ramach wygłaszanych w Sejmie pytań bieżących, zwracałam uwagę przedstawicielom rządu na fakt braku nadzoru nad polityką cenową realizowaną przez niektóre podmioty zajmujące się dystrybucją gazu ziemnego. Zarówno z trybuny sejmowej, jak i w treści otrzymywanych na piśmie odpowiedzi informowana byłam przez przedstawicieli resortu gospodarki, że w niedługim czasie, tu cytuję, „ministerstwo pochyli się nad tym problemem”. Pomimo tak formułowanych deklaracji do dnia dzisiejszego nie widać efektów zapowiadanych przez ministerstwo działań. Polscy dystrybutorzy gazu ziemnego, realizując własną politykę cenową, dochodzą w ostatnim czasie do poziomu, przy którym korzystanie z oferowanego przez nich paliwa staje się całkowicie nieopłacalne. Jaskrawym przykładem jest operator działający na rynku wielkopolskim. Wykonana przez tę firmę wymiana gazu zaazotowanego na wysokometanowy nie tylko nie spowodowała poprawy jakości dostarczanego paliwa, lecz wywołała wzrost rachunków za gaz o kilkadziesiąt procent. W niektórych przypadkach faktury otrzymywane przez klientów podwoiły wręcz swoją wysokość. Polacy oczekują, że rząd będzie stał na straży prawa i chronił swoich obywateli przed nieuczciwymi praktykami. Przypadki informujące o niezrozumiałych wzrostach rachunków za gaz co chwilę stają się tematem rozmaitych programów telewizyjnych i radiowych, a także artykułów prasowych. Mimo to nadal zaistniały problem nie może się doczekać stosownej reakcji ze strony właściwych ministerstw. Osobną kwestią są efekty, jakie ta sytuacja rodzi dla środowiska naturalnego. Oczywistym jest, że wraz ze wzrostem cen gazu znaczna liczba dotychczasowych odbiorców decyduje się na korzystanie z alternatywnego opału. Ogrzewanie przy użyciu węgla czy miału jest jednak w przeciwieństwie do gazu połączone z emisją zanieczyszczeń, o redukcję których rząd tak usilnie zabiega. Pragnę zapewnić Pana Premiera, że tak długo jak korzystanie z paliw ekologicznych nie będzie opłacalne, wszelkie działania proekologiczne ograniczać się będą jedynie do bezowocnych deklaracji. Pamiętać również należy, że im dłużej rząd będzie zwlekał z podjęciem działań zmierzających do rozwiązania ww. problemu, tym zjawisko przechodzenia z gazu na alternatywny opał będzie się nasilać. Bardzo proszę Pana Premiera o odpowiedź: Kiedy rząd wyjdzie naprzeciw oczekiwaniom Polaków i podejmie działania zmierzające do weryfikacji praktyk cenowych dystrybutorów gazu ziemnego? Proszę również o informację: Dlaczego pomimo licznych deklaracji do dnia dzisiejszego nie były one realizowane? Łączę wyrazy szacunku Poseł Krystyna Łybacka Poznań, dnia 4 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7741) do ministra środowiska w sprawie planowanej budowy kopalni węgla brunatnego w Rogóźnie Szanowny Panie Ministrze! W związku z wystąpieniem kopalni węgla brunatnego „Adamów” SA z wnioskiem o udzielenie koncesji na rozpoznanie złoża węgla brunatnego Rogóźno zwracam się do Pana Ministra z następującymi pytaniami. Ewentualne usytuowanie kopalni odkrywkowej znajduje się dokładnie 17 km w linii prostej do centrum Łodzi, a niecałe 12 kilometrów od największego kompleksu leśnego znajdującego się w granicach miasta w Europie – Lasu Łagiewnickiego. Czy pański resort zdaje sobie sprawę z zagrożenia, jakie niesie powyższa inwestycja nie tylko dla okolic graniczących z terenem gmin, ale również dla siedmiuset pięćdziesięciu tysięcy łodzian? Zdaję sobie sprawę, jak ważne dla naszego kraju jest zapewnienie nowych źródeł energii elektrycznej i cieplnej, szczególnie z uwagi na skończone zapasy źródeł kopalnych paliw: gazu, węgla, ropy naftowej czy rudy uranu. Żadne z nich nie powinny być marnowane – szacunkowo mogą one wystarczyć na najbliższe 150 lat. Biorąc pod uwagę ten fakt, nie mogę sobie wyobrazić, aby złoża na obszarze Rogóźna nie były w przyszłości eksploatowane. Jednak z uwagi na układ złoża (występowanie pod nim wsadu solnego), nie można dopuścić do tradycyjnej, odkrywkowej eksploatacji. Panie Ministrze, jak daleko Pana zdaniem

25 mogłaby sięgnąć degradacja środowiska w tym obszarze? Podobne przykłady mówią same za siebie, np. kopalnia w Bełchatowie. Istnieją metody alternatywne dla tradycyjnej, jak zgazowanie podziemne czy – nowatorska – w układzie przetwarzania bakteryjnego. Można zatem wytworzyć ciąg technologiczny produkcji energii elektrycznej ze złoża węgla brunatnego przy wykorzystaniu geotermii bez szkody dla środowiska. W związku z powyższym proszę o odpowiedź na pytanie: Jakie działania zamierza podjąć Ministerstwo Środowiska w związku z możliwością powstania kopalni Rogóźno, aby chronić środowisko w regionie i nie doprowadzić do katastrofy ekologicznej zarażającej Łodzi? Czy dostrzega Pan fakt, że inwestycja KWB „Adamów” SA zagraża mieszkańcom regionu, wielkim obszarom leśnym (w tym Lasowi Łagiewnickiemu)? Z wyrazami szacunku Poseł Hanna Zdanowska Łódź, dnia 5 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7742) do ministra spraw zagranicznych w sprawie konieczności wystąpienia Ministerstwa Spraw Zagranicznych do rządu Republiki Federalnej Niemiec o finansowe wsparcie ze strony RFN Państwowego Muzeum Auschwitz-Birkenau i innych instytucji w Polsce upamiętniających zbrodnie niemieckiego ludobójstwa z okresu II wojny światowej dokonane na okupowanych ziemiach polskich Szanowny Panie Ministrze! 27 stycznia 2009 r. minęły 64 lata od chwili uwolnienia pozostałych przy życiu więźniów z niemieckiego obozu koncentracyjnego KL Auschwitz. To wyjątkowe miejsce, będące świadectwem największego w dziejach Europy ludobójstwa dokonanego przez niemieckich okupantów na ziemiach polskich, jest symbolem zagłady Żydów i męczeństwa wielu narodów Europy. 27 stycznia jako symbol refleksji nad zagładą Żydów jest obchodzony Międzynarodowy Dzień Holocaustu. Przy okazji tegorocznych obchodów Międzynarodowego Dnia Holocaustu media, m.in. dziennik „Rzeczpospolita”, ujawniły, że Państwowe Muzeum Auschwitz-Birkenau ma ogromne problemy finansowe, które mogą zagrozić upamiętnieniu miejsca męczeństwa setek tysięcy ludzi, którego dopuścili się tam w czasie II wojny światowej Niemcy. Powstałe w czasie okupacji budynki obozowe były przewidywane do krótkotrwałego funkcjonowania, a tymczasem jako świadectwo wielkiej zbrodni muszą zostać zachowane. W chwili obecnej konieczne jest znalezienie, zgodnie ze wstępnymi szacunkami, ok. 100 mln zł, aby dokonać niezbędnych prac konserwatorskich w dawnych obozach Auschwitz i Auschwitz II-Birkenau. Tymczasem cały roczny budżet muzeum wynosi 24 mln zł, z czego z budżetu państwa muzeum otrzymuje ok. 11 mln zł. Kwoty takie wystarczają zaledwie na najbardziej pilne potrzeby i w najmniejszym nawet stopniu nie mogą pomóc w celu właściwego zabezpieczenie terenu byłych obozów koncentracyjnych. Nakreślony powyżej problem nie jest jedynie bolączką Państwowego Muzeum Auschwitz-Birkenau. Z mniejszymi lub większymi problemami finansowymi borykają się inne muzea i miejsca pamięci narodowego upamiętniające niemieckie obozy z okresu II wojny światowej usytuowane na ziemiach polskich. Dotyczy to obozów: Bełżec, Gross-Rosen, Kulmhof, Majdanek, Sobibor, Stutthof. Tamtejsze muzea, będące próbą zachowania pamięci o niemieckich zbrodniach z okresu II wojny światowej, cierpią na chroniczny brak środków na normalne funkcjonowanie. Na terenie innego obozu – w Treblince – muzeum de facto nie istnieje, ponieważ nie ma środków na stworzenie chociażby minimalnej infrastruktury dla zwiedzających. Poza pomnikiem nie ma w zasadzie żadnego właściwego upamiętnienia obozu Plaszow, co w obliczu faktu, że wśród nielicznych ocalonych z tego obozu znajdują się krakowscy Żydzi z tzw. listy Schindlera, wydaje się wręcz niewiarygodne. Jeszcze bardziej bolesna wydaje się sprawa KL Warschau, który nie ma nawet pomnika będącego świadectwem dokonywanych w nim, głownie na Polakach, zbrodni. Jak więc widać, potrzeby w zakresie upamiętnienia niemieckich zbrodni z okresu II wojny światowej są ogromne i zdecydowanie przewyższające możliwości państwa polskiego. Nawet zresztą gdyby Polska była krajem tak bogatym, że stać by ją było na wydatkowanie środków na upamiętnienie tych obozów we właściwej wysokości, rodzi się pytanie o to, czy rzeczywiście to Polska powinna ponosić w całości koszty utrzymania tych muzeów. Znamienne niech w tym kontekście będą słowa naczelnego rabina Polski Michaela Schudricha, który odnosząc się do ujawnionych ostatnio problemów finansowych muzeum Auschwitz, powiedział: „Jest niemoralne, by na Polskę spadał cały obowiązek konserwacji Auschwitz”. Jednocześnie rabin M. Schudrich wyraził oczekiwanie, aby w finansowanie Auschwitz zaangażowane zostały Niemcy. W Polsce brak jest pieniędzy na należyte finansowanie miejsc pamięci, które są świadectwem niemieckich zbrodni z okresu II wojny światowej, tymczasem budżet Republiki Federalnej Niemiec ma stać się źródłem potężnej inwestycji w postaci tzw. Widocznego Znaku, który ma być realizacją postulatu budowy Centrum przeciw Wypędzeniom, za którym stoi pani Erika Steinbach. Przedsięwzięcie to de facto ma być próbą zrównywanie losów ofiar i katów z okresu II wojny światowej.

26 W związku z powyższym rodzą się pytania, o odpowiedź na które proszę Pana Ministra: 1. Czy Polska zamierza wystąpić do władz Republiki Federalnej Niemiec o przekazanie przez to państwo środków pieniężnych na przeprowadzenie prac konserwatorskich na terenie byłych niemieckich obozów koncentracyjnych Auschwitz i Auschwitz II-Birkenau? 2. Czy Polska ma zamiar na forum Unii Europejskiej wystąpić z projektem, który zobowiązywałby Niemcy do stałego i godnego partycypowania w kosztach utrzymywania na terenie Polski wszystkich muzeów, które upamiętniają niemieckie ludobójstwo z okresu II wojny światowej? Wydaje się być wielką historyczną niegodziwością, że w chwili, gdy potomkowie katów, którzy dokonywali zbrodni w czasie II wojny światowej, będą upamiętniali ich rzekome krzywdy, ślady ich prawdziwych zbrodni będą niszczały, ponieważ ciężarem ich zabezpieczenia obarczono potomków ofiar. Ze względu na to, że poruszane sprawy są wielce bulwersujące, proszę Pana Ministra o zajęcie się tym problemem i udzielenie mi odpowiedzi co do planowanych działań Ministerstwa Spraw Zagranicznych w tej sprawie. Z wyrazami szacunku Poseł Zbigniew Girzyński Toruń, dnia 4 lutego 2009 r. Toruń, dnia 4 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7743) do ministra pracy i polityki społecznej w sprawie deficytu środków na wypłaty rent i emerytur Szanowna Pani Minister! Prasa donosi, że w tym roku na renty i emerytury zabraknie państwu nawet 12 mld zł. Cztery miliardy brakujących złotych to różnica między wpłatami na konta ZUS, dotacją z budżetu państwa a wypłatami świadczeń, którą rząd zapisał już w ustawie budżetowej na ten rok. Jednak gwałtownie zwalniająca gospodarka, malejące pensje i rosnące bezrobocie powodują, że mniej pieniędzy trafia na konta zakładu. W związku z powyższym pytam Panią Minister: 1. Czy rząd rozważa nowelizację budżetu w związku z brakiem środków na emerytury i renty? 2. Czy ZUS w celu zapewnienia środków na wypłaty świadczeń zamierza zaciągnąć kredyty na ten cel? Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 6 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7745) do ministra finansów w sprawie transferu z Polski znacznych środków finansowych Szanowny Panie Ministrze! Z danych na temat bilansu państwa wynika, że w 2008 r. wytransferowano z Polski blisko 80 mld zł, z czego połowę legalnie, m.in. jako transfery dywidend na rzecz zagranicznych akcjonariuszy. Drugie tyle (ponad 38 mld zł do listopada 2008 r.) prawdopodobnie wypłynęło z kraju w drodze operacji nielegalnych (nielegalnie transferowane zyski, ceny transferowe i inne). Zazwyczaj saldo to kształtowało się na poziomie kilku miliardów, ale od 2007 r., w chwili gdy na Zachodzie pojawiły się pierwsze symptomy kryzysu finansowego, zwiększyło się nagle do 31 mld zł, a rok później – do blisko 40 mld zł. Utrata tak znacznych dochodów wypracowanych na bazie polskiego niegdyś majątku rzutuje negatywnie na sytuację polskiego społeczeństwa, a i bez tego jest ono pod względem ekonomicznym w słabej konInterpelacja (nr 7744) do ministra zdrowia w sprawie wstrzymania dotacji na otwarcie kierunku stomatologia w Collegium Medicum Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu Szanowna Pani Minister! Z doniesień prasowych wynika, że Ministerstwo Zdrowia nie przekaże pieniędzy na otwarcie nowego kierunku – stomatologia – w Collegium Medicum UMK w Toruniu. Tymczasem jest to bardzo potrzebny kierunek. Stomatologia obecna jest na prawie każdej uczelni medycznej. Ponadto właśnie Sejmik Województwa Kujawsko-Pomorskiego przyjął projekt uchwały o połączeniu 3 toruńskich placówek medycznych – Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego, Wojewódzkiego Szpitala Dziecięcego i Wojewódzkiego Centrum Stomatologii. Pojawiły się wobec tego koncepcje, żeby na bazie centrum w przyszłości stworzyć zaplecze kształcenia przyszłych stomatologów. W związku z powyższym pytam Panią Minister: 1. Dlaczego ministerstwo wstrzymało przekazanie środków na utworzenie stomatologii w Collegium Medicum UMK? 2. Kiedy Collegium Medicum UMK może liczyć na zrealizowanie obiecanej dotacji na stomatologię? Poseł Anna Sobecka

27 dycji. Drenaż Polski nasila się od kilku lat i jest tym dotkliwszy, że dotyczy państwa, które pod względem poziomu PKB na mieszkańca zajmuje niską pozycję. Produkt krajowy brutto przypadający na jednego mieszkańca Polski (według parytetu siły nabywczej) sytuuje nas na odległym trzynastym miejscu, licząc od końca, wśród krajów cywilizowanych. Zaledwie 35,6% wypracowanego przez nas produktu krajowego brutto trafia do nas bezpośrednio, tzn. w formie płac, lub pośrednio, w postaci świadczeń ze strony państwa i funduszy publicznych. Pozostała część PKB to są zyski, zazwyczaj lokowane za granicą, i koszty, w tym koszty transferowe, będące formą wyprowadzania zysków z kraju. W związku z powyższym pytam Pana Ministra: 1. Czym spowodowany jest tak nagły wzrost transferów gotówki za granicę? 2. Czy ministerstwo przewiduje podjęcie działań, jeśli tak, to jakich, w celu zmniejszenia zjawiska transferu pieniędzy za granicę? Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 5 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7746) do ministra infrastruktury w sprawie tempa budowy dróg ekspresowych i autostrad w Polsce Szanowny Panie Ministrze! W styczniu 2008 r. rząd zapowiadał, że do czerwca 2012 r. powstanie w Polsce ponad 700 km nowych autostrad, a sieć dróg ekspresowych wydłuży się o 2,1 tys. km. Dziś już wiadomo, że były to plany nierealne. Budowa dróg wspierana przez pieniądze z UE to największy od dziesięcioleci program modernizacji kraju. Jesienią 2007 r. poprzedni rząd przyjął program zakładający, że do końca 2012 r. zostanie wydana kwota 121 mld zł na budowę nowych autostrad, dróg ekspresowych i obwodnic miast oraz na modernizację istniejących już szlaków. Rząd PO–PSL nie zmienił tego programu. W 2008 r. miała ruszyć budowa 642 km nowych autostrad i aż 946 km dróg ekspresowych. Tymczasem w ubiegłym roku podpisano umowy na ponad 210 km autostrad (wraz z obwodnicą Wrocławia) i na 321 km dróg ekspresowych (wraz z obwodnicami). Pod koniec sierpnia 2008 r. rząd parafował też negocjowaną od lat umowę ze spółką Autostrada Wielkopolska na budowę i płatną eksploatację 106 km autostrady A2 znad granicy z Niemcami w Świecku do Nowego Tomyśla. Oba odcinki płatnych autostrad mają powstać do końca 2011 r. Ale autostradami nie przejedziemy między stadionami na Euro 2012. Pod koniec grudnia rząd parafował i pod koniec stycznia br. podpisał z firmą Autostrada Południe umowę na budowę 180 km płatnej autostrady A1 ze Strykowa pod Łodzią do Pyrzowic koło Katowic. Dwie trzecie tej drogi ma powstać do czerwca 2012 r., ale odcinek 57 km z Częstochowy do Pyrzowic – do stycznia 2014 r., czyli już po Euro. Z kolei rozstrzygnięcie przetargów na połączenie autostrady A4 w Sośnicy z A1 pod Pyrzowicami przesunięto na wiosnę br. Nie wiadomo także, kiedy powstanie 144 kilometrowy odcinek A1 z Torunia do Strykowa. Małe są także szanse, by autostrada A2 dotarła na Euro 2012 do Warszawy. Negocjacje na temat budowy 90 km tej autostrady spod Łodzi do Warszawy przedłużają się. Do listopada 2008 r. miała się zakończyć budowa autostrady A4 ze Zgorzelca nad niemiecką granicę do Krzyżowej. Teraz termin przesunięto o trzy kwartały, do sierpnia br. Przesuwanie terminów nie dotyczy tylko autostrad. Podobnie jest z drogami ekspresowymi. Na swojej stronie internetowej GDDKiA informuje, że oddano do ruchu ponad 30 km drogi ekspresowej S8 z Radzymina do Wyszkowa. Tymczasem eksperci twierdzą, że to nieprawda. Kierowcy mogą omijać Wyszków nową obwodnicą i mostem przez Wisłę, ale 19 km między Wyszkowem i Radzyminem pokonują ciągle jedną tylko jezdnią, gdy druga jest już gotowa. Być może ta gotowa jezdnia wkrótce zostanie warunkowo oddana do eksploatacji, ale droga nie będzie miała jeszcze statusu ekspresowej, bo nie ukończono prac na drogach dojazdowych i lokalnych. Termin zakończenia całej inwestycji przesunięto ze stycznia na połowę lipca br. Na Euro 2012 kierowcy na pewno nie przejadą też bezpłatną drogą ekspresową S7 z Warszawy do Gdańska. Rozstrzygnięto na razie przetarg na budowę 14 z ponad 340 km tej drogi. W związku z powyższym pytam Pana Ministra: 1. Czy ministerstwo zamierza podjąć kroki, jeśli tak, to jakie, aby przyspieszyć budowę dróg ekspresowych i autostrad? 2. Jakimi powodami ministerstwo może wytłumaczyć tak wolne tempo budowy dróg w Polsce? 3. Czy rządowi uda się zrealizować wszystkie zaplanowane budowy dróg do Euro 2012? Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 3 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7747) do prezesa Rady Ministrów w sprawie wykorzystania funduszy unijnych Szanowny Panie Premierze! Z doniesień prasowych wynika, że rząd pozyskał ze środków unijnych o 20 mld zł mniej, niż zakładał budżet. W ciągu ostatnich 5 miesięcy podatnicy dopłacili do Unii Europejskiej ponad 1,5 mld zł, co oznacza, że płacąc miesięcznie kilkaset milionów euro składki członkowskiej, nie

28 dostajemy od Unii prawie nic. To bezprecedensowy przypadek w historii naszego członkostwa w tej organizacji, tym bardziej że kwota powyższa to tylko saldo samych transferów pieniężnych, w którym nie zostały uwzględnione na przykład ogromne koszty utrzymywania urzędników, których praca, pozyskiwanie funduszy unijnych, od kilkunastu miesięcy nie przynosi zadowalających efektów. Tymczasem w czasie ogarniającego Polskę kryzysu może okazać się to dla gospodarki destrukcyjne. Prasa donosi, że rząd został upomniany w tej sprawie przez Komisję Europejską, która zarzuca Polsce, że słabo wykorzystuje europejskie pieniądze i nie ma pomysłów na przyspieszenie rozdziału tych środków. Z szacunkowych danych o wykonaniu budżetu za 2008 r. wynika, że zamiast planowanych 35,3 mld zł, które miały zostać przetransferowane z kasy unijnej do Polski, udało się pozyskać jedynie 15,1 mld zł. Zrealizowano więc zaledwie 43% zakładanych dochodów ze środków unijnych, gdy tymczasem 15 mld zł z 20 mld zł, których zabrakło w budżecie państwa, pochodzić miało z funduszy strukturalnych. Są to środki przeznaczone przez UE na modernizację gospodarki i infrastruktury; rozdziela się je w ramach programów, m.in. Europejskiego Funduszu Społecznego i Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego. Eksperci podkreślają przy tym, że w pozyskiwaniu środków z tych funduszy wcale nie przeszkadza dekoniunktura gospodarcza, lecz przeszkadzają skomplikowane przepisy i nieudolność urzędników. Najnowsze statystyki z 30 stycznia 2009 r. dotyczące wdrażania funduszy strukturalnych w latach 2007– –2013, m.in. programów operacyjnych, dzięki którym poziom życia Polaków ma zbliżyć się do standardów zachodnioeuropejskich, pokazują, że jest bardzo źle. W ramach programu „Infrastruktura i środowisko”, który umożliwia pozyskanie aż 124 mld zł, podpisano zaledwie trzy umowy o dofinansowanie. Ich wartość wynosi tylko 139 mln zł. W ramach programu „Rozwój Europy Wschodniej” (do pozyskania 10,2 mld zł) podpisano 11 umów wartych 459 mln zł, w ramach programu „Innowacyjna gospodarka” (budżet: 40 mld zł) otrzymano środki rzędu 4 mld zł. Wartość umów programu „Kapitał ludzki” (50 mld zł) wyniosła zaś 6 mld zł. Statystyki kształtują się następująco: — wrzesień 2008 r. – środki pozyskane z Unii (Fundusz Spójności, fundusze strukturalne, dochody Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, Program Rozwoju Obszarów Wiejskich, dochody Agencji Rynku Rolnego): 133,8 mln euro, składka członkowska: 186,4 mln euro, saldo przepływów finansowych Polska – UE było więc ujemne i wyniosło minus 52,6 mln euro, — październik 2008 r. – środki pozyskane z Unii: 287,2 mln euro, składka członkowska: 460,8 mln euro, saldo przepływów finansowych Polska – UE: minus 173,6 mln euro, — listopad 2008 r. – środki pozyskane z Unii: 283,6 mln euro, składka członkowska: 278,8 mln euro, saldo przepływów finansowych Polska – UE: plus 4,8 mln euro, — grudzień 2008 r. – środki pozyskane z Unii: 315 mln euro, składka członkowska: 425,7 mln euro, saldo przepływów finansowych Polska – UE: minus 110,7 mln euro. W związku z powyższym pytam Pana Premiera: 1. Czy rząd zamierza podjąć działania, jeśli tak, to jakie, aby Polska przestała być płatnikiem netto, jeśli chodzi o wykorzystanie środków unijnych? 2. Czy i w jakim zakresie rząd zamierza uprościć skomplikowane przepisy, które przeszkadzają w pozyskiwaniu funduszy z UE? Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 3 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7748) do ministra zdrowia w sprawie ograniczenia środków na specjalistyczne szpitale dziecięce Szanowna Pani Minister! Z doniesień prasowych wynika, że mimo deklaracji Ministerstwa Zdrowia stan finansów specjalistycznych szpitali dziecięcych, w związku ze zmniejszonymi kontraktami na 2009 r., drastycznie się pogorszy. Chociaż większość szpitali zaakceptowała nowe warunki umów, zapaść finansowa w wysokospecjalistycznych szpitalach pediatrycznych będzie się pogłębiać. Dyrektorzy podkreślają, że poprzez podniesienie ceny punktu z 48 zł do 51 zł tylko w 50% pokryte zostaną rzeczywiste koszty leczenia najmłodszych pacjentów. Efekt będzie taki, że wszelkie niedobory finansowe będą musiały pokryć zakłady opieki zdrowotnej poprze zaciąganie kredytów i powiększanie długu wobec dostawców leków oraz innych towarów i usług. Niekorzystnie na finanse szpitali wpływa także wprowadzony w lipcu ub. r. nowy system rozliczeń z NFZ w ramach jednorodnych grup pacjentów, który, zamiast urealnić koszty leczenia, powoduje wzrost strat szpitali. Przykładem jest Uniwersytecki Szpital Dziecięcy w Krakowie Prokocimiu, który tylko z racji funkcjonowania jednorodnych grup pacjentów odnotował w tym roku straty w wysokości 20% budżetu w porównaniu do lat wcześniejszych. Dyrektorzy szpitali dziecięcych zaznaczają, że w konsekwencji zbyt niskich stawek proponowanych przez Narodowy Fundusz Zdrowia zachwiana zostanie płynność finansowa samych szpitali, które po to, by zapewnić dzieciom niezbędną opiekę, będą popadać w kolejne długi, tym bardziej że placówki mają kłopoty z odzyskaniem pieniędzy za wykonane usłu-

29 gi. Tak było w przypadku warszawskiego Centrum Zdrowia Dziecka. Największe problemy szpital ma z odzyskaniem kosztów leczenia tych małych pacjentów, którzy podczas jednego pobytu są hospitalizowani na kilku oddziałach. Dotyczy to m.in. dzieci z wadami wrodzonymi serca, które jednocześnie cierpią na choroby układu oddechowego i nerek. Szpital może zakwalifikować do odpowiedniej grupy tylko jedną chorobę i tylko za nią otrzyma z NFZ pieniądze. Za leczenie pozostałych schorzeń musi wygospodarować pieniądze z innych źródeł, co w praktyce oznacza, że szpital nie będzie w stanie płacić na przykład za niektóre leki czy usługi. W związku z powyższym pytam Panią Minister: 1. Dlaczego wbrew wcześniejszym deklaracjom ministerstwo, w ramach szukania oszczędności, zmniejszyło fundusze na specjalistyczne szpitale dziecięce? 2. Czy ministerstwo zamierza podjąć działania, jeśli tak, to jakie, aby placówki tego typu nie popadały w spiralę zadłużenia? Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 3 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7749) do ministra edukacji narodowej w sprawie przygotowanej reformy szkolnictwa zawodowego Szanowna Pani Minister! Do mojego biura poselskiego dotarło pismo od Kujawsko-Pomorskiej Izby Rzemiosła i Przedsiębiorczości w sprawie przygotowanej przez Ministerstwo Edukacji Narodowej reformy szkolnictwa zawodowego oraz kierunku, w jakim powinny iść zmiany. Tradycją polskiego rzemiosła jest prowadzenie nauki zawodu pracowników młodocianych. Składa się ona z dwóch integralnych części: teoretycznej, przeprowadzanej w szkole, i praktycznej, wdrażanej u rzemieślnika. Realizując program praktycznej nauki zawodu w swoim zakładzie, pracodawca ma bezpośredni wpływ na fachowe wyszkolenie ucznia, a tym samym zdobycie przez niego odpowiednich kwalifikacji. Ten sposób edukacji jest od wielu lat sprawdzonym systemem, który ma duży wpływ na dobrze przygotowaną kadrę. Zarówno przygotowanie teoretyczne, jak i przygotowanie praktyczne ma ogromny wpływ na kształtowanie się zawodów poszukiwanych na rynku pracy. Aktualnie toczy się burzliwa dyskusja nad potrzebą wprowadzenia zmian w szkolnictwie zawodowym i dostosowania go do wymogów europejskich. Autorzy pisma skierowanego do mnie podkreślają, że doświadczenie związane z praktyczną nauką zawodu uprawnia ich do przedstawienia uwag, jakie winny znaleźć odzwierciedlenie w wypracowanej ustawie o szkolnictwie zawodowym. Zdaniem przedstawicieli Kujawsko-Pomorskiej Izby Rzemiosła i Przedsiębiorczości poprzednia reforma systemu oświaty doprowadziła do złej promocji szkolnictwa zawodowego, utrwalając negatywną selekcję uczniów do szkół tego typu. Zasadnicze szkoły zawodowe skupiają uczniów o najniższych wynikach edukacyjnych i stały się symbolem marginalizacji kulturowej, społecznej i zawodowej. Wybór przez ucznia „zawodówki” odbierany jest jako błędna decyzja. Młodzież stojąca przed dylematem związanym z wyborem szkoły powinna wiedzieć, że ta droga edukacji jest drogą korzystną i pozwala zarówno na podjecie w przyszłości pracy, jak i na zdobycie wykształcenia. Dlatego należałoby na etapie szkoły gimnazjalnej uwzględnić poradnictwo zarówno dla rodziców, jak i dla uczniów oraz udostępnić aktualne informatory dla uczniów, opracowane na podstawie badań rynku pracy. Zmianie powinien ulec cykl kształcenia w szkołach zawodowych, który powinien być równy dla wszystkich zawodów i wynosić 36 miesięcy, a liczba godzin przeznaczonych na praktykę w zakładzie rzemieślniczym powinna być równa liczbie godzin poświęconych zajęciom teoretycznym w szkole. Ponadto, zdaniem wnioskodawców, założeniem reformy ma być funkcjonalne budowanie systemu kształcenia zawodowego. System ten powinien wychodzić naprzeciw potrzebom gospodarki, która potrzebuje dobrze przygotowanej kadry fachowców. Edukacja zawodowa ma być realizowana wyłącznie na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego, zawartej z pracownikiem młodocianym w konkretnym zakładzie pracy i w konkretnym zawodzie. Wskazano również na problem, że nie dla wszystkich zawodów ujętych w klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego przygotowano podstawy, a istniejące programy nauczania i podstawy programowe nie są dostosowane do nowych technologii. Podstawy programowe, które są bazą do przygotowania programów nauczania praktycznego i teoretycznego, powinny opierać się na opracowanej na nowo klasyfikacji zawodów na potrzeby gospodarki rynkowej. Egzaminy zawodowe powinny być sposobem na jednolitą ocenę wszystkich absolwentów szkół zawodowych w Polsce. Tymczasem obecnie istnieje dwoistość systemu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe. Wiedza młodzieży weryfikowana jest przez okręgowe komisje egzaminacyjne oraz komisje powołane przez izby rzemieślnicze. Należy podkreślić, że te przeprowadzane przez OKE, zamiast oceniać praktyczne umiejętności zdającego, sprawdzają, czy egzaminowany potrafi opisać wykonywaną czynność. Wygląda to tak, że na przykład kandydat na mechanika pojazdów samochodowych, zamiast pokazać, czy potrafi naprawić samochód, musi napisać na kartce papieru, jak naprawić daną awarię, a kandydatka na fryzjerkę przedstawia rysunek poglądowy na temat strzyżenia i farbowania włosów. Egzamin ten trwa w sumie 3 godziny. Tymczasem pracodawcy nie zatrudniają absolwentów nauki zawodu ze względu na zdolność tworzenia rysunków, lecz z uwagi na

30 posiadane przez nich umiejętności praktyczne. Natomiast egzaminy przeprowadzane przez komisje działające przy izbach rzemieślniczych są egzaminami, które faktycznie potwierdzają umiejętności praktyczne absolwentów oraz sprawdzają ich wiedzę. Egzamin praktyczny trwa tu łącznie 24 godziny (3 dni po 8 godzin). Dlatego w nowej ustawie należałoby jednoznacznie ustalić i określić, że szkolenie pracownika młodocianego zatrudnionego w zakładzie pracy powinno być prowadzone i nadzorowane przez rzemiosło, a egzaminy dla młodzieży kończącej edukację w szkołach zawodowych przeprowadzane tylko i wyłącznie przez komisje egzaminacyjne przy izbach rzemieślniczych. Powinno się również określić konsekwencje wyciągane wobec osób, które do tych egzaminów nie przystąpiły. Zdaniem przedstawicieli rzemieślników niepokojące są zmiany w reformie zmierzające w przeciwnym kierunku, niż oczekują tego pracodawcy. Zamiast zwiększenia liczby godzin zajęć praktycznych proponuje się zwielokrotnienie godzin zajęć teoretycznych. W aktualnie przygotowywanym projekcie reformy znalazło się rozwiązanie dotyczące umów o pracę w celu przygotowania zawodowego, w myśl którego umowę taką pracodawcy będą mogli zawierać dopiero od drugiego roku nauki młodocianego, a nie, jak dotychczas, na cały okres kształcenia. Nauka przedmiotów ogólnych powinna być prowadzona w gimnazjum, gdyż do tych celów tego typu szkoły zostały stworzone. Natomiast w szkołach zawodowych powinno znaleźć się miejsce na naukę przedmiotów ogólnych tylko w takiej ilości, jaka jest niezbędna do zdobycia umiejętności praktycznych w danym zawodzie. Podsumowując powyższe, przedstawiciele Kujawsko-Pomorskiej Izby Rzemiosła i Przedsiębiorczości stwierdzają jednoznacznie, że przygotowane przez resort rozwiązania dotyczące systemu szkolnictwa zawodowego nie zmierzają w oczekiwanym przez środowisko rzemieślnicze kierunku. Można również dostrzec podobieństwa z poprzednią reformą szkolnictwa zawodowego, której twórcy postanowili zlikwidować technika i licea zawodowe, a w ich miejsce powołać licea profilowane. Miały one dać przygotowanie ogólne z poszerzoną wiedzą dla poszczególnych profilów, a więc w pewien sposób orientowałyby zawodowo. Dziś jest już wiadomo, że ówczesne rozwiązania nie sprawdziły się, a skutkiem tej reformy jest obecny brak fachowców na rynku pracy i grono bezrobotnych absolwentów liceów profilowanych. W związku z powyższym pytam Panią Minister: 1. Czy ministerstwo uwzględni postulaty środowisk rzemieślniczych dotyczące kierunku zmian szkolnictwa zawodowego? 2. Czy ministerstwo podejmie działania, jeśli tak, to jakie, aby powyższe postulaty były ujęte w trakcie prac nad reformą szkolnictwa zawodowego? Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 3 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7750) do ministra rozwoju regionalnego w sprawie środków na budowę mostu drogowego w Toruniu Szanowna Pani Minister! Na budowę mostu drogowego w Toruniu Ministerstwo Rozwoju Regionalnego przyznało 327 mln zł. Okazuje się, że unijne wsparcie będzie za małe. Według szacunków, miasto będzie musiało wygospodarować drugie tyle ze swojego budżetu, choć z założeń wynikało, że będzie to tylko 30% kosztów inwestycji. W rządowych dokumentach z sierpnia 2007 r., na podstawie wniosku władz Torunia, koszt budowy oszacowano na 130 mln euro. Z tego 91 mln euro miało wynieść unijne wsparcie. Po przeliczeniu tej kwoty na złotówki ogólny koszt mostu oszacowano na 467 mln zł, a wsparcie na 327 mln zł. W połowie 2008 r., na podstawie nowych danych miasta, rząd poprawił cenę mostu na 620 mln zł. Nie znaleziono natomiast możliwości zwiększenia szacunkowego dofinansowania i pozostawiono je na poziomie 327 mln zł. Jest to jednak o wiele za mało. Na drugą połowę tego roku planowany jest przetarg na wykonawcę inwestycji, która ukaże rzeczywisty koszt budowy mostu. Optymalnym rozwiązaniem byłoby dofinansowanie w wysokości 70% kosztów budowy mostu. W związku z powyższym pytam Panią Minister: 1. Czy w związku ze wzrostem kosztów budowy mostu drogowego w Toruniu istnieje możliwość weryfikacji kwoty wsparcia przez zwiększenie dofinansowania? 2. Jeśli tak, to jakie działania zamierza podjąć Pani Minister, aby tak się stało? Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 3 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7751) do ministra sprawiedliwości w sprawie złej kondycji finansowej polskiego sądownictwa Szanowny Panie Ministrze! Z doniesień prasowych wynika, że sądy są w bardzo złej sytuacji finansowej. Brakuje środków m.in. na obrońców z urzędu, biegłych sądowych, na rachunki za gaz i energię. Wymiar sprawiedliwości to system naczyń połączonych, dlatego niewykluczone, iż niedobory finansowe w sądach odczują też m.in. biegli sądowi, kuratorzy, adwokaci i setki firm, które świadczą różnorakie usługi dla sądów. Sądy już uprzedzają, że mogą być pro-

31 blemy z przekazywaniem pieniędzy na czas. Dla części adwokatów obrona z urzędu, za którą płaci sąd, to główne źródło dochodów, więc opóźnienia są dla nich poważnym problemem. Biegli sądowi podkreślają, że jeśli nie dostaną pieniędzy, to przestaną świadczyć usługi, a to oznacza, że wiele procesów może zostać zablokowanych. W związku z powyższym pytam Pana Ministra: 1. Czy ministerstwo zamierza podjąć kroki, jeżeli tak, to jakie, aby sytuacja finansowa polskich sądów się poprawiła? 2. W jaki sposób zła sytuacja finansowa sądów może wpłynąć na ich bieżącą działalność? Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 22 stycznia 2009 r. Interpelacja (nr 7752) do ministra zdrowia w sprawie zajęć komorniczych w placówkach medycznych Szanowna Pani Minister! Z doniesień prasowych wynika, że zajęcia komornicze w placówkach medycznych uniemożliwiają przyjmowanie pacjentów i wypłaty pensji pracownikom. W 2008 r. komornicy ściągnęli od szpitali ponad 215 mln zł wierzytelności, a 621 mln zł mają jeszcze wyegzekwować. Tymczasem samorząd lekarski domaga się uzależnienia prowizji komorniczych od faktycznych nakładów ich pracy w ściąganiu długu. Praktycznie w każdym województwie znajdują się placówki ochrony zdrowia, których konta zajmuje komornik. Według danych NFZ w zestawieniu egzekucji zajętych wierzytelności najwięcej takich placówek jest w województwach: dolnośląskim, łódzkim i pomorskim. W przypadku tego ostatniego w 2008 r. organom egzekucyjnym zostały przekazane prawie 63 mln zł wierzytelności. Niewykluczone, że w najbliższym czasie może być jeszcze więcej zajęć komorniczych w szpitalach. W obecnej sytuacji rynkowej widać wzmożone działania windykacyjne niektórych firm. Dotyczy to w szczególności mniejszych przedsiębiorstw, dla których brak płatności ze strony szpitala może negatywnie wpłynąć na ich sytuację finansową W związku z powyższym pytam Panią Minister: 1. Czy ministerstwo zamierza podjąć kroki, jeżeli tak, to jakie, aby zajęcia komornicze nie paraliżowały pracy szpitali? 2. Jakie kroki zamierza podjąć ministerstwo, aby prowizje komornicze uzależnienione były od faktycznych nakładów pracy w ściąganiu długu? Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 22 stycznia 2009 r. Interpelacja (nr 7753) do ministra zdrowia w sprawie odmawiania przyjmowania pacjentów przez warszawskie szpitale Szanowna Pani Minister! Z doniesień prasowych wynika, że warszawskie szpitale odmawiają przyjmowania pacjentów, choć mają wolne miejsca. Pacjentów przyjmowały tylko szpitale przy Banacha, Lindleya i Centrum ATTIS. Tymczasem kontrola NFZ wykazała, że na oddziałach internistycznych były wolne miejsca: w szpitalu grochowskim – 15, w Międzyleskim Szpitalu Specjalistycznym – 14, w szpitalu bródnowskim i praskim – po 10, a w szpitalu przy Stępińskiej – 7. Kontroli NFZ nie wpuszczono do szpitala wolskiego. W związku z powyższym pytam Panią Minister: 1. Czy ministerstwo zamierza podjąć kroki – jeżeli tak, to jakie – aby szpitale nie odmawiały przyjmowania pacjentów? 2. Czy ministerstwo posiada informacje o tym, czy inne szpitale w Polsce odmawiają przyjmowania pacjentów pomimo posiadania wolnych miejsc? Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 22 stycznia 2009 r. Interpelacja (nr 7754) do ministra rozwoju regionalnego w sprawie wykorzystania funduszy unijnych z Programu Operacyjnego „Infrastruktura i środowisko” na lata 2007–2013 Szanowna Pani Minister! Z doniesień prasowych wynika, że w ubiegłym roku resort środowiska wydał z Programu Operacyjnego „Infrastruktura i środowisko” na lata 2007–2013 zero złotych. Eksperci przewidują, że w bieżącym roku będzie podobnie. Warto podkreślić, że rząd w ramach tego programu ma do dyspozycji równowartość ponad 5 mld euro. W związku z powyższym pytam Panią Minister: 1. Czy prawdą jest, że w roku 2008 wypłaty środków w ramach środowiskowych priorytetów Programu Operacyjnego „Infrastruktura i środowisko” wyniosły zero, a tym samym rok ten został zmarnowany dla absorpcji środków unijnych? 2. Czy ministerstwo zamierza podjąć działania – jeżeli tak, to jakie – aby zwiększyć wykorzystanie tych środków? Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 22 stycznia 2009 r.

32 Interpelacja (nr 7755) do ministra rozwoju regionalnego w sprawie pożyczek z banków na realizację inwestycji unijnych Szanowna Pani Minister! Z doniesień prasowych wynika, że miliony euro z unijnych funduszy na inwestycje i rozruszanie gospodarki nie mogą być wykorzystane m.in. przez to, że banki nie chcą udzielać pożyczek na tego typu przedsięwzięcia. Unia Europejska przekazuje fundusze nie z góry, ale z dołu, co oznacza, że najpierw inwestycję trzeba wykonać za własne pieniądze i dopiero wtedy ubiegać się o zwrot kosztów. Przedsiębiorcy i samorządy pieniędzy na całość inwestycji nie mają, ponieważ często ledwie starcza im na tzw. wkład własny. Muszą więc pożyczyć pieniądze z banku. Jednak banki pożyczek nie chcą udzielać. Według ekspertów odmowy ocenia się na 20–30% wszystkich przypadków. W związku z powyższym pytam Panią Minister: 1. Czy ministerstwo zamierza podjąć działania, aby ułatwić przedsiębiorcom i samorządom wykorzystanie unijnych funduszy? 2. Jeżeli tak, to jakie to będą działania? Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 22 stycznia 2009 r. Interpelacja (nr 7756) do ministra nauki i szkolnictwa wyższego w sprawie planowanych zmian w ustawie o szkolnictwie wyższym Szanowna Pani Minister! Z doniesień prasowych wynika, że Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego planuje wprowadzić zmiany do ustawy o szkolnictwie wyższym. Zmiany polegać mają m.in. na ograniczeniu dotacji dla studentów niepełnosprawnych, możliwości podjęcia studiów doktoranckich już po uzyskaniu licencjatu, odpłatności za drugi kierunek studiów podejmowany w trybie dziennym, wprowadzeniu elektronicznego indeksu i obowiązku monitorowania losów studentów po zakończeniu nauki. Według ekspertów są to działania zmierzające do ograniczenia możliwości podejmowania nauki. W myśl reformy dotacje przyznawane studentom niepełnosprawnym byłyby przyznawane tylko na samą naukę, nie zaś na rehabilitację i naukę, jak było do tej pory. W związku z powyższym pytam Panią Minister: 1. Czy ministerstwo zamierza ograniczyć dotacje dla studentów niepełnosprawnych? 2. Dlaczego ministerstwo forsuje pomysły, które mogą skutkować ograniczeniem możliwości podejmowania nauki? Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 19 stycznia 2009 r. Interpelacja (nr 7757) do ministra spraw wewnętrznych i administracji w sprawie zmniejszającej się liczby funkcjonariuszy Policji Szanowny Panie Ministrze! Z doniesień prasowych wynika, że wielu funkcjonariuszy chce odejść ze służby, podając jako powód zmiany przepisów emerytalnych oraz brak pieniędzy na policję w budżecie MSWiA. Policjanci obawiają się, że już w lutym zabraknie pieniędzy na pensje. W związku z powyższym pytam Pana Ministra: Czy ministerstwo zamierza podjąć kroki – jeżeli tak, to jakie – aby w budżecie resortu nie zabrakło środków na wypłatę pensji dla policjantów? Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 19 stycznia 2009 r. Interpelacja (nr 7758) do ministra obrony narodowej w sprawie deficytu w budżecie MON Szanowny Panie Ministrze! Z doniesień prasowych wynika, że w budżecie MON brakuje 1,8 mld zł. Kłopoty finansowe ministerstwa odbijają się na polskich firmach, m.in. Bumarze i innych dostawcach sprzętu dla polskich Sił Zbrojnych, z którymi resort współpracuje. Konsekwencje budżetowej dziury w resorcie mogą być bardzo poważne. Zeszłoroczne długi trzeba będzie spłacać pieniędzmi z tegorocznego budżetu, a więc zaplanowane na ten rok zakupy wojska mogą zostać ograniczone. Pod znakiem zapytania staje też tempo profesjonalizacji sił zbrojnych. W związku z powyższym pytam Pana Ministra: 1. Czym spowodowane jest tak duże zadłużenie ministerstwa obrony? 2. Czy ministerstwo zamierza podjąć kroki, jeżeli tak, to jakie, aby zmniejszyć dług ministerstwa i spłacić wierzycieli? Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 19 stycznia 2009 r.

33 Interpelacja (nr 7759) do ministra edukacji narodowej w sprawie opłaty stałej za korzystanie z przedszkoli Szanowna Pani Minister! Z doniesień prasowych wynika, że w wielu miastach pobieranie przez gminy tzw. opłaty stałej za korzystanie z przedszkoli zostało uznane za niezgodne z prawem. Na przykład we Wrocławiu Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił uchwałę, która zezwalała na pobieranie co miesiąc ok. 150 zł od jednego dziecka wpisanego do przedszkola. Prawnicy argumentowali, że taka opłata powinna być naliczana w zależności od liczby godzin, które dzieci spędzają w placówce, oraz od nadprogramowych propozycji dla dzieci. Czesne zostało także uchylone przez wojewodę łódzkiego w Sieradzu. W związku z powyższym pytam Panią Minister: Czy pobieranie przez gminy opłat stałych za przedszkola, bez względu na liczbę godzin, które dzieci spędzają w placówce, jest zgodne z prawem? Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 19 stycznia 2009 r. Interpelacja (nr 7760) do ministra zdrowia w sprawie braku miejsc w szpitalach dziecięcych Szanowna Pani Minister! Z doniesień prasowych wynika, że warszawskie szpitale, m.in. dziecięce, przeżywają oblężenie. Rodzice małych pacjentów często muszą godzinami czekać w kolejkach do lekarzy albo jeździć od szpitala do szpitala. Problem z wolnymi łóżkami ma choćby Szpital Dziecięcy im. J. Bogdanowicza, który balansuje już na krawędzi wydolności. Placówka przyjmuje rocznie ponad 150 tys. małych pacjentów – zgłasza się o wiele więcej. Lekarze ostrzegają, że sezon infekcji rozpoczął się na dobre i w placówkach dla dzieci może być tylko gorzej. Warszawski Oddział Narodowego Funduszu Zdrowia zapowiada przeprowadzenie kontroli, tymczasem dyrektorzy odpowiadają, że kontrole są mocno spóźnione, gdyż problem z limitem miejsc był w NFZ znany od dawna. Sytuacja w szpitalach pediatrycznych w Warszawie jest zła, bo małych pacjentów jest więcej niż łóżek. Spowodowane jest to głównie tym, że szpitale pediatryczne, aby sprostać wymogom UE, musiały przeprowadzić zmiany w infrastrukturze, chodzi tu m.in. o zmniejszenie sal. W efekcie brakuje miejsc dla chorych dzieci. Obecnie placówka przy ul. Niekłańskiej przyjmuje rocznie około 150 tys. małych pacjentów. Jednak zgłasza się ich o wiele więcej. Dzieci, które powinny trafić na konkretny oddział, trafiają do tego, gdzie akurat jest miejsce. W efekcie w każdej sali przebywają dzieci z różnymi infekcjami, które się plączą i mutują. Często się zdarza, że dziecko przychodzi z jedną chorobą, a wychodzi z drugą. Zdaniem mazowieckiego konsultanta do spraw pediatrii konieczne byłoby wyposażenie warszawskich szpitali dziecięcych w kilkaset dodatkowych łóżek. W związku z powyższym pytam Panią Minister: 1. Czy ministerstwo zamierza podjąć kroki, jeśli tak, to jakie, aby zwiększyć dostępność do szpitali dziecięcych? 2. Czy ministerstwo posiada informacje, czy opisany powyżej problem dotyczy także szpitali dziecięcych w innych miastach oprócz Warszawy? Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 26 stycznia 2009 r. Interpelacja (nr 7761) do ministra zdrowia w sprawie planowanego zmniejszenia środków na profilaktykę i wczesne wykrywanie nowotworów Szanowna Pani Minister! Z doniesień prasowych wynika, że Ministerstwo Zdrowia w poszukiwaniu oszczędności na czas kryzysu gospodarczego zamierza zmniejszyć środki na profilaktykę i wczesne wykrywanie nowotworów. Onkolodzy przestrzegają, że cięcia resortu mogą doprowadzić do drastycznego wzrostu umieralności na raka. Oszczędności mają się znaleźć w tegorocznym budżecie Narodowego Programu Zwalczania Chorób Nowotworowych. Opiewający na 250 mln zł budżet zmniejszyłby się o niecałe 20 proc. Ewentualne cięcia mają wynieść 40 mln zł. Tymczasem lista zadań, które mają być wykonane w ramach programu w 2009 r., liczy 18 pozycji, to m.in. profilaktyka i wczesne wykrywanie raka szyjki macicy i raka piersi czy badania przesiewowe do wczesnego wykrywania raka jelita grubego. Środków może zabraknąć też na kupno nowego sprzętu dla zakładów radioterapii czy na szkolenia dla lekarzy pierwszego kontaktu. Onkolodzy twierdzą jednak, że skutki takiej decyzji mogą być znacznie gorsze. Złamany zostanie nie tylko program profilaktyki, ale w dalszej perspektywie dojdzie do pogorszenia wyników leczenia nowotworów. Wszystko to w sytuacji gdy prognozy zachorowalności na raka są przerażające. Szacuje się, że w Polsce żyje w sumie ok. 600 tys. osób, u których rozpoznano nowotwór. W 2008 r. zmarło na raka 90 tys. Polaków, ale lekarze zdiagnozowali chorobę u aż 140 tys. osób. Ucierpi też szeroko

34 zakrojona akcja przekonywania społeczeństwa do zgłaszania się na badania kontrolne, które i tak w wielu przypadkach okazują się zbyt późne. W związku z powyższym pytam Panią Minister: 1. Czy prawdą jest, że rząd zamierza zmniejszyć środki na profilaktykę i wczesne wykrywanie nowotworów? 2. Jeżeli tak, to jakie podejmie Pani Minister kroki, aby realizacja programów profilaktycznych przebiegała w 2009 na zaplanowanym poziomie? Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 26 stycznia 2009 r. Interpelacja (nr 7762) do prezesa Rady Ministrów w sprawie podwyższenia składki zdrowotnej Szanowny Panie Premierze! Z doniesień prasowych wynika, że rząd zamierza podnieść w 2010 roku składkę zdrowotną do NFZ z 9 do 10%. Ministerstwo Zdrowia ma zawrzeć podwyżkę składki w przygotowywanym projekcie ustawy przewidującej też m.in. podział Narodowego Funduszu Zdrowia. Podniesienie składki oznacza, że pensje netto oraz emerytury, renty, zasiłki i świadczenia przedemerytalne, wypłacane ponad 22 mln osób, będą w styczniu 2010 r. niższe niż w grudniu 2009 r. Zwiększą się też koszty prowadzenia firm. Tegoroczna obniżka podatków zostanie więc w następnym roku niemal całkowicie zniwelowana. W związku z powyższym pytam Pana Premiera: 1. Czy prawdą jest, że rząd zamierza podnieść w 2010 r. składkę zdrowotną do NFZ z 9 do 10%? 2. Czy rząd zamierza poszukać innych środków na ochronę zdrowia niż podwyżka składki zdrowotnej, tak aby przez jej podnoszenie nie niwelować skutków obniżki podatków, co przełożyło się na podwyżki pensji oraz emerytur i rent? Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 26 stycznia 2009 r. Interpelacja (nr 7763) do ministra finansów w sprawie postępowania wobec osób i firm, które nie zgadzają się z ustaleniami kontroli Szanowny Panie Ministrze! Z doniesień prasowych wynika, że urzędy skarbowe mogą bezkarnie zwlekać ze wszczęciem postępowania wobec osób i firm, które nie zgadzają się z ustaleniami kontroli i czekają na decyzję, by się od niej odwołać. Umożliwia to tym samym narastanie odsetek nawet latami. Jest to efekt najnowszych zmian w Ordynacji podatkowej, które obowiązują od 1 stycznia 2009 r. (Dz. U. z 2008 r. nr 209, poz. 1318). Art. 54 § 1 pkt 6 ordynacji, który do końca 2008 r. stanowił ochronę dla kontrolowanych przez urząd skarbowy podatników. Przepis ten zakazywał naliczania odsetek za zwłokę, jeżeli postępowanie podatkowe prowadzące do wydania decyzji nie zostało wszczęte w ciągu trzech miesięcy od dnia zakończenia kontroli. W takich przypadkach odsetki od zaległości, które kwestionował podatnik, nie były naliczane w okresie od wszczęcia kontroli podatkowej do dnia doręczenia kontrolowanemu decyzji w sprawie. Z początkiem tego roku przepis ten został jednak wykreślony z ustawy, a w zamian pojawił się nowy art. 165b. Dzięki niemu urzędnicy zyskali dodatkowe trzy miesiące na wszczęcie postępowania podatkowego od zakończenia kontroli, która ujawniła nieprawidłowości w rozliczeniach podatnika. Zgodnie bowiem ze wspomnianym art. 165b § 1 za każdym razem, gdy podatnik nie złoży korekty deklaracji albo gdy skoryguje ujawnione nieprawidłowości tylko w części, organ zobowiązany jest wszcząć postępowanie podatkowe „nie później niż w terminie sześciu miesięcy od zakończenia kontroli”. Obie te zmiany (tj. skreślenie art. 54 § 1 pkt 6 i dodanie art. 165b) pojawiły się w sprawozdaniu z 8 października 2008 r. (nr FPB 02S -06-08) przygotowanym przez podkomisję stałą ds. monitorowania systemu podatkowego działającą przy Komisji Finansów Publicznych. W związku z powyższym pytam Pana Ministra: 1. Czy Ministerstwo Finansów zamierza podjąć kroki zmierzające do zmiany art. 54 § 1 pkt 6 ordynacji podatkowej, tak by urzędnicy nie mogli swoimi działaniami przyczyniać się do narastania odsetek wobec osób i firm, które nie zgadzają się z ustaleniami kontroli i czekają na decyzję, by się od niej odwołać? 2. Jeśli tak, to jakie to będą kroki? Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 26 stycznia 2009 r. Interpelacja (nr 7764) do ministra sprawiedliwości w sprawie ułatwień w dostępie do zawodów prawniczych Szanowny Panie Ministrze! Z doniesień prasowych wynika, że Stowarzyszenie Doktorów Prawa skrytykowało posunięcia rządu dotyczące pozbawienia doktorów prawa zwolnienia z odbywania aplikacji praw-

35 niczych. Należy zaznaczyć, że Trybunał Konstytucyjny stwierdził, iż nie znajduje podstaw teza, że doktorzy nauk prawnych nie kwalifikują się odpowiednią wiedzą do wykonywania zawodu radcy prawnego. Trybunał domagał się tylko, by doktorzy ubiegający się o wpis legitymowali się odpowiednim doświadczeniem zawodowym. Poprawki do noweli prawa o adwokaturze, które przyjął Senat, zakładają przywrócenie ustnych egzaminów adwokackich i radcowskich, pięciomiesięcznej praktyki w sądach dla aplikantów adwokackich i radcowskich oraz rezygnację ze zwolnienia doktorów nauk prawnych z aplikacji. W związku z powyższym pytam Pana Ministra: 1. Czy w przypadku uchylenia tego uprawnienia przez parlament Ministerstwo Sprawiedliwości zamierza wystąpić z inicjatywą dotyczącą zwolnienia z odbywania aplikacji prawniczych doktorów prawa? 2. Czy Ministerstwo Sprawiedliwości przewiduje przygotowanie projektu ustawy zakładający ułatwienia dla prawników w dostępie do zawodu? Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 26 stycznia 2009 r. Interpelacja (nr 7765) do ministra edukacji narodowej w sprawie planów zamknięcia Gimnazjum i Liceum Akademickiego w Toruniu Szanowna Pani Minister! Rektor Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu rozważa zamknięcie Gimnazjum i Liceum Akademickiego, twierdząc, że uczelni nie stać na dalsze finansowanie tej placówki. Gimnazjum i Liceum Akademickie powstało w 1998 r. i miało dać początek sieci publicznych szkół przy uniwersytetach. Niestety do dziś nie powstały kolejne. Pomysł polegał na tym, że w oparciu o kadrę akademicką będą stworzone warunki dla kształcenia wybitnie uzdolnionych uczniów. Szkoła powstała jako pięcioletnia, jeszcze w starym systemie edukacji. Miała łączyć gimnazjum i liceum. Potem rozdzielono ją na dwie placówki w jednym Zespole Szkół UMK. Pierwsze lata były eksperymentem, za który płaciło Ministerstwo Edukacji Narodowej. Gdy w 2005 r. szkołę przestało finansować Ministerstwo Edukacji Narodowej, do niewielkiej subwencji dokładało UMK. Rokrocznie jest to kwota miliona złotych. Zdaniem rektora UMK Gimnazjum Akademickie to placówka szczególna, na którą potrzeba dodatkowych subwencji Ministerstwa Edukacji Narodowej. Gimnazjum różni się od pozostałych publicznych szkół indywidualizacją nauki. W praktyce oznacza to, że klasy liczą około 20 osób. Oprócz normalnych lekcji uczniowie wybierają dodatkowe seminaria, wedle zainteresowań. Zajęcia prowadzi także kadra uniwersytetu. Uczniowie korzystają m.in. z zasobów Biblioteki Głównej UMK. Pomoc psychologiczno-pedagogiczną dla nich funduje uniwersytet. Przy szkole działa też internat. Obecnie mieszka w nim 126 gimnazjalistów i licealistów z dalszych zakątków Polski, m.in. z Lubuskiego, Dolnośląskiego. Za internat także płaci UMK. Tylko w zeszłym roku uczniowie gimnzajum odnieśli sukcesy w 11 olimpiadach, w czterech zdobyli tytuł laureata. Liceum Akademickie zajęło piąte miejsce w Polsce w rankingu miesięcznika „Perspektywy”. Niestety bez dodatkowych pieniędzy, jakie dziś daje uniwersytet, wysokich standardów nauczania nie da się utrzymać. W związku z powyższym pytam Panią Minister: 1. Czy ministerstwo edukacji wesprze finansowo Gimnazjum i Liceum Akademickie? 2. Czy ministerstwo bierze pod uwagę stworzenie odrębnych regulacji ustawowych dla tego typu szkół? 3. Czy ministerstwo zamierza podjąć i finansować pomysł powstawania sieci publicznych szkół przy uniwersytetach? Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 26 stycznia 2009 r. Interpelacja (nr 7766) do ministra rozwoju regionalnego w sprawie brakujących środków na projekty finansowane z UE Szanowna Pani Minister! Prasa donosi, że może zabraknąć 130 mld zł na budowę dróg, lotnisk i linii kolejowych finansowanych ze środków UE. Większość z tzw. projektów kluczowych dotyczy inwestycji infrastrukturalnych. W sierpniu łączną wartość wszystkich szacowano na prawie 190 mld zł, z czego 70 mld zł miała zapłacić Polska. Jednak wyliczenia oparte były na cenach z lat 2005–2006. Koszty od tamtej pory znacznie wzrosły. Po zawarciu wstępnych umów przez ministerstwa okazało się, że różnica między szacunkami a żądaniami inwestorów przekroczyła 100 mld zł, co oznacza, że koszty inwestycji deklarowane w umowach wstępnych są wyższe od rzeczywistych. W związku z powyższym pytam Panią Minister: 1. Czy ministerstwo zamierza podjąć kroki, jeżeli tak, to jakie, aby brak środków na projekty unijne nie spowodował spowolnienia inwestycji? 2. Kiedy ministerstwo ma ogłosić zweryfikowaną listę projektów kluczowych? Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 26 stycznia 2009 r.

36 Interpelacja (nr 7767) do ministra nauki i szkolnictwa wyższego w sprawie środków finansowych na rozwój Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu Szanowna Pani Minister! Wiele uczelni wyższych odczuwa skutki kryzysu finansowego. Wśród tych uczelni jest także Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu. Toruńska uczelnia miała w 2008 r. dostać 10 mln zł z ministerstwa nauki, z czego 6,5 mln zł miało zostać przeznaczone na budowę nowego skrzydła Wydziału Prawa i Administracji, a 3,5 mln zł na Collegium Medicum. Uniwersytet jednak tych środków nie dostał, ponieważ w związku z kryzysem finansowym decyzje ministerstwa zostały zawieszone i przesunięte na 2009 r. Tymczasem do 2011 r. uczelnia zamierza wznieść gmachy Collegium Humanisticum, Interdyscyplinarnego Centrum Nowoczesnych Technologii, Toruńskiego Centrum Konserwacji Zabytków i Centrum Optyki Kwantowej. Łączny koszt tych inwestycji to ponad 200 mln zł. W związku z powyższym pytam Panią Minister: 1. Czy ministerstwo zamierza przekazać obiecane środki Uniwersytetowi Mikołaja Kopernika w Toruniu na budowę nowego skrzydła Wydziału Prawa i Administracji oraz na Collegium Medicum? 2. Jeśli tak, to kiedy to nastąpi? Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 26 stycznia 2009 r. Interpelacja (nr 7768) do ministra spraw wewnętrznych i administracji w sprawie zmiany rozporządzenia ministra spraw wewnętrznych i administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego Szanowny Panie Ministrze! W dniu 28 grudnia 2005 r. minister spraw wewnętrznych i administracji zmienił swoje rozporządzenie z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Zgodnie z tą zmianą przepisy rozporządzenia stosuje się do emerytów i rencistów policyjnych oraz osób uprawnionych do renty rodzinnej po zmarłym policjancie i po zmarłym emerycie, o których mowa w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej. Zgodnie z nowym rozporządzeniem emerytom policyjnym nie przysługuje równoważnik za remont lokalu mieszkalnego. Rozporządzenie w tej części jako niezgodne z prawem zostało zakwestionowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oraz Naczelny Sąd Administracyjny. Sądy te wskazały w swoich wyrokach na nierówność prawa i krzywdzące podejście do byłych pracowników policji. W związku z powyższym zwracam się do Pana Premiera z następującymi pytaniami: 1. Czy znane jest Panu Premierowi orzecznictwo WSA w Gliwicach z dnia 15.02.2007 r. oraz NSA z dnia 18.06.2008 r. w przedmiocie odebranie emerytom policyjnym równoważnika na remont lokalu mieszkalnego? 2. Czy ministerstwo zamierza zmienić swoje rozporządzenie w tym zakresie, aby dostosować je do orzeczenia NSA? Z poważaniem Poseł Wiesław Andrzej Szczepański Leszno, dnia 2 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7769) do ministra gospodarki w sprawie działań osłonowych związanych ze wzrostem cen energii elektrycznej Szanowny Panie Premierze! Z początkiem 2009 r. drastycznie wzrosły ceny energii elektrycznej dla odbiorców przemysłowych; średnio – jak informują mnie przedsiębiorcy – ponad 40%. Przedsiębiorcy, w czasie światowego kryzysu gospodarczego, nie zgadzają na tak znaczne podniesienie kosztów produkcji. W chwili gdy firmy podejmują różne działania w celu ochrony miejsc pracy w związku ze zmniejszonymi zamówieniami na ich produkcję, dodatkowo drastycznie podniesiono im ceny energii elektrycznej. Dla zakładów w całym kraju jest to ciężar nie do udźwignięcia. Na kryzysie cierpią zarówno pracodawcy, jak i pracobiorcy. Pracownicy Huty Stalowa już wyrazili swoje niezadowolenie z powodu podwyżek energii elektrycznej w kilkutysięcznej demonstracji w dniu 5 lutego 2009 r. przed siedzibami Rzeszowskiego Zakładu Energetycznego i Urzędu Wojewódzkiego. Protestowali przeciw grożącym zwolnieniom. W podobnej sytuacji jak pracownicy ze Stalowej Woli znajduje się wiele innych dużych firm Podkarpacia, między innymi WSK Rzeszów, firmy Specjal-

37 nej Strefy Ekonomicznej w Mielcu i Tarnobrzegu. Je też dotknęła drastyczna podwyżka cen energii. To podwyższyło koszty produkcji, co z kolei skutkować będzie likwidacją miejsc pracy w sytuacji kryzysu gospodarczego. W ostatnich dniach także znowu pojawiły się informacje o kolejnych podwyżkach cen energii elektrycznej dla odbiorców indywidualnych. W odpowiedzi na moją interpelację poselską z września ubiegłego roku w sprawie ciągłego wzrostu cen energii elektrycznej informował mnie Pan Premier m.in. o tym, że 15 lutego 2008 r. minister gospodarki, jako przewodniczący Zespołu Sterującego do Spraw Realizacji „Programu dla energetyki”, wydał specjalne zarządzenie w sprawie powołania międzyresortowej grupy roboczej do opracowania projektów aktów prawnych zapewniających odbiorcom słabym ekonomicznie właściwy poziom ochrony na konkurencyjnym rynku energii elektrycznej oraz nadających prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki odpowiednią rolę i narzędzia regulacyjne na takim rynku. Poinformował mnie Pan Premier także, że minister gospodarki, mając na względzie uboższą część odbiorców energii – gospodarstwa domowe o stosunkowo niskich dochodach, wraz z innymi organami administracji państwowej prowadzi prace nad stworzeniem systemu ochrony odbiorców słabych ekonomicznie, którzy nie z własnej winy nie są w stanie uregulować należności za dostarczaną energię elektryczną, przed pozbawieniem ich dostaw energii. W związku z powyższym, gdy sytuacja gospodarcza naszego kraju znacznie się pogorszyła, proszę o informacje o tym, jakie działania w świetle powyższych Pana wcześniejszych deklaracji obecnie podejmuje resort gospodarki, by ochronić zarówno miejsca pracy, jak i gospodarstwa domowe przed skutkami drastycznych wzrostów cen energii elektrycznej. Z poważaniem Poseł Krystyna Skowrońska Mielec, dnia 6 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7770) do ministra rolnictwa i rozwoju wsi w sprawie przepisów dotyczących zalesiania gruntów rolnych o małej przydatności dla rolnictwa W związku z interwencjami beneficjentów programu zalesiania gruntów rolnych o małej przydatności dla rolnictwa uprzejmie proszę o zapoznanie się z problemem i odpowiedź na pytania. Wsparcie finansowe osób decydujących się na zalesianie zostało podzielone na trzy składniki: jednorazowe wsparcie na zalesianie, wypłacana przez pięć lat co roku premia pielęgnacyjna i wypłacana przez dwadzieścia lat co roku premia zalesieniowa. W przypadku pierwszego składnika wypłacanego jednorazowo w pierwszym roku przystąpienia do programu beneficjenci nie zgłaszają zastrzeżeń. Jednak w przypadku dwóch pozostałych składników pojawia się problem braku waloryzacji wskazanej kwoty. Szczególnie ma to miejsce w przypadku premii zalesieniowej. Rzeczywista siła nabywcza uzyskiwanej co roku niewaloryzowanej kwoty jest coraz mniejsza i w dłuższym okresie będzie stanowiła jedynie ułamek wysokości dochodu utraconego przez właściciela gruntu. W tej sytuacji uprzejmie proszę o odpowiedź na następujące pytania: 1. Z jakiego powodu wskazane kwoty nie są waloryzowane o wysokość inflacji? Czy stanowią o tym przepisy krajowe czy wspólnotowe? 2. Czy resort rolnictwa planuje zmianę przepisów, która umożliwi waloryzację kwot należnych właścicielom zalesionych gruntów? Z poważaniem Poseł Izabela Katarzyna Mrzygłocka Wałbrzych, dnia 4 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7771) do ministra finansów w sprawie regulacji sytuacji materialnej i prawnej rodziców wychowujących niepełnosprawne dzieci Szanowny Panie Ministrze! Aby zapewnić odpowiednią opiekę dziecku niepełnosprawnemu, często konieczna jest rezygnacja z pracy jednego z rodziców. Powoduje to znaczne pogorszenie sytuacji materialnej danej rodziny, która jest i tak mocno nadwyrężona wydatkami związanymi z rehabilitacją, leczeniem oraz pielęgnacją. Mając to na uwadze oraz powołując się na art. 16 i art. 20 ustawy z dnia 9 maja 1996 r. o wykonywaniu mandatu posła i senatora, zwracam się do Pana Ministra z prośbą o udzielenie odpowiedzi, czy przewidywane jest wprowadzenie następujących zmian: 1) uniezależnienia progu dochodowego uprawniającego do pobierania świadczenia pielęgnacyjnego od progu dochodowego obowiązującego dla świadczeń rodzinnych i zastąpienia tego progu limitem obowiązującym w art. 10e ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, zastrzegając jednocześnie, iż przekroczenie tego limitu skutkowałoby pomniejszeniem świadczenia pielęgnacyjnego o kwotę, o jaką limit został przekroczony;

38 2) podwyższenia kwoty świadczenia pielęgnacyjnego przez przyjęcie kwoty minimalnego wynagrodzenia; 3) corocznej waloryzacji tak ustalonego progu dochodowego oraz wysokości świadczenia według zasad waloryzacji świadczeń emerytalno-rentowych, gdzie wskaźnik waloryzacji rozumiany jest jako średnioroczny wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych w poprzednim roku kalendarzowym – zwiększony o co najmniej 20% realnego wzrostu przeciętnego wynagrodzenia w poprzednim roku kalendarzowym; wskaźnikiem cen towarów i usług jest średnioroczny wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem, jeżeli jest on wyższy od wskaźnika cen towarów i usług konsumpcyjnych dla gospodarstw domowych emerytów i rencistów; 4) przywrócenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego dla obojga rodziców (opiekunów) rezygnujących z pracy zawodowej na rzecz opieki nad dziećmi pełnosprawnymi, jeżeli w rodzinie jest więcej niż jedno dziecko niepełnosprawne i spełnione są wszystkie warunki formalne uprawniające do otrzymania tego świadczenia; 5) podwyższenia zasiłku pielęgnacyjnego do kwoty 420 zł i jego waloryzacji na zasadach jak powyżej oraz uzależnienia w przyszłości wysokości tego zasiłku od orzeczonego stopnia niepełnosprawności; 6) zwiększenia podstawy opłacania składek emerytalno-rentowych oraz zdrowotnych i odprowadzania ich aż do osiągnięcia wieku emerytalnego wszystkim rodzicom (opiekunom) dzieci niepełnosprawnych niezależnie od wysokości dochodu przypadającego na członka rodziny i w wysokości zapewniającej im w przyszłości godne życie, zniesienia cezury czasowej opłacania składek emerytalno-rentowych oraz zdrowotnych; 7) przywrócenia prawa do wcześniejszych emerytur dla rodziców (opiekunów) dzieci niepełnosprawnych oraz zapewnienia bezpieczeństwa finansowego po śmierci jednego z rodziców dziecka niepełnosprawnego poprzez wprowadzenie przepisu gwarantującego dziedziczenie prawa do świadczenia emerytalnego po tym rodzicu przez rodzica, który zrezygnował z pracy zawodowej na rzecz opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem, bez względu na wiek rodzica wstępującego w prawo po zmarłym współmałżonku oraz wiek niepełnosprawnego dziecka, i wypłacanie tego świadczenia uprawnionemu rodzicowi aż do śmierci, chyba że wcześniej żyjący rodzic nabędzie prawo do własnej, wyższej emerytury; 8) wprowadzenia uwarunkowań prawnych pozwalających na stworzenie nowego zawodu asystenta-pielęgniarza dla rodziców rezygnujących z pracy zawodowej ze względu na stan zdrowia swojego niepełnosprawnego dziecka. Z poważaniem Poseł Arkadiusz Litwiński Szczecin, dnia 2 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7772) do ministra gospodarki w sprawie wysokich cen energii elektrycznej Szanowny Panie Ministrze! Sytuacja panująca obecnie w sektorze energetycznym jest bardzo niepokojąca. Odbiorcy energii elektrycznej są zmuszeni do płacenia horrendalnych rachunków za energię. Dwie firmy z sektora energetycznego podniosły ceny za dystrybucję prądu w skali większej niż wynikająca z decyzji wydanej przez Urząd Regulacji Energetyki. Dodatkowo podwyżki prądu prowadzą do dramatycznej sytuacji w sektorze przedsiębiorstw, ponieważ nie stać ich do płacenia tak zawyżonych rachunków. Można powiedzieć, że rząd nie panuje nad cenami energii elektrycznej, które są ustalone bardziej w warunkach monopolistycznych niż w warunkach rynkowych. W Hucie Stalowa Wola SA z powodu wzrostu cen energii wygaszono piece hutnicze – taka sytuacja nie zdarzyła się nawet podczas II wojny światowej. Obecnie ceny energii w Polsce są jednymi z najwyższych w Europie, jednak nie przekłada się to na zasobność portfeli konsumentów polskich. Oprócz bardzo wysokich cen prądu należy podkreślić, że w Polsce mamy bardzo wysokie ceny dystrybucji prądu. Patrząc na rachunek za energię, możemy w nim dostrzec wiele pozycji, które nie są jasne dla konsumenta, dlatego też można stwierdzić, że poprzez ich niejasność przerzucane są na barki klienta koszty związane z funkcjonowaniem firm oraz horrendalne koszty wynagrodzeń kadry zarządzającej oraz pracowników sektora energetycznego. Nie znajdują one uzasadnienia ekonomicznego z racji faktu wchodzenia polskiej gospodarki w fazę zmniejszonego wzrostu gospodarczego, a co za tym idzie – trudną sytuację w wielu sektorach gospodarki. Wysokie ceny energii prowadzą do upadłości i likwidacji wielu firm, następstwem tej sytuacji jest wzrost bezrobocia oraz zachwianie popytu wewnętrznego i zewnętrznego. Wobec powyższego proszę Pana Ministra o odpowiedź na następujące pytania: 1. Jakie działania ma zamiar podjąć Pański resort, aby zahamować niekorzystne tendencji na rynku energii elektrycznej? 2. Dlaczego rząd nie podejmuje żadnych działań zmierzających do zapobieżenia sytuacjom, w których firmy energetyczne nie respektują decyzji URE? 3. Dlaczego ceny energii w Polsce są jednymi z najdroższych w Europie? 4. Co rząd zamierza zrobić, aby zapobiec nieuzasadnionym podwyżkom energii elektrycznej? 5. Dlaczego ceny opłat dystrybucyjnych energii elektrycznej są większe niż sama wartość zużytej energii? 6. Dlaczego klienci muszą ponosić koszty zaniedbań rządu w sferze regulacji kosztów dystrybucji?

39 7. Dlaczego pozycje w rachunku za energię są bardzo niejasne i skąd się one biorą oraz jaką mają podstawę prawną? 8. Dlaczego rząd nie podejmuje żadnych działań zmierzających do urzeczywistnienia cen energii i pozwala na spekulacyjne ceny energii? Z wyrazami szacunku Poseł Tomasz Kamiński Warszawa, dnia 9 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7773) do ministra rolnictwa i rozwoju wsi w sprawie przepisów dotyczących funkcjonowania ferm drobiu W związku z interwencjami właścicieli ferm drobiu z Dolnego Śląska w sprawie nowych wymagań dotyczących wielkości klatek uprzejmie proszę o zapoznanie się ze sprawą i odpowiedź na pytania. Zgodnie z przekazanymi mi informacjami w tym roku nastąpiła zmiana przepisów określających minimalną ilość miejsca w klatce w przypadku hodowli kur niosek. Właściciele ferm zostali o tym zawiadomieni przez pracowników wojewódzkiego inspektoratu weterynarii. W praktyce nowe przepisy sprawiają, że na takiej samej powierzchni będzie można trzymać o 20% mniej niosek niż dotychczas. W tej sytuacji hodowcy wskazują na następujące problemy: — konieczność zwolnień pracowników ze względu na wyższe koszty produkcji i mniej pracy, — mniejsze wpływy do budżetu z tytułu podatku VAT – hodowcy zmniejszą zakup paszy o 20%, — zmniejszenie wpływów do budżetu państwa z tytułu podatku dochodowego. W tej sytuacji uprzejmie proszę o odpowiedź na następujące pytania: 1. Z jakiego powodu zmieniono przedstawione przepisy? Czy ma to związek z implementacją prawa UE? Proszę o wskazanie odpowiednich dokumentów. 2. Czy Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi posiada informacje, w jaki sposób nowe przepisy wpłyną na kondycję ferm drobiu? Czy rzeczywiście zmniejszą się wpływy do budżetu państwa z tytułu podatku dochodowego i VAT? Z poważaniem Poseł Izabela Katarzyna Mrzygłocka Wałbrzych, dnia 2 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7774) do ministra zdrowia w sprawie proponowanych przez NFZ warunków finansowania świadczeń medycznych na 2009 r. Kontraktowana przez NFZ maksymalna cena za punkt rozliczeniowy na rok 2009 wynosi 51 zł, podczas gdy w roku 2008 razem ze środkami na finansowanie wzrostu wynagrodzeń pracowników około 55,40 zł. Przepisy art. 10f ustawy z dnia 22 lipca 2006 r. o przekazaniu środków finansowych świadczeniodawcom na wzrost wynagrodzeń (Dz. U. Nr 149, poz. 1076, z późn. zm.) gwarantują, że wartość umowy z NFZ na rok 2009 nie może być niższa niż na 2008 r. Aby spełnić ten ustawowy obowiązek, NFZ musi zakontraktować przy obniżonej cenie jednostkowej więcej świadczeń. Szpitale nie mogą się jednak zgodzić na takie rozwiązanie, gdyż musiałyby sprzedawać swoje usługi taniej o 8% niż obecnie. Podpisanie przez szpitale umów na takich warunkach może być działaniem na szkodę pacjentów i pracowników jednostek. W związku z tym zwracam się do Pani Minister o udzielenie mi odpowiedzi na pytania: 1. Jakie gwarancje prawidłowego wykonania świadczeń medycznych może Pani Minister przedstawić pacjentom i służbie zdrowia przy tak niskim ustanowieniu poziomu punktu rozliczeniowego? 2. Czy Pani Minister nie widzi bardzo poważnych zagrożeń dla bezpieczeństwa zdrowia publicznego przy tak ustanowionym poziomie punktu rozliczeniowego? 3. Z jakich powodów nie dokonano wyceny kontraktowej wartości świadczeń, gwarantującej realizację zapisów art. 10f ww. ustawy? Z poważaniem Poseł Marek Kuchciński Warszawa, dnia 2 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7775) do prezesa Rady Ministrów w sprawie podjęcia natychmiastowych decyzji przeciwdziałających masowym zwolnieniom pracowników spółek PKP Zarząd Regionu NSZZ „Solidarność” Ziemia Przemyska poinformował mnie o planowanych zwolnieniach w PKP Cargo SA z siedzibą w Przemyślu około 800 pracowników na 2170 tam zatrudnionych oraz

40 o zagrożeniu utratą zatrudnienia innych pracowników Grupy PKP SA. Jest to bardzo niepokojąca prognoza. Masowe zwolnienia wygenerują wiele problemów społecznych, które udawało się w ostatnim okresie na Podkarpaciu skutecznie zmniejszać. W nowoczesnej, solidarnej gospodarce wypowiedzenie umów o pracę nie może być jedyną metodą, którą stosuje się w sytuacji kryzysu finansowego przedsiębiorstw. W związku z tym proszę o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: 1. Jakie rząd RP ma przygotowane działania, których wdrożenie spowoduje utrzymanie miejsc pracy w spółkach PKP? 2. Jakie rząd RP ma przygotowane działania, których wdrożenie będzie przeciwdziałać zagrożeniu załamania się rynku pracy na Podkarpaciu? Z poważaniem Poseł Marek Kuchciński Warszawa, dnia 2 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7776) do ministra finansów w sprawie wprowadzenia rozwiązań umożliwiających funkcjonariuszom celnym wcześniejsze zakończenie aktywności zawodowej Uchwalona 19 grudnia 2008 r. przez Sejm RP ustawa o emeryturach pomostowych nie zawiera podstaw do umożliwienia funkcjonariuszom celnym wcześniejszego zakończenia służby. Jednocześnie pozostawia się Służbie Celnej zadania i obowiązki, które zbliżają ją do innych służb mundurowych. Daje to podstawę do objęcia funkcjonariuszy celnych zaopatrzeniem emerytalnym funkcjonującym w systemie emerytur mundurowych. W związku z tym zwracam się do Pana Ministra o udzielenie mi odpowiedzi na następujące pytania: 1. Czy podjął już Pan Minister działania w kierunku prawnego umożliwienia funkcjonariuszom celnym wcześniejszego zakończenia aktywności zawodowej? 2. Od kiedy możliwość ta mogłaby obowiązywać? 3. Na jakich zasadach? Z poważaniem Poseł Marek Kuchciński Warszawa, dnia 3 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7777) do ministra skarbu państwa w sprawie planów likwidacji firmy INTRACO SA Na podstawie art. 192 regulaminu Sejmu przedkładam Panu Ministrowi interpelację poselską w sprawie planów likwidacji INTRACO SA. Otrzymałem od pracowników tej firmy pismo z dnia 9 lutego 2009 r., w którym wyrażają swój niepokój w związku z planami likwidacji INTRACO SA, co niewątpliwie będzie wiązało się z utratą miejsc pracy przez wielu z pracowników. W swoim liście pracownicy zwracają uwagę, że „w 2004 roku zapadła decyzja o komercjalizacji spółki i późniejszej jej prywatyzacji w celu jej umocnienia i restrukturyzacji.” Jednak ostatecznie, jak wynika z podejmowanych działań, prowadzi się do likwidacji firmy. Względy ekonomiczne nie wskazują na potrzebę likwidacji spółki. Spółka z roku na rok zwiększa swoje zyski, a co za tym idzie, zwiększa wpływy do Skarbu Państwa związane z podatkami czy dywidendą. Zysk brutto spółki za 11 miesięcy roku 2008 wzrósł o 210% w porównaniu z analogicznym okresem w roku 2007. INTRACO nie jest zadłużona i nie obciąża Skarbu Państwa. Firma rozwija się bardzo intensywnie, jest konkurencyjna na rynku wynajmu powierzchni biurowych. Jest wieloletnim partnerem międzynarodowych firm działających w Polsce, z którymi jest związana długookresowymi umowami. Spółka może pochwalić się posiadaniem certyfikatu systemu zarządzania jakością nr 2028/1/2008 PN-EN ISO 9001:2001, co świadczy o doskonałej organizacji i zarządzaniu firmą. Do listu były załączone perspektywy rozwoju firmy INTRACO SA do roku 2012, pozytywnie zaopiniowane przez radę nadzorczą spółki uchwałą z dnia13 marca 2008 r. nr 55/II/2008 mówiącą, że: „Przedmiotem podstawowej działalności spółki jest wynajem powierzchni biurowych, handlowych miejsc garażowych i parkingowych w obiektach własnych. W niewielkim zakresie INTRACO SA realizuje także usługi remontowo-budowlane oraz prace instalacyjne na zlecenia najemców bądź podmiotów zewnętrznych.” Podstawowym zakresem rozwoju spółki jest rozbudowa infrastruktury Osiedla Biznesu przy ulicy Lektykarskiej i róg ul. Smoleńskiego na warszawskich Bielanach, budowa obiektu biurowego przed budynkiem INTRACO przy ul. Stawki 2 o powierzchni 12 tys. m2 oraz modernizacja już istniejącego, co powinno znacząco wpłynąć na zwielokrotnienie zysków spółki. Dokument stwierdza, że „kierunki przyjęte do realizacji na lata 2008–2012, w tym zamierzenia inwestycyjne, mają duże szanse realizacji, a ich efektem będzie nie tylko wzrost poziomu zysku netto oraz wpłat do budżetu, ale rów-

41 nież znaczny wzrost wartości spółki, w której 100% akcji należy do Skarbu Państwa. Będzie to miało istotne znaczenie dla przygotowywanego procesu prywatyzacji spółki.” W czasie opracowywania strategii firmy nie było żadnych informacji z Ministerstwa Skarbu Państwa o zamiarach likwidacyjnych dobrze prosperującej firmy. W swoim liście pracownicy INTRACO stawiają liczne pytania, na które chcieliby znać odpowiedź Pana Ministra. W związku z powyższym uprzejmie proszę Pana Ministra o odpowiedź na następujące pytania: — Jaki jest rachunek ekonomiczny, którym kierowano się, podejmując decyzję o likwidacji INTRACO? Proszę o przedstawienie kalkulacji ekonomicznej, która potwierdzi racjonalność takiej decyzji. — Jak duże przewiduje się zwolnienia w przypadku likwidacji firmy? Czy oznacza to utratę miejsc pracy przez wszystkich pracowników? Czy jest przewidywana próba przekwalifikowania pracowników? — Jakie są plany przeznaczenia majątku po likwidacji firmy? Czy już jakieś firmy wyraziły zainteresowanie nabyciem gruntów i budynków należących do INTRACO SA? Z poważaniem Poseł Artur Górski Warszawa, dnia 10 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7778) do ministra spraw zagranicznych w sprawie manipulacji związanych z wyborami parlamentarnymi na Litwie Działając na podstawie art. 192 Regulaminu Sejmu RP, przedkładam Panu Ministrowi interpelację w sprawie manipulacji władz litewskich w związku z wyborami parlamentarnymi na Litwie w dniach 12 i 26 października 2008 r. Moja interpelacja wynika z petycji, jaką pan Waldemar Tomaszewski, poseł na Sejm Republiki Litewskiej i przewodniczący Akcji Wyborczej Polaków na Litwie, skierował do sekretarza generalnego Rady Europy, przewodniczącego OBWE oraz przewodniczącego Parlamentu Europejskiego. Jak zauważa poseł Tomaszewski, zgodnie z art. 16 Konwencji Ramowej Rady Europy o ochronie mniejszości narodowych zabrania się „zmieniać proporcje narodowościowe ludności w rejonach zamieszkałych przez osoby należące do mniejszości narodowych i mających na celu ograniczenie praw i wolności wynikających z zasad zawartych w konwencji ramowej”. W komentarzu do art. 16 za jedno z działań nieprawych Rada Europy uważa zmianę granic okręgów wyborczych. Tak też stało się w przypadku wyborów parlamentarnych na Litwie w dniach 12 i 26 października 2008 r. W okręgu nr 10 w Nowej Wilejce Główna Komisja Wyborcza arbitralnie zmieniła granice tuż przed mającymi się odbyć wyborami. W tym okręgu, jako jedynym w stolicy, dominują wyborcy stanowiący mniejszości narodowe. W sposób sztuczny dołączono do niego dzielnicę wyborczą nr 121 Dworczany, w której z 4 tysięcy wyborców absolutną większość stanowią Litwini. Należy nadmienić, że Dworczany ani geograficznie, ani socjologicznie czy narodowościowo nie mają związku z Nową Wilejką i dotychczas przynależały do antokolskiego okręgu wyborczego nr 3. Wyniki wyborów pokazały, że decyzja o przyłączeniu Dworczan do Nowej Wilejki bezpośrednio wpłynęła na wybór kandydata w tym okręgu. Z oficjalnych danych Głównej Komisji Wyborczej wynika, że w okręgu nr 10 mandat otrzymał przedstawiciel partii Liberałów i Centrystów Arturas Melianas, który zdobywając 4861 głosów pokonał przedstawiciela narodowościowej partii Akcja Wyborcza Polaków na Litwie pana Tadeusza Andrzejewskiego, na którego głosowało 4394 wyborców. Z danych wynika, że sztuczne dołączenie Dworczan do okręgu nowowilejskiego dało kandydatowi Liberałów i Centrystów 80% głosów wyborców z Dworczan i tym samym wpłynęło na rezultat głosowania w całym okręgu. W Dworczanach na Melianasa głosowało bowiem 857 wyborców, na Andrzejewskiego – 215. Z powyższego wynika, że gdyby do okręgu nowowilejskiego nie dołączono Dworczan, przewagę uzyskałby kandydat Akcji Wyborczej Polaków na Litwie – Tadeusz Andrzejewski. Wyniki wyborów nie pokrywają się więc z rzeczywistą wolą mieszkańców okręgu nowowilejskiego. Jak wskazuje autor petycji: „Z powyższych wywodów można wyciągnąć zasadny wniosek, że dołączenie tuż przed wyborami Dworczan do nowowilejskiego okręgu wyborczego nr 10 wypaczyło wynik wyborów w tym okręgu. Uważamy, że taka manipulacja Głównej Komisji Wyborczej uniemożliwiła wybór do Sejmu Republiki Litewskiej przedstawiciela partii reprezentującej litewskie mniejszości narodowe, a w konsekwencji utrudniała udział tych mniejszości w życiu publicznym”. Zdaniem Tomaszewskiego w opisanym wypadku „mamy w sposób oczywisty do czynienia ze zmianą granic okręgu wyborczego zamieszkałego w większości przez mniejszości narodowe w celu sztucznego wpływania na wynik wyborów”. W związku z powyższym proszę o odpowiedź na następujące pytania: — Czy władze polskie znają treść wyżej wymienionej petycji? Czy zgadzają się z postawionym w niej zarzutem, iż przed wyborami dokonano manipulacji, która uniemożliwiła zdobycie mandatu przez przedstawiciela polskiej mniejszości? — Czy strona polska monitoruje losy petycji, zna odpowiedź na nią lub będzie domagała się otrzymania kopii odpowiedzi w celu zajęcia stanowiska w sprawie?

42 — Czy rząd polski sam podejmie inicjatywę, aby sprawę opisaną w petycji wyjaśnić ze stroną litewską, a także we wspomnianych instytucjach europejskich? Z poważaniem Poseł Artur Górski Warszawa, dnia 10 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7779) do prezesa Rady Ministrów w sprawie stopnia realizacji „Narodowej strategii rozwoju kultury na lata 2004–2013” 29 listopada 2006 r. rząd RP przyjął Strategię Rozwoju Kraju 2007–2015 (SRK) – wiodący dokument planistyczny określający podstawowe uwarunkowania, cele i kierunki rozwoju kraju w wymiarze społecznym, gospodarczym i terytorialnym. Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przyznaje (SRK) rolę nadrzędną w systemie programowania strategicznego, wprowadza m.in. obowiązek zgodności poszczególnych strategii sektorowych z ww. dokumentem. Jedną z sektorowych strategii, która podlega ocenie zgodności z SRK, jest „Narodowa strategia rozwoju kultury na lata 2004–2013 r.”. Założenia tej strategii przewidują realizację celów w zakresie: — szeroko rozumianej promocji twórczości, — stworzenia warunków do skutecznego rozwoju infrastruktury kultury, szkół artystycznych oraz wzrostu efektywności zarządzania kulturą, — stworzenia warunków do upowszechniania kultury i prowadzenia edukacji kulturalnej, — wyrównywania różnic w dostępie do kultury, pobudzania kulturalnych inicjatyw lokalnych oraz stwarzania na poziomie lokalnym warunków do rozwoju twórczości, — promowania kultury polskiej za granicą, — promowania i upowszechniania kultury w środkach masowego przekazu, — promowania czytelnictwa, — ochrony i upowszechniania dziedzictwa kulturowego, w tym poprawy stanu zabytków oraz rozwoju kolekcji muzealnych, — zwiększenia efektywności wykorzystania środków europejskich na rzecz rozwoju kultury. Kultura to spuścizna po przodkach, wielowiekowa tradycja, świadomość przynależności do pewnej grupy społecznej, narodowej, regionalnej i szeroko rozumiana twórczość z tym związana. Wartości i osiągnięcia w tym zakresie winny być przedmiotem najwyższej troski ze strony władz rządowych i samorządowych wszystkich szczebli. W związku z powyższym proszę o odpowiedź na pytania: 1. Na jakim etapie znajduje się proces realizacji założeń tej strategii i jakie cele osiągnięto do tej pory w wyniku jej realizacji według stanu na 31 grudnia 2008 r.? 2. Jak przedstawia się harmonogram wdrażania poszczególnych jej komponentów i stopień ich efektywności? 3. Jak z punktu widzenia finansowego wyglądać będzie w bieżącym roku proces finansowania szeroko rozumianej kultury w aspekcie powyższych celów strategicznych? 4. Czy wdrażanie ww. strategii znajdzie współfinansowanie w projektach realizowanych za pomocą środków z Unii Europejskiej, a jeżeli tak, to z jakich konkretnie programów i w jakiej wysokości będzie to wsparcie? 5. Czy rząd RP dostrzega jakieś potencjalne zagrożenia w realizacji ww. strategii i czy przewiduje możliwość jej modyfikacji? 6. Czy ww. strategia była przedmiotem analizy w zakresie jej zgodności i dostosowania do wymogów i założeń Strategii Rozwoju Kraju 2007–2015? Poseł Krzysztof Jurgiel Białystok, dnia 9 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7780) do prezesa Rady Ministrów w sprawie stopnia realizacji „Strategii rozwoju energetyki odnawialnej” 29 listopada 2006 r. rząd RP przyjął Strategię Rozwoju Kraju 2007–2015 (SRK) – wiodący dokument planistyczny określający podstawowe uwarunkowania, cele i kierunki rozwoju kraju w wymiarze społecznym, gospodarczym i terytorialnym. Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przyznaje SRK rolę nadrzędną w systemie programowania strategicznego, wprowadza min. obowiązek zgodności poszczególnych strategii sektorowych z ww. dokumentem. Jedną z sektorowych strategii, która podlega ocenie zgodności z SRK, jest „Strategia rozwoju energetyki odnawialnej”. Założenia tej strategii przewidują realizację celów w zakresie: — zwiększenia udziału energii ze źródeł odnawialnych w bilansie paliwowo-energetycznym kraju,

43 — stworzenia warunków prawnych, technicznych i organizacyjnych do pełnego wykorzystania odnawialnych źródeł energii, — niwelowania barier informacyjnych, edukacyjnych, dostępu do technologii, — stworzenia warunków do zapewnienia konkurencyjności technologii wykorzystania surowców odnawialnych do celów energetycznych. Początek br. wyraźnie obnażył niebezpieczeństwo, jakie niesie ze sobą uzależnienie energetyczne Polski oraz innych członków Unii Europejskiej od dostaw rosyjskiego gazu i brak realizacji koncepcji alternatywnych rozwiązań energetycznych. W obliczu kryzysu gazowego pomiędzy Rosją i Ukrainą oraz ultymatywnego dla Europy zachowania tej pierwszej należy bardzo poważnie zastanowić się nad koncepcją sektora energetycznego w naszym kraju. Potencjał surowców bioenergetycznych predestynuje nasz kraj do ich efektywniejszego wykorzystania i zapewnienia pozyskiwania energii z tych właśnie źródeł. W związku z powyższym proszę o odpowiedź na pytania: 1. Na jakim etapie znajduje się proces realizacji założeń tej strategii i jakie cele osiągnięto do tej pory w wyniku jej realizacji według stanu na 31 grudnia 2008 r.? 2. Jak przedstawia się harmonogram wdrażania poszczególnych jej komponentów i stopień ich efektywności? 3. Jak z punktu widzenia finansowego wyglądać będzie w bieżącym roku proces finansowania szeroko rozumianej kultury w aspekcie powyższych celów strategicznych? 4. Czy wdrażanie ww. strategii znajdzie współfinansowanie w projektach realizowanych za pomocą środków z Unii Europejskiej, a jeżeli tak, to z jakich konkretnie programów i w jakiej wysokości będzie to wsparcie? 5. Czy istnieją jakieś konkretne programy lub projekty promujące i zakładające finansowe wspieranie inwestycji indywidualnych odbiorców czy też producentów na potrzeby gospodarstwach domowych lub mikrobiznesu w zakresie wykorzystania ekologicznych surowców energetycznych, a jeżeli tak, to proszę o szczegółowe wskazanie, z jakich źródeł możliwe jest takie wsparcie oraz w oparciu o jakie procedury i instrumenty? 6. Czy rząd RP dostrzega jakieś potencjalne zagrożenia w realizacji ww. strategii i czy przewiduje możliwość jej modyfikacji? 7. Czy ww. strategia była przedmiotem analizy w zakresie jej zgodności i dostosowania do wymogów i założeń Strategii Rozwoju Kraju 2007–2015? Poseł Krzysztof Jurgiel Białystok, dnia 7 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7781) do prezesa Rady Ministrów w sprawie stopnia realizacji „Strategii rozwoju edukacji na lata 2007–2013” 29 listopada 2006 r. rząd RP przyjął Strategię Rozwoju Kraju 2007–2015 (SRK) – wiodący dokument planistyczny określający podstawowe uwarunkowania, cele i kierunki rozwoju kraju w wymiarze społecznym, gospodarczym i terytorialnym. Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przyznaje SRK rolę nadrzędną w systemie programowania strategicznego, wprowadza m.in. obowiązek zgodności poszczególnych strategii sektorowych z ww. dokumentem. Jedną z sektorowych strategii, która podlega ocenie zgodności z SRK, jest „Strategia rozwoju edukacji na lata 2007–2013”. Założenia tej strategii przewidują realizację wyznaczonych priorytetów w zakresie: — podniesienia poziomu wykształcenia społeczeństwa przy jednoczesnym zapewnieniu wysokiej jakości kształcenia, — przygotowywania do aktywnego i odpowiedzialnego uczestniczenia w życiu społecznym, kulturalnym i gospodarczym – w wymiarze lokalnym, narodowym i globalnym, — przeciwdziałania wykluczeniu i marginalizacji osób oraz grup społecznych, — reagowania na zmiany związane z rozwojem nauki, nowoczesnych technologii i globalizacją, — szybkiego i elastycznego dostosowywania się do zmian zachodzących na rynku pracy. W związku z powyższym proszę o odpowiedź na pytania: 1. Na jakim etapie znajduje się proces realizacji założeń tej strategii i jakie cele osiągnięto do tej pory w wyniku jej realizacji według stanu na 31 grudnia 2008 r.? 2. Jak przedstawia się harmonogram wdrażania poszczególnych komponentów strategii oraz jakie są plany rządu RP w tym zakresie na najbliższe lata? 3. Jakie środki planuje się przekazać na ten cel w roku bieżącym i które konkretnie jej elementy będą realizowane w 2009 r.? 4. Czy wdrażanie ww. strategii znajdzie współfinansowanie w projektach realizowanych za pomocą środków z Unii Europejskiej, a jeżeli tak, to jakiego rzędu będą to kwoty i z których programów będą pochodzić? 5. Czy rząd RP dostrzega jakieś potencjalne zagrożenia w realizacji ww. strategii i czy przewiduje możliwość jej modyfikacji? 6. Czy ww. strategia była przedmiotem analizy w zakresie jej zgodności i dostosowania do wymogów i założeń Strategii Rozwoju Kraju 2007– 2015? Poseł Krzysztof Jurgiel Białystok, dnia 2 lutego 2009 r.

44 Interpelacja (nr 7782) do prezesa Rady Ministrów w sprawie stopnia realizacji „Strategii przemysłu chemicznego w Polsce do 2010 r.” 29 listopada 2006 r. rząd RP przyjął Strategię Rozwoju Kraju na lata 2007–2015 (SRK) – wiodący dokument planistyczny określający podstawowe uwarunkowania, cele i kierunki rozwoju kraju w wymiarze społecznym, gospodarczym i terytorialnym. Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przyznaje SRK rolę nadrzędną w systemie programowania strategicznego, wprowadza m.in. obowiązek zgodności poszczególnych strategii sektorowych z ww. dokumentem. Jedną z sektorowych strategii, która podlega ocenie zgodności z SRK jest „Strategia przemysłu chemicznego w Polsce do 2010 r.”. Założenia tej strategii przewidują realizację celów w zakresie: — zapewnienia większej wydajności i konkurencyjności przemysłu chemicznego w Polsce, — zaprojektowania i wdrożenia mechanizmów pozwalających na zwiększenie podaży i popytu na produkty sektora chemicznego, — zapewnienia środków na niezbędne inwestycje produkcyjne i towarzyszące w przemyśle chemicznym, w szczególności obiektów innowacji technologicznych, — neutralizacji zagrożeń ekologicznych związanych z działalnością tego sektora i poprawy stanu środowiska. W związku z powyższym proszę o odpowiedź na pytania: 1. Na jakim etapie znajduje się proces realizacji założeń tej strategii i jakie cele osiągnięto do tej pory w wyniku jej realizacji wg stanu na 31 grudnia 2008 r.? 2. Jak przedstawia się harmonogram wdrażania poszczególnych jej komponentów i jaki jest stopień ich efektywności? 3. Jak z punktu widzenia finansowego wyglądać będzie w bieżącym roku proces wspierania inicjatyw w tym zakresie? 4. Czy wdrażanie ww. strategii znajdzie współfinansowanie w projektach realizowanych za pomocą środków z Unii Europejskiej, a jeżeli tak, to z jakich konkretnie programów i w jakiej wysokości będzie to wsparcie? 5. Czy rząd RP dostrzega jakieś potencjalne zagrożenia w realizacji ww. strategii i czy przewiduje możliwość jej modyfikacji? 6. Czy ww. strategia była przedmiotem analizy w zakresie jej zgodności i dostosowania do wymogów i założeń Strategii Rozwoju Kraju na lata 2007–2015? Poseł Krzysztof Jurgiel Białystok, dnia 7 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7783) do prezesa Rady Ministrów w sprawie stopnia realizacji „Strategii rozwoju portów morskich do 2015 r.” 29 listopada 2006 r. rząd RP przyjął Strategię Rozwoju Kraju na lata 2007–2015 (SRK) – wiodący dokument planistyczny określający podstawowe uwarunkowania, cele i kierunki rozwoju kraju w wymiarze społecznym, gospodarczym i terytorialnym. Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przyznaje (SRK) rolę nadrzędną w systemie programowania strategicznego, wprowadza m.in. obowiązek zgodności poszczególnych strategii sektorowych z ww. dokumentem. Jedną z sektorowych strategii, która podlega ocenie zgodności z (SRK), jest „Strategia rozwoju portów morskich do 2015 r.” (przyjęta 13 listopada 2007 r.). Założenia tej strategii przewidują realizację głównych celów w zakresie: — rozwoju infrastruktury portowej oraz oferty usługowej oferowanej przez porty, — poprawy współdziałania administracji, podmiotów zarządzających oraz użytkowników portów, — poprawy stanu infrastruktury portowej, m.in. poprzez budowę nowoczesnych terminali przeładunkowych, w tym kontenerowych, promowych oraz centrów dystrybucyjno-logistycznych, Rozwój żeglugi morskiej i infrastruktura portowa były, są i powinny być motorem napędowym regionów nadmorskich naszego kraju. Dlatego tak ważna jest modernizacja polskich portów, które przez wiele lat nie były obiektem szczególnej troski ze strony państwa. W związku z powyższym proszę o odpowiedź na pytania: 1. Na jakim etapie znajduje się proces realizacji założeń tej strategii i jakie cele osiągnięto do tej pory w wyniku jej realizacji wg stanu na 31 grudnia 2008 r.? 2. Jak przedstawia się harmonogram wdrażania jej poszczególnych komponentów? 3. Jakie środki planuje się przeznaczyć na rozwój i modernizację sektora portowego i które konkretnie inwestycje będą realizowane? 4. Czy wdrażanie ww. strategii znajdzie współfinansowanie w projektach realizowanych za pomocą środków z Unii Europejskiej, a jeżeli tak, to z jakich konkretnie programów i w jakiej wysokości będzie to wsparcie? 5. Czy rząd RP dostrzega jakieś potencjalne zagrożenia w realizacji ww. strategii i czy przewiduje możliwość jej modyfikacji? 6. Czy ww. strategia była przedmiotem analizy w zakresie jej zgodności i dostosowania do wymogów i założeń Strategii Rozwoju Kraju na lata 2007–2015? Poseł Krzysztof Jurgiel Białystok, dnia 7 lutego 2009 r.

45 Interpelacja (nr 7784) do prezesa Rady Ministrów w sprawie stopnia realizacji „Strategii rozwoju ochrony zdrowia w Polsce na lata 2007–2013” 29 listopada 2006 r. rząd RP przyjął Strategię Rozwoju Kraju 2007–2015 (SRK) – wiodący dokument planistyczny określający podstawowe uwarunkowania, cele i kierunki rozwoju kraju w wymiarze społecznym, gospodarczym i terytorialnym. Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przyznaje SRK rolę nadrzędną w systemie programowania strategicznego, wprowadza m.in. obowiązek zgodności poszczególnych strategii sektorowych z ww. dokumentem. Jedną z sektorowych strategii, która podlega ocenie zgodności z SRK, jest „Strategia rozwoju ochrony zdrowia w Polsce na lata 2007 –2013”. Założenia tej strategii przewidują realizację wyznaczonych priorytetów w zakresie: — poprawy zdrowia społeczeństwa polskiego jako czynnika rozwoju społeczno-gospodarczego, — zwiększenia bezpieczeństwa zdrowotnego społeczeństwa, — poprawy efektywności funkcjonowania systemu ochrony zdrowia, — dostosowania opieki zdrowotnej do dynamiki długookresowych trendów demograficznych. W związku z powyższym proszę o odpowiedź na pytania: 1. Na jakim etapie znajduje się proces realizacji założeń tej strategii i jakie cele osiągnięto do tej pory w wyniku jej realizacji według stanu na 31 grudnia 2008 r.? 2. Jak przedstawia się harmonogram wdrażania poszczególnych komponentów strategii oraz jakie są plany rządu RP w tym zakresie na najbliższe lata? 3. Jakie środki planuje się przekazać na ten cel w roku bieżącym i które konkretnie jej elementy będą realizowane w 2009 r.? 4. Czy wdrażanie ww. strategii znajdzie współfinansowanie w projektach realizowanych za pomocą środków z Unii Europejskiej, a jeżeli tak, to jakiego rzędu będą to kwoty i z których programów będą pochodzić? 5. Czy rząd RP dostrzega jakieś potencjalne zagrożenia w realizacji ww. strategii i czy przewiduje możliwość jej modyfikacji? 6. Czy ww. strategia była przedmiotem analizy w zakresie jej zgodności i dostosowania do wymogów i założeń Strategii Rozwoju Kraju 2007–2015? Poseł Krzysztof Jurgiel Białystok, dnia 7 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7785) do prezesa Rady Ministrów w sprawie stopnia realizacji „Strategii działalności górnictwa węgla kamiennego w Polsce w latach 2007–2015” 29 listopada 2006 r. rząd RP przyjął Strategię Rozwoju Kraju 2007–2015 (SRK) – wiodący dokument planistyczny określający podstawowe uwarunkowania, cele i kierunki rozwoju kraju w wymiarze społecznym, gospodarczym i terytorialnym. Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przyznaje SRK rolę nadrzędną w systemie programowania strategicznego, wprowadza m.in. obowiązek zgodności poszczególnych strategii sektorowych z ww. dokumentem. Jedną z sektorowych strategii, która podlega ocenie zgodności z SRK, jest „Strategia działalności górnictwa węgla kamiennego w Polsce w latach 2007– 2015” (przyjęta 31 lipca 2007 r.). Założenia tej strategii przewidują realizację celów w zakresie: — racjonalnego i efektywnego gospodarowania złożami węgla kamiennego w Polsce, — zakończenia prac nad budową Grupy Węglowo-Koksowej, — zwiększenia bezpieczeństwa pracy w kopalniach poprzez wprowadzenie wymagań, które powinny spełniać firmy przed dopuszczeniem do wykonywania prac w zakładach górniczych, oraz zwiększenia kontroli nad firmami usługowymi przez organy nadzoru górniczego, — utrzymania znaczącej roli węgla w energetyce oraz jego wykorzystania do produkcji paliw gazowych i ciekłych, Sektor górniczy w Polsce od lat boryka się z wieloma problemami dotyczącymi jego restrukturyzacji i modernizacji. Wypracowany i uzgodniony na forum europejskim pakiet energetyczny w konsekwencji negatywnie rzutować będzie na rozwój tego sektora w Polsce i całej Unii Europejskiej. Przy braku realizacji koncepcji alternatywnych rozwiązań energetycznych, mglistych zapowiedziach rządu RP premiera Donalda Tuska dotyczących energetyki atomowej oraz w przypadku kryzysu gazowego pomiędzy Rosją a Ukrainą i ultymatywnego dla Europy zachowania tej pierwszej należy bardzo poważnie zastanowić się nad koncepcją sektora energetycznego w naszym kraju. W związku z powyższym proszę o odpowiedź na pytania: 1. Na jakim etapie znajduje się proces realizacji założeń tej strategii i jakie cele osiągnięto do tej pory w wyniku jej realizacji według stanu na 31 grudnia 2008 r.? 2. Jak przedstawia się harmonogram wdrażania poszczególnych jej komponentów?

46 3. Jakie skutki społeczne i ekonomiczne planowane są do osiągnięcia w tym obszarze? 4. Jakie działania realizowane będą w tym zakresie w 2009 r.? 5. Czy wdrażanie ww. strategii znajdzie współfinansowanie w projektach realizowanych za pomocą środków z Unii Europejskiej, a jeżeli tak, to z jakich konkretnie programów i w jakiej wysokości będzie to wsparcie? 6. Czy rząd RP dostrzega jakieś potencjalne zagrożenia w realizacji ww. strategii i czy przewiduje możliwość jej modyfikacji? 7. Czy ww. strategia była przedmiotem analizy w zakresie jej zgodności i dostosowania do wymogów i założeń Strategii Rozwoju Kraju 2007–2015? Poseł Krzysztof Jurgiel Białystok, dnia 7 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7786) do prezesa Rady Ministrów w sprawie stopnia realizacji „Strategii polityki konsumenckiej na lata 2007–2009” 29 listopada 2006 r. rząd RP przyjął Strategię Rozwoju Kraju 2007–2015 (SRK), wiodący dokument planistyczny określający podstawowe uwarunkowania, cele i kierunki rozwoju kraju w wymiarze społecznym, gospodarczym i terytorialnym. Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przyznaje SRK rolę nadrzędną w systemie programowania strategicznego, wprowadza min. obowiązek zgodności poszczególnych strategii sektorowych z ww. dokumentem. Jedną z sektorowych strategii, która podlega ocenie zgodności z SRK, jest „Strategia polityki konsumenckiej na lata 2007–2009” (przyjęta 5.12.2007 r.). Założenia tej strategii przewidują realizacje podstawowych celów w zakresie: — tworzenia rynku bezpiecznego i przyjaznego konsumentowi; — promowania dialogu społecznego na rzecz ochrony konsumentów i mechanizmów samoregulacji; — stworzenia efektywnego systemu informacji, poradnictwa i dochodzenia roszczeń konsumenckich; — prowadzenia aktywnej polityki informacyjnej i edukacyjnej. Ze względu na krótki czasokres obowiązywania tej strategii i wielu potrzeb wynikających w tym zakresie proszę o odpowiedź na pytania: 1. Na jakim etapie znajduje się proces realizacji założeń tej strategii i jakie cele osiągnięto do tej pory w wyniku jej realizacji wg stanu na 31.12.2008 r.? Interpelacja (nr 7787) do prezesa Rady Ministrów w sprawie stopnia realizacji „Kierunków zwiększania innowacyjności gospodarki na lata 2007–2013” 29 listopada 2006 r. Rząd RP przyjął Strategię Rozwoju Kraju na lata 2007–2015 (SRK) – wiodący dokument planistyczny określający podstawowe uwarunkowania, cele i kierunki rozwoju kraju w wymiarze społecznym, gospodarczym i terytorialnym. Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przyznaje SRK rolę nadrzędną w systemie programowania strategicznego, wprowadza m.in. obowiązek zgodności poszczególnych strategii sektorowych z ww. dokumentem. Jedną z sektorowych strategii, która podlega ocenie zgodności z SRK jest strategia określona jako „Kierunki zwiększania innowacyjności gospodarki na lata 2007–2013”. Założenia tej strategii przewidują realizację wyznaczonych priorytetów w zakresie: — zapewnienia silnego impulsu rozwojowego, który przyczyni się do zbudowania w Polsce gospodarki opartej na wiedzy (GOW), — zapewnienia wzrostu innowacyjności przedsiębiorstw w celu utrzymania gospodarki na ścieżce szybkiego rozwoju i tworzenia nowych, lepszych miejsc pracy, — stworzenia warunków i mechanizmów pozwalających na transformację świadomości społecznej, a w szczególności przedsiębiorców, naukowców i administracji, w wyniku których innowacje będą postrzegane jako najważniejsza szansa rozwojowa Polski i podstawa budowania przewagi konkurencyjnej na rynkach lokalnych i międzynarodowych, — zwiększenia wykorzystania wyników prac B+R w przedsiębiorstwach oraz dostosowania możliwości 2. Jak przedstawiał się harmonogram wdrażania poszczególnych jej komponentów, co zostało zrealizowane, a co planuje się jeszcze w 2009 r.? 3. Czy wygasająca strategia w jakiejś formule będzie kontynuowana, a jeżeli tak, to jakie są plany w tym zakresie? 4. Czy wdrażanie ww. strategii znajduje współfinansowanie w projektach realizowanych za pomocą środków z Unii Europejskiej, a jeżeli tak, to z jakich konkretnie programów i w jakiej wysokości będzie to wsparcie? 5. Czy ww. strategia była przedmiotem analizy w zakresie jej zgodności i dostosowania do wymogów i założeń Strategii Rozwoju Kraju 2007–2015? Poseł Krzysztof Jurgiel Białystok, dnia 7 lutego 2009 r.

47 jednostek naukowych do zaspokajania potrzeb unowocześniającej się gospodarki i tworzenia podaży nowych rozwiązań dla gospodarki, — poprawy efektywności funkcjonowania rynku innowacji, a w szczególności zwiększenia przepływu rozwiązań innowacyjnych przez upowszechnienie stosowania prawa własności przemysłowej oraz prawa autorskiego i praw pokrewnych, — mobilizacji kapitału prywatnego w celu tworzenia i rozwoju firm innowacyjnych oraz poprawy warunków funkcjonowania już funkcjonujących innowacyjnych przedsiębiorstw. W związku z powyższym proszę o odpowiedź na następujące pytania. 1. Na jakim etapie znajduje się proces realizacji założeń tej strategii (kierunków) i jakie cele osiągnięto do tej pory w wyniku jej realizacji wg stanu na 31 grudnia 2008 r.? 2. Jak przedstawia się harmonogram wdrażania poszczególnych komponentów strategii (kierunków)? 3. Jakie środki planuje się przekazać na ten cel w roku bieżącym i które konkretnie jej elementy będą realizowane w 2009 r.? 4. Czy wdrażanie ww. strategii (kierunków) znajdzie współfinansowanie w ramach projektów realizowanych za pomocą środków z Unii Europejskiej, a jeżeli tak, to jakiego rzędu są to kwoty i z których programów będą pochodzić? 5. Czy Rząd RP dostrzega jakieś potencjalne zagrożenia w realizacji ww. strategii (kierunków) i czy przewiduje możliwość jej (ich) modyfikacji? 6. Czy ww. strategia (kierunki) była (były) przedmiotem analizy w zakresie jej (ich) zgodności i dostosowania do wymogów i założeń strategii rozwoju kraju na lata 2007–2015? Poseł Krzysztof Jurgiel Białystok, dnia 7 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7788) do prezesa Rady Ministrów w sprawie stopnia realizacji „Strategii kierunkowej rozwoju informatyzacji Polski do roku 2013 oraz perspektywicznej prognozy transformacji społeczeństwa informacyjnego do roku 2020” 29 listopada 2006 r. Rząd RP przyjął Strategię Rozwoju Kraju na lata 2007–2015 (SRK), wiodący dokument planistyczny określający podstawowe uwarunkowania, cele i kierunki rozwoju kraju w wymiarze społecznym, gospodarczym i terytorialnym. Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przyznaje SRK rolę nadrzędną w systemie programowania strategicznego, wprowadza min. obowiązek zgodności poszczególnych strategii sektorowych z ww. dokumentem. Jedną z sektorowych strategii, która podlega ocenie zgodności z SRK jest „Strategia kierunkowa rozwoju informatyzacji Polski do roku 2013 oraz perspektywiczna prognoza transformacji społeczeństwa informacyjnego do roku 2020”. Założenia tej strategii przewidują realizację wyznaczonych priorytetów w zakresie: — zapewnienia wszystkim obywatelom i przedsiębiorcom infrastruktury dostępu do usług drogą elektroniczną, — rozwoju szerokiej i wartościowej oferty usług dostępnych w Internecie i cyfrowych mediach audiowizualnych, — rozwoju zasobów cyfrowych, — powszechnej edukacji na rzecz społeczeństwa informacyjnego. W związku z powyższym proszę o odpowiedź na następujące pytania. 1. Na jakim etapie znajduje się proces realizacji założeń tej strategii i jakie cele osiągnięto do tej pory w wyniku jej realizacji według stanu na 31 grudnia 2008 r.? 2. Jak przedstawia się harmonogram wdrażania poszczególnych komponentów strategii oraz jakie są plany Rządu RP w tym zakresie na najbliższe lata? 3. Jakie środki planuje się przekazać na ten cel w roku bieżącym i które konkretnie jej elementy będą realizowane w 2009 r.? 4. Czy wdrażanie ww. strategii znajdzie współfinansowanie w ramach projektów realizowanych za pomocą środków z Unii Europejskiej, a jeżeli tak, to jakiego rzędu będą to kwoty i z których programów będą pochodzić? 5. Czy Rząd RP dostrzega jakieś potencjalne zagrożenia w realizacji ww. strategii i czy przewiduje możliwość jej modyfikacji? 6. Czy ww. strategia była przedmiotem analizy w zakresie jej zgodności i dostosowania do wymogów i założeń Strategii Rozwoju Kraju na lata 2007–2015? Poseł Krzysztof Jurgiel Białystok, dnia 7 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7789) do prezesa Rady Ministrów w sprawie stopnia realizacji „Krajowego planu gospodarki odpadami 2010” 29 listopada 2006 r. rząd RP przyjął Strategię Rozwoju Kraju 2007–2015 SRK, wiodący dokument planistyczny określający podstawowe uwarunkowa-

48 nia, cele i kierunki rozwoju kraju w wymiarze społecznym, gospodarczym i terytorialnym. Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przyznaje SRK rolę nadrzędną w systemie programowania strategicznego, wprowadza min. obowiązek zgodności poszczególnych strategii sektorowych z ww. dokumentem. Jedną z sektorowych strategii, która podlega ocenie zgodności z SRK jest „Krajowy planu gospodarki odpadami 2010”. Założenia tego planu przewidują realizację wyznaczonych priorytetów w zakresie: — dojścia do systemu gospodarki odpadami zgodnego z zasadą zrównoważonego rozwoju; — zapobiegania i minimalizacji ilości wytwarzanych odpadów oraz ograniczania ich właściwości niebezpiecznych; — wykorzystywania właściwości materiałowych i energetycznych odpadów; — minimalizacji emisji gazów cieplarnianych z technologii zagospodarowania odpadów; — zwiększenia udziału w bilansie energetycznym kraju energii ze źródeł odnawialnych poprzez zastępowanie spalania paliw kopalnych spalaniem odpadów pochodzenia roślinnego i zwierzęcego. W związku z powyższym proszę o odpowiedź na pytania: 1. Na jakim etapie znajduje się proces realizacji założeń tego planu i jakie cele osiągnięto do tej pory w wyniku jego realizacji wg stanu na 31.12.2008 r.? 2. Jak przedstawia się harmonogram wdrażania poszczególnych komponentów planu oraz jakie są plany rządu RP w tym zakresie na najbliższe lata? 3. Jakie środki planuje się przekazać na ten cel w roku bieżącym i które konkretnie jego elementy będą realizowane w 2009 r.? 4. Czy wdrażanie ww. strategii znajdzie współfinansowanie w projektach realizowanych za pomocą środków z Unii Europejskiej, a jeżeli tak, to jakiego rzędu będą to kwoty i z których programów będą pochodzić? 5. Czy rząd RP dostrzega jakieś potencjalne zagrożenia w realizacji ww. planu i czy przewiduje możliwość jego modyfikacji? 6. Czy ww. plan była przedmiotem analizy w zakresie jego zgodności i dostosowania do wymogów i założeń Strategii Rozwoju Kraju 2007–2015? Poseł Krzysztof Jurgiel Białystok, dnia 7 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7790) do prezesa Rady Ministrów w sprawie stopnia realizacji „Strategii gospodarki wodnej” 29 listopada 2006 r. Rząd RP przyjął Strategię Rozwoju Kraju na lata 2007–2015 (SRK), wiodący dokument planistyczny określający podstawowe uwarunkowania, cele i kierunki rozwoju kraju w wymiarze społecznym, gospodarczym i terytorialnym. Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przyznaje SRK rolę nadrzędną w systemie programowania strategicznego, wprowadza m.in. obowiązek zgodności poszczególnych strategii sektorowych z ww. dokumentem. Jedną z sektorowych strategii, która podlega ocenie zgodności z SRK, jest „Strategia gospodarki wodnej”. Założenia tej strategii przewidują realizację wyznaczonych priorytetów w zakresie: — zaspokojenia uzasadnionych potrzeb wodnych ludności i gospodarki przy poszanowaniu zasad zrównoważonego użytkowania wód, — osiągnięcia i utrzymania dobrego stanu wód, a w szczególności ekosystemów wodnych i od wody zależnych, — podniesienia skuteczności ochrony przed powodzią i skutkami suszy. Polska jest krajem, który na tle innych krajów europejskich posiada relatywnie niewielkie zasoby wodne i ten deficyt hydrologiczny może w przyszłości mieć negatywny skutek na gospodarkę kraju. Dlatego istotne jest to, aby skutecznie wdrażać działania umożliwiające realizację konstytucyjnej zasady zrównoważonego rozwoju w gospodarowaniu wodami. W związku z powyższym proszę o odpowiedź na pytania: 1. Na jakim etapie znajduje się proces realizacji założeń tej strategii i jakie cele osiągnięto do tej pory w wyniku jej realizacji według stanu na 31 grudnia 2008 r.? 2. Jak przedstawia się harmonogram wdrażania poszczególnych komponentów strategii oraz jakie są plany Rządu RP w tym zakresie na najbliższe lata? 3. Jakie środki planuje się przekazać na ten cel w roku bieżącym i które konkretnie jej elementy będą realizowane w 2009 r.? 4. Czy wdrażanie ww. strategii znajdzie współfinansowanie w projektach realizowanych za pomocą środków z Unii Europejskiej, a jeżeli tak, to jakiego rzędu będą to kwoty i z których programów będą pochodzić? 5. Czy Rząd RP dostrzega jakieś potencjalne zagrożenia dotyczące realizacji ww. strategii i czy przewiduje możliwość jej modyfikacji?

49 6. Czy ww. strategia była przedmiotem analizy w zakresie jej zgodności i dostosowania do wymogów i założeń Strategii Rozwoju Kraju na lata 2007– –2015? Poseł Krzysztof Jurgiel Białystok, dnia 7 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7791) do prezesa Rady Ministrów w sprawie stopnia realizacji „Strategii rozwoju polskiej gospodarki morskiej na lata 2007–2013” 29 listopada 2006 r. rząd RP przyjął Strategię Rozwoju Kraju 2007–2015 (SRK) – wiodący dokument planistyczny określający podstawowe uwarunkowania, cele i kierunki rozwoju kraju w wymiarze społecznym, gospodarczym i terytorialnym. Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przyznaje SRK rolę nadrzędną w systemie programowania strategicznego, wprowadza min. obowiązek zgodności poszczególnych strategii sektorowych z w/w dokumentem. Jedną z sektorowych strategii, która podlega ocenie zgodności z (SRK) jest „Strategia rozwoju polskiej gospodarki morskiej na lata 2007–2013”. Założenia tej strategii przewidują realizację wyznaczonych priorytetów w zakresie: — zwiększenia potencjału przewozowego floty transportowej o polskiej własności i współwłasności oraz rejestracji statków pod polską banderą, przy zapewnieniu podniesienia ich konkurencyjności, — zwiększenia masy ładunkowej kierowanej do polskich portów z zaplecza polskiego i tranzytu z państw sąsiednich, poprzez rozwój transportu lądowego i wodnego śródlądowego, skoordynowanego z systemami transportowymi państw sąsiednich, — tworzenia warunków prawnych efektywnego funkcjonowania i rozwoju portów morskich, — rozwoju infrastruktury portowej i poprawy dostępu do portów od strony morza i lądu, — rewitalizacji śródlądowych dróg wodnych, decydujących o istnieniu żeglugi śródlądowej na rynku usług transportowych oraz o kompatybilności polskiego systemu transportowego z systemami pozostałych krajów europejskich, — zwiększenia udziału żeglugi śródlądowej w rynku przewozów lądowych do poziomu średniego w Unii Europejskiej, — zapewnienia możliwości funkcjonowania polskiego przemysłu okrętowego w warunkach ostrej i nierównej konkurencji. W związku z powyższym proszę o odpowiedź na pytania: 1. Na jakim etapie znajduje się proces realizacji założeń tej strategii i jakie cele osiągnięto do tej pory w wyniku jej realizacji wg. stanu na 31.12.2008 r.? 2. Jak przedstawia się harmonogram wdrażania poszczególnych komponentów strategii oraz jakie są plany rządu RP w tym zakresie na najbliższe lata? 3. Jakie środki planuje się przekazać na ten cel w roku bieżącym i które konkretnie jej elementy będą realizowane w 2009 r.? 4. Czy wdrażanie w/w strategii znajdzie współfinansowanie w projektach realizowanych za pomocą środków z Unii Europejskiej, a jeżeli tak, to jakiego rzędu będą to kwoty i z których programów będą pochodzić? 5. Czy ww. strategia była przedmiotem analizy w zakresie jej zgodności i dostosowania do wymogów i założeń Strategii Rozwoju Kraju 2007–2015? 6. Jak wyglądają/wyglądały działania rządu RP Premiera Donalda Tuska i jaki efekt przyniosły one celem zapewnienia możliwości funkcjonowania polskiego przemysłu okrętowego w warunkach ostrej i nierównej konkurencji? Poseł Krzysztof Jurgiel Białystok, dnia 7 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7792) do prezesa Rady Ministrów w sprawie stopnia realizacji narodowego planu działań na rzecz dzieci 2004–2012 „Polska dla dzieci” 29 listopada 2006 r. rząd RP przyjął Strategię Rozwoju Kraju 2007–2015 (SRK), wiodący dokument planistyczny określający podstawowe uwarunkowania, cele i kierunki rozwoju kraju w wymiarze społecznym, gospodarczym i terytorialnym. Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przyznaje SRK rolę nadrzędną w systemie programowania strategicznego, wprowadza min. obowiązek zgodności poszczególnych strategii sektorowych z ww. dokumentem. Jedną z sektorowych strategii, która podlega ocenie zgodności z (SRK) jest Narodowy plan działań na rzecz dzieci 2004–2012 „Polska dla dzieci”. Założenia tej strategii przewidują realizację celów w zakresie: — promowania zdrowego trybu życia, — zapewnienia odpowiedniej jakości edukacji, — zapewnienia pomocy i wsparcia dla rodziny, — ochrony przed molestowaniem, wykorzystywaniem i przemocą. Opieka nad dziećmi, zapewnienie im właściwych warunków do życia i edukacji jest najważniejszym zadaniem rodziny, a aparat państwowy zobligowany

50 jest do stworzenia takich mechanizmów, które umożliwią realizację tych celów. W związku z powyższym proszę o odpowiedź na pytania: 1. Na jakim etapie znajduje się proces realizacji założeń tego planu i jakie cele osiągnięto do tej pory w wyniku jej realizacji wg. stanu na 31.12.2008 r.? 2. Jak przedstawia się harmonogram wdrażania poszczególnych jego komponentów i stopień ich efektywności? 3. Jak z punktu widzenia finansowego wyglądać będzie w bieżącym roku proces finansowania zadań określonych w ww. planie? 4. Czy wdrażanie ww. planu znajdzie współfinansowanie w projektach realizowanych za pomocą środków z Unii Europejskiej, a jeżeli tak, to z jakich konkretnie programów i w jakiej wysokości będzie to wsparcie? 5. Czy rząd RP dostrzega jakieś potencjalne zagrożenia w realizacji ww. planu i czy przewiduje możliwość jego modyfikacji? 6. Czy ww. plan była przedmiotem analizy w zakresie jego zgodności i dostosowania do wymogów i założeń Strategii Rozwoju Kraju 2007–2015? Z poważaniem Poseł Krzysztof Jurgiel Białystok, dnia 7 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7793) do prezesa Rady Ministrów w sprawie stopnia realizacji „Strategii antykorupcyjnej na lata 2005–2009” 29 listopada 2006 r. rząd RP przyjął Strategię Rozwoju Kraju 2007–2015 (SRK) – wiodący dokument planistyczny określający podstawowe uwarunkowania, cele i kierunki rozwoju kraju w wymiarze społecznym, gospodarczym i terytorialnym. Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przyznaje SRK rolę nadrzędną w systemie programowania strategicznego, wprowadza min. obowiązek zgodności poszczególnych strategii sektorowych z ww. dokumentem. Jedną z sektorowych strategii, która podlega ocenie zgodności z (SRK), jest „Strategia antykorupcyjna na lata 2005–2009”. Założenia tej strategii przewidują realizację wyznaczonych priorytetów w zakresie: — zapobiegania zjawiskom korupcji i wdrożenia mechanizmów umożliwiających jej skuteczne przeciwdziałanie, — skoordynowania działań zmierzających do respektowania antykorupcyjnych przepisów prawnych, — ograniczenia tolerancji społecznej dla zjawisk korupcyjnych poprzez podnoszenie stopnia świadomości oraz promowanie odpowiednich wzorców postępowania, — stworzenia przejrzystych i przyjaznych obywatelowi struktur administracji publicznej na miarę otwartego społeczeństwa informacyjnego. Od 1989 r. poważnym problemem sfery publicznej demokratycznej Polski jest szeroko pojęta korupcja. Przejawem tej patologii w życiu publicznym jest płatna protekcja, nepotyzm, defraudacja środków publicznych, niekorzystne rozporządzanie mieniem publicznym oraz inne formy kryminogennych zjawisk. Intensyfikacja tych zjawisk w poszczególnych okresach rządów poszczególnych partii politycznych, jak pokazała historia, była różna, tak jak i różne było podejście tychże partii i rządów do tego problemu. Polska demokracja okrzepła już na tyle, aby kontynuować starania mające na celu zwalczanie tych patologii, dlatego zasadne jest, aby wdrażanie mechanizmów walki z korupcją było procesem długofalowym, permanentnie monitorowanym i akceptowanym społecznie. W związku z powyższym proszę o odpowiedź na pytania: 1. Na jakim etapie znajduje się proces realizacji założeń tej strategii i jakie cele osiągnięto do tej pory w wyniku jej realizacji wg. stanu na 31.12.2008 r.? 2. Jak przedstawia się harmonogram wdrażania poszczególnych komponentów strategii oraz jakie są palny rządu RP w tym zakresie na najbliższe lata? 3. Jakie środki planuje się przekazać na ten cel w roku bieżącym i które konkretnie jej elementy będą realizowane w 2009 r.? 4. Czy wdrażanie ww. strategii znajdzie współfinansowanie w projektach realizowanych za pomocą środków z Unii Europejskiej, a jeżeli tak, to jakiego rzędu są to kwoty i z których programów będą pochodzić? 5. Czy rząd RP dostrzega jakieś potencjalne zagrożenia w realizacji ww. strategii i czy przewiduje możliwość jej modyfikacji? 6. Czy ww. strategia była przedmiotem analizy w zakresie jej zgodności i dostosowania do wymogów i założeń Strategii Rozwoju Kraju 2007–2015? Z poważaniem Poseł Krzysztof Jurgiel Białystok, dnia 7 lutego 2009 r.

51 Interpelacja (nr 7794) do prezesa Rady Ministrów w sprawie stopnia realizacji „Strategii rozwoju kształcenia ustawicznego do roku 2010” 29 listopada 2006 r. rząd RP przyjął Strategię Rozwoju Kraju 2007–2015 (SRK) – wiodący dokument planistyczny określający podstawowe uwarunkowania, cele i kierunki rozwoju kraju w wymiarze społecznym, gospodarczym i terytorialnym. Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przyznaje (SRK) rolę nadrzędną w systemie programowania strategicznego, wprowadza m.in. obowiązek zgodności poszczególnych strategii sektorowych z wym. dokumentem. Jedną z sektorowych strategii, która podlega ocenie zgodności z (SRK) jest „Strategia rozwoju kształcenia ustawicznego do roku 2010”. Założenia tej strategii przewidują realizację celów w zakresie: — wyznaczania kierunków rozwoju kształcenia ustawicznego w kontekście idei uczenia się przez całe życie i budowania społeczeństwa opartego na wiedzy, — wspomagania i ukierunkowywania rozwoju osobowości, stymulowanie innowacyjności i kreatywności człowieka, — zapewnienia wysokiego poziomu edukacji, zwiększenia dostępności do nauki, upowszechnienie średniego wykształcenia oraz podwyższeni wskaźnika wyższego wykształcenia. Idea kształcenia ustawicznego realizuje potrzebę przygotowywania i zachęcania wszystkich dzieci do nauki przez całe życie, już od wczesnego wieku. Jest to koncepcja ukierunkowująca działania w taki sposób, by zapewnić odpowiednie możliwości wszystkim osobom dorosłym, pracującym i bezrobotnym, które muszą przekwalifikować się lub podnieść swoje kwalifikacje. W Polsce jest to tym bardziej uzasadnione i pożądane, że istnieje ogromna rzesza ludzi oczekująca aktywizacji zawodowej, mająca potrzeby w zakresie edukacji, którym to potrzebom istniejący system nie jest w stanie w pełni sprostać. W związku z powyższym proszę o odpowiedź na pytania: 1. Na jakim etapie znajduje się proces realizacji założeń tej strategii i jakie cele osiągnięto do tej pory w wyniku jej realizacji wg stanu na 31.12.2008 r.? 2. Jak przedstawia się harmonogram wdrażania poszczególnych jej komponentów i stopień ich efektywności? 3. Jak z punktu widzenia finansowego wyglądać będzie w bieżącym roku proces finansowania szeroko rozumianej procesu kształcenia ustawicznego w aspekcie celów strategicznych? 4. Czy wdrażanie wym. strategii znajdzie współfinansowanie w projektach realizowanych za pomocą środków z Unii Europejskiej, a jeżeli tak, to z jakich konkretnie programów i w jakiej wysokości będzie to wsparcie? 5. Czy rząd RP dostrzega jakieś potencjalne zagrożenia w realizacji wym. strategii i czy przewiduje możliwość jej modyfikacji? 6. Czy wym. strategia była przedmiotem analizy w zakresie jej zgodności i dostosowania do wymogów i założeń Strategii Rozwoju Kraju 2007–2015? Poseł Krzysztof Jurgiel Białystok, dnia 7 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7795) do prezesa Rady Ministrów w sprawie stopnia realizacji „Programu reformy regulacji” 29 listopada 2006 r. Rząd RP przyjął Strategię Rozwoju Kraju 2007–2015 (SRK) – wiodący dokument planistyczny określający podstawowe uwarunkowania, cele i kierunki rozwoju kraju w wymiarze społecznym, gospodarczym i terytorialnym. Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przyznaje (SRK) rolę nadrzędną w systemie programowania strategicznego, wprowadza m.in. obowiązek zgodności poszczególnych strategii sektorowych z ww. dokumentem. Jedną z sektorowych programów, który podlega ocenie zgodności z (SRK) jest „Program reformy regulacji” przyjęty przez Radę Ministrów 19 sierpnia 2006 r. Założenia tego programu przewidują realizację wyznaczonych priorytetów w zakresie: — koncentracji na uproszczeniu istniejącego prawa, usprawnieniu zasad tworzenia nowych regulacji, uczestnictwie w programie uproszczeniowym na szczeblu unijnym oraz na zmianach instytucjonalno-organizacyjnych w administracji, — zapewnienia permanentnego sprawnego przeglądu prawa gospodarczego pod kątem wskazania aktów prawnych stwarzających największe bariery w rozwoju przedsiębiorczości, — wdrożenia mechanizmów mających na celu poprawę jakości procesu legislacyjnego, — wprowadzenia systemu pomiaru kosztów biurokracji. Program stanowi pierwszy kompleksowy plan działań w zakresie poprawy jakości prawa w Polsce. Zakłada on ścisłą współpracę z organizacjami przedsiębiorców, ośrodkami naukowymi oraz organizacjami pozarządowymi. Zamysłem projektodawców było stworzenie takiego mechanizmu legislacyjnego, który skorelowany będzie z potrzebami społecznymi i

52 gospodarczymi wszystkich środowisk, będzie gwarantem reprezentatywności potrzeb i oczekiwań Polaków w zakresie stanowionego prawa. W związku z powyższym proszę o odpowiedź na pytania: 1. Na jakim etapie znajduje się proces realizacji założeń tego planu i jakie cele osiągnięto do tej pory w wyniku jego realizacji wg stanu na 31.12.2008 r.? 2. Jak przedstawia się harmonogram wdrażania poszczególnych komponentów planu? 3. Jakie środki planuje się przekazać na ten cel w roku bieżącym i które konkretnie jej elementy będą realizowane w 2009 r.? 4. Czy wdrażanie wym. planu znajdzie współfinansowanie w projektach realizowanych za pomocą środków z Unii Europejskiej, a jeżeli tak, to jakiego rzędu są to kwoty i z których programów będą pochodzić? 5. Czy rząd RP dostrzega jakieś potencjalne zagrożenia w realizacji wym. planu i czy przewiduje możliwość jego modyfikacji? 6. Czy wym. plan był przedmiotem analizy w zakresie jej zgodności i dostosowania do wymogów i założeń Strategii Rozwoju Kraju 2007–2015? Z poważaniem Poseł Krzysztof Jurgiel Białystok, dnia 7 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7796) do prezesa Rady Ministrów w sprawie stopnia realizacji „Strategii rozwoju rybołówstwa na lata 2007–2013” 29 listopada 2006 r. rząd RP przyjął Strategię Rozwoju Kraju 2007–2015 (SRK) – wiodący dokument planistyczny określający podstawowe uwarunkowania, cele i kierunki rozwoju kraju w wymiarze społecznym, gospodarczym i terytorialnym. Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przyznaje (SRK) rolę nadrzędną w systemie programowania strategicznego, wprowadza m.in. obowiązek zgodności poszczególnych strategii sektorowych z ww. dokumentem. Jedną z sektorowych strategii, która podlega ocenie zgodności z SRK, jest „Strategia rozwoju rybołówstwa na lata 2007–2013”. Założenia tej strategii przewidują realizację wyznaczonych priorytetów w zakresie: — racjonalizacji gospodarki żywymi zasobami wód i poprawy efektywności sektora rybackiego, — podniesienia konkurencyjności polskiego rybołówstwa i przetwórstwa rybnego oraz trwałej obecności gospodarki rybnej w gospodarce narodowej, — realizacji zapotrzebowania rynku krajowego pod względem ceny i jakości oraz zapewnienia konkurencyjności polskich produktów przemysłu rybnego na rynkach zagranicznych. W związku z powyższym proszę o odpowiedź na pytania: 1. Na jakim etapie znajduje się proces realizacji założeń tej strategii i jakie cele osiągnięto do tej pory w wyniku jej realizacji według stanu na 31 grudnia 2008 r.? 2. Jak przedstawia się harmonogram wdrażania poszczególnych komponentów strategii? 3. Jakie środki planuje się przekazać na ten cel w roku bieżącym i które konkretnie jej elementy będą realizowane w 2009 r.? 4. Czy wdrażanie ww. strategii znajdzie współfinansowanie w projektach realizowanych za pomocą środków z Unii Europejskiej, a jeżeli tak, to jakiego rzędu są to kwoty i z których programów będą pochodzić? 5. Czy rząd RP dostrzega jakieś potencjalne zagrożenia w realizacji ww. strategii i czy przewiduje możliwość jej modyfikacji? 6. Czy ww. strategia była przedmiotem analizy w zakresie jej zgodności i dostosowania do wymogów i założeń Strategii Rozwoju Kraju 2007–2015? Poseł Krzysztof Jurgiel Białystok, dnia 7 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7797) do prezesa Rady Ministrów w sprawie stopnia realizacji „Strategii rozwoju rynku kapitałowego Agenda Warsaw City 2010” 29 listopada 2006 r. rząd RP przyjął Strategię Rozwoju Kraju 2007–2015 (SRK) – wiodący dokument planistyczny określający podstawowe uwarunkowania, cele i kierunki rozwoju kraju w wymiarze społecznym, gospodarczym i terytorialnym. Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przyznaje (SRK) rolę nadrzędną w systemie programowania strategicznego, wprowadza m.in. obowiązek zgodności poszczególnych strategii sektorowych z ww. dokumentem. Jedną z sektorowych strategii, która podlega ocenie zgodności z SRK, jest „Strategia rozwoju rynku kapitałowego Agenda Warsaw City 2010”. Założenia tej strategii przewidują realizację celów w zakresie: — stworzenie w Polsce do 2010 r., w horyzoncie strategii lizbońskiej, wiodącego rynku kapitałowego w Europie Środkowo-Wschodniej,

53 — zapewnienie rozwoju sektora venture capital, niezbędnego do wspierania innowacyjności polskiej gospodarki, oraz sektora OFE i funduszy inwestycyjnych, — zwiększenie rozmiarów rynku krajowego, — poprawienie efektywności rynku kapitałowego poprzez zwiększenie jego płynności, — zwiększenie bezpieczeństwa poprzez wzmocnienie spójności systemu prawa, struktur nadzorczych i egzekucji prawa regulującego rynek papierów wartościowych. W związku z powyższym proszę o odpowiedź na pytania: 1. Na jakim etapie znajduje się proces realizacji założeń tej strategii i jakie cele osiągnięto do tej pory w wyniku jej realizacji według stanu na 31 grudnia 2008 r.? 2. Jak przedstawia się harmonogram wdrażania poszczególnych jej komponentów i stopień ich efektywności? 3. Jakie konkretnie mechanizmy zostaną wdrożone celem osiągnięcia założeń strategicznych? 4. Czy wdrażanie ww. strategii znajdzie współfinansowanie w projektach realizowanych za pomocą środków z Unii Europejskiej, a jeżeli tak, to z jakich konkretnie programów i w jakiej wysokości będzie to wsparcie? 5. Czy rząd RP dostrzega jakieś potencjalne zagrożenia w realizacji ww. strategii i czy przewiduje możliwość jej modyfikacji? 6. Czy ww. strategia była przedmiotem analizy w zakresie jej zgodności i dostosowania do wymogów i założeń Strategii Rozwoju Kraju 2007–2015? Poseł Krzysztof Jurgiel Białystok, dnia 7 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7798) do prezesa Rady Ministrów w sprawie stopnia realizacji „Strategii rozwoju sportu w Polsce do 2015 r.” 29 listopada 2006 r. rząd RP przyjął Strategię Rozwoju Kraju 2007–2015 (SRK) – wiodący dokument planistyczny określający podstawowe uwarunkowania, cele i kierunki rozwoju kraju w wymiarze społecznym, gospodarczym i terytorialnym. Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przyznaje (SRK) rolę nadrzędną w systemie programowania strategicznego, wprowadza m.in. obowiązek zgodności poszczególnych strategii sektorowych z ww. dokumentem. Jedną z sektorowych strategii, która podlega ocenie zgodności z SRK, jest „Strategia rozwoju sportu w Polsce do 2015 r.” (przyjęta 23 stycznia 2007 r.). Założenia tej strategii przewidują realizację wyznaczonych priorytetów w zakresie: — popularyzacja sportu dla wszystkich i osiągnięcie optymalnego poziomu utrwalenia zachowań prozdrowotnych społeczeństwa w różnych grupach wiekowych, środowiskowych i zawodowych, — podniesienie sprawności fizycznej dzieci i młodzieży, — podnoszenie aktywności fizycznej społeczeństwa, — wzrost poziomu wyników sportowych poprzez objęcie swoim zasięgiem szeroko rozumianego sportu kwalifikowanego, zarówno tego na najwyższym poziomie, jak i sportu młodzieżowego, akademickiego i paraolimpijskiego, — wdrażanie osiągnięć nauki i medycyny w sporcie, — rozwój infrastruktury sportowo-rekreacyjnej, którego celem jest zmniejszenie dystansu, jaki w tej dziedzinie dzieli Polskę od krajów europejskich, w szczególności rozwiązania problemu dotyczącego budowy stadionów piłkarskich, pełnowymiarowych basenów pływackich i ogólnodostępnych obiektów rekreacyjnych. W związku z powyższym proszę o odpowiedź na pytania: 1. Na jakim etapie znajduje się proces realizacji założeń tej strategii i jakie cele osiągnięto do tej pory w wyniku jej realizacji według stanu na 31 grudnia 2008 r.? 2. Jak przedstawia się harmonogram wdrażania poszczególnych komponentów strategii? 3. Jakie środki planuje się przekazać na ten cel w roku bieżącym i które konkretnie jej elementy będą realizowane w 2009 r.? 4. Czy wdrażanie ww. strategii znajdzie współfinansowanie w projektach realizowanych za pomocą środków z Unii Europejskiej, a jeżeli tak, to jakiego rzędu są to kwoty i z których programów będą pochodzić? 5. Czy rząd RP dostrzega jakieś potencjalne zagrożenia w realizacji ww. strategii i czy przewiduje możliwość jej modyfikacji? 6. Czy ww. strategia była przedmiotem analizy w zakresie jej zgodności i dostosowania do wymogów i założeń Strategii Rozwoju Kraju 2007–2015? Poseł Krzysztof Jurgiel Białystok, dnia 7 lutego 2009 r.

54 Interpelacja (nr 7799) do prezesa Rady Ministrów w sprawie stopnia realizacji „Strategii polityki społecznej na lata 2007–2013” 29 listopada 2006 r. rząd RP przyjął Strategię Rozwoju Kraju 2007–2015 (SRK), wiodący dokument planistyczny określający podstawowe uwarunkowania, cele i kierunki rozwoju kraju w wymiarze społecznym, gospodarczym i terytorialnym. Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przyznaje SRK rolę nadrzędną w systemie programowania strategicznego, wprowadza min. obowiązek zgodności poszczególnych strategii sektorowych z ww. dokumentem. Jedną z sektorowych strategii, która podlega ocenie zgodności z SRK, jest „Strategia polityki społecznej na lata 2007–2013”. Założenia tej strategii przewidują realizację wyznaczonych priorytetów w zakresie: — poprawy warunków dla powstawania i funkcjonowania rodzin oraz wsparcie rodzin w wychowaniu i edukacji dzieci; — wdrożenia aktywnej polityki społecznej; — budowy systemu wsparcia dla osób w wieku poprodukcyjnym; — kompleksowej rehabilitacji i aktywizacji osób niepełnosprawnych; — integracji społecznej i zawodowej imigrantów; — partnerstwa publiczno-społeczne jako podstawa rozwoju usług społecznych. W związku z powyższym proszę o odpowiedź na pytania: 1. Na jakim etapie znajduje się proces realizacji założeń tej strategii i jakie cele osiągnięto do tej pory w wyniku jej realizacji wg stanu na 31.12.2008 r.? 2. Jak przedstawia się harmonogram wdrażania poszczególnych komponentów strategii oraz jakie są plany rządu RP w tym zakresie na najbliższe lata? 3. Jakie środki planuje się przekazać na ten cel w roku bieżącym i które konkretnie jej elementy będą realizowane w 2009 r.? 4. Czy wdrażanie ww. strategii znajdzie współfinansowanie w projektach realizowanych za pomocą środków z Unii Europejskiej, a jeżeli tak, to jakiego rzędu będą to kwoty i z których programów będą pochodzić? 5. Czy rząd RP dostrzega jakieś potencjalne zagrożenia w realizacji ww. strategii i czy przewiduje możliwość jej modyfikacji? 6. Czy ww. strategia była przedmiotem analizy w zakresie jej zgodności i dostosowania do wymogów i założeń Strategii Rozwoju Kraju 2007–2015? Poseł Krzysztof Jurgiel Białystok, dnia 7 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7800) do prezesa Rady Ministrów w sprawie stopnia realizacji „Strategii dla transportu kolejowego do 2013 r.” 29 listopada 2006 r. rząd RP przyjął Strategię Rozwoju Kraju 2007–2015 (SRK), wiodący dokument planistyczny określający podstawowe uwarunkowania, cele i kierunki rozwoju kraju w wymiarze społecznym, gospodarczym i terytorialnym. Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przyznaje SRK rolę nadrzędną w systemie programowania strategicznego, wprowadza min. obowiązek zgodności poszczególnych strategii sektorowych z ww. dokumentem. Jedną z sektorowych strategii, która podlega ocenie zgodności z SRK, jest „Strategia dla transportu kolejowego do 2013 r.” (przyjęta 17.04.2007 r.). Założenia tej strategii przewidują realizację celów w zakresie: — współtworzenia warunków podniesienia konkurencyjności transportu kolejowego w stosunku do pozostałych rodzajów transportu; — przeprowadzenia restrukturyzacji finansowej Grupy PKP; — zapewnienia pełniejszego wykorzystania potencjału produkcyjnego spółek, przede wszystkim w zakresie usług informatycznych, telekomunikacyjnych, taborowych, energetycznych itd.; — utrzymania infrastruktury sieci kolejowej w stanie zapewniającym bezpieczne prowadzenie ruchu kolejowego i możliwości udostępniania tras przewozowych oraz świadczenia usług dodatkowych wszystkim przewoźnikom kolejowym na równych zasadach; — zwiększenia konkurencyjności i jakości świadczonych usług. Sektor kolejowy w Polsce od lat boryka się z wieloma problemami dotyczącymi restrukturyzacji i modernizacji tej branży oraz chronicznym niedofinansowaniem. Od nowego roku gros zadań i odpowiedzialności za sprawy transportu kolejowego przekazano samorządom. Manewr ten, jeżeli ma być skuteczny i efektywny, musi pociągać za sobą odpowiedni stopień dofinansowania ze strony budżetu państwa. W związku z powyższym proszę o odpowiedź na pytania: 1. Na jakim etapie znajduje się proces realizacji założeń tej strategii i jakie cele osiągnięto do tej pory w wyniku jej realizacji wg stanu na 31.12.2008 r.? 2. Jak przedstawia się harmonogram wdrażania poszczególnych jej komponentów? 3. Jak z punktu widzenia finansowego wyglądać będzie w bieżącym roku proces dofinansowania transportu kolejowego?

55 4. Jakie środki zaplanowane są z przeznaczeniem na modernizację taboru i infrastruktury kolejowej? 5. Czy rząd RP dostrzega jakieś potencjalne zagrożenia w realizacji ww. strategii i czy przewiduje możliwość jej modyfikacji? 6. Czy wdrażanie ww. strategii znajdzie współfinansowanie w projektach realizowanych za pomocą środków z Unii Europejskiej, a jeżeli tak, to z jakich konkretnie programów i w jakiej wysokości będzie to wsparcie? Poseł Krzysztof Jurgiel Białystok, dnia 7 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7801) do ministra nauki i szkolnictwa wyższego w sprawie stanowiska polskiej nauki wobec potrzeby budowy elektrowni atomowej w naszym kraju Szanowna Pani Minister! W Poznaniu w dniu 2 lutego br. odbyła się konferencja na temat energia atomowa szansa na rozwój. Prelegentami byli głównie przedstawiciele francuskiej nauki oraz prof. Waldemar Kamrat, prorektor Politechniki Gdańskiej. W związku z tym proszę o informację: Jakie jest stanowisko polskiej nauki w zakresie potrzeb budowy energii atomowej w naszym kraju dla zabezpieczenia bezpieczeństwa energetycznego? Z poważaniem Poseł Stanisław Stec Oborniki, dnia 2 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7802) do ministra gospodarki w sprawie stwarzania warunków do rozwoju energii odnawialnej Szanowny Panie Premierze! W Wielkopolsce, gdzie istnieją warunki do rozwoju energii odnawialnej, tylko 0, 5% zapotrzebowania jest zaspokajane z tych źródeł. W okresie stałego wzrostu cen energii elektrycznej oraz ograniczenia możliwości jej produkcji z węgla konieczna jest produkcja energii ze źródeł odnawialnych. Interpelacja (nr 7804) do ministra sprawiedliwości w sprawie opodatkowania podatkiem od towarów i usług należności wypłaconych przez sądy i prokuratury biegłym Szanowny Panie Ministrze! Postanowieniem z 12 czerwca ubiegłego roku Trybunał Konstytucyjny stwierdził potrzebę inicjatywy prawodawcy w związku z luką prawną w regulacjach dotyczących zasad i procedury zaliczenia podatku od towarów i usług do kosztów sądowych z tytułu należności poddanych opodatkowaniem tym podatkiem biegłych sądowych. Urzędy skarbowe egzekwują należny podatek, gdy biegli otrzymali z reguły z sądów i prokuratur należności bez uwzględnienia podatku. Z przepisów prawa wynika, że biegły sądowy, który przekroczył określoną kwotę przychodów, jest podatnikiem podatku od towarów i usług. W wystawionych rachunkach za zlecoUprzejmie proszę o informację: Jakie działania podejmie resort gospodarki, aby wesprzeć rozwój energii ze źródeł odnawialnych? Z poważaniem Poseł Stanisław Stec Oborniki, dnia 2 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7803) do ministra gospodarki w sprawie potrzeby zwiększania wydobycia gazu w naszym kraju Szanowny Panie Premierze! Ostatnie ograniczenia w dostawach gazu z Rosji ponownie wywołały dyskusje na temat potrzeby zwiększenia wydobycia gazu na terenie naszego kraju, szczególnie w rejonach Międzychodu i Drezdenka. O potrzebie zwiększenia wydobycia mówi się od lat, jednak działania w tym zakresie jak dotychczas dają mizerny rezultat. W związku z tym proszę o informację, jakie działania podejmie Pan Premier, aby zrealizować zwiększenie krajowego wydobycia gazu, którego cena jest konkurencyjna w stosunku do gazu importowanego. Z poważaniem Poseł Stanisław Stec Oborniki, dnia 2 lutego 2009 r.

56 ne opinie winien to uwzględnić. Jest problem zaszłości, czyli rozliczeń za lata 2004–2008. W związku z tym proszę o informację: Czy Pan Minister wystąpi do ministra finansów o rozłożenie na raty zaległości z tytułu tego podatku i o zaniechanie poboru odsetek? Z poważaniem Poseł Stanisław Stec Oborniki, dnia 29 stycznia 2009 r. Interpelacja (nr 7805) do ministra gospodarki w sprawie możliwości współfinansowania ze środków Unii Europejskiej biogazowni Szanowny Panie Premierze! W okresie dyskusji nad zabezpieczeniem potrzeb gazowych w naszym kraju występuje zainteresowanie budową biogazowni. Zainteresowani jednak pytają, czy jest możliwość współfinansowania ze środków unijnych. Zainteresowani podnoszą również możliwość sprzedaży gazu z biogazowni do sieci zajmujących się dystrybucją gazu. W związku z tym proszę o informację, jaka jest możliwość pozyskania środków unijnych oraz jaka jest możliwość sprzedaży gazu. Z poważaniem Poseł Stanisław Stec Oborniki, dnia 29 stycznia 2009 r. Interpelacja (nr 7806) do ministra infrastruktury w sprawie kosztów oświetlenia ulic na drogach wojewódzkich i powiatowych Szanowny Panie Ministrze! Na spotkaniach i dyżurach poselskich podnoszony jest problem obciążania gmin kosztami oświetlenia dróg powiatowych i wojewódzkich. W związku z tym proszę o informację, czy zdaniem Pana Ministra słuszne jest, aby koszty oświetlenia dróg powiatowych i wojewódzkich obciążały samorządy gminne. Z poważaniem Poseł Stanisław Stec Oborniki, dnia 29 stycznia 2009 r. Interpelacja (nr 7807) do ministra rolnictwa i rozwoju wsi w sprawie konieczności uproszczenia przepisów dotyczących zatwierdzania wysokości szkód, które są podstawą do uzyskania kredytu klęskowego Szanowny Panie Ministrze! Aby uzyskać kredyt klęskowy, wysokość szkody musi być m.in. akceptowana przez urząd wojewódzki. W urzędzie wojewódzkim z uwagi na ograniczenie zatrudnienia na akceptacje wniosków trzeba bardzo długo czekać. W związku z tym w imieniu rolników proszę o informację, czy Pan Minister podejmie decyzję o zmianie tych zasad i upoważni wójta, burmistrza do zatwierdzenia wysokości strat losowych będących podstawą do ubiegania się o kredyt klęskowy. Z poważaniem Poseł Stanisław Stec Oborniki, dnia 29 stycznia 2009 r. Interpelacja (nr 7808) do ministra pracy i polityki społecznej w sprawie realizacji wynikającego z Kodeksu pracy obowiązku wyznaczania przez pracodawcę, bez względu na liczbę zatrudnionych osób, pracowników do wykonywania czynności z zakresu ochrony przeciwpożarowej Szanowna Pani Minister! Na spotkaniach i dyżurach poselskich bardzo krytycznie jest oceniany obowiązek wyznaczania przez pracodawcę, bez względu na liczbę zatrudnionych osób, pracowników do wykonywania czynności w zakresie ochrony przeciwpożarowej, zgodnie z przepisami o ochronie przeciwpożarowej. Przedsiębiorcy zatrudniający małą ilość pracowników twierdzą, że są to dodatkowe koszty do ponoszenia w okresie poważnych trudności w realizacji zadań gospodarczych. Powyższy obowiązek dotyczy także biur poselskich, gdzie zatrudniony jest jeden pracownik. W związku z tym proszę o informację, jakie działania podejmie Pani Minister, aby zmienić Kodeks pracy w tym zakresie. Z poważaniem Poseł Stanisław Stec Oborniki, dnia 29 stycznia 2009 r.

57 Interpelacja (nr 7809) do ministra rolnictwa i rozwoju wsi w sprawie działań zmierzających do popularyzacji wśród rolników problemu ubezpieczeń upraw rolnych Szanowny Panie Ministrze! Z informacji otrzymanej z Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 stycznia 2009 r. wynika, że w 2008 r. zakłady ubezpieczeń zawarły z producentami rolnymi 87 150 umów ubezpieczenia upraw rolnych. W stosunku do ilości gospodarstw rolnych w naszym kraju jest to zbyt mały zakres upraw objętych ubezpieczeniem. W ostatnich latach w naszym kraju występuje bardzo dużo klęsk żywiołowych, które powodują straty w uprawach. Ograniczenie skutków strat z tytułu klęsk żywiołowych daje tylko możliwość uzyskania odszkodowania od firm ubezpieczeniowych. W związku z tym proszę o informację, jakie działania podejmie resort, aby przekonać rolników o konieczności zwiększenia obszaru ubezpieczeń upraw rolnych. Z poważaniem Poseł Stanisław Stec Oborniki, dnia 29 stycznia 2009 r. Interpelacja (nr 7810) do ministra spraw zagranicznych w sprawie stosowania tortur przez władze amerykańskie wobec więźniów przetrzymywanych w obozie w Guantanamo Szanowny Panie Ministrze! W dniu 3 lutego w TVP Info pokazano ponownie tortury wobec więźniów przetrzymywanych w obozie w Guantanamo przez władze amerykańskie. Tortury stosował kraj, który ocenia innych w zakresie przestrzegania praw człowieka. W związku z tym proszę o informacje: Czy sprawa torturowania więźniów przez władze amerykańskie była znana Panu Ministrowi i jakie działania były podejmowane przez resort, aby Stany Zjednoczone przestrzegały prawa człowieka? Z poważaniem Poseł Stanisław Stec Oborniki, dnia 6 lutego 2009 r. Oborniki, dnia 6 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7811) do ministra infrastruktury w sprawie możliwości sprzedaży mieszkań przez towarzystwa budownictwa społecznego Szanowny Panie Ministrze! Na spotkaniach i dyżurach poselskich podnoszony jest problem zakupu mieszkań przez najemców towarzystw budownictwa społecznego. W czynszu najemcy spłacają kredyt zaciągnięty przez TBS na budowę mieszkań, a nie mają możliwości ich zakupu. W związku z tym proszę o informację: Czy resort zamierza zmienić ustawę, aby umożliwić członkom towarzystw budownictwa społecznego zakup mieszkań? Środki uzyskane ze sprzedaży winny być przeznaczone na dalszy rozwój budownictwa mieszkaniowego. Z poważaniem Poseł Stanisław Stec Oborniki, dnia 6 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7812) do ministra skarbu państwa w sprawie działalności PGNiG powodującej podwyżki cen gazu Szanowny Panie Ministrze! Aktualnie niemal połowa mieszkańców Poznania skarży się na wysokie ceny gazu, gdyż dostarczany jest tzw. gaz pełnowartościowy znacznie droższy od gazu dostarczanego mniej kalorycznego. Z informacji otrzymanej z Wielkopolskiej Spółki Gazownictwa wynika, że na pełnowartościowy gaz przejdzie w tym roku pozostała część mieszkań miasta Poznania oraz gminy po prawej stronie Warty. Odbiorcy gazu mniej kalorycznego, ale tańszego są zaniepokojeni zwiększonymi kosztami ogrzewania mieszkań po przestawieniu pieców i kuchenek w bieżącym roku przez Wielkopolską Spółkę Gazownictwa. W związku z tym proszę o informacje: Czy Pan Minister poprzez Radę Nadzorczą PGNiG spowoduje zaniechanie działań mających na celu zwiększenie kosztów ogrzewania? Z poważaniem Poseł Stanisław Stec

58 Interpelacja (nr 7813) do ministra finansów w sprawie ograniczenia przywilejów w opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych Szanowny Panie Ministrze! W sytuacji zmniejszających się wpływów do budżetu państwa w związku ze zmniejszeniem się tempa wzrostu gospodarczego konieczne jest ograniczenie przywilejów w opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Problem jest podnoszony na spotkaniach i dyżurach poselskich i dotyczy 50% kosztów uzyskania przychodu od wynagrodzeń wypłaconych niektórym podatnikom. Efektem tych rozwiązań jest o 1/2 niższy podatek w stosunku do pozostałych podatników będących pracownikami najemnymi. W związku z tym proszę o informację: Czy Pan Minister podejmie decyzję, aby dokonać zmiany w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych w tym zakresie? Z poważaniem Oborniki, dnia 6 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7814) do ministra środowiska w sprawie zmiany terminu pozyskiwania ślimaków winniczków na terenie naszego kraju Szanowny Panie Ministrze! Obowiązujące obecnie rozporządzenie ministra środowiska z dnia 2 września 2004 r. w sprawie gatunków dziko występujących zwierząt objętych ochroną wyznacza sztywny, jednolity dla obszaru całego kraju termin pozyskania od 1 do 30 maja. Od kilku lat RKS Łubnica oraz cztery inne firmy przetwórcze działające w Stowarzyszeniu Przetwórców i Eksporterów Ślimaków czynią usilne starania o zmianę terminu pozyskania ślimaków winniczków, argumentując to istotnymi zmianami klimatycznymi, tzn. zdecydowanie wcześniejszymi wiosnami. W związku z tym uprzejmie proszę o informację: Czy Pan Minister spowoduje zmianę ww. rozporządzenia zgodnie z postulatami Stowarzyszenia Przetwórców i Eksporterów Ślimaków? Z poważaniem Oborniki, dnia 6 lutego 2009 r. Poseł Stanisław Stec Poseł Stanisław Stec Interpelacja (nr 7815) do ministra rolnictwa i rozwoju wsi w sprawie możliwości przekazywania gruntów będących w dyspozycji Agencji Nieruchomości Rolnych na rzecz gmin Szanowny Panie Ministrze! Samorządy gminne rozpoczynają działania na rzecz tworzenia zbiorników retencyjnych, jako przeciwdziałanie skutkom suszy. Często nie mają odpowiednich terenów własnych, proponują grunty będące w dyspozycji Agencji Nieruchomości Rolnych Skarbu Państwa. Oddział terenowy agencji w Poznaniu odmawia przekazania gruntów dla gmin na ten cel, powołując się na roszczenia byłych właścicieli. Panie Ministrze, przecież nawet gdy zostanie uchwalona ustawa reprywatyzacyjna, to nie będzie przewidywać zwrotu gruntów, lecz tylko pewne odszkodowanie. W związku z tym proszę o informację: Czy Pan Minister spowoduje możliwość przekazywania gruntów będących w dyspozycji Agencji Nieruchomości Rolnych Skarbu Państwa na cele komunalne samorządom gmin? Z poważaniem Oborniki, dnia 6 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7816) do ministra rolnictwa i rozwoju wsi w sprawie zmniejszeń dofinansowania ze środków UE rolnictwa ekologicznego przez zmniejszenie dopłat rolnośrodowiskowych Szanowny Panie Ministrze! Rolnicy prowadzący gospodarstwa ekologiczne są zaniepokojeni projektem rozporządzenia Rady Ministrów zmieniającego rozporządzenie z dnia 20 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej Planem Rozwoju Obszarów Wiejskich. Rolnicy uważają, że zaprezentowany kierunek zmian jest szkodliwy, gdyż niweczy, zamiast wzmacniać, tendencje do rozwoju gospodarstw ekologicznych. W związku z tym proszę o informację: Jakimi przesłankami kierował się resort rolnictwa, proponując obniżenie dofinansowania gospodarstw ekologicznych? Z poważaniem Oborniki, dnia 6 lutego 2009 r. Poseł Stanisław Stec Poseł Stanisław Stec

59 Interpelacja (nr 7817) do ministra rolnictwa i rozwoju wsi w sprawie pomocy dzierżawcom gruntów przez Agencję Nieruchomości Rolnych z tytułu klęski suszy w 2008 r. Szanowny Panie Ministrze! W roku 2008 na terenie Wielkopolski wystąpiła susza. Skutki suszy oceniały gminne komisje, sporządzając odpowiednie protokoły. Na tej podstawie dzierżawcy występują do oddziałów terenowych ANR Skarbu Państwa o obniżenie czynszu dzierżawnego. To obniżenie jest tym bardziej ważne, że podstawą do naliczenia czynszu jest cena pszenicy znacznie wyższa od aktualnej. Jednak oddziały agencji nie respektują protokołów sporządzonych przez gminne komisje, tylko posługują się szacunkami GUS, który ma dane kilku najlepszych rolników z danej gminy. W związku z tym proszę o informacje: Jakie decyzje podejmie Pan Minister, aby pomóc dzierżawcom poszkodowanym skutkami suszy w 2008 r.? Z poważaniem Poseł Stanisław Stec Oborniki, dnia 6 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7818) do ministra gospodarki w sprawie funkcjonowania systemu poręczeń kredytowych dla małych i średnich przedsiębiorstw Szanowny Panie Premierze! Na spotkaniach i dyżurach poselskich podnoszony jest problem potrzeby sprawnego funkcjonowania poręczeń kredytowych dla małych i średnich przedsiębiorstw, które nie są w stanie spełnić zwiększonych oczekiwań banków w zakresie zabezpieczeń kredytów na bieżącą działalność lub inwestycje. W związku z tym proszę o informacje: Jaka jest obecnie praktyczna możliwość uzyskania poręczenia kredytów realizowana przez Bank Gospodarstwa Krajowego? Z poważaniem Poseł Stanisław Stec Oborniki, dnia 29 stycznia 2009 r. Interpelacja (nr 7819) do prezesa Rady Ministrów w sprawie marż na produkty rolne Szanowny Panie Premierze! W ostatnim okresie spadły ceny na produkty rolne, które uzyskują rolnicy. Natomiast ceny w sklepach zostają utrzymane na wysokim poziomie często do 100% ceny płaconej rolnikom. W związku z tym proszę o informacje: Czy ministerstwo rozważa możliwość ustawowego ograniczenia wysokości marży na podstawowe produkty żywnościowe? Z poważaniem Poseł Stanisław Stec

Oborniki, dnia 29 stycznia 2009 r. Interpelacja (nr 7820) do ministra sprawiedliwości w sprawie piractwa internetowego dotyczącego nielegalnie udostępnianych plików do ściągnięcia oraz bezprawnie ściąganych gier komputerowych W ostatnim czasie w prasie ogólnopolskiej i lokalnej ukazały się artykuły dotyczące dużej skali piractwa internetowego w naszym kraju. Wg raportu firmy Symantec zajmujemy szóste miejsce w świecie, jeśli chodzi o nielegalne udostępnianie plików do ściągnięcia, oraz drugie miejsce w zakresie bezprawnie ściąganych gier komputerowych. W związku z powyższym pytamy Pana Ministra: Czy Ministerstwo Sprawiedliwości przewiduje opracowanie przepisów regulujących dostęp w sieci internetowej do materiałów objętych ochroną wynikającą z ustawy z dn. 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. Nr 90 z 2006 r. poz. 631)? Uzasadnienie Jak wspomniano powyżej, skala piractwa w Polsce jest bardzo duża. Każdego dnia może być ściąganych z sieci nawet 5 mln nielegalnych plików. A przecież każdy plik muzyczny, artykuł, fotografia zamieszczone na stronach www lub pobierane za pomocą sieci P2P podlegają ochronie. Korzystanie z nich wbrew zasadom dozwolonego użytku lub określonym przez autora jest przestępstwem. Internet jest miejscem, gdzie można znaleźć praktycznie wszystkie rodzaje utworów. A jednak sprawy o naruszenie praw autorskich w internecie rzadko trafiają do sądów. Postępowanie dowodowe jest zbyt skomplikowane, a droga prawna uciążliwa. Z drugiej strony polscy twórcy tra-

60 cą przez piratów 10 mln zł tygodniowo. Organizacje zrzeszające twórców domagają się wprowadzenia przepisów o odcięciu internetu osobom naruszającym prawa autorskie. Dla branży filmowej i muzycznej to jedyny sposób na wyplenienie piratów z sieci. Nie podlega dyskusji, że prawo winno być przestrzegane. Przyzwolenie na omijanie obowiązujących zasad prowadzi do nasilenia zakazanej działalności. Internet jest jednakże zdobyczą cywilizacji i powinien być objęty regulacjami o charakterze szczególnym, zwłaszcza że korzystają z niego także dzieci, które nie mogą odpowiadać w postępowaniu karnym (co drugi uczeń na świecie w wieku 9–14 lat ściąga nielegalnie muzykę z internetu bez wiedzy opiekunów). Traktowanie internetu na równi z innego rodzaju rozpowszechnianiem jest z góry skazane na niepowodzenie. Brak uregulowań szczególnych prowadzi do podejmowania decyzji o odcięciu sieci przez poszczególnych dostawców internetu w kraju i przyjmowania przez nich dowolnych zasad, np. jedno lub dwa ostrzeżenia, zablokowanie całego lub części (np. tymczasowo blokuje się dostęp do pirackich treści). Takie działania stoją z kolei w sprzeczności z ideą wolności w internecie. Cała sprawa wymaga z pewnością konsensusu pomiędzy twórcami i użytkownikami sieci. I właśnie ten konsensus, jak się wydaje, winien stanowić podstawę nowych uregulowań. W tym stanie rzeczy niniejsza interpelacja jest w pełni zasadna. Działając na podstawie art 14 ust 1 pkt 7 ustawy o wykonywaniu mandatu posła i senatora z dn. 9 V 1996 r. (tekst jednolity Dz. U. Nr 221/2003 poz. 2199) i realizując uprawnienia posłów RP, uprzejmie prosimy o odpowiedź na niniejszą interpelację. Z wyrazami szacunku Posłowie Arkady Fiedler i Tomasz Piotr Nowak Poznań, dnia 10 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7821) do ministra edukacji narodowej w sprawie zjawiska segregacji dzieci w polskich szkołach W ostatnich czasach na łamach prasy krajowej i lokalnej ukazały się artykuły dotyczące zjawiska segregacji dzieci w polskich szkołach. Uważamy, że sama możliwość występowania nierównego traktowania dzieci w szkołach jest nie tylko sprzeczna z prawem, ale także wyjątkowo niegodziwa w aspekcie etyczno-moralnym. W związku w powyższym pytamy Panią Minister: Jakie działania podejmuje Ministerstwo Edukacji Narodowej, aby przeciwdziałać i zapobiegać segregacji dzieci w polskich szkołach? Uzasadnienie: Doniesienia prasowe o dzieleniu dzieci w szkołach publicznych na lepsze i gorsze to jedna z najgorszych wiadomości, z jaką spotkaliśmy się ostatnio. Podział ten zależy od statusu materialnego rodziców, opinii psychologów, pochodzenia z miasta czy ze wsi oraz od wielu innych czynników. Sprawy te porusza raport o stanie oświaty przygotowany przez naukowców i pedagogów skupionych w Konwersatorium „Doświadczenie i Przyszłość”. Segregacja dzieci rozpoczyna się już na etapie składania ankiet przez rodziców, w których muszą podać miejsce pracy, stanowiska, wysokość zarobków, dane dotyczące warunków mieszkaniowych. Nietrudno wywnioskować, że z tych ankiet wynika status materialny i pozycja społeczna rodziców. Te ankiety są podstawą do kierowania dzieci do klas lepszych i gorszych. W lepszych uczą się dzieci prawników, lekarzy, prominentnych działaczy, a w gorszych – dzieci pracowników niższego szczebla, bezrobotnych i często także dzieci mieszkające na wsi. Prof. Marek Safjan – przewodniczący wspomnianego konwersatorium – uważa, że takie praktyki prowadzą do uzyskania przez dziecko z gorszej klasy stygmatu nieudacznika, który wpycha je w kanał bezradności, z którego trudno się wydostać. To nie jest tylko problem tych „gorszych dzieci” i ich rodziców. To przede wszystkim problem społeczny. Widać to także w stołówkach szkolnych, gdzie dzieci z ubogich rodzin otrzymują inne posiłki, a dzieci, których rodzice dopłacają do obiadów, dostają lepsze posiłki. Także w zakresie zajęć dodatkowych istnieje przepaść pomiędzy dziećmi lepszymi i gorszymi. Lepsze mają język obcy niemal od początku nauki oraz inne płatne atrakcyjne zajęcia dodatkowe (sportowe, taneczne, informatyczne itp.), a także jeżdżą na inne wycieczki szkolne. Istnieją ogromne różnice w rozwiązywaniu opisanych spraw w różnych województwach. Zbyt duża dowolność, jaką posiadają kuratoria i dyrekcje szkół publicznych, powoduje, że w niektórych szkołach przyjęto rozwiązania krzywdzące dzieci. Na wiele z nich nie powinno i nie może być zgody urzędu zajmującego się szkolnictwem. W tym stanie rzeczy pytanie postawione na wstępie niniejszej interpelacji jest w pełni zasadne. Działając na podstawie art. 14 ust. 1 pkt 7 ustawy o wykonywaniu mandatu posła i senatora z dnia 9 maja 1996 r. (t.j. Dz. U z 2003 r. Nr 221, poz. 2199) oraz realizując uprawnienia posłów RP, uprzejmie prosimy o odpowiedź na niniejszą interpelację. Z wyrazami szacunku Posłowie Arkady Fiedler i Tomasz Piotr Nowak Poznań, dnia 10 lutego 2009 r.

61 Interpelacja (nr 7822) do ministra pracy i polityki społecznej w sprawie działań ZUS wobec matek zalegających, zdaniem ZUS, ze składkami na ubezpieczenie społeczne W ostatnich miesiącach roku 2008 Zakład Ubezpieczeń Społecznych prowadził bezprecedensowe działania w stosunku do kobiet, które w latach 1999– –2006 posiadały zbieg trzech tytułów do ubezpieczeń, tj. umowę o prace, urlop macierzyński lub wychowawczy, działalność gospodarczą. ZUS zażądał zapłaty zaległych składek na ubezpieczenie społeczne z odsetkami za 9 lat. Z powodu niejasnych przepisów i błędnej ich interpretacji przez sam ZUS i sądy (dopiero uchwała Sądu Najwyższego z 23 maja 2006 r. uściśliła interpretację przepisu) dziesiątki tysięcy kobiet w Polsce zmuszonych jest do spłaty zaległych składek wraz z dziewięcioletnimi odsetkami, które często przekraczają należność główną. Kwoty zaległych składek przekraczają niejednokrotnie ich roczne dochody (np. za 3-letni okres pozostawania na urlopie macierzyńskim i wychowawczym zaległość wynosi z odsetkami ok. 30 tys. zł). Również dochody uzyskane w tamtym czasie z tytułu prowadzonej dodatkowej działalności w trakcie trwania urlopu macierzyńskiego czy wychowawczego w zdecydowanej większości były jedynie bardzo skromnym dorobkiem. W obecnej chwili w niepewności prawnej żyje dziesiątki tysięcy kobiet, które w 1999 r. zinterpretowały przepisy ustawy w sposób literalny i logiczny. Dodatkowo dla uniknięcia błędów posiłkowały się wskazówkami zawartymi w poradniku wydanym w styczniu 1999 r. przez ZUS oraz zasięgały informacji u jego pracowników. Zdobyta w ten sposób wiedza posłużyła im do złożenia prawidłowo wypełnionych deklaracji, które zawierały wszelkie dane o obowiązujących je tytułach do ubezpieczenia. Brak jednoznacznej wykładni prawa naraża państwo polskie na brak zaufania obywateli i wystawia na pośmiewisko jego urzędy administracji publicznej. W szczególności ZUS staje się słusznym celem ataków rozgoryczonych kobiet, które zarzucają mu tępe egzekwowanie prawa bez świadomości skutków społecznych. Terenowe jednostki, powołując się na niejasne dla ubezpieczonych instrukcje z centrali, dokonują podziału na grupy w zależności od okresów czasowych, w których przebywały na urlopach macierzyńskich. Obawy kobiet, co do trwałości rozwiązań proponowanych przez ZUS, są zrozumiałe na tle doświadczeń, jakie posiadają w kontaktach z jednostkami terenowymi. Wśród nich znajdują się osoby, które pozytywnie przeszły kontrole ZUS i posiadają protokoły pokontrolne. Inna grupa kobiet posiada zaświadczenia o niezaleganiu w opłacaniu składek. Niestety, dokumenty te z niewiadomych względów nie są honorowane przez ZUS przy rozpatrywaniu materiałów dowodowych w trakcie postępowania wyjaśniającego. Szanowna Pani Minister! W kontekście tłumaczeń ZUS-u interesujące byłyby dane: ile osób płaciło składki od 1999 r., ile osób nie płaciło w skutek błędnej interpretacji? Jeśli cześć nie płaciła, dlaczego ZUS nie interweniował zgodnie z przepisami i nie powiadamiał o zaleganiu? Co robił NIK przez 10 lat – dlaczego nie znalazł śladu tzw. kreatywnej księgowości? Szanowna Pani Minister! W jaki sposób rząd zamierza rozwiązać problem ww. matek, bez szkody dla funkcjonowania ich rodzin i naruszania budżetu, co mogłoby zaskutkować wieloma dramatami? Z wyrazami szacunku Poseł Danuta Pietraszewska Ruda Śląska, dnia 5 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7823) do ministra pracy i polityki społecznej w sprawie uregulowania prawnych kwestii przekazania darowizny rzeczowej przez jednostki sektora finansów publicznych na rzecz III sektora Minęło 5 lat od uchwalenia ustawy o działalności pożytku publicznego z organizacjami pozarządowymi w sferze realizacji zadań pożytku publicznego. Badania i analizy prowadzone w tematyce pozyskiwania środków finansowych przez podmioty III sektora jednoznacznie wskazują, że przeważająca większość organizacji ogranicza swoje działania do pozyskiwania funduszy w ramach otwartych konkursów ofert ogłaszanych przez gminy. Jako przyczynę takiego stanu rzeczy wskazują często oprócz braku wykwalifikowanego personelu brak odpowiedniego zaplecza technicznego. Odpowiedzią na ten problem mogłaby być darowizna w postaci sprawnego sprzętu komputerowego, który ze względu na wysokie wymogi techniczne stawiane np. urzędom nie może być wykorzystywany dłużej w pracy. Zarówno przepisy ustawy o finansach publicznych, jak i przepisy ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie nie stwarzają możliwości jednoznacznego rozwiązania pozwalającego na przekazanie darowizny rzeczowej na rzecz podmiotów non profit przez jednostki samorządu terytorialnego. Brak jasnego rozwiązania prawnego uniemożliwia wsparcie potencjału organizacji pozarządowych poprzez wykorzystanie np. używanego sprzętu komputerowego, co byłoby zgodne z zasadami efektywności społecznej oraz poszanowania mienia. Jedynym

62 rozwiązaniem jest zniszczenie sprawnych jeszcze komputerów poświadczone stosownym dokumentem utylizacji. W związku z powyższym zwracam się do Pana Ministra z pytaniem: Co ma zrobić gmina, która: — posiada zbędne ruchomości, w tym np. sprawny sprzęt komputerowy, który ze względu na wymogi techniczne nie może być wykorzystywany w dalszej pracy urzędu, — chce instytucjonalnie wesprzeć działające na jej terenie organizacje pozarządowe poprzez przekazanie rzeczonego sprzętu, — nie chce naruszać obowiązującego prawa? Z wyrazami szacunku Poseł Danuta Pietraszewska Ruda Śląska, dnia 5 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7824) do ministra zdrowia w sprawie przestrzegania obowiązujących norm na wyroby medyczne (środki dezynfekcyjne) stosowane w zakładach opieki zdrowotnej Szanowna Pani Minister! Od dnia przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej obowiązują w naszym kraju normy określone przez Europejski Komitet Normalizacyjny. Dla środków dezynfekcyjnych w Polsce obowiązuje norma PN-EN 14885. Zgodnie z art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych zamawiający zobowiązany jest do opisania przedmiotu zamówienia za pomocą cech technicznych i jakościowych, z zachowaniem Polskich Norm przenoszących normy europejskie lub norm innych państw członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego przenoszących te normy. W praktyce zakłady opieki zdrowotnej, udzielając zamówień na dostawy środków dezynfekujących, nie przestrzegają tego przepisu. Nadto stosowane preparaty nie posiadają potwierdzeń o spełnieniu wyżej wymienionych norm. Taka sytuacja może stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa epidemiologicznego w zakładach opieki zdrowotnej. W związku z powyższym uprzejmie proszę o odpowiedź na następujące pytania: 1. Proszę wskazać, w ilu przypadkach Państwowa Inspekcja Sanitarna w ramach nadzoru bieżącego nad zakładami opieki zdrowotnej sprawdzała zgodność stosowanych w tych zakładach środków dezynfekcyjnych z normą PN-EN 14885. 2. Czy służby kontrolne Ministerstwa Zdrowia kontrolowały zakłady opieki zdrowotnej w zakresie wymagania spełnienia normy PN-EN 14885 przez dostawców w postępowaniach o udzielenie zamówienia publicznego na dostawę środków dezynfekcyjnych? 3. Jaki wpływ na częstość występowania zakażeń wewnątrzszpitalnych mogło mieć nieprzestrzeganie wyżej wymienionych norm w stosunku do środków dezynfekcyjnych przez zakłady opieki zdrowotnej? 4. Jakie działania zamierza podjąć Pani Minister celem zapewnienia stosowania Polskich Norm, w tym PN-EN 14885, przez zakłady opieki zdrowotnej? Z poważaniem Poseł Alicja Dąbrowska Warszawa, dnia 11 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7825) do ministra skarbu państwa w sprawie egzaminów dla kandydatów na członków rad nadzorczych spółek z udziałem Skarbu Państwa Szanowny Panie Ministrze! Zgodnie z rozporządzeniem nr 20 ministra skarbu państwa z dnia 30 czerwca 2008 r. w sprawie organizacji i przeprowadzania egzaminów dla kandydatów na członków rad nadzorczych podmiotów z udziałem Skarbu Państwa egzamin przeprowadza komisja powołana przez ministra skarbu państwa. Stałym miejscem przeprowadzania egzaminów dla kandydatów na członków rad nadzorczych jest siedziba Ministerstwa Skarbu Państwa. Egzamin składa się z dwóch części, tj. pisemnej i ustnej. Zakres tematyczny egzaminu obejmuje zagadnienia określone w § 1 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 września 2004 r. w sprawie szkoleń i egzaminów dla kandydatów na członków rad nadzorczych spółek. Dowolność i niejednoznaczność, zdaniem zdających, sporej części opublikowanych przykładowych pytań dla kandydatów do egzaminów na członków rad nadzorczych organizowanych przez Ministerstwo Skarbu Państwa powodują liczne protesty osób biorących udział w szkoleniach. W związku z powyższym zwracam się do Pana Ministra z uprzejmą prośbą o odpowiedź na następujące pytania: 1. Jaki jest procentowy stopień zdawalności egzaminów na członków rad nadzorczych spółek z udziałem Skarbu Państwa? 2. Czy Ministerstwo Skarbu Państwa kontroluje systematycznie organizację i przebieg egzaminów

63 pod względem prawidłowości z regulacjami wewnętrznymi ministerstwa? 3. Jaki jest stopień trudności pytań egzaminacyjnych dla kandydatów na członków rad nadzorczych spółek z udziałem Skarbu Państwa? 4. Czy pytania egzaminacyjne mogą sugerować niejednoznaczne odpowiedzi wprowadzające w błąd zdających? Poseł Jarosław Wałęsa Warszawa, dnia 9 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7826) do ministra infrastruktury w sprawie finansowania budowy, przebudowy, remontów i bieżącego utrzymania dróg krajowych w miastach na prawach powiatu Szanowny Panie Ministrze! Przed laty przekazano zadanie finansowania budowy, przebudowy i remontów dróg krajowych oraz ich utrzymania samorządom miast na prawach powiatu. Stało się to bez odpowiedniego zabezpieczenia środków finansowych na ten cel w budżecie państwa. Spowodowało to znaczne obciążenie finansów miast i tym samym ograniczyło możliwości finansowania budowy i remontów dróg lokalnych, czego skutkiem jest duże niezadowolenie społeczności lokalnych. Wydatki ponoszone na ten cel pochłaniają ogromną część wydatków inwestycyjnych miast i tym samym uniemożliwiają wielokrotnie realizację innych zadań własnych. Obecnie obowiązujące uregulowania prawne w tej kwestii stawiają pod znakiem zapytania ustalenia Unii Europejskiej dotyczące zrównoważonego rozwoju miasta i kraju. W związku z powyższym mam następujące pytania do Pana Ministra dotyczące powyższej sprawy: 1. Czy przewidywane są zmiany aktów prawnych regulujących kwestię finansowania budowy, przebudowy, remontów i bieżącego utrzymania dróg krajowych w miastach na prawach powiatu tak, aby ich samorządy w tak znaczny sposób nie odczuwały tego w swoich budżetach? 2. Czy możliwe jest zabezpieczenie środków finansowych w budżecie państwa dla wsparcia samorządów realizujących powyższe zadania związane z procesem budowy i utrzymania dróg krajowych? Z poważaniem Poseł Leszek Aleksandrzak Kalisz, dnia 10 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7827) do ministra finansów w sprawie naliczania podatku VAT od opłat eksploatacyjnych dotyczących garaży członkom spółdzielni mieszkaniowych posiadającym spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu i garażu we wrocławskiej Spółdzielni Mieszkaniowej Lokatorsko-Własnościowej Energetyk Szanowny Panie Ministrze! Na podstawie interpretacji prawnej dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu (znak: ILPP1/443-423/07-2/BP) Spółdzielnia Mieszkaniowa Lokatorsko-Własnościowa Energetyk nalicza podatek VAT od opłat eksploatacyjnych za korzystanie z garaży swoim członkom posiadającym spółdzielcze prawo własnościowe do lokalu i garażu. W swojej interpelacji prawnej dyrektor izby skarbowej stwierdza, że: garaż jest pomieszczeniem przynależnym do lokalu mieszkalnego, jednak nie może uchodzić za pomieszczenie pomocnicze. Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług zwalnia się od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, z późn. zm.) czynności wykonane na rzecz członków spółdzielni, którym przysługuje spółdzielcze prawo do lokali mieszkalnych, członków spółdzielni będących właścicielami lokali mieszkalnych lub na rzecz właścicieli lokali mieszkalnych niebędących członkami spółdzielni, za które pobierane są opłaty, zgodnie z art. 4 ust. 1, 2, 4 i 5 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych. Zwolnienia przedmiotowe od podatku VAT dotyczą opłat związanych z lokalami mieszkalnymi, a lokalem w rozumieniu art. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych jest samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu, o którym mowa w przepisach ustawy z dnia 24 czerwca 1994 o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903). Zgodnie art. 2 ust. 2 o własności lokali, samodzielnym lokalem mieszkalnym jest wydzielona ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi, służą zaspokojeniu ich potrzeb mieszkaniowych. Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 4 do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane pomieszczeniami przynależnymi. Jednocześnie inne spółdzielnie mieszkaniowe we Wrocławiu na podstawie tych samych przepisów o podatku od towarów i usług nie naliczają swoim członkom posiadającym spółdzielcze własnościowe

64 prawo do lokalu i garażu podatku VAT od opłat eksploatacyjne związanych z garażami. W związku z powyższym zwracam się do Pana Ministra z pytaniami: 1. Czy zgadza się Pan z interpretacją prawną dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu i uważa ją Pan za prawidłową? 2. Czy Pana zdaniem powyższa interpretacja nie zawiera błędu w wyjaśnieniu dotyczącym definicji lokalu mieszkalnego wraz z pomieszczeniami pomocniczymi oraz przynależnymi? 3. Czy podejmie Pan działania umożliwiające egzekwowanie zwolnienia od podatku od towarów i usług za czynności wykonywane na rzecz członków spółdzielni, którym przysługuje spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, za które są pobierane opłaty zgodnie z art. 4 ust. 1, 2, 4 i 5 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, którzy również płacą opłaty za garaż? Poseł Janusz Krasoń Warszawa, dnia 11 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7828) do ministra rolnictwa i rozwoju wsi w sprawie odmowy udzielenia kredytów klęskowych rolnikom, na przykładzie gminy Dziadowa Kłoda w woj. dolnośląskim, którzy ponieśli straty w uprawach kukurydzy w wyniku klęski suszy w roku 2008 Szanowny Panie Ministrze! W związku z suszą, która miała miejsce w 2008 r., gospodarstwa rolne z terenu gminy Dziadowa Kłoda odnotowały szkody w uprawach kukurydzy. W lipcu i sierpniu 2008 r. na podstawie zgłoszeń rolników przeprowadzane były przez gminne komisje do spraw szacowania szkód w gospodarstwach rolnych i działach specjalnych produkcji rolnej (powołane zarządzeniami wojewody dolnośląskiego) lustracje, które potwierdziły w indywidualnych protokołach wystąpienie klęski suszy w uprawach kukurydzy. Protokoły poklęskowe wskazują na bardzo dotkliwe straty poniesione przez rolników w uprawie tej rośliny paszowej. Straty te stanowią zagrożenie dla dalszej kontynuacji ich hodowli, a także dla hodowli bydła i drobiu. Realne starty w uprawach kukurydzy w ww. gminie wyniosły 650,05 ha, co stanowi ok. 50% areału w 2008 r. Raport Instytutu Upraw Nawożenia i Gleboznawstwa w Puławach w części raportów z trzeciego okresu, tj. od 21 kwietnia do 20 czerwca 2008 r., oraz w raportach z czwartego okresu, tj. od 1 maja do 30 czerwca 2008 r., stwierdził m.in. wystąpienie zagrożenia suszą dla woj. dolnośląskiego. Według danych IUNiG w Puławach określono krytyczne wartości klimatycznego bilansu wodnego dla poszczególnych roślin uprawnych i gleb, oznaczając wystąpienie suszy, w odniesieniu do których stwierdzono spadki plonów kukurydzy na ziarno z powodu suszy w okresie czerwiec–lipiec i lipiec–sierpień. Niestety pomimo zaistniałej sytuacji i starań wójta gminy Dziadowa Kłoda minister rolnictwa i rozwoju wsi odmówił udzielenia kredytów klęskowych rolnikom tej gminy. W związku z powyższym zwracam się do Pana Ministra z następującymi pytaniami. 1. Jakie są powody odmowy przyznania rolnikom gminy Dziadowa Kłoda kredytów klęskowych? 2. Czy w dalszym ciągu uważa Pan, że rolnicy gminy Dziadowa Kłoda nie spełniają warunków niezbędnych do udzielenia kredytów klęskowych? 3. Jaki jest system funkcjonowania krajowego monitoringu suszy obsługiwanego przez Instytut Upraw Nawożenia i Gleboznawstwa w Puławach, którego dane są niewspółmierne do rzeczywistego stanu zawartego w protokołach poklęskowych? 4. Na jakiej podstawie Pan Minister udzielił kredytów klęskowych rolnikom z ościennej gminy? 5. Jak wyglądają sumy opadów w czasie suszy, która miała miejsce w 2008 r. w ościennych gminach? 6. Czy zaistniała susza i związane z nią straty nie są wystarczającym warunkiem udzielania kredytów klęskowych rolnikom z gmin: Oleśnica, Bierutów, Syców i Międzybórz? Poseł Janusz Krasoń Warszawa, dnia 11 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7829) do ministra skarbu państwa w sprawie przeznaczania przez Totalizator Sportowy kwot pochodzących z dopłat od gier liczbowych Szanowny Panie Ministrze! Totalizator Sportowy, jak podaje, kwoty pochodzące z dopłat od gier liczbowych przekazuje do Ministerstwa Sportu, gdzie przeznacza się je na: rozwój i promocję sportu wśród dzieci, młodzieży, osób niepełnosprawnych, inwestycje sportowe oraz do Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego celem wsparcia ważnych przedsięwzięć artystycznych i kulturalnych. Ponadto, reagując na problemy społeczności lokalnych, zyski ze sprzedaży, zobowiązuje się mocą ustawy o grach losowych, zakładach wzajemnych i grach na automa-

65 tach oraz o zmianie niektórych innych ustaw przekazywać na cele charytatywne i społecznie. Polscy gracze wskazują na funkcjonującą w Europie loterię Euro Millions Lott, która kumuluje udział graczy z dziewięciu uczestniczących krajów i dzięki temu oferuje bardzo wysokie pule wygranych lotto. Podają zarazem z jednej strony argumenty do uzyskania znacznych wpływów do Skarbu Państwa w związku z jej wprowadzeniem, a z drugiej wykazują niezrozumienie dotyczące zaprzestania prac nad wejściem Totalizatora Sportowego do tego systemu gry. Jednocześnie zainteresowani wprowadzeniem ułatwień związanych z organizacją Mistrzostw Świata w piłce nożnej Euro 2012 wskazują na przeprowadzone badania związane ze sprzedażą opracowanej przez centralę Totalizatora Sportowego loterii pieniężnej, z której zyski miały być przeznaczone na budowę obiektów sportowych związanych z mistrzostwami. Panie Ministrze! W związku z powyższym uprzejmie proszę o ustosunkowanie się do powyższych kwestii, tj. udzielenia odpowiedzi na następujące pytania: 1. Jak przedstawia się relacja wysokości przekazywanych przez Totalizator Sportowy kwot z dopłat od gier liczbowych do Ministerstw: Sportu i Turystyki oraz Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego w latach 2004–2008 w kontekście ogólnych dochodów z TS przekazywanych do budżetu państwa? 2. Jakie przeznaczenie formalne dla Skarbu Państwa mają poszczególne zakłady totalizatora, tj.: specjalne, wzajemne oraz pozostałe? 3. Dlaczego zaprzestano prac nad wejściem Totalizatora Sportowego do systemu gry liczbowej Euro Millions Lott? 4. Dlaczego pomimo przeprowadzonych badań nie wdrożono loterii pieniężnej związanej z Euro 2012? Z poważaniem Poseł Tadeusz Tomaszewski Gniezno, dnia 3 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7830) do ministra pracy i polityki społecznej w sprawie prawa do zaliczek alimentacyjnych dla osób, które ponownie założyły rodziny Szanowna Pani Minister! Obecnie wiele osób pozywa Skarb Państwa do sądu o odszkodowanie za uniemożliwienie ubiegania się o zaległe zaliczki alimentacyjne. Są to rodzice dzieci, którym odebrano prawo do zaliczek tylko z tego powodu, że ponownie założyli rodziny. Ustawodawca przyznał prawo do zaliczki tylko osobom samotnie wychowującym dzieci. To oznacza, że finansowe wsparcie straciły tysiące osób, głównie kobiet, które ponownie wyszły za mąż lub weszły w nieformalne związki. Ustawa została zaskarżona do Trybunału Konstytucyjnego. W dniu 7 lipca 2008 r. wyrokiem TK przepisy zostały uznane za niezgodne z konstytucją. Opublikowanie tego wyroku z 17-dniowym opóźnieniem (w okresie urlopowym) doprowadziło do tego, że wiele osób zostało pozbawionych należnych środków finansowych, co ogromnie krzywdzi szczególnie dzieci żyjące bez bezpośredniej opieki jednego z rodziców, a zobowiązuje do łożenia na ich utrzymanie ojczymów lub konkubentów rodzica. Dodatkowym wymogiem było również żądanie decyzji odmownych, na podstawie których można było odzyskać zaległe zaliczki, gdyż osoby zabiegające o zaległe świadczenie były informowane w OPS, że zaliczki się nie należą, i w większości przypadków nie składały wniosków. Ponadto krótki termin (10 dni), w okresie urlopowym, uniemożliwił wielu osobom posiadającym decyzje odmowne na odzyskanie straconych pieniędzy. Jest to problem dotyczący bardzo dużej grupy osób. W związku z tym proszę o odpowiedź na następujące pytania: 1. Czy ministerstwo zna skalę opisanego wyżej problemu? 2. Czy resort planuje działania, które w konsekwencji ułatwią tysiącom osób otrzymać zaległe zaliczki alimentacyjne? 3. Czy nie uważa Pani Minister, że w tej konkretnej sytuacji państwo stosuje zabiegi utrudniające realizację wyroku Trybunału Konstytucyjnego, zamiast rzetelnie wywiązywać się ze swoich zobowiązań? Z poważaniem Poseł Anna Bańkowska Warszawa, dnia 11 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7831) do ministra edukacji narodowej w sprawie darmowych podręczników dla uczniów, którzy we wrześniu 2009 r. rozpoczną naukę w pierwszych klasach szkół podstawowych i pierwszych klasach gimnazjów Pani Minister! W związku z wdrażaną przez Pani resort reformą programową szkolnictwa rynek podręczników szkolnych przechodzi w roku bieżącym kolejny raz rewolucyjne zmiany. Na wstępie podjętych prac, tj. na początku 2008 r., osobiście poinformowała Pani opinię publiczną, że uczniowie, którzy we wrześniu 2009 r. rozpoczną naukę w pierwszych klasach szkół podstawowych i pierwszych klasach gimnazjów, czyli pierwszych roczników uczących się według zre-

66 formowanego programu nauczania, otrzymają w szkole podręczniki za darmo. Wówczas wyjaśniała Pani, że podręczniki te będą własnością szkoły i będą użyczone temu rocznikowi, a później następnym. Ponadto obiecywała Pani, iż uczniowie z pierwszego rocznika reformy przez cały okres wprowadzania jej będą mieli prawo do takich podręczników, czyli na przykład po 3 latach nauki w gimnazjum otrzymają bezpłatne podręczniki również w szkole ponadgimnazjalnej. Sugerowała Pani, że obecny rząd uniknie pomyłki niesprawiedliwego przeniesienia kosztów reformy szkolnictwa na rodziców, korzystając z doświadczeń poprzednich ekip rządzących w Polsce, kiedy to za rządów AWS wprowadzono reformę edukacji i rodzice dzieci pierwszego objętego przez nią rocznika ponieśli duże koszty finansowe reformy, gdyż musieli kupować tylko nowe podręczniki. Niestety, z opublikowanego na początku lutego 2009 r. projektu uchwały i rozporządzenia w sprawie rządowego programu pomocy uczniom w 2009 r. „Dofinansowanie zakupu podręczników dla uczniów rozpoczynających naukę w klasach I–III szkoły podstawowej lub w klasach I–III ogólnokształcącej szkoły muzycznej I stopnia oraz dla uczniów rozpoczynających naukę w klasie I gimnazjum, w klasie I ogólnokształcącej szkoły muzycznej II stopnia, w klasie I ogólnokształcącej szkoły baletowej lub w klasie I ogólnokształcącej szkoły sztuk pięknych – wyprawka szkolna” jednoznacznie wynika, że MEN nie wywiąże się z podjętych przez Panią osobiście zobowiązań. Dzisiaj na podstawie projektów ww. aktów prawnych wiemy, że zostaje jedynie przedłużony program „Darmowy podręcznik” dla rodzin najuboższych i rodzin w wyjątkowo trudnej sytuacji. Dla przypomnienia – wzorem lat ubiegłych ze wsparcia rządu skorzystają rodziny, w których dochód na osobę nie przekracza ustawowego minimum socjalnego: 351 zł. Rodziny te dostaną częściową refundację kosztów zakupu podręczników (np. w przypadku podręczników do klasy I szkoły podstawowej – 150 zł, a w przypadku podręczników do klasy I gimnazjum – 280 zł). Sieroty, uczniowie z rodzin alkoholików czy narkomanów mogą liczyć na analogiczne wsparcie pomimo osiąganego dochodu przez rodzinę, na podstawie decyzji dyrektora szkoły. MEN planuje objąć tym programem ok. 550 tys. uczniów z I, II, III klas szkół podstawowych oraz z klas I gimnazjów. Szacuje się, że rządową wyprawkę dostanie zaledwie o 150 tys. uczniów więcej niż w roku ubiegłym. Pomimo wcześniejszych obietnic Pani Minister, iż poczynione zostały uzgodnienia z ministrem finansów w sprawie zabezpieczenia środków na sfinansowanie zakupu podręczników dla wszystkich uczniów rozpoczynających w 2009 r. naukę w klasie I szkoły podstawowej i gimnazjum, a ponadto, iż brana jest pod uwagę przez Pani resort ewentualność sfinansowania w części tejże operacji z funduszy unijnych, dzisiaj w proponowanych rozwiązaniach prawnych wykorzystuje Pani Minister na ten cel 35 000 tys. zł ze środków zaplanowanych w rezerwie celowej nr 29 budżetu państwa „Wyprawka szkolna” oraz 78 000 tys. zł ze środków zaplanowanych w rezerwie celowej nr 30 budżetu państwa „Dofinansowanie Narodowego Programu Stypendialnego”. Pani Minister, pracujący, często mający płacę na poziomie najniższej płacy krajowej, rodzice uczniów klas I szkół podstawowych i gimnazjów nie będą mogli zakupić tańszych, używanych podręczników, a koszt kompletu nowych – szacowany na poziomie ok. 200 zł w przypadku I klasy szkoły podstawowej, 400 zł w przypadku I klasy gimnazjum – przekracza możliwości ich skromnego budżetu domowego. W czasie gdy coraz częściej rząd mówi o kryzysie i o konieczności oszczędzania, wszyscy przedstawiciele ekipy rządzącej zapewniają, że żaden z resortów nie czyni oszczędności kosztem zwykłych Polaków, tym bardziej kosztem dzieci i młodzieży. Reprezentuję w Sejmie Lubelszczyznę. Moje biuro poselskie ma siedzibę w Chełmie. Są to tereny biedne, w przeważającej części rolnicze, w miastach głównie funkcjonują małe firmy handlowo-usługowe. Większość mieszkańców tych terenów ciężko pracuje, osiąga dochody na poziomie najniższego wynagrodzenia, jakie można zapłacić pracownikowi zatrudnionemu na umowę o pracę, ale nie pozostaje na utrzymaniu państwa. W związku z tym mieszkańcy ci nie kwalifikują się do wsparcia w ramach zaproponowanego przez Panią Minister rządowego programu pomocy uczniom w 2009 r. „Darmowy podręcznik”. Duże, często wykraczające poza możliwości budżetu rodzinnego, dodatkowe koszty zakupu całego kompletu nowych podręczników są efektem oczywistym proponowanej przez Pani resort reformy programu nauczania. Tym bardziej zasadne stają się pytania i wątpliwości co do kosztów społecznych wprowadzanej przez Panią reformy nauczania w kontekście coraz poważniejszego kryzysu ekonomicznego, który w sposób szczególnie znaczący dotyka osoby pracujące – coraz częściej pojawiają się informacje o ograniczaniu, spadku wysokości zarobków, ewentualnie o utracie pracy przez jednego z rodziców. W związku z powyższym proszę Panią Minister o odpowiedzi na pytania: — Na podstawie przeprowadzonych rozmów przez resort edukacji z wydawcami podręczników, jaka będzie cena zakupu kompletu nowych podręczników dla klas I szkół podstawowych oraz gimnazjów? — Jakie są przyczyny wycofania się rządu z zapowiedzi sfinansowania w 100% podręczników wszystkim uczniom rozpoczynającym naukę w ww. klasach we wrześniu 2009 r.? Czy jest to efekt poczynionych na koniec stycznia tego roku przez ministerstwo oszczędności w zapowiadanej kwocie 556 mln zł? Program „Darmowy podręcznik”, którego formułę wypracowano w latach ubiegłych, logicznie wpisywał się w politykę społeczną państwa, stanowił jeden z instrumentów udzielania pomocy osobom i rodzinom, w szczególności z powodu: ubóstwa, sieroctwa, bezdomności, bezrobocia, niepełnosprawności, długotrwałej lub ciężkiej choroby, przemocy w rodzinie,

67 potrzeby ochrony macierzyństwa lub wielodzietności, bezradności w sprawach opiekuńczo-wychowawczych i prowadzenia gospodarstwa domowego, zwłaszcza w rodzinach niepełnych lub wielodzietnych, braku umiejętności w zakresie przystosowania do życia młodzieży opuszczającej całodobowe placówki opiekuńczo-wychowawcze, alkoholizmu lub narkomanii itp. Dzisiaj, przy pogłębiającym się kryzysie gospodarczym, przy obniżaniu wynagrodzeń oraz w kontekście przeprowadzanej reformy szkolnictwa, która pozbawia możliwości zakupu podręczników tańszych, używanych, konieczne jest wypracowanie nowych rozwiązań wsparcia finansowego w tej gestii. — Na jakie wsparcie finansowe przy zakupie kompletu nowych podręczników do szkoły będą mogli liczyć rodzice dzieci, które we wrześniu bieżącego roku rozpoczną naukę w I klasie szkoły podstawowej lub gimnazjum, a którzy to rodzice pomimo drastycznego obniżenia poziomu życia przekraczają ustawowe minimum socjalne? Rodzin takich jest bardzo dużo na terenie Lubelszczyzny, powiatu chełmskiego czy samego Chełma. Rodzice ci bez wsparcia ze strony Pani resortu zakupią podręczniki dla swoich dzieci kosztem innych, równie ważnych wydatków, często kosztem samych dzieci. Z poważaniem Poseł Beata Mazurek Chełm, dnia 10 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7832) do prezesa Rady Ministrów w sprawie realizacji projektu Kancelarii Prezesa Rady Ministrów „Komputer dla ucznia” – pilotaż na Lubelszczyźnie Panie Premierze! W swoim orędziu wygłoszonym 2 maja 2008 r. odniósł się Pan do najmłodszego pokolenia, deklarując, że ambicją Pana rządu jest, aby polska młodzież miała takie same szanse rozwoju jak młodzież w najbardziej rozwiniętych krajach Europy. Mówił Pan: „nawet najlepszy polski uczeń przegra rywalizację ze swoim kolegą z Zachodu, jeśli komputer i Internet nie będą dla niego środowiskiem naturalnym. Tak jak każdy polski uczeń ma prawo do ciepłego posiłku, tak powinien mieć też dostęp do komputera, oprogramowania edukacyjnego i Internetu. To zrewolucjonizuje polską edukację i wyrówna szanse między dziećmi z rodzin biednych i bogatych”. „Komputer dla ucznia” to jeden ze sztandarowych pomysłów edukacyjnych Pana rządu, który wpisuje się w wyżej przytoczone zapowiedzi. Miał on wdrożyć program komputeryzacji wszystkich w Polsce gimnazjów, tak aby zapewnić każdemu gimnazjaliście dostęp do osobistego komputera (laptopa) i do Internetu w celu wykorzystywania ich jako narzędzia edukacyjnego. W czerwcu 2008 r. odbyło się pierwsze posiedzenie powołanego osobiście przez Pana Premiera zespołu, którego zadaniem było opracowanie i wdrożenie programu „Komputer dla ucznia”. W skład zespołu weszli przedstawiciele ministerstw: edukacji, finansów, infrastruktury, rozwoju regionalnego, spraw wewnętrznych i administracji. Pracami zespołu kieruje szef kancelarii Pana Premiera – pan Tomasz Arabski, który może zapraszać do udziału w pracach zespołu m.in. przedstawicieli organizacji samorządowych. Do końca października, zgodnie z ogłoszonym harmonogramem prac, zespół ten miał opracować dane dotyczące poziomu dostępu do Internetu poszczególnych szkół w Polsce, miał ocenić jakość sprzętu komputerowego dostępnego dla uczniów w ramach funkcjonujących pracowni komputerowych. W efekcie zapowiadanych szumnie prac tegoż zespołu powstać miał jednoznaczny raport w sprawie poziomu wykorzystywania Internetu w procesie nauczania. W listopadzie i w grudniu ubiegłego roku ruszyły szkolenia nauczycieli gimnazjów w zakresie stosowania nowoczesnych technologii w procesie nauczania poszczególnych przedmiotów. Przeszkolenie wszystkich nauczycieli w danym gimnazjum miało być jednym z podstawowych warunków przy typowaniu w pierwszej kolejności szkoły do realizacji kolejnych etapów programu. Kolejka chętnych nauczycieli do nauki ustawiła się w całym kraju. W niektórych miastach powstały nawet listy rezerwowe. W woj. lubelskim, w trybie zamówienia publicznego, lubelski kurator oświaty wyłonił Ośrodek Doskonalenia Nauczycieli „Educom” w Lublinie jako wykonawcę szkoleń na terenie woj. lubelskiego do realizacji I etapu programu w ramach projektu Kancelarii Prezesa Rady Ministrów „Komputer dla ucznia”. W ramach udzielonego zamówienia przeszkolonych zostało 2000 nauczycieli. W skali całego kraju na przeszkolenie ok. 32 tys. nauczycieli (niektóre kursy wciąż trwają) kuratoria wydały ok. 16 mln zł. Wszystko po to, by ci wiedzieli, jak pracować z uczniami w ramach programu „Komputer dla ucznia”. Wobec powyższego proszę Pana Premiera o odpowiedzi na pytania: 1. Czy prawdą jest, że obecnie na jeden komputer w szkole przypada 11 uczniów i ponadto korzystają oni z komputerów jedynie na lekcjach informatyki? Jak te dane kształtują się w woj. lubelskim? 2. Jaki procent gimnazjów ma szybki bezprzewodowy Internet w skali całego kraju oraz w skali woj. lubelskiego? Ile szkół w woj. lubelskim nie ma dostępu do Internetu? 3. W sytuacji braku dostępu do Internetu czy sytuacji wykorzystywania pracowni komputerowej jedynie na zajęcia z informatyki, w jaki sposób efektywnie wykorzystywane będzie oprogramowanie edukacyjne (w zdecydowanej większości do nauki ję-

68 zyków obcych) zakupione przez MEN w ramach projektu „Pracownie komputerowe dla szkół”? 4. Czy prawdą jest, że w ramach I etapu realizacji projektu „Komputer dla ucznia” zostało przeszkolonych w skali całego kraju ok. 32 tys. nauczycieli w zakresie stosowania nowoczesnych technologii w procesie nauczania poszczególnych przedmiotów i szkolenia te kosztowały budżet państwa ok. 16 mln zł? 5. W jaki sposób umiejętności pozyskane przez ww. nauczycieli zostaną wykorzystane w obecnym roku i w latach następnych w ich pracy w szkole? 6. Czy prawdą jest, iż w ramach oszczędności budżetowych kwota na realizację w 2009 r. pilotażu projektu KPRM „Komputer dla ucznia” została pięciokrotnie zmniejszona: z zakładanych 25 mln zł do 5 mln zł? Jaka kwota została ostatecznie przewidziana w budżecie państwa na realizację tego pilotażu? 7. Ile szkół w skali całego kraju weźmie udział w pilotażu projektu „Komputer dla ucznia” w 2009 r.? 8. Które szkoły z woj. lubelskiego wezmą udział w pilotażu programu „Komputer dla ucznia”? Z poważaniem Poseł Beata Mazurek Chełm, dnia 10 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7833) do ministra infrastruktury w sprawie problemów z uzyskaniem na Lubelszczyźnie świadectwa charakterystyki energetycznej budynku Panie Ministrze! W związku z dyrektywą 2002/ 91/WE z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynku Polska musiała dostosować ustawę Prawo budowlane do wymagań unijnych w powyższym zakresie. Sposób przeprowadzenia implementacji przepisów dyrektywy Unii Europejskiej doprowadził, niestety, do wielu problemów oraz wątpliwości w zakresie jego praktycznego stosowania. Jak powszechnie wiadomo, nowelizacja Prawa budowlanego z września 2007 r. wprowadziła obowiązek sporządzenia świadectwa charakterystyki energetycznej dla każdego budynku oddawanego do użytku oraz budynku podlegającego zbyciu lub wynajmowi. Inwestor jest zobowiązany do pozyskania świadectwa charakterystyki energetycznej budynku i dołączenia go do zawiadomienia o zakończeniu budowy lub do wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie wraz z innymi wymaganymi dokumentami. Świadectwo energetyczne stanowi dokument potwierdzający ilość zapotrzebowania na energię niezbędną do zaspokojenia potrzeb związanych z użytkowaniem budynku lub lokalu. W swej istocie ma służyć właścicielowi, najemcy lub użytkownikowi w określeniu rocznego zapotrzebowania na energię oraz koszt jej poniesienia. Świadectwo charakterystyki energetycznej budynku ma być ważne 10 lat. Zgodnie z ustawą świadectwo energetyczne może sporządzić osoba, która posiada uprawnienia budowlane do projektowania w specjalności architektonicznej, konstrukcyjno-budowlanej, instalacyjnej lub ukończyła roczne studia podyplomowe, lub odbyła szkolenie i zdała egzamin państwowy. Można zatem wywnioskować, że doświadczenie z działalności jako audytor energetyczny nie jest potrzebne, wystarczy bowiem mieć studia magisterskie. Dobrym rozwiązaniem wprowadzonym w ustawie jest wymóg prowadzenia przez ministra właściwego do spraw budownictwa, w formie elektronicznej, rejestru osób, które zdały wymagany egzamin. Jednakże kwestia ta budzi wiele kontrowersji ze względu na brak dookreślenia (w ustawie), czy i kiedy dane umieszczone w rejestrze mogą być wykreślone. Problematyczne jest również nieuwzględnienie przez ustawodawcę przeprowadzania kontroli prawidłowości wydanych świadectw. Winą za błędnie wydane świadectwo zostanie obciążony sprzedający lub wynajmujący budynek (lokal), a w konsekwencji może być zmuszony do zwrotu części pobranej zapłaty lub obniżenia wysokości czynszu ustalonego w umowie. Jednakże obecnie największym problemem jest brak specjalistów, którzy sporządzaliby w chwili obecnej świadectwa energetyczne. Specjaliści, którzy już dzisiaj mogliby wystawić świadectwo (posiadający uprawnienia budowlane do projektowania w specjalności architektonicznej, konstrukcyjno-budowlanej lub instalacyjnej), czy zarejestrowani audytorzy energetyczni (jest ich w Polsce ok. 300), jak wykazało badanie Pentora dla BuildDesk, traktują wydanie tych świadectw, jako zajęcie dodatkowe. Trudno, więc sobie wyobrazić, by każdy z obecnych specjalistów mógł w stosunkowo krótkim czasie zbadać nieruchomości i wydać świadectwa energetyczne dla kilku tysięcy budynków. Przeciętnie opracowanie jednego świadectwa trwa ponad 10 godzin i wymaga skorzystania przynajmniej z 2 programów komputerowych. Dodatkowo sytuację komplikuje fakt, iż w Polsce nie istnieje program informatyczny obejmujący całość zagadnień związanych z audytem energetycznym. Audytor nie ma więc możliwości szybkiego wyliczenia na przykład wpływu na oszczędność energii modernizacji kotłowni przy jednoczesnym braku eliminacji nieszczelności w stolarce okiennej danego budynku. Specjaliści dodają, że odpowiedni program informatyczny musi uwzględniać osiem wzajemnie skorelowanych warunków, m.in. uwzględnienie zmieniających się norm i przepisów czy zestaw technologii używanych kiedyś w naszym budownictwie. Panie Ministrze, do mojego biura poselskiego od początku stycznia zgłaszają się chełmscy inwestorzy, którzy bezskutecznie starają się uzyskać decyzję na pozwolenie na użytkowanie nowych budynków miesz-

69 kalnych oraz mieszkalno-handlowych w Chełmie. Urzędnicy Urzędu Miasta Chełm oraz powiatowy inspektor nadzoru budowlanego w Chełmie są bezsilni i nie potrafią udzielić kompletnie żadnych informacji na temat procedury uzyskania świadectwa charakterystyki energetycznej budynku na terenie powiatu chełmskiego, mało, nawet całego woj. lubelskiego. Brak jest informacji, czy na terenie Lubelszczyzny są audytorzy, którzy mogą i potrafią wystawić odpowiednie świadectwo. Inwestycje, o których piszę, zostały wykończone, mogą już zostać zamieszkane czy wynajęte, jednakże z powodu braku odbioru muszą stać puste. Właściciele ponoszą koszty związane z ich ogrzewaniem i z przyczyn przez siebie niezawinionych narażeni są na znaczące straty. Z oficjalnych informacji Ministerstwa Infrastruktury można spodziewać się, iż pierwsza grupa dodatkowych specjalistów, którzy zajmą się sporządzeniem świadectw energetycznych, wejdzie na rynek nieruchomości dopiero po 6 kwietnia 2009 r., czyli po zakończeniu szkolenia i zdaniu egzaminu w Ministerstwie Infrastruktury. Powyższa sytuacja przy szacunkach, że od początku 2009 r. wydanie takiego świadectwa dotyczyć będzie kilkuset tysięcy nieruchomości, a jego brak może odbić się negatywnie zarówno na sprzedaży, jak i na wynajmie mieszkań, może wzbudzać zasadne obawy co do zachwiania płynności procesów zachodzących na rynku nieruchomości. Wobec powyższego proszę o odpowiedzi na pytania: — Czy ministerstwo monitoruje proces wydawania świadectw energetycznych? Jeżeli tak, ile wydano tych świadectw od 1 stycznia 2009 r. w woj. lubelskim? — Jakie kroki powinni poczynić inwestorzy z Chełma, którzy nie mają dostępu do osób wydających świadectwa energetyczne i z tego powodu ponoszą koszty związane ze znacznym opóźnieniem oddania do użytku nowych, wykończonych budynków? W związku z oficjalnie podanym do publicznej wiadomości, datowanym na 25.08.2008 r., projektem ustawy nowelizującej ustawę Prawo budowlane i inne ustawy dotyczące certyfikacji energetycznej budynków głównie w zakresie: 1) kary za brak świadectwa energetycznego, 2) obowiązków notariuszy, 3) zmiany wymagań dotyczących osób dopuszczonych do wykonywania zawodu certyfikatora energetycznego, 4) przepisów przejściowych odnośnie do osób chcących wykonywać zawód certyfikatora energetycznego, 5) niezależności osoby wystawiającej świadectwo oraz równoczesnymi zapowiedziami, iż może pojawić się jeszcze wiele zmian w powyższych przepisach, proszę o odpowiedź na pytanie: Kiedy ministerstwo wypracuje już ostateczny projekt nowelizacji ustawy nowelizującej ustawę Prawo budowlane i inne ustawy dotyczące certyfikacji energetycznej budynków tak, by certyfikacja odbywała się sprawnie i by w związku ze złymi certyfikatami Polacy nie musieli ponosić dodatkowych, niezawinionych kosztów ponownej certyfikacji? Kiedy projekt ten zostanie przedłożony marszałkowi Sejmu? Z poważaniem Poseł Beata Mazurek Chełm, dnia 10 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7834) do ministra finansów w sprawie niskiego kursu polskiej waluty Na rynku walutowym złoty jest bardzo słaby. Obecny wskaźnik kursu jest absurdalny. Mogą nastąpić bankructwa wśród firm, które są mocno zaangażowane w rynek walutowy. Kredytobiorcy, którzy zaciągnęli kredyty w walutach obcych, z przerażeniem obserwują, jak z dnia na dzień wzrasta wysokość rat do spłaty. Kolejnym skutkiem słabej złotówki będzie wzrost cen paliw. Jest jeszcze wiele innych negatywnych zdarzeń w polskiej gospodarce spowodowanych niespotykanym dotąd osłabieniem złotówki. Panie Ministrze, jakie pilne działania podejmie rząd, Pan w celu zahamowania spadku wartości tak drastycznie słabnącej polskiej złotówki? Z poważaniem Poseł Lech Kołakowski Łomża, dnia 10 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7835) do ministra środowiska w sprawie segregacji i skupu makulatury Z przeprowadzonych wywiadów z czterema przedsiębiorstwami wywożącymi śmieci z regionu łomżyńskiego wyłonił się poważny problem skupu makulatury. Mieszkańcy segregują śmieci, w tym oddzielnie zbierają makulaturę. Firmy wywożące śmieci odbierają posegregowaną makulaturę. Problem nasilił się wraz z początkiem obecnego kryzysu gospodarczego. Makulatury od firm wywożących śmieci nikt nie chce kupować. Ceny są tak niskie, iż ich segregacja i zbieranie są nieopłacalne. Punkty skupu makulatury upadają. Wcześniej makulatura trafiała do Chin i

70 Niemiec, natomiast teraz popytu tam nie ma i pozostał tylko rynek lokalny. Panie Ministrze, proszę o wyjaśnienie: — Gdzie tkwi przyczyna nieopłacalności wykorzystania surowca wtórnego w postaci makulatury? — Czyż bardziej opłacalne jest wycinanie drzew i ich przerób na cele przemysłu celulozowego? Z poważaniem Poseł Lech Kołakowski Łomża, dnia 10 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7836) do ministra środowiska w sprawie planowanego włączenia do programu Natura 2000 obszaru Wysoczyzny Elbląskiej Problem, który przedstawiam, dotyczy włączenia do Programu Natura 2000 obszaru Wysoczyzny Elbląskiej Zwracam się z prośbą o zapoznanie się z pismem (w załączeniu)*), które otrzymałem od Warmińsko-Mazurskiej Izby Rolniczej. W aktualnej bardzo trudnej sytuacji ekonomicznej, w jakiej znajdują się rolnicy w powiecie elbląskim, proszę Pana Ministra przed podjęciem ostatecznych decyzji o podjęcie szerokich konsultacji społecznych z bezpośrednio zainteresowanymi, rolnikami, których grunty są rekomendowane do obszaru Natura 2000. Panie Ministrze! Czy jest potrzeba włączenia do Programu Natura 2000 obszaru Wysoczyzny Elbląskiej wbrew zainteresowanym rolnikom powiatu elbląskiego? Panie Ministrze! Jednostronne działania doprowadzą do utraty płynności finansowej gospodarstw rolnych, a zapewne mogą doprowadzić do ich całkowitego upadku. Proszę Pana o szczególne potraktowanie przedstawionego problemu, uwzględniające i tak trudną sytuację społeczno-gospodarczą całego regionu warmińsko-mazurskiego. Z poważaniem Poseł Zbigniew Babalski Warszawa, dnia 11 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7837) do ministra kultury i dziedzictwa narodowego w sprawie potrzeby wyposażenia wszystkich bibliotek publicznych w dostęp do szerokopasmowego Internetu Szanowny Panie Ministrze! Oto stan faktyczny stanowiący kontekst złożonej interpelacji. W bieżącym roku zostaną rozpoczęte w Polsce dwa bardzo istotne przedsięwzięcia modernizacyjne skierowane do gminnych bibliotek publicznych. Są to: wdrażany przez Instytut Książki program „Biblioteka +” oraz Program Biblioteczny Polsko-Amerykańskiej Fundacji Wolności, realizowany przez Fundację Rozwoju Społeczeństwa Informacyjnego. Celem tych programów jest przekształcenie placówek gminnych bibliotek w nowoczesne centra dostępu do wiedzy i informacji. Bez wątpienia ich tworzenie ma istotne znaczenie dla rozwoju społeczeństwa informacyjnego w naszym kraju. Jednym z warunków niezbędnych do osiągnięcia sukcesu modernizacyjnego jest stworzenie w bibliotekach punktów publicznego dostępu do Internetu. Niestety, jak wynika z przeprowadzonych badań, około 2500 placówek bibliotecznych w Polsce nie ma dostępu do Internetu szerokopasmowego i w związku z tym nie może wykorzystać szans oferowanych przez oba wspomniane programy biblioteczne. W tym zakresie zgłaszam interpelację poselską. Czy ministerstwo podejmie działania zmierzające do wyposażenia wszystkich bibliotek publicznych w dostęp do szerokopasmowego Internetu? Z poważaniem Tarnów, dnia 5 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7838) do ministra obrony narodowej w sprawie modernizacji Sił Zbrojnych RP Stan faktyczny stanowiący kontekst złożonej interpelacji. Ustawa o modernizacji Sił Zbrojnych z 2001 r. m.in. zakłada, że Polska będzie przeznaczała na obronność 1,95 PKB, a wydatki majątkowe – głównie zakupy sprzętu: transporterów rosomak, rakiet przeciwpancernych i morskich oraz śmigłowców – sięgną 20% tej kwoty. Treść ustawy ma zagwarantować realizację zaleceń NATO. Jak wynika z informacji, do których dotarły i opublikowały media, już w ubiegłym roku przepisy ustawy o modernizacji armii zostały złamane, ponieważ Poseł Józef Rojek

*) Załącznik – w aktach Sekretariatu Posiedzeń Sejmu.

71 Siły Zbrojne otrzymały 1,67 PKB, a ponadto ustawowy współczynnik środków przeznaczonych na ich unowocześnienie wyniósł zaledwie 17%. Obecnie rząd planuje szukanie oszczędności w wysokości ok. 17 mld zł. Wydaje się oczywiste, że planowane cięcia będą dotyczyć także budżetu MON, co uniemożliwi realizację treści wyżej wspomnianej ustawy, a tym samym stanowi realne zagrożenie dla jakże istotnego procesu modernizacji polskiej armii oraz polskiego przemysłu obronnego. W tym zakresie zgłaszam interpelację poselską. 1. Czy ustawa o modernizacji Sił Zbrojnych w najbliższym czasie zostanie znowelizowana? 2. Jakie działania zamierza podjąć ministerstwo w celu ratowania dalszego procesu modernizacji Sił Zbrojnych RP? Z poważaniem Tarnów, dnia 5 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7839) do ministra infrastruktury w sprawie potrzeby zmiany finansowania przebudowy istniejącej infrastruktury drogowej przejmującej ruch z autostrad i dróg ekspresowych Szanowny Panie Ministrze! Oto stan faktyczny stanowiący kontekst złożonej interpelacji. W wyniku wprowadzonej w 1999 r. reformy drogownictwa budowa autostrad i dróg ekspresowych pozostała w gestii administracji centralnej (Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad), a rozprowadzenie ruchu drogowego z autostrad i dróg ekspresowych na pozostałą sieć drogową spoczęło na barkach samorządów lokalnych. Budowa autostrad pociąga za sobą konieczność przebudowy sieci drogowej pozostającej w zarządzie samorządów lokalnych, na którą zostanie skierowany ruch z węzłów autostradowych. Ponieważ przeważnie są to drogi zupełnie niedostosowane do tego celu, wymagają one znacznych nakładów finansowych, na które samorządy często po prostu nie stać. Biorąc pod uwagę, że zasygnalizowany problem dotyczy całego kraju, wydaje się słuszne stworzenie specjalnego programu lub funduszu celowego, którego zadaniem byłoby finansowanie przebudowy istniejącej infrastruktury drogowej przejmującej ruch z autostrad i dróg ekspresowych. Pozwoli to na optymalne i racjonalne wykorzystanie środków na budowę autostrad i dróg ekspresowych, a jednocześnie spowoduje rozwój gospodarczy terenów przyległych do tych dróg. W tym zakresie składamy interpelację poselską. 1. Czy ministerstwo rozważa możliwość utworzenia programu lub funduszu zajmującego się finansoPoseł Józef Rojek waniem infrastruktury drogowej przejmującej ruch z autostrad? 2. Czy planowane są inne rozwiązania, które pozwolą na sprawną przebudowę wyżej wspomnianej sieci dróg? Z poważaniem Posłowie Józef Rojek i Edward Czesak

Tarnów, dnia 9 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7840) do ministra rolnictwa i rozwoju wsi w sprawie otrzymanych dopłat bezpośrednich w momencie przekazania gruntu za rentę strukturalną Szanowny Panie Ministrze! Poniższa sytuacja dotyczy bardzo dużej grupy rolników z terenu Lubelszczyzny, gdyż Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa boryka się z problemem, jak postąpić z dopłatami bezpośrednimi dla rolników, którzy przekazali gospodarstwo za rentę strukturalną pod koniec roku kalendarzowego. Na przykład rolnik złożył wniosek o płatności obszarowe w miesiącu maju. W październiku przekazał gospodarstwo za rentę strukturalną, a zaraz po tym otrzymał decyzję i płatność obszarową jako rolnik, który w danej chwili nie posiada gruntów. W związku z powyższym pytam Pana Ministra: 1. Czy pomimo przekazania gruntu za rentę rolnikowi należy się dopłata w całości? 2. Czy rolnik powinien zwrócić tę część dopłaty, od kiedy nie posiada gruntu? Z poważaniem Poseł Mariusz Grad

Tomaszów Lubelski, dnia 11 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7841) do ministra rolnictwa i rozwoju wsi w sprawie braku możliwości uzupełnienia wykształcenia w terminie określonym w rozporządzeniu ministra rolnictwa i rozwoju wsi przez osoby ubiegające się o pomoc w ramach działania: Ułatwianie startu młodym rolnikom Szanowny Panie Ministrze! Zgodnie z rozporządzeniem ministra rolnictwa i rozwoju wsi osoba nieposiadająca kwalifikacji zawodowych zobowiązana jest do

72 uzupełnienia wykształcenia w okresie 3 lat od dnia doręczenia decyzji o przyznaniu pomocy w ramach działania: Ułatwienie startu młodym rolnikom. Absolwenci zasadniczych szkół zawodowych mogą kontynuować naukę w 2-letnich uzupełniających liceach ogólnokształcących oraz 3-letnich technikach uzupełniających. Kształcenie w technikach wymaga określonej podbudowy programowej w szkole zasadniczej. Osoba, która ukończyła szkołę w zawodzie niestanowiącym podbudowy programowej, nie może kontynuować nauki w technikum uzupełniającym, a tym samym nie może ubiegać się o pomoc w ramach powyższego działania. W przypadku decyzji o pomocy wydanej w trakcie trwania roku szkolnego osoba nieposiadająca kwalifikacji zawodowych, a zobowiązująca się uzupełnić wykształcenie w ciągu 3 lat nie zdąży wywiązać się ze zobowiązania w terminie. Młodzi ludzie posiadający jedynie wykształcenie podstawowe mają małe szanse na znalezienie odpowiedniej placówki, gdyż rzadko organizowane są klasy zasadnicze zawodowe dla dorosłych. W związku z powyższym pytam Pana Ministra: Czy istnieje możliwość wydłużenia obowiązującego obecnie czasu na uzupełnienie wykształcenia? Z poważaniem Poseł Mariusz Grad Tomaszów Lubelski, dnia 23 stycznia 2009 r. Interpelacja (nr 7842) do ministra sprawiedliwości w sprawie wydziałów grodzkich Szanowny Panie Marszałku! W środowiskach prawniczych bardzo dużo się ostatnio mówi na temat planowanej przez Ministerstwo Sprawiedliwości likwidacji 120 wydziałów grodzkich. Pojawiają się głosy, że posunięcie takie, a w szczególności likwidacja wydziałów zamiejscowych, utrudni w praktyce dostęp do sądów. Zlikwidowane mają być te sądy grodzkie, w których orzeka od 11 do 20 sędziów i asesorów. Praktycy zwracają jednakże uwagę na fakt, iż leżące u podstaw wyżej wspomnianej decyzji kryterium ilości etatów sędziowskich jest kryterium niewystarczającym. Chodzi bowiem nie tylko o to, ilu sędziów i asesorów w danym sądzie orzeka, ale przede wszystkim o ilość wpływających do sądów spraw. Często zdarza się tak, że wydział grodzki to potężna wieloosobowa jednostka rozpatrująca tysiące spraw, podczas gdy wydział karny tego samego sądu zajmuje się niewielkim ułamkiem wszystkich spraw wpływających na wokandę. Wydaje się, że w takim przypadku nie jest racjonalne likwidowanie wydziału grodzkiego i łączenie go z wydziałem karnym. Jeszcze więcej wątpliwości pojawia się, gdy rozważamy kwestię likwidacji wydziałów zamiejscowych. Ministerstwo planuje zlikwidować 29 takich jednostek. Oznacza to tyle, że z niektórych miejscowości znikną sądy, a osoby stawiające się na rozprawę czy posiedzenie będą musiały dojeżdżać. Wiąże się to niewątpliwie ze znacznym wzrostem nakładów finansowych, bowiem w grę wchodzi obowiązek zwrotu kosztów podróży. W związku z powyższym pragnę zadać Panu Ministrowi następujące pytania: 1. Czy racjonalne jest likwidowanie wydziałów grodzkich tylko ze względu na ilość etatów, bez badania obciążenia poszczególnych wydziałów? 2. Czy biorąc pod uwagę powyższe argumenty, ministerstwo uważa, że jest racjonalne likwidowanie zamiejscowych wydziałów grodzkich? Z poważaniem Poseł Krzysztof Brejza Inowrocław, dnia 10 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7843) do ministra infrastruktury w sprawie towarzystw budownictwa społecznego Szanowny Panie Ministrze! W ostatnim czasie pojawia się coraz więcej doniesień zwracających uwagę na problem nielegalnego handlu mieszkaniami TBS. Proceder ten ma miejsce, ponieważ przepisy ustawy o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego nie zawierają uregulowań, które zakazywałyby przenoszenia praw i obowiązków wynikających z umowy partycypacji w TBS. Innymi słowy, dotychczasowi najemcy zarabiają na handlu mieszkaniami w TBS-ach w taki sposób, że odstępują swoje miejsce osobie trzeciej, z którą następnie TBS podpisuje nową umowę. Za wspomniane wyżej odstąpienie należy zapłacić ustaloną między stronami kwotę. Aby zapobiec takiemu stanowi rzeczy, należałoby do ustawy wprowadzić rozwiązania polegające na przykład na tym, że TBS uzyskałby pierwszeństwo w przejęciu lokalu lub musiałby wyrazić zgodę na dokonanie cesji praw przysługujących najemcy. Istniejący stan rzeczy jest bowiem krzywdzący dla osób umieszczonych na tak zwanych listach rezerwowych. Druga kwestia dotycząca lokali TBS dotyczy możliwości wykupu wyżej wspomnianych mieszkań na własność. Osoba, która zawarła z towarzystwem umowę, nie jest tak naprawdę ani najemcą w rozu-

73 mieniu Kodeksu cywilnego, ani właścicielem mimo comiesięcznego obowiązku uiszczania niejednokrotnie wysokich opłat. Na mocy obecnych przepisów prawa własności nie można uzyskać nawet po kilkudziesięcioletnim płaceniu rat czynszowych. Dodać należy także, że lokalu w ramach TBS nie można za dopłatą zamienić na większy. Mając powyższe na uwadze, pragnę zadać Panu Ministrowi następujące pytania: 1. Jak ministerstwo zamierza zareagować na powszechny problem nielegalnego handlu mieszkaniami TBS? 2. Jakie zmiany w obowiązujących przepisach proponuje ministerstwo, aby wyeliminować wyżej wspomniany proceder? 3. Czy ministerstwo rozważa wprowadzenie przepisów umożliwiających wykup mieszkań TBS? 4. Czy ministerstwo uważa, że byłoby racjonalne wprowadzenie przepisów umożliwiających zamianę mieszkania TBS na większe za dopłatą? Z poważaniem Poseł Krzysztof Brejza Inowrocław, dnia 10 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7844) do ministra rolnictwa i rozwoju wsi w sprawie regulacji dotyczących produkcji borówki wysokiej Do mojego biura poselskiego zwrócili się przedstawiciele Stowarzyszenia Polskie Jagody, poruszając problemy, z jakimi borykają się w swojej działalności. Produkcja owoców miękkich w Polsce stanowi znaczącą część produkcji sadowniczej. Polska od lat zajmuje czołowe miejsca w Europie i na świecie w uprawie niektórych gatunków, na przykład truskawki czy maliny. W innych natomiast (borówka wysoka) staje się liderem światowym (drugie miejsce po USA pod względem wielkości produkcji borówki amerykańskiej). Osiągnięcie tak wysokiej lokaty było możliwe dzięki ścisłej współpracy środowisk naukowych z rolnikami oraz odwadze i determinacji tych ostatnich w podejmowaniu decyzji inwestycyjnych dotyczących nowych i ryzykownych kierunków produkcji. Gospodarstwa nastawione na produkcję borówki amerykańskiej nie są gospodarstwami w tradycyjnym rozumieniu tego słowa, ale są to doskonale zarządzane i doinwestowane przedsiębiorstwa rolne produkujące zgodnie z wymogami certyfikatów typu GLOBALGAP wysokiej jakości owoce. Wraz z rozwojem produkcji pojawiają się jednak różnego rodzaju trudności. Jak podają sami zainteresowani, najczęściej są to problemy administracyjne. Z jednej strony Polska zachęca rolników do inwestowania (programy pomocowe, fundusze strukturalne), z drugiej zaś strony stwarza się takie ramy prawne działania dla przedsiębiorstw rolnych, które powodują osłabienie konkurencyjności polskich produktów rolnych na globalnym rynku. Mimo różnych składanych obietnic i deklaracji ze strony polskiego rządu nie ma jednak faktycznego wsparcia tego sektora działalności rolniczej. Problemem jest m.in. uzyskanie decyzji o rejestracji środków ochrony roślin dla uprawy borówki wysokiej, a jest to kwestia kluczowa dla możliwości jej dalszej uprawy. O uzyskanie tej decyzji zabiega Stowarzyszenie Plantatorów Borówki Amerykańskiej i jak na razie bezskutecznie. Bez rejestracji środka ochrony roślin na daną uprawę niemożliwe jest, zgodnie z prawem, jego używanie przez plantatora. To powoduje poważne osłabienie konkurencyjności polskich owoców, gdyż są gorszej jakości niż niemieckie czy francuskie, gdzie plantatorzy mają do wyboru całą gamę środków, przy pomocy których mogą walczyć z chorobami i szkodnikami. Uregulowanie tej sprawy jest bardzo proste, gdyż wystarczyłoby zmienić art. 49 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o ochronie roślin, by umożliwić bezpośrednie stosowanie w Polsce tych środków, które zostały zarejestrowane w innych krajach Unii Europejskiej. Innym zauważalnym problemem jest brak wspierania i wspomagania przez państwo poprzez finansowanie lub współfinansowanie kampanii promocyjnych zachęcających konsumentów do wzrostu spożycia borówki amerykańskiej. Mimo że Polska jest znaczącym producentem tych owoców, to praktycznie jest nieobecna również na największych europejskich wystawach Fruit Logistica w Berlinie czy IPM w Essen w Niemczech. Tymczasem nawet dużo mniej liczące się na europejskim rynku owoców i warzyw kraje mają na tych wystawach swoje reprezentacje, najczęściej w postaci stoisk narodowych, dlatego że rządy tych krajów dofinansowują promocyjny wysiłek producentów. W Polsce istniał system dopłat do wybranych imprez targowych, który obecnie przestał działać, a w jego miejsce nie stworzono nic nowego. Plantatorzy borówki amerykańskiej poruszają również problem związany z różną stawką podatku VAT od płodów rolnych – 3% oraz 0% dla eksportu oraz aż 22% podatku od wielu środków produkcji. Kolejny problem dotyczy ustawy o nasiennictwie z dnia 26 czerwca 2003 r., której zapisy praktycznie uniemożliwiają powstanie rejestru odmian borówki wysokiej, a tym samym uniemożliwiają produkcję w Polsce kwalifikowanego materiału szkółkarskiego borówki. Stowarzyszenie Polskie Jagody zwraca również uwagę na to, iż ustawodawca, dokonując zmian w prawie, nie konsultuje ustaw ze środowiskami najlepiej zorientowanymi w regulowanych kwestiach. Wszystkie uwagi, zastrzeżenia i propozycje zgłaszane przez producentów borówki wysokiej uważam za uzasadnione. Władze polskie powinny zrobić wszystko, co tylko jest możliwe, aby wspomóc producentów ww. owoców.

74 Pozwalam sobie również na zwrócenie się do Pana Ministra z następującymi pytaniami: 1. Czy znane są Panu Ministrowi ww. problemy? 2. Czy i kiedy zostanie podjęta decyzja o rejestracji środków ochrony roślin dla uprawy borówki wysokiej? 3. Czy i jak rząd planuje wspomagać rozwój rynku owoców poprzez finansowanie lub współfinansowanie kampanii promocyjnych, zachęcających konsumentów do wzrostu spożycia owoców? 4. Czy i kiedy zostanie zlikwidowany przepis obligujący urzędy skarbowe do wszczynania kontroli VAT w tych firmach, gdzie kwota podatku VAT należnego jest niższa od kwoty podatku VAT naliczonego? 5. Czy, a jeśli tak, to kiedy, zostanie znowelizowana ustawa z dnia 26 czerwca 2003 r. o nasiennictwie i czy nowelizacja obejmie postulaty zgłaszane przez producentów borówki wysokiej? 6. Czy i od kiedy rząd planuje rozpocząć konsultowanie stanowionych praw ze środowiskami, których te prawa bezpośrednio dotyczą (producenci jagody amerykańskiej)? Z poważaniem Poseł Zbigniew Chmielowiec Warszawa, dnia 11 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7845) do ministra środowiska w sprawie sytuacji przedsiębiorstw zajmujących się recyklingiem pojazdów Szanowny Panie Ministrze! W nawiązaniu do protestu skierowanego do mnie przez Zarząd Stowarzyszenia Forum Recyklingu Samochodów pozwalam sobie skierować do Pana Ministra interpelację w sprawie aktualnej sytuacji przedsiębiorstw zajmujących się recyklingiem pojazdów. Postanowienia dyrektywy UE dotyczącej recyklingu pojazdów zostały wdrożone do prawa polskiego ustawą z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Założony w ustawie system zakładał, że przedsiębiorca prowadzący stacje demontażu, który w sposób bezpieczny dla środowiska podda procesom odzysku i recyklingu przyjęte pojazdy wycofane z użytku, otrzyma z tego tytułu rekompensatę nakładów poniesionych na ten cel w postaci dopłat do demontażu. Aby zapewnić odpowiednie środki na ten cel, na wprowadzających pojazdy w ramach tzw. prywatnego importu państwo nałożyło obowiązek uiszczenia opłaty recyklingowej w wysokości 500 zł. Środki te miały zostać rozdysponowane w formie dopłat do demontażu na rzecz przedsiębiorców prowadzących stacje demontażu. Jednocześnie stacjom zakazano pobierania jakiejkolwiek zapłaty za przyjęcie wraku do stacji. W przekonaniu Zarządu Stowarzyszenia Forum Recyklingu Samochodów większość środków zebranych z opłaty recyklingowej wydawana jest na cele niezwiązane z recyklingiem, podczas gdy wielu przedsiębiorców prowadzących stacje demontażu boryka się dziś z ogromnymi problemami finansowymi. Główną przeszkodą w wypłacie środków recyklingowych dla przedsiębiorców stały się regulacje, w myśl których dopłaty do demontażu zostały zakwalifikowane do pomocy publicznej o charakterze de minimis. Pomoc publiczna de minimis charakteryzuje się tym, że przedsiębiorca może otrzymać pomoc od państwa, ale jej wysokość nie może przekroczyć 200 tys. euro w okresie 3 lat. W efekcie wielu przedsiębiorców, pomimo spełnienia wymogów, od których uzależnione jest przyznanie dopłat do demontażu, otrzymało informacje, że z uwagi na ograniczenia wynikające z pomocy publicznej de minimis dopłat nie otrzyma. Dochody uzyskiwane ze sprzedaży części i materiałów pozyskiwanych z wraków nie są jednak w stanie zrekompensować nakładów inwestycyjnych ponoszonych na budowę stacji demontażu oraz wysokich kosztów związanych np. z unieszkodliwianiem odpadów z pojazdów. Warto odnotować, iż znaczna część polskich stacji demontażu nie spełnia nawet minimalnych wymagań w zakresie wyposażenia. Blisko 90% branży funkcjonuje w szarej strefie i nic nie wskazuje na to, że przy tak skonstruowanym systemie dopłat sytuacja ta ulegnie poprawie. W związku z powyższym chciałabym zasięgnąć informacji: Jakie działania podjął resort w celu zmiany obecnej sytuacji na rynku recyklingu pojazdów oraz poprawy sytuacji stacji demontażu? Z poważaniem Poseł Beata Bublewicz Warszawa, dnia 6 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7846) do ministra pracy i polityki społecznej w sprawie aktywizacji zawodowej osób z wykształceniem średnim Szanowna Pani Minister! Na rynku pracy w szczególnie trudnej sytuacji znajdują się osoby bez wykształcenia wyższego. Zgodnie z ustawą o pracownikach sądu i prokuratury na mocy art. 2 dotyczącego wymogów stawia-

75 nych przy naborze na stanowiska urzędnicze prawo przewiduje, iż pracownikiem urzędowym może zostać osoba, która ma pełną zdolność do czynności prawnych, o nieposzlakowanej opinii, która nie była karana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, przeciwko której nie jest prowadzone postępowanie o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo skarbowe, która ukończyła co najmniej studia pierwszego stopnia i uzyskała tytuł zawodowy, posiadająca stan zdrowia pozwalający na zatrudnienie na określonym stanowisku, która odbyła staż urzędniczy w sądzie lub prokuraturze. W świetle ustawy ludzie z wykształceniem tylko średnim pozbawieni są możliwości ubiegania się o pracę w urzędach państwowych nawet w przypadku, gdy występują tam stanowiska, z jednej strony, niewymagające ukończenia studiów, a z drugiej, niezbyt atrakcyjne (np. finansowo) dla osób z wykształceniem wyższym. Zapis ten blokuje możliwość zatrudnienia osób, które ukończyły szkołę średnią, nabywając przy tym tytuł technika (tytuł zawodowy) i niezbędne umiejętności, w pełni wystarczające do objęcia niektórych stanowisk w placówkach państwowych. Przykładem jest funkcja protokolanta, gdzie bezwzględną koniecznością jest umiejętność szybkiego i bezwzrocznego pisania na komputerze, a wykształcenie wyższe nie wydaje się niezbędne. W związku z powyższym zwracam się do Pani Minister z zapytaniem, czy nie uważa za zasadne podjęcia działań umożliwiających większą aktywizację osób z wykształceniem średnim, np. poprzez zmianę ustawy o pracownikach sądu i prokuratury oraz ustawy o pracownikach urzędów państwowych. Z wyrazami szacunku Poseł Tomasz Głogowski Tarnowskie Góry, dnia 4 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7847) do ministra zdrowia w sprawie narastającego problemu obrotu fałszywymi produktami leczniczymi Szanowna Pani Minister! Wśród podrabianych produktów trafiających na polski rynek, poza odzieżą, kosmetykami czy papierosami, coraz większy udział ma nowa grupa: leki. Do najczęściej podrabianych należą preparaty na potencję, wspomagające odchudzanie, ale także antybiotyki, leki hormonalne, sterydy oraz środki przeciwbólowe. Fałszywe produkty lecznicze można nabyć w Internecie, na bazarach, a czasem nawet w hipermarketach. Światowa Organizacja Zdrowia szacuje, że w krajach rozwiniętych nawet 1% leków wydawanych na receptę jest fałszywych, co w przypadku np. Wielkiej Brytanii przekłada się na ok. 8 mln sztuk. W 2007 r. na granicach Unii Europejskiej udało się skonfiskować ponad 4 mln pudełek sfałszowanych leków (51-procentowy wzrost w stosunku do roku 2006). Problem ten, choć w o wiele mniejszej skali, dotyczy również Polski. W 2007 r. zatrzymano m.in. handlarzy leków na odchudzanie, zabezpieczając ponad 50 tys. tabletek zawierających sibutraminę, środek działający podobnie jak amfetamina, który doprowadził do śmierci kilkudziesięciu kobiet w Europie. Nie są to jedyne tego typu przypadki, a skala zjawiska narasta. W pierwszym półroczu 2008 r. celnicy zarekwirowali 107 tys. opakowań fałszywych leków, czyli o 170% więcej niż w ciągu całego 2007 r. Komisja Europejska rozważa wprowadzenie w najbliższym czasie nowych zasad, takich jak zakaz przepakowywania leków czy obowiązkowe stosowanie specjalnych plomb, które mają zapobiec handlowaniu podróbkami. Ponadto część firm postuluje wprowadzenie proponowanych przez nie kodów kreskowych, które pomogą rozróżnić prawdziwe leki od fałszywych. Eksperci wskazują, że jednym z problemów polskiego prawa farmaceutycznego jest objęcie uregulowaniem wyłącznie produktów leczniczych zdefiniowanych w ustawie. Prawo i restrykcje w niej zawarte istnieją wyłącznie w odniesieniu do zarejestrowanych produktów leczniczych. Konsekwencją jest brak kontroli nad wprowadzanymi do obrotu pseudolekami. W związku z powyższym zwracam się z uprzejmą prośbą o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania. 1. Czy ministerstwo posiada dane i analizy na temat skali obrotu fałszywymi produktami leczniczymi w Polsce? 2. Czy ministerstwo pracuje nad stworzeniem mechanizmów zapobiegających handlowaniu podróbkami? 3. Czy ministerstwo rozważa wprowadzenie zmian w prawie farmaceutycznym w kierunku objęcia kontrolą również produktów niebędących zarejestrowanymi produktami leczniczymi? Z wyrazami szacunku Poseł Joanna Mucha Lublin, dnia 30 stycznia 2009 r.

76 Interpelacja (nr 7848) do ministra środowiska w sprawie prawnego dookreślenia zadań finansowo-organizacyjnych w zakresie realizacji regionalnych instalacji do termicznego wykorzystania odpadów wysokoenergetycznych Szanowny Panie Ministrze! Ze względu na plany wprowadzenia przez Unię Europejską przepisów w zakresie zakazu składowania odpadów powyżej określonego pułapu ich wartości energetycznej zasadne wydaje się dookreślenie finansowo-organizacyjne szczebla administracji odpowiedzialnego za realizację regionalnych instalacji do termicznego wykorzystania odpadów wysokoenergetycznych, które to mają przyczynić się do ograniczenia ilości odpadów deponowanych w środowisku. W obecnej sytuacji gminy odpowiedzialne są za cały zakres ustanowienia zintegrowanej i wystarczającej sieci zakładów do usuwania odpadów. Bez szybkiego uregulowania kwestii termicznego wykorzystywania odpadów wysokoenergetycznych możemy spodziewać się trudności w realizacji unijnych standardów. W związku z powyższym zwracam się z uprzejmą prośbą o udzielenie odpowiedzi na pytanie: Czy ministerstwo planuje dookreślić na poziomie administracyjnym zadania w zakresie realizacji regionalnych instalacji do termicznego wykorzystania odpadów wysokoenergetycznych? Z wyrazami szacunku Poseł Joanna Mucha Lublin, dnia 30 stycznia 2009 r. Interpelacja (nr 7849) do ministra środowiska w sprawie obowiązku kształtowania pozytywnego stosunku społeczeństwa do ochrony środowiska oraz popularyzowania zasady tej ochrony w publikacjach i audycjach pojawiających się w środkach masowego przekazu Szanowny Panie Ministrze! Niski stopień efektywności odzysku odpadów na tle osiągnięć innych krajów świadczy o braku utrwalonego nawyku polskiego społeczeństwa do selektywnego gromadzenia odpadów domowych. Na proces podnoszenia świadomości ekologicznej obywateli mogłaby wpłynąć kampania ekoedukacyjna przeprowadzona przez publiczne środki masowego przekazu. Art. 78 ustawy Prawo ochrony środowiska stwierdza, że środki masowego przekazu są obowiązane kształtować pozytywny stosunek społeczeństwa do ochrony środowiska oraz popularyzować zasady tej ochrony w publikacjach i audycjach. Zasadnym wydaje się więc przeprowadzenie kampanii na rzecz upowszechnienia nawyku selektywnego gromadzenia odpadów. W związku z powyższym zwracam się z uprzejmą prośbą o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania. 1. Czy ministerstwo pracuje nad zorganizowaniem kampanii ekoedukacyjnej na rzecz upowszechnienia nawyku selektywnego gromadzenia odpadów? 2. Jakie inne działania podejmie ministerstwo w celu podwyższenia stopnia efektywności odzysku odpadów w Polsce? Z wyrazami szacunku Poseł Joanna Mucha Lublin, dnia 30 stycznia 2009 r. Interpelacja (nr 7850) do ministra środowiska w sprawie mechanizmu monitorowania sytuacji w zakresie tworzenia niezbędnej, zintegrowanej sieci zakładów zagospodarowania odpadów komunalnych Szanowny Panie Ministrze! Dyrektywa Rady 75/ 442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów, czyli tzw. dyrektywa ramowa, stanowi ramy prawne, dzięki którym państwa członkowskie kontrolują składowanie odpadów w skali kraju. Państwa członkowskie Unii Europejskiej muszą zachęcać do prewencji i redukcji odpadów, zmniejszenia ich szkodliwości przez popieranie czystych technologii, poprawy produkcji technicznej i technik składowania oraz promować odzyskiwanie odpadów, a także ich użycie jako źródeł energii. Państwom, które nie wdrażają dyrektyw do swojego porządku prawnego lub nie stosują się do ich treści, grożą unijne sankcje. Istotnym elementem wydaje się stworzenie mechanizmu, który pozwalałby na monitorowanie sytuacji w kraju w zakresie tworzenia niezbędnej zintegrowanej sieci zakładów do zagospodarowania odpadów komunalnych. Tzw. mapa śmieciowa Polski pozwoliłaby na ustalenie obszarów, które wymagają interwencji, podjęcia działań w celu wykonania zobowiązań wynikających z dyrektywy ramowej o odpadach. W związku z powyższym zwracam się z uprzejmą prośbą o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania.

77 1. Czy Polska jest zagrożona sankcjami unijnymi za niewypełnianie zobowiązań w zakresie przepisów dyrektywy ramowej o odpadach? 2. Czy ministerstwo rozważa stworzenie mechanizmu monitorowania sytuacji w zakresie tworzenia niezbędnej zintegrowanej sieci zakładów do zagospodarowania odpadów komunalnych? Z wyrazami szacunku Poseł Joanna Mucha Lublin, dnia 30 stycznia 2009 r. Interpelacja (nr 7851) do ministra rolnictwa i rozwoju wsi w sprawie możliwości przyznania dopłat bezpośrednich dla hodowców owiec Pasterstwo na Podhalu od wielu lat stanowi bardzo ważny czynnik kulturotwórczy, przez stulecie miało również ogromne znaczenie gospodarcze dla rozwoju regionu. Jest również niezwykle istotne dla zachowania w niezmienionej formie środowiska naturalnego w górach, szczególnie na terenie parków narodowych. Znaczenie istnienia górskiego owczarstwa jest również nieocenione z punktu widzenia rozwoju turystyki w całym regionie. Dlatego z rosnącym niepokojem odbieram docierające do mnie informacje o zmniejszającej się z roku na rok liczbie wypasanych owiec na górskich halach i coraz większych problemach, z jakimi borykają się hodowcy. Biorąc pod uwagę powyższe, zwracam się do Pana Ministra z zapytaniem: Czy w resorcie rolnictwa prowadzone są prace, by poprawić istniejący stan rzeczy? Czy istnieje możliwość przyznania dotacji bezpośredniej do każdej wypasanej owcy? Z wyrazami szacunku Poseł Andrzej Gut-Mostowy Zakopane, dnia 3 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7852) do ministra rolnictwa i rozwoju wsi w sprawie prac nad projektem Programu Pomocy Środowiskom Popegeerowskim, przygotowanego przez Agencję Nieruchomości Rolnych Szanowny Panie Ministrze! Jak wynika z licznych próśb o interwencje napływających do mojego biura poselskiego, Program Pomocy Środowiskom Popegeerowskim jest dokumentem o szczególnym znaczeniu. Z oczywistych względów wyjątkową wagę do tego, jakie rozwiązania się tam znajdą, przywiązują właśnie środowiska zamieszkujące na terenach po byłych państwowych gospodarstwach rolnych. Problem ten ma zasięg ogólnopolski i dotyczy wielu miejsc w naszym kraju. Problemy dotyczące tej grupy społecznej są swego rodzaju spuścizną po PRL-owskim ustroju społeczno-gospodarczym. W dużej mierze wynikają także z zaniedbań i braku propozycji rozwiązań systemowych kolejnych ekip rządzących. Środowisko to, przez lata marginalizowane, a nawet świadomie wykluczane społecznie, borykające się z wieloma problemami na czele z bezrobociem i ubóstwem, ma prawo oczekiwać poważnych działań na rzecz poprawy swojej sytuacji. Jak oceniają sami zainteresowani, projekt Programu Pomocy Środowiskom Popegeerowskim jest dobrym wstępem do przygotowania kompleksowego planu działań naprawczych. Jednocześnie wskazują na pilną potrzebę zmiany ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa. Proponowane zmiany pozwoliłyby na szereg działań dotyczących takiego ukształtowania programu, aby w jak największym stopniu służył on byłym pracownikom PGR i należycie zabezpieczał ich żywotne interesy. Jak wynika z informacji, które udało się ustalić pracownikom mojego biura, szereg organizacji, m.in. Związek Byłych Pracowników Państwowych Gospodarstw Rolnych, chętnie podejmie współpracę w ramach konsultacji społecznych. Bez wątpienia efektem pogłębionej analizy sytuacji opartej o doświadczenia samych zainteresowanych stanie się wypracowanie rzetelnego i kompleksowego programu. Szereg ciekawych i konkretnych propozycji systemowych pochodzących od organizacji skupiających byłych pracowników PGR, z którymi miałem okazję się zaznajomić, napawa mnie optymizmem. Liczę, że Pan Minister zechce wsłuchać się głos tych, których program dotyczy w najwyższym stopniu. Konsultacje społeczne zawsze były i będą najlepszą i najskuteczniejsza metodą tworzenia dobrego prawa. Zasadna wydaje się zatem propozycja zawarta w programie, aby przystąpić do wyznaczenia i realizacji zadań, na które aktualnie pozwala prawo, i jednocześnie poprowadzić w najszybszym możliwym tempie prace nad zmianą przywołanej na wstępie ustawy. Mając na uwadze powyższe, proszę Pana Ministra o odpowiedź na następujące pytania: 1. Jaki jest stan zaawansowania prac nad Programem Pomocy Środowiskom Popegeerowskim? 2. W jakim zakresie przeprowadzane są konsultacje społeczne dotyczące przedmiotowego programu? 3. Czy kierowany przez Pana resort planuje przedstawić konkretne propozycje dotyczące zmiany ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa?

78 4. Na kiedy planuje się zakończenie prac nad programem? Z poważaniem Poseł Piotr Stanke Interpelacja (nr 7854) do ministra spraw wewnętrznych i administracji w sprawie problemu wykorzystania telefonii internetowej w administracji publicznej Szanowny Panie Premierze! Już kilka lat temu Rada Ministrów przyjęła program ujęty w dokumencie „Usługi i organizacja Sieci Teleinformatycznej Administracji Publicznej – założenia kierunkowe”. Zasadniczym celem owego programu STAP było i jest usprawnienie realizacji zadań administracji publicznej przez efektywną wymianę i przekaz danych w postaci elektronicznej oraz udostępnienie nowych usług teleinformatycznych. W tym przypadku chodzi o rozbudowę i wykorzystywanie stosunkowo tanich łączy internetowych. Działania i rozwiązania sprecyzowane i ujęte w programie STAP wręcz znakomicie wkomponowują się w propagowaną przez każdą kolejną ekipę rządzącą ideę taniego państwa. W praktyce jednak obserwuje się zjawisko odchodzenia od głoszonych idei lub też dość mechanicznego podchodzenia do problemu oszczędności w pionie administracji publicznej, co w sumie nie prowadzi do systemowego rozwiązania problemu wdrożenia idei taniego państwa. A jednym z istotnych kierunków działania w tym zakresie może i powinno być wprowadzenie STAP. W związku z powyższym pytam: 1. Jakie są obecnie globalne koszty łączności w administracji publicznej? 2. Czy Pan Premier podjął próbę oszacowania skali oszczędności przy przejściu na system STAP? 3. Jaki jest stan zaawansowania we wdrażaniu do praktyki systemu STAP? Z poważaniem Poseł Wiesław Woda Tarnów, dnia 9 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7855) do ministra zdrowia w sprawie interpretacji art. 59a ustawy o zakładach opieki zdrowotnej Szanowna Pani Minister! Na prośbę dyrektorów publicznych zakładów opieki zdrowotnej z mojego okręgu wyborczego uprzejmie proszę Panią Minister o jednoznaczną interpretację (wykładnię) art. 59a ustawy dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 14, poz. 89, z późn. zm.).

Warszawa, dnia 12 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7853) do ministra pracy i polityki społecznej w sprawie braku jednoznacznych uregulowań prawnych dotyczących procedury adopcji porzuconych dzieci Brak jednoznacznych uregulowań prawnych w zakresie adopcji porzuconych przez biologiczną matkę dzieci powoduje, iż dzieci pozostawione przez matki chociażby w krakowskim oknie życia oczekują miesiącami na adopcję, mimo że liczba par czekających na upragnione dziecko jest bardzo długa. Decyzję o tym, czy matka, zostawiając dziecko w oknie życia, zrzekła się praw rodzicielskich, czy też może należy zastosować procedurę jak podczas pozostawienia dziecka w szpitalu, kiedy to matka ma 6 tygodni i 1 dzień na zmianę decyzji i uznanie dziecka, zależy od indywidualnych zapatrywań sędziego, ponieważ nie ma jednoznacznych przepisów w tym zakresie. Dobro każdego dziecka powinno być dla państwa polskiego kwestią nadrzędną, a sytuacja, gdy malutkie porzucone dziecko czeka kilka lub kilkanaście miesięcy na adopcję, jest niedopuszczalna. Tym bardziej że z docierających do mnie informacji wynika, że chociaż liczba osób czekających na adopcję jest bardzo długa, to skomplikowana procedura adopcyjna powoduje, iż niektórzy przyszli rodzice czekają na tak oczekiwane dziecko nawet kilkanaście miesięcy, a samo dziecko przebywa w tym czasie w rodzinie zastępczej, domu dziecka lub szpitalu, gdzie nawet świetnie wykwalifikowany i pełen poświęceń personel nigdy nie zastąpi ciepła rodzinnego domu, tak ważnego podczas pierwszych miesięcy i lat życia. Dlatego zwracam się do Pani Minister: Czy resort pracy i polityki społecznej prowadzi działania w kwestii uregulowania prawodawstwa w zakresie przyspieszonej procedury adopcji porzuconych dzieci oraz na jakim etapie są te prace? Z wyrazami szacunku Poseł Andrzej Gut-Mostowy Zakopane, dnia 5 lutego 2009 r.

79 Przepis ten stanowi, że w przypadku wzrostu kwoty zobowiązania Narodowego Funduszu Zdrowia, o której mowa w art. 136 pkt 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, wobec samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej, w stosunku do kwoty wynikającej z poprzedniej umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej dotyczącej tego samego rodzaju lub zakresu świadczeń opieki zdrowotnej, kierownik samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej jest obowiązany do przeznaczenia nie mniej niż 40% kwoty, o którą wzrosło zobowiązanie, na wzrost wynagrodzeń osób zatrudnionych w tym zakładzie. Z interpretacją tego przepisu dyrektorzy publicznych zakładów opieki zdrowotnej (głównie szpitali publicznych) mają duży problem, tym bardziej że jest on zupełnie inaczej rozumiany przez działające na terenie tych zakładów związki zawodowe. Najważniejszym pytaniem, na które nie tylko dyrektorzy, ale także Narodowy Fundusz Zdrowia nie potrafi znaleźć odpowiedzi to takie: Czy konieczność przeznaczenia 40% kwoty, o którą wzrosło zobowiązanie na wynagrodzenia, aktualizuje się wyłącznie w momencie, w którym na mocy nowego konkursu ofert zawarto nową umowę na udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej dotyczącą tego samego rodzaju lub zakresu świadczeń opieki zdrowotnej? Odpowiedź na to pytanie i inne pytania stawiane przez dyrektorów w pismach kierowanych do resortu Pani Minister (m.in. w piśmie dyrektora Szpitala Specjalistycznego im. F. Ceynowy w Wejherowie z dnia 9 stycznia 2008 r.) jest kluczowa dla negocjacji ze związkami zawodowymi skali wzrostu wynagrodzeń w 2009 r. Z poważaniem Poseł Jerzy Budnik Wejherowo, dnia 2 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7855) do ministra pracy i polityki społecznej w sprawie interpretacji art. 59a ustawy o zakładach opieki zdrowotnej Na prośbę dyrektorów publicznych zakładów opieki zdrowotnej z mojego okręgu wyborczego uprzejmie proszę Panią Minister o jednoznaczną interpretację (wykładnię) art. 59a ustawy dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (jednolity tekst Dz. U. z 2007 r. Nr 14, poz. 89, z późn zm.). Przepis ten stanowi, że w przypadku wzrostu kwoty zobowiązania Narodowego Funduszu Zdrowia, o której mowa w art. 136 pkt 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, wobec samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej w stosunku do kwoty wynikającej z poprzedniej umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej dotyczącej tego samego rodzaju lub zakresu świadczeń opieki zdrowotnej kierownik samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej jest obowiązany do przeznaczenia nie mniej niż 40% kwoty, o którą wzrosło zobowiązanie, na wzrost wynagrodzeń osób zatrudnionych w tym zakładzie. Z interpretacją tego przepisu dyrektorzy publicznych zakładów opieki zdrowotnej (głównie szpitali publicznych) mają duży problem, tym bardziej że jest on zupełnie inaczej rozumiany przez działające na terenie tych zakładów związki zawodowe. Najważniejszym pytaniem, na które nie tylko dyrektorzy, ale także Narodowy Fundusz Zdrowia nie potrafi znaleźć odpowiedzi, to takie, czy konieczność przeznaczenia 40% kwoty, o którą wzrosło zobowiązanie na wynagrodzenia, aktualizuje się wyłącznie w momencie, w którym na mocy nowego konkursu ofert zawarto nową umowę na udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej dotyczącą tego samego rodzaju lub zakresu świadczeń opieki zdrowotnej. Odpowiedź na to pytanie i inne pytania stawiane przez dyrektorów w pismach kierowanych do resortu Pani Minister (m.in. w piśmie dyrektora Szpitala Specjalistycznego im. F. Ceynowy w Wejherowie z dnia 9 stycznia 2008 r.) jest kluczowa dla negocjacji ze związkami zawodowymi skali wzrostu wynagrodzeń w 2009 r. Z poważaniem Poseł Jerzy Budnik Wejherowo, dnia 2 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7856) do ministra pracy i polityki społecznej w sprawie standardów określających liczbę miejsc w placówkach opiekuńczo-wychowawczych Szanowna Pani Minister! Rada Miasta Bydgoszczy wystosowała m.in. do mnie, jako posła regionu kujawsko-pomorskiego, apel, w którym zwraca uwagę na palące problemy, z którymi zmagają się obecnie placówki opiekuńczo-wychowawcze. Mianowicie ustawa o pomocy społecznej nakłada na te placówki obowiązek spełnienia do końca 2010 r. tzw. wymogów standaryzacyjnych, które polegają na tym, że liczba podopiecznych będzie musiała zostać ograniczona maksymalnie do 30 osób. Radni uznali spełnienie tego obowiązku we wskazanym przez ustawę terminie za rozwiązanie nadmiernie rygorystyczne, a także nieuwzględniające sprawy najważniejszej, a więc dobra

80 dziecka. Podkreślają, że ucierpią na tym najmłodsi, limitowanie bowiem miejsc doprowadzi do tego, że liczba dzieci oczekujących na umieszczenie w placówce drastycznie wzrośnie. Jednocześnie, placówki, które nie dostosują się do ustawowych wymogów, nie uzyskają wymaganego zezwolenia wojewody na prowadzenie działalności. Innymi słowy, założone w ustawie rozwiązania, jeśli wejdą w życie, nie pozwolą na zapewnienie należytego i starannego wychowania tym dzieciom, które są pozbawione opieki biologicznych rodziców. Radni postulują, aby zakreślony w ustawie termin spełnienia wspomnianych wyżej wymogów standaryzacyjnych przesunąć o kilka lat. W związku z powyższym zwracam się do Pani Minister z następującymi pytaniami: 1. Czy limitowanie miejsc w placówkach opiekuńczo-wychowawczych jest na dzień dzisiejszy rozwiązaniem trafnym, skoro może to doprowadzić do wzrostu liczby dzieci, które oczekują na przyjęcie, a więc są pozbawione należytej i oczekiwanej opieki? 2. Jaką formę opieki otrzymałyby te dzieci, które ze względu na brak wystarczającej liczby placówek nie dostałyby się pod opiekę żadnej z nich? 3. Czy Pani Minister przychyli się do żądań radnych i będzie postulowała przesunięcie o kilka lat zakreślonego w ustawie terminu, do którego wymogi standaryzacyjne mają być spełnione przez wszystkie placówki? Z poważaniem Poseł Krzysztof Brejza Inowrocław, dnia 4 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7857) do ministra sprawiedliwości w sprawie postępowania z dowodami elektronicznymi Szanowny Panie Ministrze! Coraz większy procent informacji funkcjonującej w życiu społecznym ma formę elektroniczną. Tendencja ta dotyka również wymiaru sprawiedliwości i z roku na rok większego znaczenia nabierają dowody z oględzin informatycznego zapisu. Dowody te mają dużą wartość w wielu typach postępowań służących zwalczaniu m.in. przestępstw gospodarczych, pedofilii, handlu ludźmi, czy też włamań do systemów informatycznych. Zdaniem pracowników wymiaru sprawiedliwości zajmujących się tego typu postępowaniami obecne uregulowania dotyczące problematyki dowodów elektronicznych wymagają zmian z racji ogólności przepisów normujących procedury postępowania z dowodami cyfrowymi. Brakuje przede wszystkim konkretnych standardów dotyczących przetwarzania dowodów cyfrowych (niewłaściwie przeprowadzone czynności np. na dyskach twardych mogą doprowadzić do ich uszkodzenia, a w konsekwencji do utraty wartościowego materiału dowodowego). Problemem jest także weryfikacja wiedzy i umiejętności biegłych informatyków, którzy wykonują ekspertyzy w tym zakresie. W związku z powyższym proszę Pana Ministra o odpowiedź: Jakie jest stanowisko Ministerstwa Sprawiedliwości wobec postulatów weryfikacji i ujednolicenia obecnie obowiązujących przepisów w zakresie dowodów cyfrowych oraz ustanowienia wyższych wymagań wobec biegłych specjalizujących się w przestępstwach informatycznych? Z poważaniem Poseł Krzysztof Brejza Inowrocław, dnia 5 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7858) do ministra gospodarki w sprawie przyspieszenia wydatkowania środków finansowych przewidzianych w budżecie na 2008 r. na przygotowanie niezbędnej dokumentacji dla projektu „Rewitalizacja Kanału Elbląskiego na odcinkach: jezioro Drużno – Miłomłyn, Miłomłyn – Zalewo, Miłomłyn – Ostróda – Stare Jabłonki”, objętego indykatywną listą projektów kluczowych Programu Operacyjnego „Innowacyjna gospodarka” 2007–2013 Szanowny Panie Premierze! Z niepokojem uzyskałem informację o hamowaniu przez stronę rządową wydatkowania środków finansowych przewidzianych w budżecie państwa na rok 2008 na przygotowanie niezbędnej dokumentacji dla projektu pn. „Rewitalizacja Kanału Elbląskiego na odcinkach: jezioro Drużno – Miłomłyn, Miłomłyn – Zalewo, Miłomłyn – Ostróda – Stare Jabłonki”, objętego indykatywną listą projektów kluczowych Programu Operacyjnego „Innowacyjna gospodarka” 2007–2013, którego beneficjentem jest Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Gdańsku. Wskutek zajętego przez Ministerstwo Finansów stanowiska RZGW w Gdańsku jako państwowa jednostka budżetowa mimo przyznanych w budżecie na rok 2008 środków finansowych w kwocie 1 500 tys. PLN nie mogła ich wydatkować na projekty ubiegające się o dofinansowanie ze środków pozabudżetowych (w tym z UE) na poczet wydatków ponoszonych przed podpisaniem umowy o dofinansowanie. Z drugiej strony Polska Organizacja Turystyczna jako instytucja pośrednicząca drugiego stopnia (IP II) dla PO IG określa termin podpisania preumowy dla projektu,

81 której częścią jest harmonogram przygotowania do oceny projektu. Nieprzestrzeganie tego harmonogramu grozi skreśleniem projektu z indykatywnej listy projektów kluczowych programu operacyjnego. Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej nie ma innych możliwości pozyskania środków na finansowanie dokumentacji, której koszt szacuje się na 3 500 tys. PLN na etapie prac przygotowawczych dla projektu. Ponadto potencjalni beneficjenci PO IG, w tym RZGW w Gdańsku, nie otrzymali zgody na nadanie środkom finansowym z 2008 r. statusu środków niewygasających. Kontrowersje stanowi fakt wydania takiego zezwolenia dla projektów indywidualnych Programu Operacyjnego „Infrastruktura i środowisko”. Oznacza to rozbieżne traktowanie dwóch programów operacyjnych. Biorąc pod uwagę również fakt, że udział środków finansowych przewidzianych w budżecie państwa na rok 2009 na przygotowanie niezbędnej dokumentacji dla przedmiotowego projektu szacuje się na ok. 840 tys. PLN, planowany na grudzień 2010 r. termin złożenia wniosku o dofinansowanie wraz z niezbędną dokumentacją jest poważnie zagrożony. Rewitalizacja Kanału Elbląskiego jest konieczna dla rozwoju turystyki biednego regionu warmińsko-mazurskiego. Planowane przedsięwzięcie umożliwi wykorzystanie unikalnego w skali światowej systemu wodnego łączącego kilka zachodniomazurskich jezior z Zalewem Wiślanym. Drugim elementem poprawy rozwoju turystyki w obszarze Kanału Elbląskiego i Pojezierza Iławskiego są działania służące wyposażeniu obszaru stanowiącego strefę oddziaływania Kanału Elbląskiego w infrastrukturę techniczną, infrastrukturę ochrony środowiska i infrastrukturę turystyczną służącą osiągnięciu celu, jakim jest rozwój turystyki. Przygotowany program jest komplementarny do przedsięwzięć realizowanych partnersko przez przyjaźnie sąsiadujące ze sobą województwa: pomorskie i warmińsko-mazurskie, tj. Pętli Żuławskiej i międzynarodowej drogi wodnej E 70. Panie Premierze! Pilne wydatkowanie zaplanowanych na 2008 r. środków finansowych przeznaczonych na rewitalizację Kanału Elbląskiego jest więc niezbędne do realizacji następnych działań w tym zakresie! Panie Premierze! Czy przyśpieszy Pan wydatkowanie środków finansowych przewidzianych w budżecie na 2008 r. na przygotowanie niezbędnej dokumentacji dla projektu „Rewitalizacja Kanału Elbląskiego na odcinkach jezioro Drużno – Miłomłyn, Miłomłyn – Zalewo, Miłomłyn – Ostróda – Stare Jabłonki”, objętego indykatywną listą projektów kluczowych Programu Operacyjnego „Innowacyjna gospodarka” 2007 – 2013? Z poważaniem Poseł Jerzy Gosiewski Warszawa, dnia 10 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7859) do prezesa Rady Ministrów w sprawie przyspieszenia prac nad nowelizacją ustaw i rozporządzeń wykonawczych dotyczących uniemożliwienia tworzenia punktów sprzedaży środków pobudzających i odurzających Szanowny Panie Premierze! Na podstawie uzyskanych przeze mnie informacji w trakcie pracy w terenie uważam, że istnieje konieczność przyspieszenia prac nad nowelizacją ustaw związanych z funkcjonowaniem sklepów z tzw. dopalaczami, czyli legalnymi substancjami o działaniu zbliżonym do narkotyków, które tworzone są legalnie bez konieczności uzyskania zezwoleń ze strony lokalnych samorządów. Należy podkreślić, że jedyną metodą walki ze sprzedażą tego typu środków jest zmiana stosownych ustaw i rozporządzeń wykonawczych. Jak na razie brak jest prawnych możliwości, ażeby zamykać sklepy prowadzące taką działalność. Takie punkty w ogóle nie powinny istnieć. Sprzedaż środków może być ścigana tylko wtedy, gdy znajdą się na liście substancji zakazanych w Polsce. W naszym kraju działa kilkadziesiąt sklepów z „dopalaczami”, których psychoaktywne właściwości mogą być niebezpieczne dla życia lub zdrowia. Importerzy używek wciąż przekonują, że dopalacze są „legalną alternatywną dla niebezpiecznych substancji narkotycznych”. Wiele obaw budzą substancje, które mają podobne działanie do narkotyków. Można je kupić również w Internecie. Młodzież kupuje je bez kontroli rodziców. Pomimo tego, że w placówkach szkolno-wychowawczych prowadzone są różnego typu akcje mające na celu dotarcie z informacją o szkodliwości tego typu środków oraz o zagrożeniach z tym związanych, niewiedza i naiwność młodych ludzi pozwala na funkcjonowanie sklepów zajmujących się dystrybucją paranarkotyków. Substancje te są groźne i mogą uzależniać. Działają silnie pobudzająco, choć krócej niż narkotyki. Należy doprowadzić do ograniczenia i kontroli ich dystrybucji. Sprzedaż części z nich już została zakazana w różnych krajach UE, w niektórych jest ona kontrolowana. Panie Premierze! Nie możemy pozwolić, aby niedoskonałość prawa w tej materii chroniła sprzedawców szkodliwych substancji. Należy jak najszybciej podjąć próbę ograniczenia dostępu do tego typu środków. Szybsza interwencja pozwoli wyeliminować dopalacze z legalnego rynku! Panie Premierze! Czy, a jeżeli tak, to jak, zamierza Pan ograniczyć funkcjonowanie sklepów z tzw. dopalaczami, czyli legalnymi substancjami o działaniu zbliżonym do narkotyków, które tworzone są le-

82 galnie bez konieczności uzyskania zezwoleń ze strony lokalnych samorządów? Z poważaniem Poseł Jerzy Gosiewski Warszawa, dnia 10 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7860) do ministra pracy i polityki społecznej w sprawie zasady obliczania stanu zatrudnienia przy korzystaniu ze środków Funduszu Pracy Zasada obliczania stanu zatrudnienia przy korzystaniu ze środków Funduszu Pracy wg przyjętej zasady miesięcznego rozliczania zatrudnienia zdecydowanie działa na niekorzyść pracodawców zatrudniających pracowników sezonowych oraz małych i średnich przedsiębiorstw. Prowadzony obecnie sposób obliczania stanu zatrudnienia i utrzymania pomocy publicznej w znacznym stopniu ogranicza tworzenie nowych miejsc pracy. Przepisy te reguluje rozporządzenie ministra pracy i polityki społecznej z dnia 21 listopada 2005 r. z późn. zm. Ich zmiana przyczyniłaby się do ułatwienia tworzenia nowych miejsc pracy. Zwrot uzyskanej refundacji przy niedotrzymaniu umowy ze względu na rozwiązanie umowy o pracę z przyczyn leżących po stronie pracownika lub pracodawcy powinien być ograniczony proporcjonalnie do środków otrzymanej pomocy. W związku z powyższym zwracam się do Pani Minister z następującym pytaniem: Czy ministerstwo rozważy zmianę przepisów, by ułatwić zatrudnianie pracowników sezonowych? Z poważaniem Poseł Stanisław Ożóg Warszawa, dnia 10 lutego 2008 r. Interpelacja (nr 7861) do prezesa Rady Ministrów w sprawie wzrostu cen za energię elektryczną dla odbiorców przemysłowych Od kilku miesięcy otrzymuję listy od wielu przedsiębiorstw, firm i samorządów, które są zaszokowane, zaskoczone i przygniecione podwyżkami cen energii elektrycznej od 1 stycznia 2009 r. Polska Grupa Energetyczna zdecydowała się na 40-procentową podwyżkę dla odbiorców przemysłowych i tłumaczy ją wzrostem cen węgla i ograniczeniem limitów emisji dwutlenku węgla. Takie tłumaczenie ma niewiele wspólnego z prawdą, ponieważ ceny węgla na świecie spadły w ostatnim półroczu o ok. 50%, natomiast przystosowanie emisji dwutlenku węgla zostanie wsparte ze środków UE w kwocie 60 mld zł. Tak wysoka podwyżka oznacza kłopoty finansowe, a nawet upadłość wielu polskich przedsiębiorstw, m.in. działających w ramach Huty Stalowa Wola i z nimi współpracujących. Jeśli tak wysokie ceny energii zostaną utrzymane, tysiące osób straci pracę i nieraz jedyne źródło utrzymania rodzin. W związku z powyższym zwracam się do Pana Premiera z następującymi pytaniami: 1. Jakie kroki podejmie rząd w obronie przedsiębiorstw państwowych zagrożonych upadłością z powodu wzrostu cen energii elektrycznej? 2. Dlaczego PGE należąca do Ministerstwa Skarbu Państwa podniosła tak drastycznie ceny za energię elektryczną dla dostawców przemysłowych? Z poważaniem Poseł Stanisław Ożóg Warszawa, dnia 10 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7862) do ministra pracy i polityki społecznej w sprawie nieprawidłowości w przepisach obowiązujących ZUS w związku z opłacaniem składek społecznych przez kobiety, które w latach 1999–2003 były na urlopie macierzyńskim i/lub wychowawczym i jednocześnie prowadziły własną działalność gospodarczą oraz były zatrudnione na etacie Szanowna Pani Minister! W latach 1999–2006 ponad 900 tys. polskich kobiet miało zarejestrowaną działalność gospodarczą, będąc jednocześnie zatrudnione na etatach. Z etatu przeszły one na urlop macierzyński i wychowawczy. Zgodnie z informacjami, jakich udzielał im ZUS w tamtym czasie, od zarejestrowanej działalności gospodarczej odprowadzały one tylko składkę na ubezpieczenie zdrowotne. Teraz, po wielu latach, ZUS wzywa ponad 900 tys. polskich kobiet do uregulowania składek społecznych wraz z należnymi, jak twierdzi, odsetkami, przewyższającymi wielokrotnie kwotę składki. Obecnie są to kwoty w niektórych przypadkach przekraczające kilkadziesiąt tysięcy złotych. Poszczególne odziały terenowe Zakładu Ubezpieczeń Społecznych przez wszystkie te lata przekazywały ich wpłaty na rzecz OFE. Zakład Ubezpieczeń Społecznych podawał stan

83 ich składek za ten okres oraz kontrolował i wydawał zaświadczenia o niezaleganiu ze składkami. Kwestia rzekomego zalegania ze spłatą składek nie jest tu problemem jednostkowym, ale dotyczy określonej, licznej grupy społeczeństwa polskiego. W związku z powyższym uprzejmie proszę o udzielenie szczegółowych odpowiedzi na następujące pytania: 1. Jakie jest stanowisko ministerstwa w tej sprawie? 2. W jaki sposób zostanie rozwiązany ten problem? 3. Jakie działania planuje podjąć ministerstwo, aby zapobiec takim sytuacjom w przyszłości? Z wyrazami szacunku Poseł Marzena Machałek Warszawa, dnia 11 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7863) do ministra finansów w sprawie subwencji wyrównawczych dla gmin Szanowny Panie Ministrze! Na przestrzeni ostatnich lat na gminy w Polsce systematycznie nakładano szereg nowych bardzo kosztownych zadań bez zapewnienia środków finansowych na rzecz realizacji tych zadań. Zgodnie z ustawą z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego część środków przekazywana jest na funkcjonowanie gmin z funduszy państwowych w postaci subwencji wyrównawczych. Wysokość subwencji określana jest na podstawie wskaźnika G. Mamy jednak coraz częściej do czynienia z sytuacją, kiedy wskaźnik ten wzrasta poprzez sztuczne zasilenie gminnej kasy np. poprzez spłatę zobowiązań podatkowych przedsiębiorstw, które tuż po spłacie części długu ogłaszają bankructwo. W rzeczy samej gmina otrzymuje część pieniędzy jej należnych, ale wzrasta w niej wskaźnik bezrobocia. Obniżenie subwencji wyrównawczej prowadzi do drastycznych redukcji w budżecie gminy. W dalszej konsekwencji prowadzi do zadłużenia gminy i niemożności realizacji podstawowych zadań, tj.: finansowanie szkolnictwa, zabezpieczenie wypłat urzędniczych i dla nauczycieli, oświetlenia ulic, zapewnienia porządku w gminie. Poważne zmniejszenie kwot, jakie mają do dyspozycji gminy, prowadzi również do ograniczenia możliwości pozyskiwania środków z funduszy Unii Europejskiej z braku możliwości zabezpieczenia odpowiedniego wkładu własnego gmin. Dodatkowym zjawiskiem jest pogłębiająca się dywersyfikacja gmin na ubogie i bogate, co jest dalece sprzeczne z polityką Unii Europejskiej oraz Polski. W związku z powyższym uprzejmie proszę o udzielenie szczegółowych odpowiedzi na następujące pytania: 1. Jakie zmiany algorytmu obliczania części wyrównawczej subwencji lub też innego mechanizmu finansowego planuje wprowadzić ministerstwo celem zrekompensowania ubytków dochodów gmin? 2. Jaki mechanizm pozyskiwania środków z funduszy unijnych przewiduje wprowadzić ministerstwo dla gmin, które nie mają dostatecznych funduszy na wkład własny w projekty i w obecnej sytuacji kryzysu finansowego nie mają możliwości uzyskania kredytu, a zobowiązane są do realizacji inwestycji takich, jak np. budowa oczyszczalni ścieków czy sieci kanalizacyjnych? Z wyrazami szacunku Poseł Marzena Machałek Warszawa, dnia 11 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7864) do ministra spraw wewnętrznych i administracji w sprawie niezbędnych zmian regulacji prawnych w celu zwiększenia zakresu uprawnień straży gminnych oraz dostosowania do rzeczywistych potrzeb i charakteru realizowanych przez nie zadań z zakresu porządku i poprawy bezpieczeństwa publicznego Szanowny Panie Premierze! Z informacji uzyskiwanych w trakcie mojej pracy terenowej wynika, że niezadowalająca jest pozycja i związana z tym ograniczona skuteczność działań oraz pojawiające się problemy i trudności w codziennej służbie strażników miejskich wynikające w głównej mierze z braku precyzji w obowiązujących tę formację regulacjach. Wskazanym byłoby rozważenie wprowadzenia poważnych zmian obowiązującego prawa dotyczącego sfery funkcjonowania straży gminnych. Obecnie istniejące luki prawne lub też pominięcie instytucji straży gminnych w obowiązujących przepisach niekorzystnie wpływają na opinię społeczeństwa. Mieszkańcy dostrzegają brak kompetencji do podejmowania najbardziej uciążliwych społecznie działań i wyrażają opinię o konieczności doposażenia tej formacji w szereg uprawnień, które pozwoliłyby na rozwiązywanie istotnych społecznie problemów. Oczywistym jest, iż celem nie jest i nie powinno być wyręczanie w zadaniach czy zastępowanie służb policyjnych. Podejmując próbę spełnienia oczekiwań społeczeństwa, należy rozważyć kompleksowe zmiany pra-

84 wa określającego sferę funkcjonowania straży gminnych. Niezbędnym jest efektywne realizowanie zadań polegających na ochronie porządku publicznego w obrębie gminy, co z pewnością przełoży się na zwiększenie poczucia bezpieczeństwa i komfortu życia mieszkańców. Aby to osiągnąć, konieczne staje się wprowadzenie zasadniczych zmian. Wskazanym byłoby opracowanie pragmatyki służbowej regulującej zagadnienia uwzględniające specyfikę służby wynikającą z odmiennego charakteru pracy w stosunku do innych pracowników samorządowych, tj. kwestie związane z czasem pracy, katalogiem stanowisk. Po drugie, należałoby rozszerzyć katalog uprawnień, tak by odzwierciedlał rzeczywiste problemy dotyczące ochrony bezpieczeństwa publicznego. Wskazanym byłoby rozważenie możliwości nadania dodatkowych uprawnień w zakresie podejmowania czynności wobec osób nieletnich, dokonywania kontroli osobistej, rozszerzenia zakresu stosowania broni oraz środków przymusu bezpośredniego. Specyficzny charakter pracy strażnika wiąże się niejednokrotnie z narażeniem życia lub zdrowia. Krzywdzącym jest zatem niedostosowany do tej sytuacji system emerytalno-rentowy. Wymagając sprawności fizycznej i psychicznej w warunkach zagrożenia życia i zdrowia, należałoby rozważyć możliwość zapewnienia odpowiednich gwarancji w przypadku utraty zdolności do pracy jako strażnika. Szereg ograniczeń obywatelskich w tym zawodzie, m.in. takich jak ograniczenie możliwości podjęcia dodatkowego zatrudnienia, nie jest w żaden sposób rekompensowanych. Panie Premierze! Nie powinniśmy zgadzać się na to, aby niedostateczne prawo nie pozwalało na efektywne realizowanie zadań polegających na ochronie porządku publicznego i bezpieczeństwa w obrębie gmin. — Jakie działania zamierza Pan podjąć w kierunku zapewnienia wsparcia dla formułowanych postulatów przedstawionych za moim pośrednictwem? — Czy, a jeżeli tak, to kiedy i jakie, zaproponuje Pan zmiany w tym zakresie w celu zwiększenia skuteczności działań formacji ochrony porządku publicznego? Z poważaniem Poseł Jerzy Gosiewski Warszawa, dnia 10 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7865) do ministra pracy i polityki społecznej w sprawie świadczeń pieniężnych dla małoletnich ofiar wojny Szanowna Pani Minister! Stowarzyszenie Polskich Dzieci Wojny, w tym szczególnie zarząd oddziału w Mrągowie wielokrotnie już zwracał się z prośbą o przyspieszenie prac nad uchwaleniem ustawy ustalającej zasady przyznawania świadczeń pieniężnych dla małoletnich ofiar wojny. Przedmiotem prac Sejmu w poprzednich kadencjach było już kilka projektów ustaw w tej sprawie. W Sejmie VI kadencji taki projekt również trafił pod obrady Sejmu. Dnia 2 października 2008 r. odbyło się pierwsze posiedzenie sejmowej Komisji Polityki Społecznej i Rodziny poświęcone pierwszemu czytaniu projektu ustawy o świadczeniach pieniężnych dla ofiar wojny 1939–1945 oraz o zmianie niektórych innych ustaw (druk sejmowy nr 634). Na posiedzenie komisji zaproszono siedmiu prezesów stowarzyszeń w kraju. Stowarzyszenie Polskich Dzieci Wojny reprezentował prezes Zarządu Głównego p. Romuald Drohomirecki. Komisja poparła projekt i skierowała go do dalszego etapu legislacyjnego. Małoletnie ofiary wojny wraz z rodzicami za przewinienia dorosłych były upokarzane, prześladowane, bite i męczone we własnym kraju. Obecnie szacuje się, że z małoletnich ofiar wojny pozostało przy życiu w naszym kraju już tylko ok. 60 tys. osób. Wszystkie żyjące dziś małoletnie ofiary wojny są w podeszłym wieku i wskazane byłoby pilne finansowe zadośćuczynienie im, oczywiście z wyjątkiem osób, które w okresie od 22 lipca 1944 r. do dnia 31 lipca 1990 r. pracowały lub pełniły służbę lub były współpracownikami organów bezpieczeństwa państwa w rozumieniu art. 2 ustawy o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944–1990 oraz treści tych dokumentów. To jest oczywiste, że z tego zadośćuczynienia należy wyłączyć osoby, które w późniejszym okresie swego życia prześladowały pozostałych obywateli Rzeczypospolitej Polskiej. Pani Minister! W związku z tym, ze względu na wiek i trudną sytuację wielu osób, które były małoletnimi ofiarami wojny, chciałbym prosić Panią Minister o odpowiedź na następujące pytania: Jakie jest Pani stanowisko w tej sprawie? Czy rząd jest skłonny do uzasadnionego finansowego zadośćuczynienia małoletnim ofiarom wojny, które późniejszym swym życiem dawały właściwy przykład do naśladowania następnym pokoleniom? Z poważaniem Poseł Jerzy Gosiewski Warszawa, dnia 10 lutego 2009 r.

85 Interpelacja (nr 7866) do ministra spraw wewnętrznych i administracji w sprawie restrukturyzacji Śląskiego Oddziału Straży Granicznej Szanowny Panie Ministrze! Sprawa likwidacji ŚOSG wzbudziła w ostatnim czasie wśród raciborzan sporo emocji. Według wstępnej koncepcji restrukturyzacji Straży Granicznej likwidacja obecnego ŚOSG może nastąpić już do końca 2010 r. Problem polega na tym, że owa koncepcja zakłada funkcjonowanie na granicy z Czechami tylko jednego oddziału. Choć w chwili obecnej prowadzone są wprawdzie jedynie prace koncepcyjne dotyczące wytypowania siedziby przyszłego oddziału Straży Granicznej, obejmującego swoim zasięgiem cały odcinek granicy z Republiką Czeską, to dochodzące do Raciborza niepokojące informacje o ewentualnej możliwości likwidacji siedziby ŚOSG wzbudziły w tym mieście uzasadniony niepokój wśród zainteresowanych, a także władz miasta. Biorąc pod uwagę zadania realizowane przez Straż Graniczną w głębi kraju, przede wszystkim przeciwdziałanie i zwalczanie nielegalnej migracji i przestępczości z udziałem cudzoziemców, a także ochronę szlaków komunikacyjnych o znaczeniu międzynarodowym, usytuowanie oddziału – jak do tej pory – w Raciborzu wydaje się być w pełni uzasadnione. Wynika z położenia samego Raciborza w bezpośredniej bliskości aglomeracji śląskiej – obszaru o dużym skupisku ludności, gdzie przebiegają główne ciągi komunikacyjne, co zwiększa w tym rejonie zagrożenie nielegalną migracją i przestępczością zorganizowaną. Nie bez znaczenia jest także odpowiedni stan infrastruktury niezbędnej dla właściwego i efektywnego funkcjonowania komendy oddziału w Raciborzu zgodnie z założeniami oszczędnego gospodarowania oraz bardzo dobre zaplecze kadrowe i logistyczne, jakie wypracowano na przestrzeni wielu lat praktyki funkcjonowania Straży Granicznej w tym mieście. ŚOSG w Raciborzu realizuje ustawowe zadania na obszarze woj.: śląskiego i opolskiego. Przeciwdziała nielegalnej migracji, prowadzi kontrolę legalności pobytu i zatrudnienia cudzoziemców, realizuje czynności zlecone przez uprawnione organy, zwalcza przemyt narkotyków i towarów akcyzowych, zapobiega wwozowi do Polski materiałów niebezpiecznych i szkodliwych. Obsługuje ponadto międzynarodowy port lotniczy w Pyrzowicach, gdzie prowadzi kontrolę graniczną i realizuje zadania związane z kontrolą bezpieczeństwa. Kontroluje ruch oraz zapewnia ochronę krajowych i międzynarodowych szlaków komunikacyjnych (drogowych i kolejowych). W Raciborzu, gdzie usytuowana jest siedziba oddziału, mieszkają najwyżsi rangą funkcjonariusze i znaczna większość pracowników cywilnych komendy. Restrukturyzacja połączona z likwidacją aktualnej komendy oddziału oznaczałaby dla funkcjonariuszy konieczność zmiany miejsca pracy lub odejścia ze służby, a dla ponad 200 zatrudnionych w raciborskiej komendzie pracowników cywilnych, głównie mieszkańców Raciborza i okolic, utratę pracy i dołączenie do grona bezrobotnych, co w obecnej sytuacji gospodarczej może być dla miasta i regionu poważnym problemem. Za usytuowaniem komendy przyszłego oddziału Straży Granicznej w Raciborzu (w obecnej komendzie ŚOSG) pozostają przede wszystkim racjonalnie wymierne argumenty finansowe, organizacyjne i korzystne, z racji zadań nałożonych na Straż Graniczną, uwarunkowania geograficzno-operacyjne. Wśród argumentów o charakterze finansowym nie sposób nie wspomnieć, że koszt utrzymania obiektu w Raciborzu jest bardzo niski – rocznie wynosi około 410 tys. zł (dla porównania obiekt w Kłodzku szacunkowo około 3 razy więcej). Wiąże się to z niewielką powierzchnią gruntów – 2,8 ha, oraz liczącą około 6,2 tys. m2 powierzchnią użytkową obiektów, z czego około 5 tys. m2 stanowi powierzchnia użytkowa budynków administracyjno-biurowych (obiekt w Kłodzku jest znacznie większy, składa się z większej liczby budynków o znacznie większej powierzchni, a co za tym idzie – ze znacznie większymi opłatami za media, podatki, opłaty z tytułu trwałego zarządu oraz nakładami ponoszonymi na konserwacje i remonty substancji budowlanej). Kompleks w Raciborzu posiada powierzchnię użytkową (zarówno w części administracyjnej, jak i części pomocniczej, w tym powierzchnię gruntów) adekwatną do potrzeb, bez nadmiernie rozbudowanych elementów, które generują koszty utrzymania. Posiadana infrastruktura, zwłaszcza w aspekcie prowadzonej aktualnie rozbudowy części administracyjnej, pozwala w zupełności na prawidłowe funkcjonowanie komendy oddziału (nawet przy zwiększeniu obsady etatowej) bez konieczności generowania kosztów związanych z utrzymaniem obiektów znacznie przekraczających potrzeby. Biorąc pod uwagę, że w ramach planowanej restrukturyzacji stan etatowy nowego oddziału został ustalony na tym samym poziomie (bez względu na umiejscowienie jego siedziby), to przy wyborze jednego z dwóch wariantów należałoby wziąć pod uwagę tylko koszty utrzymania nieruchomości (media, konserwacja, podatki i opłaty) bez doliczania do nich kosztów osobowych. Pozostawienie komendy oddziału w Raciborzu wpłynie radykalnie również na zmniejszenie w latach następnych nakładów państwa ponoszonych na utrzymanie nieruchomości. Powyższe wynika z faktu, iż lokalizacja w Raciborzu siedziby komendy nowego oddziału SG, a w Kłodzku placówki SG umożliwi ograniczenie powierzchni kompleksu w Kłodzku do wysokości niezbędnej dla potrzeb placówki (gdyż głównym czynnikiem generującym koszty utrzymania nieruchomości jest jej wielkość). Natomiast lokalizacja w Raciborzu placówki SG, a w Kłodzku ko-

86 mendy oddziału nie wpłynie na zmniejszenie kosztów utrzymania. Skarb Państwa będzie w dalszym ciągu ponosił koszty utrzymania obu nieruchomości w niezmienionej wysokości. Ponadto lokalizacja komendy oddziału w Raciborzu pozwoli na osiągnięcie przez Skarb Państwa dochodu ze sprzedaży zbędnej dla potrzeb placówki SG w Kłodzku części nieruchomości. Natomiast przyjęcie wariantu zlokalizowania komendy oddziału w Kłodzku i placówki SG w Raciborzu, z uwagi na układ funkcjonalny istniejącej zabudowy w Raciborzu, nie pozwoli na dokonanie sprzedaży nawet części zasobu. Dlatego też skutki finansowe rzutujące na wydatki państwa w latach następnych przemawiają za usytuowaniem (pozostawieniem) komendy nowego oddziału w Raciborzu. Za tym przemawia też fakt, że w 2009 r. dokończono w Raciborzu „Programu modernizacji Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Biura Ochrony Rządu w latach 2007–2009”, m.in. termomodernizacja, dzięki której opłaty za media (ogrzewania) spadną rocznie o około 90 tys. zł. Nieporównywalnie niski jest także koszt remontów obiektu (w przypadku zdarzeń losowych), co wskazują nakłady przeznaczone w ramach wspomnianego powyżej programu modernizacji (dla komendy w Raciborzu przeznaczono 8,5 mln zł, dla komendy w Kłodzku – 11 mln zł). Podobnie niskie kwoty wydatkowano na modernizację obu obiektów w poprzednich latach: w latach 2007–2008 wydano na komendę w Raciborzu 5,1 mln zł (z przyznanych 8,5 mln zł) oraz na komendę w Kłodzku 5,3 mln zł (z przyznanych 11 mln zł). Znacznie niższy jest koszt wynagrodzeń osób zatrudnionych w komendzie w Raciborzu (ze względu na bardzo wysoki stopień „ucywilnienia” pionu logistycznego i finansowego, niewykonującego zadań ustawowych, oznaczający w praktyce pozostawienie funkcjonariuszy tylko na stanowiskach kierowniczych – naczelnicy wydziałów, kierownicy niektórych sekcji). Obiekt Straży Granicznej w Raciborzu funkcjonuje bez żadnych dodatkowych kosztów. Kończone w 2009 r. inwestycje są ostatnimi inwestycjami koniecznymi do zrealizowania. Komenda w Raciborzu nie będzie wymagać już żadnych dodatkowych nakładów finansowych. Do argumentów o charakterze organizacyjnym, przemawiających za usytuowaniem siedziby nowego oddziału w Raciborzu, zaliczają się przede wszystkim: deklaracja prezydenta miasta o przekazaniu mieszkań na potrzeby funkcjonariuszy przenoszonych z komendy w Kłodzku (dotychczas miasto przekazało 25, obecnie prezydent miasta zadeklarował chęć przekazania kolejnych 10). Prezydent Raciborza zobowiązał się też do wsparcia oddziału, w razie większych potrzeb lokalowych. W przypadku lokalizacji komendy w Raciborzu zapewniona zostanie bezpośrednia łączność radiowa na całym odcinku nowego oddziału za pośrednictwem istniejącej sieci przekaźników. Sygnał z komendy w Kłodzku nie zapewnia takiej łączności na całym odcinku ze względu na uwarunkowania geograficzne (musi być najpierw „wyprowadzony” na zewnątrz Kotliny Kłodzkiej). Dostosowanie do warunków, jakie już w tej chwili zapewnia obiekt w Raciborzu, pociągnie za sobą duże wydatki. Racibórz posiada ponadto bardzo dobrze wyszkolony i przygotowany zespół informatyków (przede wszystkim pracowników cywilnych) pracujących nad projektami ogólnostrażogranicznymi (biometria w SG, System Wspomagania Kierowania, System Koordynacji Ochrony Szlaków Komunikacyjnych, które są lub będą wdrażane w całym kraju). Atutem komendy oddziału w Raciborzu jest młoda kadra (łącznie z kadrą kierowniczą średniego szczebla). 33% funkcjonariuszy komendy oddziału posiada prawo do niepełnych uprawnień emerytalnych, a tylko 34 funkcjonariuszy posiada pełne uprawnienia emerytalne. Komenda w Raciborzu posiada pełną bazę szkoleniową (sala dopraw, sale szkoleniowe, hala sportowa oraz nowoczesna strzelnica) w zmodernizowanych budynkach komendy w Raciborzu. Możliwy jest pełny monitoring obiektów komendy oddziału oraz pełne zabezpieczenie w zakresie ochrony informacji niejawnych (strefy wyłącznie w 1 budynku administracyjno-biurowym). Począwszy od 2003 r., ŚOSG w Raciborzu konsekwentnie realizował zaplanowane działania w zakresie reorganizacji i dostosowania placówek, które dzisiaj pozwalają sprawnie i skutecznie realizować zadania w warunkach Schengen, przede wszystkim w zakresie zwalczania i przeciwdziałania nielegalnej migracji oraz ochrony szlaków komunikacyjnych o znaczeniu międzynarodowym. Istotne znaczenie ma rozmieszczenie placówek Śląskiego Oddziału SG, które dzięki odpowiedniej analizie zlokalizowano głównie wokół ważniejszych centrów Śląska i Opolszczyzny, w bezpośredniej bliskości administracji wojewódzkiej oraz w pobliżu przecięcia głównych szlaków komunikacyjnych (drogowych, kolejowych), a przede wszystkim w miejscach o największym zagrożeniu przestępczością. Poprzez korzystanie z własnego zaplecza logistycznego (również wg wytycznych) komenda w Raciborzu posiada pełne przygotowanie w zakresie logistycznego zaopatrzenia placówek całego nowego oddziału. Oddział Straży Granicznej w Raciborzu może zapewnić żywienie i badania lekarskie dla cudzoziemców osadzonych w pomieszczeniach dla osób zatrzymanych (w przyszłości aresztach w celu wydalenia – w Cieszynie i w Opolu). W przypadku argumentów o charakterze geograficzno-operacyjnym za lokalizacją komendy nowego oddziału w Raciborzu przemawia z pewnością bliskość dużych skupisk ludności – miasta woj. śląskiego. Dla porównania Sudecki OSG, po włączeniu Łu-

87 życkiego OSG, posiadać będzie jedno duże centrum ludnościowo-inwestycyjne we Wrocławiu. Z punktu widzenia zasięgu obszaru funkcjonowania istotne jest położenie i odległość Raciborza od najważniejszych centrów przyszłego oddziału – aglomeracji śląskiej, Opola, Wrocławia (2 h jazdy). Należy przy tym wspomnieć o pozostałych centrach regionalnych – Gliwicach, Rybniku, Jastrzębiu-Zdroju, Żorach, Sosnowcu, a także dawnych siedzibach województw – Bielsku-Białej i Częstochowie. Lokalizacja komendy oddziału w Raciborzu zapewni lepsze skomunikowanie z Komendą Główną Straży Granicznej w Warszawie (obecnie DK1 [E75], wkrótce A1). Rejon ten to miejsce skrzyżowania głównych szlaków komunikacyjnych A1 północ-południe oraz A4 wschód-zachód (drogowych i kolejowych) w okolicy Raciborza (Gliwice-Sośnica – 40 km). W niedalekiej odległości przebiega śląska Drogowa Trasa Średnicowa łącząca Katowice poprzez Chorzów z Zabrzem (docelowo z Gliwicami), a w przyszłości biegnąca także z Katowic poprzez Mysłowice do Sosnowca i Dąbrowy Górniczej. Znajdują się tutaj główne dworce kolejowe (o rocznych odprawach pasażerów powyżej 1 mln) objęte działaniami Straży Granicznej, tj. Katowice, Gliwice, Opole, Częstochowa, Zawiercie, Bielsko-Biała (dla porównania oddział w Kłodzku posiada w swoim zasięgu tylko Wrocław); Nie bez znaczenia jest też bliskość najważniejszego portu lotniczego tej części Polski, a drugiego w Polsce po warszawskim Okęciu – Katowic-Pyrzowic, w którym oddział realizuje zadania związane z kontrolą granic zewnętrznych UE. Planowane do oddania są również dwa inne lotniska – lotnisko pod Opolem w Kamieniu Śląskim oraz lotnisko w Katowicach-Muchowcu, gdzie planowane jest przeniesienie prywatnego ruchu lotniczego z Pyrzowic). Dodatkowo port w Katowicach jest położony blisko trzeciego portu lotniczego w Polsce – w Krakowie-Balicach (70 km autostradą A4). Otwarcie nowych lotnisk skupionych w bezpośrednim zasięgu działania komendy w Raciborzu wymagać będzie nadzoru nad wykonywaną kontrolą bezpieczeństwa na lotnisku w Muchowcu oraz kontroli bezpieczeństwa i granicznej w Opolu. Dla porównania Sudecki OSG realizuje zadania w porcie lotniczym we Wrocławiu (piąty w kraju). Z Raciborza jest bardzo blisko od głównej stacji przeładunkowej kolei szerokotorowej w Sławkowie (główny szlak towarowy ze Wschodu). Na Śląsku usytuowany jest ośrodek dla cudzoziemców (Bytom), w tym rejonie propagowana jest też działalność stowarzyszeń cudzoziemskich – przykładem mogą być plany otwarcia Chińskiego Centrum Handlowego w Tarnowskich Górach. Za istotne uważa się także inne czynniki przyciągające cudzoziemców, jak np. kluby sportowe, szczególnie piłkarskie, hokejowe, korzystające coraz częściej ze sportowców pochodzących z państw trzecich; Racibórz dzieli niewielka odległość od jednego z najbogatszych i najbardziej zaludnionych regionów Republiki Czeskiej – regionu morawsko-śląskiego z centrami w Ostrawie, Ołomuńcu, Karwinie, Frydku-Mistku. W regionie zlokalizowany jest główny obszar przemysłowy Czech, a po Pradze i Brnie główne skupiska cudzoziemców, przede wszystkim Chińczyków, Wietnamczyków oraz mniejszości romskiej. Istotny jest zwłaszcza czynnik ruchu drogowego i kolejowego. Należy podkreślić, że przez Śląsk biegł główny ciąg komunikacyjny prowadzący przez dawne przejścia graniczne – kolejowe w Zebrzydowicach i drogowe w Cieszynie na południe Europy. Wspomniane przejścia graniczne stanowiły największe przejścia graniczne przed zniesieniem kontroli granicznych na granicach wewnętrznych. Należy pamiętać, że szlaki te nadal są głównymi szlakami komunikacyjnymi – trzeba podkreślić, że w niedalekiej przyszłości po oddaniu autostrady A1 główna trasa komunikacyjna z północy na południe Europy poprzez Polskę przesunie się w pobliże Raciborza – poprzez gliwicki węzeł Sośnica, biegnąc za Rybnikiem na południe, połączy się w okolicach Chałupek z autostradami czeskimi biegnącymi w kierunku Pragi i Wiednia. Problem na razie niepodnoszony, aczkolwiek ważny, przywrócenia kontroli na granicach wewnętrznych, z pewnością skupi się na tej trasie i będzie znacznie prostszy do skoordynowania z komendy mieszczącej się w pobliskim Raciborzu niż z dalekiego Kłodzka. Podsumowując, lokalizacja komendy oddziału Straży Granicznej na granicy z Czechami będzie miała istotny wpływ na realizację zadań tej formacji na przyszłe lata. Umiejscowienie komendy na terenie jednego z miast Śląska – Raciborza, pozwoli efektywnie i skutecznie działać w rejonie stanowiącym największe zagrożenie w tej części Polski. Znacznie łatwiej będzie współdziałać komendantowi oddziału jako reprezentantowi organu administracji rządowej z partnerami w miastach wojewódzkich. Znacznie łatwiej będzie również prowadzić monitoring zagrożeń cudzoziemskich oraz o charakterze kryminalnym z miasta będącego blisko skrzyżowania głównych tras komunikacyjnych oraz głównych centrów handlowo-przemysłowych. Znacznie łatwiej będzie prowadzić działania na terenie Śląska i Wrocławia z Raciborza niż z oddalonego od głównych centrów i tras komunikacyjnych Kłodzka. Usytuowanie komendy przyszłego oddziału w Raciborzu ma ogromne znaczenie w kontekście realizowanych przez Straż Graniczną wiodących zadań migracyjnych. Na terenie działania oddziału zameldowanych jest prawie 9 tys. cudzoziemców, monitorowanych jest 80 uczelni wyższych na terenie całego Śląska i Opolszczyzny i prawie 800 cudzoziemców studiujących na nich (dla porównania w Sudeckim OSG – uczelnie skupione są głównie we Wrocławiu, razem na terenie woj. dolnośląskiego są 53 uczelnie). W zakresie monitoringu zatrudnianych cudzoziemców na trenie Śląskiego OSG odnotowano złożenie

88 ponad 6 tys. oświadczeń o zamiarze powierzenia pracy, dla porównania w dolnośląskim – zdecydowaną większość we Wrocławiu – ponad 3 tys. Kierując się wieloletnim doświadczeniem, wypracowano w Raciborzu sprawny mechanizm współpracy wydziałów komendy oddziału z innymi organami i instytucjami (zarówno na szczeblu wojewódzkim, powiatowym, jak i gminnym) w sprawach dotyczących cudzoziemców. Komenda oddziału prowadzi m.in. opiniowania na wniosek wojewody, monitoring uczelni, monitoring pracodawców zatrudniających cudzoziemców. Dobrze układa się współpraca z administracją, szczególnie na poziomie wojewódzkim, w zakresie prowadzenia skomplikowanych spraw związanych z legalizacją pobytu cudzoziemców. Na bieżąco realizowane są kontakty robocze oficerów łącznikowych ds. cudzoziemców Straży Granicznej z pracownikami urzędów wojewódzkich. Lokalizacja w Raciborzu komendy przyszłego oddziału jest szczególnie istotna w kontekście zadań związanych z rozpoznawaniem i przeciwdziałaniem przestępczości pozostającej we właściwości Straży Granicznej. Położenie miasta w pobliżu aglomeracji śląskiej – obszaru ze zidentyfikowanymi centrami przestępczości, regionu, który ze względu na dogodne warunki socjalno-bytowe przyciąga dużą liczbę cudzoziemców (zarówno tych przebywających legalnie, jak i nielegalnie), a wreszcie terenu, przez który przebiegają i krzyżują się główne ciągi komunikacyjne – sprzyja skutecznej i sprawnej realizacji zadań związanych ze zwalczaniem nielegalnej migracji oraz przestępczości z udziałem cudzoziemców lub mającej charakter transgraniczny, a także ochronie międzynarodowych szlaków komunikacyjnych. Zadania te realizowane są nie tylko przez placówki ŚOSG, ale również przez wydziały komendy ŚOSG w Raciborzu. Jest to możliwe dzięki usytuowaniu komendy w bezpośredniej bliskości obszaru zagrożonego przestępczością. Takie położenie (również w odniesieniu do całego przyszłego oddziału na granicy z Czechami) sprzyja sprawnemu operowaniu siłami komendy oddziału, której działanie nie zamyka się wyłącznie na zabezpieczeniu logistycznym i czynnościach administracyjnych, ale dotyczy, i to w sposób istotny, wspierania placówek oraz samodzielnej realizacji ustawowych zadań, przede wszystkim w odniesieniu do przeciwdziałania nielegalnej migracji i przestępczości transgranicznej. Odnosząc się do sfery finansowej, lokalizacja nowej komendy w obecnej siedzibie komendy Śląskiego OSG jest również w pełni zasadna. Obiekt ten jest mniejszy i tańszy w utrzymaniu, a jednocześnie całkowicie wystarczający do potrzeb przyszłej komendy. Odnosząc się do sfery organizacyjnej, korzystniejsze jest utworzenie komendy nowego oddziału na podstawie obecnej komendy ŚOSG w Raciborzu, która kadrowo przygotowała wykwalifikowaną kadrę pracowników cywilnych, zabezpieczając zaplecze logistyczne i umożliwiając funkcjonariuszom realizowanie ustawowych zadań formacji. Ogromne znaczenie ma tu również czynnik finansowy wynikający z wysokiego ucywilnienia komendy w Raciborzu. Również podsumowując czynniki geograficzno-operacyjne, można stwierdzić, że zasadne jest pozostawienie komendy oddziału w regionie, który z punktu widzenia zagrożeń i zadań formacji na odcinku granicy z Czechami jest regionem newralgicznym. Pozostawienie komendy oddziału na uboczu, w Kotlinie Kłodzkiej, może skutkować w przyszłości nieodwracalną utratą rozpoznania w sytuacji migracyjnej i przestępczej Śląska. Natomiast zlokalizowanie komendy w Raciborzu pozwoli efektywnie operować zarówno we Wrocławiu, Opolu, jak i w całej aglomeracji śląskiej skupionej w pasie przebiegającej przez wskazane trzy województwa autostrady A4. Obecna koncepcja dostosowania Straży Granicznej do nowych zadań zakłada pozostawienie dwóch oddziałów: na granicy z Czechami i na granicy ze Słowacją. Jeżeli jednak w przyszłości na całej granicy południowej zostanie utworzony tylko jeden oddział SG, najwłaściwszą lokalizacją jego komendy będzie właśnie Śląsk, stanowiący centralnie położoną aglomerację południowej Polski, z dobrym dojazdem do Wrocławia, Opola i Krakowa. Dlatego, rozpatrując dzisiaj kwestię lokalizacji komendy oddziału na granicy z Czechami, należy myśleć perspektywicznie, uwzględniając m.in. aspekt ekonomiczny. Przedstawiając bardzo szeroko, aczkolwiek rzeczowo i racjonalnie, argumenty niezbicie przemawiające za usytuowaniem siedziby komendy nowego oddziału SG w Raciborzu, kieruję do Pana Ministra następujące pytania: 1. Czy w obliczu przedstawionej powyżej argumentacji, niezbicie przemawiającej za usytuowaniem w Raciborzu siedziby nowego oddziału SG, rozważy Pan taką możliwość? 2. W której komendzie OSG (Racibórz, Kłodzko) wystąpią większe koszty osobowe (i jakie?) przy zwalnianiu pracowników cywilnych zatrudnionych wyłącznie w komendzie oddziału? 3. Jakie zostały ustalone ramowe potrzeby w zakresie infrastruktury niezbędnej do funkcjonowania komendy oddziału przy jednoczesnym uwzględnieniu zasad prawidłowej gospodarki mieniem stanowiącym własność Skarbu Państwa w celu wyeliminowania sytuacji prowadzącej do posiadania ponadnormatywnej powierzchni substancji budynkowej i terenu, generujących powstanie zbędnych kosztów? 4. Który z oddziałów ponosi wyższe koszty utrzymania (i jakie?) komendy oddziału w zakresie utrzymania substancji budowlanej, w tym media, konserwacja, podatki i opłaty, koszty osobowe związane z utrzymaniem zasobów (wynagrodzenie pracowników obsługi)? 5. Ile procent budynków wchodzących w skład kompleksów obu komend oddziału zostało wyremontowanych i jakie będą w roku bieżącym i w najbliższych latach potrzeby finansowe w zakresie niezbędnych robót inwestycyjno-remontowych?

89 6. Jakie są wyniki analizy skutków finansowych dla budżetu państwa obu wariantów lokalizacji komendy oddziału, w tym wysokości kosztów utrzymania i możliwości uzyskania dochodu dla budżetu państwa uzyskanego w wyniku sprzedaży zbędnej dla potrzeb SG części nieruchomości? 7. Gdzie oddział Straży Granicznej na granicy z Republiką Czeską planuje skupić główny wysiłek, mając na uwadze szlaki komunikacyjne, demografię (w tym cudzoziemców), urbanizację, liczbę odprawianych osób na granicy zewnętrznej (lotniska), w kontekście realizacji ustawowych zadań? 8. Jakie konkretne kryteria (związane z ustawowymi zadaniami SG) przyjęto do wypracowania lokalizacji komendy nowego Śląskiego Oddziału Straży Granicznej? 9. Na terenie którego obecnego oddziału występują największe zagrożenia nielegalną migracją, przestępczością zorganizowaną, pospolitą? 10. Lokalizacja której komendy pozwala na najtańsze i skuteczne zarządzanie na terenie trzech województw w zakresie realizacji ustawowych zadań SG? 11. Biorąc pod uwagę szeroko rozumianą działalność administracyjną, procesową, który z oddziałów posiada dogodniejszy dostęp do urzędów wojewódzkich, sądów, prokuratur, państwowych inspekcji pracy, urzędów celnych, komend wojewódzkich Policji, ulokowanych na terenie woj. dolnośląskiego, opolskiego i śląskiego? 12. Czy prawdą jest, jak dowiedziałem się z nieoficjalnych źródeł, iż z komendy oddziału w Kłodzku, w przeciwieństwie do Raciborza, nie ma możliwość pokrycia łącznością radiową całości terenów woj. dolnośląskiego, opolskiego oraz śląskiego, czyli obszaru działania przyszłego oddziału Straży Granicznej? 13. Jaki jest obecny stan zmian organizacyjnych obu oddziałów związanych z koniecznością dostosowania podległych placówek do sprawnej i skutecznej realizacji w głębi kraju zadań wynikających z przyłączenia Polski do strefy Schengen? 14. Co jest powodem przyspieszenia działań w sprawie lokalizacji komendy nowego Śląskiego Oddziału Straży Granicznej, skoro decyzja w sprawie umiejscowienia komendy nowego Śląskiego Oddziału Straży Granicznej miała być podjęta (najprawdopodobniej) do końca 2011 r., a utworzenie nowego Śląskiego Oddziału Straży Granicznej miało nastąpić do końca 2012 r.? 15. Co stoi u podstaw planowania sieci komend oddziałów Straży Granicznej polegającego na przenoszeniu ich z dużych obszarów miejskich o istotnym znaczeniu: Szczecin, Racibórz, a pozostawianiu komend w małych miastach? Z poważaniem Poseł Henryk Siedlaczek Warszawa, dnia 10 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7867) do ministra środowiska w sprawie interpretacji przepisów dotyczących uiszczania opłat recyklingowych Szanowny Panie Ministrze! Zwracam się do Pana w sprawie dotyczącej opłat recyklingowych, bowiem – jak pokazała praktyka – przepisy dotyczące pobierania opłaty recyklingowej są nieprecyzyjne, co prowadzi w konsekwencji do skrajnie różnej ich interpretacji przez urzędników wydziałów komunikacji poszczególnych starostw powiatowych. Najprościej będzie opisać zaistniały problem na konkretnym przykładzie: mianowicie chodziło o zarejestrowanie samochodu typu camping, który dwie osoby sprowadziły z zagranicy. Jedna z nich mieszka na terenie powiatu raciborskiego, a druga na terenie powiatu wodzisławskiego. Początkowo chcieli zarejestrować samochód w Starostwie Powiatowym w Raciborzu. W wydziale komunikacji sprawdzono dokumenty, do których urzędnicy nie mieli zastrzeżeń. Nie żądano też uiszczenia opłaty recyklingowej, powołując się na przepisy ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. (Dz. U. z 2005 r., Nr 25, poz. 202) o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, ponieważ pojazd ten na podstawie dokumentów określony został jako pojazd specjalny kategorii M, zgodnie z definicją zawartą w ustawie o homologacji typu pojazdów samochodowych (zał. nr 1 do rozporządzenia ministra infrastruktury o definicji kategorii pojazdów dla potrzeb homologacji pkt 5 i 5.1.). Właściciele owego samochodu jednak zdecydowali, że zarejestrują go w Wydziale Komunikacji Starostwa Powiatowego w Wodzisławiu Śląskim. Tutaj – ku ich zdumieniu – poproszono ich o zapłacenie 500 zł opłaty recyklingowej na konto NFOŚ i dopiero wtedy zarejestrowano samochód. Chcąc wyjaśnić tę nieścisłość, poproszono przedstawiciela Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego w Wodzisławiu o wyjaśnienie, na jakiej podstawie została pobrana opłata recyklingowa od pojazdu, który zarówno w okręgowej stacji kontroli pojazdów podczas badania technicznego, jak i w raciborskim wydziale komunikacji został zakwalifikowany jako pojazd specjalny. Pracownik Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego w Raciborzu powołał się na te same przepisy zawarte w ustawie o recyklingu i homologacji, z tą jednak różnicą, że powołał się tu na przepisy zawarte w załączniku nr 1 pkt 1 ww. rozporządzenia. Powyżej przedstawiony przykład ilustruje, jak skrajnie różna jest interpretacja przepisów dotyczących uiszczania opłaty recyklingowej. Dodać przy tym należy, że nie jest to przypadek odosobniony. Stąd, w celu skonkretyzowania interpretacji niniejszych przepisów i zapobieżenia dalszym rozbieżnościom w tej kwestii, kieruję do Pana następujące pytanie i proszę o dokonanie jednolitej wykładni prawa:

90 Czy za zarejestrowany pojazd – jak w wyżej opisanym przypadku – w świetle obowiązujących, wymienionych w niniejszej interpelacji przepisów prawa, pobiera się opłatę recyklingową, czy nie? Z poważaniem Poseł Henryk Siedlaczek Warszawa, dnia 10 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7868) do ministra spraw wewnętrznych i administracji w sprawie rozważenia możliwości wprowadzenia w przyszłości jednego numeru identyfikacyjnego dla jednej osoby zamiast numerów PESEL, REGON, NIP Szanowny Panie Ministrze! Zwracam się do Pana w nietypowej, aczkolwiek dość istotnej sprawie, z którą wielokrotnie zwracali się do mnie wyborcy. Otóż obecnie każdy obywatel polski posiada obligatoryjnie kilka numerów identyfikacyjnych: PESEL, REGON, NIP, nie wspominając o innych numerach, takich jak seria i numer dowodu osobistego czy paszportu. Konieczność posługiwania się tymi identyfikatorami (zwłaszcza kiedy w przypadku niektórych druków wymagane są wszystkie te numery lub ich większość) jest co najmniej uciążliwa. Trzeba bowiem albo znać te numery na pamięć, z wykluczeniem jakiejkolwiek pomyłki, albo mieć możliwość ich odtworzenia ze stosownych dokumentów lub zapisów. Być może warto byłoby, z praktycznego punktu widzenia, zastanowić się nad możliwością wprowadzenia – na wzór amerykańskiego Social Security Number – SSN) – jednego numeru identyfikacyjnego dla jednej osoby. Numer ten byłby nadawany z chwilą urodzenia się i pełnił szeroko pojętą funkcję identyfikacyjną do momentu śmierci. Numer ten mógłby być wykorzystywany celem gromadzenia informacji o ubezpieczonych dla ustalania podstawy wymiaru składki ubezpieczeniowej oraz przysługujących świadczeń zdrowotnych oraz mógłby służyć identyfikacji podatkowej. Ponieważ zainteresowanie wyżej opisaną sprawą rośnie, kieruję do Pana Ministra następujące pytania: 1. Czy możliwe będzie w przyszłości wprowadzenie jednego numeru identyfikacyjnego dla jednej osoby zamiast numerów PESEL, REGON, NIP? 2. Jaka jest opinia Pana Ministra w tym względzie? Z poważaniem Poseł Henryk Siedlaczek Warszawa, dnia 22 stycznia 2009 r. Interpelacja (nr 7869) do ministra finansów oraz ministra spraw wewnętrznych i administracji w sprawie możliwości dofinansowania jednostek ochotniczej straży pożarnej oraz Państwowej Straży Pożarnej włączonych w sieć ratownictwa drogowego przez firmy ubezpieczeniowe Szanowny Panie Ministrze! Podczas jednego z grudniowych spotkań z mieszkańcami powiatu poznańskiego wywiązała się dyskusja dotycząca możliwości dodatkowego finansowania jednostek ochotniczej straży pożarnej włączonych w sieć ogólnopolskiego ratownictwa drogowego. Jedną z rozważanych propozycji było, aby firmy ubezpieczeniowe, które sprzedają kierowcom obowiązkowe polisy OC oraz polisy AC i NNW, przeznaczały minimalną część osiąganych dochodów z tego tytułu na dofinansowanie jednostek OSP. Jednostki ochotniczych straży pożarnych – szczególnie w gminach oddalonych od dużych miast – na miejsce wypadku drogowego przybywają najszybciej, przed pogotowiem ratunkowym, Policją czy Państwową Strażą Pożarną. W związku z tym to jednostki OSP pierwsze udzielają pomocy poszkodowanym w wypadkach i kolizjach drogowych. To od ich umiejętności oraz posiadanego specjalistycznego sprzętu zależy jakość udzielonej pomocy. Im szybciej i profesjonalniej zostanie ona udzielona, tym długotrwałe skutki dla zdrowia poszkodowanych będą mniejsze – a wydatki ubezpieczyciela się zmniejszą, bowiem największe koszty ponoszone przez firmy ubezpieczeniowe to refundacja kosztów leczenia i późniejszej rehabilitacji. Stąd w interesie ubezpieczycieli powinno być zapewnienie jak najszybszej i profesjonalnej pomocy. Obligatoryjne dofinansowanie jednostek włączonych w sieć ratownictwa drogowego w konsekwencji doprowadziłoby do zmniejszenia kosztów leczenia poszkodowanych – a co najważniejsze, poprawiłoby bezpieczeństwo użytkowników dróg i jakość pomocy udzielanej podczas wypadków drogowych. W związku z tym mam następujące pytanie: Czy możliwe jest wprowadzenie takich rozwiązań prawnych, które obligowałyby firmy ubezpieczeniowe do odprowadzenia określonej minimalnej części swojego dochodu – pozyskanej z tytułu sprzedaży polis OC, AC i NNW – w celu zakupu sprzętu i dofinansowania jednostek ochotniczej straży pożarnej i Państwowej Straży Pożarnej włączonych w sieć ratownictwa drogowego? Z poważaniem Poseł Bożena Szydłowska

Warszawa, dnia 26 stycznia 2009 r.

91 Interpelacja (nr 7870) do ministra pracy i polityki społecznej, ministra zdrowia oraz ministra finansów w sprawie propozycji uproszczenia rozliczenia składek zdrowotnych Proponowana przeze mnie zmiana obowiązujących przepisów rozliczania składek zdrowotnych przez firmy bazuje na założeniu, że wpłacane przez płatnika składki na ubezpieczenie zdrowotne nie mają wpływu na jakość świadczeń, które ubezpieczony otrzymuje. W takiej sytuacji powstaje pytanie, czy Zakład Ubezpieczeń Społecznych musi rozliczać „na bieżąco” konta wpływów składek zdrowotnych na każdego ubezpieczonego. Zmiana przepisów polegałaby na zwolnieniu płatnika z obowiązku odprowadzania do ZUS składek zdrowotnych – zgłaszano by tylko rejestrację do ubezpieczeń zdrowotnych oraz fakt wyrejestrowania z nich. Płatnik wpłacałby do urzędu skarbowego kwotę będącą sumą podatku dochodowego i składki na ubezpieczenie zdrowotne, z wyszczególnieniem tej składki. A następnie urząd skarbowy sumarycznie – w postaci kilku transz w miesiącu – przesyłałby pieniądze do NFZ. Obliczanie składek odbywać się będzie w oparciu o obowiązujące dotychczas przepisy – płatnik zobowiązany będzie prowadzić ewidencję składek, która tak jak dotychczas będzie podlegać weryfikacji przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, urząd skarbowy w czasie kontroli lub inną uprawnioną do tego instytucję. Rozwiązanie to pozwoli ograniczyć koszty prowadzenia działalności gospodarczej oraz zwolni ZUS z kosztów dodatkowej ewidencji, obsługi i rozliczenia składek zdrowotnych. Proponowane rozwiązanie jest neutralne w sensie wpływów do budżetu. W związku z tym mam następujące pytanie: Czy możliwe jest wprowadzenie takich rozwiązań prawnych, które umożliwiłyby płatnikowi odprowadzanie składek zdrowotnych wraz z podatkiem do urzędu skarbowego, który przekazywałby te środki bezpośrednio do Narodowego Funduszu Zdrowia? Z poważaniem Poseł Bożena Szydłowska Warszawa, dnia 9 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7871) do ministra infrastruktury w sprawie budowy drogi S3 w kontekście planowanych cięć budżetowych Szanowny Panie Ministrze! W ostatnich dniach media obszernie relacjonowały poszukiwanie oszczędności budżetowych przez rząd RP. Owe doniesienia wywołały wśród wielu mieszkańców zachodniej Polski, w tym szczególnie woj. lubuskiego, pewne obawy co do kontynuacji budowy drogi ekspresowej S3. Droga ekspresowa S3 jest niezwykle ważna z punktu widzenia całego regionu lubuskiego. Stworzy ona podstawy rozwoju obszarów położonych w jej sąsiedztwie, co bardzo wzmocni konkurencyjność całego regionu. Rozwiązuje ona także lokalne problemy komunikacyjne Gorzowa, Międzyrzecza, Świebodzina, Zielonej Góry czy Nowej Soli. Trudno jest przecenić znaczenie tej drogi dla całego województwa. W związku z powyższym pragnę skierować do Pana Ministra następujące pytania: — Czy w planach oszczędnościowych Ministerstwa Infrastruktury znalazła się droga S3? — Czy spodziewane są ewentualne opóźnienia w ww. inwestycji? — Jaki jest stan prac nad budową tej trasy? Z poważaniem Poseł Witold Pahl Gorzów Wielkopolski, dnia 4 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7872) do ministra pracy i polityki społecznej w sprawie wliczania zasiłku pielęgnacyjnego do dochodu dzieciom z rodzin zastępczych Szanowna Pani Minister! Zwracam się do Pani Minister z prośbą o wyeliminowanie z ustawy o pomocy społecznej zapisu krzywdzącego rodziców zastępczych dzieci, które są niepełnosprawne. Owa niesprawiedliwość polega na wypłacie takim rodzicom tylko części zasiłku pielęgnacyjnego. Zasiłek pielęgnacyjny otrzymują wszystkie niepełnosprawne dzieci. Kwota tego zasiłku wynosi 153 zł. Niestety dzieciom z rodzin zastępczych zabiera się połowę tej kwoty, gdyż z ustawy o pomocy społecznej wynika, że zasiłek ten wchodzi w skład dochodu dziecka, a art. 78 ust. 3 mówi, że: „Starosta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania rodziny zastępczej udziela tej rodzinie pomocy pieniężnej w wysokości 40% podstawy, po-

92 mniejszonej o kwotę odpowiadającą 50% dochodu tego dziecka, nie mniej jednak niż 10% podstawy.” i dalszy ust. 4: „Starosta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania rodziny zastępczej udziela tej rodzinie pomocy pieniężnej, uwzględniając: 1) wiek dziecka, 2) stan zdrowia dziecka, 3) niedostosowanie społeczne dziecka, jeżeli wykazuje ono przejawy demoralizacji w rozumieniu przepisów o postępowaniu w sprawach nieletnich – w wysokości wyższej niż określona w ust. 3, lecz nieprzekraczającej 80% podstawy, pomniejszonej o kwotę odpowiadającą 50% dochodu tego dziecka, nie mniej jednak niż 20% podstawy”. Z kwoty 153 zł zasiłku pielęgnacyjnego odbiera się połowę tej kwoty przy wypłacaniu innych świadczeń. W związku z powyższym pragnę skierować do Pani Minister następujące pytanie: Czy planowane są przez MPiPS jakiekolwiek działania, aby zmienić obecny stan prawny w tej sprawie? Z poważaniem Poseł Witold Pahl Gorzów Wielkopolski, dnia 4 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7873) do ministra pracy i polityki społecznej w sprawie zmiany przepisów ustawy Kodeks pracy dotyczących nałożenia na mikroprzedsiębiorców obowiązku przeszkolenia pracowników lub zatrudnienia osób do wykonywania czynności z zakresu ochrony przeciwpożarowej Szanowna Pani Minister! Wprowadzone za sprawą ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o zmianie ustawy Kodeks pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 223, poz. 1460) przepisy dotyczące m.in. nałożenia na pracodawców obowiązku wyznaczania pracowników do wykonywania czynności z zakresu ochrony przeciwpożarowej wywołały wiele kontrowersji. Otóż obowiązek ten łączy się de facto z odpowiednim przeszkoleniem z zakresu czynności ochrony przeciwpożarowej lub zatrudnieniem pracowników już z tego zakresu przeszkolonych, ponieważ czynności te mogą wykonywać tylko osoby o specjalnych kwalifikacjach. Przedmiotowa zmiana Kodeksu pracy, narzucona przede wszystkim koniecznością dostosowania prawa krajowego do unijnego, była konieczna, jednak forma i zakres tych zmian wydaje się być zbytnio rygorystyczna. Oczywiste jest, że pracodawcy winni wypełniać obowiązki z zakresu ochrony przeciwpożarowej, ale winni mieć także większą decyzyjność przy wyborze środków czy metod mających na celu spełnienie tychże obowiązków. Przedmiotowe zmiany negatywnie odbiją się przede wszystkim na tzw. mikroprzedsiębiorcach, czyli zgodnie z terminologią przedsiębiorcach zatrudniających do 5 pracowników. To właśnie te podmioty najbardziej odczują negatywne skutki, do których zalicza się koszty szkolenia i przestoju w pracy spowodowane skierowaniem na szkolenie czy ewentualnie związane z zatrudnieniem osoby z odpowiednimi kwalifikacjami. Mając na uwadze fakt, iż w polskiej gospodarce rynkowej to właśnie te podmioty dominują i najprawdopodobniej będą dominować w przyszłości, powstała poprzez wprowadzenie tychże rygorystycznych zapisów zapora dla działalności gospodarczej ma wymiary makroekonomiczne. Wobec twgo zwracam się do Pani Minister z interpelacją: Czy w najbliższym czasie Rada Ministrów zamierza podjąć działania mające na celu zmianę znowelizowanych przepisów Kodeksu pracy lub przepisów związanych z zakresem ochrony przeciwpożarowej, które mogłyby powstrzymać wyżej opisywane negatywne dla gospodarki rynkowej zjawiska? Z wyrazami szacunku Poseł Arkadiusz Mularczyk Nowy Sącz, dnia 1 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7874) do ministra środowiska w sprawie zmiany rozporządzenia ministra środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku dla dróg lub linii kolejowych Szanowny Panie Ministrze! W celu ochrony przed hałasem ustawodawca na mocy delegacji ustawowej zawartej w art. 113 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902, z późn. zm.) upoważnił Pana wspólnie z ministrem zdrowia do określenia dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku. Normy określające dopuszczalne poziomy hałasu dla dróg lub linii kolejowych zostały określone w załączniku do rozporządzenia ministra środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Zdaniem drogowców normy te w polskich warunkach, z uwagi na natężenie ruchu, techniczne właściwości poruszających się drogami pojazdów oraz bardzo bliską zabudowę, są w praktyce nie do spełnienia. Przy wąskim pasie drogowym, standardowo wynoszącym od 2 do 5 m długości, licząc od krawędzi jezdni, doprowadzenie do wskazanego poziomu hałasu na granicy działki drogowej, bez obudowania ciągów drogowych ekranami akustycznymi prawie na całej ich długości jest ciężkie do osiągnięcia. Budowa ekranów

93 i alternatywna wymiana okien w narażonych na nadmierny hałas budynkach jest ogromnie kosztowna. Przy ogólnie niskich nakładach finansowych na drogi wykorzystanie sporej części środków na zapewnienie rygorystycznego klimatu akustycznego może zagrozić głównemu celowi, jakim jest utrzymaniu dróg w prawidłowym stanie użyteczności. Dlatego też zdaniem drogowców niezbędne jest podniesienie dotychczas obowiązujących norm hałasowych dla dróg i linii kolejowych średnio o 10 dB. Zainteresowani podkreślają, że proponowane podwyższenie poziomu hałasu jest zgodne z założeniami programu implementacji dyrektywy 2002/49/WE w sprawie oceny i zarządzania hałasem w środowisku w celach operacyjnych Wspólnoty Europejskiej. Wobec tego wnoszę o podjęcie działań mających na celu uzgodnienie, czy proponowany wzrost norm hałasowych dla dróg lub linii kolejowych o 10 dB w stosunku do dotychczas obowiązujących nie byłby sprzeczny z normami ochrony zdrowia oraz o ewentualne ich zwiększenie do poziomu zgodnego z normami zdrowotnymi. Z poważaniem Poseł Arkadiusz Mularczyk Nowy Sącz, dnia 9 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7875) do ministra spraw wewnętrznych i administracji w sprawie bezprawnego pozbawienia należności z tytułu niewypłaconego równoważnika za remont lokalu mieszkalnego za lata 2006–2008 emerytów i rencistów służb mundurowych resortu MSWiA Na podstawie art. 192 ust 3 Regulaminu Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej (M.P. z 2002 r. Nr 23, poz. 398, z 2003 r. Nr 23, poz. 337, z 2004 r. Nr 12, poz. 182, z 2005 r. Nr 16, poz. 263, Nr 42, poz. 556, Nr 66, poz. 912 i Nr 76, poz. 1062, z 2006 r. Nr 15, poz. 194 oraz z 2007 r. Nr 23, poz. 253) kieruję do pana Grzegorza Schetyny, ministra spraw wewnętrznych i administracji, interpelację w sprawie bezprawnego pozbawienia należności z tytułu niewypłaconego równoważnika za remont lokalu mieszkalnego za lata 2006–2008 emerytów i rencistów służb mundurowych resortu ministra spraw wewnętrznych i administracji. Od 1 stycznia 2006 r. w województwie opolskim wstrzymano wypłatę równoważnika za remont mieszkania wszystkim emerytom i rencistom resortu ministra spraw wewnętrznych i administracji rozporządzeniem z dnia 28 grudnia 2005 r., w którym jako uzasadnienie podano między innymi, że uzyskane w ten sposób środki finansowe zostaną przekazane sierotom i wdowom po poległych i zmarłych w służbie policjantów. Jest oczywiste, że ww. argument miał wyłącznie charakter medialny, gdyż w woj. opolskim nie znaleziono osób, które otrzymywałyby taką pomoc. Podjęcie ww. decyzji przez ministerstwo spraw wewnętrznych i administracji w rozporządzeniu z dnia 28 grudnia 2005 r. było niezgodne z prawem, co potwierdza wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego nr sygn. akt: I OSK 953/07 z dnia 18 czerwca 2008 r. – patrz w załączeniu*). Jest to wyrok oddalający kasację wnioskowaną przez śląskiego komendanta wojewódzkiego Policji w Katowicach w sprawie powództwa byłego funkcjonariusza Policji z Będzina pana M. B., uznając tym samym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach; czyli wniesiona skarga p. M. B. była słuszna. Obecnie trwa akcja składania oświadczeń i żądań wypłat wraz z odsetkami za lata 2006–2008. W najbliższym czasie dojdzie więc do licznych procesów sądowych przez NSA i sądami cywilnymi, wskutek czego doprowadzi to do zawalenia sądów niepotrzebną pracą, gdyż istota przedmiotowej sprawy już została rozstrzygnięta. Reasumując, wnioskuję do Pana Ministra o uchylenie rozporzędzenia ministra spraw wewnętrznych i administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. (Dz. U. Nr 266, poz. 2246) z jednoczesnym wypłaceniem należności z ww. tytułu wraz z odsetkami za lata 2006– –2008. Pozostaje tu zadać podstawowe pytanie: Dlaczego Pan Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie uchylił tego niefortunnego rozporządzenia? Oczekuję merytorycznej i wyczerpującej odpowiedzi na piśmie. Z poważaniem Poseł Jan Religa Warszawa, dnia 30 stycznia 2009 r. Interpelacja (nr 7876) do prezesa Rady Ministrów w sprawie działań podjętych przez Radę Ministrów na rzecz obrony istniejących miejsc pracy w sytuacji zaistniałego kryzysu gospodarczego Na podstawie art. 192 ust 3 Regulaminu Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej (M.P. z 2002 r. Nr 23, poz. 398, z 2003 r. Nr 23, poz. 337, z 2004 r. Nr 12, poz. 182, z 2005 r. Nr 16, poz. 263, Nr 42, poz. 556, Nr 66, *) Załącznik – w aktach Sekretariatu Posiedzeń Sejmu.

94 poz. 912 i Nr 76, poz. 1062, z 2006 r. Nr 15, poz. 194 oraz z 2007 r. Nr 23, poz. 253) kieruję do Pana interpelację w sprawie działań podjętych przez Radę Ministrów w zakresie ochrony istniejących miejsc pracy w obliczu kryzysu ekonomicznego, jaki dotyka gospodarkę naszego kraju. W związku z powyższym proszę Pana Prezesa Rady Ministrów o odpowiedź na następujące pytania: 1. Jakie działania podjęto celem uruchomienia realnego wsparcia dla zakładów i przedsiębiorstw ułatwiające im przetrwanie kryzysu, np. poprzez czasowe odłożenie lub zawieszenie powinności podatkowych? 2. Czy utworzono jakąkolwiek ścieżkę legislacyjną dla projektów ustaw i uregulowań prawnych niezbędnych do ograniczenia skutków kryzysu? 3. Jaki jest poziom wykorzystania środków unijnych w zakresie wchodzącym w obszar przeciwdziałania skutkom kryzysu? 4. Czy Rada Ministrów przewiduje wprowadzenie, a jeżeli tak, to jakich, programów mających na celu utrzymanie obecnego poziomu zatrudnienia? Z poważaniem Poseł Jan Religa Warszawa, dnia 9 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7877) do ministra gospodarki w sprawie poziomu zmian taryf cen ciepła zatwierdzonych przez prezesa Urzędu Regulacji Energetyki Szanowny Panie Premierze! Urząd Regulacji Energetyki zatwierdził nowe, obowiązujące od 1 stycznia 2009 r. taryfy dla ciepła. Na przykładzie taryfy przygotowanej (narzuconej) dla Spółdzielni Mieszkaniowej „ROW” w Wodzisławiu Śląskim przez Państwowe Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej w Jastrzębiu Zdroju chciałbym poruszyć problem poziomu wprowadzonych podwyżek cen ciepła. Taryfy, o których mowa, wzrosły w stosunku do 2008 r. o 22,26% – opłata stała oraz o 18,10% – opłata zmienna. Podwyżki na takim poziomie w powiązaniu ze wzrostami cen pozostałych mediów i towarów konsumpcyjnych doprowadzą do utraty płynności finansowej wiele gospodarstw domowych w naszym mieście i na całym Górnym Śląsku. Podobna sytuacja może niestety występować w innych częściach kraju. Od 2005 r. opłata stała, będąca istotną składową taryfy ciepła, wzrosła o 79,46%, co stanowi wzrost niewspółmierny w stosunku do wzrostu w tym okresie dochodów budżetów domowych mieszkańców Wodzisławia Śląskiego czy wzrostu innych wskaźników gospodarczych. Narzucone przez Urząd Regulacji Energetyki nowe taryfy dla ciepła poprzez radykalne podniesienie poziomu szczególnie opłaty stałej, ale i zmiennej, burzą budowaną latami przez spółdzielnie mieszkaniowe koncepcję racjonalnego użytkowania energii cieplnej oraz są elementem niezachęcającym do oszczędności (znaczące podniesienie opłaty stałej powoduje, że cena jednostkowa zużytego ciepła maleje przy większym jej zużyciu, co, jak już wskazałem, nie zachęca do oszczędnego gospodarowania energią cieplną). Wobec powyższego oszczędności uzyskane w procesie termomodernizacji skutkujące zmniejszeniem poboru ciepła są niwelowane podwyżką opłat. Spadek odbioru przedsiębiorstwo ciepłownicze uwzględnia w kalkulacji ceny ciepła. Forsowanie wygórowanych cen należy uznać za przejaw błędnej strategii, nie wspominając o możliwych negatywnych implikacjach takiego stanu rzeczy z punktu widzenia prawa ochrony konkurencji. Mieszkańcy budynków wielorodzinnych często nie mają żadnej alternatywy co do wyboru dostawcy ciepła i co za tym idzie, poziomu kosztów ogrzewania. Niedopuszczalne jest przenoszenie przez przedsiębiorstwa ciepłownicze wszystkich swoich problemów na odbiorców. Skutki takich działań mogą być rujnujące zarówno dla gospodarstw domowych, jak i przedsiębiorstw. Szczegółowa analiza sytuacji gospodarczej kraju podlegającej w ostatnim czasie dynamicznym zmianom potwierdza konieczność ograniczenia poziomu cen energii cieplnej do przedziału społecznie i rynkowo akceptowalnego. Mając świadomość konieczności przeprowadzenia regulacji cen wynikającej ze zmian czynników niezależnych od przedsiębiorstw ciepłowniczych zwracam się o ponowne przeanalizowanie poziomu i struktury cen przedstawionych w nowych, zatwierdzonych przez URE taryfach za dostawę energii cieplnej. Na telewizyjnej konferencji prasowej w dniu 27.01.2009 r. premier Donald Tusk w obliczu zagrożeń niesionych przez ogólnoświatowy kryzys gospodarczy zadeklarował szeroką ochronę gospodarstw domowych przed wzrostem cen szeroko rozumianej energii. Żywię przekonanie, iż nie były to czcze obietnice, a ich realizacja zaowocuje postulowaną wcześniej weryfikacją przedstawionych przez Urząd Regulacji Energetyki taryf dla ciepła. W związku z powyższym kieruję do Pana Ministra pytanie: Czy przewiduje Pan podjęcie działań zmierzających do obniżenia proponowanych cen w zatwierdzonych przez prezesa URE taryfach za dostawę energii cieplnej? Jakie ewentualnie inne działania zamierza Pan podjąć? Z wyrazami szacunku Poseł Adam Gawęda Warszawa, dnia 9 lutego 2009 r.

95 Interpelacja (nr 7878) do ministra zdrowia w sprawie wykazu leków refundowanych określonych w rozporządzeniu ministra zdrowia z dnia 9 lipca 2008 r. w sprawie wykazu leków podstawowych i uzupełniających oraz wysokości odpłatności za leki uzupełniające Rozporządzenie ministra zdrowia z dnia 9 lipca 2008 r. w sprawie wykazu leków podstawowych i uzupełniających oraz wysokości odpłatności za leki uzupełniające w dotychczasowym kształcie nie rozwiązuje wielu problemów związanych z refundacją leków stosowanych w leczeniu chorób przewlekłych, a w szczególności leków ratujących zdrowie i życie obywateli. Wobec powyższego konieczna i przez społeczeństwo oczekiwana wydaje się zmiana rozporządzenia ministra zdrowia z dnia 9 lipca 2008 r. w sprawie wykazu leków podstawowych i uzupełniających oraz wysokości odpłatności za leki uzupełniające. Zgodnie z posiadanymi informacjami w Polsce około 2,5 mln ludzi choruje na cukrzycę. Od dłuższego czasu głośno mówi się o absurdach w polskiej służbie zdrowia, że taniej jest cukrzykowi amputować stopę niż go leczyć środkami refundowanymi. Czy zgodnie z Pani zapowiedzią nie czas zmienić te niedobre praktyki, dokonując właściwych zmian w obowiązującym rozporządzeniu, co w efekcie finalnym nie tylko będzie tańszym, ale przede wszystkim lepszym dla pacjentów rozwiązaniem? Brak dostępu do nowoczesnego leczenia skutkuje u chorych wieloma powikłaniami, m.in. znacznie zwiększa ryzyko zawału serca i udaru mózgu, przyczynia się do powstawania zespołu stopy cukrzycowej, często prowadzącego do amputacji kończyn. Dostępna na rynku jest insulina o nazwie lantus, której zalety są powszechnie znane. Od momentu pojawienia się pierwszego analogu długo działającego przeprowadzono wiele badań mających na celu porównanie skutków tej terapii z już istniejącymi. Badania wykazały liczne korzyści płynące z ich zastosowania w leczeniu chorych na cukrzycę. Możliwość podawania leku tylko jeden raz na dobę w zdecydowany sposób poprawiła jakość życia pacjentów w porównaniu do terapii ze zwykłą insuliną. Tymczasem na liście leków refundowanych żadnego nowego leku nie znajdujemy. W związku z powyższym kierujemy do Pani Minister pytania: Czy uwzględniając przedstawione okoliczności, widzi Pani możliwość wprowadzenia na listę leków refundowanych insuliny o nazwie lantus? W jakim ewentualnie terminie nastąpi uzupełnienie tej listy o ten i inne z pewnością ważne leki? Z wyrazami szacunku Poseł Adam Gawęda oraz grupa posłów Warszawa, dnia 11 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7879) do ministra sprawiedliwości w sprawie możliwości ujednolicenia orzeczeń sądowych Stan faktyczny: W ostatnim czasie wydziały pracy sądów powszechnych rozpoznają, zajmują się i orzekają w sprawach związanych ze świadczeniami socjalnymi, które dotyczą pracowników dużych zakładów pracy, w tym przede wszystkim górników. Chodzi m.in. o świadczenia socjalne przewidziane przepisami ustawy restrukturyzacyjnej oraz ustawy o dostosowaniu górnictwa węgla kamiennego do funkcjonowania w warunkach gospodarki rynkowej oraz szczególnych uprawnieniach i zadaniach gmin górniczych, takie jak np. ekwiwalent pieniężny, który jest obliczany jako wynagrodzenie za urlop wypoczynkowy na potrzeby ustalenia wysokości świadczenia socjalnego i zasiłku socjalnego, oraz rozumienie takiej definicji w stosunku do obowiązku odprowadzenia składek na ubezpieczenie emerytalne, rentowe oraz chorobowe. I tu właśnie znajduje się przedmiot sporu. Wszak najczęściej przez pracodawcę przepisy interpretowane są tak, że należne świadczenie musi być pomniejszane o składki, i takie działanie podejmuje potem pracodawca. Uprawnieni pracownicy z kolei podnoszą, że z ustawy nie wynika norma powinnościowa uzasadniająca taką interpretację i działanie pracodawcy w efekcie pomniejszające obliczony ekwiwalent. Wskazują jednocześnie na przepisy ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, która zawiera podmiotowe zwolnienie urlopowanych górników z obowiązku uiszczania składki. W wyniku braku spójności w interpretowaniu powyższych przepisów sprawy te są kierowane do sądów powszechnych. Ogłaszane orzeczenia nie są jednak jednolite, raz podtrzymując zasadność interpretacji powoda (uprawnieni pracownicy), a innym przyznając słuszność pozwanemu (pracodawca). Z moich informacji wynika, że Sąd Najwyższy nie zajął stanowiska w tej sprawie. Pytanie: W oparciu o powyższe, czy Pan Minister przewiduje możliwość dokonania działań mających na celu jednolitą interpretację przywołanych

96 wyżej przepisów oraz czy ministerstwo planuje podejmować działania zmierzające do ujednolicenia orzecznictwa, nie tylko w tej sprawie, ale w wymiarze generalnym? Z wyrazami szacunku Posłowie Tadeusz Arkit i Witold Kochan Warszawa, dnia 10 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7880) do ministra spraw wewnętrznych i administracji w sprawie wynagrodzenia pracowników samorządowych Stan faktyczny: Przygotowywany przez Radę Ministrów projekt rozporządzenia w sprawie wynagrodzenia pracowników samorządowych przewiduje tabelę minimalnych miesięcznych kwot wynagrodzenia zasadniczego dla urzędów, starostw powiatowych, urzędów marszałkowskich oraz tabelę minimalnych miesięcznych kwot wynagrodzenia zasadniczego dla jednostek organizacyjnych jednostek samorządu terytorialnego. Należy zaznaczyć, iż status pracowników urzędów jest taki sam jak pracowników jednostek, bowiem w jednym i drugim przypadku są to pracownicy samorządowi. Ustawa o pracownikach samorządowych nakłada jednakowe obowiązki na ww. pracowników: takie same zasady podczas naboru, oceny pracowników, obowiązek składania oświadczeń o prowadzeniu działalności gospodarczej, jak i odbywania służby przygotowawczej. Praca np. sprzątaczki czy dozorcy w urzędzie nie różni się od pracy sprzątaczki czy dozorcy w szkole. Zróżnicowanie tabel natomiast może rodzić konflikty, zwłaszcza w niewielkich miastach czy gminach, na co wskazują dotychczasowe doświadczenia osób pracujących w tych podmiotach. Pytanie: Mając powyższe na uwadze, pragniemy zapytać Pana Ministra o stanowisko w tej sprawie oraz o to, czy dokonywanie takiego rozróżnienia nie przyniesie konfliktów, o których wspominają samorządowcy. Z wyrazami szacunku Posłowie Tadeusz Arkit i Witold Kochan Warszawa, dnia 10 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7881) do ministra środowiska w sprawie problemów polskiej gospodarki odpadami komunalnymi i konieczności przeprowadzenia zmiany w obecnie funkcjonującym systemie Szanowny Panie Ministrze! Zwracam się do Pana Ministra z interpelacją dotyczącą problemów polskiej gospodarki odpadami komunalnymi, zbliżającymi się terminami wprowadzenia unijnych zasad dotyczących tej gospodarki oraz różnicy zdań na ten temat w resortach. Postępująca degradacja środowiska naturalnego oraz efekt cieplarniany ziemi stały się ważnym aspektem kreowania polityki w wielu krajach w Europie, w tym także u nas. Na szczęście świadomość ochrony środowiska naturalnego staje się coraz to bardziej powszechna i budzi coraz to większe zainteresowanie społeczeństwa. Z roku na rok przybywa ludzi, którzy świadomie chcą dbać o środowisko naturalne oraz próbują coś w tym kierunku robić. Pierwszym krokiem, którym podejmują, jest decyzja o segregowaniu odpadków z gospodarstw domowych. Niestety mino tego, iż od wielu lat dużo się na ten temat mówi, w dalszym ciągu w wielu miastach i gminach nie ma kontenerów, które pozwalałyby segregować śmieci, mimo tego iż opłata za ich wywóz z roku na rok rośnie (budząc sprzeciw wielu obywateli). Pewnie nie byłby to problem, gdyby za wzrostem opłat szły odpowiednie warunki służące podniesieniu efektywności selektywnej zbiórki odpadów domowych. Niestety wspólnoty mieszkaniowe twierdzą, że nie stać ich na umieszczenie na każdym osiedlu odpowiednich kontenerów pozwalających segregować śmieci a gminy według obecne funkcjonujących przepisów mimo tego, iż są odpowiedzialne za gospodarkę odpadami, tak naprawdę mają tylko możliwość zlecenia tej usługi prywatnej firmie transportowej. A te w zależności od kwoty, jaką otrzymują od gmin, albo ustawiają kontenery do segregowania odpadów albo nie, wywożąc je jednocześnie na składowiska, które nie spełniają żadnych wymogów prawno-technicznych postawionych przez Unię. W praktyce wygląda to tak, że duży procent odpadów jest wyrzucany bez wcześniejszego sortowania, a co z tym się wiąże, również bez możliwości odzysku. W konsekwencji nasz kraj w porównaniu z innymi krajami członkowskimi w dalszym ciągu ma zbyt mały poziom odzyskiwania i unieszkodliwiania odpadów komunalnych. Tak panujący system daleko odbiega od zapisów dyrektywy ramowej Unii Europejskiej. Mimo iż dyrektywa ta ma już ponad 30 lat, w dalszym ciągu jest podstawowym aktem prawnym Unii, który wyznacza

97 kierunki postępowania z odpadami w krajach członkowskich. Jedne z najważniejszych zapisów dyrektywy mówią o konieczności stworzenia zintegrowanego systemu do usuwania odpadów oraz wskazują na konieczność wyznaczenia kompetentnej władzy odpowiedzialnej za wprowadzenie w życie postanowień niniejszej dyrektywy. Niestety w Polsce część kompetencji w zakresie gospodarki odpadami leży po stronie ministerstwa środowiska, a część po stronie ministerstwa infrastruktury, co znaczenie utrudnia sprawę w tym zakresie. Ważnym zapisem w dyrektywie jest również art. 15, który mówi, że koszty usuwania odpadów muszą być ponoszone zgodnie z zasadą „zanieczyszczający płaci”. Zasada ta sprawdza się w wielu krajach członkowskich. Niestety w Polsce wedle obowiązujących przepisów zasadę tę mogą wprowadzić gminy jedynie poprzez przeprowadzenie referendum. W przypadku jego niepowodzenia nasze organy administracyjne praktycznie nie mają żadnej mocy prawnej, aby wprowadzić zasady dyrektywy w życie. W ostateczności taka sytuacja prawna nie pozwala na skuteczne funkcjonowanie gmin w zakresie gospodarki odpadami komunalnymi. Jest to tym bardziej niepokojące, gdyż zbliżają się terminy, w których gminy będą musiały wykazać się odpowiednim poziomem odzyskiwania i unieszkodliwiania odpadów. Panie Ministrze! Mój niepokój budzi także różnica zdań na ten temat między resortami środowiska a infrastruktury. Podczas jednego z wywiadów prasowych (z grudnia 2008 r.) uznał Pan za konieczne przeprowadzenie kompleksowych zmian w tej kwestii, a jeden z przedstawicieli resortu infrastruktury stwierdził, że nie widzi takiej potrzeby. Przyznam, że taka rozbieżność stanowisk w tak ważnej kwestii jest niepokojąca. W związku z powyższym w celu uporządkowania i usprawnienia systemu gospodarki odpadami komunalnymi oraz uniknięcia kar finansowych, które mogą być nałożone na nasz kraj za nierealizację akcesyjnych zobowiązań, uważam za niezbędne wprowadzenie zintegrowanego systemu, który pozwoliłby samorządom lokalnym sprawnie zarządzać gospodarką odpadami komunalnymi. Panie Ministrze: — Czy ministerstwo podjęło już jakieś decyzje dotyczące wprowadzenia kompleksowych zmian w systemie gospodarki odpadami komunalnymi? — Czy resort środowiska i infrastruktury znajdą wspólne stanowisko w tej kwestii? — Czy uda nam się uniknąć kar za niedotrzymanie zobowiązań podpisanych w 2001 r.? Z poważaniem Poseł Roman Kaczor Oława, dnia 11 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7882) do ministra finansów w sprawie deficytu budżetowego Szanowny Panie Ministrze! Z doniesień prasowych wynika, że wydatki, na które w grudniu poszczególnym ministerstwom zabrakło pieniędzy z budżetu państwa, zostaną przerzucone do budżetu tegorocznego. Może to jednak skutkować poważnymi konsekwencjami w jego realizacji. Szacunkowe wykonanie budżetu w zeszłym roku wskazuje, iż deficyt budżetowy wyniósł 24,59 mld zł wobec ok. 27 mld planowanego deficytu. Ten zrealizowany deficyt nie uwzględnia jednak pieniędzy, których w grudniu zabrakło na wydatki poszczególnym resortom. Przeniesiono je bowiem do budżetu tegorocznego. Problemem tegorocznego budżetu są nie tylko zobowiązania pozostałe z zeszłego roku, ale przede wszystkim bardzo optymistyczna, uwzględniona w budżecie państwa prognoza wzrostu gospodarczego. Już raz rząd zdecydował się na obniżenie prognozy wzrostu PKB. Zmniejszono ją do 3,7%, wobec 2%, które przewiduje Komisja Europejska. W związku z powyższym pytam Pana Ministra: 1. Jaka jest rzeczywista wielkość niezrealizowanych zobowiązań poszczególnych ministerstw? 2. W jaki sposób zaległości płatnicze z roku 2008 przełożą się na realizację budżetu w roku 2009? Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 21 stycznia 2009 r. Interpelacja (nr 7883) do ministra gospodarki w sprawie handlu wewnętrznego, szczególnie o zasięgu lokalnym i prowadzonego obwoźnie, obciążania tejże metody prowadzenia działalności gospodarczej i dochodów z niej uzyskiwanych podatkami i opłatami lokalnymi Szanowny Panie Premierze! Sprawa, o której wspominam, należy do obszaru zainteresowania i właściwości urzędującego ministra gospodarki, toteż kieruję ją do Pana Premiera. Jeden z wyborców pochodzący z obszarów wiejskich, będący jednocześnie działaczem samorządowym, przedstawił mi interesującą problematykę dotyczącą prowadzenia przez niektóre podmioty działalności gospodarczej w zakresie handlu obwoźnego, twierdząc, że podmioty takie naruszają częstokroć prawo, nie płacąc

98 żadnych podatków ani nie ponosząc opłat na rzecz gmin, na obszarze których osiągają dochody. Przykładowo wskazuje się na opłatę targową, która jest częstokroć znaczącym dochodem własnym jednostki samorządu terytorialnego. Takie podmioty nie wnoszą także innych opłat do lokalnej kasy, a wiadomo, że normalnie funkcjonujący w jednym miejscu (np. w sklepie) przedsiębiorca zobligowany jest do płacenia podatku dochodowego od osób fizycznych (także w formach zryczałtowanych, np. w formie karty podatkowej), uiszczania opłat za wynajem lokali, opłat targowych, podatku od nieruchomości i wielu innych. Przedstawiający tę problematykę samorządowiec zwrócił uwagę na nieuczciwą konkurencję, zagrażającą innym podmiotom gospodarczym spełniającym normy techniczne czy sanitarne, które zlokalizowane są na stałe w jednym miejscu i ponoszą wszelkiego rodzaju koszty i obciążenia typowe dla prowadzących działalność gospodarczą. Tego typu praktyki mogłyby być ograniczane koniecznością uzyskiwania przez te podmioty koncesji lub zezwolenia od wójta gminy, na obszarze której chciałyby one handlować. Pytam zatem uprzejmie Pana Premiera: — W jaki sposób uregulowana jest problematyka handlu obwoźnego, jeśli chodzi o warunki techniczne czy sanitarne jego prowadzenia? — W jaki sposób uregulowane jest obciążanie podmiotów prowadzących taką działalność gospodarczą daninami publicznymi i jak egzekwowane jest w praktyce uiszczanie tego typu opłat i podatków? — Ile procent podmiotów prowadzących działalność gospodarczą w zakresie handlu obwoźnego czyni to w sposób niezgodny z przepisami sanitarnymi, technicznymi czy podatkowymi? — Czy obecna sytuacja i skala występujących naruszeń prawa przez niektóre podmioty prowadzące działalność gospodarczą w zakresie handlu obwoźnego nie zagrażają podmiotom usytuowanym, nazwijmy to, stacjonarnie, naruszając zasady gospodarki rynkowej, swobody konkurencji, sprawiedliwości, równego traktowania przedsiębiorców lub inne? — Czy możliwe i zasadne byłoby ograniczanie możliwości funkcjonowania podmiotów prowadzących handel obwoźny poprzez nałożenie na takie podmioty obowiązku uzyskiwania jakichś pozwoleń lub koncesji? Z wyrazami szacunku Poseł Krzysztof Lipiec Warszawa, dnia 10 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7884) do ministra rolnictwa i rozwoju wsi w sprawie problemów w produkcji owoców miękkich, a w szczególności borówki wysokiej Na podstawie art. 191–192 Regulaminu Sejmu przedkładam interpelację do pana Marka Sawickiego, ministra rolnictwa i rozwoju wsi w sprawie problemów w produkcji owoców miękkich, a w szczególności borówki wysokiej. Szanowny Panie Ministrze! Produkcja owoców miękkich w Polsce stanowi znaczną część produkcji sadowniczej. W uprawie niektórych gatunków, np. truskawek i malin, Polska jest potentatem od lat. W innych, np. borówka wysoka, prawdopodobnie w przyszłym roku będzie na drugim miejscu w świecie zaraz po Stanach Zjednoczonych. Mamy w Polsce doskonale zarządzane i doinwestowane przedsiębiorstwa rolne produkujące z wymogami certyfikatów czy produkcji ekologicznej wysokiej jakości zdrową żywność. Aby uprawa borówki była opłacalna i konkurencyjna, muszą być stosowane odpowiednie środki ochrony roślin. O ich rejestrację od ponad roku zabiegają plantatorzy. Bez rejestracji środka ochrony roślin na daną uprawę niemożliwe jest zgodnie z prawem jego używanie przez plantatora. To powoduje osłabienie konkurencyjności owoców, gdyż polski produkt jest gorszej jakości niż na przykład niemiecki czy francuski, gdzie plantatorzy mają do wyboru całą gamę środków, za pomocą których mogą walczyć z chorobami i szkodnikami. Borówka to stosunkowo nowy owoc na naszym rynku i jej popularność wśród konsumentów należy zawdzięczać wspaniałym wartościom odżywczym i działalności popularyzatorskiej samych producentów. Jednak bez wsparcia finansowego państwa w kampanię promocyjną tego owocu polski producent nie zaistnieje na rynkach Unii Europejskiej. W związku z powyższym pytam Pana Ministra: 1. Czy możliwa jest zmiana art. 49 ustawy o ochronie roślin z dnia 18 grudnia 2003 r., by umożliwić bezpośrednie stosowanie w Polsce tych środków, które zostały zarejestrowane w UE? 2. Czy w budżecie państwa przewidziane są środki na wspomaganie rozwoju rynku owoców przez finansowanie lub współfinansowanie kampanii promocyjnych? Z poważaniem Poseł Mariusz Grad Tomaszów Lubelski, dnia 11 lutego 2009 r.

99 Interpelacja (nr 7885) do ministra edukacji narodowej w sprawie opłaty stałej płaconej przez rodziców dzieci sześcioletnich uczęszczających do przedszkoli publicznych Szanowna Pani Minister! Na podstawie obwieszczenia marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 19 listopada 2004 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o systemie oświaty w art. 6 czytamy, iż przedszkolem publicznym jest przedszkole, które prowadzi bezpłatne nauczanie i wychowanie w zakresie co najmniej podstawy programowej wychowania przedszkolnego. W kilku miastach pobieranie przez gminy tzw. opłaty stałej za korzystanie z przedszkoli zostało uznane za niezgodne z prawem. We Wrocławiu Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił uchwałę, która zezwalała na pobieranie co miesiąc około 150 zł od jednego dziecka wpisanego do przedszkola. W związku z powyższym pytam Panią Minister: Czy zasadne jest pobieranie całości opłaty za 9-godzinny pobyt w przedszkolu dzieci sześcioletnich, jeżeli 5-godzinny pobyt sześciolatków jest całkowicie bezpłatny? Z poważaniem Poseł Mariusz Grad Tomaszów Lubelski, dnia 11 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7886) do ministra infrastruktury w sprawie restrukturyzacji p.p.u.p. Poczta Polska Szanowny Panie Ministrze! Niedawno w mediach przedstawiono informację o planowanych na najbliższy czas redukcjach zatrudnienia w Poczcie Polskiej. W dobie kryzysu takie zamiary nie budzą zdumienia, jednak zaskakuje sposób, w jaki kierownictwo Poczty Polskiej zamiar ten chce zrealizować. Oto ponad półtora tysiąca pracowników z grupy tzw. administracji wskazano do redukcji z poziomu najwyższego kierownictwa Poczty Polskiej. Stanowiska pracy, a zatem i zatrudnionych na tych miejscach pracowników z całkiem małych miejscowości, wymieniono szczegółowo w materiałach opracowywanych przez centralnie powołany zespół. Podejmowanie decyzji pomijających lokalne uwarunkowania, pomijających potrzeby jednostek, indywidualne cechy pracowników, opinię o przydatności zawodowej konkretnych osób oraz zwyczajnie prawo decyzji kierownika jednostki. Zwracam się do Pana Ministra z następującymi pytaniami: 1. Czy właściwe jest dokonywanie redukcji zatrudnienia metodą ręcznego sterowania, wskazując z poziomu najwyższego szczebla zarządzania Poczty Polskiej konkretnych stanowisk pracy przeznaczonych do likwidacji? 2. Czy przygotowane naprędce projekty odchudzenia administracji powinny na tym etapie dotyczyć kluczowych biznesowo obszarów przedsiębiorstwa, czy też winny ograniczyć się do zbiurokratyzowanych pionów tzw. wspomagania? 3. Czy na kilka miesięcy przed planowaną komercjalizacją Poczty Polskiej uzasadnionym jest dokonywanie zmian w organizacji kluczowego pionu poczty, bez jasnej koncepcji zmian w dłuższym horyzoncie czasowym? 4. Czy Ministerstwo Infrastruktury ma bieżącą informację o zamiarach kierownictwa Poczty Polskiej w zakresie zmian w organizacji oraz zna koncepcję kierownictwa w zakresie podstawowych zasad funkcjonowania skomercjalizowanej Poczty Polskiej? 5. Czy Ministerstwo Infrastruktury posiada wiedzę, jak dotychczasowe zmiany Poczty Polskiej, wdrażane od 2005 r. do dziś, wpłynęły na efektywność decyzji w przedsiębiorstwie, poziom zaspokojenia społecznych potrzeb, a także dobro samej firmy? Z poważaniem Poseł Mariusz Grad Tomaszów Lubelski, dnia 11 lutego 2009 r.

Interpelacja (nr 7887) do ministra infrastruktury w sprawie zmian przepisów dla rowerzystów Szanowny Panie Ministrze! W kierowanym przez Pana resorcie pracuje specjalny zespół, który ma przygotować poprawki i zmiany w przepisach dla rowerzystów. Główny ich cel to bezpieczniejsza jazda i bardziej precyzyjne przepisy. Ministerstwo zamierza to osiągnąć przez wprowadzenie obowiązku jazdy w kasku i wyposażenia rowerów w elementy odblaskowe. W zespole przygotowującym nowe przepisy pracują także przedstawiciele Komendy Głównej Policji oraz Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad. W przepisach poświęconych rowerzystom pojawić się mają nowe definicje, np. ścieżki rowerowej – jasno określona będzie ich szerokość, przebieg, granica z

100 innymi drogami. Uregulowane zostaną na nowo relacje między rowerzystami a kierowcami i pieszymi (kwestie pierwszeństwa na drogach). W związku z powyższym zwracam się do Pana Ministra z następującym pytaniem: Na jakim etapie są przygotowania zmierzające do zmian przepisów dla rowerzystów? Pozostaję z szacunkiem Poseł Jan Kamiński Warszawa, dnia 12 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7888) do ministra rolnictwa i rozwoju wsi w sprawie spadku cen płodów rolnych Szanowny Panie Ministrze! Wielokrotnie zwracali się do mnie rolnicy z prośbą o interwencję w sprawie sytuacji na rynku żywca i mleka. Od kilku miesięcy możemy obserwować złą sytuację na rynku żywca i mleka i tym samym sytuację rolników polegającą na całkowitej nieopłacalności chowu trzody chlewnej, bydła oraz produkcji mleka. Zaniepokojenie budzi przede wszystkim fakt, że ceny, jakie producenci otrzymują za odstawiane na punkty skupu produkty rolne, są cały czas na bardzo niskim poziomie, w wielu wypadkach zamiast rosnąć, spadają, podczas gdy ceny gotowych wyrobów cały czas rosną. Obecne ceny rynkowe produktów rolnych odbiegają w sposób znaczny od kosztów, jakie podczas produkcji muszą ponieść rolnicy. Oferowana na rynku cena skupu w żaden sposób nie pokrywa kosztów produkcji. Taka niska cena produktów rolnych proponowana w województwie podlaskim nie wynika z nadmiaru na rynku, ale jest skutkiem braku instrumentów regulujących obszar tej produkcji. Powoduje to coraz gorszą sytuację materialną rolników i uniemożliwia im nie tylko inwestowanie w swoje gospodarstwa, ale także coraz częściej normalną egzystencję. Dochody rolników spadają, a większość gospodarstw utraciła zdolność samofinansowania swojego rozwoju. Wzrastający niepokój rolników budzi byt ich rodzin i niepewna przyszłość warsztatów pracy. W związku z powyższym zwracam się do Pana Ministra z następującym pytaniem: Jakie zamierza Pan podjąć działania, które spowodują powstrzymanie spadku cen płodów rolnych? Pozostaję z szacunkiem Poseł Jan Kamiński Warszawa, dnia 12 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7889) do ministra edukacji narodowej w sprawie zagrożenia dotyczącego wstrzymania realizacji programów stypendialnych dla uczniów Szanowna Pani Minister! W związku ze spowodowanymi kryzysem oszczędnościami czynionymi przez rząd, kierowany przez Panią resort zdecydował o zablokowaniu pieniędzy na pomoc materialną dla uczniów. Wstrzymanie rządowych pieniędzy na stypendia to zła wiadomość nie tylko dla uczniów, ale też samorządów. W ustawie oświatowej jest bowiem zapis określający, że pomoc materialna przysługuje każdemu uprawnionemu do niej uczniowi. Może ona pochodzić ze środków przeznaczonych na ten cel w budżecie państwa lub budżecie właściwej jednostki samorządu terytorialnego. Skutek tego będzie taki, że wstrzymane zostaną stypendia, które miały być wypłacone w nowym roku szkolnym. W związku z powyższym zwracam się do Pani minister z następującymi pytaniami. 1. Gdzie resort edukacji zamierza szukać źródeł finansowania pomocy dla uczniów? 2. Jakie programy stypendialne dla uczniów zostaną wstrzymane? Z poważaniem Poseł Jan Kamiński Warszawa, dnia 12 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7890) do ministra spraw wewnętrznych i administracji w sprawie reformy emerytalnej funkcjonariuszy służb mundurowych Szanowny Panie Ministrze! Projekt reformy emerytalnej dla funkcjonariuszy służb mundurowych przygotowany przez Pański resort zakłada znacznie późniejsze przechodzenie funkcjonariuszy na emerytury. Gdyby ustawa weszła w życie od 1 stycznia 2010 r., musieliby oni pracować o dziesięć lat dłużej, by zyskać prawo do emerytury, czyli zamiast 15 aż 25 lat. Pełne świadczenie (w wysokości 80% średniego uposażenia z ostatnich trzech lat) przysługiwałoby im dopiero po ukończeniu 55 lat. Mogliby przejść na taką emeryturę także wcześniej, ale ciągle pod warunkiem wypracowania 25 lat służby. Wówczas świadczenie wyniesie tylko 65% podstawy (średniego uposażenia z ostatnich trzech lat), powiększonej o 3% za

101 każdy rok służby ponad 25 lat (podstawa nie może być wyższa niż 75%). W policji, gdzie pracuje ponad 100 tys. funkcjonariuszy, prawie połowa ma już wypracowane prawo do emerytury. W związku z powyższym zwracam się do Pana Ministra z następującymi pytaniami: 1. Jakie jest ekonomiczne uzasadnienie zmian proponowanych przez Pański resort? 2. Czy przygotowując projekt reformy emerytalnej dla funkcjonariuszy służb mundurowych, Pański resort przeprowadził konsultacje ze wszystkimi związkami zawodowymi policjantów? Pozostaję z szacunkiem Poseł Jan Kamiński Warszawa, dnia 12 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7891) do ministra spraw zagranicznych w sprawie ułatwień w ruchu wizowym pomiędzy Polską a Białorusią Szanowny Panie Ministrze! Dla wielu biur podróży i obiektów hotelowych turyści z Białorusi przed wejściem Polski do strefy Schengen stanowili poważny procent ich obrotu. Dotyczyło to szczególnie okresu letniego oraz świąteczno-noworocznego, kiedy na wypoczynek do Polski przyjeżdżały tysiące turystów z Białorusi. Polska od zawsze była bardzo popularnym kierunkiem wyjazdów turystycznych obywateli Białorusi. Widoczny spadek zainteresowania wyjazdami do Polski nastąpił w kurortach górskich w okresie świąteczno-noworocznym w roku 2007. Pierwszy raz od wielu lat na narty przyjechało bardzo niewielu turystów z Białorusi, Rosji i Ukrainy. Część rezerwacji była odwoływana w ostatniej chwili, gdyż wiele biur turystycznych nie uzyskało dla swoich klientów polskich wiz. Spadek przyjazdów turystycznych do Polski wyniósł ok. 70% po wejściu Polski do strefy Schengen. Straciły na tym biura podróży, restauracje, hotele, przewoźnicy autokarowi itp. Okres zastoju i marazmu trwał do lipca 2008 r. Następnie nastąpiła znaczna poprawa współpracy Wydziału Konsularnego Ambasady Polskiej w Mińsku z białoruskimi biurami podróży, a polskie biura podróży i obiekty hotelarskie zaczęły ponownie otrzymywać zamówienia od białoruskich kontrahentów. Natomiast, jak informują przewoźnicy i przedsiębiorcy działający w branży turystycznej, współpraca polskich placówek dyplomatycznych w Grodnie z miejscowymi biurami podróży wygląda źle. Procedury związane z uzyskaniem wiz turystycznych do Polski są dla Białorusinów niezwykle skomplikowane i czasochłonne. Brak jest możliwości złożenia wniosku wizowego podczas pierwszej wizyty w Konsulacie RP, gdyż najpierw zainteresowany otrzyma tylko specjalny „numerek”, na którym widnieje data złożenia dokumentów wizowych. Cała procedura wizowa jest czasochłonna i wynosi bardzo często 6 tygodni. Taka sytuacja skutecznie zniechęca do planowania wyjazdów turystycznych do Polski. Dodatkowym problemem jest zanik młodzieżowej turystyki przyjazdowej do Polski. Wynika to ze znacznej podwyżki ceny wizy Schengen, która obecnie wynosi do 60 euro. W związku z powyższym zwracam się do Pana Ministra z następującymi pytaniami: 1. Czy istnieje możliwość wprowadzenia zniżek cenowych dla dzieci i młodzieży? 2. Jakie ułatwienia w otrzymywaniu polskich wiz na Białorusi zamierza wprowadzić kierowany przez Pana resort? 3. Jak zamierza pan usprawnić pracę konsulatów na Białorusi z biurami podróży wysyłającymi turystów do Polski? Pozostaję z szacunkiem Poseł Jan Kamiński Warszawa, dnia 12 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7892) do ministra spraw zagranicznych w sprawie działań służb imigracyjnych Stanów Zjednoczonych Ameryki wobec Polaków Szanowny Panie Ministrze! Wielokrotnie zdarza się, iż służby imigracyjne Stanów Zjednoczonych nie unikają proceduralnego zakuwania w kajdanki nielegalnych polskich imigrantów, a także legalnie przybyłych do USA Polaków. Po interwencji rzecznika praw obywatelskich w grudniu 2008 r. spadła liczba brutalnych incydentów na nowojorskich lotniskach z udziałem Polaków. Jednakże pomimo odczuwalnej różnicy w traktowaniu rodaków przylatujących do USA nadal zdarzają się przypadki odmówienia im pobytu w USA. W związku z powyższym zwracam się do Pana Ministra z następującym pytaniem: Jakie podjął Pan działania w sprawie zaprzestania złego traktowania polskich obywateli przez amerykańskie służby imigracyjne? Pozostaję z szacunkiem Poseł Jan Kamiński Warszawa, dnia 12 lutego 2009 r.

102 Interpelacja (nr 7893) do ministra nauki i szkolnictwa wyższego w sprawie proponowanych zmian w ustawie Prawo o szkolnictwie wyższym Szanowna Pani Minister! W przedstawionych przez Panią założeniach do ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym znalazły się pomysły na zmianę polityki kadrowej na uczelniach, np. obowiązek publicznego ogłaszania ofert pracy dla wykładowców i przeprowadzania konkursów oraz możliwość przechodzenia w stan spoczynku emerytowanych profesorów. W założeniach nowelizacji zaplanowano, że w instytutach, katedrach i zakładach nie będzie mógł powstać stosunek podległości służbowej między małżonkami oraz osobami pozostającymi ze sobą w stosunku pokrewieństwa do II stopnia włącznie lub powinowactwa pierwszego stopnia oraz stosunku przysposobienia, opieki lub kurateli. W związku z powyższym zwracam się do Pani Minister z następującymi pytaniami: 1. Na jakim etapie są przygotowania dotyczące zmian w przepisach prawnych o szkolnictwie wyższym? 2. Czy proponowane przez Panią regulacje dotyczące stosunku służbowego między spokrewnionymi między sobą osobami będą dotyczyć tylko nowo zatrudnianych pracowników? Pozostaję z szacunkiem Poseł Jan Kamiński Warszawa, dnia 12 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7894) do ministra środowiska w sprawie problemu wysuszania bagien biebrzańskich Szanowny Panie Ministrze! Nadbiebrzańskie bagna, największe torfowiska naszej części Europy, zarastają chwastami. Zjawisko może doprowadzić do ich wyschnięcia i jeśli człowiek szybko nie pomoże naturze, to siedliska mogą stracić dziesiątki gatunków chronionych ptaków i roślin. Z roku na rok coraz mniej pojawia się roślin typowych dla torfowisk: chronionych turzyc bagiennych czy lipienników Loesela. Wprawdzie gatunki bagiennych roślin mało kto zna i potrafi rozpoznać, niemniej ich strata ma bardzo duże konsekwencje. Wraz z ich zanikaniem zmienia się bowiem cały nadbierzański ekosystem. Torfowiska dają schronienie aż 180 gatunkom ptaków, w tym zagrożonym wyginięciem wodniczkom, krwawodziobom czy kulikom. Zwierzętom pozbawionym naturalnego dla nich środowiska bagiennego trudniej założyć gniazda i odchować młode. Świetnym dowodem są na to orliki grubodziobe, które z powodu zmniejszania się ich siedlisk łączą się w pary z liczniejszymi orlikami krzykliwymi, co niechybnie prowadzi do zagłady gatunku. Proces zarastania i wysychania może przerwać jedynie koszenie torfowisk. To jednak zadanie niezwykle trudne z powodu ogromu terenu. Do wykoszenia jest ok. 20 tys. ha, na których nie można używać ciężkiego sprzętu. Pracownikom parku udaje się kosić jedynie 2–3 tys. rocznie. W związku z powyższym zwracam się do Pana Ministra z następującym pytaniem: Jakie zamierza podjąć działania kierowany przez Pana resort, aby zapobiec wysuszeniu mokradeł Biebrzy? Pozostaję z szacunkiem Poseł Jan Kamiński Warszawa, dnia 12 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7895) do ministra skarbu państwa w sprawie wyprzedaży majątku Skarbu Państwa Szanowny Panie Ministrze! 11 lutego br. był Pan uprzejmy przedstawić nowy plan prywatyzacji spółek Skarbu Państwa. Proszę o przesłanie mi przedmiotowego planu. W ubiegłym roku na moją prośbę (interpelacja nr SPS-023-5647/08 z dnia 28 października 2008 r.) przedstawił Pan „Plan prywatyzacji na lata 2008–2011”, który przyjęła Rada Ministrów w dniu 22 kwietnia 2008 r. W związku z powyższym bardzo proszę Pana Ministra o odpowiedź na następujące pytania: 1. Czy nowy plan prywatyzacji jest dokumentem przyjętym przez Radę Ministrów i obowiązującym? 2. W jakim celu następuje przyspieszenie prywatyzacji spółek Skarbu Państwa? 3. Czy Ministerstwo Skarbu Państwa dokonało analizy SWOT tego przedsięwzięcia, mając na uwadze trwający obecnie kryzys gospodarczy? Jeżeli tak, to będę wdzięczny za możliwość zapoznania się z tym. 4. Jakie są zamierzenia w kwestii przeznaczenia przychodów ze sprzedaży majątku? 5. Czy majątek przeznaczony do sprzedaży został wyceniony i jaka jest wartość poszczególnych spółek?

103 6. Jakie procedury przyjęło ministerstwo do sprzedaży majątku Skarbu Państwa? Z wyrazami szacunku Poseł Krzysztof Putra Warszawa, dnia 12 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7896) do ministra spraw wewnętrznych i administracji w sprawie wsparcia i rozwoju systemu pożarnictwa w Polsce Problematyka bezpieczeństwa ma zawsze szczególne znaczenie dla obywateli. Tak też należy traktować system bezpieczeństwa pożarniczego w Polsce. Nie da się też przecenić roli formacji zawodowej, czyli Państwowej Straży Pożarnej (PSP), ani też formacji ochotniczych skupionych w ochotniczych strażach pożarnych (OSP). Oba te rodzaje formacji zasługują i otrzymują wsparcie z budżetu państwa. W miastach z natury rzeczy coraz większe znaczenie w PSP ma nie tylko doskonalenie zawodowe, ale konieczność wyposażenia w nowoczesny sprzęt. Te uzasadnione potrzeby wiążą się z znaczącymi nakładami finansowymi. W gminach, na wsiach, także niezbędna jest modernizacja i zakupy nowego sprzętu gaśniczego. Jednakże warto zwrócić uwagę, że OSP odgrywają dużą rolę w życiu publicznym lokalnych społeczności. W trosce o pozyskanie bardziej kompetentnych informacji uprzejmie Pana Ministra zapytuję: 1. Na jakie podstawie prawnej funkcjonuje w Polsce system ratownictwa pożarniczego (PSP, OSP)? 2. Jak przedstawia się stan ilościowy i organizacyjny Państwowej Straży Pożarnej w naszym kraju? Jakie zmiany i tendencje zaszły w tym zakresie w ostatnich 5 latach? 3. Jak przedstawia się stan ilościowy i organizacyjny ochotniczych straży pożarnych w naszym kraju? Jakie zmiany w tym zakresie wystąpiły w ostatnich 5 latach? 4. W jakim stopniu postępuje modernizacja PSP? Jakich znaczących zakupów inwestycyjnych dokonano w ostatnich 5 latach? 5. Jakie wsparcie finansowe z budżetu państwa otrzymały OSP w ostatnich 5 latach? 6. Jak przedstawiają się perspektywiczne plany rozwoju systemu pożarnictwa w naszym kraju? 7. Na jakie realne wsparcie finansowe mogą liczyć PSP i OSP w bieżącym niełatwym roku budżetowym 2009? Z poważaniem Warszawa, dnia 12 lutego 2009 r. Poseł Jan Kulas Interpelacja (nr 7897) do ministra rolnictwa i rozwoju wsi w sprawie konieczności podjęcia działań mających na celu zahamowanie spadków cen mleka oraz doprowadzenie do przywrócenia opłacalności jego produkcji Szanowny Panie Ministrze! Z obawą przyjmuję kolejne liczne sygnały płynące od rolników z regionu północno-wschodniego naszego kraju o kolejnych obniżkach cen mleka. Aktualny poziom cen nie gwarantuje już zwrotu kosztów produkcji hodowcom bydła mlecznego. Niezbędne jest więc pilne podjęcie działań rządu, które zahamują spadki cen mleka i przywrócą rolnikom opłacalność jego produkcji. Przetwórstwo mleka w Polsce odgrywa niezwykle ważną rolę w aktywizacji gospodarki naszego kraju. Zarówno mleko, jak i wyroby mleczne zaliczane są do składników stanowiących podstawę piramidy żywienia człowieka. Dlatego też działania mające wpływ na zahamowanie spadków cen mleka są niezbędne i pilne. Od początku 2008 r. dało się zauważyć wyraźną tendencję spadku cen mleka. W miesiącu czerwcu 2008 r. cena wynosiła średnio około złotówki, co więcej, na skutek suszy nastąpił spadek poziomu skupu mleka. W kolejnych miesiącach cena systematycznie malała, a najniższe jej wartości zanotowano w województwie warmińsko-mazurskim. W takiej sytuacji, gdzie cena skupu mleka zbliża się do granicy opłacalności, wskazana jest decyzja ministra rolnictwa o zachowaniu systemu kwotowania produkcji mleka po roku 2014. Zapewne poprawi to opłacalność produkcji i uspokoi nastroje na rynku. Ważnym problemem, dotychczas nierozwiązanym, jest znaczna różnica w cenie między litrem wyprodukowanego a ceną tej samej ilości mleka sprzedawanego w sklepie. Poważny kryzys dotyczy całej branży mleczarskiej i coraz większego grona producentów mleka. Panie Ministrze! Czy, a jeżeli tak, to kiedy i jakie podejmie Pan działania, które zahamują spadki cen mleka, co jest niezbędne, aby przywrócić opłacalność produkcji mlecznej i poprawić sytuację w całej branży mleczarskiej? Czy, a jeżeli tak, to kiedy, rząd zamierza podjąć decyzję o pozostawieniu systemu kwotowania produkcji mleka po 2014 r.? Z poważaniem Poseł Jerzy Gosiewski Warszawa, dnia 11 lutego 2009 r.

104 Interpelacja (nr 7898) do ministra gospodarki w sprawie wprowadzenia regulacji prawnych dotyczących dopuszczalności na rynku polskim produktów posiadających atest UE Ostatnimi czasy dotarły do mnie dość liczne sygnały o kłopotach i utrudnieniach, które generuje dla polskich przedsiębiorców i użytkowników konieczność uzyskania polskiego atestu dla każdego rozpowszechnianego w Polsce produktu, nawet dla produktów posiadających już atest UE. Na przykład problem taki zgłosiła do mnie grupa użytkowników produktów amerykańskiej firmy Forever Living Products, dystrybuującej na rynku polskim kosmetyki i preparaty profilaktyczne na bazie aloesu i produktów pszczelich. Kwestia dotyczy dostępności na rynku polskim części produktów tej firmy. Mimo iż wszystkie produkty wymienionej firmy posiadają atest UE, część z nich z powodu braku lub utraty polskiego atestu nie może być sprzedawana w Polsce. Jak twierdzą użytkownicy, szereg produktów różnych firm, posiadających atest UE, a nieposiadających atestu polskiego, jest sprowadzanych do Polski indywidualnie z Czech lub Niemiec, gdzie istnieją rozwiązania prawne uznające automatycznie ważność atestów UE bez konieczności potwierdzenia ich atestem państwowym. W tej sytuacji podatek od produktów przywożonych indywidualnie przez polskich obywateli zasila budżet innych państw. Wydaje się logiczny postulat przyjęcia podobnego mechanizmu automatycznego uznawania atestów UE na terenie Polski jako kraju członkowskiego Unii Europejskiej. W związku z powyższym proszę odpowiedź na następujące pytania: 1. Jakie przesłanki powodują, że na rynku polskim produkty z ważnym atestem UE muszą podlegać dodatkowemu postępowaniu atestacyjnemu? 2. Czy Ministerstwo Gospodarki planuje wprowadzenie regulacji prawnych umożliwiających uznawanie atestów Unii Europejskiej za wystarczające przy dopuszczaniu produktów importowanych na rynek polski? Z poważaniem Poseł Jan Kaźmierczak Gliwice, dnia 5 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7899) do ministra finansów w sprawie gier hazardowych w Polsce Szanowny Panie Ministrze! Hazard to pojęcie, którym określane są wszystkie gry, w których o wygranej decyduje przypadek. To tylko jedna z definicji. Mówi się, że liczba grających wzrasta z roku na rok. Spowodowane jest to m.in. chęcią szybkiego zysku oraz umilenia sobie wolnego czasu. Jest również traktowany jako sposób na nudę lub po prostu przemawia do nas żyłka hazardzisty. Dzisiaj, aby oddać się tej rozrywce, nie trzeba wychodzić z domu. W czasach niesamowitego rozwoju Internetu najbardziej popularne stają się gry hazardowe online, mimo że są nielegalne. W dowolnej chwili, jeśli tylko mamy dostęp do sieci, możemy zakosztować hazardu. Niebezpieczeństwo tej formy jest takie, że korzystają z niej również dzieci i młodzież. W naszym kraju można zaobserwować bardzo szybki rozwój hazardu. Powstają większe lub mniejsze punkty, gdzie można pograć. A skoro powstają, to znaczy że jest zapotrzebowanie społeczne. Nie należy jednak zapominać również o negatywnych skutkach hazardu, a głównie o uzależnieniu takim samym jak w przypadku każdego innego nałogu. Ludzie przestają panować nad tym, ile czasu i pieniędzy poświęcają na gry. Odsuwają się od rodziny i przyjaciół. Często wydają w kasynie ostatnie pieniądze, zapożyczają się i to niekoniecznie w banku. Sami twierdzą jednak, że jest to dla nich tylko rozrywka, jeśli zechcą, są w stanie zaprzestać grania. Dla właścicieli salonów gier to jest świetny interes, przynosi bowiem gigantyczne dochody. Mówi się o obrotach w granicach 8,51) –11 mld zł2) rocznie. Przeczytałem również, że Ministerstwo Finansów przygotowało kolejną nowelizację ustawy o grach hazardowych3). Bardzo proszę Pana Ministra o odpowiedź na następujące pytania: 1. Jakie są kierunki nowelizacji ustawy o grach hazardowych, a w szczególności czy przewidziane jest finansowanie leczenia hazardzistów i profilaktyka antyhazardowa (podobnie jak w przypadku leczenia alkoholizmu – 1% podatku akcyzowego)? 2. Jakie są wpływy do budżetu państwa za ostatnie trzy lata (2006, 2007, 2008 r.) od gier hazardowych? 3. Jakie są wpływy do budżetu państwa za ostatnie trzy lata (2006, 2007, 2008 r.) z podatków od gier hazardowych? Z wyrazami szacunku Poseł Krzysztof Putra

Warszawa, dnia 12 lutego 2009 r.
19 stycznia 2009 „Polacy wolą hazard niż wódkę” – www.dziennik.pl 29 stycznia 2009 r. „Hazard po polsku” – www.narkotyki.pl 3) 19 stycznia 2009 „Polacy wolą hazard niż wódkę” – www.dziennik.pl
1) 2)

105 Interpelacja (nr 7900) do ministra rolnictwa i rozwoju wsi w sprawie sytuacji Gospodarstwa Szklarniowego „Leonów” sp. z o.o. w Niemcach, zagrożonego likwidacją Szanowny Panie Ministrze! O zapóźnieniu cywilizacyjnym i gospodarczym województw wchodzących w skład tzw. ściany wschodniej mówi się od dawna. Z ostatnich danych wynika, że Lubelszczyzna, najbiedniejsze województwo w Polsce, należy obecnie (po przyjęciu do UE Rumunii i Bułgarii w 2007 r.) do najbiedniejszych regionów Unii Europejskiej. Województwo lubelskie pod względem PKB 11 miejsce od końca wśród 271 regionów Unii. Z mapy gospodarczej województwa zniknęły duże zakłady przemysłowe, a średnie i małe nieustannie borykają się z różnego rodzaju barierami, przede wszystkim administracyjnymi, wynikającymi z braku spójnej polityki państwa dla tego obszaru naszego kraju. Przed upadkiem nie mogą się uchronić nawet te zakłady pracy, które zgodnie z rolniczym charakterem województwa lubelskiego zajmują się produkcją warzyw i owoców. Do przywołania powyższych informacji skłonił mnie przypadek Gospodarstwa Szklarniowego „Leonów” sp. z o.o. w Niemcach (gmina Niemce, woj. lubelskie), który to zakład produkcyjny, dostarczający na rynek warzywa i owoce, od kilkudziesięciu lat zupełnie dobrze sobie radził, osiągając zadowalające wyniki ekonomiczne, również w warunkach gospodarki wolnorynkowej. Obecnie „Leonowowi” grozi upadłość ze względu na negatywne stanowisko Agencji Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy w Lublinie w kwestii rozwiązania problemów, przed jakimi stanął ten zakład. Zakład w Leonowie powstał w 1972 r. jako Państwowe Przedsiębiorstwo Szklarniowe. W 1992 r. przedsiębiorstwo to ulega likwidacji i na jego miejsce Agencja Własności Rolnej Skarbu Państwa tworzy Gospodarstwo Szklarniowe Skarbu Państwa „Leonów”, którym administruje przedstawiciel AWRSP. W 2000 r. AWRSP postawiła załodze zakładu w Leonowie warunek – albo zostanie utworzona spółka pracownicza, która wydzierżawi szklarnie, albo zakład pójdzie na przetarg. Blisko 300-osobowa załoga zakładu, w którym pracę znalazło kilka pokoleń mieszkańców gminy, dla których zakład ten był i jest jedynym źródłem utrzymania, podjęło decyzję o zawiązaniu spółki pracowniczej, by w ten sposób ratować swój zakład, swoje miejsca pracy. Wielu pracowników na wykupienie udziałów zmuszonych było zaciągnąć pożyczkę lub kredyt. Do dnia dzisiejszego nie odzyskali włożonych wkładów, bo spółka wypracowane zyski zatrzymywała na dalszy rozwój zakładu. Mimo ogromnej determinacji załogi, poniesionych przez spółkę nakładów inwestycyjnych, przed zakładem w Leonowie pojawiło się widmo likwidacji. Problem polega na tym, że spółka pracownicza Gospodarstwo Szklarniowe „Leonów” prowadzi swą działalność gospodarczą na gruncie należącym do Agencji Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy w Lublinie i chciałaby grunt ten wykupić, aby móc rozwinąć działalność gospodarczą, do czego niezbędne są nowe inwestycje, m.in. wybudowanie nowoczesnych obiektów szklarniowych, kotłowni oraz przyłącza gazowego. Po zmiennych stanowiskach lubelskiego oddziału ANR spółka otrzymała ostateczną odpowiedź z dnia 8 maja 2008 r., że dzierżawione grunty nie są do sprzedaży, a ich przeznaczenie uległo zmianie. W planach ANR dzierżawione przez spółkę grunty mają zostać przekształcone z rolniczych na przemysłowe. Mówi się, że grunty dzierżawione przez leonowski zakład zostaną w bliżej nieokreślonej przyszłości włączone do mającej powstać mieleckiej podstrefy ekonomicznej W tej sytuacji dla Gospodarstwa Szklarniowego „Leonów” nie ma miejsca, pozostaje pytanie: Co dalej z zakładem, co dalej z pracownikami i czy rzeczywiście powstanie podstrefy ekonomicznej musi oznaczać likwidację zakładu? Planom ANR sprzeciwia się gospodarz terenu, czyli wójt gminy Niemce. Jego zdaniem najlepszym rozwiązaniem byłoby wydzielenie z ogólnego obszaru dzierżawionych gruntów odpowiedniej części z przeznaczeniem dla Gospodarstwa Szklarniowego „Leonów”, a resztę oddać do dyspozycji ANR. Wszystko zależy więc od stanowiska lubelskiego oddziału ANR, który jak do tej pory nie uwzględniał w swych decyzjach żywotnych interesów leonowskiego zakładu. Jeśli tak będzie dalej, gospodarstwo szklarniowe sp. z o.o. w Niemcach może zakończyć swą działalność w październiku bieżącego roku. Pracę straci wówczas ponad 200 osób, z których aż 90% to pracownicy zatrudnieni od początku istnienia zakładu. Zdecydowana większość załogi to osoby w wieku 50–55 lat, dla których znalezienie nowego zatrudnienia w dzisiejszych realiach społeczno-gospodarczych jest właściwie niemożliwe. Pracownicy zakładu w Leonowie w przeważającej większości są mieszkańcami miejscowości Niemce, liczącej 3674 mieszkańców, czyli stanowią blisko 30% ogółu mieszkańców. Na terenie gminy Niemce, jak również na terenie gmin sąsiednich nie ma przedsiębiorstw o charakterze ogrodniczym, nie ma także innych zakładów, które mogłyby zatrudnić zwolnionych pracowników. Należy dodać, że likwidacji uległby zakład, który dzięki wieloletniej pracy i wyrzeczeniom całej załogi pomnożył swój majątek, osiągnął wysoką pozycję na rynku owocowo-warzywnym, zyskał uznanie konsumentów, dla których logo „Leonów” oznacza najwyższą jakość. Biorąc powyższe pod uwagę, kieruję do Pana Ministra interpelację poselską z prośbą o odpowiedź na pytania: — Czy ministerstwo rolnictwa nie uważa za konieczne podjęcie interwencji w powyższej sprawie? — Czy zdaniem resortu rolnictwa podległa mu Agencja Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy

106 w Lublinie prawidłowo wypełnia swe zadania w zakresie gospodarczego przeznaczenia będących w jej dyspozycji gruntów dzierżawionych przez Gospodarstwo Szklarniowe „Leonów”? — Jaki jest faktycznie plan ANR w stosunku do gruntów dzierżawionych przez spółkę pracowniczą Gospodarstwo Szklarniowe „Leonów”? — Czy zgodnie z wnioskami spółki pracowniczej Gospodarstwo Szklarniowe „Leonów” oraz stanowiskiem wójta gminy Niemce możliwe jest wydzielenie części gruntu z przeznaczeniem dla tego zakładu pracy? — Kiedy i w jaki sposób omawiany problem zostanie rozwiązany? Z szacunkiem Poseł Izabella Sierakowska Lublin, dnia 12 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7901) do ministra edukacji narodowej w sprawie problemów szkolnych dzieci emigrantów wracających do kraju Szanowna Pani Minister! Jak donoszą media, pogarszająca się sytuacja ekonomiczno-gospodarcza w Europie może wpłynąć na masowy powrót osób przebywających na emigracji zarobkowej. Wraz z rodzicami powracać będą dzieci, które edukację rozpoczęły lub kontynuowały poza krajem. Poziom kształcenia osiągnięty przez uczniów na danym etapie edukacji często jest niższy niż obowiązujący w Polsce. Zdarza się, że młodsze dzieci, które powróciły do polskich szkół, mają problemy nie tylko z częścią merytoryczną materiału, ale wręcz z posługiwaniem się językiem polskim. Jak wskazują szacunkowe dane Departamentu Migracji w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej, w najbliższych latach do Polski może wrócić ok. pół miliona emigrantów, więc problem dotyczyć będzie znacznej liczby obywateli. W związku z powyższym zwracam się do Pani Minister z prośbą o odpowiedź na następujące pytania: 1. Czy wyżej opisany problem jest znany ministerstwu? 2. Jakie dotychczas działania podjął resort edukacji w ww. sprawie? 3. Jakie są plany ministerstwa dotyczące rozwiązania tego problemu? Z wyrazami szacunku Poseł Zbigniew Matuszczak Chełm, dnia 10 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7902) do ministra gospodarki w sprawie pogorszenia się jakości paliw ciekłych na stacjach benzynowych Szanowny Panie Ministrze! W 2008 r. Inspekcja Handlowa kilkakrotnie dokonała kontroli prawie wszystkich rodzajów paliw dostępnych na rynku: benzyny, oleju napędowego, gazu LPG, oraz sprawdziła jakość biopaliwa. Rezultaty kontroli są niepokojące. Dane wskazują, że paliwa niespełniające norm sprzedaje się aż w 8% stacji. Jest to dwa razy więcej, niż wykazała kontrola przeprowadzona w 2007 r. Obowiązująca ustawa o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw przewiduje sankcje za obrót paliwem złej jakości – grzywnę w wysokości do 1 mln zł lub karę pozbawienia wolności. Kompetencje do zakazania sprzedaży paliwa tym przedsiębiorcom, którzy naruszają warunki koncesji, posiada prezes Urzędu Regulacji Energetyki. W wyniku kontroli Inspekcja Handlowa skierowała do prokuratur 158 zawiadomień o podejrzeniu popełnienia przestępstwa. Obecnie wszczęto postępowania w 115 przypadkach: do sądów skierowano 7 aktów oskarżenia, 27 spraw umorzono, między innymi z powodu tzw. znikomej szkodliwości czynu. Przeprowadzona kontrola wskazuje, że przedsiębiorcy podrabiający paliwo czują się bezkarni i nie boją się kar za obrót paliwem wątpliwej jakości. W związku z powyższym zwracam się do Pana Ministra z prośbą o odpowiedź na następujące pytania: 1. Czy Ministerstwo Gospodarki zapoznało się z wynikami kontroli przeprowadzonej przez Inspekcję Handlową? 2. Czy Urząd Regulacji Energetyki korzystał z przysługującej mu możliwości cofnięcia koncesji na obrót paliwami w przypadku wykrycia przestępstwa i czy czynił to po wynikach kontroli w 2008 r., a jeżeli tak, to w ilu przypadkach? Z wyrazami szacunku Poseł Zbigniew Matuszczak Chełm, dnia 10 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7903) do ministra zdrowia w sprawie zaprzestania finansowania przeszczepów przez Ministerstwo Zdrowia Szanowna Pani Minister! W ramach szukania oszczędności w resortach w związku z kryzysem fi-

107 nansowym z budżetu Ministerstwa Zdrowia odjęto m.in. 52 mln zł na tzw. procedury wysokospecjalistyczne. Dotychczas zabiegi te były finansowane przez Ministerstwo Zdrowia, obecnie mają być przejęte przez NFZ. Powyższy pomysł wzbudził niepokój wśród transplantologów i pacjentów. Istnieje obawa, że pomimo zapewnień Pani Minister rozwiązanie to wpłynie negatywnie na ilość wykonywanych zabiegów, gdyż kryzys zmniejszy również przychody NFZ. W związku z powyższym zwracam się do Pani Minister z prośbą o odpowiedź na następujące pytania: 1. O ile zmniejszą się, według szacunków Ministerstwa Zdrowia, wpływy z tytułu opłacanych składek zdrowotnych w 2009 r. w stosunku do przyjętego planu finansowego NFZ na rok bieżący? 2. Czy mniejsze środki na opiekę zdrowotną wywołane kryzysem gospodarczym zapewnią pełną realizację wstępnie zaplanowanych procedur medycznych wysokospecjalistycznych? Z wyrazami szacunku Poseł Zbigniew Matuszczak Chełm, dnia 10 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7904) do ministra środowiska w sprawie złoża węgla brunatnego „Rogóźno” Szanowny Panie Ministrze! Z uwagi na trwające w resorcie środowiska prace nad ustawą Prawo geologiczne i górnicze oraz Prawo ochrony środowiska zwracam się do Pana Ministra z prośbą o udzielenie odpowiedzi na pytania: — Czy nadal wydawana decyzja środowiskowa wójta, burmistrza lub prezydenta miasta będzie podstawą do podejmowania decyzji przez ministra o wydaniu zgody na wydobycie węgla brunatnego? — Czy z jednej strony dostrzegając potrzebę zapewnienia Polsce produkcji energii przy jednoczesnych nasilających się protestach społecznych i ekologicznych przeciwko otwieraniu nowych odkrywek, jak to ma miejsce np. w rejonie Rogóźna, rząd zamierza zaprzestać rozpoznawania nowych złóż węgla brunatnego? — Jakie złoża są już rozpoznawane? – i proszę o podanie wielkości zasobów. — Jakimi nowymi terenami ministerstwo jest zainteresowane? Problematyka ta jest mi szczególnie bliska z uwagi na fakt, iż sam jestem mieszkańcem gminy Zgierz, na której terenie znajduje się złoże węgla brunatnego. W ostatnim czasie uczestniczyłem w kilku spotkaniach dotyczących planów otworzenia kopalni odkrywkowej na terenie Rogóźna, co pozwoliło mi na dokładne zapoznanie się z obawami mieszkańców. Z poważaniem Zgierz, dnia 6 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7905) do ministra rolnictwa i rozwoju wsi w sprawie działań Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi ukierunkowanych na zabezpieczenie interesu producentów wiśni oraz zmian w prawie umożliwiających prowadzenie na małą skalę w gospodarstwach rolnych przetwórstwa roślinnego bez konieczności rejestrowania działalności gospodarczej w tym zakresie Szanowny Panie Ministrze! Producenci wiśni w naszym kraju od kilku lat nie mają perspektyw na opłacalną produkcję tych owoców. Od dłuższego czasu cena skupu wiśni na naszym rynku kształtuje się na poziomie dużo niższym od kosztów produkcji. Tym samym wzrasta wśród rolników frustracja i ogólne przygnębienie sytuacją, która nie zapewnia dochodowości ich gospodarstw. Należy w tym miejscu wskazać, iż w roku 2008 cena skupu 1 kg wiśni kształtowała się na poziomie ok. 70–80 gr, podczas gdy minimalne dochody mogłyby być osiągnięte przez rolników przy cenie na poziomie 1,79–1,80 zł za 1 kg. Tym samym wyraźnie widać z tej kalkulacji, jak duży jest rozdźwięk pomiędzy oferowaną ceną a ceną pokrywającą koszty produkcji z niewielkim zyskiem dla producentów. Podkreślenia wymaga fakt, iż ceny skupu tych owoców za rządów PiS-u kształtowały się na dużo wyższym poziomie, tj. ok. 1,46 zł. Jeżeli w roku 2009 utrzyma się tendencja niskich cen na rynku skupu wiśni, to wielu producentów tych owoców zbankrutuje. W sąsiednich Niemczech cena skupu wiśni za 1 kg wynosiła ok. 0,45–0,55 euro w roku 2008, co oznacza, iż była ona wyższa trzykrotnie od ceny oferowanej przez polskich właścicieli skupów tych owoców. Dramatyczna sytuacja, jaka ma miejsce na rynku wiśni w ostatnich latach, doprowadziła do tego, że sadownicy należący do Związku Sadowników RP nawoływali w ubiegłym roku do zaniechania zrywania wiśni z drzew, w sytuacji gdy koszt zbioru był równy cenie otrzymywanej przez producentów. W woj. świętokrzyskim jest wielu rolników, których gospodarstwa specjalizują się w produkcji wiśni. Od cen skupu tych owoców zależy ich byt. Dotyczy to na pewno kilkudziesięciu tysięcy rolników, łącznie z ich rodzinami. Najtrudniejsza sytuacja występuje w powiatach: sandomierskim, opatowskim i ziemskim kieleckim. Poseł Artur Dunin

108 W woj. świętokrzyskim w wyniku kryzysu ekonomicznego wzrasta stale bezrobocie, w szczególności na terenach wiejskich. Z braku opłacalności produkcji rolnej w innych dziedzinach uprawa wiśni ma wtedy wpływ na możliwości rozwoju tych biedniejszych terenów. Niestety, nadzieje te dla wielu rolników okazały się płonne i dziś zmagają się oni z dramatyczną sytuacją finansową, a kolejne zbiory będą już za kilka miesięcy. Szanowny Panie Ministrze! W obliczu zagrożenia niskimi cenami skupu wiśni w roku 2009 należy podjąć niezwłocznie działania, które mogłyby choć w części ochronić producentów wiśni w sytuacji niesatysfakcjonujących cen na wiśnie. Wiadomym jest, iż mechanizmy, jakie należałoby w tym celu wdrożyć, nie mogą być sprzeczne z unijnym prawem. Jednak podstawowe znaczenia ma pomoc polskim rolnikom. Warto w tym miejscu podkreślić, iż w ostatnich latach ma w Polsce miejsce wyniszczająca producentów owoców praktyka uzgadniania cen skupu wiśni przez przetwórców, nosząca znamiona zmowy cenowej. Sytuacja taka nie dość, że niweczy trud rolników włożony w prowadzone przez nich uprawy, to dodatkowo destrukcyjnie wpływa na możliwość zatrudniania pracowników do zbioru tych owoców. Rolnicy ponoszą koszty pielęgnacji upraw i modernizacji swoich gospodarstw. Ponadto z uwagi na niską cenę skupu nie są w stanie zatrudnić osób do pomocy przy zbiorach, skutkiem czego duża część upraw może ulec zniszczeniu, a rolnicy pozostać mogą bez środków do życia. Jako poseł z woj. świętokrzyskiego, na terenie którego w powiatach: ziemskim kieleckim, sandomierskim i opatowskim znajdują się jedne z największych plantacji owoców miękkich w Polsce, jestem wysoce zainteresowany tym, jakie działania zamierza podjąć resort rolnictwa i rozwoju wsi, aby pomóc rolnikom. Jak podnoszą izby rolnicze pewnym sposobem na rozwiązanie problemu nierentowności produkcji wiśni i w ogóle owoców w naszym kraju byłoby umożliwienie rolnikom przetwarzania produktów roślinnych w gospodarstwie rolnym i w grupie producenckiej bez konieczności rejestrowania działalności gospodarczej. Taki mechanizm pozwoliłby rolnikom po pierwsze, na zdywersyfikowanie dochodów z produkcji, a po drugie mógłby spowodować niewątpliwie wzrost dochodowości ich gospodarstw. Obecna sytuacja prawna zmuszająca do rejestracji działalności w przypadku nawet niewielkiego przetwórstwa zniechęca rolników do tego typu działalności. Dodatkowym mankamentem jest fakt, iż kontrolę przetwórstwa roślinnego dokonuje Państwowa Inspekcja Sanitarna podległa Ministerstwu Zdrowia, co wiąże się z wieloma komplikacjami takiej działalności. W związku z tak restrykcyjnymi przepisami w tym zakresie rolnicy właściwie nie mogą nawet sprzedawać na małą skalę przetworzonych przez siebie owoców w gospodarstwach agroturystycznych i często rozdają je swoim gościom jako souvenir, a przecież mogliby czerpać zyski z tej działalności, zwiększając dochodowość swych gospodarstw. Pewnego rodzaju rozwiązaniem mogłoby być albo powołanie wspólnej inspekcji międzyresortowej do kontroli przetwórstwa roślinnego, albo zmiana podległości kontroli przetwórstwa sanitarnego pod odpowiednie służby Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Możliwość zmiany w tym zakresie ujednoliciłaby gospodarkę żywnościową i umożliwiła śledzenie produkcji od gospodarstwa rolnego do odbiorcy końcowego, czyli konsumenta. Należałoby również rozpatrzyć wcielenie w życie postulatu zniesienia obowiązku rejestrowania działalności gospodarczej przy prowadzeniu przez rolników przetwórstwa roślinnego na małą skalę. Rzecz jasna przetwórstwo takie na pewno podlegałoby limitom produkcyjnym oraz spełnieniu pewnych warunków, w tym m.in. nadawania specjalnych etykiet takim produktom z podaniem danych umożliwiających identyfikację producenta. Takie rozwiązania od dawna sprawdzają się w wielu krajach Unii Europejskiej, co powoduje, iż rolnicy w tych krajach skupiający się na produkcji owoców miękkich, w tym m.in. wiśni, stają się bardziej konkurencyjni i mają zapewnione lepsze możliwości rozwoju. Poprzez wdrożenie takich regulacji prawnych pojawiłaby się możliwość zwiększenia dochodów i zabezpieczenia się rolników choć w niewielkim stopniu przed wahaniami cen skupu owoców nieprzetworzonych. Na pewno problematyka produkcji owoców miękkich, takich jak wiśnia, wymaga szerszej dyskusji społecznej oraz podjęcia przez resort rolnictwa zdecydowanych działań w celu poprawy życia rolników. Aby z wyprzedzeniem reagować na potrzeby rynku ministerstwo powinno zlecić dokładne analizy, jaki jest poziom produkcji wiśni w całym kraju w korelacji z istniejącym na nie popytem zarówno na rynku krajowym, jak również zagranicznym. Warto byłoby również dobrze zapoznać się z produkcją i dystrybucją owoców miękkich w innych krajach, co mogłoby skutkować uruchomieniem nowych rynków zbytu. Współpraca między producentami owoców i zakładami przetwórczymi powinna się w dużej mierze opierać na umowach kontraktacyjnych, w których określi się ilość i jakość owoców oraz zasady dostawy surowca do zakładów. Podsumowując powyżej przytoczone argumenty, należy niezwłocznie podjąć działania w zakresie długofalowej, sprawnej polityki państwa polskiego na szczeblu krajowym, a także na arenie międzynarodowej w celu zwiększenia dochodowości gospodarstw rolnych zajmujących się uprawą wiśni i innych owoców miękkich. W związku więc z poruszonymi w niniejszej interpelacji zagadnieniami zwracam się do Pana Ministra o odpowiedź na poniższe pytania: 1. Jakie systemowe rozwiązania będą podjęte przez resort rolnictwa w celu poprawy sytuacji polskich producentów wiśni w roku 2009 i następnych? 2. Czy i jakie działania zamierza wdrożyć resort rolnictwa, aby przeciwdziałać zmowie cenowej przetwórców owoców miękkich, m.in. z wykorzystaniem uprawnień UOKiK?

109 3. Czy Pan Minister zamierza poprzeć propozycję zmian forsowaną przez izby rolnicze w zakresie podległości kontroli jakości przetwórstwa roślinnego resortowi rolnictwa i rozwoju wsi zamiast, jak ma to miejsce obecnie, Ministerstwu Zdrowia? 4. Jakie działania zamierza podjąć Pan Minister, aby przetwórstwo roślinne prowadzone na małą skalę w gospodarstwach rolnych nie podlegało konieczności rejestrowania działalności gospodarczej, podobnie jak jest to w innych państwach europejskich? 5. Czy resort rolnictwa przeprowadzał analizy, w jakim stopniu producenci wiśni byliby skłonni prowadzić przetwórstwo roślinne na małą skalę w przypadku złagodzenia w tym zakresie regulacji prawnych dotyczących rejestracji działalności gospodarczej? Jak sytuacja ta kształtuje się na terenie woj. świętokrzyskiego? 6. Czy i jakie działania zamierza podjąć rząd na forum Komisji Europejskiej, aby przeciwdziałać nielegalnej konkurencji polegającej na sprowadzaniu wiśni lub jej przetworów po cenach dumpingowych spoza obszaru Unii Europejskiej? 7. Jakie działania zamierza podjąć Pan Minister, aby wykorzystując środki unijne i z budżetu państwa wspierać działania przetwórcze wiśni prowadzone przez rolników i grupy producenckie? 8. Na jakim poziomie Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi szacuje ceny skupu wiśni w 2009 r.? 9. Jakie działania zamierza podjąć MRiRW, aby poprawić dochodowość gospodarstw produkujących wiśnie? 10. Ile według szacunków ministerstwa jest na terenie woj. świętokrzyskiego gospodarstw rolnych zajmujących się uprawą wiśni i na jakim poziomie kształtują się ich straty w latach 2007–2008 spowodowane zaniżonymi cenami skupu tych owoców? Z poważaniem Poseł Przemysław Gosiewski Kielce, dnia 9 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7906) do prezesa Rady Ministrów w sprawie realizacji zadań w zakresie kontroli i nadzoru nad placówkami opiekuńczo-wychowawczymi Szanowny Panie Premierze! Placówka opiekuńczo-wychowawcza jest jednostką organizacyjną pomocy społecznej, która ma za zadanie zapewnienie odpowiedniej opieki i wychowania oraz wspieranie działań rodziców w wychowaniu i sprawowaniu opieki. Nadzór nad przestrzeganiem w placówkach odpowiedniego standardu wychowania i opieki sprawuje wojewoda, co wynika z przepisów ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (art. 22, 87 oraz art. 126– –134). Kwestie związane z nadzorem nad placówkami opiekuńczo-wychowawczymi zostały też szczegółowo uregulowane w rozporządzeniu ministra polityki społecznej z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie nadzoru i kontroli w pomocy społecznej (Dz. U. Nr 61, poz. 543) oraz w rozporządzeniu ministra polityki społecznej z dnia 19 października 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad nadzoru nad przestrzeganiem standardu opieki i wychowania w placówkach opiekuńczo-wychowawczych oraz nadzoru nad działalnością ośrodków adopcyjno-opiekuńczych (Dz. U. Nr 214, poz. 1812). Czynności kontrolne w placówkach opiekuńczo-wychowawczych są prowadzone przez inspektorów nadzoru właściwych urzędów wojewódzkich w oparciu o plan kontroli na dany rok. Jednakże polskie media co pewien czas informują o niepokojących zdarzeniach w placówkach opiekuńczo-wychowawczych, odpowiadających dawnym domom dziecka lub pogotowiom opiekuńczym. Sygnalizują je również pracownicy tych placówek, jak i samorządy. W związku z powyższym bardzo proszę o odpowiedź na następujące pytania: — Jakie kontrole kompleksowe, problemowe, doraźne i sprawdzające zostały przeprowadzone w placówkach opiekuńczo-wychowawczych w 2008 r.? — Jakie wnioski i zalecenia pokontrolne zostały przekazane dyrektorom placówek w wyniku przeprowadzonych kontroli? — Czy stosowane są, bądź planowane do wprowadzenia, rozwiązania systemowe w formie programów poprawy działania tych placówek? — Czy prowadzona jest oraz na czym polega współpraca międzyresortowa z Ministerstwem Spraw Wewnętrznych i Administracji i ministerstwem edukacji? Z poważaniem Poseł Jadwiga Zakrzewska Warszawa, dnia 5 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7907) do ministra sprawiedliwości w sprawie nieobjęcia działaniem ustawy o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego osób represjonowanych poprzez utratę pracy bądź przeniesienie na gorsze lub mniej płatne stanowisko decyzją kierownika zakładu pracy Szanowny Panie Ministrze! Interpelacja w sprawie nieobjęcia działaniem ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych

110 wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego osób represjonowanych utratą pracy bądź przeniesieniem na gorsze lub mniej płatne stanowisko decyzją kierownictwa zakładu pracy. Stan faktyczny stanowiący kontekst złożonej interpelacji: Do mojego biura poselskiego wpłynęła sprawa osoby, która w sposób wymierny poniosła szkodę na skutek szykan ze strony kierownictwa zakładu pracy, które jednak nie przybrały formy orzeczenia sądowego lub kolegialnego. Nie jest to jedyna tego typu sprawa w Polsce. Osoba ta została dyscyplinarnie zwolniona z pracy przez kierownika jednostki zmilitaryzowanej na podstawie art. 189 ówczesnej ustawy o powszechnym obowiązku obrony PRL (Dz. U. Nr 18 z 1979 r. poz.111). Obecnie obowiązująca ustawa z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego uniemożliwia zadośćuczynienie osobom represjonowanym utratą pracy bądź przeniesieniem na gorsze lub mniej płatne stanowisko pracy, Ogromną grupą osób, które zostały bezpośrednio poszkodowane na skutek prowadzenia działalności na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego, są osoby, które straciły pracę bądź inne możliwości zarobkowania na skutek decyzji dyrektora zakładu pracy. Szczególnie wyraźnie widać to na przykładzie działaczy „Solidarności” wyrzucanych z pracy bądź przenoszonych na gorsze, cięższe oraz mniej płatne stanowiska na skutek decyzji personalnych podejmowanych przez właściwe dla nich komórki organizacyjne zakładów pracy. Tymczasem pozbawienie pracy wraz z tzw. wilczym biletem oraz szykany w miejscu pracy stanowiły jedną z metod stosowanych przez reżim komunistyczny w celu zastraszenia i zmuszenia społeczeństwa do posłuchu i były formą represji. Interpeluję w następującej sprawie: Czy zamierza Pan, Panie Ministrze, poprzeć poselski projekt ustawy o uprawnieniach kombatantów, uczestników walki cywilnej lat 1914–1945, działaczy opozycji wobec dyktatury komunistycznej oraz niektórych ofiar represji systemów totalitarnych? Z poważaniem Poseł Barbara Marianowska Tarnów, dnia 9 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7908) do ministra rolnictwa i rozwoju wsi w sprawie programu ułatwiającego start młodym rolnikom Szanowny Panie Ministrze! Oś priorytetowa 1 (gospodarcza): Wsparcie konkurecyjności sektora rolnego i leśnego w ramach PROW 2007–2013 obejmuje m.in. działania mające na celu ułatwienie startu młodym rolnikom. Celem działania programu jest stymulowanie zmian strukturalnych w sektorze rolnym przez ułatwienie przejmowania lub zakładania gospodarstw rolnych przez osoby młode o odpowiednich kwalifikacjach zawodowych. Jednak wielu młodych rolników przejęło gospodarstwa rolne jeszcze przed wejściem programu ułatwiającego start młodym rolnikom w ramach PROW 2007–2013 i nie otrzymało żadnego wsparcia na początku swojej samodzielnej „rolniczej drogi”. Ich wnioski nie były wręcz przyjmowane przez powiatowe biura Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa ze względu na brak środków we wcześniejszych programach. Jest to sytuacja krzywdząca dla tych młodych rolników. W związku z powyższym uprzejmie proszę Pana Ministra o odpowiedź na następujące pytania: 1. W jaki sposób ministerstwo rolnictwa zamierza pomóc młodym rolnikom, którzy przejęli gospodarstwa w czasie, gdy nie było już środków z poprzedniego programu, a minął okres 18 miesięcy, po którym nie może być już im przyznana pomoc obejmująca działanie ułatwiające start młodym rolnikom w ramach PROW 2007–2013? 2. Czy ministerstwo rolnictwa zamierza podjąć działania zmierzające do tego, by powiatowe biura ARiMR przyjmowały jednak wnioski od rolników (np. mimo braku środków w konkretnych programach, działaniach itp.), tak by w przyszłości móc rozpatrywać je w pierwszej kolejności (także w ramach innych podobnych programów, działań itp.)? Z wyrazami szacunku Poseł Romuald Ajchler Wronki, dnia 9 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7909) do ministra rolnictwa i rozwoju wsi w sprawie zmian dotyczących rent strukturalnych Szanowny Panie Ministrze! Oś priorytetowa 1 (gospodarcza): Wsparcie konkurencyjności sektora rolnego i leśnego w ramach PROW 2007–2013 obejmuje m.in. działania wprowadzające renty strukturalne. Wprowadzenie rent strukturalnych jest jednym z instrumentów mających na celu poprawę struktury agrarnej kraju oraz przyspieszenie procesu wymiany pokoleniowej wśród osób prowadzących gospodarstwa rolne, a także poprawę rentowności i konkurencyjności gospodarstw rolnych poprzez ich przejmowanie przez osoby dobrze przygotowane do zawodu rolnika. Kolejny rok funkcjonowania progra-

111 mu uzasadnia celowość jego wprowadzenia, ale pozwala również wyeliminować lub poprawić w nim te elementy, które przez samych zainteresowanych rolników nazywane są „dyskusyjnymi”, a dotyczą m.in. istniejących w nim czasokresów. W związku z powyższym uprzejmie proszę Pana Ministra o odpowiedź na następujące pytanie: Jakie zmiany zamierza wprowadzić ministerstwo rolnictwa w najbliższym czasie dotyczące działania wprowadzającego renty strukturalne w ramach PROW 2007–2013? Z wyrazami szacunku Poseł Romuald Ajchler Wronki, dnia 9 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7910) do ministra zdrowia w sprawie pacjentów powracających do kraju po kilkunastomiesięcznej emigracji Szanowna Pani Minister! Do placówek podstawowej opieki zdrowotnej zgłaszają się pacjenci powracający do kraju z kilkunastomiesięcznych wyjazdów zagranicznych (najczęściej w celach zarobkowych). Nie posiadają oni polskiego ubezpieczenia zdrowotnego. Posługują się natomiast ważnymi jeszcze europejskimi kartami ubezpieczenia zdrowotnego. W związku z powyższym uprzejmie proszę Panią Minister o odpowiedź na następujące pytania: 1. Czy tacy pacjenci mogą figurować na listach aktywnych świadczeniodawców podstawowej opieki zdrowotnej? 2. Czy pacjenci ci mają prawo do wszystkich świadczeń diagnostyczno-leczniczych, czy tylko do świadczeń przysługujących w nagłych zachorowaniach, tzn. takich, które przysługują osobom mającym ważne karty EKUZ? Z wyrazami szacunku Poseł Romuald Ajchler Wronki, dnia 9 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7911) do ministra skarbu państwa w sprawie wynagradzania zarządów spółek Skarbu Państwa Szanowny Panie Ministrze! Skarb Państwa posiada udziały w spółkach prawa handlowego, w niektórych ponad 50%. W takim przypadku, według art. 8 pkt 3 w związku z art. 1 pkt 5 ustawy o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi (Dz. U. z 2000 r. Nr 26, poz. 306), wynagrodzenie dla członków zarządów wynosi 6-krotne przeciętne miesięczne wynagrodzenie w sektorze przedsiębiorstw, bez wypłat nagród z zysku, w IV kwartale roku poprzedniego. Ale są też spółki, w których Skarb Państwa posiada mniej niż 50% udziałów. Oznacza to, że w tych spółkach cytowana wyżej ustawa nie obowiązuje. Wynagrodzenia zarządu mogą tam być wielokrotnie wyższe niż pracowników tej spółki. W związku z powyższym proszę Pana Ministra o odpowiedź na następujące pytania: 1. W jaki sposób Skarb Państwa wykonuje swoje uprawnienia właścicielskie w spółkach Skarbu Państwa w zakresie kształtowania wynagrodzenia prezesa i członków zarządu? 2. Czy w sytuacji ogólnoświatowego kryzysu gospodarczego Ministerstwo Skarbu Państwa nie powinno podjąć działań – na przykład poprzez swoich przedstawicieli w radzie nadzorczej – zmierzających do zmniejszenia zarobków członków zarządu? 3. Czy prawdą jest, że np. wynagrodzenia członków Zarządu PKN Orlen SA sięgają w granicach 200 tys. zł miesięcznie na osobę? 4. Jeżeli to prawda, to czy nie należy szukać oszczędności w tej i innych podobnych spółkach także poprzez działania oszczędnościowe? Będę wdzięczny za wyczerpujące odpowiedzi na postawione pytania. Z wyrazami szacunku Poseł Krzysztof Putra Warszawa, dnia 12 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7912) do ministra zdrowia w sprawie jakości badań mammograficznych oraz podjętych przez rząd działań w celu skutecznego wyeliminowania badań na mammografach niegwarantujących rzetelnych wyników i bezpieczeństwa pacjentkom Szanowna Pani Minister! Na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 1996 r. o wykonywaniu mandatu posła i senatora (Dz. U. Nr 73, poz. 350, z późn. zm.), kierując się szeroko pojętym interesem społecznym, uprzejmie proszę Panią Minister o podjęcie działań skutecznie eliminujących dokonywanie badań na mammografach niegwarantujących rzetelnych wyników i bezpieczeństwa pacjentkom.

112 Szanowna Pani Minister! W 2007 r. w województwie świętokrzyskim prowadzona była przez NFOZ, wojewodę przy wsparciu lokalnych mediów na szeroką skalę zakrojona akcja zachęcająca kobiety do badań mammograficznych. Do akcji dołączyły samorządy, angażując się w zabezpieczenie na koszt samorządów dowozu pań do pracowni mammograficznych. Koszt tej akcji nie został podany do publicznej informacji, choć na pewno nie był mały. W efekcie tych działań wiele kobiet przeprowadziło badania. I to jest najważniejsze. Niestety wśród nich są panie, które w wyniku tych badań musiały podjąć leczenie. Jednak tej akcji nie można łatwo zbilansować w kategoriach koszty, straty, zyski, gdyż pod koniec ubiegłego roku lokalna prasa podała, że w naszym województwie część mammografów jest uszkodzona. Rodzą się pytania: — Czy panie przebadane na sprzęcie uszkodzonym mogą spać spokojnie? — Czy przeprowadzone na uszkodzonym sprzęcie badanie nie naraziło życia tych kobiet? — Co powinny teraz zrobić, jakie podjąć działania, aby być ostatecznie przekonaną o stanie swojego zdrowia? Jak się okazuje, problem niesprawnych mammografów nie został ostatecznie rozwiązany. Na początku stycznia bieżącego roku na stronie Centralnego Ośrodka Koordynującego opublikowany został raport informujący, że w województwie świętokrzyskim na pięć skontrolowanych poradni w dwóch źle działa sprzęt, w zachodniopomorskim co druga poradnia ma uszkodzony mammograf, a najgorzej jest w województwie lubelskim. Z raportu wynika, że na ponad 280 placówek aż 67 nie przeszło kontroli. Okazuje się, że wyniki kontroli audytu, czyli nadzoru specjalistycznego, to jedno. Zupełnie inną sprawą jest podpisywanie przez NFZ kontraktów na wykonywanie badań mammograficznych. Oddziały NFZ przy podpisywaniu umów nie korzystają z informacji zawartych w raporcie. Jak się okazuje, kontraktują badania z pracowniami niegwarantującymi wysokiej jakości wykonywanych badań. Wobec niebezpiecznego wydłużania procesu eksploatacji uszkodzonych mammografów proszę o informację: 1. Czy Pani Minister nie obawia się, że pacjentki badane w poradniach mammograficznych niewłaściwie diagnozujących będą domagać się odszkodowań, co narazi Skarb Państwa na nieuzasadnione straty? 2. Jakie w systemie wczesnego wykrywania raka zostały wprowadzone procedury zabezpieczające przed możliwością wykonywania badań na uszkodzonym sprzęcie? 3. Kiedy i jakie podejmie Pani Minister działania w celu kategorycznego zaprzestania przeprowadzania badań na uszkodzonych mammografach? 4. Ile w kraju jest jeszcze w eksploatacji uszkodzonych aparatów? 5. W jakich poradniach mammograficznych w województwie świętokrzyskim są jeszcze eksploatowane uszkodzone mammografy? 6. Czy Ministerstwo Zdrowia w celu zapewnienia wysokich standardów wykonywanych badań zagwarantuje środki finansowe na wykonanie remontów uszkodzonych mammografów? Wnoszę również o poinformowanie mnie o decyzjach, jakie Pani Minister podjęła w przedmiotowej sprawie. Z wyrazami szacunku Poseł Maria Zuba Warszawa, dnia 12 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7913) do prezesa Rady Ministrów w sprawie działań podejmowanych przez rząd i poszczególnych ministrów z inicjatywy rządu i premiera, mających na celu otwarcie korporacji zawodowych oraz zmniejszenie liczby zawodów reglamentowanych Szanowny Panie Premierze! Jedną z powszechnych praktyk w PRL-u, bardzo silnie związaną z tym ustrojem i będącą zarazem jego emanacją na każdym polu, było reglamentowanie prawie wszystkiego – do rangi symbolu urosła konieczność ubiegania się o zezwolenie władz na wyjazd za granicę. Niemal każda dziedzina aktywności ludzkiej podlegała nakazom, zakazom, wymagała dopuszczenia, zezwolenia, licencji, koncesji bądź wpisu do określonego rejestru. W pewnym momencie tych restrykcji było tak dużo, że dla zwykłego obywatela stanowiły często barierę nie do przejścia, zabijając w nim inwencję, kreatywność, energię i chęć do działania. Pozwalało to utrzymać nad społeczeństwem ścisłą kontrolę i wyrażało brak elementarnego zaufania państwa do obywateli. W sferze gospodarki natomiast prowadziło do powstawania niezwykle szkodliwych monopoli, z których korzyści czerpali jedynie ówcześni decydenci. Wraz z nastaniem gospodarki wolnorynkowej i zwycięstwem idei wolnej konkurencji zmiany w tym zakresie wydawały się czymś naturalnym i nieodzownym. Likwidację wszelkich barier i ograniczeń obiecywały kolejne rządy, chcąc ulżyć wreszcie Polakom w ich dążeniu do dobrobytu. Nie inaczej postąpiła też Platforma Obywatelska i obecny rząd, czyniąc z tego sztandarowy punkt swojego programu. Okazuje się jednak, iż polityka reglamentacji jest w dalszym ciągu uskuteczniana przez państwo polskie w zakresie dostępu do wykonywania różnego rodzaju zawodów. W tym obszarze nie tylko utrzymywane jest dotychczasowe status quo, ale pojawiła się

113 bardzo niebezpieczna i silna tendencja do dalszego wprowadzania administracyjnych ograniczeń. Lista zawodów i specjalności regulowanych przez ustawy i rozporządzenia cały czas pęcznieje. Obecnie w Polsce istnieje blisko 20 samorządów zawodowych, a kolejne 140 zawodów jest reglamentowanych ustawą. Jeśli weźmie się pod uwagę fakt, że zamknięcie dostępu do jednego zawodu dotyka całą tzw. nomenklaturę stanowisk w jego obrębie, to można dojść do wniosku, że liczba wszystkich specjalności z ograniczonym przez państwo dostępem sięga nawet 300– –400. Tak duża liczba jest po prostu szokująca, szczególnie gdy porówna się ją z innym krajami, takimi jak Dania, gdzie reglamentowanych jest ok. 50 zawodów, czy Finlandia – ok. 30. Trudno oczywiście kwestionować konieczność istnienia pewnej liczby zawodów, do których dostęp – z uwagi na ich szczególny charakter, niebezpieczeństwo nienależytego wykonywania i nieodwracalne szkody, jakie mógłby przez to ponieść obywatel, np. w sferze życia i zdrowia – musi być stale w sposób pośredni lub bezpośredni kontrolowany przez państwo. Zupełnie odrębną kwestią jest zakres tej kontroli oraz sposób uregulowania procedury przyjęcia do takich zawodów. Stworzenia wąskiego katalogu tzw. zawodów zaufania publicznego wymaga też interes państwa i wzgląd na pewność obrotu prawnego. Korzystający bowiem z usług osób wykonujących niektóre profesje nie mają i nie mogą mieć wystarczającej wiedzy, żeby w trafny sposób ocenić ich jakość i wiarygodność – klasycznym przykładem może być tutaj zawód notariusza. Jednakże „troską o jakość świadczonych usług i wysoki poziom etyczny” nie można w nieskończoność uzasadniać nakładania obowiązków uzyskiwania licencji, zezwoleń i koncesji w przypadku kolejnych zawodów. Nie od dziś wiadomo, że najlepszym regulatorem jakości i ceny jest przecież sam rynek. Obserwując starania przedstawicieli kolejnych zawodów o wpisanie ich profesji na listę zawodów reglamentowanych, odnosi się wręcz wrażenie, że podawane oficjalnie powody ich starań różnią się zupełnie od tych prawdziwych. Wprowadzanie – pod „płaszczykiem” działań w interesie publicznym – egzaminów i opłat pozwala wpływowym grupom zawodowym bronić się przed napływem nowych adeptów ich rzemiosła i utrzymać w ten sposób kontrolę nad podażą usług na rynku. To z kolei – jak łatwo się domyślić – wpływa na wysokość cen i czyni z tych zawodów bardzo dochodowe zajęcia. Konsekwencje takiego stanu rzeczy nie są trudne do przewidzenia. Po pierwsze, w wyniku sztucznego zawyżania ceny spada dostępność usług świadczonych przez osoby wykonujące zawody reglamentowane. Po drugie, konieczność zdobywania różnego rodzaju zaświadczeń oraz czas niezbędny do ich uzyskania utrudnia ludziom zmianę profesji. Po trzecie, te same względy uniemożliwiają pracownikom elastyczne przystosowywanie się do zmian na rynku. Po czwarte, ogranicza to rozwój gospodarczy – im większy będzie odsetek zawodów reglamentowanych, tym ich negatywny wpływ na gospodarkę będzie silniejszy. I po piąte wreszcie, nie wolno lekceważyć zjawiska budowania przez korporacje i samorządy własnej niezależności finansowej – wraz bowiem ze wzrostem ich zamożności uprawiany przez nie lobbing na rzecz rozszerzania własnych uprawnień będzie skuteczniejszy. Ponadto warto też zwrócić uwagę, iż wraz z obdarzaniem przywilejami każdego kolejnego zawodu rośnie presja i siła argumentów reprezentantów następnych profesji, by im także takowe przyznać, a to z kolei grozi ich rozszerzaniem bez końca. A przecież znane jest na świecie bardzo proste i sprawiedliwe rozwiązanie, pozbawione większości wskazanych wyżej ujemnych konsekwencji dla gospodarki, a jednocześnie bardzo trudne do podważenia przez zwolenników reglamentacji. Zakłada ono, iż przynależność do wszelkiego rodzaju korporacji, jak i posiadanie dyplomów czy certyfikatów potwierdzających kwalifikacje danego rodzaju, jest nieobowiązkowe. Wybór więc należy do usługobiorcy. To on zdecyduje, czy woli droższego, ale za to licencjonowanego profesjonalistę, którego umiejętności były wcześniej weryfikowane w drodze stosownych procedur, czy też tańszego, o którego renomie może świadczyć np. opinia znajomych. Dlatego też zjawisko dalszego mnożenia zawodów, do których dostęp podlega ograniczeniom, obdarzania wybranych grup zawodowych przywilejami, a w konsekwencji tworzenia nowych korporacji samorządowych, musi zostać raz na zawsze zatrzymane. Rząd winien też dokonać przeglądu tzw. zawodów reglamentowanych, znieść jak najwięcej biurokratycznych barier i zaufać wreszcie działaniu „niewidzialnej ręki rynku”. Na szczęście tak rząd, jak i sam Pan Premier, zdają się doskonale to rozumieć. Jeszcze bowiem w lutym 2008 r. w wywiadzie udzielonym dla „Dziennika” Pan Premier powiedział: „Ja osobiście dopilnuję, aby prawnicze korporacje zostały naprawdę otwarte. Powiem więcej: poprę każdy projekt, który ogranicza wpływy korporacji w dowolnym zawodzie”. Pozostaje więc tylko oczekiwać na rezultaty. W związku z powyższym zwracam się do Pana Premiera z następującym pytaniem: Jakie działania podejmuje rząd i poszczególni ministrowie z inicjatywy rządu i Premiera mające na celu otwarcie korporacji zawodowych oraz zmniejszenie liczby zawodów reglamentowanych? Z wyrazami szacunku Poseł Łukasz Gibała Kraków, dnia 9 lutego 2009 r.

114 Interpelacja (nr 7914) do ministra rozwoju regionalnego w sprawie stopnia wykorzystania przez woj. łódzkie funduszy unijnych Szanowna Pani Minister! W latach 2007–2015 do województwa łódzkiego trafi 2263,32 mln euro w ramach działań objętych Strategią Rozwoju Kraju 2007–2015. Wartość dofinansowania unijnego, obejmująca środki w ramach Narodowej Strategii Spójności oraz Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich, szacowana jest na 1794,72 mln euro. Udział środków krajowych szacowany jest na kwotę 468,60 mln euro. W ramach Narodowej Strategii Spójności na lata 2007–2013 do województwa łódzkiego na projekty realizowane w tym regionie może trafić 1434,85 mln euro funduszy unijnych. Kwota obejmuje alokację na regionalny program operacyjny oraz regionalny komponent PO „Kapitał ludzki”. Na realizację regionalnego programu operacyjnego województwo łódzkie otrzymało 1006,38 mln euro. W ramach regionalnego komponentu PO „Kapitał ludzki” województwo łódzkie dysponować będzie kwotą 428,47 mln euro. W województwie łódzkim będą także realizowane projekty w pozostałych krajowych programach operacyjnych. Na listę podstawową projektów indywidualnych dla PO „Infrastruktura i środowisko” oraz PO „Innowacyjna gospodarka” wpisanych zostało 21 projektów. Środki unijne są szansą na wykorzystanie niezaprzeczalnych walorów tego regionu. Dlatego konieczne jest dołożenie wszelkich starań w celu jak najbardziej pełnego wykorzystania funduszy unijnych. W związku z powyższym proszę Panią Minister o odpowiedź na następujące pytania: 1. Jaki jest, w porównaniu z innymi regionami, stopień wykorzystania środków z programów unijnych, w których realizacji uczestniczy region łódzki? 2. Jaki jest stopień zaawansowania realizacji Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa Łódzkiego? Czy pojawiają się w jego realizacji opóźnienia i z czego wynikają? 3. Jaki jest dla województwa łódzkiego stopień zaawansowania realizacji projektów finansowanych z Programu Operacyjnego „Kapitał ludzki” i czy pojawiają się w jego realizacji opóźnienia i z czego wynikają? 4. Jaki jest dla województwa łódzkiego stopień zaawansowania realizacji projektów współfinansowanych z programów operacyjnych „Infrastruktura i środowisko” i „Innowacyjna gospodarka? Czy pojawiają się w ich realizacji opóźnienia i z czego wynikają? 5. Jaki jest stopień wykorzystania środków przypadających na województwo łódzkie z Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich? Z wyrazami szacunku Poseł Artur Ostrowski Warszawa, dnia 11 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7915) do ministra gospodarki w sprawie zawieszenia działalności gospodarczej oraz podatku od nieruchomości Stan faktyczny: Niebawem wejdą w życie znowelizowane przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, które umożliwią przedsiębiorcom zawieszenie prowadzenia swojej firmy. Takie działanie będzie wywoływać skutki nie tylko w podatkach dochodowych czy VAT, ale także w podatku od nieruchomości. Nowelizacja ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, która weszła w życie 20 września 2008 r., nie modyfikuje co prawda przepisów regulujących opodatkowanie nieruchomości, ale instytucja zawieszenia działalności będzie wpływać na wysokość tego podatku. Podatek od nieruchomości jest najwyższy dla tych gruntów, budynków i budowli, które są wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej. Jak wskazuje art. l lit. a ust. l pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, pojęcie grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oznacza z pewnymi wyjątkami grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Takie sformułowanie przepisów pozwala na interpretację, iż samo posiadanie przez przedsiębiorcę nieruchomości powoduje, że jest ona opodatkowana tym podatkiem w wyższej wysokości, niż gdyby były wykorzystywane na inne cele. Nie zmienia tego zawieszenie działalności, a tym samym podatek się także nie zmieni. Nie będzie tak jednak w każdej sytuacji. Ustawa posługuje się bowiem także pojęciem „zajęcie na prowadzenie działalności gospodarczej”. Pojęcie to należy rozumieć w ten sposób, że aby daną nieruchomość lub jej część opodatkować według wyższej stawki podatku, musi ona faktycznie być wykorzystywana w prowadzonej działalności gospodarczej. W tej sytuacji zawieszenie działalności jest równoznaczne z zaprzestaniem zajęcia nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej. I tak w trakcie zawieszenia działalności gospodarczej przedsiębiorca zapłaci niższy podatek np. od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na pro-

115 wadzenie działalności gospodarczej (art. 5 ust. l pkt 2 lit. a i b ustawy). Przypomnijmy, że stawka podatku od nieruchomości w odniesieniu do budynków mieszkalnych wynosi do 0,59 zł za l m2 powierzchni użytkowej, podczas gdy przy wykorzystywaniu takiej nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej stawka ta wynosi do 19,01 zł za l m2 powierzchni użytkowej zajętej na te cele. Podkreśla się jednak (powołując się także na art. 5 ustawy), że zawieszenie działalności nie zawsze wyjdzie na lepsze podatnikowi płacącemu podatek od nieruchomości, podając jako przykład lekarza wykonującego indywidualną praktykę. Art. 5 ust. l pkt 2 lit. d ustawy pozwala mu na opodatkowanie budynku zajętego na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych w wysokości do 3,84 zł od l m2 powierzchni użytkowej. Jeżeli natomiast zawiesi tę działalność, to lokal nadal będzie w jego posiadaniu (jako przedsiębiorcy), ale nie będzie zajmowany na powyższą działalność, a w związku z tym nie będzie można zastosować preferencyjnej stawki podatku, lecz tę do 19,01 zł za l m2 powierzchni użytkowej. Może się także okazać, że wskutek zawieszenia działalności nieruchomość będzie zwolniona z podatku (art. 7 ustawy). Przytacza się tutaj np. art. 7 ust. l pkt 6, który mówi o zwolnieniu dla gruntów i budynków wpisanych indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, czy art. 7 ust. 2 pkt l, który zwalania z tego podatku uczelnie, z wyjątkiem przedmiotów opodatkowania zajętych na działalność gospodarczą. Zawieszenie działalności będzie skutkować także w przypadku opodatkowania użytków rolnych, gruntów zadrzewionych i zakrzewionych na użytkach rolnych lub lasów. Co do zasady nie podlegają one opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, lecz opodatkowane są stosunkowo niskim podatkiem rolnym lub leśnym. Wyjątkiem są jednak te, które zostały zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Jeżeli jednak przedsiębiorca zawiesi działalność, to jednocześnie na powyższych terenach nie będzie ona prowadzona, a tym samym należy je opodatkować niższym podatkiem rolnym lub leśnym. Zawieszenie działalności gospodarczej, która wpłynie na podatek od nieruchomości, wywołuje obowiązek powiadomienia o tym fakcie właściwy organ podatkowy (czyli złożenia odpowiedniej informacji podatkowej o zmianie opodatkowania). Dotyczy to osób fizycznych. Natomiast w przypadku osób prawnych lub jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej konieczne będzie złożenie korekt deklaracji na podatek rolny, leśny czy od nieruchomości. Pytania: — Czy przedstawione wątpliwości są zasadne? — Jeśli tak, to czy przewidywana jest zmiana przepisów w tym zakresie? Z wyrazami szacunku Posłowie Tadeusz Arkit i Andrzej Ryszka Warszawa, dnia 10 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7916) do ministra pracy i polityki społecznej w sprawie przepisów dotyczących ochrony pracowników korzystających z praw wynikających z rodzicielstwa Szanowna Pani Minister! Zwracamy się do Pani Minister z interpelacją dotyczącą przepisów znowelizowanego Kodeksu pracy, a dotyczących ochrony pracowników, głównie kobiet, korzystających z praw wynikających z rodzicielstwa. W dniu 21 listopada 2008 r. uchwalona została ustawa o zmianie ustawy Kodeks pracy. Wśród zmian, jakie ta nowelizacja wnosiła do tegoż kodeksu były także przepisy, które miały w pełni zagwarantować powrót do pracy pracownicom korzystającym z urlopu macierzyńskiego. Wprowadzony został do niego zatem przepis w art. 183, który przewiduje: „Pracodawca dopuszcza pracownika po zakończeniu urlopu macierzyńskiego lub urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego do pracy na dotychczasowym stanowisku, a jeżeli nie jest to możliwe, na stanowisku równorzędnym z zajmowanym przed rozpoczęciem urlopu lub na innym stanowisku odpowiadającym jego kwalifikacjom zawodowym, za wynagrodzeniem za pracę, jakie otrzymywałby, gdyby nie korzystał z urlopu.” Jak już wspomniano, wprowadzenie tego przepisu miało zabezpieczyć osobie korzystającej z urlopu macierzyńskiego powrót do pracy po okresie przerwy spowodowanej opieką nad dzieckiem. Jednak już kilka dni po wejściu w życie tego przepisu, co nastąpiło 18 stycznia 2009 r., pojawiły się opinie zarówno prawników praktyków, jak i uniwersyteckich specjalistów od prawa pracy, iż wprowadzone regulacje paradoksalnie pogarszają sytuację prawną pracownic powracających z urlopów macierzyńskich i ułatwiają pracodawcom przenoszenie ich na inne stanowiska pracy i to bez konieczności składania tzw. wypowiedzenia zmieniającego. Teraz bowiem wyłącznie pracodawca ocenia, czy nowe obowiązki pracownika rodzica odpowiadają jego kwalifikacjom zawodowym. Zatem w praktyce ten przepis umożliwia pracodawcom jednostronną zmianę istotnego elementu umowy o pracę i pozostawia im bardzo dużą swobodę w wyborze nowego stanowiska pracy dla pracownika.

116 W opiniach na temat nowych uregulowań wskazuje się na podobieństwo sytuacji rodziców wracających do pracy po urlopie macierzyńskim do obowiązujących w przypadku powrotu po urlopie wychowawczym; jednak sytuacje te są w rzeczywistości bardzo różne. Urlopy wychowawcze mogą trwać nawet kilka lat (a w tym czasie dotychczasowe stanowiska pracy mogą zostać zlikwidowane, np. w wyniku zmian restrukturyzacyjnych), tymczasem urlop macierzyński jest znacznie krótszy. Dzięki przepisom, które miały chronić rodziców, pracodawcy w praktyce otrzymali, wedle tych opinii, prawo do zmiany ich warunków pracy po stosunkowo krótkiej nieobecności. Wydaje się, że rozwiązaniem tego problemu może być nowelizacja przepisów Kodeksu pracy w celu lepszej ochrony uprawnień osób wracających po urlopie macierzyńskim do pracy. Można na przykład wprowadzić zapis, który stanowiłby, że nowe uregulowania nie dotyczą tych pracowników, których umowy o pracę określają konkretne stanowisko pracy (np. główny księgowy, kierownik itp.). Konieczne wydaje się również zapisanie w Kodeksie pracy, że pracodawca może przenieść kobietę powracającą z urlopu macierzyńskiego wyłącznie na stanowisko równorzędne. W związku z tą sytuacją zapytujemy, czy minister pracy i polityki społecznej widzi potrzebę nowelizacji Kodeksu pracy w zakresie ochrony kobiet pracownic powracających z urlopów macierzyńskich. Poseł Witold Kochan oraz grupa posłów Warszawa, dnia 10 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7917) do ministra pracy i polityki społecznej w sprawie unormowań prawnych regulujących kwestię wydawania przez ZUS interpretacji przepisów dotyczących składek na ubezpieczenia społeczne Zwracamy się do Pani Minister z interpelacją dotyczącą niedoskonałych uregulowań prawnych regulujących kwestię wydawania przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych interpretacji spraw dotyczących składek na ubezpieczenia społeczne. Możliwość występowania przez przedsiębiorców z prośbami o taką interpretację w indywidualnych sprawach wprowadzona została na mocy ustawy z dnia 10 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Po kilku miesiącach obowiązywania tych regulacji dały o sobie znać pewne niedoskonałości wprowadzonych przepisów. Przede wszystkim bardzo wąski jest zakres osób, które mogą o taką interpretację wystąpić; mogą to być jedynie przedsiębiorcy. Osoby nieprowadzące działalności gospodarczej takiego uprawnienia nie mają. Takie rozwiązanie wydaje się niezrozumiałe; składki na ubezpieczenie społeczne to obciążenie dla wszystkich osób podlegających ubezpieczeniu. Zatem naszym zdaniem wydaje się niezbędnym takie znowelizowanie przepisów, by i osoby niemające statusu przedsiębiorcy mogły w określonym przez prawo trybie otrzymywać interpretacje dotyczące tak ważnej problematyki. Wątpliwości budzi również bardzo wąski zakres spraw, o jakie można występować w trybie określonym ustawą o swobodzie działalności gospodarczej. Inną niedoskonałością odnośnie interpretacji wydawanych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych jest brak dostępnej np. w sieci Internet bazy wydanych już interpretacji. Taka baza z całą pewnością byłaby dużym ułatwieniem, zarówno dla ubezpieczonych, jak i dla samego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, gdyż pozwalałaby zapoznać się z już wydanymi interpretacjami. Może to zapobiec również rozbieżnościom w wydawanych interpretacjach, które byłyby z całą pewnością wysoce niekorzystnym zjawiskiem. Zatem zapytujemy: Czy resort widzi potrzebę dokonania zmian w przepisach dotyczących wydawania przez ZUS interpretacji i czy planowane jest utworzenie internetowej bazy już wydanych interpretacji? Z wyrazami szacunku Poseł Witold Kochan oraz grupa posłów Warszawa, dnia 10 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7918) do ministra infrastruktury w sprawie zmiany zasad prowadzenia komunikacji kolejowej przez polsko-rosyjskie przejścia graniczne Szanowny Panie Ministrze! Zasady prowadzenia komunikacji kolejowej przez polsko-rosyjskie przejścia graniczne objęte są umową między rządem PRL a rządem ZSRR, podpisaną w Warszawie 7 kwietnia 1972 r. Umowa zawiera więc regulacje dotyczące krajów, które w chwili obecnej nie istnieją, oraz diametralnej zmiany stosunków gospodarczych pomiędzy nowymi krajami.

117 Taki stan prawny w praktyce niekorzystnie wpływa na możliwości rozwoju przewozów, w tym tranzytowych przez Polskę. Umowa nie uwzględnia zmian, jakie zaszły w ostatnich latach w polskim kolejnictwie: usamodzielniania infrastruktury kolejowej, funkcjonowania wielu licencjonowanych przewoźników. W konsekwencji Polska nie wykorzystuje szansy na zwiększanie przewozów międzynarodowych na kierunku wschodnim oraz przewozów tranzytowych. Te ostatnie zmniejszą się w 2008 r. o prawie 1 mln ton. Utrzymująca się sytuacja w sposób istotny ogranicza możliwości inwestowania w nowoczesne terminale przeładunkowe na granicy wschodniej, co prowadzi do słabej, niespełniającej wymogów czasów dzisiejszych oferty dla firm organizujących przewozy kolejowe. 24 i 25 lipca 2007 r. odbyło się w Warszawie spotkanie polsko-rosyjskiej grupy roboczej mającej wypracować nową umowę. Do dnia dzisiejszego umowa taka nie została zawarta. Panie Ministrze! Czy dzisiejsze malejące przewozy kolejowe nie są wystarczającym impulsem do usuwania wszelkich występujących barier? Dlaczego ograniczana jest w tym zakresie aktywność wszystkich licencjonowanych przewoźników, którzy mogliby zorganizować dodatkowe przewozy? Kiedy spowoduje Pan Minister uzgodnienie nowej umowy ze stroną rosyjską? Z poważaniem Poseł Elżbieta Pierzchała Katowice, dnia 16 stycznia 2009 r. Interpelacja (nr 7919) do ministra gospodarki w sprawie nowych technologii w zakresie tworzenia paliwa Szanowny Panie Premierze! W ostatnim czasie ważnym wydarzeniem, szeroko komentowanym przez media lokalne i ogólnokrajowe, było odkrycie przez prof. Dobiesława Nazimka z Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie nowej technologii zakładającej stworzenie paliwa poprzez połączenie dwutlenku węgla z wodą. Pozytywna weryfikacja badań i stworzenie nowego sposobu pozyskiwania paliwa niewątpliwie korzystnie wpłynęłyby na liczne branże nie tylko krajowej gospodarki. Między innym z tego powodu zainteresowanie badaniami lubelskiego naukowca wyraziły, poza wcześniej wspomnianymi mediami, również liczne firmy oraz Ministerstwo Gospodarki, w tym sam minister gospodarki. W związku z koniecznością przeprowadzenia pogłębionych badań nad nową technologią pozyskania paliwa niezbędne jest ich sfinansowanie. Trudno oczekiwać, aby UMCS – macierzysta uczelnia naukowca, który przedstawił to innowacyjne rozwiązanie, podołała trudom sfinansowania dalszych badań, których koszty sięgać mogą kilkudziesięciu milionów złotych. Tym bardziej jest to niemożliwe, gdyż na tego rodzaju cel uczelnia nie może pozyskać środków z funduszy unijnych. Przysługują one firmom lub parkom technologicznym. W związku z powyższym proszę o informację: Czy Ministerstwo Gospodarki, zważywszy na perspektywę korzyści wynikających z odkrycia prof. Nazimka, rozważa sfinansowanie dalszych badań? Czy jest możliwe wyasygnowanie jeszcze w budżecie na 2009 r. ewentualnych środków na badania nad ww. technologią? Z poważaniem Poseł Włodzimierz Karpiński Warszawa, dnia 9 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7920) do ministra finansów w sprawie unormowania sytuacji prawnej posiadaczy przedwojennych papierów wartościowych Szanowny Panie Ministrze! Sytuacja prawna posiadaczy przedwojennych papierów wartościowych przez szereg lat nie była regulowana. Grupa ludzi posiadająca obligacje np. z tytułu pożyczki stabilizacyjnej z 1927 r. czy pożyczki narodowej z 1934 r. nie doczekała się zadośćuczynienia w żadnej formie. Zwiększająca się świadomość społeczna w zakresie dochodzenia swoich praw w sądach także przez posiadaczy przedwojennych papierów wartościowych powinna zachęcić resort finansów do przygotowania stosownych rozwiązań prawnych regulujących przedstawioną sprawę. Dlatego chciałbym zapytać: Czy obecnie trwają prace, których efektem będzie uregulowanie sytuacji prawnej przedwojennych papierów wartościowych? Czy można oszacować skalę osób posiadających takie papiery? Czy prowadzone są wyliczenia finansowe kosztów wprowadzenia zadośćuczynienia w przedstawionej sprawie? Z poważaniem Poseł Włodzimierz Karpiński Warszawa, dnia 9 lutego 2009 r.

118 Interpelacja (nr 7921) do ministra rolnictwa i rozwoju wsi w sprawie pogarszającej się sytuacji ekonomicznej rolników z powiatu kraśnickiego Sprzedaż produktów rolnych, a w szczególności owoców, zbóż oraz żywca, stanowi główne źródło dochodów znacznego dla wielu mieszkańców powiatu kraśnickiego. Ubiegły rok, pomimo wysokich plonów poszczególnych produktów rolnych, ale jednoczesnych niskich cen skupu, przyniósł dla wielu spośród rolników, i to nie tylko we wspomnianym powiecie kraśnickim, pogorszenie sytuacji ekonomicznej. Potwierdzeniem różnego rodzaju trudności były kolejne strajki i różne formy protestu, które latem i jesienią odnotowała Lubelszczyzna. Na taką, a nie inną sytuację rolników wpływ miało wiele przyczyn takich jak podwyżki cen paliw, energii, usług i związany z tym wzrost kosztów produkcji tak potrzebnych w rolnictwie nawozów sztucznych, środków ochrony roślin, maszyn i urządzeń. Dodatkowo często podkreślaną przez plantatorów przyczyną był również słabo kontrolowany napływ taniego zboża z zagranicy. Mając na uwadze zaistniałą sytuację i potrzebę przyjęcia rozwiązań na rzecz poprawy opłacalności i stabilności produkcji rolnej, a w efekcie polepszenie sytuacji ekonomicznej rolników, w tym mieszkańców powiatu kraśnickiego, chciałbym zapytać, czy i kiedy ministerstwo planuje podjęcie działań zmierzających do: 1) zahamowania importu produktów rolnych i ogrodniczych przy możliwym w realiach Unii Europejskiej wykorzystaniu narzędzi takich jak cła i limity, ceny minimalne, 2) stałego monitoringu rynków rolnych przez organy antymonopolowe w celu wykrywania nieprawidłowości, w tym istnienia zmowy cenowej, 3) dalszych ułatwień w tworzeniu grup producentów, powiązań producentów z przetwórstwem, promocji produktów, 4) uproszczenia procedur aplikacyjnych do programów pomocowych związanych z modernizacją i restrukturyzacją rolnictwa, 5) ewentualnego podniesienia cen interwencyjnych oraz zanalizowania w celu możliwego poszerzenia rynków produktów zakwalifikowanych do wsparcia, w formie cen interwencyjnych. Z poważaniem Poseł Włodzimierz Karpiński Warszawa, dnia 9 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7922) do ministra pracy i polityki społecznej w sprawie sytuacji na rynku pracy w powiecie kraśnickim w związku ze zmniejszeniem zatrudnienia w Fabryce Łożysk Tocznych w Kraśniku Szanowna Pani Minister! Trwający obecnie kryzys gospodarczy, jaki obserwujemy na rynkach światowych, w coraz większym stopniu dotyka również w różnych obszarach Polskę. Pojawiają się informacje o przedsiębiorstwach takich jak Fabryka Łożysk Tocznych Kraśnik SA, które znalazły się z różnych względów w mało korzystnej i niezbyt perspektywicznej krótkookresowo sytuacji. Wiele z takich firm decyduje się redukować koszty, w tym również zmniejszać zatrudnienie. Fabryka Łożysk Tocznych Kraśnik SA to jeden z największych zakładów pracy w woj. lubelskim. Daje zatrudnienie blisko 2630 osobom. Część z tych pracowników ze względu na kłopoty ekonomiczne firmy, trudności ze zbytem wytwarzanych produktów i niestety brak kolejnych zamówień straci pracę. Już zwolniono blisko 300 osób. Niestety takie działania to tylko częściowa, niegwarantująca poprawy sytuacji reakcja. Dodatkowo w regionie Kraśnika istnieje obawa, że sytuacja największej firmy mocno wpłynie na kondycję mniejszych przedsiębiorstw i w efekcie na i tak już wysoką stopę bezrobocia w tej części Lubelszczyzny. W związku z powyższym proszę o informację: Czy ministerstwo przewiduje podjecie jakichkolwiek działań poza standardowymi na rzecz poprawy sytuacji na rynku pracy w powiecie kraśnickim? Jakie to mogą być ewentualnie działania? Czy mieszkańcy regionu mogą mieć chociaż zagwarantowaną płynność środków przeznaczoną na pomoc społeczną? Poseł Włodzimierz Karpiński Warszawa, dnia 9 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7923) do ministra skarbu państwa w sprawie złej sytuacji w Fabryce Łożysk Tocznych w Kraśniku Szanowny Panie Ministrze! Trwający obecnie kryzys gospodarczy, który obserwujemy na rynkach światowych, w coraz większym stopniu dotyka również w różnych obszarach Polskę. Pojawiają się informacje o przedsiębiorstwach, takich jak Fabryka Łożysk Tocznych Kraśnik SA, które znalazły się z róż-

119 nych względów w mało korzystnej i niezbyt perspektywicznej krótko okresowo sytuacji. Wiele z takich firm decyduje się redukować koszty, w tym również zmniejszać zatrudnienie. Fabryka Łożysk Tocznych Kraśnik SA to jeden z największych zakładów pracy w woj. lubelskim. Zatrudnia blisko 2630 osób. Część z tych pracowników ze względu na kłopoty ekonomiczne firmy, trudności ze zbytem wytwarzanych produktów i niestety brakiem kolejnych zamówień straci pracę. Już zwolniono blisko 300 osób. Niestety takie działania to reakcja tylko na część problemów, nie gwarantuje poprawy sytuacji. Dodatkowo istnieje obawa, że sytuacja największej firmy w regionie Kraśnika mocno wpłynie na kondycję mniejszych przedsiębiorstw i w efekcie na, i tak już wysoką, stopę bezrobocia w tej części Lubelszczyzny. W związku z powyższym proszę o informację, czy ministerstwo widzi możliwości podjęcia działań, które w efekcie mogłyby wpłynąć na wzmocnienie kondycji finansowej Fabryki Łożysk Tłocznych Kraśnik SA? Z poważaniem Poseł Włodzimierz Karpiński Warszawa, dnia 9 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7924) do ministra edukacji narodowej w sprawie zasad przeprowadzania próbnych matur Szanowna Pani Minister! W tym roku w trakcie organizowania próbnych matur doszło do niecodziennej sytuacji w jednej ze szkół w woj. kujawsko-pomorskim, a mianowicie w Ciechocinku. Jak się okazało, uczniowie pisali tam próbną maturę z języka polskiego w terminie wcześniejszym niż ich koledzy w pozostałych szkołach. Ta sytuacja wywołała zamieszanie wśród maturzystów, których cześć z racji upowszechnienia Internetu mogła poznać zakres pytań. Również dyrektorzy niektórych szkół odczuwali pewien dyskomfort, zdając sobie sprawę z możliwości poznania przez uczniów zakresu tematycznego egzaminu, i podejmowali decyzje o zmianie zagadnień, co mogło prowadzić do różnego poziomu oceniania tegorocznych maturzystów podczas egzaminu próbnego. W związku z powyższym uprzejmie proszę o informację, czy ministerstwo zna problem dotyczący wcześniej przeprowadzanych próbnych matur i konsekwencji z tym związanych. Jednocześnie proszę o informację, jakie działania i rozwiązania ministerstwo zamierza wdrożyć, aby sytuacje takie jak tegoroczna, do której doszło w Ciechocinku, nie miały miejsca w trakcie kolejnych próbnych matur? Z poważaniem Poseł Włodzimierz Karpiński Warszawa, dnia 9 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7925) do ministra sportu i turystyki w sprawie funkcjonowania przychodni sportowych Szanowny Panie Ministrze! Dla Białej Podlaskiej, jednego z największych miast Lubelszczyzny, ważną instytucją pozostaje od lat Akademia Wychowania Fizycznego. Ta uczelnia, mimo różnego rodzaju kłopotów, głównie finansowych, konsekwentnie wspiera rozwój i kształci kolejnych młodych ludzi, dla których sport i kultura fizyczna to wyjątkowa wartość. Niestety wśród problemów, z jakimi borykać się muszą studenci bialskiej uczelni, jest brak przychodni sportowej, z czym wiąże się brak wyspecjalizowanych lekarzy zajmujących się medycyną sportową. A właśnie studenci tej uczelni są narażeni z racji stałego treningu na liczne urazy takie jak chociażby skręcenia kostek czy wybijania palców i inne tego rodzaju kontuzje. Młodzi sportowcy kształcący się w Białej Podlaskiej muszą niestety korzystać przy leczeniu tego typu urazów z opieki zdrowotnej w większych, oddalonych od miejsca nauki ośrodkach takich jak Lublin czy Warszawa. Tam również z tego, co informują media, nie jest kompleksowo uregulowana pomoc młodym sportowcom i funkcjonowanie przychodni sportowych. W związku z powyższym proszę o informację, ile przychodni sportowych funkcjonuje na terenie woj. lubelskiego, mazowieckiego i podlaskiego. Jak rozwiązana jest pomoc studentom AWF na terenie Polski z zakresu medycyny sportowej? Jak ministerstwo ocenia sytuacje młodych osób studiujących na AWF w Białej Podlaskiej, jeśli chodzi o pomoc z zakresu medycyny sportowej? Czy ministerstwo widzi możliwości stworzenia przychodni świadczącej pomoc medyczną z zakresu medycyny sportowej studentom bialskiej AWF? Z poważaniem Poseł Włodzimierz Karpiński Warszawa, dnia 9 lutego 2009 r.

120 Interpelacja (nr 7926) do ministra infrastruktury w sprawie planów przekształcenia drogi krajowej nr 8 (popularnej „gierkówki”) w płatną autostradę Szanowny Panie Ministrze! Z nieukrywanym zdziwieniem, przechodzącym stopniowo w prawdziwe przerażenie, przeczytałem informację podaną 28 stycznia br. przez portal internetowy Onet.pl o planowanej przez rząd premiera Donalda Tuska przebudowie drogi krajowej nr 8 (popularnej „gierkówki”). Po zakończeniu prac stanie się ona autostradą. Niestety, według doniesień, płatną! Przybliżony koszt przejazdu 73 km odcinkiem to, według portalu, kwota 14 zł 60 gr. Natomiast koszt przejazdu samochodem osobowym całego odcinka z Warszawy do Katowic wynosić ma niebagatelną już kwotę 46 zł. Nie ukrywam również, że pomysł uczynienia z trasy szybkiego ruchu płatnej autostrady i to z tak dużymi kosztami przejazdów jest wg mnie nieracjonalny i niesprawiedliwy. Tym bardziej iż trasa ta budowana była w czynie społecznym przez wszystkich Polaków i ma tym Polakom służyć. Droga ta stanowi często jedyny dojazd do wielu miejscowości położonych wzdłuż jej przebiegu. To główny szlak komunikacyjny kilkunastu powiatów wchodzących w skład województwa mazowieckiego, łódzkiego i śląskiego, w sąsiedztwie którego mieszka kilkanaście tysięcy ludzi i działa kilkaset firm. W obecnej sytuacji ich dalsze losy wydają się poważnie zagrożone. Koszty przemieszczania się mogą przerosnąć budżety wielu rodzin i firm. Planowana 3-letnia rozbudowa na pewno wymusi szereg ograniczeń, konieczność przebudowy istniejących skrzyżowań, podjazdów do posesji, a także wytyczenia nowych objazdów. Nie neguję potrzeby budowania w Polsce autostrad. Nie może to się jednak odbywać tak dużym kosztem poniesionym ze strony społeczeństwa polskiego. Rząd nie może za każdym razem iść na „łatwiznę” i wyciągać ręce po pieniądze obywateli. Ci obywatele, w tym także kierowcy, już ponoszą wystarczające obciążenia fiskalne na rzecz państwa (podatek drogowy) i mają prawo oczekiwać, że odpowiednie środki z budżetu zostaną przeznaczone na budowę dróg. Natomiast w przedstawionej wyżej sytuacji mamy do czynienia z sytuacją kuriozalną, w której odbiera się obywatelom coś, co jest ich własnością, i potem jeszcze każe się za to płacić. W związku z powyższym proszę Pana Ministra o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: 1. Na ile prawdziwe są doniesienia medialne na temat planów rozbudowy istniejącej drogi krajowej nr 8 (popularnej „gierkówki”) do rangi płatnej autostrady? 2. Czy znane są już szacunkowe koszty przejazdu na planowanych odcinkach? Z wyrazami szacunku Poseł Dariusz Seliga Skierniewice, dnia 6 lutego 2009 r.

Interpelacja (nr 7927) do prezesa Rady Ministrów w sprawie zagrożenia dla polskiej gospodarki wywołanego około 90-procentową podwyżką cen prądu dla odbiorców przemysłowych Szanowny Panie Premierze! Jako członek sejmowej podkomisji do spraw energetyki chciałbym zabrać głos w sprawie wprowadzonych od 1 stycznia nowych cen za energię elektryczną dla firm z szeroko rozumianego sektora produkcyjnego i przetwórczego, czyli najważniejszych gałęzi polskiego przemysłu. Przeciw podwyżkom protestują firmy w całej Polsce. Urząd Regulacji Energetyki uwolnił ceny prądu dla przedsiębiorców od 1 stycznia 2008 r. W zeszłym roku prąd dla firm podrożał o 25–30 proc. Biznes, na którego potrzeby idzie ok. 75% zużywanego w Polsce prądu, zniósł tę podwyżkę bez szemrania. Ale w 2009 r. rachunek okazał się bardziej słony – dostawcy prądu domagają się, aby firmy zapłaciły od 40 do 90% więcej. Przedsiębiorcy są bezbronni wobec monopolistycznych, bezzasadnych podwyżek. Jak donoszą media, firmy boją się, że będą musiały podnieść ceny i przez to stracą pozycję na rynku, zwłaszcza w konfrontacji z rynkami zachodnimi. W zeszłym tygodniu u prezesa URE stawili się przedstawiciele najbardziej „energożernych” branż – hut, papierni, przemysłu drzewnego i chemicznego. W sumie reprezentowali kilkadziesiąt firm, które zatrudniają ponad 100 tys. ludzi. Połowa tych przedsiębiorców twierdzi, że w związku z podwyżkami cen prądu będzie musiała zwalniać ludzi, 60% zapowiada, że ograniczy produkcję. Wobec powyższego chciałbym zwrócić się do Pana Premiera z następującym pytaniem: Czy rząd zamierza wymóc na Urzędzie Regulacji Energetyki obniżenie stawek za energię elektryczną dla firm, by ratować miejsca pracy oraz poprawić konkurencyjność polskiej gospodarki? Z wyrazami szacunku Poseł Dariusz Seliga Skierniewice, dnia 6 lutego 2009 r.

121 Interpelacja (nr 7928) do ministra zdrowia w sprawie celu przeprowadzania oraz organizacji lekarskiego egzaminu państwowego Szanowna Pani Minister! W imieniu moich wyborców chciałbym zwrócić się do Pani Minister z zapytaniami w sprawie celu przeprowadzania oraz organizacji lekarskiego egzaminu państwowego. Wykonywanie zawodu lekarza medycyny wymaga ukończenia studiów medycznych należących do jednych z najbardziej prestiżowych kierunków studiów wyższych w naszym kraju. Pogląd ten wiąże się w znacznej mierze z niezwykle wysokim poziomem kształcenia lekarzy w Polsce. Mając na względzie, że sam zakres merytoryczny jest bardzo szeroką materią, należy także zwrócić uwagę na długi proces zdobywania uprawnień do wykonywania zawodu lekarza. Sześcioletnie studia oraz roczny staż, który muszą odbyć kandydaci na przyszłych lekarzy, z pewnością gwarantują nabycie wymaganej wiedzy teoretycznej i praktycznej. Powstaje zatem pytanie o sens i cel przeprowadzania kolejnego egzaminu, rzekomo weryfikującego uzyskanie odpowiednich kwalifikacji. Wątpliwe jest bowiem, czy samo przystąpienie i zdanie lekarskiego egzaminu państwowego nagle będzie miało realny wpływ na poszerzenie zdobytych już przez absolwentów wydziałów medycznych umiejętności. Należy mieć na względzie, iż na drodze kariery medycznej znajduje się także obowiązkowa specjalizacja i egzamin ją kończący, które to właśnie przesądzać mają o poziomie merytorycznego przygotowania do wykonywania zawodu lekarza. Oczywisty jest fakt, iż praca lekarza, ze względu na swe szczególne właściwości, musi znajdować się pod ścisłą kontrolą poziomu świadczonych usług. Wymaga tego interes pacjenta, który ma prawo uzyskać pomoc od profesjonalnie przygotowanego specjalisty. Zasadne jest zatem regularne kontrolowanie poziomu usług medycznych. Ale czy instrumentem właściwym dla realizacji tych założeń jest właśnie lekarski egzamin państwowy? Ponadto warto także zastanowić się nad wymaganym na egzaminie zakresem merytorycznym. Egzamin zawiera pytania ze wszystkich możliwych dziedzin medycyny. Skoro bowiem zdobywanie niezbędnej lekarzowi wiedzy rozłożone jest na kilka lat i wiadomości przekazuje się studentom w określonych partiach, a ponadto wymaga się kontynuacji edukacji w ramach stażu, trudno jest oczekiwać, żeby ktokolwiek miał możliwość realnego powtórzenia całości materiału w znacznie krótszym okresie czasu. Podzielenie lekarskiego egzaminu państwowego na części, które obejmowałyby zagadnienia z poszczególnych dziedzin medycyny, dałoby przystępującym do egzaminu szansę na skoncentrowanie się na określonym zagadnieniu i zagłębienie się w problematyce tej dziedziny bardziej szczegółowo. Wobec powyższych argumentów warto zastanowić się nad zasadnością przeprowadzania lekarskiego egzaminu państwowego, względnie nad jego organizacją i zakresem wymaganej materii. Wprowadzenie odpowiednich zmian w tej kwestii z pewnością przyniesie pożądane rezultaty. Bowiem bez pozytywnego zaliczenia egzaminu absolwenci medycyny z dyplomem i po odbyciu stażu nie mają prawa do wykonywania zawodu, co skutkuje coraz częściej spotykaną „ucieczką za pracą za granicę”. W czasach kiedy w polskich szpitalach brakuje specjalistów, sytuacja ta na pewno nie poprawia i tak już niekorzystnej pozycji pacjenta. W związku z powyższym chciałbym prosić Panią Minister o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: 1. Czy zdaniem Pani Minister przeprowadzanie lekarskiego egzaminu państwowego nie jest ograniczeniem konstytucyjnej wolności wyboru i wykonywania zawodu określonej w art. 65 ust. 1 Konstytucji RP? 2. Czy skoro absolwenci studiów medycznych pozytywnie ukończyli proces weryfikacji ich kwalifikacji w ramach programu nauczania na uczelniach medycznych, zasadne jest nakładanie obowiązku kolejnego sprawdzianu umiejętności? 3. Jakie jest stanowisko Ministerstwa Zdrowia co do kwestii roli lekarskiego egzaminu państwowego w procesie kształcenia lekarzy medycyny? 4. Czy zdaniem Pani Minister kolejny egzamin na drodze młodych lekarzy nie przyczynia się do nadmiernego utrudnienia wyjątkowo już skomplikowanego procesu zdobywania uprawnień do wykonywania zawodu lekarza? 5. Czy zakładając, że istnienie lekarskiego egzaminu państwowego jest z jakichkolwiek przyczyn uzasadnione, istnieje możliwość podzielenia egzaminu na mniejsze zakresowo części, przez co zostałaby dana szansa na bardziej precyzyjne przygotowanie się do egzaminu (przykładowo podzielenie egzaminu na części obejmujące zagadnienia z poszczególnych dziedzin medycyny)? Z poważaniem Poseł Dariusz Seliga Skierniewice, dnia 3 lutego 2009 r.

122 Interpelacja (nr 7929) do ministra infrastruktury w sprawie planowanej przez spółkę PKP Cargo SA likwidacji Sekcji Eksploatacji oraz Sekcji Utrzymania i Napraw Taboru Trakcyjnego w Dębicy Szanowny Panie Ministrze! Działając na prośbę pracowników zaniepokojonych planami likwidacji określanej jako wyłączenie z eksploatacji Sekcji Eksploatacji oraz Sekcji Utrzymania i Napraw Taboru Trakcyjnego w Dębicy i przekazaniem będących w utrzymaniu kilkudziesięciu lokomotyw elektrycznych sąsiednim zakładom, na podstawie ustawy o wykonywaniu mandatu posła i senatora (Dz. U. z 2003 r. Nr 221, poz. 2199, z późn. zm.) zwracam się z prośbą o informację na temat zamierzeń i projektów spółki w przedmiotowej sprawie. Tworząc 16 zakładów, PKP Cargo SA podjęło działania zmierzające do optymalizacji organizacji spółki. W koncepcji realizatorów reorganizacji miało to przynieść poprawę efektywności procesu przewozowego determinowanego postępującą liberalizacją rynku transportowego. Dębicka Sekcja Eksploatacji i Sekcja Utrzymania i Napraw Taboru Trakcyjnego zatrudnia ponad 200 wysoko wykwalifikowanych i doświadczonych pracowników, tj. 120 maszynistów i około 70 mechaników i elektryków dokonujących bieżących napraw i przeglądów 50 lokomotyw stacjonujących w zakładzie. Obiekty przeznaczone do naprawy lokomotyw w ostatnim okresie zostały rozbudowane i uzbrojone technicznie w nowoczesną, spełniającą wymogi UE instalację kanalizacyjną połączoną z oczyszczalnią ścieków, odprowadzania odpadów olejowych oraz kanalizację burzową, posiadają uregulowany status prawny, są własnością grupy PKP. Na terenie sekcji znajduje się sala dydaktyczna, jedyna tego typu na terenie Polski południowo-wschodniej, przeznaczona do szkolenia teoretycznego i praktycznego maszynistów z zakresu budowy i gwarantująca bezpieczeństwo obsługi lokomotyw serii ET 22. Usytuowanie zakładu pośrodku odcinka magistrali Medyka – Kraków zabezpiecza właściwe i ekonomiczne wykorzystanie taboru. Jak przedstawiają zaniepokojeni planami pracownicy, sekcja eksploatacji taboru trakcyjnego w Dębicy wykonuje blisko 70% przewozów na terenie południowo-wschodniej Polski przy działających trzech zakładach w rejonie, a baza lokalowa pozwala na zwiększenie ilości przeprowadzanych napraw. Budynki są w dobrym stanie technicznym i estetycznym i nie wymagają dodatkowych nakładów finansowych. Podejmując interwencję w przedmiotowej sprawie, mam również na uwadze dobro pracowników, którzy od wielu lat związali swe życie zawodowe, nadzieje i plany z solidną, mającą w Dębicy wieloletnie tradycje i, mam nadzieję, przyszłość firmą. Jestem pewien, że przedstawiona argumentacja posłuży do kolejnych analiz restrukturyzacyjnych, znajdując zrozumienie i utwierdzając w przekonaniu o konieczności istnienia w Dębicy zakładu eksploatacji i napraw taboru trakcyjnego. Panie Ministrze, mając na względzie wagę problemu, jaki przedstawiły organizacje związkowe kolei, pozwalam sobie zadać Panu Ministrowi następujące pytania: 1. Czy Panu Ministrowi znany jest poruszony przeze mnie problem? Jeśli tak, to jaki jest pogląd Pana Ministra w tej sprawie? 2. Czy spółka Cargo SA, restrukturyzując i reorganizując jednostki, konsultowała swe działania z Ministerstwem Infrastruktury, mimo że zgodnie z art. 368 Kodeksu spółek handlowych prowadzenie spraw spółki należy do kompetencji zarządu, a plan restrukturyzacji podlega ocenie rady nadzorczej i walnego zgromadzenia? 3. Czy Pan Minister podejmie działania zapobiegające wprowadzeniu w życie likwidacji dobrze prosperującego zakładu eksploatacji i napraw taboru trakcyjnego w Dębicy? Z poważaniem Poseł Kazimierz Moskal Warszawa, dnia 9 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7930) do ministra infrastruktury w sprawie przywrócenia współpracy pomiędzy PKP Cargo a Fabryką Wagonów Gniewczyna Szanowny Panie Ministrze! Działając na prośbę Fabryki Wagonów Gniewczyna oraz na podstawie ustawy o wykonywaniu mandatu posła i senatora (Dz. U. z 2003 r. Nr 221, poz. 2199, z późn. zm.), proszę o podjęcie działań w przedstawionej poniżej sprawie. PKP Cargo SA było największym kontrahentem Fabryki Wagonów Gniewczyna od lat. Większość napraw i produkcji, które realizuje PKP, należało właśnie do tej spółki kolejowej. Niestety, wraz z rozpoczęciem roku 2009 spółka PKP Cargo SA zerwała wszelką współpracę nie tylko z fabryką wagonów Gniewczyna, ale także z innymi zakładami zaplecza PKP w Polsce. Dalsze utrzymanie zaistniałej sytuacji może zagrozić funkcjonowaniu wszystkich zakładów produkcji i napraw wagonów towarowych w Polsce, co w przyszłości w znacznym stopniu pogorszy sytuację całej branży kolejowej, a ponadto gwałtownie wpłynie na wzrost bezrobocia.

123 W związku z powyższym zwracam się do Pana Ministra z następującymi pytaniami: 1. Jakie jest stanowisko ministerstwa w wyżej przedstawionej sprawie? 2. Jakie działania zostaną podjęte, aby pomóc Fabryce Wagonów Gniewczyna i innym zakładom w podobnej sytuacji? Z poważaniem Poseł Kazimierz Moskal Warszawa, dnia 9 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7931) do ministra kultury i dziedzictwa narodowego w sprawie budowy wielofunkcyjnego centrum kultury, edukacji i rekreacji w Srebrnej Górze Szanowny Panie Ministrze! Działając na prośbę Rady Gminy Stoszowice oraz na podstawie ustawy o wykonywaniu mandatu posła i senatora (Dz. U. z 2003 r. Nr 221, poz. 2199, z późn. zm.), proszę o podjęcie działań w przedstawionej poniżej sprawie. Wniosek budowy ww. centrum po przeprowadzonej ocenie formalnej został przyjęty do dalszej oceny merytorycznej jako jeden z 38 wniosków z całego kraju. Należy podkreślić, że projekty zostały złożone wyłącznie przez duże gminy miejskie. Centrum stanowi nowatorskie połączenie jednego obiektu o różnych funkcjach użytkowych. Realizacja tego projektu nie tylko w szczególny sposób wpłynie na rozwój Srebrnej Góry, ale także jako jedyny taki ośrodek w regionie wywrze wpływ na dynamiczny rozwój kulturalno-edukacyjno-rekreacyjny Dolnego Śląska. W związku z powyższym zwracam się do Pana Ministra z pytaniem: Jakie działania zostaną podjęte, aby pomóc małej wiejskiej gminie w dokonaniu „skoku cywilizacyjnego”? Z poważaniem Poseł Kazimierz Moskal Warszawa, dnia 2 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7932) do ministra infrastruktury w sprawie przywrócenia pociągów pospiesznych w Sędziszowie Małopolskim Szanowny Panie Ministrze! Działając na prośbę Zarządu Powiatu Ropczycko-Sędziszowskiego oraz na podstawie ustawy o wykonywaniu mandatu posła i senatora (Dz. U. z 2003 r. Nr 221, poz. 2199, z późn. zm.), proszę o podjęcie działań w przedstawionej poniżej sprawie. Korzystanie z pociągów pośpiesznych pozwala na maksymalne skrócenie czasu dojazdu do pracy czy też uczelni. Niestety, zmiana rozkładu jazdy spowodowała, że następujące pociągi pośpieszne: — nr 36200 „Śnieżka” relacji Przemyśl Gł. – Wrocław, — nr 83201 „Śnieżka” relacji Wrocław Gł. – Przemyśl Gł., — nr 38200 „Przemyślanin” relacji Przemyśl Gł. – Szczecin Gł., — nr 83201 „Przemyślanin” relacji Szczecin Gł. – Przemyśl Gł., nie zatrzymują się na dworcu PKP w Sędziszowie Małop. Zaistniała sytuacja zarówno zaniepokoiła władze samorządowe, jak i spowodowała wielkie rozgoryczenie wśród społeczeństwa, gdyż ww. stacja była jedyną na terenie powiatu, na której zatrzymywały się powyższe pociągi. W związku z powyższym zwracam się do Pana Ministra z następującym pytaniem: Jakie działania zostaną podjęte w wyżej przedstawionej sprawie? Z poważaniem Poseł Kazimierz Moskal Warszawa, dnia 9 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7933) do ministra gospodarki w sprawie wzrostu cen energii elektrycznej dla przemysłu, co doprowadza do bardzo trudnej sytuacji finansowej przedsiębiorstw na przykładzie Zakładów Górniczo-Hutniczych Bolesław w Bukownie Na początku tego roku wzrosły znacząco ceny energii elektrycznej dla przemysłu. Podwyżka cen szacowana jest na około 60 procent. Uwodnienie cen energii szczególnie mocno uderzyło w duże zakłady przemysłowe tj. huty, koksownie, zakłady górniczo-hutnicze itp. W szczególnie trudnej sytuacji są obecnie Zakłady Górniczo-Hutnicze Bolesław w Bukownie – największy w Polsce producent cynku i zarazem największy pracodawca w powiecie olkuskim. Szacuje się, że ZGH Bolesław daje zatrudnienie i utrzymanie około czternastu tysiącom osób z terenu powiatu olkuskiego. Zła sytuacja tego zakładu budzi niepokój nie tylko wśród załogi i dyrekcji zakładu, ale też samorządowców, gdyż podatki i opłaty lokalne stanowią dochód budżetu trzech gmin.

124 Zła koniunktura na światowym rynku spowodowała, że cena za tonę cynku spadła o połowę z 2 do 1 tys. dolarów. Ponadto istnieją spore problemy ze zbyciem tego produktu. Jednocześnie uwolnienie cen energii dla przemysłu przez Urząd Regulacji Energetyki, poskutkowało wzrostem cen energii o ok. 60%. Ta sytuacja spowodowała, że zakład stanął w obliczu bardzo trudnej sytuacji finansowej. Proces technologiczny produkcji cynku oparty jest bowiem w głównej mierze na wykorzystaniu energii elektrycznej, co stanowi znaczący udział w kosztach produkcji. ZGH Bolesław bowiem należy do firm, które są największym odbiorcą energii w kraju. W związku z powyższym uprzejmie proszę Pana Premiera o przedstawienie szczegółowych informacji i podjęcie skutecznych działań zmierzających do zniwelowania skutków podwyżek cen energii. 1. Jakie konkretne działanie podjął polski rząd, aby nie dopuścić do sytuacji, w której z uwagi na wzrost o 60% cen energii wiele zakładów znacząco zmniejsza zatrudnienie lub zamyka produkcje? 2. W jaki sposób polski rząd zamierza pomóc Zakładom Górniczo-Hutniczym Bolesław w Bukownie, aby nie dopuścić do zwolnień grupowych lub nawet likwidacji zakładu? Poseł Jacek Osuch Warszawa, dnia 10 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7934) do ministra gospodarki w sprawie zwiększenia wykorzystania bogactw naturalnych w polskiej gospodarce, na przykładzie złóż geotermalnych Z badań geologicznych i prac poszukiwawczych złóż gazu, ropy naftowej i innych bogactw naturalnych przeprowadzonych na Niżu Polskim wynika, że Polska leży aż w 80% na pokładach wód geotermalnych, które mogą stanowić podstawę samowystarczalności energetycznej kraju i jego rozwoju. Prace odkrywcze w tym zakresie rozpoczął już w 1955 r. prof. Julian Sokołowski, jeden z najwybitniejszych geologów w skali światowej, a dzieło prof. Sokołowskiego kontynuują jego wychowankowie z Krakowskiej Politechniki i AGH w Krakowie: prof. Ryszard Kozłowski i prof. Jacek Zimny. W latach 1955–2004 ww. profesorowie wraz ze swoimi zespołami badawczymi naukowymi z Państwowego Instytutu Geologicznego w Warszawie i Krakowie dokonali m.in. opisu wgłębnej budowy geologicznej Polski oraz odkrycia złóż gazu ziemnego, ropy naftowej, soli kamiennej i węgla brunatnego, efektywnego prognozowania przebiegu procesów geologicznych i poszukiwania złóż ropy, gazu i wód geotermalnych, a także oceny zasobów energii geotermicznej złóż do głębokości 3 tys. m, 5 tys. m, 7 tys. m. Nie sposób pośród tych działań pominąć budowy pierwszego w Polsce zakładu geotermalnego w Bańskiej Niżnej (woj. małopolskie). Według prowadzonych badań zasoby energetyczne geotermii możliwe do wykorzystania są wielokrotnie większe od zasobów kopalnych ropy i gazu. Możliwości wykorzystania złóż geotermalnych są bardzo różne. Z par wodnych i wód geotermalnych o temperaturze powyżej 80° C wytwarza się w elektrociepłowniach i elektrowniach geotermalnych prąd elektryczny. Wody geotermalne o temperaturze 80° C wykorzystuje się w ciepłownictwie do ogrzewania budynków przemysłowych i mieszkalnych. Warto w tym momencie wskazać konkretny przykład Białej Niżnej, gdzie wody geotermalne wykorzystywane są do ogrzewania szkoły, kościoła, remizy i budynków mieszkalnych. Jest to pierwsza miejscowość w Polsce, która skorzystała z w tym zakresie wód geotermalnych. Ponadto w kwietniu 2008 r. w gminie Szaflary uruchomiono kompleks geotermalny. Termy Podhalańskie położone nieopodal zakopianki dysponują 4 basenami oraz brodzikiem dziecięcym, pomiędzy którymi można swobodnie przemieszczać się (nie wychodząc z wody, łączna powierzchnia basenów wynosi 970 m2, a temperatura wody utrzymywana jest w zakresie 28–37° C. Z dobrodziejstw geotermii mogą już wiec korzystać zarówno mieszkańcy, jak i turyści. Zgodnie z przyjętymi międzynarodowymi zobowiązaniami Polska do 2010 r. ma wyprodukować 7,5%, a do 2020 r. 20–30% użytkowanej energii z zasobów odnawialnych, w tym ze złóż geotermalnych. Niestety prowadzone dziś działania powodują, że powyższe zobowiązania się są realne do spełnienia. Wychodząc naprzeciw narodowym potrzebom w zakresie ograniczenia importu paliw, dywersyfiakacji nośników energii i wykorzystania naturalnych źródeł energii fundacja Lux Veritatis uzyskała koncesję geologiczną na badania, eksploatację i wykonanie odwiertu badawczego na terenie kompleksu w Toruniu. W 2007 r. fundacja uzyskała dofinansowanie na ten cel z Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Warszawie. W maju 2008 r. podjęta została jednak polityczna decyzja, za pomocą której zerwano umowę z fundacją. Należy więc zadać pytanie, czy w budżecie NFOŚiGW znajdują się fundusze na realizację zadań, których celem jest wykorzystanie źródeł geotermalnych i energii odnawialnej, i kto je może uzyskać. Patrząc na obecne posunięcia polskiego rządu można odnieść wrażenie, że w Polsce brakuje mechanizmów wspomagających rozwój energetyki opartej na zasobach odnawialnych, w przeciwieństwie do naszych zachodnich sąsiadów. Tymczasem według obliczeń naukowców z AGH w Krakowie i Politechniki Krakowskiej zasoby geotermalne w Niemczech są 3-krotnie mniejsze niż w Polsce. Tymczasem u naszych sąsiadów uruchamiane są dla firm realizujących projekty geotermii głębokiej (powyżej 100 m głębokości) korzyst-

125 ne kredyty, które w przyszłości się umarza. Łączna wysokość umarzanego kredytu wynosi w Republice Federalnej Niemiec 8,5 mln euro. Wiercony aktualnie w Toruniu otwór badawczo-produkcyjny już ma głębokość 2750 m (na dzień 16 listopada 2008r), a wypływająca woda ma temperaturę 70° C, natomiast wydajność wypływu wody osiąga 300–500 m3 na godzinę. Jest to ogromny kapitał, który należy wykorzystać. W związku z powyższym proszę Pana Premiera o udzielenie odpowiedzi na poniższe pytania. 1. W jaki sposób polski rząd zamierza zrealizować międzynarodowe zobowiązania Polski dotyczące zwiększenia udziału energii odnawialnej w ogólnym bilansie energetycznym (do 2010 r. – 7,7%, a do 2020 r. – 20% zużywanej energii)? 2. Czy rząd przewiduje przygotowanie specjalnego programu, w którym określono by, w jaki sposób i kto może ubiegać się o dofinansowanie do realizacji zadań z zakresu zwiększenia wykorzystania bogactw naturalnych, w tym złóż geotermalnych? 3. Jakie warunki powinna spełnić fundacja Lux Veritatis, aby móc ubiegać się o dofinansowanie z NFOŚiGW na wykorzystanie złóż geotermalnych? 4. Jakie były merytoryczne powody zerwania umowy pomiędzy fundacją Lux Veritatis a NFOŚiGW w maju 2008 r.? Z poważaniem Poseł Jacek Osuch Warszawa, dnia 2 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7935) do prezesa Rady Ministrów w sprawie nieprawidłowości w podziale środków budżetowych będących w dyspozycji wojewody podkarpackiego w 2008 r. Szanowny Panie Premierze! Przedstawiciele samorządów terytorialnych z województwa podkarpackiego zgłaszają nam, że podział środków, jakimi dysponował wojewoda podkarpacki w 2008 r., odbywał się niezgodnie z obiektywnymi zasadami racjonalności, gospodarności oraz równości dostępu do środków publicznych. Mogło dojść w związku z tym do naruszenia Konstytucji RP oraz ustaw o finansach publicznych i dyscyplinie finansów publicznych. W szczególności zwracamy się o wyjaśnienie nam poniżej przedstawionych decyzji: 1. Zasadności podziału środków na inwestycje w domach pomocy społecznej, pochodzących z rezerwy będącej w dyspozycji Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej. Wojewoda dysponował na ten cel ok. 1,1 mln zł. Niektóre powiaty otrzymały na poprawę standardów w tych domach środki w wysokości ok. 300 tys. zł, a inne, mimo odpowiednio uzasadnionych potrzeb, od kilku do co najwyżej 50 tys. zł. Zapotrzebowanie powiatów przekraczało 200 tys. zł. 2. Jakie były przyczyny opóźnienia przeniesienia środków niepodzielonych (dokonano tego pod koniec października) ze świadczeń rodzinnych do pomocy społecznej w wysokości ok. 21 mln zł, mimo że środki te pozostawały jako niepodzielone w budżecie wojewody od lutego 2008 r.? Wojewoda wystąpił dopiero w październiku do ministra finansów o przekwalifikowanie wydatków bieżących ze świadczeń rodzinnych na środki inwestycyjne. Skalę tych zmian znacznie przeszacowano i dokonano w oparciu o znacznie zawyżone potrzeby. Środki finansowe, szczególnie inwestycyjne, trafiły do samorządów dopiero pod koniec listopada. W rezultacie część samorządów zrezygnowała z przyznanych limitów ze względu na nierealność wydatkowania ich do końca roku. Wojewoda przekazał pozostające w jego dyspozycji środki innym samorządom, mimo że nie zgłaszały one zapotrzebowania. Dotyczy to w szczególności inwestycji prowadzonych w domach pomocy społecznej, środowiskowych domach samopomocy oraz placówkach opiekuńczo-wychowawczych. W rezultacie nastąpi zwrot niewykorzystanych środków, co jest niegospodarne i narusza ze strony wojewody zasadę szczególnej dbałości o wykorzystanie środków publicznych. W niektórych samorządach chcących usilnie spożytkować te środki może wystąpić wykorzystanie ich niezgodnie z przeznaczeniem. Pojawiają się sygnały, że wojewoda przekazał środki inwestycyjne na zadania związane z działalnością bieżącą i remontami, co stanowić może naruszenie dyscypliny finansów publicznych. Szczególnie prosimy sprawdzić realność i racjonalność wykorzystania olbrzymich środków inwestycyjnych (w wysokości do 500 tys. zł) przekazanych w listopadzie następującym samorządom: Narol, Kańczuga, Lesko, Bircza, Cieszanów, Sieniawa, powiaty: bieszczadzki, lubaczowski, leżajski. Otrzymały one znacznie więcej środków niż zgłoszone zapotrzebowanie. Powstaje pytanie: Czy w ciągu miesiąca czasu były w stanie zorganizować procedury przetargowe i przeprowadzić procesy inwestycyjne? Natomiast inne samorządy, mimo zgłoszonego zapotrzebowania, otrzymały kwoty znacznie niższe. Dlaczego nie dokonano przekwalifikowania tych środków znacznie wcześniej, mimo iż już w połowie roku wiadomym było, że na świadczenia rodzinne zostanie wydatkowana znacznie mniejsza kwota, niż planowano? Gminy i jednostki organizacyjne pomocy społecznej od czerwca 2008 r. wielokrotnie monitowały do wojewody i Wydziału Polityki Społecznej Urzędu Wojewódzkiego w Rzeszowie o przyznanie dodatkowych środków ze względu na trudną sytuację. Pisma pozo-

126 stawały jednak bez odpowiedzi przez kilka miesięcy. Stanowi to naruszenie Kodeksu postępowania administracyjnego. 3. Dlaczego nie utworzono środowiskowych domów samopomocy w Rzeszowie i Jaśle? Otrzymano na to środki z rezerwy celowej, będącej w dyspozycji Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej. W zapotrzebowaniu zgłoszonym przez wojewodę artykułowano utworzenie czterech takich ośrodków, a uruchomiono prawdopodobnie tylko dwa. Należałoby sprawdzić, czy w rzeczywistości one funkcjonują. Dlaczego wojewoda nie sprawdził stopnia przygotowania samorządów Rzeszowa i Jasła do utworzenia tych ośrodków i odpowiednio wcześniej nie próbował dokonać zmiany ich lokalizacji? Podobno środki, które pozostały z tytułu nieuruchomienia tych dwóch jednostek (zarówno inwestycyjne, jak i bieżące), zostały przekazane do innych środowiskowych domów na terenie województwa. Czy uzyskano w tym celu odpowiednią zgodę ministerstwa pracy oraz Ministerstwa Finansów, gdyż były to dotacje celowe? Brak takiej zgody jest naruszeniem dyscypliny finansów publicznych. Ponadto istnieje uzasadniona obawa, że zarówno środki, jak i dodatkowe miejsca dla nowych uczestników zostały podzielone nieobiektywnie. Niektóre samorządy otrzymały więcej środków i nowych miejsc niż zgłoszone zapotrzebowanie. Mogła tu wystąpić sytuacja z antydatowaniem zapotrzebowania pod przyznane już środki. Natomiast inne, mimo zapotrzebowania na nowe miejsca dla uczestników, np. pięciu miejsc, otrzymały tylko jedno. 4. Dlaczego dopiero pod koniec września powiadomiono gminy o wysokości środków na dożywianie i nie wykorzystano okresu wakacji do remontu stołówek i punktów wydawania posiłków? Dlaczego dopiero w listopadzie rozesłano do gmin pismo z prośbą o analizę potrzeb w zakresie dożywiania? Dowodzi to braku umiejętności i operatywności działania w tym zakresie. 5. Dlaczego z ponad 4-miesięcznym opóźnieniem uruchomiono program tworzenia świetlic socjoterapeutycznych? Z posiadanych informacji wynika, że z powodu opóźnienia utworzono tylko jedną nową świetlicę, a pozostałe środki otrzymały już istniejące lub ośrodki zajmujące się pomocą bezdomnym, na które dotacje przekazuje się z innego programu. Nastąpiła więc sprzeczność między podziałem środków a założeniami programu. 6. Osoby niepełnosprawne od pewnego czasu uskarżają się również na przewlekłość postępowania w wojewódzkim zespole ds. orzekania o niepełnosprawności. Opóźnienie w wydawaniu decyzji dla osób dorosłych wynosi ponad 4 miesiące, mimo miesięcznego terminu ustalonego do zakończenia postępowania. Od początku 2008 r. przewodniczącym tego zespołu była osoba nieposiadająca uprawnień do zajmowania tego stanowiska, zgodnie z ustawą o rehabilitacji społecznej i zawodowej osób niepełnosprawnych. Powstaje pytanie: Czy podpisane przez nią decyzje oraz podejmowane działania są ważne pod względem prawnym? Z poważaniem Poseł Marek Kuchciński oraz grupa posłów Warszawa, dnia 9 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7936) do ministra zdrowia w sprawie stworzenia programu dotyczącego przeciwdziałania grypie wśród dzieci i młodzieży Eksperci alarmują i ostrzegają, że już za dwa tygodnie, na przełomie lutego i marca bieżącego roku, Polskę ogarnąć może epidemia grypy. W całym kraju rośnie lawinowo liczba zachorowań. W pierwszym tygodniu stycznia na grypę zachorowało ponad 6,2 tys. Polaków. Rok temu w tym samym czasie chorych było tylko 5,5 tys. mieszkańców naszego kraju. Z danych Krajowego Ośrodka ds. Grypy Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego – Państwowego Zakładu Higieny wynika, że od 16 do 22 stycznia br. w Polsce odnotowano 47 325 zachorowań i przypadków podejrzenia zachorowania na grypę. To trzy razy więcej niż w ubiegłym roku. Natomiast porównując już sezony 2007/08 i 2008/ 09, możemy podkreślić, że w okresie od września do grudnia 2008 r. było mniej zachorowań niż w tym samym okresie w 2007 r. (ok. 37 tys. – ok. 53 tys.). Niestety styczeń, jak wcześniej sygnalizowałem, wygląda znacznie gorzej, bo w tym roku w pierwszych 3 tygodniach stycznia odnotowano 68 289 zachorowań, natomiast w tym samym czasie w 2008 r. było ich 27 436. Należy pamiętać, że zazwyczaj styczeń, luty i marzec to miesiące, w których odnotowywany jest znaczny wzrost zachorowań. Dodatkowo niepokojący jest jednak fakt, że nastąpił tak duży wzrost, co może mieć związek z wirusem H3N2. Mroźna pogoda powoduje, że wirusy nie mają sprzyjających warunków do namnażania się, niestety panująca prawie wczesnowiosenna pogoda negatywnie wpływa na odporność organizmów. Wzrost temperatur do okolic 0 stopni Celsjusza i powyżej stwarza obecnie korzystne warunki do szerzenia się wirusa, a osłabiony organizm jest bardziej podatny na infekcje. Wystąpienie w tej sprawie do Pani Minister skierował rzecznik praw obywatelskich dr Janusz Kochanowski. Rzecznik szczególnie zaniepokoił się odpornością osób z tzw. grup podwyższonego ryzyka. To

127 dzieci, osoby starsze i przewlekle chore, a także pracownicy służby zdrowia. Prof. Lidia Brydak z Krajowego Ośrodka ds. Grypy twierdzi, że ten wirus, który pojawił się teraz, jest bardziej zakaźny od pozostałych. Koszt szczepionki jest wielokrotnie niższy niż to, ile trzeba będzie wydać na lekarstwa, jak już się zachoruje, nie mówiąc już o globalnych wydatkach całego państwa na leczenie chorych. Jeżeli jednak nie zadbaliśmy odpowiednio o odporność organizmu, to jest jeszcze szansa na zmobilizowanie układu odpornościowego poprzez szczepienie przeciw grypie. Szczepienia zaczynamy już we wrześniu, październiku. Każdego roku opracowywane są nowe szczepionki, ale wirusy mutują, więc nie można mieć pewności, że szczepienie uchroni przed chorobą, chociaż może pomóc uniknąć powikłań pogrypowych, które mogą być szczególnie groźne dla najmłodszego pokolenia. Czy przed grypą na pewno uchroni nas szczepionka? Specjaliści nie są zgodni. Profesor Lidia Brydak, epidemiolog, twierdzi, że szczepionka przeciwko grypie chroni przed zachorowaniem w około 70–90% przypadków, a jeśli jednak do niego dojdzie, choroba ma łagodniejszy przebieg. W obecnym czasie, już teraz należy przedsięwziąć kroki, które mogą mieć znaczenie dla przeciwdziałania zachorowaniom na grypę w sezonie 2009/2010 i następnych. Zmiany klimatyczne nie zapowiadają bowiem, aby zachorowalność na grypę w najbliższych latach miała się zmniejszać. Wobec braku środków finansowych w Narodowym Funduszu Zdrowia na refundacje kosztów wszystkim mieszkańcom naszego kraju należałoby, moim zdaniem, doprowadzić do współfinansowania kosztów szczepień przeciwgrypowych samorządów wszystkich szczebli prowadzących placówki oświatowe oraz Narodowego Funduszu Zdrowia lub wprost z budżetu naszego kraju przynajmniej najmłodszemu pokoleniu – uczącym się dzieciom i młodzieży. Współfinansowanie wraz z samorządami inicjatyw ma w naszym kraju doskonałe przykłady, chociażby w zakresie dbałości o rozwój fizyczny dzieci i młodzieży. Zapoczątkowany przez premiera Donalda Tuska i ministra Mirosława Drzewieckiego program budowy boisk szkolnych w każdej polskiej gminie spotkał się z wielką akceptacją całego społeczeństwa. Efekty programu są już widoczne, a wybudowane w części za budżetowe i samorządowe środki boiska służą rozwojowi fizycznemu naszych pociech. Przekonany jestem, że kolejna inicjatywa wspólnych działań na szczeblu rządowym we współdziałaniu z władzami samorządowymi na rzecz poprawy zdrowotności poprzez profilaktykę zdrowotną dzieci i młodzieży spotkałaby się z pełną akceptacją społeczeństwa. Masowe zakupy szczepionek przeciwgrypowych doprowadziłyby do znacznego obniżenia ceny pojedynczej szczepionki, co również ma znaczenia dla całościowego kosztu przedsięwzięcia. W związku z powyższym zwracam się z prośbą do Pani Minister o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: 1. Czy Pani Minister dostrzega celowość działań profilaktycznych dotyczących przeciwdziałania zachorowalności na grypę naszego społeczeństwa ze szczególnym zwróceniem uwagi na najmłodszą część naszego społeczeństwa? 2. Czy istnieje możliwość wyasygnowania środków finansowych z budżetu państwa czy tez w ramach Narodowego Funduszu Zdrowia na rozpoczęcie programu szczepień przeciwgrypowych dla dzieci i młodzieży? 3. Jeśli z różnych przyczyn moja inicjatywa nie będzie mogła być zrealizowana, proszę Panią Minister o podanie działań Ministerstwa Zdrowia na rzecz profilaktyki przeciwgrypowej na rzecz mieszkańców naszego kraju mającej na celu minimalizowanie ogólnospołecznych skutków mogącej wystąpić w tym roku i latach następnych epidemii grypy. Z poważaniem Poseł Andrzej Kania Warszawa, dnia 10 lutego 2009 r.

Interpelacja (nr 7937) do ministra gospodarki w sprawie wprowadzenia w oparciu o ukształtowane orzecznictwo sądowe modelowego sposobu załatwiania przez ZUS wniosków o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego za deputat węglowy z tytułu prawa do bezpłatnego węgla dla byłych pracowników przedsiębiorstw robót górniczych oraz w sprawie skierowania do ZUS wytycznych umożliwiających sprawną i efektywną obsługę osób wnioskujących o wypłatę tego ekwiwalentu Panie Ministrze! Zakład Ubezpieczeń Społecznych, za którego pośrednictwem rozpatrywane są wnioski o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego za deputat węglowy dla byłych pracowników przedsiębiorstw robót górniczych, w oparciu o przepisy ww. ustawy w zdecydowanej większości przypadków odmawia przyznania tego świadczenia wnioskodawcom, ponieważ nie posiada jasnych wytycznych, według których rozstrzygnąłby, kto z całą pewnością posiada uprawnienia do jego otrzymania. ZUS – obawiając się posądzenia o nieuzasadnione wydanie publicznych pieniędzy – w obliczu braku konkretnych decyzji Ministerstwa Gospodarki, wydaje decyzje negatywne, od których

128 ubezpieczeni odwołują się do sądu I instancji, a następnie do II, jeśli któraś ze stron złoży apelację. Powoduje to paraliż zarówno oddziałów ZUS, które rokrocznie rozpatrują wnioski składane według ustawowego harmonogramu przez tych samych ubezpieczonych, jak i organów władzy sądowniczej, bo na wokandach sądowych województwa katowickiego sprawy z ZUS o ekwiwalent są niemal stałym „punktem programu”. Nie ma też dnia, bym jako współautor tej ustawy nie spotkał się z negatywnymi opiniami dotyczącymi sposobu załatwiania tej sprawy. Faktem jest, że występowałem już do ministra z podobną interpelacją (nr 5345/08). Wówczas w odpowiedzi minister uznał, że dorobek orzeczniczy jest zbyt skromny, by wprowadzić jednoznaczne rozstrzygnięcia, choć nie wykluczono konieczności usystematyzowania spraw, by usprawnić pracę Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i zmniejszyć koszty, jakie ponosi obecnie budżet państwa na obsługę rozpraw o ekwiwalent za deputat węglowy. Przytoczę tylko kilka danych liczbowych obrazujących skalę problemu: Zgodnie z informacją ZUS oddział w Rybniku do oddziału wpłynęły 7954 wnioski o ekwiwalent (wg stanu na 31.08.2008 r.). Z ogółu spraw, które trafiły do sądu apelacyjnego, w 154 przypadkach wypłacono ekwiwalent po uprawomocnieniu się wyroku sądu. Natomiast na dzień 31.01.2009 wpłynęło już blisko 6500 wniosków, a ZUS złożył już 1600 apelacji. Sąd apelacyjny, po rozpoznaniu spraw, wydał 91 wyroków korzystnych dla ubezpieczonych, 44 wyroki uchylające wyrok I instancji i cofające sprawę do ponownego rozpatrzenia oraz zaledwie 4 wyroki niekorzystne dla ubezpieczonych. Czyż nie są to kolosalne koszty dla budżetu, opłacać składy sędziowskie i obsługę administracyjną (czasami uzasadnienia do wyroków mają po kilkanaście stron, a wyroków są tysiące!) w podobnych przecież sprawach? Mając powyższe na uwadze, proszę o opinię w następujących sprawach: 1. Można chyba uznać, że spraw o ekwiwalent pieniężny za deputat węglowy odbyło się tyle, żeby na podstawie uzasadnień do wyroków wytyczyć kształtującą się linię orzeczniczą w sprawach o analogicznym charakterze (tzn. dotyczących osób pracujących na podobnym stanowisku w tym samym przedsiębiorstwie i odchodzących na emeryturę w tym samym roku) i przyjąć ją jako modelową? 2. Czy ZUS wypłaci ekwiwalent w sprawach, w których w orzecznictwie sądowym przesądzono jednoznacznie uprawnienia do bezpłatnego węgla emerytów i rencistów, byłych pracowników określonych przedsiębiorstw górniczych oraz wymiar tego uprawnienia po uprawomocnieniu się wyroku sądu I instancji bez apelacji do sądu apelacyjnego? 3. Jakie koszty poniósł dotychczas Skarb Państwa w związku z obsługą kosztów sądowych w sprawach o ekwiwalent pieniężny za deputat węglowy dla byłych pracowników PRG? 4. Kiedy ZUS otrzyma konkretne i jasne wytyczne? Z poważaniem Poseł Krzysztof Gadowski Warszawa, dnia 21 stycznia 2009 r. Interpelacja (nr 7938) do ministra pracy i polityki społecznej w sprawie zasiłku pielęgnacyjnego wypłacanego przez ośrodki pomocy społecznej i dodatku pielęgnacyjnego wypłacanego przez ZUS Szanowna Pani Minister! Do mojego biura poselskiego napływają informacje o różnym sposobie wypłacania zasiłku i dodatku pielęgnacyjnego. Z posiadanych przeze mnie informacji wynika, że dodatek pielęgnacyjny wypłacany jest przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych i przysługuje osobie uprawnionej do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy, jeżeli osoba ta została uznana za całkowicie niezdolną do pracy lub ukończyła 75 lat. Kwota zasiłku wypłacanego przez ZUS podlega corocznej waloryzacji. Natomiast zasiłek pielęgnacyjny, którego waloryzacja nie obejmuje, wypłacany jest obecnie przez ośrodki pomocy społecznej i jego kwota od 2006 r. nie uległa podwyższeniu. Jest on przeznaczony na pokrycie części wydatków związanych z zapewnieniem osobie niepełnosprawnej opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. Przed 2006 r. oba świadczenia wypłacane były przez Zakłady Ubezpieczeń Społecznych. Obecnie sytuacja budzi wiele wątpliwości i jest źródłem poczucia niesprawiedliwości wśród społeczeństwa, którego problem dotyka. Mając powyższe na względzie, proszę o odpowiedź na następujące pytania: 1. Dlaczego kwota jednego świadczenia waloryzowana jest każdego roku, a drugiego od 2006 r. nie uległa zmianie? 2. Czy istnieje szansa, aby oba świadczenia były wypłacane przez jedną z instytucji i waloryzowane na tych samych zasadach? Z poważaniem Poseł Tomasz Smolarz Warszawa, dnia 11 lutego 2009 r.

129 Interpelacja (nr 7939) do ministra finansów w sprawie uregulowania kwestii z zakresu rozliczania dotacji pochodzących z budżetu państwa Szanowny Panie Ministrze! Dotacja udzielana na podstawie obowiązującego prawa służy realizacji określonego zadania publicznego, a więc stanowi formę polegającą na dysponowaniu środkami publicznymi w oparciu o kompetencję, czyli przepis prawny, w szczególności ustawy o finansach publicznych oraz aktów wykonawczych wydanych na jej podstawie. Każdy rodzaj dotacji, stanowiąc wydatek publicznoprawny, podlega reżimowi prawnemu, który oprócz ograniczeń swobody przyznawania dotacji i jej transferu w postaci wypłaty, odpowiedzialności prawnej podmiotów przydzielających i ubiegających się o nią, obejmuje również szczególne zasady dochodzenia jej zwrotu do budżetu. O ile takie podejście jest uzasadnione ze względu na właściwe prowadzenie gospodarki finansowej zarówno państwa, jak i jednostek samorządu terytorialnego, to istnieje szereg regulacji prawnych, które stosowane w praktyce przeczą zasadzie racjonalności w wydatkowaniu środków publicznych. Takich oto zastrzeżeń możemy dokonać na podstawie obowiązujących deliktów finansowych związanych z gospodarowaniem środkami pochodzącymi z dotacji, do których należą m.in. nierozliczenie bądź nieterminowe rozliczenie otrzymanej dotacji. Ustawa o finansach publicznych wprowadza wymóg, aby środki publiczne były wykorzystywane w ściśle określonym terminie, a biorąc pod uwagę ogólną zasadę rozliczalności publicznych środków pieniężnych z końcem roku budżetowego, obowiązkiem będzie dokonanie transferów finansowych do końca danego roku obrotowego. Jednakże w praktyce przy udzielaniu dotacji często dochodzi do ogłaszania konkursów i przyznawania środków finansowych w połowie, a nawet po połowie roku budżetowego. Powoduje to istotne trudności w realizacji całego zadania, na który została przyznana dotacja, ze względu na krótki okres, jaki pozostał do jego wykonania, jak również dotrzymania przez beneficjentów terminów rozliczania dotacji Prowadzi to do wniosku o konieczności wprowadzenia takich regulacji, by beneficjenci mogli w wymaganych terminach należycie oraz w całości zrealizować zadanie o charakterze publicznym, na które została przyznana dotacja, bez konieczności zaniechania przez nich obowiązków o charakterze formalnym bądź generowania dodatkowych zbędnych kosztów, wynikających z przymusu czasowego, w szczególności trudnością pozyskania wykonawcy za rozsądną cenę. Przywołując powyższe zastrzeżenia, proszę o odpowiedź na następujące pytania. 1. Czy istnieje możliwość nałożenia na podmioty, które są obligowane do udzielania dotacji, obowiązku przyznawania dotacji w początkowych miesiącach roku budżetowego? 2. Jakie wymagania formalne należy spełnić, aby móc ubiegać się o rozliczenie dotacji po zakończeniu roku budżetowego? 3. Czy planowane są zmiany ustawowe zmierzające do możliwości wydatkowania i rozliczania środków pochodzących z dotacji w roku budżetowym po roku, w którym przyznana została dotacja? Z poważaniem Poseł Tomasz Smolarz Warszawa, dnia 11 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7940) do ministra pracy i polityki społecznej w sprawie przyznawania uprawnienia inwalidy wojennego przez oddział ZUS w Zielonej Górze Szanowna Pani Minister! Zwracam się z prośbą o wyjaśnienie sprawy przyznawania uprawnienia inwalidy wojennego przez oddział ZUS w Zielonej Górze. Według oświadczenia Komisji ds. Osób Represjonowanych przy Oddziale Związku Sybiraków w Zielonej Górze w zasięgu działania zielonogórskiego oddziału ZUS żyje 2500 sybiraków. Są to ofiary sowieckich represji, jakie dotknęły Polaków na Kresach Wschodnich. Wśród nich tylko 20% posiada uprawnienie inwalidy wojennego. Pozostała grupa takich uprawnień nie posiada. Jednocześnie na terenie tego samego województwa w zasięgu działania gorzowskiego oddziału ZUS uprawnienia inwalidy wojennego posiada 100% żyjących sybiraków. To wszystko sprawia, że sybiracy mieszkający w zasięgu zielonogórskiego oddziału ZUS czują się traktowani jak obywatele drugiej kategorii. Jestem przekonany, że tym wszystkim osobom należy się szacunek i opieka naszego państwa. Państwa, za którego wolność tyle wycierpieli. Dodatkowo zastanawiający jest fakt, że w Polsce status inwalidy wojennego posiada w poszczególnych częściach kraju od 80% do 100% żyjących sybiraków. Proszę o odpowiedź na pytanie: Jak to jest możliwe, by przy ogólnopolskiej średniej 80–100% zielonogórscy sybiracy nie otrzymywali takich samych uprawnień jak pozostali w kraju? Proszę o zainteresowanie się tą sprawą. Proszę o rozważenie ponownego rozpatrzenia odrzuconych wniosków sybiraków mieszkających w zasięgu oddziaływania zielonogórskiego oddziału ZUS. Proszę

130 o pilne podjęcie działań. Sprawa dotyczy osób w podeszłym wieku. Z poważaniem Poseł Marek Cebula necie nagranie lekcji w jednej ze szkół województwa lubelskiego. Wulgarni uczniowie znieważają nauczyciela podczas lekcji, a wszystkiemu towarzyszy śmiech koleżanek i kolegów z klasy. Sprawą zajęły się już organa ścigania oraz sąd. Sprawcy usłyszeli zarzuty, przyznali się do winy, a wyroki skazujące zapadły. Sprawna i szybka reakcja Policji oraz sądu w tej konkretnej sprawie nie rozwiązują jednakże szerokiego problemu, jakim jest przemoc w szkołach. Nie jest to bowiem jedynie problem dla prawników, ale przede wszystkim dla pedagogów szkolnych oraz psychologów. Wyrok sądu i kara za czyn to ostatnie, końcowe ogniwa całego zdarzenia, reakcja na zaistniały już fakt złamania prawa przez uczniów. Nie należy zapominać, że w omawianym przypadku ukarani przez sąd uczniowie mieli więcej niż 17 lat, a więc na normalnych zasadach odpowiadali na podstawie Kodeksu karnego. Co jednak, jeśli sprawcy przemocy są młodsi? W takim przypadku mamy do dyspozycji ustawę o postępowaniu w sprawach nieletnich, ale tylko odnośnie do sprawców, którzy ukończyli 13 lat. Jeśli zaś jeszcze młodszy uczeń dopuści się przemocy, stajemy się bezradni. Mając powyższe na uwadze, należałoby zastanowić się nad wdrożeniem do szkół programów profilaktyki przeciwko przemocy. Wydaje się, że profilaktyka taka powinna być skierowana nie tylko na ucznia, jako potencjalnego sprawcę, ale także na nauczyciela, który powinien wiedzieć, jak zachować się w sytuacji, w której jego podopieczny staje się wulgarny czy agresywny. W związku z tym pragnę zadać Pani Minister następujące pytania: 1. Czy ministerstwo uważa za racjonalne przygotowanie szkoleń dla nauczycieli i dyrektorów szkół, które uczyłyby pedagogów, jak skutecznie radzić sobie z agresywnymi zachowaniami uczniów? 2. Czy ministerstwo wdraża do szkół programy profilaktyki przeciw przemocy? Jeśli tak, do kogo są one skierowane? Z poważaniem Poseł Krzysztof Brejza Inowrocław, dnia 7 lutego 2009 r.

Krosno Odrzańskie, dnia 10 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7941) do ministra pracy i polityki społecznej w sprawie uprawnień dla osób działających na emigracji na rzecz suwerennej i niepodległej Polski Szanowna Pani Minister! Zwrócili się do mnie przedstawiciele środowisk, które na emigracji działały na rzecz niepodległej Rzeczypospolitej, z prośbą o pomoc, aby w projektach przygotowywanych ustaw uwzględnić te zasłużone, a często zapomniane osoby. Taką szczególną grupą osób są między innymi byli pracownicy i korespondenci Radia Wolna Europa, którym Sejm Rzeczypospolitej złożył już symboliczne podziękowanie specjalną uchwałą w maju 2007 r. Jak piszą uczestnicy tamtych wydarzeń, byłoby to zadośćuczynienie oraz potwierdzenie faktu, że była to wspólna walka opozycji w kraju i na emigracji. Szanowna Pani Minister, czy możliwe jest objęcie takimi samymi uprawnieniami osób walczących o niepodległą Polskę w kraju, jak też na emigracji? Z poważaniem Poseł Zdzisław Czucha Warszawa, dnia 12 lutego 2009 r. Interpelacja (nr 7942) do ministra edukacji narodowej w sprawie przemocy w szkołach Szanowny Panie Marszałku! Kilka dnia temu opinię publiczną zbulwersowało upublicznione w Inter-

ODPOWIEDZI NA INTERPELACJE

Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych - z upoważnienia ministra na interpelację posłów Małgorzaty Sadurskiej, Aleksandry Natalli-Świat i Jarosława Zielińskiego w sprawie wycofania skargi na decyzję Komisji Europejskiej dotyczącą UniCredit oraz działań Komisji Europejskiej w sprawie odcinka drogi ekspresowej S8 stanowiącej obwodnicę Augustowa (3452)

Szanowny Panie Marszałku! W związku z interpelacją posłów Małgorzaty Sadurskiej, Aleksandry Natalli-Świat i Jarosława Zielińskiego (pismo nr SPS-023-3452/08.) w sprawie wycofania skargi na decyzję Komisji Europejskiej dotyczącą UniCredit oraz działań Komisji Europejskiej w sprawie odcinka drogi ekspresowej S8 stanowiącej obwodnicę Augustowa uprzejmie informuję: W dniu 18 października 2008 r. Komisja Europejska wydała decyzję o zgodzie na przeprowadzenie połączenia banków UniCredito Italiano SpA oraz Hylo – und Vereinsbank AG (nr COMP/M.3894). Dokonanie takiego połączenia zostało jednak uznane przez władze polskie za sprzeczne z wiążącą UniCredito klauzulą o zakazie konkurencji zawartej w umowie prywatyzacyjnej banku Pekao SA oraz za zagrażające efektywnej konkurencji na pewnych rynkach produktowych na terenie Polski. W związku z tym w dniu 6 lutego 2006 r. Rzeczpospolita Polska wniosła na podstawie art. 230 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską skargę do sądu pierwszej instancji o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Komisji Europejskiej (sprawa T-41/06). W dniu 19 kwietnia 2006 r. zawarta została pomiędzy władzami polskimi i bankiem UniCderito ugoda w sprawie sporu dotyczącego połączenia ww. banków. Ugoda ta przewidywała podzielenie banku BPH i przejęcie jego części przez konkurenta Pekao SA na rzecz GE Money, która następnie została zatwierdzona przez Komisję Europejską w decyzji z dnia 18 października 2007 r. (sprawa COMP/ M.4916). W chwili obecnej trwają procesy przekształcania banku BPH i integracji jego wyodrębnionych części odpowiednio z Pekao SA i GE Money. W związku z ww. zmianą okoliczności faktycznych i prawnych dotyczących połączenia banków Unicredito Italiano SpA i Bayerische Hylo und Vereinsbank AG, a przede wszystkim w wyniku usunięcia, na skutek podziału BPH SA, wątpliwości co do negatywnego wpływu fuzji tych banków na negatywną konkurencję na rynku polskim, w dniu 4 marca

2008 r. Rada Ministrów podjęła decyzję o wycofaniu skargi z sądu pierwszej instancji dotyczącej nieważności decyzji Komisji Europejskiej, co też nastąpiło poprzez zgłoszenie do sądu w dniu 18 marca 2008 r. odpowiedniego zawiadomienia. Postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2008 r. prezes sądu pierwszej instancji orzekł o wykreśleniu sprawy T-41/06 z rejestru i ponoszeniu kosztów własnych przez każdą ze stron. W sprawie Rospudy (sprawa C-193/07) rząd Rzeczypospolitej Polskiej stoi na stanowisku, że nie doszło do naruszenia prawa wspólnotowego, i broni tego stanowiska w postępowaniu przed Europejskim Trybunałem Sprawiedliwości. Rząd jest przekonany o pozytywnym rozstrzygnięciu Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w tej sprawie, które będzie miało korzystne znaczenie w przyszłości. Pragnę zauważyć, że takie stanowisko oznacza podtrzymanie stanowiska przyjętego w tej sprawie przez poprzedni rząd. Rząd Rzeczypospolitej w dalszym ciągu uznaje, że prawo wspólnotowe nie ma zastosowania do inwestycji wszczętych przed przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej, takich jak inwestycja budowy obwodnicy Augustowa, a ponadto uważa, że obowiązujące w Polsce przepisy zastosowane w przypadku tej inwestycji zapewnią ochronę obszarów przyrodniczych w sposób zgodny ze standardami Unii Europejskiej. Ponadto w chwili obecnej postępowanie przed Europejskim Trybunałem Sprawiedliwości nie jest główną przyczyną wstrzymania prac inwestycyjnych – główną przyczyną jest bowiem uchylenie decyzji rolno-środowiskowej i pozwolenia na budowę przez wojewódzki sąd administracyjny, z czego wynika konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego w tej sprawie. Łączę wyrazy szacunku Podsekretarz stanu Grażyna Bernatowicz Warszawa, dnia 9 lutego 2009 r. Odpowiedź
ministra skarbu państwa na interpelację posła Stanisława Steca w sprawie dostępności TVP Info dla północnej Wielkopolski (6487)

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na interpelację posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej

132 pana Stanisława Steca (znak SPS-023-6487/08 z dnia 25.11.20086 r.) w sprawie dostępności TVP Info dla północnej Wielkopolski informuję, że jak wynika z informacji przedstawionych przez zarząd spółki, oddział TVP w Poznaniu nie posiada żadnych nadajników cyfrowych, zatem nie ma możliwości przekazania nadajnika cyfrowego do Piły. Zarząd Spółki poinformował, że przy obecnym stanie zagospodarowania częstotliwości dostarczenie sygnału do mieszkańców byłego woj. pilskiego, zgodnie z ich oczekiwaniami, możliwe jest jedynie poprzez wdrożenie w Polsce cyfrowej telewizji naziemnej. Telewizja Polska SA, wspierając proces cyfryzacji telewizji naziemnej, przygotowała plan regionalizacji pierwszego multipleksu cyfrowego, co umożliwiłoby 100-procentowe pokrycie zasięgiem programu regionalnego dla obszaru danego województwa. Zarząd spółki poinformował, iż wielokrotnie składał oświadczenia w tej sprawie zarówno w ramach międzyresortowego zespołu do spraw cyfryzacji, jak i w trakcie postępowania administracyjnego prowadzonego przez prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej oraz w dyskusjach dotyczących projektu ogłoszenia przygotowanego przez Krajową Radę Radiofonii i Telewizji. Zarząd spółki podkreślił, iż dostrzegając wagę i korzyści dla mieszkańców poszczególnych województw wynikające z wdrożenia nadawania w standardzie DVB-T, uczestniczy w testach emisji cyfrowej prowadzonych wspólnie ze spółką TP EmiTel. Testowymi emisjami cyfrowymi zostały objęte: całe woj. lubelskie, ponad połowa obszaru woj. wielkopolskiego, Warszawa i południowo-zachodnia część woj. mazowieckiego, część obszaru woj. podkarpackiego, Kraków oraz południowe obszary woj. śląskiego. Zdaniem Zarządu TVP SA, szybkie podjęcie decyzji w sprawie cyfrowego multipleksu dla spółki spowodowałoby rozwiązanie problemów przedstawionych w interpelacji pana posła Stanisława Steca, które dotyczą także znacznych obszarów pozostałych województw, oraz stanowiłoby istotny krok w rozwoju telewizji i dostępu do nadawanego sygnału o odpowiedniej jakości dla każdego mieszkańca Polski. Mam nadzieję, że przedstawione powyżej wyjaśnienia uzna Pan Marszałek za wyczerpujące w pełni kwestie poruszane w przedmiotowej interpelacji. Z poważaniem Minister Aleksander Grad Warszawa, dnia 9 lutego 2009 r. Odpowiedź
sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych - z upoważnienia ministra na ponowną interpelację posła Jarosława Matwiejuka w sprawie postępów w prowadzonych rozmowach dotyczących umowy o małym ruchu granicznym z Republiką Białoruś (6608)

Szanowny Panie Marszałku! W związku z ponowną interpelacją pana posła Jarosława Matwiejuka (pismo nr SPS-023-6608p/09 z dnia 30 stycznia 2009 r.) w sprawie postępów w prowadzonych rozmowach dotyczących umowy o małym ruchu granicznym z Republiką Białorusi uprzejmie informuję, co następuje. 1. Przeprowadzona w dniach 16–17 grudnia 2008 r. w Mińsku czwarta runda polsko-białoruskich negocjacji projektu Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Białorusi o zasadach małego ruchu granicznego doprowadziła do uzgodnienia niemal wszystkich postanowień przyszłego porozumienia, z wyjątkiem kwestii rozliczania wydatków za udzielenie pomocy medycznej w nagłych przypadkach oraz szczegółowego wykazu miejscowości wchodzących w skład strefy przygranicznej po stronie białoruskiej. Ministerstwo Spraw Zagranicznych oczekuje na wynik konsultacji międzyresortowych prowadzonych w tych sprawach na Białorusi. 2. Po uzgodnieniu umowy i upewnieniu się, że nie wykracza ona poza ramy zakreślone w prawie wspólnotowym, nastąpi jej podpisanie, po czym obie strony będą mogły podjąć procedury ratyfikacyjne. 3. W negocjowanym projekcie umowy strona polska zaproponowała włączenie do strefy przygranicznej 1941 miejscowości. Jako jednostki podziału terytorialnego najpełniej odpowiadające postanowieniom rozporządzenia (WE) nr 1931/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiającego przepisy dotyczące małego ruchu granicznego na zewnętrznych granicach lądowych państw członkowskich przyjęto po stronie polskiej gminy. Pozwala to na utworzenie maksymalnego obszaru strefy przygranicznej o powierzchni 14 722 km². 4. Dokumentem uprawniającym do przekraczania wspólnej granicy oraz pobytu w strefie przygranicznej drugiej strony będzie zezwolenie w postaci dokumentu z fotografią jego posiadacza, a także niezbędnymi danymi osobowymi. 5. Opłata za przyjęcie i rozpatrzenie wniosku o wydanie zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego wyniesie 20 euro. Z opłaty tej będą zwolnione osoby niepełnosprawne, emeryci i renciści oraz dzieci w wieku do 18 lat.

133 6. Pierwsze zezwolenia mają być wydawane na okres 2 lat, natomiast kolejne na okres ważności 5 lat. Korzystając z okazji, pragnę ponownie zapewnić pana posła, że Ministerstwo Spraw Zagranicznych dokłada wszelkich starań, aby negocjacje umowy zakończyły się jak najszybciej, zgodnie z oczekiwaniami mieszkańców strefy przygranicznej po obu stronach granicy polsko-białoruskiej. Z wyrazami szacunku Sekretarz stanu Jan Borkowski Warszawa, dnia 12 lutego 2009 r. Odpowiedź
ministra kultury i dziedzictwa narodowego na interpelację posła Jana Kochanowskiego w sprawie budowy nowej siedziby oddziału Telewizji Polskiej SA w Gorzowie Wielkopolskim (6956)

Pan prezes Farfał poinformował, iż nie znając zamierzeń Ministerstwa Skarbu Państwa, Zarząd TVP SA nie jest w stanie przygotować strategii operacyjnej, inwestycyjnej i finansowej w odniesieniu do oddziałów terenowych spółki. W tej sytuacji możliwe jest jedynie podejmowanie działań krótkoterminowych i doraźnych. Ponadto pan prezes Farfał podkreślił, że mając na uwadze drastyczny ubytek środków abonamentowych, a wraz z nim topniejące zasoby gotówkowe spółki, Zarząd TVP SA stanął przed strategiczną decyzją, czy inwestować środki w rozwój infrastruktury oddziałów, czy też bronić pozycji rynkowej poprzez utrzymanie dotychczasowej skali wydatków na ofertę programową TVP. Pan prezes Farfał zapewnił, iż Zarząd Telewizji Polskiej SA dołoży wszelkich starań, by sprostać oczekiwaniom społecznym w zakresie budowy siedziby Oddziału Terenowego TVP w Gorzowie Wielkopolskim, jeżeli tylko zewnętrzne uwarunkowania umożliwią realizowanie dotychczasowych zamierzeń Telewizji Polskiej. Mam nadzieję, że Pan Marszałek uzna powyższe wyjaśnienia za wystarczające. Z poważaniem Minister Bogdan Zdrojewski Warszawa, dnia 4 lutego 2009 r. Odpowiedź
ministra skarbu państwa na interpelację posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie trudnej sytuacji rozgłośni regionalnych PR (7001)

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na interpelację pana posła Jana Kochanowskiego (sygn. SPS-023-6956/08) w sprawie budowy nowej siedziby oddziału Telewizji Polskiej SA w Gorzowie Wielkopolskim, uprzejmie przekazuję stosowne informacje, opracowane w oparciu o wyjaśnienia otrzymane od pana piotra Farfała, prezesa Zarządu Telewizji Polskiej SA. Pan prezes Farfał w piśmie z dnia 2 lutego 2009 r. (sygn. TVP-PF/231/2/2009) poinformował, iż w dniu 26 sierpnia 2008 r. zarząd spółki podjął uchwałę nr 456/2008 w sprawie wniosku o odbycie nadzwyczajnego walnego zgromadzenia w celu uzyskania od ministra skarbu państwa informacji dotyczących zamierzeń odnośnie przyszłości oddziałów terenowych TVP SA i zwrócił się do rady nadzorczej o opinię w przedmiotowej kwestii. Rada nadzorcza na posiedzeniu w dniu 29 sierpnia 2008 r. pozytywnie zaopiniowała ten wniosek. Zgodnie z informacjami otrzymanymi od pana prezesa Farfała, w obliczu publicznych zapowiedzi zmian strukturalnych w ramach spółki w zakresie wydzielenia oddziałów terenowych TVP SA i przekazania nadzoru nad nimi samorządom lokalnym Zarząd TVP SA zwrócił się do ministra skarbu państwa z zapytaniem, czy zamiarem ministra skarbu państwu jest oddanie części obecnego majątku spółki samorządom, kiedy to może nastąpić oraz które oddziały miałyby być objęte tymi działaniami. Jak informuje pan prezes Farfał, do dnia dzisiejszego Ministerstwo Skarbu Państwa nie zwołało nadzwyczajnego walnego zgromadzenia w przedmiotowej sprawie.

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na interpelację posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej pana Tadeusza Tomaszewskiego (znak SPS-023-7001/08 z dnia 17.12.2008 r.), w sprawie trudnej sytuacji rozgłośni regionalnych Polskiego Radia, poniżej przedstawiam informacje przekazane przez ministra kultury i dziedzictwa narodowego dotyczące prowadzonych prac legislacyjnych nad projektem ustawy regulującej ład mediów publicznych w Polsce. W dniu 18 czerwca 2008 r. został powołany zespół ekspertów, którego zadaniem było przygotowanie założeń oraz projektu nowych regulacji dotyczących mediów publicznych. W skład zespołu weszli: prof. dr hab. Tadeusz Kowalski, prof. dr hab. Stanisław Jędrzejewski, dr Jędrzej Skrzypczak, mec. Robert Kroplewski oraz mec. Tomasz Kapliński.

134 W sierpniu 2008 r. zespół zaprezentował wstępne założenia projektu ustawy o zadaniach publicznych w dziedzinie usług medialnych, a 1 grudnia 2008 r. przedstawił wstępny projekt ustawy o zadaniach publicznych w dziedzinie usług medialnych (tekst projektu ustawy w załączeniu)*). Jak poinformował minister kultury i dziedzictwa narodowego, zgodnie z zaproponowanymi przez zespół rozwiązaniami regionalną radiofonię i telewizję publiczną tworzyłoby 16 radiowo-telewizyjnych spółek akcyjnych Skarbu Państwa. Spółki te miałyby być zawiązane w celu tworzenia i rozpowszechniania lokalnych, regionalnych i ponadregionalnych programów radiowych, telewizyjnych, a także innych usług medialnych. Spółki miałyby swoje siedziby w Białymstoku, Bydgoszczy, Gdańsku, Katowicach, Kielcach, Krakowie, Lublinie. Łodzi, Opolu, Olsztynie, Poznaniu, Rzeszowie, Szczecinie, Wrocławiu i Zielonej Górze. W opinii ministra kultury i dziedzictwa narodowego, proponując takie rozwiązanie, zespół kierował się potrzebą poprawy efektywności gospodarowania mieniem Skarbu Państwa wykorzystywanym przez sektor mediów publicznych. Zdaniem zespołu dzięki takiemu rozwiązaniu zostanie osiągnięty efekt synergii i ekonomii skali. Tworzenie spółek radiowo-telewizyjnych zgodne jest z dokonującym się w środkach masowego komunikowania procesem konwergencji technologicznej. Przyjęcie zaproponowanego rozwiązania spowoduje, iż funkcje administracyjne i obsługowe, w wielu zakresach analogiczne w spółkach radiowych i telewizyjnych, nie będą dublowane. Ponadto, zgodnie z zaproponowanymi przez zespół rozwiązaniami, radiofonia i telewizja publiczna miałyby być finansowane z Funduszu Zadań Publicznych. Fundusz ten byłby funduszem celowym, którego głównym źródłem przychodów byłby udział w dochodach publicznych budżetu państwa, pochodzących z podatku należnego od towarów i usług, określonych w działach 59 oraz 60 Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług. Jednocześnie minister kultury i dziedzictwa narodowego poinformował, iż w chwili obecnej nie zapadły decyzje co do dalszych prac nad projektem przygotowanym przez zespół pod kierownictwem pana prof. Tadeusza Kowalskiego. Ewentualne prowadzenie dalszych prac musi zostać poprzedzone szczegółowymi analizami zaproponowanych rozwiązań. Mam nadzieję, że przedstawione powyżej wyjaśnienia uzna Pan Marszałek za wyczerpujące w pełni kwestie poruszane w przedmiotowej interpelacji. Z poważaniem Minister Aleksander Grad Warszawa, dnia 9 lutego 2009 r. *) Załącznik – w aktach Sekretariatu Posiedzeń Sejmu. Odpowiedź
ministra skarbu państwa - z upoważnienia prezesa Rady Ministrów na interpelację posła Lucjana Karasiewicza w sprawie ochrony ekonomicznych interesów Polski przed nierzetelnymi rekomendacjami zagranicznych instytucji finansowych na przykładzie działalności JP Morgan oraz UniCredit Italiano (7131)

Szanowny Panie Marszałku! W nawiązaniu do przekazanej przy piśmie z dnia 30.12.2008 r. znak: SPS-023-7131/08 interpelacji poselskiej pana Lucjana Karasiewicza, posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, w sprawie ochrony ekonomicznych interesów Polski przed nierzetelnymi rekomendacjami zagranicznych instytucji finansowych na przykładzie działalności JP Morgan oraz UniCredit, z upoważnienia prezesa Rady Ministrów do udzielenia, w porozumieniu z ministrem finansów, ministrem sprawiedliwości oraz przewodniczącym Komisji Nadzoru Finansowego, odpowiedzi na przedmiotową interpelację, przedkładam następujące informacje w odniesieniu do nw. pytań pana posła. 1. Jakie działania zamierza podjąć minister finansów oraz minister skarbu państwa w celu wyjaśnienia wskazanych niekorzystnych dla ekonomicznych interesów Skarbu Państwa działań UniCredit CAIB oraz JP Morgan? Odnośnie działań, jakie podjęto w związku z opublikowaniem przez UniCredit CAIB raportu analitycznego dotyczącego Grupy Lotos SA, uprzejmie informuję, iż niezwłocznie po zaistnieniu zdarzenia Komisja Nadzoru Finansowego ustaliła w trybie pilnym strony zawartych na Giełdzie Papierów Wartościowych w Warszawie (GPW) transakcji akcjami Grupy Lotos SA na sesji bezpośrednio poprzedzającej publikację przedmiotowej rekomendacji (21 listopada 2008 r.) oraz w dniu jej publikacji (24 listopada 2008 r.), szczególną uwagę zwracając na kupujących akcje. Ministerstwo Skarbu Państwa wystąpiło do szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i szefa Agencji Wywiadu o podjęcie postępowania wyjaśniającego w sprawie naruszenia bezpieczeństwa publicznego oraz bezpieczeństwa energetycznego państwa. Podjęto również działania mające na celu ustalenie obszarów oraz zakresu udziału UniCredit S.p.A. i spółek Grupy UniCredit w projektach realizowanych przez Ministerstwo Skarbu Państwa oraz spółki z udziałem Skarbu Państwa. W wyniku czynności podjętych przez Komisję Nadzoru Finansowego zidentyfikowano ponad 2800 inwestorów (zarówno instytucjonalnych, jak i indywidualnych) zawierających w tym okresie transakcje akcjami Grupy Lotos SA, a struktura zarówno popytu, jak i podaży okazała się bardzo rozdrobniona. W wyniku analizy zidentyfikowanych transakcji nie uprawdopodobniono tezy o dokonaniu ewentualnej

135 manipulacji kursem akcji ww. spółki polegającej na sprzedaniu akcji w dniu poprzedzającym rekomendację lub – przy wykorzystaniu negatywnego wpływu rekomendacji na kurs akcji – odkupieniu po znacznie niższej cenie sprzedanego wcześniej pakietu akcji już po opublikowaniu rzeczonej rekomendacji. Żaden z podmiotów dokonujących transakcji nie występował po obu stronach jako podmiot charakteryzujący się znacznym wolumenem obrotu w transakcjach kupna i sprzedaży. W toku analizy nie wykryto również powiązań pomiędzy tymi podmiotami a osobą sporządzającą rekomendację. W celu weryfikacji sygnałów i przesłanek mogących świadczyć o manipulacji związanej z nabywaniem lub zbywaniem akcji Grupy Lotos SA, w dniu 25 listopada 2008 r. Komisja Nadzoru Finansowego wszczęła z urzędu postępowanie administracyjne wobec UniCredit CAIB Hungary Ltd. z siedzibą na Węgrzech w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w sprawie naruszenia przez ten podmiot art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. Nr 183, poz. 1538, ze zm.) w związku ze sporządzeniem i opublikowaniem rekomendacji dotyczącej Grupy Lotos SA oraz jej akcji. W toku postępowania Komisja Nadzoru Finansowego podjęła następujące działania mające na celu wyjaśnienie sprawy: — Pismem z dnia 2 grudnia 2008 r. zwrócono się do Grupy Lotos SA o ustosunkowanie się do omawianej rekomendacji. W odpowiedzi spółka przedstawiła swoje stanowisko odnośnie rzetelności oraz zgodności ze stanem faktycznym rekomendacji UniCredit CAIB. — Pismem z dnia 4 grudnia 2008 r. wezwano analityka – autora rekomendacji i uzyskano od niego wyjaśnienia. — Przesłuchano w charakterze świadka trzech analityków branży paliwowej oraz zawiadomiono o przesłuchaniach świadków stronę postępowania – UniCredit CAIB. — W dniu 6 stycznia 2009 r. przygotowano pismo do Hungarian Financial Supervision Authority z prośbą o uzyskanie od autora rekomendacji wyjaśnień w prowadzonej sprawie. Pismo zawierało również prośbę o identyfikację klienta, na rzecz którego w dniu 24 listopada 2008 r. UniCredit CAIB nabył niewielki pakiet akcji Grupy Lotos SA. — Z uwagi na złożony charakter sprawy, wymagający dla jej prawidłowego zbadania uzyskania opinii niezależnych specjalistów z zakresu branży paliwowej, pismami z dnia 4 grudnia 2008 r. zwrócono się do wybranych sześciu domów maklerskich z zapytaniem, czy podejmą się roli biegłego w prowadzonym postępowaniu administracyjnym w zakresie udzielenia opinii dotyczącej przedmiotowej rekomendacji. Z uwagi na fakt, iż wszystkie podmioty, do których się zwrócono, udzieliły odpowiedzi negatywnej, pismem z dnia 18 grudnia 2008 r. zwrócono się do profesora Szkoły Głównej Handlowej z prośbą o podjęcie się roli biegłego w prowadzonym postępowaniu. W przypadku odmowy urząd zamierza zwrócić się do kolejnych osób posiadających odpowiednią wiedzę i kwalifikacje o wydanie opinii w sprawie rekomendacji. — W najbliższym czasie Komisja Nadzoru Finansowego zamierza zwrócić się o udzielenie niezbędnych wyjaśnień również do UniCredit Bank Hungary Zrt. W odniesieniu do Spółki UniCredit CAIB i rekomendacji dotyczącej Grupy Lotos SA należy zauważyć, iż Komisja Nadzoru Finansowego rozpatrzy, czy zachowanie UniCredit miało charakter deliktu administracyjnego, którego przedmiotem byłoby nierzetelne sporządzenie rekomendacji na temat instrumentów finansowych. Stosownie do art. 173 ust. 7 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi na każdego, kto sporządza rekomendacje dotyczące instrumentów finansowych lub ich emitentów przeznaczone do rozpowszechniania wśród inwestorów lub zajmuje się rozpowszechnianiem takich rekomendacji (z naruszeniem przepisów stosownego rozporządzenia) lub też nie zachowuje przy tym należytej staranności lub nie zapewnia rzetelności sporządzanych rekomendacji albo nie ujawnia słusznego interesu, a także konfliktów interesów istniejących w chwili ich sporządzania lub rozpowszechniania, Komisja Nadzoru Finansowego może, w drodze decyzji, nałożyć karę pieniężną do wysokości 1 mln zł. Ze względu na wymogi Kodeksu postępowania administracyjnego podobne postępowania trwają zwykle kilka miesięcy. W zakresie kroków podjętych w odniesieniu do działań JP Morgan SA na sesji 12 listopada 2008 r. uprzejmie informuję, iż kilka minut po zdarzeniu ustalono, że takie zachowanie indeksu WIG 20 jest skutkiem złożenia „zlecenia koszykowego” z jednego domu maklerskiego. W związku z powyższym wystąpiono do tego domu maklerskiego o identyfikację klienta, na rachunek którego złożono owe „cenotwórcze” zlecenia kupna. W wyniku podjętych działań ustalono, iż przedmiotowe zlecenia kupna zostały złożone z rachunku JP Morgan Securities Limited (Londyn) – dalej jako JP Morgan. Następnie na podstawie dokonanych ustaleń wystąpiono do domu maklerskiego z prośbą o udzielenie wyczerpujących wyjaśnień na temat złożenia w dniu 12 listopada 2008 r. na GPW „cenotwórczych” zleceń kupna akcji wchodzących w skład indeksu WIG 20 z rachunku JP Morgan. Ponadto, biorąc pod uwagę fakt, iż JP Morgan podlega nadzorowi sprawowanemu przez Financial Services Authority w Londynie, Departament Nadzoru Obrotu w Urzędzie Komisji Nadzoru Finansowego w dniu 14 listopada 2008 r. wystąpił do tego organu z prośbą o udzielenie pomocy prawnej. Pomoc ta została udzielona niezwłocznie. W sprawie JP Morgan właściwe są organy ścigania i wymiaru sprawiedliwości z uwagi na fakt, iż przedmiotowy czyn manipulacji jest ścigany karnie. Manipulacja instrumentem finansowym (stosownie

136 do art. 183 ust. 1 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi) zagrożona jest odpowiedzialnością karną w wymiarze kary grzywny do 5 mln zł albo pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5 albo obu tym karom łącznie. Zebrany materiał dowodowy pozwolił na ustalenie, iż działania JP Morgan dają podstawę do uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa manipulacji instrumentami finansowymi na fixingu. W związku z tym skierowano właściwe zawiadomienie do Prokuratury Okręgowej w Warszawie. Aktualnie postępowanie w tej sprawie prowadzone jest przez Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego pod nadzorem ww. prokuratury. Komisja Nadzoru Finansowego na bieżąco współpracuje z Agencją Bezpieczeństwa Wewnętrznego, przekazując żądane przez ten organ informacje w sprawie. Informacja o okolicznościach działania JP Morgan została przekazana do publicznej wiadomości komunikatem Komisji Nadzoru Finansowego z dnia 21 listopada 2008 r. 2. Jakie jest stanowisko ministra finansów oraz ministra skarbu państwa, jeśli chodzi o konsekwencje prawne i finansowe, jakie powinny zostać wyciągnięte wobec UniCredit oraz JP Morgan w związku z niekorzystnymi dla państwa polskiego działaniami? Przypadek rekomendacji UniCredit CAIB dotyczącej Grupy Lotos SA. Identyfikacje dokonane przez Urząd KNF nie pozwalają na stwierdzenie, że doszło do manipulacji akcjami Grupy LotoS SA i kontraktami terminowymi. Z analizy wynika ponadto, że w ostatnich dniach nie nastąpiły istotne zmiany w strukturze akcjonariatu spółki. Dotychczasowe ustalenia Komisji Nadzoru Finansowego (KNF) pozwoliły natomiast na wszczęcie postępowania wobec podmiotu, który sporządził rekomendację. Zgodnie z art. 42 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. Nr 183, poz. 1538, ze zm.) „osoby sporządzające rekomendacje [...] są obowiązane do zachowania należytej staranności, zapewnienia rzetelności sporządzanych rekomendacji oraz ujawnienia słusznego interesu, a także konfliktów interesów [...]”. Na każdego, kto sporządza rekomendację z naruszeniem tych zasad, KNF może, w drodze decyzji administracyjnej, nałożyć karę pieniężną do wysokości 1 mln zł (zgodnie z art. 173 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi). W toku postępowania KNF zamierza zapoznać się m.in. z wyjaśnieniami podmiotu sporządzającego rekomendację, stanowiskiem Zarządu Grupy LOTOS SA, opinią biegłego oraz wyjaśnieniami innych firm inwestycyjnych, które sporządzały rekomendacje dotyczące Grupy Lotos SA. Urząd KNF będzie też korzystać m.in. z pomocy nadzoru finansowego z Węgier. Ze względu na wymogi Kodeksu postępowania administracyjnego podobne postępowania trwają zwykle kilka miesięcy. Przypadek JP Morgan Securities Limited (Londyn) z Wielkiej Brytanii. Zdaniem Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego transakcje na rachunku JP Morgan Securities mogły wprowadzić w błąd inwestorów, w szczególności tych, którzy widząc wzrosty spółek z indeksu WIG 20 i w efekcie znaczny wzrost tego indeksu, dokonali na zamknięciu sesji transakcji kupna kontraktów terminowych na WIG 20. W opinii komisji postępowanie osoby działającej w imieniu JP Morgan Securities może być uznane za manipulację instrumentem finansowym, tj. akcjami spółek wchodzących w skład indeksu WIG 20 na zamknięciu notowań sesji na GPW w dniu 12 listopada 2008 r. Dlatego też Komisja Nadzoru Finansowego przekazała do Prokuratury Okręgowej w Warszawie zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa, o którym mowa w art. 183 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, czyli przestępstwa manipulacji instrumentem finansowym. Także Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego w dniu 5 grudnia 2008 r. wszczęła postępowanie w tej sprawie. Śledztwo dotyczące manipulacji instrumentem finansowym, tj. akcjami spółek wchodzących w skład indeksu WIG 20, na zamknięcie notowań sesji na Giełdzie Papierów Wartościowych SA w dniu 12 listopada 2008 r. nadzorowane jest przez Prokuraturę Okręgową w Warszawie. 3. Jak oceniana jest rola JP Morgan jako doradcy prywatyzacyjnego Nafty Polskiej SA w procesie prywatyzacji Rafinerii Gdańskiej SA? Czy wszystkie ówczesne rekomendacje JP Morgan zgodne były z interesem Skarbu Państwa? JP Morgan Securities Ltd. wybrany przez Zarząd Nafty Polskiej SA uchwałą nr 3/14/2000 w dniu 1 marca 2000 r. na doradcę w procesie prywatyzacji Rafinerii Gdańskiej SA sprawował funkcję doradcy zarządu w okresie od marca do lipca 2000 r. W tym czasie JP Morgan Securities Ltd. zobligowany został, na podstawie stosownej umowy, do sporządzenia na potrzeby Nafty Polskiej SA raportu dotyczącego strategii prywatyzacji Rafinerii Gdańskiej SA, składającego się z czterech części (A, B, C oraz D – opisanych w odpowiedzi na pytanie 4 pana posła). W dniu 27 czerwca 2000 r. zarząd Nafty Polskiej SA powołał Komisję Odbioru Dzieł. Uchwałą nr 5/40/2000 z dnia 5 lipca 2000 r. zarząd przyjął rekomendację doradcy dotyczącą metod prywatyzacji Rafinerii Gdańskiej SA przedstawioną w Raporcie C, polegającą na sprzedaży Rafinerii Gdańskiej SA w drodze ukierunkowanego zaproszenia do składania ofert (targeted solicitation) skierowanego do potencjalnych inwestorów, zarówno strategicznych jak i finansowych, na nabycie akcji Rafinerii Gdańskiej SA, w tym istniejących akcji tej spółki będących w posiadaniu Nafty Polskiej SA oraz akcji utworzonych w wyniku podwyższenia kapitału akcyjnego Rafinerii Gdańskiej SA. Uwzględniając protokoły odbioru raportów sporządzonych przez Komisję Odbioru Dzieł, Zarząd Nafty Polskiej SA przyjął bez uwag następujące raporty:

137 — Raport C: „Zalecana metoda prywatyzacji” – uchwałą 2/42/2000 z dnia 20 lipca 2000 r., — Raport A: „Ocena strategii i wartości Rafinerii Gdańskiej SA” – uchwałą nr 5/43/2000 z dnia 28 lipca 2000 r., — Raport B: „Analiza potencjalnych partnerów” – uchwałą 6/43/2000 z dnia 28 lipca 2000 r., — Raport D: „Projekt pozyskania poparcia załogi dla rekomendowanej ścieżki prywatyzacyjnej ze strony pracowników Rafinerii Gdańskiej SA oraz kampanii budowania wizerunku spółki skierowanej do inwestorów” – uchwałą 7/43/2000 z dnia 28 lipca 2000 r. Z uwagi na przyjęcie strategii prywatyzacji Rafinerii Gdańskiej SA Zarząd Nafty Polskiej SA przeprowadził negocjacje z JP Morgan Securities Ltd. w sprawie kontynuowania współpracy z tym samym doradcą w fazie realizacyjnej procesu. Jednak ze względu na rozbieżności w projektach klauzul kontraktu (sposobu zabezpieczenia umowy, rozliczania kar umownych oraz sposobu wynagrodzenia prowizyjnego) zakończono negocjacje dotyczące kolejnej umowy z JP Morgan Securities Ltd. i powrócono do rozmów z firmą RCF Polska sp. z o.o. (drugą z krótkiej listy firm w procesie wyłaniania doradcy dla prywatyzacji Rafinerii Gdańskiej SA). W dniu 28 sierpnia 2000 r. RCF Polska sp. z o.o. została wybrana na doradcę Zarządu Nafty Polskiej SA do przeprowadzenia przyjętej strategii sprzedaży Rafinerii Gdańskiej SA. Tym samym JP Morgan Securities Ltd. nie pełnił roli doradcy prywatyzacyjnego Nafty Polskiej SA w całym procesie prywatyzacji Rafinerii Gdańskiej SA, a jedynie brał udział we wstępnym jego etapie. 4. Jakie są postanowienia umowy na doradztwo prywatyzacyjne zawartej pomiędzy Naftą Polską SA a JP Morgan? Należy zwrócić uwagę, iż umowa na doradztwo prywatyzacyjne pomiędzy Naftą Polską SA a JP Morgan została podpisana w marcu 2000 r. zatem mylne jest stwierdzenie, że jej postanowienia obowiązują obecnie. Umowa zawarta w dniu 9 marca 2000 r. pomiędzy JP Morgan Securities Ltd. („Przyjmujący Zamówienie”) a Naftą Polską SA („Zamawiający”) zakładała: — przygotowanie przez Przyjmującego Zamówienie raportu dotyczącego strategii prywatyzacji Rafinerii Gdańskiej SA, zawierającego analizę każdego z uwzględnionych w „Programie restrukturyzacji i prywatyzacji sektora naftowego” sposobów prywatyzacji Rafinerii Gdańskiej SA oraz projektowanych zmian „Aktualizacji programu restrukturyzacji i prywatyzacji sektora naftowego” („Dzieło”). Przedmiotowe Dzieło miało zawierać w szczególności cztery opracowania dotyczące następujących zagadnień: a) oceny Rafinerii Gdańskiej SA, jej strategii rozwoju i wartości rynkowej w świetle różnych metod sprzedaży akcji ze wskazaniem zalet i wad każdej z nich oraz ich optymalnego terminu realizacji; określenie kierunków wzrostu wartości Rafinerii Gdańskiej SA wraz ze wskazaniem obszarów działalności, w których znajdują się rezerwy podniesienia jej wartości, b) identyfikacji listy potencjalnych partnerów branżowych i/lub instytucjonalnych do prywatyzacji lub działań restrukturyzacyjnych mających na celu wzrost wartości Rafinerii Gdańskiej SA opracowanej na podstawie: – informacji rynkowych o strategiach potencjalnych nabywców, – wskazanych przez przyjmującego zamówienie efektów synergii w przypadku przedsięwzięć z innymi podmiotami, – udokumentowanego sprawdzenia zainteresowania partnerów przygotowaną przez przyjmującego zamówienie strategią prywatyzacji Rafinerii Gdańskiej SA, c) rekomendacji metody prywatyzacji obejmującej w szczególności: – uzasadnienie założonej do realizacji ścieżki, – strukturę sprzedaży akcji należących do zamawiającego (przy uwzględnieniu płynności akcji posiadanych przez pozostałych akcjonariuszy Rafinerii Gdańskiej SA), – zakładany harmonogram prywatyzacji, – wartość Rafinerii Gdańskiej SA możliwą do uzyskania przy realizacji rekomendowanej ścieżki, – szacunkowe koszty wynikające z realizacji przyjętej ścieżki prywatyzacji, d) projektu pozyskania poparcia dla rekomendowanej ścieżki prywatyzacji ze strony pracowników Rafinerii Gdańskiej SA oraz projektu kampanii (przedprywatyzacyjnego budowania wizerunku firmy) skierowanej do wskazanego w rekomendacji grona nabywców; — pomoc w przygotowaniu przedsięwzięć typu public relations związanych z procesem przygotowywania prywatyzacji spółki w niezbędnym zakresie określonym przez zamawiającego; — świadczenie doradztwa w ramach analizowanych strategii prywatyzacji, o ile będzie taka konieczność; — wykonywanie na żądanie zamawiającego dodatkowych analiz i materiałów informacyjnych oraz udzielanie konsultacji dla potrzeb organów Sejmu, Senatu, Rady Ministrów, administracji państwowej, NIK i innych; — udział w spotkaniach z ww. organami; — informowanie Zamawiającego o przebiegu wykonywania czynności, o których mowa powyżej. 5. Jakimi kryteriami kierowała się Nafta Polska SA dokonując wyboru JP Morgan na swojego doradcę prywatyzacyjnego Rafinerii Gdańskiej? Uchwałą z dnia 11 stycznia 2000 r. Zarząd Nafty Polskiej SA zatwierdził regulamin Komisji Przetargowej ds. wyboru doradcy Zarządu Nafty Polskiej SA przy prywatyzacji Rafinerii Gdańskiej SA („Komisja Przetargowa”), w którym zawarto następujące kryteria oceny ofert na wybór doradcy: — wiedza oferenta w zakresie zmian zachodzących w polskim sektorze naftowym, trendów fuzji,

138 przejęć, aliansów i tworzenia joint ventures w europejskim i światowym sektorze naftowym i energetycznym, — doświadczenie w kojarzeniu kapitałowym firm sektora naftowego, — umiejętność prywatyzacji drogą IPO, w szczególności na warszawskiej Giełdzie Papierów Wartościowych, — kwalifikacje w zakresie weryfikacji sprawozdań finansowych oraz wykonywania analiz ekonomiczno-finansowych, wycen przedsiębiorstw, analiz prawnych, doświadczenia w zakresie obsługi prawnej procesów prywatyzacji, — ocena kompletności analizy SWOT, — ocena projektu harmonogramu realizacji prac będących przedmiotem zamówienia, — poziom oferty cenowej, — bezkolizyjność przyszłej współpracy szacowana na podstawie: – sposobu wykorzystania istniejących analiz w realizacji prac nad projektem, – akceptacji przez oferenta faktu, że we współpracy pomiędzy zamawiającym a wykonawcą oficjalnym językiem będzie język polski i prawo polskie będzie obowiązujące dla ich współpracy, – stopnia dyspozycyjności oferenta do wykonywania wszelkich zlecanych przez zamawiającego na bieżąco materiałów informacyjnych oraz dodatkowych analiz związanych z projektem, — zwięzłość i przejrzystość oferty, — ogólna ocena oferenta i podwykonawców. W dniu 26 stycznia 2000 r., zgodnie z rekomendacją Komisji Przetargowej, Zarząd Nafty Polskiej SA postanowił zaprosić do negocjacji następujących oferentów: — RCF Polska sp. z o.o., — HSBC Investment Polska sp. z o.o., — JP Morgan Polska sp. z o.o. Następnie w dniu 16 lutego 2000 r. komisja przetargowa po zapoznaniu się ze sporządzonym przez Zespół Negocjacyjny zestawieniem porównawczym kosztów prywatyzacji zaproponowanych przez trzy ww. firmy oraz wewnętrznej dyskusji, uwzględniając dysproporcje cenowe, postanowiła zgodzić się z zespołem negocjacyjnym i tym samym zarekomendować podpisanie umowy z JP Morgan Polska sp. z o.o. Jednocześnie Komisja Przetargowa zaproponowała podziękować za udział w przetargu firmie HSBC Securities Polska SA, ale nadal pozostawić w nim RCF Polska sp. z o.o. z uwagi na zbliżoną wysokość oferty cenowej na wypadek zaistnienia nieprzewidzianych problemów przy podpisaniu umowy z firmą JP Morgan Polska sp. z o.o. Uwzględniając rekomendację Komisji Przetargowej oraz jej oświadczenie z dnia 1 marca 2000 r. dotyczące zakończenia negocjacji nad treścią umowy z JP Morgan Polska sp. z o.o., Zarząd Nafty Polskiej SA postanowił dokonać wyboru firmy JP Morgan Securities Ltd. na doradcę w procesie prywatyzacji Rafinerii Gdańskiej SA i podpisać z nią umowę na warunkach wcześniej wynegocjowanych. Przedmiotowa umowa została zawarta w dniu 9 marca 2000 r. Podsumowując, należy stwierdzić, iż JP Morgan Securities Ltd. nie pełnił roli doradcy prywatyzacyjnego Nafty Polskiej SA w całym procesie prywatyzacji Rafinerii Gdańskiej SA, a jedynie brał udział we wstępnym jego etapie. 6. Czy w śledztwie prowadzonym przez Prokuraturę Krajową – wydział do walki z przestępczością zorganizowaną w Katowicach w sprawie związanej z prywatyzacją Rafinerii Gdańskiej SA ujawnione zostały jakiekolwiek budzące zastrzeżenia prawne niekorzystne działania JP Morgan? Na jakim etapie jest to śledztwo? Wydział III Zamiejscowy w Katowicach Biura do Spraw Przestępczości Zorganizowanej Prokuratury Krajowej prowadzi, pod sygnaturą PR IV – III Ds 1/09, śledztwo w sprawie przyjęcia korzyści majątkowych przez wysokich urzędników państwowych w związku z czynnościami podejmowanymi w procesie prywatyzacji Rafinerii Gdańskiej SA, tj. o przestępstwa z art. 228 § 3 K.k. i art. 229 § 4 K.k. W toku tego postępowania wyjaśniany jest przede wszystkim wątek dotyczący podejrzenia przekazania łapówki przez koncern Łukoil dla polskich urzędników zajmujących się, w okresie od 2001 r. do 14 lipca 2003 r., prywatyzacją Rafinerii Gdańskiej SA. Do chwili obecnej nie zdołano zebrać dowodów potwierdzających lub wykluczających zaistnienie przestępstw korupcyjnych. Dotychczas w postępowaniu nie ujawniono niekorzystnego działania firmy JP Morgan, jak również żadnego innego podmiotu biorącego udział w prowadzonym procesie prywatyzacji Rafinerii Gdańskiej SA. W śledztwie zasięgnięto opinii biegłych z Instytutu Organizacji i Zarządzania w Przemyśle „Orgmasz” celem zbadania prawidłowości przebiegu tego procesu, zgodności prywatyzacji z programami rządowymi oraz zasadami ekonomicznymi i interesami gospodarczymi Polski. Biegli nie wykazali nieprawidłowości w działaniach podmiotów uczestniczących w prywatyzacji Rafinerii Gdańskiej SA. Opinia biegłych potwierdziła prawidłowość przebiegu tego procesu. Ustalono, że nabyciem akcji Rafinerii Gdańskiej było zainteresowane konsorcjum Rotch Energy-Łukoil. Ostatecznie jednak do nabycia akcji rafinerii przez to konsorcjum nie doszło. W dniu 14 lipca 2003 r. podjęta została bowiem przez Zarząd Nafty Polskiej SA uchwała o odrzuceniu oferty złożonej przez konsorcjum Rotch Energy-Łukoil oraz zamknięciu procesu prywatyzacji Rafinerii Gdańskiej SA bez rozstrzygnięcia. W tym czasie zaczęły pojawiać się informacje o przyjęciu korzyści majątkowych przez polskich urzędników od koncernu Łukoil w trakcie trwania procesu prywatyzacyjnego. W okresie od 18 marca 2008 r. do 5 stycznia 2009 r. postępowanie było zawieszone wobec wyczerpania w Polsce inicjatywy dowodowej i przedłużającego się oczekiwania na wykonanie czynności w drodze międzynarodowej pomocy prawnej przez Home Office

139 i organy wymiaru sprawiedliwości Księstwa Lichtenstein. Wniosek skierowany do władz Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej dotyczył w szczególności przesłuchania w charakterze świadków przedstawicieli Rotch Energy, którzy mogą dysponować wiedzą o zaistnieniu przestępstw korupcyjnych związanych z prywatyzacją Rafinerii Gdańskiej. Czynność przesłuchania świadków przed Sądem Pokoju – Westminsteru w Londynie została wyznaczona na dzień 22 stycznia 2009 r. W tej sytuacji podjęto zawieszone śledztwo, którego okres prowadzenia przedłużono do dnia 6 czerwca 2009 r. Dalsze czynności w śledztwie będą determinowane wynikami przesłuchań świadków przed sądem w Londynie. 7. Jak oceniane są efekty współpracy spółki Skarbu Państwa KGHM Polska Miedź SA z konsorcjum ABN Amro/JP Morgan nad strategią tejże spółki? Czy wszystkie ówczesne rekomendacje JP Morgan zgodne były z interesem Skarbu Państwa? Efektem współpracy KGHM PM SA z konsorcjum ABN Amro/JP Morgan w roli doradcy przy pracach nad strategią było przygotowanie przez ówczesny zarząd i zatwierdzenie przez radę nadzorczą spółki dokumentu pn. „Strategia rozwoju KGHM Polska Miedź i Grupy Kapitałowej na lata 2002–2006 oraz założenia do strategii do roku 2016”. Dokument ten porządkował i korygował ówczesne plany finansowe i strategię spółki. Określał on nadrzędny cel spółki jako wzrost wartości firmy i długi okres zyskownej działalności. Z informacji zarządu KGHM PM SA wynika, że przygotowana strategia była jednym z podstawowych dokumentów prezentowanych instytucjom finansowym w związku z organizowaniem refinansowania ok. 2 mld zł zadłużenia spółki. Pomimo niesprzyjających warunków rynkowych negatywnie wpływających na sytuację finansową spółki refinansowanie zakończyło się sukcesem, a finansowanie krótkoterminowe zostało zastąpione stabilnym finansowaniem średnio- i długoterminowym. Jednocześnie pragnę poinformować, że członkowie rady reprezentujący Skarb Państwa w Radzie Nadzorczej KGHM PM po analizie materiałów źródłowych oraz po zapoznaniu się ze stanowiskiem zarządu spółki uznali, że nie ma podstaw do stwierdzenia, iż ówczesne rekomendacje JP Morgan były niezgodne z interesem Skarbu Państwa. 8. Czy konsorcjum JP Morgan i UniCredit będzie doradzać przy ofercie publicznej Polskich Linii Lotniczych LOT SA, która ma się odbyć do końca lutego 2009 r.? Na jakich kryteriach opiera się Ministerstwo Skarbu Państwa, dokonując wyboru wskazanych doradców prywatyzacyjnych spośród podmiotów działających na niekorzyść interesów ekonomicznych Skarbu Państwa? Ministerstwo Skarbu Państwa nie dokonywało wyboru firm JP Morgan Securities Ltd. i Unicredit CAIB Poland jako doradców w procesie publicznej emisji akcji na giełdzie papierów wartościowych. Trójstronna umowa z dnia 15.02.2008 r. o współpracy w związku z pierwszą ofertą publiczną akcji PLL LOT SA (zawarta pomiędzy SP, PLL LOT SA oraz SAirLines Europe B.V.) przewidywała, iż w ramach procesu nastąpiłoby podwyższenie kapitału zakładowego spółki oraz zbycie akcji spółki przez drugiego akcjonariusza. Skarb Państwa obecnie jest ograniczony w zbywaniu posiadanych akcji PLL LOT SA z uwagi na postanowienia ustawy z dnia 14 czerwca 1991 r. o przekształceniu własnościowym przedsiębiorstwa państwowego Polskie Linie Lotnicze LOT, w świetle których Skarb Państwa musi zachować co najmniej 51% sumy głosów służących całemu kapitałowi. Planowane podwyższenie nie miało znamion prywatyzacji w świetle postanowień ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji z uwagi na fakt, iż nie obejmowane byłyby akcje jednoosobowej spółki Skarbu Państwa. Z uwagi na fakt, iż planowanego podwyższenia kapitału zakładowego miała dokonywać spółka i zbyciu miały podlegać akcje drugiego akcjonariusza, Zarząd PLL LOT SA wraz z SAirLines Europe B.V. zgodnie z ww. umową dokonali w maju 2008 r. wyboru wspólnych doradców tj. JP Morgan Securities Ltd. i Unicredit CAIB Poland SA, do działania w roli globalnych współkoordynatorów i współprowadzących księgę popytu w związku z potencjalną pierwszą ofertą publiczną istniejących akcji zwykłych oraz akcji nowej emisji spółki. W związku z pogorszeniem się sytuacji PLL LOT SA oraz brakiem stabilizacji na rynkach finansowych obecnie ww. projekt publicznej emisji akcji PLL LOT SA na GPW nie jest realizowany i rozważane są przez akcjonariuszy, tj. Skarb Państwa i SAirLines Europe B.V. we współpracy z zarządem PLL LOT SA, alternatywne koncepcje przekształceń własnościowych spółki. Kwestia wyboru nowego doradcy przy realizacji nowej koncepcji jest sprawą otwartą z uwagi na fakt, iż umowa z ww. doradcami wygasa w lutym 2009 r. Niemniej jednak przewiduje się, iż nowy doradca byłby wybierany przez zarząd PLL LOT SA. 9. Czy w związku z realizacją umowy prywatyzacyjnej największego polskiego ubezpieczyciela spółki PZU SA przez Eureko SA Ministerstwo Skarbu Państwa lub PZU SA prowadzą jakąkolwiek współpracę z JP Morgan? W związku z jakimi zadaniami taka współpraca jest realizowana? Czy wszystkie rekomendacje i działania JP Morgan w tym zakresie zgodne były lub są z interesem Skarbu Państwa? Ministerstwo Skarbu Państwa nie posiada informacji potwierdzających jakąkolwiek współpracę Ministerstwa Skarbu Państwa z JP Morgan w związku z realizacją umowy prywatyzacyjnej Powszechnego Zakładu Ubezpieczeń SA. Ministerstwu Skarbu Państwa nie są również znane informacje dotyczące ewentualnej współpracy PZU SA z JP Morgan w tym zakresie. Z poważaniem Minister Aleksander Grad

Warszawa, dnia 5 lutego 2009 r.

140 Odpowiedź
sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia - z upoważnienia ministra na interpelację poseł Agnieszki Kozłowskiej-Rajewicz oraz grupy posłów w sprawie zakresu nadzoru Ministerstwa Zdrowia wobec aktów prawnych wydawanych przez NFZ (7135)

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na interpelację złożoną przez panią poseł Agnieszką Kozłowską-Rajewicz oraz grupę posłów, przekazaną przy piśmie Marszałka Sejmu z dnia 30 grudnia 2008 r., znak: SPS-023-7135/08, w sprawie zakresu nadzoru Ministerstwa Zdrowia wobec aktów prawnych wydanych przez Narodowy Fundusz Zdrowia, uprzejmie proszę o przyjęcie następujących wyjaśnień. Szczegółowe unormowania prawne regulujące kwestię nadzoru wykonywanego przez ministra zdrowia nad działalnością Narodowego Funduszu Zdrowia zawiera ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027), zwana dalej ustawą. Ustawa ta określa kryteria sprawowanego nadzoru ministra zdrowia z punktu widzenia legalności, rzetelności i celowości. Przyjęte kryterium legalności oznacza zgodność działania organów Narodowego Funduszu Zdrowia z przepisami prawa powszechnie obowiązującego oraz przepisami wewnętrznymi jednostki. Kryterium rzetelności polega na badaniu w toku postępowania kontrolnego, czy osoby zobowiązane do wykonania czynności wykonywały je sumiennie, z należytą starannością i we właściwym czasie oraz czy przestrzegano wewnętrznych zasad funkcjonowania funduszu, a także czy badana dokumentacja była prowadzona w sposób rzetelny, zgodny z rzeczywistym stanem faktycznym. Natomiast kryterium celowości związane jest z ustaleniem merytorycznej zasadności podejmowanych przez organy funduszu działań, w tym czy dane działania mieszczą się w celach określonych w aktach normatywnych, a także czy założone cele zostały osiągnięte. Odnosząc się do pytania zawartego w interpelacji pani poseł, na czym szczegółowo polega ten nadzór, uprzejmie wyjaśniam, iż zgodnie z art. 163 ust. 2 ustawy minister zdrowia bada uchwały przyjmowane przez radę funduszu oraz decyzje podejmowane przez prezesa funduszu i stwierdza nieważność uchwały lub decyzji, w całości lub w części, w przypadku gdy naruszają one prawo, prowadzą do niewłaściwego zabezpieczenia świadczeń opieki zdrowotnej lub prowadzą do niezrównoważenia przychodów i kosztów funduszu. Należy zaznaczyć, iż podjęcie decyzji dotyczącej niezrównoważenia przychodów i kosztów wymaga pozytywnej opinii ministra finansów. W ramach nadzoru prezes funduszu zobowiązany jest do przekazywania ministrowi zdrowia uchwał rady funduszu

i swoich decyzji nie później niż w ciągu 3 dni roboczych od dnia ich podjęcia. Ponadto ustawodawca uprawnił ministra zdrowia do badania decyzji podejmowanych przez dyrektorów oddziałów wojewódzkich funduszu oraz uchwał podejmowanych przez rady oddziałów wojewódzkich funduszu. Jednocześnie informuję, iż z zakresu wykonywanego nadzoru przez ministra zdrowia zostały wyłączone sprawy dotyczące zatwierdzenia planu finansowego, uchwał dotyczących sprawozdania finansowego, sprawozdań z wykonania planu finansowego, decyzji wydanych w wyniku wniesienia odwołania w trakcie postępowania o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, decyzji wydanych w indywidualnych sprawach z zakresu ubezpieczenia zdrowotnego oraz w sprawach wynikających z pełnienia funkcji pracodawcy w rozumieniu przepisów Kodeksu pracy. W myśl art. 165 cytowanej na wstępie ustawy ministrowi zdrowia w ramach sprawowanego nadzoru przysługuje m.in. uprawnienie do żądania udostępnienia przez fundusz dokumentów związanych z działalnością funduszu lub ich kopii oraz zapoznawania się z ich treścią, oraz żądania przekazania wszelkich informacji i wyjaśnień dotyczących działalności funduszu od rady funduszu, prezesa i zastępców prezesa funduszu, rad oddziałów wojewódzkich funduszu, dyrektorów oddziałów wojewódzkich funduszu, pracowników funduszu oraz innych osób wykonujących pracę na rzecz funduszu na podstawie umowy zlecenia, umowy o dzieło albo innej umowy, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia. Minister, przedstawiając pisemnie żądanie, wskazuje termin jego wykonania. Należy zaznaczyć, iż zgodnie z art. 181 ustawy do postępowania przed ministrem zdrowia w zakresie nadzoru stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w związku z czym w razie stwierdzenia przypadków naruszenia prawa, statutu funduszu lub interesu świadczeniobiorców minister zdrowia powiadamia fundusz o tych nieprawidłowościach oraz wydaje zalecenia mające na celu usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości i dostosowanie działalności do przepisów prawa w formie decyzji administracyjnej, wyznaczając termin do ich usunięcia. W przypadku gdy został złożony wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (zgodnie bowiem z art. 127 § 3 K.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra nie służy odwołanie), termin usunięcia nieprawidłowości wskazany w decyzji ministra liczy się od dnia doręczenia decyzji wydanej w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy. Fundusz zobowiązany jest w terminie 3 dni od dnia, w którym upłynął termin usunięcia nieprawidłowości, powiadomić ministra w formie pisemnej o sposobie ich usunięcia. Na podstawie art. 168 ustawy, w przypadku nieusunięcia przez fundusz w wyznaczonym terminie nieprawidłowości, ministrowi przysługują uprawnienia w zakresie zmian w składzie jego organów. Minister może wystąpić do:

141 1) prezesa Rady Ministrów o odwołanie wszystkich członków rady funduszu, jeżeli nieprawidłowości dotyczą zakresu działania rady funduszu; 2) prezesa funduszu o odwołanie dyrektora oddziału wojewódzkiego funduszu, jeżeli nieprawidłowości dotyczą zakresu jego działania. Jeśli organy, do których zwrócił się minister, podzielą jego pogląd i dokonają odwołania, wówczas w ciągu 30 dni od dnia odwołania prezes Rady Ministrów powołuje nowych członków rady funduszu, a prezes funduszu powołuje nowego dyrektora oddziału wojewódzkiego funduszu. Ponadto jeśli minister stwierdzi w działaniach organów funduszu naruszenie prawa, statutu lub interesów świadczeniobiorców, a także w przypadku odmowy udzielenia przez fundusz wyjaśnień i informacji, o których mowa w przepisach ustawy, może nałożyć na prezesa funduszu lub zastępcę prezesa funduszu albo dyrektora oddziału wojewódzkiego funduszu odpowiedzialnego za te naruszenia lub nieudzielanie wyjaśnień i informacji karę pieniężną w wysokości do trzykrotnego miesięcznego wynagrodzenia tej osoby. Powyższe uprawnienie nadzorcze może być stosowane niezależnie od innych środków nadzoru przewidzianych przepisami prawa. Dodatkowo w ramach swoich kompetencji nadzorczych minister zdrowia może zażądać pisemnie niezwłocznego rozpatrzenia sprawy przez radę funduszu, prezesa funduszu, zastępców prezesa funduszu, radę oddziału wojewódzkiego funduszu lub dyrektorów oddziałów wojewódzkich funduszu, gdy uzna to za konieczne do prawidłowego sprawowania nadzoru nad działalnością funduszu. Minister wskazuje termin, przed upływem którego posiedzenie podmiotu w danej sprawie powinno się odbyć, natomiast podmiot, który organizuje posiedzenie, musi poinformować ministra o terminie i miejscu posiedzenia. Minister uczestniczy w posiedzeniu podmiotu lub deleguje na nie swego przedstawiciela. Ustosunkowując się do wystąpienia pani poseł odnośnie do kwestii weryfikacji systemu nadzoru, uprzejmie informuję, iż obecnie Ministerstwo Zdrowia nie prowadzi prac nad nowelizacją ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych w zakresie nadzoru wykonywanego przez ministra właściwego do spraw zdrowia nad Narodowym Funduszem Zdrowia. Odnosząc się do poruszonej przez panią poseł kwestii dotyczącej niezgodności pomiędzy treścią rozporządzenia ministra zdrowia z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie wymagań technicznych i sanitarnych dla pomieszczeń, w których można wykonywać praktykę pielęgniarek i położnych, oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać urządzenia i sprzęt medyczny umożliwiający udzielanie świadczeń zdrowotnych (Dz. U. Nr 56, poz. 397), a zarządzeniem nr 105/2008/DSOZ prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 5 listopada 2008 r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju: podstawowa opieka zdrowotna, w zakresie przepisów dotyczących wyposażenia gabinetu pielęgniarki, uprzejmie wyjaśniam, iż dopisanie stolika zabiegowego do wyposażenia gabinetu pielęgniarki POZ stanowi jedynie dookreślenie bardziej szczegółowo kwestii dotyczącej wymagań lokalowych i sprzętowych dla zakresu świadczeń pielęgniarki POZ. Powyższa zmiana ma na względzie zapewnienie właściwego poziomu udzielanych świadczeń zdrowotnych oraz bezpieczeństwa pacjentów, w związku z czym nie narusza prawa i nie prowadzi do niewłaściwego zabezpieczenia świadczeń opieki zdrowotnej, wobec czego brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności przedmiotowego zarządzenia. Ponadto należy zaznaczyć, iż treść projektu ww. zarządzenia była przedmiotem konsultacji z konsultantami krajowymi w dziedzinie pielęgniarstwa rodzinnego oraz w dziedzinie pielęgniarstwa ginekologicznego i położniczego, a także z Naczelną Radą Pielęgniarek i Położnych. W odpowiedzi na pytania zawarte w interpelacji pani poseł w sprawie danych statystycznych dotyczących wyposażenia technicznego oraz standardów zatrudnienia u poszczególnych świadczeniodawców uprzejmie informuję, iż pomimo długiego okresu vacatio legis określonego w rozporządzeniu ministra zdrowia z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie wymagań technicznych i sanitarnych dla pomieszczeń, w których można wykonywać praktykę pielęgniarek i położnych, oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać urządzenia i sprzęt medyczny umożliwiający udzielanie świadczeń zdrowotnych, nadal część świadczeniodawców nie spełnia wymogów zawartych w ww. rozporządzeniu. Jak wynika z informacji posiadanych przez NFZ, zaistniałe problemy sygnalizowane przez środowisko pielęgniarek i położnych dotyczą 342 praktyk pielęgniarskich, w tym 184 w woj. wielkopolskim, 65 w woj. dolnośląskim, 63 w woj. lubuskim, 26 w woj. opolskim i 4 w woj. kujawsko-pomorskim. W związku z powyższym prezes Narodowego Funduszu Zdrowia wyraził zgodę na okres przejściowy dla spełnienia przez praktyki pielęgniarek i położnych wymagań dotyczących miejsc udzielania świadczeń: gabinety pielęgniarki POZ lub położnej POZ. W związku z tym w prowadzonych postępowaniach o zawarcie umów fundusz rozpatrzy pozytywnie wnioski praktyk zarejestrowanych jako „praktyki wyłącznie w miejscu wezwania” pod warunkiem wskazania we wniosku przez daną praktykę miejsca udzielania świadczeń oraz udokumentowania go przedłożoną umową najmu lub użyczenia lokalu, a także złożenia oświadczenia o zobowiązaniu się ww. podmiotów do pełnego dostosowania swojej działalności do dnia 31 grudnia 2009 r. do wymogów w powyższym zakresie. Z poważaniem Sekretarz stanu Jakub Szulc

Warszawa, dnia 10 lutego 2009 r.

142 Odpowiedź
ministra pracy i polityki społecznej - z upoważnienia prezesa Rady Ministrów na interpelację posła Jarosława Sellina w sprawie podpisanej w dniu 19 listopada 2008 r. przez przedstawicieli rządu Rzeczypospolitej Polskiej i Konferencji Episkopatu Polski doniosłej deklaracji w sprawie polityki rodzinnej, w zakresie rozwoju świadczeń dla rodzin najuboższych (7176)

Odpowiadając, w porozumieniu z ministrem finansów, na pismo Pana Marszałka z dnia 6 stycznia br., znak: SPS-023-7176/09, dotyczące interpelacji posła Jarosława Sellina w sprawie podpisanej w dniu 19 listopada 2008 r. przez przedstawicieli rządu Rzeczypospolitej Polskiej i Konferencji Episkopatu Polski doniosłej deklaracji w sprawie polityki rodzinnej, w zakresie rozwoju świadczeń dla rodzin najuboższych, uprzejmie wyjaśniam. Wsparcie rodziny, szczególnie tej, która znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, odbywa się głównie poprzez transfer świadczeń socjalnych (pieniężnych lub rzeczowych), na które składają się głównie świadczenia rodzinne i świadczenia z pomocy społecznej, oraz poprzez politykę fiskalną sprzyjającą pozostawieniu jak największej ilości środków pieniężnych do dyspozycji rodziny (np. w efekcie zmniejszania albo co najmniej niepodwyższania obciążeń podatkowych). Ze świadczeń rodzinnych korzystają rodziny wychowujące dzieci w wieku do 21 lat, jeśli uczą się w szkole, albo w wieku do ukończenia 24 lat, gdy są niepełnosprawne i uczą się w szkole lub szkole wyższej. Na obecny katalog świadczeń rodzinnych, określony ustawą z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992, z późn. zm.), składają się zasiłek rodzinny wraz z dodatkami (z tytułu: urodzenia dziecka, opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego, samotnego wychowywania dziecka, wychowywania dziecka w rodzinie wielodzietnej, kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego, rozpoczęcia roku szkolnego, podjęcia przez dziecko nauki w szkole poza miejscem zamieszkania), a także zasiłek pielęgnacyjny i świadczenie pielęgnacyjne oraz jednorazowa zapomoga z tytułu urodzenia się dziecka. Istotną rolę odgrywają również świadczenia z budżetu państwa wypłacane w zastępstwie nieegzekwowanych alimentów (obecnie są to świadczenia z funduszu alimentacyjnego, wypłacane na podstawie ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów – Dz. U. z 2009 r. Nr 1, poz. 7, z późn. zm.). Z danych pochodzących ze sprawozdań rzeczowo-finansowych z zakresu świadczeń rodzinnych za 2007 r. wynika, że ze świadczeń rodzinnych korzysta ok. 2,6 mln rodzin, w których na utrzymaniu jest ok. 3,7 mln dzieci (dane w tym za-

kresie za 2008 r. oraz dane dotyczące liczby osób uprawnionych do świadczeń z funduszu alimentacyjnego od momentu wejścia w życie ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, tj. od października 2008 r., będą dostępne w II kwartale 2009 r.). Dalszemu rozwojowi systemu świadczeń rodzinnych służyć będzie: — wprowadzenie możliwości łączenia pracy zawodowej ze sprawowaniem opieki nad dzieckiem w czasie pozostawania na urlopie wychowawczym, bez utraty prawa do dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego, co zostało wprowadzone ustawą z dnia 6 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy Kodeks pracy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 237, poz. 1654), począwszy od 1 stycznia 2009 r., — przewidziana na 2009 r. ustawowa weryfikacja kwot kryterium dochodowego uprawniającego do świadczeń rodzinnych oraz kwot świadczeń rodzinnych, przeprowadzona m.in. z uwzględnieniem – przygotowanych przez Instytut Pracy i Spraw Socjalnych – wyników badania progu wsparcia dochodowego rodzin (WDR). Zgodnie z art. 19 ust. 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych kwoty zasiłku rodzinnego wzrosną do poziomu 40% wartości koszyka żywnościowego dla dziecka w danej grupie wiekowej, ustalonego w badaniach progu WDR. Zweryfikowane kwoty kryterium dochodowego uprawniającego do świadczeń rodzinnych oraz kwoty tych świadczeń zaczną obowiązywać od nowego okresu zasiłkowego, tj. od 1 listopada 2009 r., — przygotowywana przez resort pracy i polityki społecznej nowelizacja przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych w odniesieniu do rodzin wychowujących niepełnosprawne dzieci lub opiekujących się innymi osobami o znacznym stopniu niepełnosprawności, wobec których opiekunowie obciążeni są obowiązkiem alimentacyjnym. Planuje się rozszerzenie dostępu do świadczenia pielęgnacyjnego i opłacania przez budżet państwa składek na ubezpieczenie emerytalno-rentowe oraz zdrowotne za beneficjentów tego świadczenia. Rodziny o niskich dochodach, a zwłaszcza kobiety w ciąży, mogą również korzystać z systemu pomocy społecznej. W obecnym stanie prawnym kobiety w ciąży i matki samotnie wychowujące dzieci, znajdujące się w trudnej sytuacji materialnej, mogą ubiegać się o przyznanie pomocy na podstawie ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2008 r. Nr 115, poz. 728, z późn. zm.) na takich samych zasadach jak inne osoby, które znajdują się w trudnej sytuacji. Potrzeba ochrony macierzyństwa lub wielodzietności jest jedną z przesłanek udzielenia świadczeń z pomocy społecznej: — w formie pieniężnej: zasiłku okresowego, zasiłku celowego, specjalnego zasiłku celowego, — w formie instytucjonalnej: pobyt w domu dla matek z małoletnimi dziećmi i kobiet w ciąży, — w formie niepieniężnej: poradnictwa specjalistycznego, pracy socjalnej, udzielenie schronienia, posiłku i ubrania.

143 W związku z ochroną macierzyństwa w 2007 r. w ramach pomocy społecznej udzielono wsparcia 29 652 rodzinom w mieście i 40 358 rodzinom ze środowisk wiejskich, w tym z uwagi na wielodzietność pomoc otrzymało 10 245 rodzin w mieście i 21 302 rodziny na wsi. Natomiast wsparcie z tytułu bezradności w sprawach opiekuńczo-wychowawczych i prowadzenia gospodarstwa domowego otrzymało w 2007 r. 298 283 rodzin, w tym na wsi 133 251 rodzin. Matki z małoletnimi dziećmi oraz kobiety w ciąży dotknięte przemocą lub znajdujące się w innej sytuacji kryzysowej mogą, w ramach interwencji kryzysowej, znaleźć schronienie i wsparcie w domach dla matek z małoletnimi dziećmi i kobiet w ciąży. Do tych domów mogą być również przyjmowani ojcowie z małoletnimi dziećmi albo inne osoby sprawujące opiekę prawną nad dziećmi. Na mocy ustawy o pomocy społecznej zostało wydane rozporządzenie ministra polityki społecznej z dnia 8 marca 2005 r. w sprawie domów dla matek z małoletnimi dziećmi i kobiet w ciąży (Dz. U. Nr 43, poz. 418), które określa standardy podstawowych usług świadczonych przez te placówki. Gwarantuje ono nie tylko godne warunki bytowe w postaci: odrębnych sypialni i wspólnych pomieszczeń dla mieszkańców z dziećmi, pokoi dla kobiet w ciąży, łazienek dostosowanych zarówno dla dorosłych, jak i dla dzieci, kuchni, pralni i suszarni oraz opieki lekarskiej, ale także zadbanie o ich potrzeby psychiczne i duchowe poprzez: podmiotowe traktowanie, uwzględnianie indywidualnych potrzeb mieszkańców, pomoc w usamodzielnieniu, zapobieganiu marginalizacji społecznej i sieroctwu społecznemu. W 2007 r. w Polsce funkcjonowały 3 domy dla matek z małoletnimi dziećmi i kobiet w ciąży o zasięgu ponadgminnym prowadzone przez powiat. Dysponowały one 31 miejscami wykorzystanymi w ciągu roku przez 66 osób. Funkcjonowało również 8 domów prowadzonych przez inne podmioty (organizacje pozarządowe, stowarzyszenia kościelne i inne) z 231 miejscami, z których skorzystało w ciągu roku 425 osób. Kobiety ciężarne i wychowujące dzieci, będące ofiarami przemocy w rodzinie, mogą ponadto skorzystać z pomocy w ramach ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie (Dz. U. Nr 180, poz. 1493). Odnosząc się natomiast do kwestii działań podejmowanych w celu uniknięcia konieczności podwyższania podatku VAT na artykuły dziecięce, uprzejmie wyjaśniam, że system podatku VAT w ramach Unii Europejskiej podlega harmonizacji, co oznacza, iż wszystkie państwa członkowskie zobowiązane są do przestrzegania zgodności krajowych przepisów w zakresie podatku VAT z regulacjami wynikającymi z prawa wspólnotowego (podstawą obowiązującego w UE systemu podatku VAT są przepisy dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej). Zgodnie z zapisami ww. dyrektywy dostawa towarów i świadczenie usług, podlegające opodatkowaniu VAT, są co do zasady opodatkowane według stawki podstawowej, natomiast państwa członkowskie mogą stosować obniżoną stawkę podatku VAT (w przypadku Polski – 7%) w odniesieniu do towarów i usług wymienionych w zał. III do ww. dyrektywy. Decyzją parlamentu RP wyrażoną w ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, z późn. zm. – art. 41 ust. 2 ustawy w związku z poz. 45 i 47 zał. nr 3 do ww. ustawy) dostawa odzieży i dodatków odzieżowych dla niemowląt oraz obuwia dziecięcego w Polsce oraz import i wewnatrzwspólnotowe nabycie objęte są stawką obniżoną podatku od towarów i usług. Powyższe nie znajduje jednak oparcia w przepisach ww. dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. W związku z powyższym Komisja Europejska wszczęła wobec Polski postępowanie naruszeniowe w zakresie niezgodnego z postanowieniami prawa wspólnotowego stosowania przez Polskę obniżonej stawki podatku VAT na obuwie oraz ubranka dziecięce. Dalszym etapem tego postępowania było wniesienie sprawy przez Komisję Europejską przed Europejski Trybunał Sprawiedliwości. Jednocześnie należy wskazać, iż w chwili obecnej trwają intensywne prace na szczeblu Unii Europejskiej nad projektem dyrektywy Rady zmieniającej dyrektywę 2006/112/WE w zakresie stawek obniżonych podatku od wartości dodanej, w trakcie których wielokrotnie zgłaszany był przez przedstawicieli Polski postulat rozszerzenia załącznika III do ww. dyrektywy (który określa towary i usługi, w stosunku do których może mieć zastosowanie obniżona stawka podatku VAT) o ubranka i obuwie dla dzieci, mając na uwadze przede wszystkim aspekt społeczny stosowania obniżonej stawki VAT do tych kategorii towarów. Prace nad projektem ww. dyrektywy nie zostały jeszcze zakończone, zauważyć jednak należy, iż szereg państw członkowskich wyraża daleko idące zastrzeżenia co do możliwości objęcia stawką obniżoną tych kategorii towarów, argumentując to m.in. możliwością zakłócenia zasad funkcjonowania wspólnego rynku. Biorąc pod uwagę fakt, iż w kwestiach podatkowych w Radzie Unii Europejskiej obowiązuje zasada jednomyślności, osiągnięcie kompromisu w tym zakresie może okazać się niezwykle trudne do zrealizowania. Obecnie nie jest jednakże możliwe precyzyjne określenie, jakie ostatecznie podejście w odniesieniu do kwestii stawek obniżonych VAT na ubranka oraz obuwie dziecięce w ramach tej dyskusji zostanie przez Radę Unii Europejskiej wypracowane. W dalszym ciągu w pracach na szczeblu unijnym będą podejmowane działania w celu zapewnienia możliwości stosowania stawki obniżonej w stosunku do tych kategorii towarów. Minister Jolanta Fedak Warszawa, dnia 6 lutego 2009 r.

144 Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji - z upoważnienia ministra na interpelację posła Stanisława Rydzonia w sprawie przywrócenia uprawnień do pobierania przez emerytów i rencistów policyjnych równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (7221)

Szanowny Panie Marszałku! Nawiązując do pisma z dnia 6 stycznia 2009 r. (sygn. SPS-023-7221/ 08) przekazującego interpelację posła na Sejm RP pana Stanisława Rydzonia w sprawie przywrócenia uprawnień do pobierania przez emerytów i rencistów policyjnych równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, uprzejmie przedstawiam następujące informacje. Prawo do pobierania równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu przez policjantów określa art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277, z późn. zm.), stanowiący, iż policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Art. 91 ust. 2 ww. ustawy stanowi delegację ustawową do wydania rozporządzenia uszczegółowiającego zasady przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania powyższego równoważnika przy uwzględnieniu podmiotów uprawnionych do jego otrzymania, wzorów wymaganych dokumentów, organów właściwych do jego przyznawania, odmowy przyznania, wypłaty, cofania albo żądania jego zwrotu oraz sposobu postępowania w przypadku wystąpienia zbiegu uprawnień do jego otrzymania. W oparciu o powyższe upoważnienie wydane zostało rozporządzenie ministra spraw wewnętrznych i administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 919, z późn. zm.). Na mocy § 8 ww. rozporządzenia, uchylonego z dniem 1 stycznia 2006 r. rozporządzeniem ministra spraw wewnętrznych i administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 266, poz. 2246), do katalogu podmiotów uprawnionych do pobierania równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu byli włączeni także emeryci i renciści policyjni oraz osoby uprawnione do renty rodzinnej po zmarłym policjancie oraz po zmarłym emerycie lub renciście, o których mowa w ustawie

z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (t.j.: Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67, z późn. zm.). Należy wskazać, że ww. ustawa reguluje uprawnienia emerytów i rencistów policyjnych, w tym uprawnienia dotyczące lokali mieszkalnych – art. 29 i 30 ustawy. Art. 29 ustawy stanowi, iż funkcjonariusze zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury lub renty, mają prawo do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji m.in. ministra właściwego do spraw wewnętrznych, ministra sprawiedliwości lub podległych im organów w rozmiarze przysługującym im w dniu zwolnienia ze służby. Do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy. Powyższe uprawnienie przysługuje także członkom rodzin uprawnionym do renty rodzinnej po funkcjonariuszach, którzy w chwili śmierci spełniali warunki wymagane do uzyskania emerytury lub renty policyjnej, oraz po zmarłych emerytach i rencistach do czasu przydzielenia zastępczego lokalu mieszkalnego, nie krócej jednak niż na czas posiadania uprawnień do policyjnej renty rodzinnej. Natomiast art. 30 przedmiotowej ustawy dotyczy uprawnienia do uzyskania pomocy w budownictwie mieszkaniowym dla emerytów i rencistów policyjnych. Zgodnie z jego brzmieniem uprawnienie to emeryci i renciści otrzymują na zasadach takich jak funkcjonariusze. W tym miejscu zauważyć należy, iż w przywołanych w interpelacji orzeczeniach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego zapadłych w indywidualnej sprawie sądy wskazały, że stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o przyznaniu równoważnika za remont lokalu mieszkalnego jako bezprzedmiotowej nie pozostaje właściwą formą wyeliminowania z obrotu prawnego takiej decyzji. Sądy nie rozstrzygały natomiast kwestii istnienia prawa do omawianego równoważnika. W tym zakresie wypowiedział się natomiast Trybunał Konstytucyjny, który w uzasadnieniu do wyroku z dnia 27 października 2008 r. (sygn. akt U 4/08) opowiedział się za wąskim rozumieniem art. 29 ust. 1 ww. ustawy. W przywołanym wyroku Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że „za wąskim rozumieniem treści art. 29 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji przemawiają trzy istotne argumenty. Po pierwsze, formułę użytą w analizowanym przepisie należy zestawić ze sformułowaniem zawartym w art. 88 ust. 1 ustawy o Policji. Jak wspomniano wyżej, ten ostatni przepis gwarantuje ogólnie prawo do lokalu mieszkalnego. Natomiast w art. 29 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji – inaczej niż w art. 88 ust. 1 ustawy o Policji – nie ma mowy o ogólnym prawie do lokalu

145 mieszkalnego, ale o”prawie do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji odpowiednio ministra właściwego do spraw wewnętrznych, ministra sprawiedliwości lub podległych im organów albo szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, szefa Agencji Wywiadu, szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego i szefa Służby Wywiadu Wojskowego w rozmiarze przysługującym im w dniu zwolnienia ze służby«. Taka formuła sugeruje wąskie rozumienie”prawa do lokalu”jako prawa do uzyskania i użytkowania lokalu na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale lokalu znajdującego się w dyspozycji jednego z organów wymienionych w ustawie. Po drugie, istotne znaczenie ma treść art. 29 ust. 1 zdanie drugie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji. Przepis ten formułuje nakaz odpowiedniego stosowania przepisów dotyczących lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy do mieszkań objętych przepisem art. 29 ust. 1 zdanie pierwsze (tj. mieszkań znajdujących się w dyspozycji wymienionych tam organów). (...) Art. 29 ust. 1 zdanie drugie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji nie formułuje ogólnego nakazu stosowania do emerytów i rencistów policyjnych całokształtu przepisów o uprawnieniach mieszkaniowych funkcjonariuszy Policji, ale jedynie nakaz odpowiedniego stosowania przepisów szczegółowych dotyczących przyznawania funkcjonariuszom Policji mieszkań znajdujących się w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów. Chodzi tu m.in. o zasady określania powierzchni lokalu przysługującego uprawnionemu oraz procedury wydawania odpowiednich decyzji administracyjnych w sprawie przydziału. Po trzecie, istotne znaczenie ma treść art. 30 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji. Jak stwierdzono wyżej, przepis ten gwarantuje emerytom i rencistom policyjnym prawo do pomocy w budownictwie mieszkaniowym na zasadach przewidzianych dla funkcjonariuszy”. Jak zauważa Trybunał Konstytucyjny: „jeżeli ustawowe prawo emerytów i rencistów policyjnych do lokalu mieszkalnego miałoby obejmować także inne uprawnienia, wymienione w rozdziale 8 ustawy o Policji, to zamieszczenie w ustawie o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji art. 30 byłoby zbędne, gdyż uprawnienie, o którym mowa w tym ostatnim artykule, wynikałoby z samego art. 29 tej ustawy”. W omawianym wyroku Trybunał Konstytucyjny wyraźnie stwierdził, że „w świetle art. 30 ustawy można wyciągnąć wniosek, że – a contrario – uprawnienia związane z zaspokajaniem potrzeb mieszkaniowych przysługujące funkcjonariuszom, które nie zostały wymienione wyraźnie w ustawie, nie przysługują emerytom i rencistom”. W oparciu o dokonaną przez Trybunał Konstytucyjny wykładnię art. 29 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) uzasadnione jest twierdzenie, że w obecnie obowiązującym stanie prawnym emerytom i rencistom policyjnym nie przysługuje prawo do równoważnika za remont lokalu mieszkalnego, gdyż uprawnienie to nie wynika z przepisów ww. ustawy. W tym miejscu nadmienić należy, iż delegacja ustawowa zawarta w art. 91 ust. 2 ustawy o Policji upoważnia ministra spraw wewnętrznych i administracji wyłącznie do wydania rozporządzenia regulującego zasady przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania omawianego równoważnika, przy uwzględnieniu m.in. podmiotów uprawnionych do jego otrzymania. Należy zatem przyjąć, iż minister spraw wewnętrznych i administracji, wydając akt wykonawczy w oparciu o zacytowaną delegację, uprawniony jest do uregulowania kwestii techniczno-proceduralnych związanych z przyznawaniem równoważnika za remont lokalu mieszkalnego. Zatem to przepis § 8 rozporządzenia w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego wykraczał poza ramy delegacji ustawowej z art. 91 ust. 2 ustawy o Policji, przewidując stosowanie przepisów tego rozporządzenia także do emeryta i rencisty policyjnego. Dodać należy, że użyte w delegacji ustawowej sformułowanie „przy uwzględnieniu podmiotów uprawnionych do jego otrzymania” nie może być oczywiście postrzegane jako upoważnienie do określenia szerszego niż wynikający z przepisów ustawowych kręgu uprawnionych do uzyskania równoważnika za remont lokalu. Wyrażenie to stanowi bowiem wyłącznie wytyczną wskazującą na konieczność uwzględnienia przy wydawaniu rozporządzenia wszystkich podmiotów, którym na mocy przepisów ustawowych przyznane zostało prawo do równoważnika za remont lokalu. Jak zostało uprzednio stwierdzone, na mocy przepisów art. 29 i 30 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) emeryci i renciści policyjni nie zostali uprawnieni do uzyskania innych świadczeń niż te, które zostały wprost wskazane w ww. ustawie. Reasumując, uchylenie § 8 rozporządzenia w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego doprowadziło do stanu zgodności omawianego aktu wykonawczego z zakresem upoważnienia ustawowego do jego wydania. Wynikająca z § 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 28 grudnia 2005 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego zmiana rozporządzenia w sprawie równoważnika za remont lokalu była więc konieczna i w pełni zasadna. Z poważaniem Podsekretarz stanu Adam Rapacki

Warszawa, dnia 11 lutego 2009 r.

146 Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Nauki i Szkolnictwa Wyższego - z upoważnienia ministra na interpelację posła Sławomira Kopycińskiego w sprawie finansowania z budżetu państwa wyższego szkolnictwa wyznaniowego Kościoła katolickiego (7288)

Szanowny Panie Marszałku! W związku z przekazaną przy piśmie z dnia 12 stycznia br. nr SPS-023-7288/09 interpelacją pana posła Sławomira Kopycińskiego w sprawie finansowania z budżetu państwa wyższego szkolnictwa wyznaniowego Kościoła katolickiego przedkładam uprzejmie następujące wyjaśnienie. W 2008 r. na rzecz 6 uczelni katolickich, z tego jednej katolickiej uczelni publicznej oraz 5 katolickich uczelni niepublicznych, zostały przekazane następujące dotacje: 1. Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie – łącznie 108 103,8 tys. zł, z tego: — dotacje podmiotowe w obszarze działalności dydaktycznej – 70 631,8 tys. zł, — dotacja podmiotowa na fundusz pomocy materialnej dla studentów i doktorantów – na zadania związane z bezzwrotną pomocą dla studentów oraz doktorantów – 10 442 tys. zł, — dotacja celowa – na dofinansowanie lub finansowanie kosztów realizacji inwestycji – 27 030 tys. zł; 2. Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II – łącznie 130 179,9 tys. zł, z tego: — dotacje podmiotowe w obszarze działalności dydaktycznej – 106 356,9 tys. zł, — dotacja podmiotowa na fundusz pomocy materialnej dla studentów i doktorantów – na zadania związane z bezzwrotną pomocą dla studentów oraz doktorantów – 23 823,0 tys. zł; 3. Papieska Akademia Teologiczna w Krakowie – łącznie 16 818,5 tys. zł, z tego: — dotacje podmiotowe w obszarze działalności dydaktycznej – 15 052,3 tys. zł, — dotacja podmiotowa na fundusz pomocy materialnej dla studentów i doktorantów – na zadania związane z bezzwrotną pomocą dla studentów oraz doktorantów – 1766,2 tys. zł; 4. Papieski Wydział Teologiczny w Warszawie, łącznie – 4567,7 tys. zł, z tego: — dotacje podmiotowe w obszarze działalności dydaktycznej – 3910,5 tys. zł, — dotacja podmiotowa na fundusz pomocy materialnej dla studentów i doktorantów – na zadania związane z bezzwrotną pomocą dla studentów oraz doktorantów – 657,2 tys. zł; 5. Papieski Wydział Teologiczny we Wrocławiu, łącznie – 5600,4 tys. zł, z tego: — dotacje podmiotowe w obszarze działalności dydaktycznej – 4140,2 tys. zł,

— Dotacja podmiotowa na fundusz pomocy materialnej dla studentów i doktorantów – na zadania związane z bezzwrotną pomocą dla studentów oraz doktorantów – 1460,2 tys. zł; 6. Wyższa Szkoła Filozoficzno-Pedagogiczna „Ignatianum” w Krakowie, łącznie 8475,9 tys. zł;, z tego: — dotacje podmiotowe w obszarze działalności dydaktycznej – 6616 tys. zł, — dotacja podmiotowa na fundusz pomocy materialnej dla studentów i doktorantów – na zadania związane z bezzwrotną pomocą dla studentów oraz doktorantów – 1 859,9 tys. zł. Zakres dotowania budżetowego uczelni publicznych oraz wymienionych 5 niepublicznych uczelni katolickich, finansowanych z budżetu państwa na podstawie odrębnych ustaw, realizowany jest w dziale 803: Szkolnictwo wyższe, w myśl art. 94 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym w ramach dotacji o charakterze zadaniowym o zróżnicowanym zakresie i szczegółowości. Ponadto uczelnie otrzymują w obszarze działalności dydaktycznej również dotację na realizację przysposobienia obronnego studentów i studentek, na podstawie art. 166a ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 241, poz. 2416, z późn. zm.). W obszarze działalności dydaktycznej największy udział i znaczenie ma dotacja na zadania związane z kształceniem studentów studiów stacjonarnych, uczestników stacjonarnych studiów doktoranckich i kadr naukowych oraz utrzymaniem uczelni, w tym na remonty (art. 94 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym). Zgodnie z art. 96 pkt 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym zasady podziału poszczególnych dotacji ujęte są w rozporządzeniu ministra nauki i szkolnictwa wyższego z dnia 9 maja 2008 r. w sprawie zasad podziału dotacji z budżetu państwa dla uczelni publicznych i niepublicznych (Dz. U. Nr 89, poz. 544), w którym w stosownych załącznikach określono reguły i formuły algorytmicznego rozdysponowywania określonych dotacji. W przypadku zasad podziału dotacji stacjonarnej, wytyczne ustawowe zaleciły uwzględnienie w podziale: liczb studentów i doktorantów na studiach stacjonarnych, liczb nauczycieli akademickich oraz tzw. współczynników kosztochłonności poszczególnych kierunków, makrokierunków i studiów międzykierunkowych na studiach stacjonarnych. Obecnie w ministerstwie trwają prace związane z opracowaniem stosownych baz danych niezbędnych do podziałów wg określonych formuł algorytmicznych dotacji podmiotowych na 2009 r. dla poszczególnych uczelni finansowanych w ramach wydatków ujętych w budżecie ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego. W związku z powyższym nie jest możliwe podanie informacji o kwotach dotacji przewidzianych do przekazania na rok 2009 wymienionym przez pana posła

147 uczelniom. Również nie jest możliwe przekazanie informacji dotyczącej kosztów utrzymania w 2008 r. wydziałów teologicznych funkcjonujących w uniwersytetach publicznych. Zgodnie z obowiązującymi przepisami, dane którymi dysponuje ministerstwo zarówno dotyczące planów, jak i ich wykonania, sporządzane są w skali całości poszczególnych uczelni, bez wyodrębniania wewnętrznych jednostek organizacyjnych, Odpowiadając na pozostałe pytania (7 i 8) pana posła, pragnę wyjaśnić, że stosownie do art. 70 ust. 5 Konstytucji RP zapewnia się autonomię szkół wyższych na zasadach określonych w ustawie. Z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 3 września 1999 r. o utworzeniu Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie (Dz. U. Nr 79, poz. 884) wynika, iż nadzór nad uniwersytetem sprawuje minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego. Zgodnie z art. 4 ust. 2 tej ustawy uniwersytet pozostaje ponadto pod nadzorem władz Kościoła katolickiego w zakresie określonym przez umowę między Konferencją Episkopatu Polski a rządem Rzeczypospolitej Polskiej oraz statut uczelni. Powyższe regulacje pozostają zatem w zgodzie zarówno z art. 70 ust. 5 Konstytucji, jak i z przepisami art. 25 Konstytucji RP, które m. in. stanowią, iż stosunki między państwem a kościołami i innymi związkami wyznaniowymi są kształtowane na zasadach poszanowania ich autonomii oraz wzajemnej niezależności każdego w swoim zakresie, jak również współdziałania dla dobra człowieka i dobra wspólnego. Stosunki między Rzecząpospolitą Polską a Kościołem katolickim określają umowa międzynarodowa zawarta ze Stolicą Apostolską i ustawy. Stosownie do postanowień art. 15 konkordatu zawartego między Stolicą Apostolską i Rzecząpospolitą Polską (Dz. U. z 1998 r. Nr 51, poz. 318) Rzeczpospolita Polska gwarantuje Kościołowi katolickiemu prawo do swobodnego zakładania i prowadzenia szkół wyższych, w tym uniwersytetów, odrębnych wydziałów i wyższych seminariów duchownych oraz instytutów naukowo-badawczych. Zgodnie z art. 15 ust. 2 konkordatu status prawny szkół wyższych, o których mowa powyżej, a także tryb i zakres uznawania przez państwo kościelnych stopni i tytułów oraz status prawny wydziałów teologii katolickiej na uniwersytetach państwowych regulują umowy między rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Konferencją Episkopatu Polski upoważnioną przez Stolicę Apostolską. W oparciu o powyższe dnia 29 września 1999 r. zawarta została umowa między rządem RP a Konferencją Episkopatu Polski w sprawie statusu prawnego wydziałów nauk kościelnych na UKSW. Ponadto zgodnie z art. 254 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365, z późn. zm.) do wydziałów nauk kościelnych Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie stosuje się przepisy ustawy dotyczące wydziałów teologicznych. Stosownie do § 4 ust. 2 statutu UKSW wydziały nauk kościelnych uniwersytetu pozostają ponadto, zgodnie z art. 33 ust. 3 i art. 254 tejże ustawy, pod nadzorem władz Kościoła katolickiego w zakresie określonym w ww. umowie z dnia 29 września 1999 r. Zgodnie z postanowieniami Stolicy Apostolskiej władze kościelne reprezentuje arcybiskup metropolita warszawski, jako wielki kanclerz (z określoną jurysdykcją) dla wydziałów nauk kościelnych uniwersytetu. Wielki kanclerz reprezentuje Stolicę Apostolską wobec wydziałów nauk kościelnych Uniwersytetu oraz wobec całego uniwersytetu i ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego. Stosownie do § 5 statutu nadzór wielkiego kanclerza nad wydziałami nauk kościelnych uniwersytetu określa umowa. Jednocześnie pragnę zauważyć, że zgodne z powyżej przedstawionymi regulacjami są także przepisy § 115 statutu UKSW dotyczące dodatkowych wymaganych kwalifikacji nauczyciela akademickiego na wydziale nauk kościelnych. Z wyrazami szacunku Podsekretarz stanu Witold Jurek Warszawa, dnia 6 lutego 2009 r. Odpowiedź
ministra skarbu państwa na interpelację posła Sławomira Kopycińskiego w sprawie przyczyn powstania tragicznej sytuacji finansowej polskiego przemysłu stoczniowego (7291)

Szanowny Panie Marszałku! W nawiązaniu do pisma znak SPS-023-7291/09 przesyłam odpowiedź na interpelację pana posła Sławomira Kopycińskiego w sprawie przyczyn powstania tragicznej sytuacji finansowej polskiego przemysłu stoczniowego. W odpowiedzi na powyższą interpelację przekazuję informacje uzyskane od Stoczni Szczecińskiej Nowa sp. z o.o. (SSN) oraz Stoczni Gdynia SA, będące wyjaśnieniami na pytania pana posła. 1. Jaka strata wynika dla Stoczni Gdynia SA z realizacji kontraktu z marca 2005 r. na dostawę statku symbol 8168/21 dla Ray Car Carriers Ltd z siedzibą na wyspie Man i czemu tego kontraktu nie renegocjowano? Wynik finansowy w przypadku statku 8168/21 jest stratą w kwocie 27 734 086,23 zł według stanu na dzień 20 stycznia 2009 r. Na stratę składają się następujące kwoty: — 16 727 000 zł wynikająca przede wszystkim z tytułu różnic kursowych (kurs 2,0233 PLN/USD w dniu zdania statku wobec planowanego oraz wynoszącego w dniu podpisania kontraktu około

148 3,20 PLN/USD) oraz kosztu zakupów materiałowych (w tym głównie wzrostu cen stali); — 3 764 000 zł z tytułu kar umownych za opóźnienie terminu dostawy statku; — 7 243 000 zł z powodu przekroczenia kalkulowanych kosztów zależnych od Stoczni Gdynia SA, w tym m.in. przekroczenia planowanej pracochłonności o 0,7%, wzrostu planowanych jednostkowych kosztów pracy bezpośredniej o 3,5% oraz niezrealizowania planowanego rozmiaru produkcji. Stocznia Gdynia SA wielokrotnie podejmowała rozmowy z Ray Car Carriers Ltd, w tym po raz kolejny przed dostawą statku w dniach 22–23 lipca 2008 r., w zakresie renegocjacji kontraktu, tj.: — odstąpienia od kar umownych z tytułu opóźnionej dostawy statku w kwocie 1 860 000 USD; — podwyższenia ceny kontraktowej; — przesunięcia/rozłożenia wymaganych zobowiązań stoczni z tytułu wierzytelności nabytych od banków (szerzej na ten temat w pkt 2) na kolejne statki z serii 8168 w celu polepszenia płynności Stoczni Gdynia. Stanowisko Ray Car Carrier Ltd było negatywne, a argumentacja, jak niżej: Opóźnienie w dostawie statku było spowodowane budową kontenerowców. Gdyby statek 8168/21 był dostarczony w terminie kontraktowym, to wzrost ceny z tytułu indeksacji materiałowej (która była zapisana w kontrakcie, a polega na zwróceniu stoczni przez armatora nadwyżki kosztów materiałowych ponad ceny bazowe wynikających ze wzrostu cen – w tym głównie stali), urządzeń i mechanizmów byłby dużo niższy. Kary umowne tylko w części rekompensują wzrost kosztów z tytułu indeksacji materiałowej, jak i straty armatora z tytułu opóźnionego wejścia statku do eksploatacji. Żądając dodatkowego wzrostu ceny ponad indeksację, Stocznia Gdynia SA zamierza przerzucić na Ray Car Carriers Ltd wzrost kosztów wynikających z mniejszej liczby budowanych statków (mimo faktu, iż roczne koszty pośrednie ulegały zmniejszeniu, ze względu na zmniejszenie liczby budowanych statków, a co za tym idzie zmniejszenie przychodów, koszty przypadające na jeden statek uległy zwiększeniu). Z tytułu rozliczeń, o których powyżej, pozostaje do spłaty kwota 7 mln USD (wg stanu na dzień zdania statku). Wobec braku pewności dostawy kolejnych statków z serii 8168, a tym samym możliwości potrącenia swoich należności, Ray Car Carrier Ltd wyraził zgodę na zmniejszenie kwoty kary 2 mln USD na 1,5 mln USD. 2. Jakie prawa i składniki majątkowe zostały przejęte za długi Stoczni Gdynia SA przez spółkę Ray Car Carriers Ltd? W dniu 29 czerwca 2001 r. Stocznia Gdynia SA zawarła z Powszechnym Bankiem Kredytowym SA umowę kredytu przeznaczonego na częściowe sfinansowanie zakupu suwnicy bramowej Goliath Gantry Crane. Jednym z zabezpieczeń spłaty kredytu było przewłaszczenie na zabezpieczenie suwnicy bramowej Goliath Gantry Crane na rzecz Powszechnego Banku Kredytowego SA. W dniu 15 czerwca 2005 r. Ray Car Carriers Ltd (RCC) zawarł z Bankiem Przemysłowo Handlowym SA (BPH), następcą prawnym Powszechnego Banku Kredytowego SA, umowę zakupu wierzytelności, na mocy której nabył od BPH wszystkie wierzytelności tego banku wobec Stoczni Gdynia SA (w tym wierzytelność z tytułu umowy kredytu przeznaczonego na częściowe sfinansowanie zakupu suwnicy bramowej Goliath Gantry Crane. Wraz z wierzytelnościami na RCC przeszły wszystkie prawa związane z zabezpieczeniem nabytych wierzytelności (w tym z tytułu przewłaszczenia na zabezpieczenie suwnicy bramowej Goliath Gantry Crane’). Stocznia Gdynia SA wyraziła zgodę na zakup wierzytelności przez RCC od BPH, ponieważ RCC, zakupując wszystkie wierzytelności BPH wobec Stoczni Gdynia SA, zobowiązał się do dokonania konwersji 90% wierzytelności na akcje Stoczni Gdynia SA. Kwoty nabytych wierzytelności wynosiły odpowiednio: 9 776 865,26 EUR (kredyt inwestycyjny) i 3 396 424,42 USD (kredyt obrotowy). Wraz z nabyciem wierzytelności przez Ray Car Carriers Ltd od Banku BPH SA nastąpiło przeniesienie ustanowionych zabezpieczeń spłaty ww. kredytów, tj.: a) w odniesieniu do umowy kredytu obrotowego: — zastawu rejestrowego na 21 000 udziałów spółki Euro-Cynk Gdynia sp. z o.o. (na dzień dzisiejszy Stocznia Gdynia SA nie posiada udziałów w spółce Euro-Cynk Gdynia); — przewłaszczenia na zabezpieczenie rzeczy ruchomych (środków trwałych); — cesji praw z polisy ubezpieczeniowej dotyczącej przewłaszczonych ruchomości; b) w odniesieniu do umowy kredytu inwestycyjnego: — przewłaszczenia na zabezpieczenie suwnicy bramowej; — cesji praw z polisy ubezpieczeniowej dotyczącej przewłaszczonej suwnicy bramowej; — hipoteki zwykłej w kwocie 40 207 000 PLN, w księdze wieczystej KW 35886; — hipoteki zwykłej w kwocie 40 207 000 PLN, w księdze wieczystej KW 54873; — hipoteki kaucyjnej do kwoty 12 000 000 EUR w księdze wieczystej KW 22785. W dniu 25 sierpnia 2005 r. Stocznia Gdynia SA zawarła z RCC Over-all Agreement. Umowa ta ustalała m.in. harmonogram spłat wierzytelności RCC, nabytych od BPH. Do dnia dzisiejszego nie miało natomiast miejsca przejęcie składników majątkowych lub praw za zobowiązania Stoczni Gdynia SA w drodze egzekucji wymagalnych wierzytelności Ray Car Carriers Ltd wobec Stoczni Gdynia SA. 3. Dlaczego kontrakty Stoczni Gdynia SA ze spółką Ray Car Carriers Ltd nie były renegocjowane, pomimo że przynosiły stoczni ogromne straty, podczas gdy kontrakty z innymi kontrahentami poddawano renegocjacjom?

149 Wszystkie kontrakty realizowane w Stoczni Gdynia SA podlegały renegocjacjom. W odniesieniu do kontraktów realizowanych dla Ray Car Carrier Ltd, czyli statków serii 8168/2-23 i serii 8245/1-6, łączny wzrost ceny, poza indeksacją, wyniósł 33 353 470 USD, natomiast z kwoty kar należnych armatorowi w wysokości 22 210 000 USD Ray Car Carrier Ltd anulował kwotę 12 218 500 USD. Stocznia Gdynia SA zapłaciła kary w wysokości 9 991 500 USD. Zapłata następowała w drodze potrącenia naliczonej kwoty z należności końcowej. 4. Czemu spółka Ray Car Carriers Ltd płaciła za kontrakty dopiero w momencie odbioru gotowych statków, podczas gdy przy pozostałych kontraktach kontrahenci wpłacali zaliczki na zakup materiałów na budowę? Ray Car Carriers Ltd dokonuje zapłaty za każdy statek w formie zaliczek, które stanowią od 76% do 87% ceny kontraktowej, w związku z czym w momencie odbioru gotowego statku dokonuje zapłaty od 24% do 13% ceny kontraktowej. 5. Na ile zapytań ofertowych od kontrahentów Stocznia Gdynia SA nie odpowiedziała w latach 2005–2006 ze względu za rzekomy brak mocy produkcyjnych i o ilu zapytaniach ofertowych rada nadzorcza spółki nie została przez zarząd spółki nawet poinformowana? W dniu 1 stycznia 2005 portfel zamówień Stoczni Gdynia SA obejmował 41 różnego typu jednostek z terminem dostawy w latach 2005–2008 do zbudowania w Stoczni Gdynia, jak i w Stoczni Gdańskiej – Grupa Stocznia Gdynia SA, (obecnie Stocznia Gdańsk SA). W styczniu 2006 r. portfel zamówień obejmował 32 jednostki na dostawy do roku 2009. W roku 2005 r. podpisano kolejnych 11 kontraktów, a w 2006 r. 1 kontrakt na dostawę statku do końca roku 2008. Jednocześnie w wyniku renegocjacji kontraktów, np. serii 8228 i 8185, terminy dostaw zostały zaplanowane nawet na rok 2009. W okresie od stycznia 2005 r. do grudnia 2008 r. stocznia zbudowała i przekazała armatorom 35 jednostek. W tym samym okresie rozwiązano 8 kontraktów. W latach 2005–2006 Stocznia Gdynia SA kontynuowała realizację postanowień planu restrukturyzacji z dnia 6 czerwca 2003 r. zatwierdzonego przez prezesa Agencji Rozwoju Przemysłu SA (nowelizacja planu restrukturyzacji 04.03.2004), który zakładał m.in. zawieranie jedynie rentownych kontraktów oraz ograniczenie wskaźnika prototypowości w projektowaniu i akwizycji, co przekładało się na koncentrację działań akwizycyjnych w głównej mierze o projekty już wykonane. Plan restrukturyzacji dopuszczał jedynie wykonanie mutacji projektowych wynikłych z wprowadzania nowych przepisów towarzystw klasyfikacyjnych i administracji morskich. Dlatego też podstawowy pakiet projektowy dla potrzeb akwizycyjnych opierał się o projekt 8184 (kontenerowiec 2700 TEU), projekt 8168 (RoRo samochodowiec ok. 6500 ceu) oraz projekt 8245 (RoRo samochodowiec 2100 ceu). Niemniej począwszy od 2005 r. stocznia zainicjowała opracowanie dla potrzeb akwizycji otwartej lub z przeznaczeniem dla konkretnego odbiorcy zgodnie z jego wymogami ok. 30 projektów akwizycyjnych, tj.: samochodowce – 4 projekty, kontenerowce – 7 projektów, statki wielozadaniowe MPP – 5 projektów, RoRo klasyczne – 1 projekt, RoRo/ PAX/ferry – 1 projekt, masowce – 3 projekty, gazowce LPG – 2 projekty, statki off-shore – 3 projekty, obiekty pływające związane z obsługą transportową i składowaniem gazu LNG – 3 projekty. W latach 2005–2006 Stocznia Gdynia SA otrzymała ok. 200 zapytań ofertowych od brokerów lub wprost od armatorów. Większość zapytań ofertowych dotyczyła jednostek, które według wymagań potencjalnych nabywców powinny być dostarczone w latach 2007–2008, czyli w okresie, w którym moce produkcyjne i projektowe stoczni zaangażowane były w realizację aktualnych zobowiązań lub posiadały założenia techniczne niemieszczące się w ramach istniejących projektów i wymagały rozpoczęcia szeroko rozumianych prac adaptacyjnych lub też opracowania całkowicie nowego projektu technicznego – włączając w to czasochłonne i kosztowne badania modelowe kadłuba i napędu. Ze względu na uwarunkowania związane z bilansem mocy produkcyjnych na wydziałach produkcyjnych oraz na obciążenie pracami Biura Konstrukcyjnego powyższe wymagania ewentualnych kupujących nie gwarantowały możliwości potwierdzenia dostaw w żądanych terminach. Według naszej oceny składane zapytania ofertowe wynikały z faktu, że dotychczasowi partnerzy tych armatorów – stocznie dalekowschodnie – odmawiały przyjęcia zamówień i kwotowania zapytań ze względu na brak mocy i pełne obłożenie slotów w swoich harmonogramach. Dotyczyło to w głównej mierze tych segmentów rynku, które tradycyjnie należą do domen stoczni dalekowschodnich, tj. masowców, tankowców, kontenerowców. Fakt, że w roku 2006 stocznia zakontraktowała tylko jeden statek, wynikał z przemyślanej decyzji ówczesnego zarządu, aby przed prywatyzacją, która miała zakończyć się w 2006 r., nie wypełniać portfela zamówień na kilka lat naprzód i tym samym aby stocznia była jak najbardziej atrakcyjna dla potencjalnego inwestora branżowego. Późniejsze zawirowania związane z procesem prywatyzacji stoczni oraz wszczętą przez Komisję Europejską procedurą wyjaśniającą w zakresie pomocy publicznej spowodowały, co zostało wielokrotnie podkreślane w czasie bezpośrednich kontaktów z potencjalnymi zamawiającymi, że zawieranie kontraktów ze Stocznią Gdynia nie gwarantuje zamawiającym stabilności transakcji oraz zasadniczo podwyższa wskaźnik ryzyka finansowego i w konsekwencji potencjalni zamawiający odstępowali od kontynuacji rozmów. Dodatkowym negatywnym czynnikiem był całokształt kwestii związanych z rozdzieleniem Stoczni Gdynia SA i Stoczni Gdańsk SA w drodze przejęcia udziałów Stoczni Gdańsk przez Agencję Rozwoju

150 Przemysłu SA oraz przejęciem przez Stocznię Gdynia SA realizacji budowy statków serii 8184, które według pierwotnych założeń miały być budowane w Stoczni Gdańskiej – Grupa Stocznia Gdynia SA. Takie działania spowodowały konieczność wbudowania dodatkowych statków do portfela produkcyjnego Stoczni Gdynia w ramach posiadanych zdolności produkcyjnych. 6. Czy od momentu powstania Stoczni Szczecińskiej Nowa udało się jej zarobić na budowie jakiegokolwiek statku? Od momentu powstania w 2002 r. do 31.12.2009 r. SSN zbudowała i sprzedała armatorom 41 statków (2003 r. – 7, 2004 r. – 7, 2005 r. – 9, 2006 r. – 7, 2007 r. – 7, 2008 r. – 4). Poniżej przedstawiono wynik finansowy na wyprodukowanych statkach (wynik uwzględnia wszystkie koszty i przychody związane z budową statku, w tym koszty i przychody finansowe, dopłaty Skarbu Państwa): — przychód na łączną kwotę 5872,9 mln zł; — dopłaty Skarbu Państwa – 188,6 mln zł — wynik (443,5) mln zł — średnia rentowność -7,55%. Na 5 statkach uzyskano wynik dodatni (2003 r. – 3 statki, 2005 r. – 1 statek, 2006 r. – 1 statek): — przychód na łączną kwotę 785,9 mln zł; — dopłaty SP (Skarbu Państwa) – 26,4 mln zł; — wynik 52,1 mln zł; — średnia rentowność 6,63%. 7. Ile dopłacono do budowy przez Stocznię Szczecińską Nowa kontenerowców B-178 zamówionych w latach 2003–2004, ile zaś dopłacono do budowy promów towarowych B-201? W przedmiotowym okresie zrealizowano budowę 26 statków, których kontrakty zostały zawarte w latach 2003–2004: — przychód na łączną kwotę 3593,1 mln zł; — dopłaty SP (Skarbu Państwa) 151,3 mln zł; — 13 statków serii B178 (11 seria I oraz 2 seria III) przychód na łączną kwotę 1600,1 mln zł; — dopłaty SP (Skarbu Państwa) 77,9 mln zł; — wynik (232,3) mln zł; — 5 statków serii B201-II przychód na łączną kwotę 831,2 mln zł; — dopłaty SP (Skarbu Państwa) 28,9 mln zł, — wynik (89,8) mln zł. 8. Czy pociągnięto do odpowiedzialności cywilnej i karnej (z tytułu działalności na szkodę spółek) członków zarządów spółek stoczniowych odpowiedzialnych za zawieranie tak niekorzystnych dla spółek kontraktów? Z informacji posiadanych przez Ministerstwo Skarbu Państwa wynika, że w dniu 31 lipca 2008 r. ówczesny Zarząd Stoczni Gdynia SA zawiadomił Prokuraturę Okręgową w Gdańsku o podejrzeniu popełnienia przestępstwa na szkodę spółki przez osoby działające w jej imieniu, które to działania polegały na naruszeniu obowiązujących norm i procedur w trakcie negocjacji i realizacji kontraktów, co doprowadziło do powstania szkody w znacznych rozmiarach. W odniesieniu do SSN i wspomnianego przez pana posła okresu członkowie Zarządu SSN nie zostali pociągnięci do odpowiedzialności cywilnej i karnej. Jednakże w dniu 6.11.2007 r. ówczesny Zarząd SSN sp. z o.o. złożył w Prokuraturze Okręgowej w Szczecinie zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa przez byłego prezesa Zarządu SSN sp. z o.o. oraz byłego prokurenta spółki polegającego na tym, że w okresie 2003–2006 poprzez zawarcie kontraktów na budowę statków oraz niekorzystnych kontraktów prowizyjnych dotyczących pozyskiwania zleceń na budowę statków doprowadzili do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, powodując powstanie w jej mieniu szkody znacznej wartości W zawiadomieniu Zarząd SSN wniósł o wszczęcie postępowania w celu stwierdzenia, czy został popełniony czyn zabroniony i czy stanowi on przestępstwo. W sprawie zostało wszczęte śledztwo pod numerem VI Ds. 85/07/Sp. w Prokuratorze Okręgowej w Szczecinie. Z poważaniem Minister Aleksander Grad Warszawa, dnia 10 lutego 2009 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Nauki i Szkolnictwa Wyższego - z upoważnienia ministra na interpelację posła Krzysztofa Sońty oraz grupy posłów w sprawie zmniejszenia udziału procentowego nakładów na szkolnictwo wyższe w budżecie 2009 r. (7292)

Szanowny Panie Marszałku! W związku z przekazaną przy piśmie z dnia 12 stycznia br. nr SPS-023-7292/09 interpelacją pana posła Krzysztofa Sońty, wraz z grupą państwa posłów, w sprawie udziału procentowego nakładów na szkolnictwo wyższe w budżecie 2009 r., przedkładam uprzejmie następujące wyjaśnienia. W ustawie budżetowej na rok 2009 z dnia 9 stycznia 2009 r. (Dz. U. Nr 10, poz. 58) wydatki budżetu państwa na rzecz szkolnictwa wyższego (wraz z rezerwą celową) zaplanowano w kwocie 11 877 525 tys. zł. Udział tych wydatków w relacji do obniżonej w końcowym etapie prac parlamentarnych nad ustawą budżetową prognozy wzrostu PKB w 2009 r. do poziomu 3,7% kształtował się w wysokości 0,87%,

151 a więc na poziomie udziału w przewidywanym wykonaniu 2008 r. W ramach tych wydatków w gestii ministrów nadzorujących uczelnie cywilne oraz uczelnie wojskowe i uczelnie służb państwowych zaplanowano w obszarze działalności dydaktycznej dotacje podmiotowe w łącznej kwocie 8 837 826 tys. zł, w tym w ramach części 38: Szkolnictwo wyższe dotacje w kwocie 7 023 148 tys. zł. Dotacje te zaplanowano przy uwzględnieniu regulacji wynikających z art. 93 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym, przewidujących waloryzację wydatków budżetu państwa kalkulowanych w ramach tych dotacji co najmniej na poziomie stosownych wskaźników przyjętych w ustawie na 2009 r., tj. w zakresie: — części wydatków dotyczącej wynagrodzeń, średniorocznym wskaźnikiem wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze wynagrodzeń w wysokości 103,9%; — części pozostałych wydatków o charakterze pozapłacowym, prognozowanym wskaźnikiem średniorocznej inflacji w wysokości 102,9%. W przypadku wspomnianej dotacji podmiotowej planowanej na 2009 r. w obszarze działalności dydaktycznej w części 38: Szkolnictwo wyższe wzrost tej dotacji wynosi w ujęciu realnym 0,5% w relacji do wykonania 2008 r. w kwocie 6791240 tys. zł. Ponadto zaplanowano w ustawie budżetowej na rok 2009 w ramach części 83: Rezerwy celowe w poz. 42 stosowną rezerwę pn. „Dofinansowanie zadań szkolnictwa wyższego” w kwocie 427.900 tys. zł, przy założeniu przeznaczenia tej rezerwy na poprawę poziomu przeciętnych wynagrodzeń pracowników uczelni publicznych. Wynikające ze światowego kryzysu ekonomicznego uwarunkowania rzutujące na polską gospodarkę i finanse publiczne mogą znaleźć swe odzwierciedlenie w dalszym obniżeniu prognozy wzrostu PKB w obecnym roku. Powodować to może spadek przychodów budżetu państwa w stosunku do poziomu przychodów zaplanowanych w ustawie budżetowej, a w konsekwencji ograniczać realizację finansowania wydatków budżetowych, w tym również w zakresie wydatków na rzecz szkolnictwa wyższego. Z uwagi na dominujący udział w dotacjach podmiotowych dla szkół wyższych w obszarze działalności dydaktycznej środków na finansowanie wynagrodzeń wraz z pochodnymi nie zakłada się aktualnie zmniejszania poziomu tych dotacji zaplanowanych w tegorocznej ustawie budżetowej. Z wyrazami szacunku Podsekretarz stanu Witold Jurek Warszawa, dnia 6 lutego 2009 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki - z upoważnienia ministra na interpelację posła Łukasza Zbonikowskiego w sprawie podwyżki cen energii elektrycznej dla odbiorców przemysłowych (7294)

Szanowny Panie Marszałku! W związku z interpelacją pana posła Łukasza Zbonikowskiego z dnia 5 stycznia 2009 r. (wystąpienie Marszałka Sejmu RP z dnia 12 stycznia 2009 r., znak: SPS-023-7294/09) w sprawie podwyżek cen energii elektrycznej dla odbiorców przemysłowych, uprzejmie proszę o przyjęcie następujących wyjaśnień do kwestii podniesionych w wyżej wymienionej interpelacji. 1. Dlaczego polski rząd nie reaguje na tak drastyczne wzrosty, które odbijają się niekorzystnie na polskiej gospodarce? 2. Jakie działania zamierza podjąć w tej sprawie Ministerstwo Gospodarki? 3. W jaki sposób zamierza pan pomóc polskim przedsiębiorcom uporać się z trudną sytuacją gospodarczą i rosnącymi kosztami? Na wstępie pragnę uprzejmie poinformować, że w sprawach dotyczących znacznych podwyżek cen energii elektrycznej praktycznie od początku grudnia ubiegłego roku do prezesa Rady Ministrów oraz do ministra gospodarki wpływa bardzo duża ilość pism, wystąpień i apeli odbiorców energii elektrycznej, w tym odbiorców z wielu sektorów przemysłowych i ich organizacji gospodarczych, według których podwyżki te będą skutkować: — znacznym utrudnieniem planowania kosztów działalności oraz wzrostem kosztów produkcji, a w konsekwencji cen wytworzonych dóbr, — załamaniem popytu na wiele wyrobów, — obniżeniem konkurencyjności polskich firm i większym zniechęceniem inwestorów do alokacji środków w nowe technologie oraz w nowoczesne i wysoko przetworzone wyroby, — pogorszeniem płynności finansowej z tytułu spadku sprzedaży oraz powstaniem zatorów płatniczych, — spadkiem zamówień eksportowych oraz przeniesieniem poszczególnych inwestycji poza granice Polski, — zmniejszeniem lub zaprzestaniem produkcji, a w konsekwencji zmniejszeniem PKB i załamaniem się wielu istotnych segmentów polskiej gospodarki, — upadkiem poszczególnych przedsiębiorstw, — zwolnieniami pracowników i znacznym wzrostem bezrobocia. Niektórzy przedsiębiorcy opowiadają się za przywróceniem powszechnego taryfowania cen energii elektrycznej, a wielu z nich wskazuje również na pilną konieczność znacznego obniżenia stawki po-

152 datku akcyzowego, jakim obłożona jest energia elektryczna. W tym miejscu pragnę wyraźnie podkreślić, że ze strony całego rządu jest pełne zrozumienie co do zaistniałej sytuacji, tym bardziej że na implikowane nią nasze wewnętrzne problemy gospodarcze i społeczne nakłada się w tym samym czasie ogólna niezwykle skomplikowana sytuacja w całym świecie, wywołana zataczającym coraz szersze kręgi kryzysem finansowym oraz jego nie do końca dającymi się dziś określić skutkami, następstwami i czasem trwania. Dlatego mając na względzie pilną konieczność zminimalizowania negatywnych zjawisk w naszym kraju, dla wzmocnienia gospodarki rząd przyjął „Plan stabilności i rozwoju” na łączną kwotę około 91,3 mld zł. W ślad za tym w trybie pilnym w Ministerstwie Gospodarki przygotowany został projekt dokumentu „Działania Ministerstwa Gospodarki na rzecz stabilności i rozwoju”, zawierający zespolony pakiet trzydziestu dwóch działań, niezbędnych zarówno dla pobudzenia i zwiększenia popytu konsumpcyjnego i inwestycyjnego, jak również zwiększających poziom ochrony przedsiębiorców i zmniejszających obciążenia administracyjne oraz wspierających innowacyjne przedsięwzięcia. Natomiast w związku z handlowymi ofertami sektora energetyki na 2009 r., zawierającymi znaczne wyższe ceny energii elektrycznej, podjęte zostały dopuszczalne prawem wielotorowe działania, mające na względzie możliwe złagodzenie powstałej sytuacji. Przede wszystkim w obszarach podlegających taryfowaniu prezes Urzędu Regulacji Energetyki: — zmniejszył wzrosty cen energii elektrycznej dla odbiorców w gospodarstwach domowych do poziomu około 19–21%, co wraz z innymi zmianami przekłada się w końcowych płatnościach na średni wzrost o około 10% i oznacza dla odbiorców zużywających rocznie 1500 kWh wzrost opłat od 4,75 zł/mies. do 5,95 zł/ mies., a dla odbiorców zużywających rocznie 3000 kWh wzrost opłat od 9,50 zł/mies. do 11,90 zł/mies., — zminimalizował zmianę taryf operatorów systemów dystrybucyjnych, co w praktyce oznacza symboliczne korekty cen usług dostarczania energii elektrycznej dla odbiorców, z całą pewnością mieszczące się w granicach inflacyjnych – w okresie do 28 lutego 2009 r. taryfy wzrosły średnio o 1,1% (z akcyzą), a od 1 marca 2009 r. spadną średnio o 0,7%, — zmniejszył dla wszystkich grup odbiorców energii elektrycznej stawki opłaty przejściowej na 2009 r. (opłata związana z rozliczaniem pomocy publicznej po rozwiązaniu kontraktów długoterminowych KDT w energetyce), co np. dla odbiorców w gospodarstwach domowych zmniejszy rachunki średnio o 2,6%. Jednocześnie prezes URE uznał, że w aktualnych warunkach na 2009 r. nie znajduje uzasadnienia dla poziomu cen energii elektrycznej z wytwarzania powyżej wartości 165 zł/MWh (185 zł/MWh z akcyzą). Dwukrotnie wezwał również spółki energetyczne do renegocjacji z kopalniami cen umownych węgla energetycznego oraz wezwał wytwórców energii elektrycznej objętych rozliczaniem pomocy publicznej po rozwiązaniu kontraktów długoterminowych KDT do obniżenia kwot tej pomocy w ramach składanych wniosków o wypłaty zaliczek w bieżącym roku. W ramach swoich uprawnień minister gospodarki rozważa inicjatywę zmniejszenia na okres przejściowy obciążeń ekonomicznych ponoszonych przez przedsiębiorstwa energochłonne, związanych z funkcjonowaniem systemu świadectw pochodzenia energii elektrycznej z kogeneracji i odnawialnych źródeł energii. Ponadto minister gospodarki opowiedział się za rozważeniem możliwości obniżenia stawki podatku akcyzowego dla tych odbiorców do poziomu 0,5 €/ MWh (obecna stawka to około 5 €/MWh), to jest do poziomu minimalnego dla odbiorców przemysłowych według przepisów unijnych. Mając na uwadze obecne warunki rynkowe, z tytułu których dotychczas nie doszło w naszym kraju w ramach funkcjonowania np. Towarowej Giełdy Energii lub innych platform obrotu do ukształtowania się tzw. referencyjnych cen energii elektrycznej, wynikających z obiektywnych praw rynkowych równoważenia popytu i podaży, a tym samym stanowiących istotny poziom odniesienia przy zawieraniu wszelkiego rodzaju umów handlowych, w Ministerstwie Gospodarki został przygotowany projekt nowelizacji ustawy Prawo energetyczne, zawierający między innymi obowiązek obligatoryjnej sprzedaży przez wytwórców energii elektrycznej objętych rozliczaniem pomocy publicznej po rozwiązaniu kontraktów długoterminowych KDT (w tym wytwórców wchodzących w skład przedsiębiorstw zintegrowanych pionowo) części wytwarzanej przez nich energii elektrycznej w sposób zapewniający publiczny i równy dostęp do tej energii (sprzedaż np. w drodze publicznego przetargu lub poprzez giełdę). Projekt tej nowelizacji, mający priorytet szybkiej ścieżki legislacyjnej, zawiera również nowe uprawnienia dla prezesa URE, które mają umożliwić mu badanie zasadności kalkulacji cen energii elektrycznej przez wytwórców, z publikowaniem na tej podstawie średnich kwartalnych cen tej energii, niepodlegających ww. obowiązkowi obligatoryjnemu. Oczekuje się, że wejście w życie proponowanego rozwiązania w konsekwencji doprowadzi do transparentnej wyceny energii elektrycznej w naszym kraju i ukształtuje jej poziomy w oparciu o system kosztów w pełni uzasadnionych ekonomicznie w warunkach gospodarki rynkowej. Wyrażam przekonanie, że powyższe wyjaśnienia zostaną przyjęte jako wyczerpująca odpowiedź na kwestie zawarte w interpelacji pana posła Łukasza Zbonikowskiego. Z poważaniem Podsekretarz stanu Joanna Strzelec-Łobodzińska

Warszawa, dnia 10 lutego 2009 r.

153 Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury - z upoważnienia ministra na interpelację posła Jacka Osucha w sprawie zwiększenia bezpieczeństwa w ciągu drogi krajowej nr 94 w miejscowości Olkusz poprzez m.in. budowę na skrzyżowaniach i przy przejściach dla pieszych sygnalizacji świetlnej (7296)

Szanowny Panie Marszałku! W nawiązaniu do interpelacji pana posła Jacka Osucha z dnia 5 stycznia 2009 r., przekazanej przy piśmie SPS-023-7296/ 09 z dnia 12 stycznia 2009 r., dotyczącej zwiększenia bezpieczeństwa w ciągu drogi krajowej nr 94 w miejscowości Olkusz, uprzejmie przekazuję następujące informacje. Przebudowa drogi krajowej nr 94 na terenie woj. małopolskiego jest systematycznie realizowana od kilku lat. Proces przygotowania tego zadania jest procesem długotrwałym. Odcinek miejski drogi krajowej nr 94 w Olkuszu posiada długość ok. 5,6 km. Został on częściowo w latach 2004–2005 przebudowany kosztem ponad 40 mln zł. Dokonano rozbudowy drogi do parametrów GP (główna przyspieszona) na odcinku o długości 1,7 km poprzez dobudowę drugiej jezdni, przebudowę i wzmocnienie istniejącej jezdni do obciążenia 115 kN/oś, dobudowę pasa ruchu do wyprzedzania, budowę poboczy bitumicznych oraz ziemnych, budowę czterech obiektów inżynierskich: dwóch wiaduktów nad torami kolejowymi, przepustu pod drogą krajową oraz mostu w ciągu drogi dojazdowej, budowę 2 sygnalizacji świetlnych, 36 m murów oporowych o zmiennej wysokości, 600 m ekranów akustycznych. Na skutek podejmowanych działań w mieście pozostał do przebudowy odcinek o długości ok. 3 km. Odcinek ten wymaga oprócz robót nawierzchniowych także przebudowy skrzyżowań, infrastruktury technicznej z budową sygnalizacji świetlnych, przebudowy lub budowy dróg dojazdowych, budowy ekranów akustycznych. Taki zakres robót wymaga opracowania kompleksowej dokumentacji projektowej z uzyskaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oraz decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Zlecona w 2008 r. przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad (GDDKiA) dokumentacja projektowa zakłada, że decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej uzyskana zostanie w 2010 r. Odpowiadając na ostatnie pytania zawarte w interpelacji, uprzejmie informuję, iż umowa na kompleksową dokumentację projektową dla rozbudowy drogi krajowej nr 94 w Olkuszu na odcinku od km 294+800 do km 299+180 została zawarta w dniu 9 października 2008 r., w związku z czym aktualnie

opracowywana jest dokumentacja dla przedmiotowego zadania. Pragnę także zauważyć, że postulowane przez pana posła sygnalizacje świetlne: w rejonie ZGK Bolesław Kopalnia Olkusz-Pomorzany (zlokalizowana w km 295+520) oraz w rejonie skrzyżowania z ulicami Kruszcową i Spółdzielców (zlokalizowana w km 296+450) zostały również włączone do przedmiotu zamówienia. Jednakże dla zainstalowania sygnalizacji świetlnych na tych skrzyżowaniach niezbędne jest wykonanie przebudowy ich układu drogowego. Analogiczna sytuacja zachodzi w odniesieniu do istniejących sygnalizacji świetlnych zlokalizowanych na skrzyżowaniu ulic: Kościuszki i Rybsztyńskiej (w km 297+701) oraz 20 Straconych i Mickiewicza (w km 297+300), które zostały wykonane odpowiednio w roku 1989 i 1990 i również wymagają gruntownej przebudowy oraz dostosowania do obowiązujących przepisów. Z tego też powodu zostały także włączone do zakresu opracowania ww. dokumentacji projektowej. Ponadto dla poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego w styczniu 2009 r. w Olkuszu (w km 296+300) w pasie rozdziału drogi krajowej nr 94 został ustawiony maszt fotoradaru. Z poważaniem Podsekretarz stanu Zbigniew Rapciak Warszawa, dnia 3 lutego 2009 r. Odpowiedź
sekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury - z upoważnienia prezesa Rady Ministrów na interpelację posła Kazimierza Gwiazdowskiego w sprawie trudnej sytuacji Zakładów Naprawczych Taboru Kolejowego SA w Łapach (7299)

Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na interpelację pana posła Kazimierza Gwiazdowskiego (SPS-023-7299/09 z dnia 12 stycznia 2009 r.) w sprawie trudnej sytuacji Zakładów Naprawczych Taboru Kolejowego SA w Łapach, uprzejmie informuję, co następuje. Zakłady Naprawcze Taboru Kolejowego w Łapach SA to spółka prawa handlowego, której akcje znajdują się w obrocie giełdowym. Z dostępnych informacji wynika, iż wśród akcjonariuszy ZNTK SA w Łapach posiadających bezpośrednio ponad 5% kapitału zakładowego oraz liczby głosów na walnym zgromadzeniu akcjonariuszy nie znajduje się Skarb Państwa ani żaden inny organ administracji państwowej. W gestii

154 kierownictwa ZNTK SA w Łapach jest bieżące zarządzanie spółką, a tym samym wcześniejsza identyfikacja zagrożeń w działalności przedsiębiorstwa i jej niwelowanie. Mając na uwadze fakt, iż akcje ZNTK SA w Łapach są notowane na Warszawskiej Giełdzie Papierów Wartościowych, dostępne są publicznie także dokumenty spółki, z których wynika, iż zakłady oparły swą działalność jedynie na jednym znaczącym kontrahencie – PKP Cargo SA. Takie uzależnienie funkcjonowania zakładu było wskazywane już we wcześniejszych dokumentach zarządu ZNTK SA w Łapach, jako istotny czynnik ryzyka i zagrożenia w działalności spółki. Liczba napraw i modernizacji wagonów zlecanych do wykonania przez PKP Cargo SA uzależniona jest od bieżącej sytuacji branży kolejowej, co ma bezpośrednie przełożenie na wielkość realizowanych przez spółkę przewozów i zapotrzebowanie klientów na określone typy wagonów. Ze względu na obecną sytuację gospodarczą (załamanie przewozów kruszyw i paliw stałych) nastąpił spadek przewozu towarów, w szczególności transportem kolejowym, wykonywany także przez PKP Cargo SA. Spadek ten, a także zapoczątkowany w spółce program naprawczy przyczyniły się do podjęcia przez spółkę działań ograniczających koszty funkcjonowania, w tym koszty związane z remontami wagonów w systemie zleconym. W celu kompleksowej obsługi klienta PKP Cargo SA utworzyła grupę kapitałową PKP Cargo, w skład której wchodzą m.in. spółki serwisowe zajmujące się naprawą wagonów, utworzone na bazie jednostek organizacyjnych spółki. Ze względu na wzrost cen za usługi remontowe wykonywane przez firmy zewnętrzne w ostatnich latach PKP Cargo SA podjęła działania zapobiegawcze poprzez inwestycje we własne zaplecze remontowe i sukcesywne zwiększanie ilości wykonywanych napraw okresowych wagonów towarowych we własnych warsztatach zlokalizowanych w zakładach taboru na terenie całego kraju. Odnośnie do zmiany obowiązujących w PKP Cargo SA procedur związanych ze zwrotem zabezpieczenia należytego wykonania usługi uprzejmie informuję, iż kwestia ta pozostaje w gestii zamawiającego, tj. PKP Cargo SA. Z informacji uzyskanych od zarządu PKP Cargo SA wynika, iż podmiot, który w wyniku przetargu został wybrany do realizacji zamówienia, zgodnie z procedurą obowiązującą w spółce, ma możliwość wyboru formy zabezpieczenia należytego wykonania umowy z następujących instrumentów: pieniądz, gwarancja bankowa, gwarancja ubezpieczeniowa bądź inna forma uzgodniona z PKP Cargo SA. Z przedstawionych przez PKP Cargo SA informacji wynika, iż ZNTK w Łapach SA w przetargach, w których uzyskała zamówienie, podpisała umowy, w których wyraziła zgodę na zabezpieczenia w formie gotówki. Przychylając się do wniosku ZNTK SA w Łapach oraz mając na uwadze trudną sytuację finansową tych zakładów, zarząd PKP Cargo SA wyraził zgodę na zamianę zabezpieczenia złożonego w formie gotówkowej, w wysokości ok. 3 mln zł, na inną formę zabezpieczenia i zwrócił wnioskowaną kwotę. Każdorazowa zmiana formy zabezpieczenia umów wykonywanych przez ZNTK w Łapach SA może być dokonana przez PKP Cargo SA jedynie na wniosek zainteresowanej strony. Kwestia zwiększenia liczby napraw taboru kolejowego przez przewoźników kolejowych w zakładach naprawczych transportu kolejowego, w tym ZNTK w Łapach SA, nie znajduje się w kompetencjach organów administracji państwowej. Decyzje o zawarciu umów handlowych należą do władz poszczególnych podmiotów gospodarczych. Przedstawiając powyższe, uważam, iż kierownictwo ZNTK w Łapach SA, celem dywersyfikacji portfela zamówień, powinno rozważyć m.in. możliwość skierowania swej oferty do pozostałych podmiotów gospodarczych posiadających pojazdy trakcyjne oraz pojazdy kolejowe. Z poważaniem Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz

Warszawa, dnia 6 lutego 2009 r. Odpowiedź
ministra pracy i polityki społecznej na interpelację posła Krzysztofa Brejzy w sprawie spłaty zaległych składek ZUS od kobiet, w odniesieniu do których w latach 1999–2006 nastąpił zbieg przepisów ubezpieczeniowych z trzech tytułów: umowy o pracę, urlopu macierzyńskiego lub wychowawczego oraz działalności gospodarczej (7305)

W odpowiedzi na wystąpienie Pana Marszałka z dnia 12 stycznia 2009 r., znak: SPS-023-7305/09, dotyczące interpelacji pana posła Krzysztofa Brejzy z dnia 8 stycznia 2009 r., znak BK-023-7325/09, w sprawie spłaty zaległych składek ZUS od kobiet, u których w latach 1999–2006 nastąpił zbieg przepisów ubezpieczeniowych z trzech tytułów: umowy o pracę, urlopu macierzyńskiego lub wychowawczego oraz działalności gospodarczej, po uzyskaniu informacji od prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, uprzejmie wyjaśniam, co następuje: Od 1 stycznia 1999 r. weszły w życie przepisy ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 11, poz. 74, z późn. zm.). W treści art. 6 powołanej ustawy zawar-

155 ty jest krąg osób, które na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej obowiązkowo podlegają ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym. Wśród nich wymienieni są m.in.: pracownicy, osoby, które prowadzą pozarolniczą działalność gospodarczą, osoby przebywające na urlopach wychowawczych lub pobierające zasiłek macierzyński. Jednocześnie art. 9 powołanej ustawy rozstrzyga, z jakiego tytułu, w przypadku zbiegu tytułów do ubezpieczeń, ubezpieczony będzie podlegał, a tym samym z jakiego tytułu będą odprowadzane składki na ubezpieczenia społeczne. Zgodnie z treścią ust. 6 powołanego artykułu osoby pobierające zasiłek macierzyński lub przebywające na urlopie wychowawczym podlegają obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym tylko wówczas, jeżeli nie mają ustalonego prawa do emerytury lub renty i nie mają innych tytułów rodzących obowiązek ubezpieczeń społecznych. Oznacza to, że w przypadku jednoczesnego prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej i pobierania zasiłku macierzyńskiego z innego tytułu (lub przebywania na urlopie wychowawczym) osoba taka będzie obowiązkowo podlegała ubezpieczeniu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej i, co się z tym wiąże, będzie zobowiązana do odprowadzania składek na obowiązkowe ubezpieczenia społeczne. Należy przy tym wskazać, że zgodnie z powołaną ustawą pobieranie zasiłku macierzyńskiego czy przebywanie na urlopie wychowawczym są odrębnym od pracowniczego tytułem do ubezpieczeń. Zgodnie z wyjaśnieniami prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wynikające z powyższych przepisów stanowisko Zakład Ubezpieczeń Społecznych prezentował niezmiennie od wejścia w życie przepisów ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, tj. od 1999 r. Natomiast stanowisko to nie zawsze podzielały sądy, przez co zdarzało się, że w niektórych indywidualnych sprawach wydawały wyroki zmieniające decyzje zakładu i stwierdzające, że osoby prowadzące pozarolniczą działalność mają obowiązek w takich przypadkach opłacania tylko składki zdrowotnej. Należy podkreślić, że wyroki sądu w takich sprawach były wiążące wyłącznie w tych sprawach. Ostatecznie prawidłowość stanowiska zakładu potwierdziła uchwała Sądu Najwyższego z 23 maja 2006 r. w składzie siedmiu sędziów. W celu ułatwienia płatnikom składek, w tym osobom prowadzącym pozarolniczą działalność, wywiązywania się z obowiązków wynikających z obowiązujących przepisów Zakład Ubezpieczeń Społecznych wydaje poradniki zarówno w wersji elektronicznej, jak i papierowej. Jak wskazał prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, informacje dotyczące podlegania ubezpieczeniom przez osoby przebywające na urlopie wychowawczym oraz pobierające zasiłek macierzyński zawarte były w poradniku „Zasady opłacania składek na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych”, który był dostępny w salach obsługi klientów już od początku 1999 r. W poradniku tym w części dotyczącej rozstrzygania zbiegu ubezpieczeń emerytalnego i rentowych zamieszczona została tabela „Niepodleganie ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym”, z której wynika, że osoba pobierająca zasiłek macierzyński lub przebywająca na urlopie wychowawczym i jednocześnie posiadająca inny tytuł do ubezpieczeń, np. prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej, nie podlega ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z tytułu pobierania zasiłku macierzyńskiego lub przebywania na urlopie wychowawczym. Natomiast obowiązkowe są dla niej ubezpieczenia z tytułu prowadzenia działalności. Równocześnie informuję, że od 1 czerwca 2001 r. osoba pobierająca zasiłek macierzyński lub przebywająca na urlopie wychowawczym, zgodnie z art. 36 ust. 2a ustawy, zobowiązana jest poinformować płatnika składek o posiadaniu prawa do emerytury lub renty albo o posiadaniu innego tytułu do ubezpieczeń. Na pouczeniu zamieszczonym na formularzu tego oświadczenia również opisany jest zbieg tytułów ubezpieczeń: pobieranie zasiłku macierzyńskiego lub przebywanie na urlopie wychowawczym z prowadzeniem pozarolniczej działalności. Zatem sytuacja, gdy płatnik składek, na którym spoczywa obowiązek rozliczania składek finansowych z budżetu państwa za osobę pobierającą zasiłek macierzyński lub przebywającą na urlopie wychowawczym, rozliczył składki za tę osobę, a następnie okazało się, że osoba ta posiada jednak inny tytuł do ubezpieczeń, to wskazuje to na złożenie przez tę osobę błędnego oświadczenia lub na jego brak. W myśl art. 68 ust. 1 ustawy o s.u.s. Zakład Ubezpieczeń Społecznych realizuje przepisy o ubezpieczeniach społecznych m.in. w zakresie ustalania i stwierdzania obowiązku ubezpieczeń społecznych. W każdym przypadku, w którym ZUS stwierdzi nieprawidłowe zgłoszenie do ubezpieczeń społecznych, ma ustawowy obowiązek wszcząć postępowanie wyjaśniające i gdy ustali, że w danym okresie osoba spełniła warunki do podlegania ubezpieczeniom społecznym, to powinien ustalić okres podlegania ubezpieczeniom. Wobec tego zakład, wszczynając postępowanie w sprawie objęcia danej osoby ubezpieczeniami z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej za lata ubiegłe, nie narusza art. 7–9, art. 12 i art. 35 Kodeksu postępowania administracyjnego z uwagi na fakt, że te przepisy dotyczą toczącego się postępowania, które zgodnie z art. 61 § 1 K.p.a. wszczyna się na żądanie strony lub urzędu. Ponadto informuję, że pani A. K. zwróciła się w swojej sprawie także do ZUS za pośrednictwem Wydziału Skarg, Wniosków i Petycji Kancelarii Premiera Rady Ministrów. W związku z powyższym zakład udzieli odpowiedzi zainteresowanej odrębnym pismem. Jednocześnie Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej, widząc problemy, z jakimi borykają się osoby pobierające zasiłki macierzyńskie i jednocześnie posiadające inny tytuł do ubezpieczeń społecznych,

156 przygotowało projekt ustawy o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych i ustawy Prawo bankowe. W myśl zaproponowanych zmian, w przypadku jednoczesnego prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej i pobierania zasiłku macierzyńskiego z innego tytułu, osoba taka będzie obowiązkowo podlegała ubezpieczeniu z tytułu pobierania zasiłku macierzyńskiego. Powyższa zmiana ma z jednej strony zracjonalizować sytuację osób, które w okresie pobierania zasiłku macierzyńskiego z innych tytułów uzyskują niewielkie dochody, a z drugiej strony ułatwić kobietom aktywnym zawodowo w okresie po urodzeniu dziecka prowadzenie działalności gospodarczej. W wyniku wprowadzenia proponowanych rozwiązań osoby podlegające obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z tytułu pobierania zasiłku macierzyńskiego (zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego) będą mogły bez utraty tego ubezpieczenia prowadzić pozarolniczą działalność, korzystając z ochrony ubezpieczeniowej, jaką daje pobieranie zasiłku macierzyńskiego (zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego). To samo dotyczy również kobiet wykonujących umowę-zlecenie, agencyjną czy pracę nakładczą. Jednakże nie ma przeszkód, aby osoby takie zgłosiły się do dobrowolnych ubezpieczeń także z innych tytułów. Projekt zakłada również umorzenie należności osobom, które w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą nie opłacały obowiązkowych składek na ubezpieczenia społeczne w okresie pobierania zasiłku macierzyńskiego z innego tytułu. We wskazanej regulacji zaproponowano także rozwiązania dla osób ubezpieczonych, które nie opłacały obowiązkowych składek z działalności gospodarczej w okresie korzystania z urlopu wychowawczego. Osobom takim zostałby wyznaczony nowy termin na opłacenie tych należności, a opłacenie ich we wskazanym terminie spowodowałoby nienaliczanie odsetek za zwłokę. Osoba, która ze względu na sytuację materialną nie byłaby w stanie uregulować tych należności w terminie, miałaby prawo do wystąpienia o układ ratalny. Aktualnie projekt ustawy o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz ustawy Prawo bankowe został rozpatrzony przez Stały Komitet Rady Ministrów i rekomendowany Radzie Ministrów. Minister Jolanta Fedak Warszawa, dnia 6 lutego 2009 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury - z upoważnienia ministra na interpelację posłanek Małgorzaty Sadurskiej i Elżbiety Kruk w sprawie zapowiedzi niedotrzymania terminu zakończenia inwestycji – oddania do użytku drogi krajowej nr 17 (7313)

Szanowny Panie Marszałku! Nawiązując do interpelacji pani poseł Małgorzaty Sadurskiej oraz pani poseł Elżbiety Kruk z dnia 8 stycznia 2009 r., przekazanej przy piśmie znak SPS-023-7313/09, w sprawie zapowiedzi niedotrzymania terminu zakończenia inwestycji – oddania do użytku drogi krajowej nr 17, uprzejmie przedstawiam następujące wyjaśnienia. Odpowiadając na pierwsze pytanie, informuję, iż w związku z koniecznością dostosowania posiadanych oraz będących w trakcie przygotowywania opracowań środowiskowych realizowanych inwestycji do wymagań określonych m.in. w przepisach ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227) wystąpiła konieczność wykonania dodatkowych analiz i uzupełnień. Opracowania środowiskowe przygotowywane jako załączniki do wniosków o uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach muszą spełniać wymogi UE, w szczególności dotyczące uwzględnienia potencjalnych obszarów Natura 2000, wariantowania przebiegu tras oraz opracowania materiałów w jednakowym stopniu szczegółowości nie tylko dla preferowanego, ale dla wszystkich wariantów przebiegu drogi. Zmiana ww. przepisów, a zwłaszcza konieczność dostosowania do ich wymogów dokumentacji już opracowanych, spowodowała wydłużenie okresu prac przygotowawczych, co jednocześnie wpływa na możliwość przesunięcia terminu oddania drogi S17 do ruchu. Realizacja drogi S17 planowana jest po nowym przebiegu z zachowaniem istniejącej jezdni drogi krajowej nr 17. Droga ta łączy Warszawę z Lublinem i granicą państwa w Hrebennem, umożliwiając komunikację z Kijowem. Droga krajowa nr 17 jest od kilku lat systematycznie przebudowywana i odnawiana. Obecnie przebudowywany jest odcinek Piaski – Łopiennik o długości 17 km (wraz z przebudową skrzyżowania w m. Piaski). Wyjaśniam ponadto, iż planowana budowa drogi ekspresowej S17 na odcinku Warszawa – Lublin – Hrebenne – granica państwa jest zadaniem priorytetowym dla GDDKiA. W celu jej realizacji podjęte zostały i są kontynuowane prace przygotowawcze na następujących odcinkach międzywęzłowych: Garwolin – Kurów, Kurów – Lublin – Piaski, Piaski – Hre-

157 benne (zadanie rezerwowe), odnośnie do których między GDDKiA a Centrum Unijnych Projektów Transportowych w Warszawie podpisane zostały umowy dotyczące przygotowania projektów indywidualnych, w których ustalone zostały terminy zakończenia prac przygotowawczych w zakresie uzyskania niezbędnych decyzji administracyjnych umożliwiających rozpoczęcie wykonawstwa robót. Harmonogram realizacji zadania na poszczególnych odcinkach przedstawia się następująco: 1. Odcinek Garwolin – Kurów o długości 58,6 km; planowany harmonogram realizacji zadania: — uzyskanie decyzji środowiskowej – II kwartał 2009 r.; — uzyskanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej – III kw. 2010 r.; — lata realizacji: 2011–2013 r.; — koszt zadania – 1 880,2 mln zł. 2. Odcinek Kurów – Lublin – Piaski o długości 68,5 km; planowany harmonogram realizacji zadania: — uzyskanie decyzji środowiskowej – II kwartał 2009 r.; — uzyskanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej – III kwartał 2009 r.; — lata realizacji: 2010–2012 r.; — koszt zadania – 2 502,7 mln zł. 3. Odcinek Lublin (Piaski) – Hrebenne o długości 122,8 km (zadanie rezerwowe, brak zapewnienia środków finansowych na realizację robót); planowany harmonogram realizacji zadania: — uzyskanie decyzji środowiskowej – II kw. 2009 r.; — uzyskanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej – III kw. 2010 r.; — lata realizacji: 2010–2013 r.; — koszt zadania – 3 472,2 mln zł. Odnosząc się do ostatniego pytania, uprzejmie informuję, iż zakończenie budowy drogi ekspresowej S17 na odcinku Kurów – Lublin – Piaski planowane jest w 2012 r. W tym samym roku planuje się zakończyć budowę II etapu obwodnicy m. Puławy, która jest bezpośrednio powiązana z drogą S17 w węźle „Sielce”. Oddział GDDKiA w Lublinie planuje realizację budowy II etapu obwodnicy m. Puławy jako odrębnego zadania, z tymczasowym włączeniem do istniejącego ciągu drogi krajowej nr 17. Rozwiązanie docelowego węzła na skrzyżowaniu dróg S17 i S12 będzie zrealizowane w ramach budowy drogi S17. Z uwagi na powyższe nie wystąpi opóźnienie w oddaniu do użytku II etapu obwodnicy m. Puławy w przypadku przesunięcia terminu realizacji drogi ekspresowej S17. Realizacja budowy II etapu obwodnicy m. Puławy uzależniona będzie od zapewnienia środków finansowych na to zadanie. Z poważaniem Podsekretarz stanu Zbigniew Rapciak Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki - z upoważnienia ministra na interpelację posła Antoniego Błądka w sprawie negatywnych skutków gospodarczych spowodowanych wzrostem cen energii dla przedsiębiorców od 1 stycznia 2009 r. (7315)

Warszawa, dnia 4 lutego 2009 r.

Szanowny Panie Marszałku! W związku z interpelacją pana posła Antoniego Błądka z dnia 7 stycznia 2009 r. (wystąpienie Marszałka Sejmu RP z dnia 13 stycznia 2009 r., znak: SPS-023-7315/09) w sprawie negatywnych skutków gospodarczych spowodowanych wzrostem cen energii dla przedsiębiorców od 1 stycznia 2009 r., uprzejmie proszę o przyjęcie następujących wyjaśnień do kwestii podniesionych w wyżej wymienionej interpelacji. 1. Czy rząd RP planuje zamrożenie cen energii dla odbiorców przemysłowych w związku z kryzysem gospodarczym? 2. Czy planowany jest powrót do zatwierdzania taryf w zakresie obrotu przez Urząd Regulacji Energetyki? 3. Proszę o podanie dokładnego uzasadnienia wzrostu cen energii dla odbiorców przemysłowych. 4. Czy Ministerstwo Gospodarki pracuje nad przepisami wprowadzającymi mechanizm zapewniający konkurencję i realną wycenę towaru, jakim jest energia elektryczna? Na wstępie pragnę uprzejmie poinformować, że w sprawach dotyczących znacznych podwyżek cen energii elektrycznej praktycznie od początku grudnia ubiegłego roku do prezesa Rady Ministrów oraz do ministra gospodarki wpływa bardzo duża ilość pism, wystąpień i apeli odbiorców energii elektrycznej, w tym odbiorców z wielu sektorów przemysłowych i ich organizacji gospodarczych, według których podwyżki te będą skutkować wystąpieniem całego szeregu negatywnych skutków dla gospodarki naszego kraju, ze zmniejszeniem lub zaprzestaniem produkcji w wielu branżach, a w konsekwencji ze znacznym wzrostem bezrobocia i zmniejszeniem PKB. Niektórzy przedsiębiorcy opowiadają się za przywróceniem powszechnego taryfowania cen energii elektrycznej, a wielu z nich wskazuje również na pilną konieczność znacznego obniżenia stawki podatku akcyzowego, jakim obłożona jest energia elektryczna. W tym miejscu pragnę wyraźnie podkreślić, że ze strony całego rządu jest pełne zrozumienie co do zaistniałej sytuacji, tym bardziej że na implikowane nią nasze wewnętrzne problemy gospodarcze i społeczne nakłada się w tym samym czasie ogólna niezwykle skomplikowana sytuacja w całym świecie, wywołana zataczającym coraz szersze kręgi kryzysem finansowym oraz jego nie do końca dającymi się dziś określić skutkami, następstwami i czasem trwania.

158 Dlatego mając na względzie pilną konieczność zminimalizowania negatywnych zjawisk w naszym kraju, dla wzmocnienia gospodarki rząd przyjął „Plan stabilności i rozwoju” na łączną kwotę około 91,3 mld zł. W ślad za tym w trybie pilnym w Ministerstwie Gospodarki przygotowany został projekt dokumentu „Działania Ministerstwa Gospodarki na rzecz stabilności i rozwoju”, zawierający zespolony pakiet trzydziestu dwóch działań, niezbędnych zarówno dla pobudzenia i zwiększenia popytu konsumpcyjnego i inwestycyjnego, jak również zwiększających poziom ochrony przedsiębiorców i zmniejszających obciążenia administracyjne oraz wspierających innowacyjne przedsięwzięcia. Natomiast w związku z handlowymi ofertami sektora energetyki na 2009 r., zawierającymi znacznie wyższe ceny energii elektrycznej, podjęte zostały dopuszczalne prawem wielotorowe działania, mające na względzie możliwe złagodzenie powstałej sytuacji. Przede wszystkim w obszarach podlegających taryfowaniu prezes Urzędu Regulacji Energetyki: — zmniejszył wzrosty cen energii elektrycznej dla odbiorców w gospodarstwach domowych do poziomu około 19–21%, co wraz z innymi zmianami przekłada się w końcowych płatnościach na średni wzrost o około 10% i oznacza dla odbiorców zużywających rocznie 1500 kWh wzrost opłat od 4,75 zł/mies. do 5,95 zł/ mies., a dla odbiorców zużywających rocznie 3000 kWh wzrost opłat od 9,50 zł/mies. do 11,90 zł/mies., — zminimalizował zmianę taryf operatorów systemów dystrybucyjnych, co w praktyce oznacza symboliczne korekty cen usług dostarczania energii elektrycznej dla odbiorców, z całą pewnością mieszczące się w granicach inflacyjnych – w okresie do 28 lutego 2009 r. taryfy wzrosły średnio o 1,1% (z akcyzą), a od 1 marca 2009 r. spadną średnio o 0,7%, — zmniejszył dla wszystkich grup odbiorców energii elektrycznej stawki opłaty przejściowej na 2009 r. (opłata związana z rozliczaniem pomocy publicznej po rozwiązaniu kontraktów długoterminowych KDT w energetyce), co np. dla odbiorców w gospodarstwach domowych zmniejszy rachunki średnio o 2,6%. Jednocześnie prezes URE uznał, że w aktualnych warunkach na 2009 r. nie znajduje uzasadnienia dla poziomu cen energii elektrycznej z wytwarzania powyżej wartości 165 zł/MWh (185 zł/MWh z akcyzą). Dwukrotnie wezwał również spółki energetyczne do renegocjacji z kopalniami cen umownych węgla energetycznego oraz wezwał wytwórców energii elektrycznej objętych rozliczaniem pomocy publicznej po rozwiązaniu kontraktów długoterminowych KDT do obniżenia kwot tej pomocy w ramach składanych wniosków o wypłaty zaliczek w bieżącym roku. W ramach swoich uprawnień minister gospodarki rozważa inicjatywę zmniejszenia na okres przejściowy obciążeń ekonomicznych ponoszonych przez przedsiębiorstwa energochłonne, związanych z funkcjonowaniem systemu świadectw pochodzenia energii elektrycznej z kogeneracji i odnawialnych źródeł energii. Ponadto minister gospodarki opowiedział się za rozważeniem możliwości obniżenia stawki podatku akcyzowego dla ww. odbiorców do poziomu 0,5 €/ MWh (obecna stawka to około 5 €/MWh), to jest do poziomu minimalnego dla odbiorców przemysłowych według przepisów unijnych. Z punktu widzenia ministra gospodarki podejmowane działania, mające na celu złagodzenie wzrostu cen energii elektrycznej, muszą mieć przede wszystkim charakter zmian systemowych w elektroenergetyce, zwiększających zakres funkcjonowania mechanizmów rynku konkurencyjnego w obszarze wytwarzania i obrotu energią elektryczną, a poprzez to wymuszających racjonalizację kosztów działania po stronie przedsiębiorstw sektora energetycznego. Istotne jest bowiem, aby koszty działania tych przedsiębiorstw były efektywne i w pełni uzasadnione ekonomicznie, gdyż tylko wtedy będzie zasadny i właściwy poziom cen energii elektrycznej, oferowanej odbiorcom końcowym. Jest sprawą oczywistą, że dla zabezpieczenia interesów państwa i prawidłowego funkcjonowania gospodarki niezwykle istotne znaczenie ma funkcjonowanie sektora elektroenergetycznego, a przede wszystkim ciągłość i niezawodność dostarczania energii elektrycznej oraz poziom cen tej energii. Pamiętając o tym, że w gospodarce rynkowej przedsiębiorstwa energetyczne prowadzą swoją działalność jako spółki prawa handlowego, a organy tych spółek są zobligowane do przestrzegania i szanowania ładu korporacyjnego, praktycznym narzędziem w ręku państwa pozostają odpowiednie regulacje w obszarze prawa energetycznego. Dlatego mając na uwadze obecne warunki rynkowe, z tytułu których dotychczas nie doszło w naszym kraju w ramach funkcjonowania np. Towarowej Giełdy Energii lub innych platform obrotu do ukształtowania się tzw. referencyjnych cen energii elektrycznej, wynikających z obiektywnych praw rynkowych równoważenia popytu i podaży, a tym samym stanowiących istotny poziom odniesienia przy zawieraniu wszelkiego rodzaju umów handlowych, w Ministerstwie Gospodarki został przygotowany projekt nowelizacji ustawy Prawo energetyczne, zawierający między innymi obowiązek obligatoryjnej sprzedaży przez wytwórców energii elektrycznej objętych rozliczaniem pomocy publicznej po rozwiązaniu kontraktów długoterminowych KDT (w tym wytwórców wchodzących w skład przedsiębiorstw zintegrowanych pionowo) części wytwarzanej przez nich energii elektrycznej w sposób zapewniający publiczny i równy dostęp do tej energii (sprzedaż np. w drodze publicznego przetargu lub poprzez giełdę). Projekt tej nowelizacji, mający priorytet szybkiej ścieżki legislacyjnej, zawiera również nowe uprawnienia dla prezesa URE, które mają umożliwić mu badanie zasadności kalkulacji cen energii elektrycznej przez wytwórców, z publikowaniem na tej podsta-

159 wie średnich kwartalnych cen tej energii, niepodlegających ww. obowiązkowi obligatoryjnemu. Oczekuje się, że wejście w życie proponowanego rozwiązania w konsekwencji doprowadzi do transparentnej wyceny energii elektrycznej w naszym kraju i ukształtuje jej poziomy w oparciu o system kosztów w pełni uzasadnionych ekonomicznie w warunkach gospodarki rynkowej. W tej sytuacji powrót do zatwierdzania taryf w zakresie obrotu przez prezesa URE byłby moim zdaniem niewłaściwym krokiem, zdecydowanie cofającym nas w procesie dochodzenia do ukształtowania się w pełni konkurencyjnego rynku energii elektrycznej w naszym kraju. Jak bowiem pokazują dotychczasowe doświadczenia krajów zachodnich, gdzie zadziałały mechanizmy wolnego konkurencyjnego rynku energii elektrycznej, tak ukształtowane ceny tej energii stały się jednym z podstawowych parametrów, mających zdecydowanie korzystne przełożenie i pozytywny wpływ na rozwój działalności gospodarczej, a w konsekwencji na znacznie wyższy poziom życia mieszkańców tych krajów niż u nas. W gospodarce wolnorynkowej ceny energii elektrycznej (jak i innych towarów, produktów i usług) odpowiadają efektywnym kosztom, a zatem zobiektywizowanym z punktu widzenia ekonomicznego. Dlatego należy oczekiwać, że obecny proces dochodzenia naszej gospodarki do wolnego rynku, na którym w pełny sposób działają prawa konkurencji, również ukształtuje cenę energii elektrycznej bez strukturalnych zniekształceń na poziomie wynikającym z efektywnych relacji ekonomicznych, odpowiadających poziomowi rozwoju społeczno-gospodarczego kraju. Należy też oczekiwać, że koszty funkcjonowania przedsiębiorstw energetycznych będą szły w parze z ich efektywnością ekonomiczną i zdolnością do rozwoju, a tym samym zdolnością do zaspokajania przyszłych potrzeb odbiorców. Bowiem z punktu widzenia każdego odbiorcy energii elektrycznej równie istotne znaczenie jak cena ma pewność i niezawodność dostaw tej energii, gdyż zazwyczaj jego straty z tytułu przerw w dostawach energii są wielokrotnie wyższe od wydatków ponoszonych w normalnych warunkach dostaw. Taki stan jest w pełni pożądany również w naszym kraju, ale jego osiągnięcie jest złożonym procesem wielu przemian rynkowych w strukturach gospodarczych, w tym zarówno nieodzownych przemian w sektorze energetycznym, włącznie z ukształtowaniem się właściwych poziomów kosztów wytwarzania i kosztów usług dostarczania energii elektrycznej do odbiorców końcowych, jak również nieodzownych przemian w sektorach przemysłowych, w usługach oraz w gospodarstwach domowych w zakresie efektywnego wykorzystywania i gospodarowania tą energią. W tego typu procesie przemian trzeba niewątpliwie liczyć się z tym, że ceny energii oferowanej odbiorcom, do tej pory zbyt długo i sztywno kształtowane na zaniżonych poziomach przez prezesa URE, reagują i z całą pewnością będą dalej reagować na zmiany cen pierwotnych nośników energii i struktury paliw służących do jej wytwarzania, na koszty pozyskiwania uprawnień do emisji CO2 oraz na poziomy cen energii elektrycznej w różnych krajach Unii Europejskiej w ramach rozwoju jednolitego konkurencyjnego rynku. Ceny energii oraz usług jej dostarczania muszą również uwzględniać realne potrzeby finansowania modernizacji i rozwoju sieci elektroenergetycznych oraz mocy wytwórczych, opartych o nowoczesne ekologiczne technologie. Te realne potrzeby modernizacji i rozwoju potencjału energetycznego są i nadal niezmiennie będą pochodną konieczności zachowania bezpieczeństwa i ciągłości dostarczania energii elektrycznej na potrzeby całej gospodarki naszego kraju, przy odpowiednio elastycznym wzroście zapotrzebowania na energię wraz ze wzrostem PKB. Mając na względzie powyższe, nie jest planowane żadne administracyjne zamrażanie cen energii elektrycznej, bo z całą pewnością w ciągu kilku najbliższych lat doprowadziłoby ono do systemowych braków tej energii w naszym kraju, ograniczeń oraz przerw w dostawach do wszystkich grup odbiorców, a w konsekwencji do znacznego paraliżu gospodarki. Takie postępowanie rządu byłoby w pełni nieodpowiedzialne. Wyrażam przekonanie, że powyższe wyjaśnienia zostaną przyjęte jako wyczerpująca odpowiedź na kwestie zawarte w interpelacji pana posła Antoniego Błądka. Z poważaniem Podsekretarz stanu Joanna Strzelec-Łobodzińska Warszawa, dnia 10 lutego 2009 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia - z upoważnienia ministra na interpelację poseł Małgorzaty Sadurskiej w sprawie równego dostępu pacjentów do leków refundowanych (7324)

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na interpelację pani Małgorzaty Sadurskiej, posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, przesłaną przy piśmie z dnia 13 stycznia 2009 r. (SPS-023-7324/08), w sprawie równego dostępu pacjentów do leków refundowanych, uprzejmie proszę o przyjęcie poniższych informacji. Uregulowania prawne kwestii dotyczącej refundacji leków i wyrobów medycznych zawiera ustawa

160 z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027). Zasady i tryb kształtowania cen produktów leczniczych i wyrobów medycznych, których refundacja finansowana jest całkowicie lub częściowo ze środków publicznych, określa ustawa z dnia 5 lipca 2001 r. o cenach (Dz. U. Nr 97, poz. 1050, ze zm.). Wymagania dotyczące reklamy produktów leczniczych regulują przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271). Minister zdrowia, działając zgodnie z art. 36 i 37 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, określa w drodze rozporządzeń wykazy leków refundowanych, tj. wykaz leków podstawowych i uzupełniających, oraz wysokość odpłatności za leki uzupełniające, wykaz chorób oraz wykaz leków, które ze względu na te choroby są przepisywane bezpłatnie, za opłatą ryczałtową lub za częściową odpłatnością. Ponadto na podstawie art. 38 ust. 6 wymienionej ustawy minister zdrowia określa, w drodze rozporządzenia, limity cen leków posiadających tę samą nazwę międzynarodową oraz leków o różnych nazwach międzynarodowych, ale o podobnym działaniu terapeutycznym, wymienionych w wykazie leków podstawowych i uzupełniających oraz w wykazie chorób przewlekłych, uwzględniając w szczególności konieczność zapewnienia ochrony zdrowia społeczeństwa, dostęp do leków oraz bezpieczeństwo ich stosowania, a także bezpieczeństwo finansowe podmiotu zobowiązanego do finansowania świadczeń ze środków publicznych. Polityka cenowa jest regulowana wymienioną ustawą o cenach. Zgodnie z regulacją zawartą w ustawie o cenach ceny urzędowe produktów leczniczych i wyrobów medycznych, objętych na podstawie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych wykazami leków refundowanych, a także nabywanych bezpośrednio od wytwórcy lub hurtowni farmaceutycznej przez zakłady lecznictwa zamkniętego, ustala, w drodze rozporządzenia, zgodnie z uprawnieniami określonymi w art. 5 ust. 4 ustawy o cenach, minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych. Ceny urzędowe i marże urzędowe handlowe mają charakter cen i marż maksymalnych, a nie ściśle określonych, co oznacza, że ustalony poziom cen nie może być przekroczony, natomiast ceny te mogą być obniżane i na gruncie aktualnej ustawy o cenach jest możliwa konkurencja cenowa pomiędzy dystrybutorami leków, w związku z tym hurtownie farmaceutyczne sprzedające leki aptekom mają prawo obniżać ceny, również mogą to czynić apteki, które stosują ceny promocyjne. Należy podkreślić, że niezależnie od obniżenia ceny urzędowej przez hurtownie lub apteki Narodowy Fundusz Zdrowia refunduje koszty wydania leków do wysokości, ustalonego w drodze rozporządzenia ministra Zdrowia, limitu ceny. Wymagania dotyczące reklamy produktów leczniczych regulują przepisy ustawy Prawo farmaceutyczne. Nadzór nad przestrzeganiem przepisów ustawy Prawo farmaceutyczne zgodnie z art. 62 sprawuje główny inspektor farmaceutyczny, który w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów podejmuje odpowiednie działania zmierzające do przywrócenia obowiązującego porządku prawnego. Odnosząc się do pytań, uprzejmie informuję. Przedstawiony problem promocji w formie obniżek cen związanych ze sprzedażą produktów leczniczych refundowanych dla pacjentów w aptekach był wielokrotnie analizowany i intencją ministra zdrowia jest wyeliminowanie tych praktyk marketingowych prowadzonych przez przedsiębiorców (aptekarzy, hurtowników) i jednoczesne uregulowanie cen refundowanych produktów leczniczych określonych w drodze rozporządzeń ministra zdrowia. Odpowiednie zmiany zostały ujęte w projekcie ustawy o zmianie ustawy Prawo farmaceutyczne oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Projektowana ustawa zmienia m.in. przepisy ustawy o cenach i ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. W ustawie o cenach wprowadza się sztywne ceny zbytu i sztywne marże handlowe hurtowe i detaliczne na leki refundowane, co w szczególności umożliwi wyeliminowanie różnic cen produktów leczniczych refundowanych w aptekach, a ponadto spowoduje, że ustalenie wysokości cen na linii producent – hurtownik – aptekarz zostanie ograniczone z korzyścią dla pacjenta. Przedmiotowy projekt ustawy o zmianie ustawy Prawo farmaceutyczne oraz o zmianie niektórych innych ustaw został w dniu 4 listopada 2008 r., zgodnie z obowiązującą procedurą w procesie legislacyjnym, skierowany do uzgodnień zewnętrznych oraz konsultacji społecznych. Na konsultacje projektu przedmiotowego aktu prawnego i zgłoszenie uwag wyznaczono 30 dni. W sprawach objętych zakresem tych zmian wpłynęło wiele uwag i propozycji, które są obecnie analizowane w Ministerstwie Zdrowia. Zasady finansowania świadczeń zdrowotnych w systemie powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego zostały określone w ustawie o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Zgodnie z przepisem art. 68 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej każdy obywatel, niezależnie od sytuacji materialnej, ma prawo do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Zakres świadczeń określają przepisy uchwalonej przez parlament ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, oraz ustawy o cenach regulującej ustalanie cen urzędowych na produkty lecznicze, których refundacja jest całkowicie lub częściowo finansowana ze środków publicznych. Nadzór nad rynkiem farmaceutycznym sprawuje główny inspektor farmaceutyczny. Działalność reklamowa produktów leczniczych i stosowane ceny na te

161 produkty są weryfikowane przez właściwe organy nadzorcze, pod kątem zasadności i uczciwości promocji oraz poziomu cen, zwłaszcza leków refundowanych ze środków publicznych na podstawie odrębnych przepisów, do których należą w szczególności przepisy ustawy Prawo farmaceutyczne. Zgodnie z tą ustawą nadzór nad warunkami wytwarzania i importu produktów leczniczych, jak również nad jakością i obrotem produktami leczniczymi znajdującymi się w hurtowniach farmaceutycznych, aptekach, punktach aptecznych i placówkach obrotu pozaaptecznego, sprawuje Państwowa Inspekcja Farmaceutyczna oraz w zakresie rozliczeń finansowych Narodowy Fundusz Zdrowia. Wszystkie apteki podlegają stałym planowym kontrolom przeprowadzanym przez wojewódzkich inspektorów farmaceutycznych oraz inspektorów wojewódzkich oddziałów Narodowego Funduszu Zdrowia. Problem działalności promocyjnej przedsiębiorców, w tym promocji cenowych i nierównego dostępu pacjentów do tanich leków, był wielokrotnie analizowany oraz rozwiązania prawne mające wyeliminować nieprawidłowości w obrocie lekami. Rozważając potencjalne możliwości rozstrzygnięć, minister zdrowia nie pomijał faktu, iż jakiekolwiek ograniczenie praw i obowiązków przedsiębiorców, w tym aptekarzy, może być nałożone wyłącznie w drodze ustawy, jako wyjątek od konstytucyjnej zasady swobody działalności gospodarczej. Zasada ta jest jedną z naczelnych zasad państwa prawa i może podlegać ograniczeniom tylko z przyczyn wyjątkowych, a jej gwarancje wynikają wprost z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie bowiem z art. 22 Konstytucji RP ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. Mając na uwadze powyższe, odpowiednie zmiany dotyczące promocji cen na leki refundowane zostały ujęte w projekcie ustawy o zmianie ustawy Prawo farmaceutyczne oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Z poważaniem Podsekretarz stanu Marek Twardowski Warszawa, dnia 9 lutego 2009 r. Odpowiedź
ministra skarbu państwa na interpelację poseł Małgorzaty Sadurskiej w sprawie budowy elektrowni węglowej w Puławach (7327)

W związku z interpelacją Pani Poseł Małgorzaty Sadurskiej, przesłaną pismem SPS-023-7327/09

z dnia 13 stycznia 2009 r. w sprawie budowy elektrowni węglowej w Puławach, pragnę przedstawić moje stanowisko w sprawie zadanych przez Panią Poseł pytań. W ramach przyjętej strategii Zakłady Azotowe „Puławy” SA przygotowują przedsięwzięcia inwestycyjne ukierunkowane na dywersyfikację surowcową i bezpieczeństwo energetyczne funkcjonowania spółki. Kluczowym zamierzeniem inwestycyjnym jest budowa instalacji zgazowania węgla, zlokalizowanej w Specjalnej Strefie Ekonomicznej „Starachowice”, podstrefa Puławy. W przewidywanej formule spółki celowej strategicznym partnerem mógłby być Lubelski Węgiel „Bogdanka” SA. Dyskusja na temat budowy instalacji zgazowania węgla w Puławach trwała od kilkunastu lat. Kolejnym istotnym zamierzeniem inwestycyjnym jest budowa elektrowni węglowej o mocy min. 1400 MW. Powyższy projekt jest przygotowany na podstawie propozycji przedłożonej Zakładom Azotowym „Puławy” SA przez Vattenfall Poland sp. z o.o. Vattenfall to szwedzki, państwowy koncern energetyczny, działający w Skandynawii, Niemczech i Polsce o przychodach ok. 15 mld euro i zysku netto ok. 2 mld euro. Jako jedyna firma w swojej branży ma wdrożoną instalację zamkniętego obiegu CO2. Istnienie w Puławach instalacji zgazowania węgla i elektrowni stworzyłoby stabilną bazę do funkcjonowania i rozbudowy nowoczesnego kompleksu chemicznego w Puławach. Zapewniony byłby surowiec do produkcji amoniaku jak również energia elektryczna (docelowo bez kosztów przesyłu) i para do procesów chemicznych. Jednocześnie w projekcie energetycznym Zakłady Azotowe „Puławy” SA przewidują uczestnictwo Spółki Lubelski Węgiel „Bogdanka” SA jako partnera kapitałowego. W odniesieniu do obu projektów prowadzone są działania zmierzające do pozyskania finansowania poprzez spółki celowe. Przewidywane jest również pozyskanie dofinansowania projektu ze środków Unii Europejskiej. Orientacyjny koszt budowy instalacji zgazowania węgla kształtuje się na poziomie co najmniej 1 mld USD, natomiast elektrowni – na ok. 3 mld euro. Wielkość bezpośredniego zaangażowania finansowego Zakładów Azotowych „Puławy” SA w tych projektach podlega analizom uwzględniającym wszelkie czynniki funkcjonowania spółki. Melamina III sp. z o.o. została powołana w roku 2002 jako spółka celowa Zakładów Azotowych „Puławy” SA do realizacji wytwórni melaminy III. Zadanie inwestycyjne zostało zrealizowane finalnie przez Zakłady Azotowe „Puławy” SA. Melamina III sp. z o.o. nie prowadzi produkcji i sprzedaży melaminy ani żadnej innej działalności gospodarczej. Dalsze istnienie spółki było związane z zamiarem wykorzystania jej do realizacji ewentu-

162 alnych przedsięwzięć inwestycyjnych w postaci spółki celowej, jakim np. teraz może być elektrownia w Puławach. Minister Aleksander Grad Warszawa, dnia 5 lutego 2009 r. Odpowiedź
ministra skarbu państwa na interpelację posłów Adama Gawędy i Grzegorza Tobiszowskiego w sprawie prawidłowości gospodarowania majątkiem Skarbu Państwa w okresie przemian ustrojowych na przykładzie Rybnickiej Spółki Węglowej i Spółdzielni Mieszkaniowej Orłowiec w Rydułtowach oraz oceny stosowania się spółdzielni mieszkaniowych do obowiązujących przepisów (7330)

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na interpelację posłów na Sejm RP Adama Gawędy i Grzegorza Tobiszowskiego w sprawie prawidłowości gospodarowania majątkiem Skarbu Państwa w okresie przemian ustrojowych na przykładzie Rybnickiej Spółki Węglowej i Spółdzielni Mieszkaniowej Orłowiec w Rydułtowach oraz oceny stosowania się spółdzielni mieszkaniowych w Rzeczypospolitej Polskiej do obowiązujących przepisów (SPS-023-7330/09) uprzejmie informuję, że minister skarbu państwa nie nadzorował kwestii związanych z gospodarowaniem majątkiem Spółdzielni Mieszkaniowej Orłowiec w okresie przemian ustrojowych Rybnickiej Spółki Węglowej SA w Rybniku. Dopiero po przekształceniach, o których mowa, Departament Kontroli, Skarg i Wniosków MSP przeprowadził w dniach od 17 marca 2005 r. do 29 kwietnia 2005 r. kontrolę w zakresie ustalenia okoliczności przedawnienia wierzytelności Skarbu Państwa wobec tej spółdzielni. Kontrola wykazała m.in., że wierzytelność główna Skarbu Państwa w kwocie 50 266 239,69 zł wobec Spółdzielni Mieszkaniowej Orłowiec powstała w wyniku przeniesienia przez Rybnicką Spółkę Węglową SA „praw majątkowych posiadanych udziałów” w tej spółdzielni na rzecz Urzędu Rejonowego w Wodzisławiu Śląskim, reprezentującego Skarb Państwa. Powyższe przeniesienie nastąpiło za zgodą urzędu skarbowego z dnia 14 września 1998 r., na podstawie art. 66 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, w zamian za zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku od towarów i usług. Kierownik urzędu rejonowego, a następnie starosta wodzisławski przez ponad 2 lata nie przekazali ww. wierzytelności ministrowi skarbu państwa, jak również nie

podjęli czynności zmierzających do przerwania 3-letniego okresu jej przedawnienia. Kontrola oceniła negatywnie przebieg procesu przekazywania, przejmowania i egzekucji wierzytelności. W oparciu o wyniki przeprowadzonej kontroli w dniu 29 lipca 2005 r. dyrektor generalny MSP, działając z upoważnienia ministra skarbu państwa, złożył, na podstawie art. 304 § 1 i 2 K.p.k., do Prokuratury Okręgowej w Warszawie zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa z art. 296 § 1 K.k. polegającego na dopuszczeniu do przedawnienia wierzytelności Skarbu Państwa wobec Spółdzielni Mieszkaniowej Orłowiec. Śledztwo (sygn. akt V Ds. 62/05/S) prowadzone w sprawie dopuszczenia do przedawnienia wierzytelności Skarbu Państwa wobec Spółdzielni Mieszkaniowej Orłowiec w Rydułtowach zostało umorzone przez prokuratora prokuratury rejonowej delegowanego do Prokuratury Okręgowej w Gliwicach, na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 i 6 K.p.k. Na powyższe postanowienie o umorzeniu śledztwa podsekretarz stanu w MSP, działając z upoważnienia ministra skarbu państwa, wniósł w dniu 6 czerwca 2006 r. do prokuratury apelacyjnej częściowe zażalenie na postanowienie prokuratora, zarzucając mu obrazę przepisów prawa materialnego (art. 231 § 1 K.k.) i naruszenie przepisów postępowania – błędne zastosowanie art. 17 § 1 pkt 2 K.p.k. Po częściowym uchyleniu postanowienia o umorzeniu śledztwa z dnia 15 maja 2006 r. (V Ds. 62/05) sprawa została zarejestrowana w Prokuraturze Okręgowej w Gliwicach pod sygnaturą V Ds. 78/06. W dniu 14 lipca 2006 r. postępowanie zostało umorzone na podstawie art. 17 § 1 pkt 2, tj. czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego albo ustawa stanowi, że sprawca nie popełnia przestępstwa. Pytania dotyczące uprawnień członków spółdzielni i nakładanych na nich obciążeń, przedłożone przez panów posłów w interpelacji, powinny zostać skierowane do ministra infrastruktury, który sprawuje nadzór nad gospodarką mieszkaniową, stosownie do postanowień m.in. ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o zasadach zbywania mieszkań będących własnością przedsiębiorstw państwowych, niektórych spółek handlowych z udziałem Skarbu Państwa, państwowych osób prawnych oraz niektórych mieszkań będących własnością Skarbu Państwa (Dz. U. z 2001 r. Nr 4, poz. 24, ze zm.). Jednocześnie uprzejmie informuję, iż nadzór właścicielski nad Rybnicką Spółką Węglową SA w Rybniku sprawuje Ministerstwo Gospodarki. Szczegółowe informacje związane z przemianami ustrojowymi i gospodarowaniem majątkiem spółki powinny znajdować się w tym resorcie. Z poważaniem Minister Aleksander Grad

Warszawa, dnia 10 lutego 2009 r.

163 Odpowiedź
sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych - z upoważnienia prezesa Rady Ministrów na interpelację posła Jana Kulasa w sprawie systemu i przyszłego kalendarza prezydencji poszczególnych państw w UE (7341)

Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając z upoważnienia prezesa Rady Ministrów na interpelację pana posła Jana Kulasa (znak: SPS-023-7341/09 z dnia 13 stycznia br.) w sprawie systemu i przyszłego kalendarza prezydencji poszczególnych państw UE, poniżej przedstawiam odpowiedzi na pytania zawarte w interpelacji pana posła. Jaka jest ogólna geneza przewodnictwa państwa członkowskiego w Unii Europejskiej? Prezydencję (przewodnictwo) Rady Unii Europejskiej sprawuje kolejno każde państwo członkowskie według wcześniej uzgodnionej kolejności. Prezydencja Rady trwa 6 miesięcy (od stycznia do czerwca oraz od lipca do grudnia). Prawny obowiązek przewodniczenia UE przez okres 6 miesięcy został wprowadzony przez traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą w 1957 r. Pierwszym krajem, który przewodniczył Wspólnocie, była Belgia, sprawując prezydencję w okresie 1 stycznia 1958 r. – 30 czerwca 1958 r. Jakie przywileje i możliwości wiążą się dla danego kraju w związku z objęciem przewodnictwa we Wspólnocie Europejskiej? Z objęciem prezydencji w Radzie Unii Europejskiej nie wiążą się żadne szczególne nowe przywileje czy konkretne korzyści. Sprawowanie kolejno przez wszystkie państwa 6-miesięcznej prezydencji jest wyrazem demokratycznego charakteru związku, jakim jest Unia Europejska, oraz dążenia do umocnienia we wszystkich państwach UE poczucia zbieżności interesów i celów Unii jako wspólnoty państw członkowskich. Prezydencja oznacza przede wszystkim działanie w interesie UE jako całości z możliwie najszerszym uwzględnieniem specyficznych interesów, celów i oczekiwań państw członkowskich. Na prezydencji spoczywa obowiązek skutecznego i sprawnego organizowania oraz prowadzenia prac Rady UE, nadawania impulsu procesowi podejmowania decyzji i realizacji prac legislacyjnych. Państwo sprawujące prezydencję Rady UE odpowiada za organizowanie i prowadzenie wszystkich jej posiedzeń, w tym także komitetów i grup roboczych Rady. Prezydencja odpowiada za wypracowywanie kompromisów między państwami członkowskimi. Ponadto prezydencja reprezentuje UE na zewnątrz, na przykład w relacjach z państwami trzecimi oraz na forum organizacji międzynarodowych. Przewodnictwo RP w Radzie UE będzie miało kluczowe znaczenie dla kształtowania wizerunku Polski w Europie. Sprawna organizacja prac podczas prezydencji oraz umiejętność dochodzenia do rozwią-

zań i decyzji akceptowanych przez wszystkie państwa będą najlepszym potwierdzeniem skuteczności i dojrzałości polskiej administracji rządowej w sprawach europejskich. Prezydencja jest więc w tym kontekście wielką szansą promocji Polski. Znaczna część działań, które będą prowadzone w czasie prezydencji, będzie wynikać ze znanego już kalendarza prac Unii Europejskiej. W tym sensie prezydencja polska będzie w dużym stopniu kontynuacją działań podejmowanych i prowadzonych przez poprzedzające przewodnictwa. Niemniej jednak państwo obejmujące przewodnictwo w Radzie UE, i tak będzie także w przypadku Polski, ma możliwość definiowania priorytetów prezydencji. Daje to określone możliwości skoncentrowania uwagi innych państw członkowskich na sprawach bardzo istotnych z punktu widzenia interesów Polski. Przekonanie partnerów w UE do europejskiego wymiaru i znaczenia kwestii ważnych dla Polski oraz osiągnięta w ten sposób możliwie największa spójność i zbieżność polskich priorytetów z priorytetami UE jako całości będą najlepszym gwarantem osiągnięcia zakładanych celów. Dlaczego Polska obejmie przewodnictwo w Unii Europejskiej dopiero w 2011 r.? Kto ponosi odpowiedzialność za taki stan rzeczy? Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską stanowi, że prezydencję Rady sprawują kolejne państwa członkowskie przez okres 6 miesięcy według porządku ustalonego przez Radę stanowiącą jednomyślnie. Początkowo państwa sprawowały prezydencję w kolejności alfabetycznej, według ich nazwy w ojczystym języku. Później, kiedy Wspólnoty liczyły 12 członków, ustalono 2 sześcioletnie cykle prezydencji, by dane państwo sprawowało kolejne przewodnictwa w innym okresie roku. Po przystąpieniu do UE Austrii, Finlandii i Szwecji w 1995 r. przyjęto, że w każdej trójce państw sprawujących prezydencję powinno znaleźć się państwo duże (zatem po państwie dużym następowały dwa małe). Po rozszerzeniach UE w 2004 i 2007 r. państwa członkowskie uzgodniły, że w każdej trójce powinny znaleźć się państwo duże, średnie i małe. Polska będąca w trójce z Danią i Cyprem pełni w niej rolę państwa dużego. Obecna kolejność prezydencji została przyjęta w decyzji Rady nr 1/2007 z 1 stycznia 2007 r. (Dz. Urz. UE nr L 1 z 4 stycznia 2007 r.) w sprawie porządku sprawowania prezydencji w Radzie do połowy 2020 r. Wcześniejsza decyzja Rady nr 902/2005 (Dz. Urz. UE nr L 328 z 15 grudnia 2005 r.), przyjęta w efekcie rozszerzenia UE o 10 nowych krajów, wskazywała kolejność prezydencji do połowy 2018 r. Planowany okres prezydencji Polski nie uległ zmianie w stosunku do decyzji z 2005 r. Jak przedstawia się kalendarium przewodnictwa poszczególnych państw w Unii Europejskiej w latach 2009–2013? Zgodnie z decyzją Rady z dnia 1 stycznia 2007 r. w sprawie porządku sprawowania prezydencji w Radzie UE, w okresie 2009–2013 wygląda on następująco:

164 — 2009 r.: styczeń–czerwiec Republika Czeska, lipiec–grudzień Szwecja; — 2010: styczeń–czerwiec Hiszpania, lipiec–grudzień Belgia; — 2011 styczeń–czerwiec Węgry, lipiec–grudzień Polska; — 2012 styczeń–czerwiec Dania, lipiec–grudzień Cypr; — 2013 styczeń–czerwiec Irlandia, lipiec–grudzień Litwa. W jakim stopniu wciąż nieprzyjęty traktat lizboński lepiej regulowałby kwestię przewodnictwa we Wspólnocie Europejskiej? W obecnym systemie pracom Rady Europejskiej (RE) każdorazowo przewodniczy szef państwa lub rządu kraju sprawującego prezydencję w danym półroczu. Jedną z najważniejszych zmian przewidzianych traktatem z Lizbony jest wprowadzenie do systemu instytucjonalnego UE urzędu stałego przewodniczącego Rady Europejskiej, który zastąpiłby rotacyjną prezydencję na szczeblu RE. Zgodnie z Traktatem z Lizbony Przewodniczący Rady Europejskiej: — przewodniczy Radzie Europejskiej i prowadzi jej prace, zapewnia przygotowanie i ciągłość prac Rady Europejskiej, — współpracuje z przewodniczącym Komisji Europejskiej i na podstawie prac rady ds. ogólnych wspomaga osiąganie spójności i konsensusu w Radzie Europejskiej, — przedstawia Parlamentowi Europejskiemu sprawozdanie z każdego posiedzenia Rady Europejskiej. W przypadku wejścia w życie traktatu z Lizbony prezydencja Polski nie obejmowałaby szczebla Rady Europejskiej i skoncentrowałaby się na formacjach Rady Unii Europejskiej (z wyjątkiem Rady do Spraw Zagranicznych) i jej organów pomocniczych. Dla praktycznego funkcjonowania polskiej prezydencji w 2011 r. zmiana ta miałaby istotne znaczenie. Z racji utworzenia urzędu stałego przewodniczącego RE zaangażowanie premiera w powodzenie prezydencji miałoby inny charakter, niż ma w obecnym systemie. Jego zaangażowanie byłoby nieodzowne, głównie z punktu widzenia koordynacji całości polskiej prezydencji i spójności działań ministrów przewodniczących Radom sektorowym, których efekty pracy przekazywane będą na poziom RE jako wkład do konkluzji. Traktat z Lizbony przewiduje również stworzenie stanowiska wysokiego przedstawiciela ds. zagranicznych i polityki bezpieczeństwa. W przypadku wejścia w życie TL zmieniłaby się rola ministra spraw zagranicznych państwa członkowskiego sprawującego prezydencję. Wysoki przedstawiciel dysponować będzie kompetencjami w zakresie koordynowania polityki zewnętrznych działań UE i reprezentowania UE w stosunkach Unii z państwami trzecimi i na forum organizacji międzynarodowych. Czy i w jakim stopniu planowane są zmiany obecnego systemu przewodnictwa, prezydencji w Unii Europejskiej? Zmiany obowiązującego obecnie systemu przewodnictwa UE przewidziane są wraz z wejściem w życie traktatu z Lizbony. Zakres zmian jest omówiony w odpowiedzi na poprzednie pytanie. Jakie działania podejmuje nasz rząd, aby Polska możliwie dobrze i profesjonalnie przygotowała się do swojej prezydencji w 2011 r.? 15 lipca 2008 r. powołany został pełnomocnik rządu do spraw przygotowania organów administracji rządowej i sprawowania przez Rzeczpospolitą Polską przewodnictwa w Radzie Unii Europejskiej. Został nim Pan Mikołaj Dowgielewicz, sekretarz stanu w Urzędzie Komitetu Integracji Europejskiej. Pełnomocnik rządu powołał zespoły opiniodawczo-doradcze ds. budżetu, logistyki i bezpieczeństwa, promocji i kultury oraz zarządzania zasobami ludzkimi. W skład zespołów wchodzą przedstawiciele zainteresowanych ministerstw. Zespoły opracowują wytyczne i zalecenia w odniesieniu do leżących w zakresie ich właściwości merytorycznej aspektów przygotowań do objęcia i sprawowania przez Polskę przewodnictwa w Radzie UE. Program przygotowań Rzeczypospolitej Polskiej do objęcia i sprawowania przewodnictwa w Radzie Unii Europejskiej został przyjęty przez Radę Ministrów w dniu 13 stycznia 2009 r. Program dotyczący przygotowań skupia się na kwestiach wypracowania priorytetów polskiej prezydencji, logistycznych aspektach przeprowadzenia prezydencji, zarządzaniu zasobami ludzkimi oraz informacji i promocji. 1. Wypracowanie priorytetów polskiej prezydencji – dyskusja nad polską polityką w UE. Przygotowania do przewodnictwa w Radzie UE wiążą się z koniecznością zidentyfikowania najważniejszych obszarów potencjalnej aktywności Unii w okresie prezydencji, szczegółowego zaprogramowania działań poszczególnych komitetów i grup roboczych w ramach Rady oraz ustalenia priorytetów prezydencji w tym zakresie. Do debaty dotyczącej priorytetów polskiej prezydencji zostaną włączone możliwie najszersze środowiska i to zarówno związane z administracją (centralną i lokalną), jak i spoza administracji: organizacje pozarządowe, organizacje sektorowe, środowiska naukowe czy wreszcie partie polityczne. Jednocześnie rząd będzie dążył do tego, aby prezydencja nie stała się przedmiotem sporów politycznych, a wokół jej priorytetów i sposobu sprawowania został zbudowany szeroki konsensus. 2. Logistyczne aspekty przeprowadzenia prezydencji Koordynację logistycznych aspektów przygotowań objął pełnomocnik rządu do spraw przygotowania organów administracji rządowej i sprawowania przez Rzeczpospolitą Polską przewodnictwa w Radzie Unii Europejskiej. Przygotowanie każdego ze spotkań planowanych podczas polskiej prezydencji wymaga ścisłej współpracy resortu odpowiadającego za merytoryczny kształt danego spotkania z urzędem obsługującym pełnomocnika. Formy takiej współpracy zostaną określone na dalszym etapie przygotowań. W zakresie organizacji posiedzeń niezbędna będzie również współpraca z władzami samorządu te-

165 rytorialnego. Lokalizacja posiedzeń rad sektorowych będzie służyć promocji poszczególnych wybranych regionów Polski. Obecnie analizowane są oferty przesłane przez województwa i samorządy lokalne w odpowiedzi na zaproszenie skierowane przez pełnomocnika. 3. Zarządzanie zasobami ludzkimi. Skuteczne wykonywanie zadań związanych z przewodniczeniem Radzie UE będzie w znacznej mierze uzależnione od sprawności wytypowanych do tego celu kadr. Istotne jest, aby wśród nich znalazły się osoby dysponujące stosowną wiedzą i doświadczeniem, umiejętnościami interpersonalnymi i dobrą znajomością języków obcych. Odpowiednie przygotowanie kadr administracji publicznej jest jednym z podstawowych warunków powodzenia prezydencji. W procesie tym duży nacisk położony jest na program szkoleń, zdobywanie doświadczeń poprzez seminaria, staże i wizyty studyjne oraz intensywną naukę języków obcych. 4. Informacja i promocja. Prezydencja w Radzie UE, jako prestiżowe przedsięwzięcie o doniosłym znaczeniu międzynarodowym będzie wykorzystana do umacniania wizerunku Polski. Dlatego też zostanie przygotowana strategia komunikacyjna, która wyznaczy główne cele i narzędzia skierowane do dwóch głównych grup odbiorców: społeczeństwa polskiego oraz środowiska międzynarodowego. Prawidłowo opracowana strategia sprawi, że poniesione koszty zaowocują poszerzeniem wiedzy o Polsce oraz poprawą jej wizerunku, a w dłuższej perspektywie przyniosą wymierne korzyści gospodarcze. 5. Współpraca z państwami trójki. Zgodnie ze zmianami w sposobie sprawowania przewodnictwa w Radzie Unii Europejskiej wprowadzanymi przez traktat z Lizbony oraz obecnie przyjętą praktyką przewiduje się bliższą niż dotychczas współpracę pomiędzy trzema państwami członkowskimi kolejno pełniącymi funkcję prezydencji. Partnerami Polski w ramach trójki są Dania oraz Cypr, które będą sprawowały przewodnictwo w Radzie UE odpowiednio w pierwszej oraz drugiej połowie 2012 r. W minionym roku podjęta została współpraca mająca na celu wymianę doświadczeń oraz dobrych praktyk, konsultacje dotyczące podejmowanych działań organizacyjnych (ze szczególnym uwzględnieniem projektów szkoleniowych), a w dalszej perspektywie również opracowanie 18 miesięcznego programu prezydencji*). Z wyrazami szacunku Sekretarz stanu Jan Borkowski Odpowiedź
sekretarza stanu w Ministerstwie Finansów - z upoważnienia ministra na interpelację poseł Bożeny Szydłowskiej w sprawie wdrażania i funkcjonowania w samorządach budżetów zadaniowych (7345)

Warszawa, dnia 6 lutego 2009 r.
*) Zgodnie z art. 2 pkt 4 regulaminu Rady trzy państwa sprawujące prezydencję wspólnie przedkładają projekt programu nie później niż na miesiąc przed tym okresem, co umożliwia jego zatwierdzenie przez GAERC.

Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na interpelację pani poseł Bożeny Szydłowskiej (pismo z dnia 13 stycznia 2009 r., znak: SPS-023-7345/09) w sprawie wdrażania i funkcjonowania budżetów zadaniowych w samorządach, uprzejmie informuję, co następuje: 1. Obecnie realizowane są prace nad wdrożeniem budżetu zadaniowego w instytucjach podsektora rządowego oraz podsektora ubezpieczeń społecznych, które – jak się przewiduje – zostaną zakończone w 2013 r. opracowaniem pierwszego, równoległego do tradycyjnego, budżetu państwa w układzie zadaniowym. Po zakończeniu ww. prac, których rezultatem będzie poszerzenie wiedzy i zdobycie praktycznych doświadczeń w zakresie budżetowania zadaniowego, podjęte zostaną decyzje o dalszym zakresie i harmonogramie prac nad reformą. Ze względu na fakt, że ustawowe rozstrzygnięcia dotyczące metodologii budżetu zadaniowego w jednostkach samorządu terytorialnego (dalej – j.s.t.) powinny być spójne z tworzonym obecnie systemem budżetowania zadaniowego, na tym etapie nie został ustalony termin ustawowego wprowadzenia budżetu zadaniowego w j.s.t. Jednakże należy podkreślić, iż w obecnym stanie prawnym nie ma żadnych ograniczeń co do posługiwania się przez j.s.t. budżetem zadaniowym jako dodatkowym, nieobowiązkowym narzędziem pomocniczym usprawniającym zarządzanie finansami samorządowymi, co znajduje swoje odzwierciedlenie w dotychczasowej praktyce gospodarki finansowej prowadzonej przez j.s.t., gdzie istnieją już przykłady posługiwania się przez samorządy terytorialne dodatkową metodologią planowania wydatków, właściwą dla budżetu zadaniowego. Są to inicjatywy własne j.s.t., oparte często na najlepszych doświadczeniach zagranicznych. 2. Na obecnym etapie prac nad reformą budżetowania, zgodnie z art. 158 ust. 3 pkt 9 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104, z późn. zm.), w ramach rocznego sprawozdania z wykonania ustawy budżetowej, przedstawianego przez Radę Ministrów Sejmowi i Najwyższej Izbie Kontroli do dnia 31 maja roku następującego po upływie roku budżetowego, istnieje obowiązek sporządzania informacji o wykonaniu zadaniowego planu wydatków za dany rok budżetowy. Docelowy system kontroli budżetu zadaniowego określono w projekcie nowej ustawy o finansach publicznych, który to dokument został przyjęty przez Radę Ministrów na posiedzeniu w dniu 17 października 2008 r., a następnie skierowany pod obrady Sej-

166 mu RP (druki sejmowe nr 1181 i 1182). Obecnie projekt ten jest przedmiotem prac parlamentarnych. Zgodnie z projektem ustawy powstaną trzy szczeble kontroli budżetu zadaniowego: — kontrola parlamentarna i kontrola Najwyższej Izby Kontroli: Wykonanie budżetu zadaniowego państwa podlegać ma kontroli Sejmu i Najwyższej Izbie Kontroli. Zgodnie z art. 171 ust. 1 i 5 oraz ust. 7 pkt 4 projektu ustawy Rada Ministrów przedstawiać będzie Sejmowi i Najwyższej Izbie Kontroli, w terminie do dnia 31 maja roku następnego, w ramach sprawozdania z wykonania budżetu państwa: „Informacje o wykonaniu zadań, w ramach planowanych kwot wydatków, zadań budżetowych, podzadań grupujących działania, których realizacja wpływa na osiągnięcie celów wraz z miernikami określającymi stopień realizacji celu oraz przewidywanych trzyletnich kosztów związanych z ich realizacją, a także o wydatkach poniesionych na ich realizację z wyodrębnieniem wydatków na inwestycje i dotacji na finansowanie lub dofinansowanie kosztów realizacji inwestycji oraz wydatków na programy wieloletnie”. Informacje takie zawierałyby: „1) omówienie realizacji zadaniowego planu wydatków, w tym realizacji założonych celów; 2) zestawienie planowanych i poniesionych wydatków na realizację zadań; 3) zestawienie planowanych i poniesionych wydatków na realizację podzadań; 4) zestawienie planowanych i osiągniętych wartości mierników określających stopień realizacji celów”. — kontrola ministra finansów: Zgodnie z art. 165 projektu ustawy minister finansów sprawowałby ogólną kontrolę: „1) realizacji dochodów i wydatków oraz przychodów i rozchodów budżetu państwa; 2) efektywności i skuteczności realizacji budżetu zadaniowego na podstawie mierników określających stopień realizacji celu; 3) wykorzystania środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 (projektu)”. — kontrola każdego z dysponentów części budżetowych: Zgodnie z art. 165 projektu ustawy również dysponenci części budżetowych będą sprawowali nadzór i kontrolę: „1) nad całością gospodarki finansowej podległych im jednostek organizacyjnych, w tym nad dokonywaniem przez te jednostki wstępnej oceny celowości poniesionych wydatków, oraz realizacją właściwych procedur, 2) wykorzystania dotacji udzielonych z budżetu państwa, 3) realizacji zadań finansowanych z budżetu państwa, 4) efektywności i skuteczności realizacji: a) funkcji państwa grupujących wydatki jednego obszaru działalności państwa, b) zadań budżetowych grupujących wydatki według celów, c) podzadań grupujących działania, których realizacja wpływa na osiągnięcie celów określonych na szczeblu zadania – na podstawie mierników określających stopień realizacji celów”. Ze względu na długotrwałość i złożoność procesu wdrażania budżetu zadaniowego również opracowanie docelowych rozwiązań systemu jego kontroli będzie procesem wieloletnim. Rozpoczęło się już kształtowanie założeń systemu (sporządzono pierwsze pilotażowe Sprawozdanie za rok 2007 z wykonania zadaniowego planu wydatków dla części budżetowych – Nauka i Szkolnictwo Wyższe). W roku bieżącym zostanie opracowane sprawozdanie z wykonania zadaniowego planu wydatków za rok 2008. Dalszy rozwój systemu kontroli budżetu zadaniowego umożliwi natomiast m.in. przyjęcie wspomnianego projektu ustawy, która przekaże ministrowi finansów kompetencje ustawowe do określania – w drodze rozporządzenia – rodzajów, form, terminów i sposobów sporządzania sprawozdań z wykonania budżetu zadaniowego przez wskazane jednostki sektora finansów publicznych. Z wyrazami szacunku Sekretarz stanu Elżbieta Suchocka-Roguska Warszawa, dnia 3 lutego 2009 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Środowiska - z upoważnienia ministra na interpelację posła Krzysztofa Putry w sprawie recyklingu pojazdów (7356)

Panie Marszałku! Odpowiadając na pismo z dnia 20 stycznia 2009 r. (znak: SPS-023-7356/09) dotyczące interpelacji pana posła Krzysztofa Putry w sprawie recyklingu pojazdów, uprzejmie przekazuję poniższe informacje. Odnosząc się bezpośrednio do pytania, czy dopłaty do demontażu zakwalifikowane do pomocy publicznej o charakterze de minimis wynikają z prawa wspólnotowego, a jeżeli tak, to prosi się o podanie podstawy prawnej, należy wskazać, że ze stanowiska Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zgłoszonego na etapie tworzenia rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków przeznaczania wpływów pochodzących z opłat w zakresie recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, wynika, że jeżeli rozporządzenie wydane na podstawie art. 410b ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony

167 środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150, z późn. zm.) przewidywałoby udzielanie pomocy publicznej w rozumieniu art. 87 traktatu, to notyfikacji powinno podlegać nie tylko rozporządzenie przewidujące pomoc publiczną, ale również ustawa o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji jako akt wprowadzający sposób pobierania opłat oraz ustawa Prawo ochrony środowiska jako akt ustalający zasady finansowania pomocy publicznej. Ustawa z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 25, poz. 202, z późn. zm.) nie została jednak notyfikowana Komisji Europejskiej. Podobnie notyfikacji nie została poddana nowelizacja ustawy Prawo ochrony środowiska. Wobec możliwości uznania za niezgodny z prawem Unii Europejskiej w zakresie pomocy publicznej całego systemu pobierania opłat oraz ich rozdziału po wydaniu rozporządzenia bez ograniczenia wysokości pomocy publicznej Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów zaproponował podjęcie działań mających na celu zapewnienie, aby system ten był zgodny z prawem Unii Europejskiej w zakresie pomocy publicznej. W szczególności zasugerował możliwość rozważenia kwestii przyjęcia rozporządzenia jako rozporządzenia przewidującego udzielanie pomocy de minimis. Wsparcie takie jako pomoc de minimis nie podlegałoby notyfikacji Komisji Europejskiej, gdyż stanowi o tym wyraźnie rozporządzenie Komisji Europejskiej nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 traktatu w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis. Wydanie więc rozporządzenia przewidującego udzielanie pomocy de minimis zapewnia zgodność całego systemu pobierania opłat przewidzianego w ustawie o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz udzielania pomocy publicznej przewidzianego w ustawie Prawo ochrony środowiska i wprowadza zgodność prawa polskiego z prawem Unii Europejskiej. Odpowiadając na pytanie, dlaczego przedsiębiorcy prowadzący stacje demontażu są dyskryminowani poprzez obciążanie ich obowiązkami niespotykanymi w innych dziedzinach gospodarki i odmawiane są im prawa do funkcjonowania na rynku na równi z innymi przedsiębiorcami, należy wskazać, że zgodnie z przepisami ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji przedsiębiorcy prowadzący stacje demontażu lub zbierania pojazdów są obowiązani przyjąć zarejestrowany na terytorium kraju pojazd bez pobierania opłat od ostatniego posiadacza, pod warunkiem że pojazd ten jest kompletny oraz pozbawiony innych odpadów. W przypadku, gdy pojazd jest niekompletny, prowadzący stację demontażu lub punkt zbierania pojazdów mogą pobrać opłatę w wysokości nieprzekraczającej 10 zł z kilogram brakującej masy pojazdu. Ustawa ta została przyjęta na podstawie poselskiego projektu ustawy, a model wdrożenia dyrektywy, w którym to przedsiębiorcy prowadzący stacje demontażu odpowiedzialni są za osiąganie poziomów odzysku i recyklingu, został zaproponowany przez parlament RP, gdyż ustawę przyjęto w wyniku uzgodnień z przedstawicielami przemysłu motoryzacyjnego oraz przedstawicielami przedsiębiorców odpowiedzialnych za demontaż pojazdów wycofanych z eksploatacji. Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 401 ust. 12 ustawy Prawo ochrony środowiska przedsiębiorcy prowadzący stacje demontażu, oprócz możliwości otrzymania dopłat do demontażu, mogą skorzystać z dofinansowania działań inwestycyjnych w zakresie demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji lub gospodarowania odpadami powstałymi w wyniku demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Odnosząc się do pytania, jakie są zobowiązania Polski wobec Unii Europejskiej w zakresie recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji i jak wygląda ich realizacja, należy poinformować, że w zakresie recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji obowiązująca jest dyrektywa z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. Urz. WE L 269 z 21 października 2000 r., z późn. zm.). Dyrektywa zobowiązuje państwa członkowskie do podjęcia niezbędnych środków w celu zapewnienia, że: — podmioty gospodarcze stworzą systemy zbierania wszystkich pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz, w stopniu technicznie możliwym, części zużytych usuniętych w trakcie naprawy samochodów osobowych, — punkty zbierania będą w wystarczającym stopniu dostępne na ich terytorium. Realizacja powyższego obowiązku realizowana jest w Polsce poprzez art. 11 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, zgodnie z którym wprowadzający pojazdy w liczbie powyżej 1000 sztuk w roku są obowiązani zapewnić sieć zbierania pojazdów w taki sposób, aby obejmowała ona terytorium całego kraju, umożliwiając ostatniemu właścicielowi pojazdu oddanie go do punktu zbierania lub stacji demontażu, położonego w odległości nie większej niż 50 km w linii prostej od miejsca zamieszkania albo siedziby ostatniego posiadacza. Dyrektywa zobowiązuje ponadto do osiągania określonych poziomów odzysku recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji – w prawie krajowym wymagania te określa art. 28 i art. 60 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Za osiąganie poziomów odzysku i recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji odpowiedzialni są przedsiębiorcy prowadzący staje demontażu. Wymagane poziomy odzysku i recyklingu wynoszą odpowiednio 95% i 85% masy pojazdów, przy czym w okresie do dnia 31 grudnia 2014 r. ww. poziomy odzysku i recyklingu wynoszą odpowiednio 85% i 80% w przypadku pojazdów wyprodukowanych po 1 stycznia 1980 r., a dla pojazdów wyprodukowanych przed dniem 1 stycznia 1980 r. poziomy odzysku i recyklingu wynoszą odpowiednio 75% i 70%. Sprawozdanie z osiągnię-

168 tych poziomów odzysku i recyklingu jest corocznie przekazywane do Komisji Europejskiej, przy czym pierwsze sprawozdanie dotyczyło poziomów odzysku i recyklingu osiągniętych w 2006 r. i zostało przekazane do KE zgodnie z wymaganym terminem do 30 czerwca 2007 r. Osiągnięte przez Polskę poziomy odzysku i recyklingu wynoszą odpowiednio 85,8% i 84,74%. Ponadto zgodnie z art. 9 dyrektywy 2000/53/WE państwa członkowskie zobowiązane są do przekazywania Komisji co trzy lata sprawozdania z wykonania niniejszej dyrektywy. Pierwsze sprawozdanie zostało przekazane przez Polskę w terminie do dnia 21 stycznia 2006 r. (obejmujące okres od dnia 21 kwietnia 2002 r. do dnia 21 kwietnia 2005 r.), kolejne sprawozdanie zostało przekazane w terminie do dnia 21 stycznia 2009 r. (obejmujące okres od dnia 21 kwietnia 2005 r. do dnia 21 kwietnia 2008 r.). Odnosząc się do pytania, dlaczego rząd RP zdecydował się na wydatkowanie na inne cele zgromadzonych środków na funduszu przeznaczonych na recykling pojazdów, należy wskazać, że na stopień rozdysponowania środków pochodzących z opłat w zakresie recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji wpływ ma wiele czynników. Podstawowym z nich jest dysproporcja pomiędzy liczbą pojazdów samochodowych wprowadzanych na rynek oraz rejestrowanych po raz pierwszy i liczbą pojazdów wyrejestrowywanych oraz przekazywanych do demontażu. W Polsce rocznie po raz pierwszy rejestrowanych jest ponad 1 mln, zaś wyrejestrowywanych i demontowanych jest ok. 130 tys. pojazdów samochodowych. Przychody NFOŚiGW w ramach subfunduszu wynikającego z ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji są pochodną liczby samochodów rejestrowanych. Wydatki na działania związane z recyklingiem pojazdów są proporcjonalne do liczby samochodów demontowanych i wyrejestrowanych. Wynikiem tego stanu rzeczy jest strukturalna nadwyżka przychodów nad wydatkami tzw. subfunduszu wrakowego przy obecnie dopuszczalnym przedmiocie finansowania. Przyczyną niskiego stopnia wydatkowania środków jest również zbyt mała liczba potencjalnych beneficjentów w stosunku do ilości zgromadzonych przez NFOŚiGW środków. Podmioty zajmujące się recyklingiem pojazdów, dla których w pierwszej kolejności przeznaczone są zgromadzone środki, to przede wszystkim stacje demontażu pojazdów (dopłaty, pożyczki), gminy zajmujące się zbieraniem porzuconych pojazdów (dotacje) oraz przedsiębiorcy zajmujący się zagospodarowaniem odpadów powstałych w wyniku demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji (pożyczki). Wielu beneficjentów ma niestety problemy ze spełnieniem wymogów formalnych otrzymania wsparcia (m.in. wynikających z regulacji dotyczących pomocy publicznej). Przy obowiązujących przepisach prawnych i biorąc pod uwagę zdolności przerobowe prowadzonych instalacji, szacuje się, iż chłonność rynku recyklerów pojazdów w Polsce wynosi maksymalnie 70 mln zł rocznie w skali kraju (przy wpływach do narodowego funduszu z tytułu opłaty recyklingowej oscylujących w granicach 500 mln zł rocznie). Biorąc pod uwagę znacznie mniejsze „nasycenie” pojazdami samochodowymi Polski w stosunku do innych krajów UE, wyrównanie rocznej liczby samochodów po raz pierwszy rejestrowanych w Polsce i samochodów poddawanych demontażu nastąpi nie prędzej niż za kilka lat. W przyszłości należy jednak spodziewać się rozwoju systemu recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji na terenie kraju, na co silny wpływ będzie miał średni wiek pojazdów poruszających się po polskich drogach. Przedsiębiorcy prowadzący działania w zakresie recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji będą zmuszeni poszukiwać zewnętrznych źródeł finansowania dla swoich inwestycji, dlatego wsparcie udzielane przez NFOŚiGW w postaci preferencyjnych pożyczek okaże się niezbędne. Pomimo zaspokojenia przez NFOŚiGW potrzeb zgłaszanych obecnie przez beneficjentów spełniających wymogi otrzymania wsparcia finansowego w postaci dotacji i pożyczek nie jest możliwe wydatkowanie wszystkich zgromadzonych w danym roku środków finansowych tylko na cel związany z recyklingiem pojazdów wycofanych z eksploatacji. Sytuacja ta w najbliższych latach nie ulegnie drastycznej zmianie. Należy pamiętać również, że w przypadku dopłat do demontażu dla przedsiębiorców prowadzących stacje demontażu otrzymanie środków uzależnione jest od spełnienia określonych warunków (m.in. osiągania poziomów odzysku i recyklingu), tym samym ww. przepisy zapewniają, że dopłaty nie trafią do przedsiębiorców, którzy nie przestrzegają przepisów prawa i postępują niezgodnie z zasadami ochrony środowiska (np. poprzez nieodpowiednie postępowanie z odpadami powstałymi w wyniku demontażu pojazdów). Ponadto w zakresie dopłat do demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji obowiązują wskazane powyżej ograniczenia pomocy publicznej do pomocy de minimis. W związku z powyższym, aby zapewnić płynność obrotu środkami zgromadzonymi na cele prośrodowiskowe, ustawa z dnia 30 maja 2008 r. o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 111, poz. 708) dopuściła możliwość przekazywania tych wpływów za zgodną ministra właściwego do spraw środowiska na wspomaganie działalności, o której mowa w art. 410 ustawy Prawo ochrony środowiska. Odpowiadając na pytanie, jakie są efekty prac resortu środowiska za 2007 i 2008 r. dotyczące likwidacji tzw. szarej strefy w zakresie recyklingu pojazdów, należy wskazać, że Inspekcja Ochrony Środowiska prowadzi systematyczne działania kontrolne w zakresie recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji.

169 Ustawa o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji nakłada na wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska obowiązek corocznej kontroli wszystkich stacji demontażu, z którego się corocznie wywiązuje. Obecnie w kraju funkcjonuje ponad 600 stacji demontażu, które muszą zostać skontrolowane co najmniej raz w roku (w niektórych przypadkach, w zależności od stwierdzonych nieprawidłowości, konieczna jest nawet kilkukrotna kontrola danego podmiotu). Ponadto wioś jest zobowiązany do kontroli pozostałych podmiotów podlegających przepisom ww. ustawy, tj. punktów zbierania pojazdów, strzępiarek oraz przedsiębiorców wprowadzających pojazdy. W 2007 r. IOŚ przeprowadziła 715 kontroli podmiotów podlegających przepisom ww. ustawy (w tym wszystkie 475 stacji demontażu, 104 podmioty na wniosek wojewody przed wydaniem pozwolenia na wytwarzanie odpadów, 49 punktów zbierania pojazdów, 5 strzępiarek oraz 34 wprowadzających pojazdy). Oprócz tego IOŚ prowadzi również, na podstawie informacji z mediów, złożonych wniosków o interwencję lub wcześniejszych ustaleń, kontrole podmiotów podejrzanych o prowadzenie nielegalnego demontażu pojazdów. W 2007 r. wojewódzkie inspektoraty ochrony środowiska przeprowadziły 240 kontroli obejmujących 228 takich podmiotów. W przypadku stwierdzenia prowadzenia demontażu pojazdów bez uzyskania stosownej decyzji w zakresie gospodarki odpadami bądź też innych nieprawidłowości wioś w ramach swoich kompetencji nakłada na kontrolowane podmioty grzywny w drodze mandatu karnego na podstawie m.in. przepisów ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji czy ustawy o odpadach oraz wydaje zarządzenia pokontrolne, dotyczące m.in. zakazu zbierania i demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji bądź usunięcia innych stwierdzonych nieprawidłowości. Ponadto w związku z tym, że IOŚ nie ma instrumentów umożliwiających bezpośrednią likwidację nielegalnej działalności, kierowane są wnioski do innych organów, które w ramach swoich kompetencji mają możliwość skutecznego wymuszania przestrzegania prawa aż do zlikwidowania nielegalnej działalności. Przykładowo są to wnioski do organów samorządowych – o wydanie decyzji nakazującej usunięcie odpadów z miejsc nieprzeznaczonych do ich składowania lub magazynowania, do starosty – o nałożenie obowiązku rekultywacji terenu, do sądu grodzkiego – o ukaranie, a także informacje do Policji i powiatowych inspektorów nadzoru budowlanego. Oprócz tego w sytuacji wykrycia w kontrolowanych obiektach nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów w postaci zużytych pojazdów wioś składa zawiadomienia do prokuratury, a główny inspektor ochrony środowiska wszczyna postępowanie w sprawie określenia sposobu zagospodarowania nielegalnie przywiezionych odpadów (od stycznia do października 2008 r. GIOŚ wszczął ponad 30 takich postępowań). Dodatkowo na podmioty, które nielegalnie przywiozły do kraju odpady pojazdów, nakładane są pieniężne kary administracyjne o wymiarze od 50 000 zł do 300 000 zł. Należy podkreślić, że w każdym przypadku otrzymania wniosku o interwencję IOŚ przeprowadza kontrolę wskazanego w nim podmiotu w możliwie szybkim terminie i stosuje wszystkie dostępne prawem środki oddziaływania. Natomiast GIOŚ przekazuje interwencję do właściwego wioś w celu zbadania sprawy. Odnosząc się do kontroli „szarej strefy”, należy również zauważyć, że do GIOŚ docierają informacje o przypadkach zastraszania inspektorów wioś, wrogiego stosunku kontrolowanych do inspektorów czy niewpuszczania inspektorów do obiektu. Mimo tych zagrożeń kontrole obiektów „szarej strefy” są wykonywane. Ponadto przedstawiciel GIOŚ bierze udział w spotkaniach grupy roboczej ds. ograniczania „szarej strefy” w motoryzacji, zorganizowanych przez Polski Sojusz Motoryzacyjny, które mają na względzie nawiązanie współpracy pomiędzy poszczególnymi organami i instytucjami w celu rozwiązania problemów związanych z nielegalnym demontażem pojazdów i handlem nielegalnymi częściami zamiennymi. Dane dotyczące wyników kontroli Inspekcji Ochrony Środowiska w 2008 r. są obecnie przekazywane do Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska przez wojewódzkie inspektoraty i na ich podstawie zostanie opracowana Informacja o realizacji zadań Inspekcji Ochrony Środowiska w 2008 r. Odnosząc się natomiast do kwestii kompetencji resortu środowiska, należy wskazać, że minister środowiska odpowiada za osiągnięcie celów dyrektywy 2000/53/WE, jednakże prawidłowe funkcjonowanie systemu przetwarzania pojazdów wycofanych z eksploatacji uzależnione jest od funkcjonowania wielu instrumentów prawnych, w tym nadzoru różnych organów. Wiele kwestii dotyczących pojazdów, a wpływających na system gospodarki odpadami, wykracza poza kompetencje ministra środowiska, tj. sprowadzanie do Polski pojazdów używanych, ich stan techniczny, rejestracja pojazdów, działanie Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców, handel częściami zamiennymi, egzekwowanie zawartych umów ubezpieczenia OC. W celu poprawy sytuacji, w ramach posiadanych kompetencji, podejmowane były szerokie działania, m.in. szkolenia wojewódzkich inspektorów ochrony środowiska oraz policjantów, spotkania z przedstawicielami innych resortów, spotkania wewnątrzresortowe z przedstawicielami GIOŚ i NFOŚiGW, prace legislacyjne nad zmianą systemu w ramach projektu ustawy o zmianie ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Podsekretarz stanu Bernard Błaszczyk Warszawa, dnia 6 lutego 2009 r.

170 Odpowiedź
sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji Narodowej - z upoważnienia ministra na interpelację posła Zbigniewa Konwińskiego w sprawie ulgowych przejazdów środkami transportu publicznego dla dzieci w wieku przedszkolnym (7357)

Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na interpelację pana posła Zbigniewa Konwińskiego (SPS-023-7357/09) w sprawie ulgowych przejazdów środkami transportu publicznego dla dzieci w wieku przedszkolnym, uprzejmie wyjaśniam: Zgodnie z art. 4 ust. 4 pkt 1 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1992 r. o uprawnieniach do ulgowych przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego (Dz. U. z 2002 r. Nr 175, poz. 1440, z późn. zm.) dzieci w wieku powyżej 4 lat do rozpoczęcia odbywania obowiązkowego rocznego przygotowania przedszkolnego są uprawnione do ulgi 37-procentowej przy przejazdach w pociągach osobowych, pospiesznych i ekspresowych (bez InterCity) oraz komunikacją autobusową zwykłą i przyspieszoną, na podstawie biletów jednorazowych. Natomiast dzieci odbywające obowiązkowe roczne przygotowanie przedszkolne zarówno w przedszkolach, jak i w szkołach, a więc już dzieci 6- letnie, na równi z uczniami mają prawo do ulgi: — 49-procentowej przy przejazdach w pociągach osobowych i pospiesznych na podstawie imiennych biletów miesięcznych oraz komunikacją autobusową zwykłą i przyspieszoną na podstawie biletów imiennych miesięcznych szkolnych (art. 4 ust. 6 i art. 5 ust. 1 pkt 1), — 37-procentowej przy przejazdach w pociągach osobowych, pospiesznych i ekspresowych (bez InterCity), na podstawie biletów jednorazowych (art. 4 ust. 4 pkt 2). Prawo do korzystania z ulgowych biletów miesięcznych od 2002 r. mają tylko: uczniowie i studenci, osoby niewidome oraz nauczyciele. Uprzejmie informuję, że źródłem finansowania przewoźnikom utraconych przychodów z tytułu ulg wynikających z ustawy o uprawnieniach do ulgowych przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego jest budżet państwa (art. 8a ust.1a). Przyznanie dodatkowego prawa do korzystania z ulgowych biletów miesięcznych dzieciom 4- i 5-letnim (wskazane również w interpelacji dzieci 6- i 7-letnie są już objęte postulowanymi ulgami) byłoby możliwe, pod warunkiem zrefundowania przewoźnikom utraconych wpływów z tytułu obowiązku honorowania ulg. Z uwagi na to, iż skutki finansowe przejazdów ulgowych pokrywane są z budżetu państwa, decydujące w tym przypadku jest stanowisko ministra finansów.

Z posiadanych informacji wynika, iż wydatki na finansowanie ulg przejazdowych stanowią jedną z wyższych pozycji budżetowych po stronie wydatków (w 2008 r. – 900 mln zł), a zakres finansowania ww. ulg, niezależnie nawet od podejmowanych inicjatyw legislacyjnych w tym zakresie, charakteryzuje się tendencją wzrostową, z uwagi na wzrost liczby podróżnych oraz wzrost cen biletów. Obowiązujący system uprawnień do ulgowych przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego i wysokości samych ulg są wyrazem kompromisu między potrzebami oraz interesami różnych grup społecznych i zawodowych. Jakiekolwiek zmiany w tym systemie zawsze powodują roszczenia i niezadowolenie różnych części społeczeństwa. Jednocześnie uprzejmie informuję, że zgodnie z wprowadzaną zmianą ustawy o systemie oświaty od dnia 1 września 2011 r. wszystkie dzieci w wieku 5 lat zostaną objęte rocznym obowiązkowym przygotowaniem przedszkolnym, co będzie skutkowało nabyciem przez nich postulowanego prawa do ulgowych biletów miesięcznych. Decyzja o rozszerzeniu zakresu obecnego systemu ulg przejazdowych należy do obszaru polityki społecznej państwa i przekracza kompetencje jednego ministra, w tym przypadku ministra edukacji narodowej. Z poważaniem Sekretarz stanu Krystyna Szumilas Warszawa, dnia 6 lutego 2009 r. Odpowiedź
sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej - z upoważnienia ministra na interpelację posłów Jerzego Szmajdzińskiego i Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie rozwiązań opieki pielęgniarskiej i rehabilitacyjnej w domach pomocy społecznej (7358)

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na otrzymaną za pośrednictwem Pana Marszałka, przy piśmie z dnia 14 stycznia br., znak SPS-023-7358/09, interpelację panów posła Jerzego Szmajdzińskiego i posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie uporządkowania kwestii związanych z zapewnieniem swobodnego dostępu mieszkańcom domów pomocy społecznej do świadczeń zdrowotnych należnych z powszechnego systemu ubezpieczeń zdrowotnych uprzejmie informuję, że:

171 W aktualnym stanie prawnym dom pomocy społecznej zapewnia całodobowe usługi bytowe, opiekuńcze, wspomagające i edukacyjne na poziomie obowiązującego standardu, w zakresie i formach wynikających z indywidualnych potrzeb osób w nich przebywających oraz umożliwienia mieszkańcom korzystania ze świadczeń zdrowotnych przysługujących im na podstawie przepisów o świadczeniach należnych z ubezpieczenia zdrowotnego. Dom nie świadczy usług zdrowotnych, ponieważ nie posiada statusu zakładu opieki zdrowotnej. — Warunki udzielania świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych zostały określone w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, aktach wykonawczych do tej ustawy oraz zarządzeniach prezesa NFZ w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w poszczególnych rodzajach świadczeń wydanych oparciu o przepisy tej ustawy. — W świetle przypisów ww. ustawy prawo do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych przysługuje osobom przebywającym w domach pomocy społecznej i objętym powszechnym ubezpieczeniem zdrowotnym na takich samych zasadach jak świadczeniobiorcom, którzy potrzebują pomocy medycznej w warunkach domowych. Od 1 stycznia 2008 r. NFZ zawiera umowy na zadaniową realizację świadczeń pielęgniarki podstawowej opieki zdrowotnej, która jest dostępna również dla pielęgniarek obecnie zatrudnionych w domu pomocy społecznej. Umowy te są zawierane na analogicznych warunkach również w 2009 r. Pielęgniarska opieka środowiskowa w wyjątkowych, uzasadnionych przypadkach może być świadczona również w porze nocnej czy w dni świąteczne, co ustala się w trakcie negocjowania kontraktu. — Natomiast na mocy art. 58 ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej dom może dodatkowo (z własnych środków) zatrudnić pielęgniarki, które świadczą usługi pielęgnacyjne w zakresie wykraczającym poza uprawnienia wynikające z przepisów o ubezpieczeniu w NFZ. — Usługi medyczne winny być finansowane w pierwszym rzędzie ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia i istnieją możliwości prawne, aby pielęgniarki już zatrudnione w domach i finansowane ze środków pomocy społecznej zawierały kontrakty na pielęgniarską opiekę środowiskową finansowaną z Narodowego Funduszu Zdrowia. Dodatkowe świadczenie usług pielęgnacyjnych w domu pomocy społecznej powinno uzupełniać świadczenia realizowane przez NFZ, a nie je zastępować, ponieważ mieszkańcy podlegają powszechnemu ubezpieczeniu zdrowotnemu i opłacają z tego tytułu składkę, ale ponieważ zakres usług pielęgnacyjnych świadczonych w domu jest wielokrotnie szerszy niż oferta usług pielęgniarskiej opieki środowiskowej, uzasadnia to ewentualne zatrudnianie personelu pielęgniarskiego w d.p.s. Przechodzenie personelu pielęgniarskiego na kontrakty realizowane w systemie zadaniowym umożliwia dodatkowo wykorzystać uwalniane kwoty z etatowego zatrudnienia pielęgniarek, na podwyżki dla innych grup zawodowych zatrudnionych w d.p.s. (gdzie, jak powszechnie wiadomo, płace są na dramatycznie niskim poziomie). W ubiegłym roku minister pracy i polityki społecznej przesłał pismo do starostów powiatów i prezydentów miast, w którym apelował o podjęcie działań zmierzających do zapewnienia mieszkańcom domów pomocy społecznej swobodnego dostępu do świadczeń zdrowotnych, finansowanych ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia. Apel ten wywołał zaniepokojenie szczególnie wśród średniego personelu medycznego zatrudnionego w domach pomocy społecznej, jak również wśród organizatorów pomocy społecznej. Intencją tego apelu było przypomnienie, że usługi medyczne winny być finansowane w pierwszym rzędzie ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia i że istnieją możliwości prawne, aby średni personel medyczny (w głównej mierze dotyczy to pielęgniarek) zatrudniony w domach i finansowany ze środków pomocy społecznej zawierał umowy na pielęgniarską opiekę środowiskową finansowaną z Narodowego Funduszu Zdrowia. Ponieważ obecnie obowiązujące rozwiązania prawne nie uwzględniają specyfiki działania takich jednostek organizacyjnych, jakimi są domy pomocy społecznej, i sprowadzają zakres świadczonych usług medycznych do standardowych świadczeń analogicznych jak w przypadku pacjenta leczonego w warunkach domowych, podjęłam kolejną próbę uporządkowania tej sfery funkcjonowania domów pomocy społecznej, co wywołało burzliwą dyskusję zarówno organizatorów pomocy społecznej, jak i organizatorów systemu ochrony zdrowia. Mam nadzieję, że wywołana dyskusja przyczyni się do zaprojektowania lepszych rozwiązań niż obecnie obowiązujące. W tutejszym ministerstwie powołany został międzyresortowy zespół z udziałem wszystkich zainteresowanych stron – ministra zdrowia i Narodowego Funduszu Zdrowia, Naczelnej Rady Pielęgniarek, a także związków zawodowych pracowników ochrony zdrowia, który zajmuje się wypracowaniem optymalnych dla mieszkańców domów pomocy społecznej rozwiązań. W dyskusji tej odrębnym problemem jest opieka psychiatryczna adresowana do osób przebywających w domach. Z wyrazami szacunku Sekretarz stanu Jarosław Duda Warszawa, dnia 30 stycznia 2009 r.

172 Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki - z upoważnienia ministra na interpelację posła Wojciecha Szaramy w sprawie podwyżki cen energii elektrycznej dla odbiorców przemysłowych od 1 stycznia 2009 r. (7366)

Szanowny Panie Marszałku! W związku z interpelacją pana posła Wojciecha Szaramy z dnia 5 stycznia 2009 r. (wystąpienie Marszałka Sejmu RP z dnia 14 stycznia 2009 r., znak: SPS-023-7366/09) w sprawie podwyżek cen energii elektrycznej dla odbiorców przemysłowych od 1 stycznia 2009 r. uprzejmie proszę o przyjęcie następujących wyjaśnień do kwestii podniesionych w wyżej wymienionej interpelacji. 1. Jaka jest opinia ministerstwa w tej sprawie? (chodzi o podwyżki cen energii elektrycznej dla odbiorców przemysłowych od 1 stycznia 2009 r.) 2. Czy zdaniem ministerstwa zasadny jest wzrost cen energii elektrycznej o 40%, pomimo wcześniejszej (kwiecień 2008 r.) podwyżki o 12% przez PGE? Na wstępie pragnę uprzejmie poinformować, że w sprawach dotyczących znacznych podwyżek cen energii elektrycznej praktycznie od początku grudnia ubiegłego roku do prezesa Rady Ministrów oraz do ministra gospodarki wpływa bardzo duża ilość pism, wystąpień i apeli odbiorców energii elektrycznej, w tym odbiorców z wielu sektorów przemysłowych i ich organizacji gospodarczych, według których podwyżki te będą skutkować wystąpieniem całego szeregu negatywnych skutków dla gospodarki naszego kraju, ze zmniejszeniem lub zaprzestaniem produkcji w wielu branżach, a w konsekwencji ze znacznym wzrostem bezrobocia i zmniejszeniem PKB. Niektórzy przedsiębiorcy opowiadają się za przywróceniem powszechnego taryfowania cen energii elektrycznej, a wielu z nich wskazuje również na pilną konieczność znacznego obniżenia stawki podatku akcyzowego, jakim obłożona jest energia elektryczna. W tym miejscu pragnę wyraźnie podkreślić, że ze strony całego rządu jest pełne zrozumienie co do zaistniałej sytuacji, tym bardziej że na implikowane nią nasze wewnętrzne problemy gospodarcze i społeczne nakłada się w tym samym czasie ogólna niezwykle skomplikowana sytuacja w całym świecie, wywołana zataczającym coraz to szersze kręgi kryzysem finansowym oraz jego nie do końca dającymi się dziś określić skutkami, następstwami i czasem trwania. Dlatego mając na względzie pilną konieczność zminimalizowania negatywnych zjawisk w naszym kraju, dla wzmocnienia gospodarki rząd przyjął „Plan stabilności i rozwoju” na łączną kwotę około 91,3 mld zł. W ślad za tym w trybie pilnym w Ministerstwie Gospodarki przygotowany został projekt dokumentu „Działania Ministerstwa Gospodarki na rzecz stabilności i rozwoju”, zawierający zespolony

pakiet trzydziestu dwóch działań, niezbędnych zarówno dla pobudzenia i zwiększenia popytu konsumpcyjnego i inwestycyjnego, jak również zwiększających poziom ochrony przedsiębiorców i zmniejszających obciążenia administracyjne oraz wspierających innowacyjne przedsięwzięcia. Natomiast w związku z handlowymi ofertami sektora energetyki na 2009 r., zawierającymi znacznie wyższe ceny energii elektrycznej, podjęte zostały dopuszczalne prawem wielotorowe działania, mające na względzie możliwe złagodzenie powstałej sytuacji. Przede wszystkim w obszarach podlegających taryfowaniu prezes Urzędu Regulacji Energetyki: — zmniejszył wzrosty cen energii elektrycznej dla odbiorców w gospodarstwach domowych do poziomu około 19–21%, co wraz z innymi zmianami przekłada się w końcowych płatnościach na średni wzrost o około 10% i oznacza dla odbiorców zużywających rocznie 1500 kWh wzrost opłat od 4,75 zł/mies. do 5,95 zł/mies., a dla odbiorców zużywających rocznie 3000 kWh wzrost opłat od 9,50 zł/mies. do 11,90 zł/mies., — zminimalizował zmianę taryf operatorów systemów dystrybucyjnych, co w praktyce oznacza symboliczne korekty cen usług dostarczania energii elektrycznej dla odbiorców, z całą pewnością mieszczące się w granicach inflacyjnych – w okresie do 28 lutego 2009 r. taryfy wzrosły średnio o 1,1% (z akcyzą), a od 1 marca 2009 r. spadną średnio o 0,7%, — zmniejszył dla wszystkich grup odbiorców energii elektrycznej stawki opłaty przejściowej na 2009 r. (opłata związana z rozliczaniem pomocy publicznej po rozwiązaniu kontraktów długoterminowych KDT w energetyce), co np. dla odbiorców w gospodarstwach domowych zmniejszy rachunki średnio o 2,6%. Jednocześnie prezes URE uznał, że w aktualnych warunkach na 2009 r. nie znajduje uzasadnienia dla poziomu cen energii elektrycznej z wytwarzania powyżej wartości 165 zł/MWh (185 zł/MWh z akcyzą). Dwukrotnie wezwał również spółki energetyczne do renegocjacji z kopalniami cen umownych węgla energetycznego oraz wezwał wytwórców energii elektrycznej objętych rozliczaniem pomocy publicznej po rozwiązaniu kontraktów długoterminowych KDT do obniżenia kwot tej pomocy w ramach składanych wniosków o wypłaty zaliczek w bieżącym roku. W ramach swoich uprawnień minister gospodarki rozważa inicjatywę zmniejszenia na okres przejściowy obciążeń ekonomicznych ponoszonych przez przedsiębiorstwa energochłonne, związanych z funkcjonowaniem systemu świadectw pochodzenia energii elektrycznej z kogeneracji i odnawialnych źródeł energii. Ponadto minister gospodarki opowiedział się za rozważeniem możliwości obniżenia stawki podatku akcyzowego dla w/w odbiorców do poziomu 0,5 €/ MWh (obecna stawka to około 5 €/MWh), to jest do poziomu minimalnego dla odbiorców przemysłowych według przepisów unijnych.

173 Z punktu widzenia ministra gospodarki podejmowane działania, mające na celu złagodzenie wzrostu cen energii elektrycznej, muszą mieć przede wszystkim charakter zmian systemowych w elektroenergetyce, zwiększających zakres funkcjonowania mechanizmów rynku konkurencyjnego w obszarze wytwarzania i obrotu energią elektryczną, a poprzez to wymuszających racjonalizację kosztów działania po stronie przedsiębiorstw sektora energetycznego. Istotne jest bowiem, aby koszty działania tych przedsiębiorstw były efektywne i w pełni uzasadnione ekonomicznie, gdyż tylko wtedy będzie zasadny i właściwy poziom cen energii elektrycznej oferowanej odbiorcom końcowym. Jest sprawą oczywistą, że dla zabezpieczenia interesów państwa i prawidłowego funkcjonowania gospodarki niezwykle istotne znaczenie ma funkcjonowanie sektora elektroenergetycznego, a przede wszystkim ciągłość i niezawodność dostarczania energii elektrycznej oraz poziom cen tej energii. Pamiętając o tym, że w gospodarce rynkowej przedsiębiorstwa energetyczne prowadzą swoją działalność jako spółki prawa handlowego, a organy tych spółek są zobligowane do przestrzegania i szanowania ładu korporacyjnego, praktycznym narzędziem w ręku państwa pozostają odpowiednie regulacje w obszarze prawa energetycznego. Dlatego mając na uwadze obecne warunki rynkowe, z tytułu których dotychczas nie doszło w naszym kraju w ramach funkcjonowania np. Towarowej Giełdy Energii lub innych platform obrotu do ukształtowania się tzw. referencyjnych cen energii elektrycznej, wynikających z obiektywnych praw rynkowych równoważenia popytu i podaży, a tym samym stanowiących istotny poziom odniesienia przy zawieraniu wszelkiego rodzaju umów handlowych, w Ministerstwie Gospodarki został przygotowany projekt nowelizacji ustawy Prawo energetyczne, zawierający między innymi obowiązek obligatoryjnej sprzedaży przez wytwórców energii elektrycznej objętych rozliczaniem pomocy publicznej po rozwiązaniu kontraktów długoterminowych KDT (w tym wytwórców wchodzących w skład przedsiębiorstw zintegrowanych pionowo) części wytwarzanej przez nich energii elektrycznej w sposób zapewniający publiczny i równy dostęp do tej energii (sprzedaż np. w drodze publicznego przetargu lub poprzez giełdę). Projekt tej nowelizacji, mający priorytet szybkiej ścieżki legislacyjnej, zawiera również nowe uprawnienia dla prezesa URE, które mają umożliwić mu badanie zasadności kalkulacji cen energii elektrycznej przez wytwórców, z publikowaniem na tej podstawie średnich kwartalnych cen tej energii niepodlegających ww. obowiązkowi obligatoryjnemu. Oczekuje się, że wejście w życie proponowanego rozwiązania w konsekwencji doprowadzi do transparentnej wyceny energii elektrycznej w naszym kraju i ukształtuje jej poziomy w oparciu o system kosztów w pełni uzasadnionych ekonomicznie w warunkach gospodarki rynkowej. Jak bowiem pokazują dotychczasowe doświadczenia krajów zachodnich, gdzie zadziałały mechanizmy wolnego, konkurencyjnego rynku energii elektrycznej, tak ukształtowane ceny tej energii stały się jednym z podstawowych parametrów, mających zdecydowanie korzystne przełożenie i pozytywny wpływ na rozwój działalności gospodarczej, a w konsekwencji na znacznie wyższy poziom życia mieszkańców tych krajów niż u nas. W gospodarce wolnorynkowej ceny energii elektrycznej (jak i innych towarów, produktów i usług) odpowiadają efektywnym kosztom, a zatem zobiektywizowanym z punktu widzenia ekonomicznego. Dlatego należy oczekiwać, że obecny proces dochodzenia naszej gospodarki do wolnego rynku, na którym w pełny sposób działają prawa konkurencji, również ukształtuje cenę energii elektrycznej bez strukturalnych zniekształceń na poziomie wynikającym z efektywnych relacji ekonomicznych, odpowiadających poziomowi rozwoju społeczno-gospodarczego kraju. Należy też oczekiwać, że koszty funkcjonowania przedsiębiorstw energetycznych będą szły w parze z ich efektywnością ekonomiczną i zdolnością do rozwoju, a tym samym zdolnością do zaspokajania przyszłych potrzeb odbiorców. Bowiem z punktu widzenia każdego odbiorcy energii elektrycznej równie istotne znaczenie jak cena ma pewność i niezawodność dostaw tej energii, gdyż zazwyczaj jego straty z tytułu przerw w dostawach energii są wielokrotnie wyższe od wydatków ponoszonych w normalnych warunkach dostaw. Taki stan jest w pełni pożądany również w naszym kraju, ale jego osiągnięcie jest złożonym procesem wielu przemian rynkowych w strukturach gospodarczych, w tym zarówno nieodzownych przemian w sektorze energetycznym, włącznie z ukształtowaniem się właściwych poziomów kosztów wytwarzania i kosztów usług dostarczania energii elektrycznej do odbiorców końcowych, jak również nieodzownych przemian w sektorach przemysłowych, w usługach oraz w gospodarstwach domowych w zakresie efektywnego wykorzystywania i gospodarowania tą energią. W tego typu procesie przemian trzeba niewątpliwie liczyć się z tym, że ceny energii oferowanej odbiorcom, do tej pory zbyt długo i sztywno kształtowane na zaniżonych poziomach przez prezesa URE, reagują i z całą pewnością będą dalej reagować na zmiany cen pierwotnych nośników energii i struktury paliw służących do jej wytwarzania, na koszty pozyskiwania uprawnień do emisji CO2 oraz na poziomy cen energii elektrycznej w różnych krajach Unii Europejskiej w ramach rozwoju jednolitego konkurencyjnego rynku. Jest to zjawisko naturalne i normalne w warunkach gospodarki rynkowej. Mechanizm tego zjawiska dotyczy również w całej rozciągłości kształtowania poziomów cen wszystkich towarów, produktów i usług – i jako taki nie budzi sprzeciwu ani konsumentów, ani przedsiębiorców. Ceny energii oraz usług jej dostarczania muszą również uwzględniać realne potrzeby finansowania modernizacji i rozwoju sieci elektroenergetycznych

174 oraz mocy wytwórczych, opartych o nowoczesne ekologiczne technologie. Te realne potrzeby modernizacji i rozwoju potencjału energetycznego są i nadal niezmiennie będą pochodną konieczności zachowania bezpieczeństwa i ciągłości dostarczania energii elektrycznej na potrzeby całej gospodarki naszego kraju, przy odpowiednio elastycznym wzroście zapotrzebowania na energię wraz ze wzrostem PKB. W mojej ocenie bez szybkiego podjęcia z jednej strony przez sektor energetyczny w naszym kraju zdecydowanych działań i przedsięwzięć w zakresie realizacji poważnych kapitałochłonnych modernizacji odtworzeniowych i nowych inwestycji, zwiększających potencjał zdolności wytwórczych, przesyłowych i dystrybucyjnych, a z drugiej strony bez podjęcia przez wszystkich odbiorców energii elektrycznej konsekwentnych działań pro-oszczędnościowych w zakresie zmniejszania zużycia tej energii (w naszym kraju mamy niestety od wielu lat jedne z najwyższych w skali europejskiej wskaźniki energochłonności i elektrochłonności PKB), polska gospodarka będzie przez kolejne lata w stanie strukturalnego zapóźnienia, z pełnymi tego konsekwencjami dla poziomu życia społeczeństwa naszego kraju. Odnosząc się do obserwowanego w ostatnim czasie wzrostu cen energii elektrycznej, wytwarzanej w naszym kraju w ponad 92% z węgla kamiennego i brunatnego, pragnę również wyjaśnić, że jest on między innymi spowodowany dużym wzrostem cen krajowego węgla dla energetyki, co w zasadniczej mierze podyktowane jest koniecznością zabezpieczenia bieżącego i przyszłego poziomu wydobycia węgla w kraju jako własnego surowca energetycznego, uniezależniającego nas w dużej mierze od zakłóceń zewnętrznych dostaw. Jeżeli ceny węgla na światowych rynkach będą dalej spadać, to być może w stosunkowo krótkim czasie powstaną ekonomicznie uzasadnione warunki do importu węgla na większą skalę przez krajowe elektrownie zużywające węgiel kamienny. W każdym razie na pewno o tym zdecyduje czysty rachunek ekonomiczny, który jest podstawą funkcjonowania firm w warunkach liberalnej gospodarki. Wydaje się, że z uwagi na swoje położenie (bliskość portu w Szczecinie i obecne duże koszty kolejowego transportu węgla z kopalń Górnego Śląska), pierwszą taką elektrownią może być Zespół Elektrowni Dolna Odra SA, należący do grupy energetycznej PGE SA. Wyrażam przekonanie, że powyższe wyjaśnienia zostaną przyjęte jako wyczerpująca odpowiedź na kwestie zawarte w interpelacji pana posła Wojciecha Szaramy. Z poważaniem Podsekretarz stanu Joanna Strzelec-Łobodzińska Odpowiedź
sekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury - z upoważnienia ministra na interpelację posła Bolesława Grzegorza Piechy w sprawie parkingów samochodowych na osiedlach zamkniętych oraz parkingów przy hipermarketach i centrach handlowych (7375)

Warszawa, dnia 10 lutego 2009 r.

Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na interpelację posła Bolesława Piechy, przesłaną przy piśmie nr SPS-023-7375/09 z dnia 20 stycznia 2009 r., w sprawie parkingów samochodowych na osiedlach zamkniętych oraz parkingów przy hipermarketach i centrach handlowych, przedstawiam następującą informację. Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108 poz. 908, z późn. zm.) reguluje zasady ruchu na drogach publicznych oraz w strefach zamieszkania. Art. 2 pkt 16 ww. ustawy definiuje strefę zamieszkania jako obszar obejmujący drogi publiczne lub inne drogi, na którym obowiązują szczególne zasady ruchu drogowego. Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115, z późn. zm.) w art. 1 określa, iż drogą publiczną jest droga zaliczona na jej podstawie do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w przepisach ustawy lub innych przepisach szczególnych. Z informacji zawartej w interpelacji posła Bolesława Piechy należy domniemywać, że drogi dojazdowe do parkingów hipermarketów i centrów handlowych nie są drogami publicznymi. Według art. 8 ustawy o drogach publicznych drogi niezaliczone do żadnej kategorii dróg publicznych, w szczególności drogi w osiedlach mieszkaniowych, dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych, dojazdowe do obiektów użytkowanych przez przedsiębiorców, place przed dworcami kolejowymi, autobusowymi i portami oraz pętle autobusowe są drogami wewnętrznymi. Oznakowanie dróg wewnętrznych należy do kompetencji zarządcy (właściciela) terenu, na którym zlokalizowana jest droga. Podstawą do wprowadzenia organizacji ruchu (nowej lub zmiany istniejącej) na drogach dojazdowych oraz parkingach, na których odbywa się ruch pojazdów, jest projekt organizacji ruchu sporządzony zgodnie z wymogami określonymi w rozporządzeniu ministra infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzeniem (Dz. U. Nr 177, poz. 1729). Zastosowane w projektach organizacji ruchu znaki i sygnały drogowe oraz urządzenia bezpieczeństwa ruchu – m.in. ze względu na zachowanie jego spój-

175 ności, jednolitości, oraz czytelności – powinny spełniać warunki określone w przepisach rozporządzenia ministra infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. Nr 220, poz. 2181, z późn. zm.). Projekty organizacji ruchu powinny zostać zatwierdzone przez organ zarządzający ruchem na drodze właściwy dla danej drogi, a w przypadku parkingów i dróg dojazdowych będzie nim zarządca (właściciel) terenu. Wobec powyższego, odpowiadając na pierwsze pytanie interpelacji, należy wskazać, iż zatwierdzenie projektu organizacji ruchu daje zgodę tego zarządcy terenu na umieszczenie znaków drogowych na parkingach i drogach dojazdowych. Odnosząc się do pozostałych zagadnień poruszanych w interpelacji, uprzejmie informuję Pana Marszałka, że wystąpiłem do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z prośbą o przygotowanie odpowiedzi, ponieważ problematyka pytań 2–4 pozostaje poza kompetencjami resortu. Po otrzymaniu stanowiska resortu spraw wewnętrznych i administracji niezwłocznie przekażę do Pana Marszałka informację z zakresu pozostałych pytań. Z poważaniem Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz w projekcie nowej ustawy o finansach publicznych, jest przede wszystkim ograniczenie form organizacyjno-prawnych sektora finansów publicznych, a co za tym idzie, zapewnienie realizacji postulatów przejrzystości finansów publicznych oraz zwiększenie kontroli i racjonalizacja wydatkowanych środków publicznych. Należy podkreślić, że dogłębne analizy działalności gospodarstw pomocniczych pozwoliły na zidentyfikowanie obszarów nieprawidłowości w zakresie organizacji, gospodarki finansowej i sprawozdawczości gospodarstw, mających wpływ nie tylko na efekty ich działalności, lecz także na przejrzystość i funkcjonalność całego sektora finansów publicznych. Projekt nowej ustawy o finansach publicznych nie przewiduje m.in. dalszego funkcjonowania wszystkich państwowych i samorządowych gospodarstw pomocniczych jednostek budżetowych. Zgodnie z założeniami reformy organizacji sektora finansów publicznych zadania publiczne realizowane dotychczas przez ww. jednostki organizacyjne będą mogły być wykonywane w innej formie organizacyjno-prawnej, wybranej spośród obecnie funkcjonujących. Podkreślenia wymaga również, że projekt ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych stwarza warunki organizacyjno-prawne, majątkowe i techniczne umożliwiające dokonanie zmiany w organizacji sektora finansów publicznych, z zachowaniem przede wszystkim zasady ciągłości organizowania i świadczenia usług wiążących się z wykonywaniem konkretnych zadań publicznych przez dotychczas działające podmioty. Decyzje w zakresie wyboru formy organizacyjnej będą podejmować dysponenci części budżetowych (w tym wojewodowie) oraz organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego, a efektywność wykorzystania wszystkich środków budżetowych stanowić będzie nadrzędny cel przy wyborze sposobu realizacji zadań publicznych. W związku z tym, że projekt ustawy o finansach publicznych przewiduje likwidację gospodarstw pomocniczych jednostek budżetowych, o formie organizacyjno-prawnej centrum integracji społecznej zdecyduje organ stanowiący gminy (ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym – Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591). Podkreślenia wymaga, że utrzymanie w przypadku centrum integracji społecznej formy gospodarstwa pomocniczego stanowiłoby odstępstwo od – przyjętej w projekcie ustawy o finansach publicznych – zasady ograniczenia form organizacyjno-prawnych sektora finansów publicznych, polegającej m.in. na likwidacji wszystkich państwowych i samorządowych gospodarstw pomocniczych jednostek budżetowych. Z wyrazami szacunku Sekretarz stanu Elżbieta Suchocka-Roguska

Warszawa, dnia 9 lutego 2009 r. Odpowiedź
sekretarza stanu w Ministerstwie Finansów - z upoważnienia ministra na interpelację posłanek Teresy Piotrowskiej i Krystyny Skowrońskiej w sprawie projektowanej zmiany ustawy o finansach publicznych w zakresie likwidacji gospodarstw pomocniczych (7382)

Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na interpelację posłanek Teresy Piotrowskiej i Krystyny Skowrońskiej (pismo z dnia 20 stycznia 2009 r. znak: SPS-023-7382/09) w sprawie projektowanej ustawy o finansach publicznych w zakresie likwidacji gospodarstw pomocniczych, uprzejmie informuję, co następuje. Na wstępie pragnę poinformować, że projekt ustawy o finansach publicznych wraz z projektem ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych zostały przyjęte przez Radę Ministrów na posiedzeniu w dniu 17 października br. i skierowane pod obrady Sejmu RP (druki nr 1181 i 1182). Obecnie są przedmiotem prac parlamentarnych. Jednym z zasadniczych celów reformy finansów publicznych, znajdującym swoje odzwierciedlenie

Warszawa, dnia 9 lutego 2009 r.

176 Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia - z upoważnienia ministra na interpelację poseł Bożeny Kotkowskiej oraz grupy posłów w sprawie uwzględnienia w trakcie prac legislacyjnych nad projektem ustawy o izbach lekarskich postulatów samorządu lekarskiego (7383)

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na interpelację pani poseł Bożeny Kotkowskiej oraz grupy posłów w sprawie uwzględnienia w trakcie prac legislacyjnych nad projektem ustawy o izbach lekarskich postulatów samorządu lekarskiego uprzejmie przedkładam następujące wyjaśnienia w przedmiotowym zakresie. Projekt ustawy o izbach lekarskich ma charakter projektu rządowego i jako taki podlega konsultacjom z partnerami społecznymi, na zasadach określonych w przepisach obowiązującego prawa. Zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 2005 r. o działalności lobbingowej (Dz. U. Nr 169, poz. 1414), w procesie stanowienia prawa minister właściwy ds. zdrowia obowiązany był udostępnić projekt ustawy wszystkim zainteresowanym poprzez jego publikację w Biuletynie Informacji Publicznej, a następnie dokonać rzetelnej i pełnej analizy uwag zgłoszonych w toku konsultacji zewnętrznych do poszczególnych przepisów projektu ustawy. Zgodnie z powyższym, projekt ustawy o izbach lekarskich w dniu 24 września 2008 r. został skierowany do uzgodnień zewnętrznych między innymi do Naczelnej Rady Lekarskiej. Stanowisko Ministerstwa Zdrowia dotyczące uwag zgłoszonych w ww. trybie m.in. przez przedstawicieli samorządu zawodowego zostało zaprezentowane zainteresowanym podmiotom podczas konferencji uzgodnieniowej dotyczącej ww. projektu, która odbyła się w dniu 4 grudnia 2008 r. Uprzejmie informuję, że kierownictwo Ministerstwa Zdrowia, oceniając uwagi do projektu ustawy o izbach lekarskich, kierowało się wyłącznie przesłankami merytorycznymi i w oparciu o to kryterium uwzględniało lub odrzucało poszczególne uwagi. Co więcej, w przypadkach gdy dana kwestia wykraczała choćby częściowo poza zakres kompetencji resortu, minister zdrowia poprzedzał odniesienie się do niej zasięgnięciem opinii właściwych organów. Odnosząc się do poszczególnych uwag Naczelnej Rady Lekarskiej do projektu ustawy o izbach lekarskich przytoczonych przez panią poseł w niniejszej interpelacji, informuję, że zgodnie z decyzją podjętą przez Komitet Stały Rady Ministrów w dniu 22 grudnia 2008 r. projekt przedmiotowej ustawy nie przewiduje uznania samorządu zawodowego lekarzy i lekarzy dentystów za następcę prawnego izb lekarskich i lekarsko-dentystycznych zlikwidowanych na mocy ustawy z dnia 18 lipca 1950 r. Przyznanie samorzą-

dowi lekarskiemu ustawą statusu następcy prawnego izb lekarskich i lekarsko-dentystycznych prowadziłoby do wejścia osób prawnych, jakimi są działające izby okręgowe i izba naczelna, w prawa i obowiązki zlikwidowanych 58 lat temu podmiotów, co rodzić by mogło liczne roszczenia o charakterze majątkowym, których skutków finansowych nie można na dzień dzisiejszy oszacować. Odnosząc się do kwestii dostosowania obszarów działania okręgowych izb lekarskich do podziału administracyjnego kraju na województwa, informuję, że ustawodawca wyraźnie wskazał w Konstytucji RP cel, dla którego tworzone mogą być samorządy zawodowe. Zgodnie z art. 17 ust. 1 konstytucji, samorządy zawodowe mają za zadanie, obok reprezentowania osób wykonujących zawody zaufania publicznego, przede wszystkim sprawowanie pieczy nad należytym wykonywaniem tych zawodów w granicach interesu publicznego i dla jego ochrony. Realizacji zadania polegającego na sprawowaniu pieczy nad należytym wykonywaniem zawodu służy w głównej mierze prowadzenie przez umocowane ustawowo organy samorządu zawodowego spraw dotyczących odpowiedzialności zawodowej. Efektywna realizacja tego zadania możliwa jest jedynie wówczas, gdy stosowne działania podejmowane będą przez odpowiednio przygotowane do tego osoby (projekt przewiduje wydłużenie stażu pracy dla członków składów orzekających sądów lekarskich z 3 do 10 lat) pełniące funkcje w organach umiejscowionych w odpowiednio zorganizowanej terytorialnie strukturze samorządu zawodowego. W art. 3 projektu ustawy o izbach lekarskich zaproponowano więc, aby obszar działania poszczególnych okręgowych izb lekarskich pokrywał się z podziałem terytorialnym kraju na województwa. Rozwiązanie takie ma na celu dostosowanie organizacji samorządu do zadań faktycznie wykonywanych przez jego organy na szczeblu izb okręgowych. W szczególności chodzi o eliminację sytuacji, w których część izb okręgowych nie wykonuje w ogóle lub wykonuje w bardzo ograniczonym zakresie zadania nałożone ustawą na samorząd lekarski. Z danych przekazywanych corocznie przez izby lekarskie wynika na przykład, iż w przewidzianej do likwidacji Beskidzkiej Okręgowej Izbie Lekarskiej z siedzibą w Bielsku-Białej do sądu lekarskiego wpłynęło w ciągu 2005 r. 7 spraw, 2006 r. – 13 spraw, natomiast w 2007 r. – jedynie 5 spraw. Natomiast liczba spraw, które wpłynęły do sądów lekarskich izb, które przejmą obszar działania Beskidzkiej Okręgowej Izby Lekarskiej, tj. okręgowych izb lekarskich mających siedziby w Krakowie oraz w Katowicach, kształtowała się następująco: — w 2005 r. 29 spraw wpłynęło do sądu w Krakowie i 26 spraw do sądu w Katowicach, — w 2006 r. 34 sprawy wpłynęły do sądu w Krakowie i 54 sprawy do sądu w Katowicach, — w 2007 r. 32 sprawy wpłynęły do sądu w Krakowie i 45 spraw do sądu w Katowicach.

177 W przypadku pozostałych przewidzianych do likwidacji okręgowych izb lekarskich liczba spraw prowadzonych przez sądy lekarskie na przestrzeni ostatnich lat również była bardzo niska: 1) do Okręgowej Izby Lekarskiej z siedzibą w Częstochowie wpłynęły: w 2005 r. – 4 sprawy, w 2006 r. – 3 sprawy, w 2007 r. – 4 sprawy; 2) do Okręgowej Izby Lekarskiej z siedzibą w Gorzowie wpłynęły: w 2005 r. –2 sprawy, w 2006 r. – 1 sprawa, w 2007 r. – 3 sprawy; 3) do Okręgowej Izby Lekarskiej z siedzibą w Koszalinie wpłynęły: w 2005 r. – 5 spraw, w 2006 r. – 4 sprawy, w 2007 r. – 4 sprawy; 4) do Okręgowej Izby Lekarskiej z siedzibą w Płocku wpłynęły: w 2006 r. – 1 sprawa, w 2007 r. – 4 sprawy; 5) do Okręgowej Izby Lekarskiej z siedzibą w Tarnowie wpłynęły: w 2005 r. – 4 sprawy, w 2006 r. – 2 sprawy, w 2007 r. nie wpłynęła żadna sprawa; 6) do Kujawsko-Pomorskiej Okręgowej Izby Lekarskiej z siedzibą w Toruniu wpłynęły: w 2005 r. – 10 spraw, w 2006 r. – 18 spraw, w 2007 r. – 12 spraw. Z powyższych danych wynika więc, że ogólna liczba spraw rozpatrywanych przez sądy lekarskie likwidowanych okręgowych izb wyniosła w 2007 r. 27, przy ogólnej liczbie spraw rozpatrywanych przez okręgowe sądy lekarskie wynoszącej 421. Jednoczenie uprzejmie informuję, iż zgodnie z przepisami projektu ustawy o izbach lekarskich część zadań (np. w zakresie doskonalenia zawodowego lekarzy) będzie mogła być nadal wykonywana w miastach stanowiących obecnie siedziby przewidzianych do likwidacji izb lekarskich. W myśl art. 3 ust. 3 projektu okręgowe izby lekarskie będą mogły bowiem tworzyć delegatury na obszarze działania izby. Odnosząc się do propozycji włączenia do składów orzekających sądów lekarskich sędziów zawodowych, uprzejmie informuję, że kwestia ta była przedmiotem konsultacji z ministrem sprawiedliwości, który pismem z dnia 17 grudnia 2008 r. podtrzymał wyrażane wcześniej wątpliwości co do dopuszczalności takiego rozwiązania. Minister sprawiedliwości wskazał przede wszystkim na art. 175 ust. 1 Konstytucji RP, z którego wynika, że wymiar sprawiedliwości w Rzeczypospolitej Polskiej sprawują wyłącznie: Sąd Najwyższy, sądy powszechne, sądy administracyjne oraz sądy wojskowe. Ta wyłączność sądów w sprawowaniu sprawiedliwości oznacza, że władza sądownicza nie może być delegowana na inne podmioty. Jedynymi sądami dyscyplinarnymi, w których zasiadają sędziowie zawodowi, są sądy apelacyjne i Sąd Najwyższy, rozpoznające sprawy dyscyplinarne sędziów, a ich wyroki wydawane są w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej. Ponadto minister sprawiedliwości wskazał na art. 86 Prawa o ustroju sądów powszechnych, zakazujący podejmowania sędziemu zawodowemu dodatkowego zatrudnienia, z wyjątkiem zatrudnienia na stanowiskach dydaktycznych, naukowych i naukowo-dydaktycznych. Analogiczne ograniczenia minister sprawiedliwości odniósł do sędziów w stanie spoczynku. Z poważaniem Podsekretarz stanu Marek Twardowski Warszawa, dnia 9 lutego 2009 r. Odpowiedź
ministra pracy i polityki społecznej na interpelację posłów Józefa Rackiego i Andrzeja Grzyba w sprawie wprowadzenia w błąd przez ZUS osób będących na urlopie macierzyńskim lub wychowawczym co do opłacania składek na ubezpieczenie społeczne (7384)

W odpowiedzi na wystąpienie Pana Marszałka z dnia 20 stycznia 2009 r., znak: SPS-023-7384/09, dotyczące interpelacji posłów Józefa Rackiego i Andrzeja Grzyba w sprawie wprowadzenia w błąd przez ZUS osób będących na urlopie macierzyńskim lub wychowawczym co do opłacania składek na ubezpieczenie społeczne uprzejmie wyjaśniam, co następuje. Od 1 stycznia 1999 r. weszły w życie przepisy ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 11, poz. 74 z późn. zm.). W treści art. 6 powołanej ustawy zawarty jest krąg osób, które na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej obowiązkowo podlegają ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym. Wśród nich wymienieni są m.in.: pracownicy, osoby, które prowadzą pozarolniczą działalność gospodarczą, osoby przebywające na urlopach wychowawczych lub pobierające zasiłek macierzyński. Jednocześnie art. 9 powołanej ustawy rozstrzyga, z jakiego tytułu w przypadku zbiegu tytułów do ubezpieczeń ubezpieczony będzie podlegał, a tym samym, z jakiego tytułu będą odprowadzane składki na ubezpieczenia społeczne. Zgodnie z treścią ust. 6 powołanego artykułu, osoby pobierające zasiłek macierzyński lub przebywające na urlopie wychowawczym podlegają obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym tylko wówczas, jeżeli nie mają ustalonego prawa do emerytury lub renty i nie mają innych tytułów rodzących obowiązek ubezpieczeń społecznych. Oznacza to, że w przypadku jednoczesnego prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej i pobierania zasiłku macierzyńskiego z innego tytułu (lub przebywania na urlopie wychowawczym) osoba taka będzie obowiązkowo podlegała ubezpieczeniu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej i, co

178 się z tym wiąże, będzie zobowiązana do odprowadzania składek na obowiązkowe ubezpieczenia społeczne. Należy przy tym wskazać, że zgodnie z powołaną ustawą pobieranie zasiłku macierzyńskiego, czy przebywanie na urlopie wychowawczym są odrębnym od pracowniczego tytułem do ubezpieczeń. Zgodnie z wyjaśnieniami prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, wynikające z powyższych przepisów stanowisko Zakład Ubezpieczeń Społecznych prezentował niezmiennie od wejścia w życie przepisów ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, tj. od 1999 r. Natomiast stanowisko to nie zawsze podzielały sądy, przez co zdarzało się, że w niektórych indywidualnych sprawach wydawały wyroki zmieniające decyzje ZUS i stwierdzające, że osoby prowadzące pozarolniczą działalność mają obowiązek w takich przypadkach opłacania tylko składki zdrowotnej. Należy podkreślić, że wyroki sądu w takich sprawach były wiążące wyłącznie w tych sprawach. Ostatecznie prawidłowość stanowiska ZUS potwierdziła uchwała Sądu Najwyższego z 23 maja 2006 r. w składzie 7 sędziów. W celu ułatwienia płatnikom składek, w tym osobom prowadzącym pozarolniczą działalność, wywiązywania się z obowiązków wynikających z obowiązujących przepisów Zakład Ubezpieczeń Społecznych wydaje poradniki w wersji zarówno elektronicznej, jak i papierowej. Jak wskazał prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, informacje dotyczące podlegania ubezpieczeniom przez osoby przebywające na urlopie wychowawczym oraz pobierające zasiłek macierzyński zawarte były w poradniku „Zasady opłacania składek na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych”, który był dostępny na salach obsługi klientów już od początku 1999 r. Ponadto od końca 2000 r. dostępny jest poradnik „Ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne osób prowadzących pozarolniczą działalność i osób z nimi współpracujących”. Z dniem 18 maja 2001 r. weszła w życie nowelizacja ustawy o s.u.s., w wyniku której osoby pobierające zasiłek macierzyński lub przebywające na urlopie wychowawczym zostały zobowiązane do złożenia oświadczenia informującego płatnika składek (np. pracodawcę), który udzielił urlopu macierzyńskiego lub wychowawczego, o posiadaniu prawa do emerytury lub renty albo o posiadaniu innego tytułu do ubezpieczeń (art. 36 ust. 2a ustawy). Oświadczenie to umożliwiało pracodawcy stwierdzenie, czy istnieje obowiązek opłacania składek na ubezpieczenia społeczne z tytułu pobierania zasiłku macierzyńskiego lub przebywania na urlopie wychowawczym za taką osobę, czy też powinna ona opłacać składki osobiście w związku z prowadzeniem pozarolniczej działalności gospodarczej. W myśl art. 68 ust. 1 ustawy o s.u.s., Zakład Ubezpieczeń Społecznych realizuje przepisy o ubezpieczeniach społecznych m.in. w zakresie ustalania i stwierdzania obowiązku ubezpieczeń społecznych. W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości ZUS ma obowiązek wszcząć postępowanie wyjaśniające w tym zakresie, nawet jeśli dotyczy to okresu ubiegłego, a osoby będące płatnikami składek mają obowiązek złożyć prawidłowe dokumenty zgłoszeniowe. Każda osoba prowadząca pozarolniczą działalność, będąca płatnikiem składek na własne ubezpieczenia ma obowiązek przekazać do ZUS zgłoszenie do ubezpieczeń, z prawidłowym wskazaniem rodzajów ubezpieczeń, którymi dana osoba jest objęta. Formularze te zawierają oświadczenie o zgodności podanych w nich danych ze stanem prawnym i faktycznym. Jednocześnie Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej, widząc problemy, z jakimi borykają się osoby pobierające zasiłki macierzyńskie i jednocześnie posiadające inny tytuł do ubezpieczeń społecznych, przygotowało projekt ustawy o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych i ustawy Prawo bankowe. W myśl zaproponowanych zmian w przypadku jednoczesnego prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej i pobierania zasiłku macierzyńskiego z innego tytułu osoba taka będzie obowiązkowo podlegała ubezpieczeniu z tytułu pobierania zasiłku macierzyńskiego. Powyższa zmiana ma z jednej strony zracjonalizować sytuację osób, które w okresie pobierania zasiłku macierzyńskiego z innych tytułów uzyskują niewielkie dochody, a z drugiej strony ułatwić kobietom aktywnym zawodowo w okresie po urodzeniu dziecka prowadzenie działalności gospodarczej. W wyniku wprowadzenia proponowanych rozwiązań osoby podlegające obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z tytułu pobierania zasiłku macierzyńskiego (zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego) będą mogły bez utraty tego ubezpieczenia prowadzić pozarolniczą działalność, korzystając z ochrony ubezpieczeniowej, jaką daje pobieranie zasiłku macierzyńskiego (zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego). To samo dotyczy również kobiet wykonujących umowę zlecenia, agencyjną czy pracę nakładczą. Jednakże nie ma przeszkód, aby osoby takie zgłosiły się do dobrowolnych ubezpieczeń także z innych tytułów. Projekt zakłada również umorzenie należności osobom, które w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą nie opłacały obowiązkowych składek na ubezpieczenia społeczne w okresie pobierania zasiłku macierzyńskiego z innego tytułu. We wskazanej regulacji zaproponowano także rozwiązania dla osób ubezpieczonych, które nie opłacały obowiązkowych składek z działalności gospodarczej w okresie korzystania z urlopu wychowawczego. Osobom takim zostałby wyznaczony nowy termin na opłacenie tych należności, a opłacenie ich we wskazanym terminie spowodowałoby nienaliczanie odsetek za zwłokę. Osoba, która ze względu na sytuację materialną nie byłaby w stanie uregulować tych należności w terminie, miałaby prawo do wystąpienia o układ ratalny.

179 Aktualnie projekt ustawy o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz ustawy Prawo bankowe został rozpatrzony przez Stały Komitet Rady Ministrów i rekomendowany Radzie Ministrów. Minister Jolanta Fedak Warszawa, dnia 6 lutego 2009 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia - z upoważnienia ministra na interpelację posłów Józefa Rackiego i Andrzeja Grzyba w sprawie wpisania szczepionki przeciw pneumokokom do programu powszechnych szczepień ochronnych na 2009 r. i zagwarantowania na ten cel środków w budżecie Ministerstwa Zdrowia (7386)

Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na interpelację panów posłów Józefa Rackiego i Andrzeja Grzyba, przekazaną przy piśmie z dnia 20 stycznia 2009 r., znak: SPS-023-7386/09, w sprawie wpisania szczepionki przeciw pneumokokom do programu powszechnych szczepień ochronnych na 2009 r. i zagwarantowania na ten cel środków w budżecie Ministerstwa Zdrowia, uprzejmie proszę o przyjęcie następujących informacji. Uprzejmie informuję Pana Marszałka, że program szczepień ochronnych jest opracowywany pod względem merytorycznym przez Główny Inspektorat Sanitarny na podstawie ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. Nr 234, poz. 1570). Minister zdrowia w ramach programu szczepień ochronnych finansuje zakup szczepionek do szczepień obowiązkowych dla wszystkich dzieci i młodzieży, niezależnie od poziomu dochodów w rodzinie czy miejsca zamieszkania. Koszty przeprowadzenia szczepień obowiązkowych osób ubezpieczonych są pokrywane na zasadach określonych w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (świadczeniobiorcy zapewnia się i finansuje ze środków publicznych na zasadach i w zakresie określonych w ustawie m.in. obowiązkowe szczepienia ochronne). Natomiast w przypadku szczepień zalecanych koszty zakupu preparatów do szczepień ponosi osoba poddająca się szczepieniu. Ponadto szczepienia takie mogą być finansowane również przez gminy, które zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r.

Nr 142, poz. 1591, z późn. zm.) zaspokajają zbiorowe potrzeby wspólnoty m. in. z zakresu ochrony zdrowia. Jednocześnie pragnę zauważyć, że każdorazowe zmiany w powyższym zakresie podlegają rekomendacji działającej przy ministrze zdrowia komisji chorób zakaźnych Rady Sanitarno-Epidemiologicznej i pediatrycznego zespołu ekspertów do spraw programu szczepień ochronnych, jednakże są one uwarunkowane wysokością środków finansowych przyznanych na realizację powyższego zadania w danym roku budżetowym. W związku z wysokością środków finansowych koniecznych do wprowadzenia szczepionki przeciw pneumokokom dla wszystkich dzieci do 2. roku życia do kalendarza obowiązkowych szczepień ochronnych, uprzejmie informuję Pana Marszałka, że wdrożenie powyższego priorytetu w roku 2009 nie jest możliwe do zrealizowania. Ponadto uprzejmie informuję, że rozporządzeniem ministra zdrowia z dnia 24 czerwca 2008 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie wykazu obowiązkowych szczepień ochronnych oraz zasad przeprowadzania i dokumentacji szczepień (Dz. U. z 2008 r., Nr 122, poz. 795) z dniem 1 października 2008 r. zostały wprowadzone do kalendarza obowiązkowych szczepień ochronnych szczepienia przeciw pneumokokom i przeciw ospie wietrznej dla dzieci z określonych grup ryzyka. Zgodnie z powyższym rozporządzeniem wspomniane szczepienia zostaną utrzymane. Podsekretarz stanu Marek Twardowski Warszawa, dnia 9 lutego 2009 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji - z upoważnienia ministra na interpelację posła Mariusza Błaszczaka w sprawie kłopotów finansowych Policji, Straży Granicznej i Biura Ochrony Rządu (7392)

Szanowny Panie Marszałku! Nawiązując do pisma z dnia 21 stycznia 2009 r. (sygn. SPS-023-7392/09) przekazującego interpelację posła na Sejm RP pana Mariusza Błaszczaka w sprawie kłopotów finansowych Policji, Straży Granicznej i Biura Ochrony Rządu, uprzejmie przedstawiam następujące informacje. 1. Policja: Pismem z dnia 28 listopada 2008 r. Komenda Główna Policji została poinformowana, iż kwota nieprzekazanych środków na rzecz Policji wynosi 539 770 187 zł.

180 W związku z powyższym na koniec 2008 r. w budżecie Policji wystąpiły zaległości w płatnościach na łączną kwotę 399 659 108 zł. Powstałe zaległości są sukcesywnie spłacane w bieżącym roku. Według stanu na koniec stycznia 2009 r. spłacone zostały zaległości na łączną kwotę 346 877 781 zł. Z pozostałych niespłaconych zaległości niewymagalne stanowią 35 723 477 zł, natomiast wymagalne 17 037 239 zł. Wprowadzone ograniczenia w budżecie Policji w grudniu 2008 r. bezpośrednio wpłynęły na realizację ustawy z dnia 12 stycznia 2007 r. o ustanowieniu „Programu modernizacji Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Biura Ochrony Rządu w latach 2007–2009” (Dz. U. Nr 35, poz. 213) w zakresie związanym z omawianą formacją. Stan realizacji programu po IV kwartale 2008 r. w zakresie przedsięwzięć rzeczowych przedstawiał się następująco: a) w zakresie zakupu i wymiany sprzętu transportowego: — plan 259 296 tys. zł, — realizacja 118 334 tys. zł, — wykonanie 46%; b) w zakresie zakupu uzbrojenia: — plan 23 485 tys. zł, — realizacja 16 335 tys. zł, — wykonanie 70%; c) w zakresie zakupu sprzętu i wyposażenia specjalnego: — plan 109 683 tys. zł, — realizacja 48 526 tys. zł, — wykonanie 44%: d) w zakresie zakupu i wymiany sprzętu oraz systemów teleinformatycznych: — plan 87 406 tys. zł, — realizacja 76 016 tys. zł, — wykonanie 87%; e) w zakresie zakupu i modernizacji urządzeń zabezpieczenia techniczno-obronnego: — plan 29 901 tys. zł, — realizacja 1 021 tys. zł, —wykonanie 3%; f) w zakresie budowy i modernizacji użytkowanych obiektów: — plan 628 658 tys. zł, — realizacja 483 055 tys. zł, — wykonanie 77%. Odnosząc się do przedstawionego w interpelacji pana posła pytania dotyczącego podwyżki uposażeń dla funkcjonariuszy Policji, uprzejmie informuję, iż projekt rozporządzenia, uwzględniający wzrost uposażeń policjantów, znajduje się obecnie na etapie uzgodnień międzyresortowych. Niezależnie od powyższego uprzejmie informuję, że wypłaty wynagrodzeń pracowników cywilnych i uposażeń funkcjonariuszy Policji są realizowane terminowo. 2. Straż Graniczna: Pismem z dnia 28 listopada 2008 r. Komenda Główna Straży Granicznej została poinformowana, że w grudniu 2008 r. ograniczenia finansowe dla SG wyniosą 132 000 tys. zł. Ograniczenie to skutkowało koniecznością przeniesienia na 2009 r. wydatków pierwotnie planowanych do realizacji w grudniu 2008 r. w wysokości 98 000 tys. zł. Termin wymagalności ww. zobowiązań w decydującej mierze upływał w styczniu 2009 r. W celu niedopuszczenia do powstania odsetek z tytułu nieterminowej zapłaty faktur, a tym samym naruszenia dyscypliny finansów publicznych, dokonana została weryfikacja tegorocznych planów zakupów sprzętu, wyposażenia i materiałów, usług, a także remontów i inwestycji budowlanych, która umożliwiła pokrycia wskazanych powyżej zobowiązań. Wprowadzone ograniczenia w budżecie SG w grudniu 2008 r. wpłynęły na realizację ustawy o ustanowieniu „Programu modernizacji Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Biura Ochrony Rządu w latach 2007–2009”, poprzez rezygnację z projektów przewidzianych na 2009 r. na łączną wartość ponad 71 000 tys. zł. Wpłynie to na realizację następujących zadań: a) w zakresie zakupu i wymiany sprzętu transportowego – nie dojdzie do skutku zakup pojazdów do przewozu osób zatrzymanych, patrolowo-szosowych oraz motocykli szosowych. W odniesieniu do pierwszej grupy pojazdów spowoduje to ograniczenie możliwości wykonywania zadań związanych z doprowadzeniem cudzoziemców podlegających wydaleniu z terytorium RP, natomiast brak zakupu samochodów patrolowo-szosowych skutkować będzie znacznym wzrostem ogólnych kosztów eksploatacji posiadanych pojazdów. W tej grupie sprzętu planowano zakupić 149 szt. pojazdów. Spośród eksploatowanych samochodów patrolowo-szosowych 54 szt. stanowią pojazdy wyeksploatowane, pozostające w użytkowaniu od ponad 15 lat, a kolejne 52 szt. od ponad 10 lat. Ponadto jednostki organizacyjne Straży Granicznej nie zostaną wyposażone w motocykle, które miały być wykorzystane m.in. w składzie mobilnych punktów kontroli finansowanych z Funduszu Granic Zewnętrznych. b) w zakresie zakupu uzbrojenia – nie zostanie zakończona wymiana pistoletów starszej generacji typu P-64 i P-83 na nowoczesne pistolety samopowtarzalne kalibru 9 mm. Dodatkowo planowano wyeliminować dwa różne typy amunicji pistoletowej, Makarow – dla pistoletów starszej generacji i Parabellum – dla pistoletów nowej generacji. Ujednolicenia typu używanej amunicji spowodowałoby obniżenie kosztów zaopatrzenia w amunicję Straży Granicznej. c) w zakresie zakupu sprzętu i wyposażenia specjalnego – nastąpi niedobór umundurowania specjalistycznego przeznaczonego na uzupełnienie dla funkcjonariuszy, którzy tego typu umundorowania nie posiadają, oraz na wymianę zużytego. d) w zakresie zakupu i wymiany sprzętu oraz systemów teleinformatycznych – zrezygnowano z realizacji następujących zadań:

181 — budowa systemu wspomagania Laboratorium Kryminalistycznego SG wraz z rozbudową środowiska teleinformatycznego, — budowa systemu wspomagania kierowania placówką Straży Granicznej (SWK), — rozbudowa systemu informatycznego SG – CBD SG EWIDA, — rozbudowa systemu informatycznego SG – I faza budowa i wdrożenie systemu ZSL (Zintegrowany System Logistyczny), — rozbudowa systemu telekopiowego SG – etap V, — rozbudowa i modernizacja systemu kryptografii sieci IP, — uruchomienie systemu rejestracji rozmów w placówkach SG, — dostawa dokumentacji bezpieczeństwa platformy teleinformatycznej (PT), — rozbudowa samodzielnych stanowisk do analizy kryminalnej, — modernizacja systemu przetwarzania dokumentów niejawnych, — modernizacja systemów zasilania gwarantowanego i rezerwowego (11 lokalizacji), — modernizacja systemu radiokomunikacyjnego SG, — modernizacja serwisu platformy teleinformatycznej, — modernizacja systemów mobilnych w Straży Granicznej – zadanie przeznaczone na dofinansowanie projektu realizowanego w ramach Norweskiego Mechanizmu Finansowego (NMF), — doposażenia OSG i PSG w czytniki biometryczne – zadanie przeznaczone na dofinansowanie projektu realizowanego w ramach NMF. g) w zakresie budowy i modernizacji użytkowanych obiektów – zrezygnowano z wykonywania zadań infrastrukturalnych w Koszalinie, Lubaniu i w Kłodzku, które związane były z realizacją „Programu modernizacji Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Biura Ochrony Rządu w latach 2007–2009”. W odniesieniu do zapytania pana posła dotyczącego podwyżki uposażeń dla funkcjonariuszy pragnę poinformować, iż stosowny projekt rozporządzenia, uwzględniający średni wzrost uposażeń o 234 zł, znajduje się obecnie na etapie uzgodnień międzyresortowych. Niezależnie od powyższego informuję, iż wypłaty wynagrodzeń pracowników i uposażeń funkcjonariuszy Straży Granicznej w miesiącach styczniu i lutym 2009 r. zostały zrealizowane terminowo. 3. Biuro Ochrony Rządu: Pismem z dnia 28 listopada 2008 r. Biuro Ochrony Rządu zostało poinformowane, że przewidywana wielkość środków budżetowych w grudniu 2008 r. dla BOR wynosi 10 595 tys. zł. Pierwotnie limit środków finansowych na grudzień 2008 r. wynosił 20 364 772 zł. W związku z powyższym niedofinansowanie budżetu BOR w 2008 r. kształtowało się na poziomie 9 769 772 zł. Zobowiązania Biura Ochrony Rządu na dzień 31 grudnia 2008 r. wynosiły 2 837 019 zł. Na kwotę powyższą składały się zobowiązania bieżące, których termin płatności upływał w styczniu 2009 r., z tytułu: — podatku dochodowego od osób fizycznych od należności wypłaconych w grudniu 2008 r. na kwotę 1 475 034 zł, — składek na ubezpieczenia społeczne opłacane za pracowników oraz funkcjonariuszy, którzy odeszli ze służby i nie uzyskali prawa do emerytury lub renty resortowej, na kwotę 366 130 zł, — dodatkowego wynagrodzenia rocznego pracowników za 2008 r. na kwotę 653 802 zł, — zakupu dóbr i usług na kwotę 342 053,89 zł, Środki uzyskane przez BOR w 2009 r. na podstawie ustawy o ustanowieniu „Programu modernizacji Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Biura Ochrony Rządu w latach 2007– –2009” najprawdopodobniej zostaną ograniczone o kwotę w wysokości ponad 13 000 tys. zł. W związku z powyższym nie zostanie w pełni zrealizowane przedsięwzięcie związane z zakupem i wymianą sprzętu transportowego. Na podstawie przepisów ww. ustawy w 2009 r. przewidziano dla funkcjonariuszy BOR wzrost mnożnika kwoty bazowej o 0,18 do wysokości 2,76, co przekłada się na zwiększenie przeciętnego uposażenia funkcjonariuszy o kwotę 234 zł. W celu realizacji powyższego minister spraw wewnętrznych i administracji dnia 16 stycznia 2008 r. wydał rozporządzenie zmieniające rozporządzenie w sprawie stawek uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Biura Ochrony Rządu (Dz. U. Nr 17, poz. 111). Jednocześnie informuję, iż wypłaty uposażeń funkcjonariuszy Biura Ochrony Rządu w miesiącach styczniu i lutym 2009 r. zostały zrealizowane terminowo. Z poważaniem Podsekretarz stanu Adam Rapacki

Warszawa, dnia 11 lutego 2009 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów - z upoważnienia ministra na interpelację posła Mieczysława Marcina Łuczaka w sprawie braku obowiązku instalacji kas fiskalnych dla niektórych grup zawodowych, których obroty przekraczają 40 tys. zł (7395)

Odpowiadając na przekazaną przy piśmie znak: SPS-023-7395/09, z dnia 21 stycznia 2009 r. interpelację pana posła Mieczysława Marcina Łuczaka

182 w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowania kas rejestrujących, uprzejmie informuję. Obowiązek ewidencjonowania obrotów i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących wynika bezpośrednio z art. 111 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, z późn. zm.). Działając w oparciu o delegację wynikającą z art. 111 ust. 7 pkt 3 ww. ustawy, minister finansów może wprowadzać w drodze rozporządzenia, na czas określony, zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania przy zastosowaniu kas rejestrujących niektórych grup podatników oraz niektórych czynności, ze względu na rodzaj prowadzonej działalności lub wysokość obrotu. Aktualnie problematykę ww. zwolnień reguluje rozporządzenie ministra finansów z dnia 19 grudnia 2008 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących (Dz. U. Nr 228, poz. 1510). Należy przy tym podkreślić, że rozstrzygnięcia zawarte w ww. rozporządzeniu mają charakter zwolnień na czas określony. Obowiązują one do 31 grudnia 2009 r. Wynikający z rozporządzenia zakres zwolnień nie ma charakteru docelowego. Na mocy § 2 i poz. 17 oraz 26 załącznika do tego rozporządzenia usługi prawnicze oraz w zakresie ochrony zdrowia i opieki społecznej zostały zwolnione z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących. Należy przy tym podkreślić, że usługi ochrony zdrowia są zwolnione z podatku od towarów i usług (vide art. 43 ust. 1 pkt 1 oraz poz. 9 załącznika nr 4 do ustawy). Problem zastosowania kas również w dziedzinach usług wymienionych w interpelacji objętych obecnie zwolnieniem jest poważnie analizowany. Z jednej strony brany jest pod uwagę fakt, że z wprowadzeniem kas łączą się obciążenia budżetu państwa związane z tym, że budżet partycypuje w kosztach nabycia kas przez podatników w wysokości 90% ceny zakupu (netto), nie więcej jednak niż 700 zł. Z drugiej strony zawsze bierze się pod uwagę to, aby wprowadzenie kas do stosowania przy ewidencjonowaniu dla danej grupy podatników było efektywne, tj. by istniały możliwości egzekwowania i weryfikacji tego obowiązku. Ważne jest tu m.in., by nabywcy usług tych podatników byli zainteresowani tym, aby żądać np. od lekarza wykonania obowiązku wydania paragonu nabywcy tych usług, co automatycznie wymusza zaewidencjonowanie transakcji na kasie. Specyfiką bowiem tej kategorii usług jest to, że z zasady brak jest możliwości obserwacji przez osoby trzecie faktu zaewidencjonowania transakcji na kasie (np. pacjent rozlicza się w gabinecie lekarskim z tytułu nabytej usługi). Dlatego też prowadzone analizy nad zakończeniem stosowania zwolnień od obowiązku ewidencjonowania muszą uwzględniać wszystkie istotne elementy w celu wprowadzenia kas dla tych grup podatników w przypadku zaistnienia okoliczności umożliwiających właściwe egzekwowanie tego obowiązku. Z poważaniem Podsekretarz stanu Maciej Grabowski

Warszawa, dnia 6 lutego 2009 r. Odpowiedź
sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji Narodowej - z upoważnienia ministra na interpelację posła Romualda Ajchlera w sprawie zakupu autobusów szkolnych przeznaczonych do przewozu uczniów do szkół (7397)

Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na interpelację pana posła Romualda Kazimierza Ajchlera (znak: SPS-023-7397/09) w sprawie zasad i kryteriów przydziału autobusów szkolnych, uprzejmie proszę Pana Marszałka o przyjęcie poniższych informacji. Środki na centralny zakup autobusów szkolnych zaplanowane zostały w części 30: Oświata i wychowanie, w dziale 801: Oświata i wychowanie, rozdziale 8019: Pozostała działalność w wysokości 12 000 tys. zł. Do ubiegłego roku jednostki samorządu terytorialnego ubiegające się o przydział autobusu szkolnego typowane były do przydziału autobusu na podstawie następujących kryteriów: — liczby uczniów w gminie ogółem, — liczby dowożonych uczniów do szkół w danej gminie, — długości dziennej trasy pokonywanej przez autobus szkolny, — liczby szkół i oddziałów zlikwidowanych w wyniku wdrożenia reformy systemu oświaty (racjonalizacja sieci szkolnej). Jednocześnie pragnę Pana Marszałka poinformować, że od momentu wdrażania reformy systemu oświaty, tj. od 1999 r. do roku 2008, zakupionych zostało ze środków budżetu państwa 1420 autobusów szkolnych. Biorąc pod uwagę liczbę wszystkich (2478) gmin w Polsce, dotychczasowe wyposażenie j.s.t. w autobusy szkolne zakupione ze środków budżetu państwa wynosi ok. 60%. W latach ubiegłych jednostki samorządu terytorialnego, które ubiegały się o przydział autobusu, zwracały się w tej sprawie do właściwego terytorialnie wojewody i kuratorium oświaty, którzy monitorują przydział autobusów dla poszczególnych gmin od początku wprowadzenia reformy systemu oświaty. Z poważaniem Sekretarz stanu Krystyna Szumilas

Warszawa, dnia 6 lutego 2009 r.

183 Odpowiedź
sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej - z upoważnienia ministra na interpelację poseł Joanny Muchy w sprawie nowelizacji ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (7398)

Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na przesłaną przy piśmie z dnia 21 stycznia 2009 r., znak: SPS-023-7398/09 interpelację z dnia 8 stycznia 2009 r. złożoną przez panią poseł Joannę Muchę, w sprawie nowelizacji ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, uprzejmie wyjaśniam: Z dniem 1 stycznia 2009 r., tj. wraz z wejściem w życie przepisów ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 237, poz. 1652) zmieniły się zasady udzielania pomocy na zatrudnienie osób niepełnosprawnych, co bezpośrednio dotyczy m.in. pracodawców prowadzących zakłady pracy chronionej. Brak odpowiednich zmian w przepisach krajowych spowodowałby, iż pomoc udzielana tym zakładom na warunkach sprzed nowelizacji ustawy o rehabilitacji (...) od dnia 1 stycznia br. stanowiłaby pomoc nielegalną, ponieważ nie byłaby zgodna z rozporządzeniem Komisji (WE) Nr 800/ 2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającym niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) (Dz. Urz. WE L 214 z 9 sierpnia 2008 r.). W trakcie prac nad projektem ustawy o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw wielokrotnie poruszana była kwestia zakładów pracy chronionej, które najbardziej obawiały się utraty dotychczasowych uprawnień. Zresztą niesłusznie, ponieważ niezależnie od planowanych zmian mających na celu zrównanie wysokości pomocy w formie subsydiów płacowych dla pracodawców zatrudniających osoby niepełnosprawne na chronionym i otwartym rynku pracy pozostawiono przepisy dotyczące możliwości tworzenia przez te zakłady zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych. Ponadto podczas prac parlamentarnych, wychodząc naprzeciw postulatom zgłaszanym przez pracodawców z chronionego rynku pracy, przyjęto szereg poprawek do projektu ww. ustawy. Najważniejsze z nich to zmiana podstawy obliczania pomocy (za taką podstawę przyjęto minimalne wynagrodzenie z roku bieżącego, a nie, jak było dotychczas – z roku poprzedniego), objęcie możliwością dofinansowania

pracowników mających uprawnienia emerytalne, odstąpienie na okres przejściowy jednego roku od zrównania pomocy w formie dofinansowań do wynagrodzeń pomiędzy pracodawcami z chronionego i otwartego rynku pracy. Wprowadzone zmiany ostatecznie skutkować będą możliwością uzyskania przez zakłady pracy chronionej pomocy na poziomie porównywalnym z pomocą uzyskaną w 2008 r. Niezależnie od powyższego nowelizacja ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. umożliwia – zgodnie z prawem wspólnotowym – udzielenie zakładom pracy chronionej, w których wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych będzie wynosił co najmniej 50%, pomocy w formie rekompensaty dodatkowych kosztów związanych z budową lub rozbudową obiektów i pomieszczeń zakładu oraz kosztów administracyjnych i kosztów transportu. Ta pomoc adresowana jest wyłącznie do pracodawców działających na chronionym rynku pracy. Pragnę też zauważyć, że zmiana ustawy o rehabilitacji (...) nie zmieniła zakresu obowiązków zakładów pracy chronionej ani środków przeznaczonych na ich realizację. Realizacja obowiązków związanych z zapewnieniem m.in. opieki medycznej w zakładzie pracy chronionej, na co najczęściej wskazywali prowadzący te zakłady, była i jest po dniu 1 stycznia 2009 r. wspierana ze środków pochodzących ze zwolnień podatkowych oraz nieodprowadzanych składek na poczet podatku dochodowego od osób fizycznych, zgromadzonych na zakładowym funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, którym zakłady te dalej dysponują. Jak wynika z przedstawionych informacji, zakłady pracy chronionej wciąż są traktowane w sposób wyjątkowy i wciąż będą korzystały z pomocy w szerszym zakresie niż pracodawcy zatrudniający osoby niepełnosprawne na otwartym rynku pracy. Łączę wyrazy szacunku Sekretarz stanu Jarosław Duda Warszawa, dnia 6 lutego 2009 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki - z upoważnienia ministra na interpelację posła Andrzeja Szlachty w sprawie rządowej koncepcji „zeroenergetycznego” wzrostu gospodarczego (7399)

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na interpelację pana posła Andrzeja Szlachty skierowaną

184 pismem z dnia 21 stycznia 2009 r., znak SPS-023-7399/09, w sprawie rządowej koncepcji zeroenergetycznego wzrostu gospodarczego, uprzejmie przedstawiam, co następuje: Odnośnie do pytania „Kiedy przewidziane jest przesłanie do Sejmu projektu ustawy o efektywności energetycznej?” pragnę uprzejmie poinformować pana posła, że projekt ustawy o efektywności energetycznej, który został przygotowany w Ministerstwie Gospodarki, implementuje do polskiego porządku prawnego dyrektywę 2006/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie efektywności końcowego wykorzystania energii i usług energetycznych (Dz. Urz. UE L 114 z 27.04.2006 r., s. 114). Ponadto stanowi on realizację przyjętego przez Radę Europejską w dniu 9 marca 2007 r. ambitnego celu określanego jako 20% obniżenie zużycia energii w UE do 2020 r. w stosunku do przewidywanego zużycia. Projekt ustawy określa narodowy cel wzrostu efektywności energetycznej, zadania w zakresie efektywności energetycznej jednostek sektora publicznego oraz ustanawia system białych certyfikatów jako mechanizm rynkowy sprzyjający wzrostowi efektywności energetycznej w łańcuchu wytwarzania, przesyłu i zużycia energii. Firmy sprzedające energię elektryczną, gaz ziemny i ciepło będą zobligowane do pozyskania określonej liczby certyfikatów w zależności od wielkości sprzedawanej energii. Mechanizm ten będzie wspierał przedsiębiorstwa, które zainwestowały w nowoczesne technologie i zmniejszyły zużycie energii. Ważnym elementem projektu ustawy jest wprowadzenie wymogu dla wszystkich jednostek sektora publicznego dokonywania raz na 5 lat audytu energetycznego wskazującego możliwości ograniczenia zużycia energii przy realizacji zadań przez te jednostki. Każda jednostka sektora publicznego będzie zobowiązana do zaoszczędzenia w ciągu roku energii w ilości nie mniejszej niż 1% średniego zużycia tej energii przez tę jednostkę. Ponadto jednostki sektora publicznego będą zamieszczać na swoich stronach internetowych informacje o stosowanych środkach wzrostu efektywności energetycznej. Projekt ustawy o efektywności energetycznej zostanie w najbliższym czasie skierowany do uzgodnień międzyresortowych. Planuje się, że projekt ustawy zostanie wniesiony pod obrady Rady Ministrów w drugim kwartale 2009 r. Odpowiadając na pytanie „Czy w związku z koncepcją zeroenergetycznego wzrostu gospodarczego zostaną wstrzymane prace dotyczące planów budowy elektrowni na gaz (m.in. w Stalowej Woli bloku gazowego o mocy 400 MW, w Gdańsku elektrociepłowni o mocy od 150 do 400 MW)?”, uprzejmie informuję, że kwestia efektywności energetycznej jest traktowana przez rząd w sposób priorytetowy, a postęp w tej dziedzinie będzie kluczowy dla realizacji wszystkich celów polityki energetycznej państwa. Dążenie do utrzymania zeroenergetycznego wzrostu gospodarczego, tj. rozwoju gospodarki następującego bez wzrostu zapotrzebowania na energię pierwotną jest jednym z celów zapisanych w projekcie dokumentu „Polityka energetyczna Polski do 2030 roku”. Poprawa efektywności energetycznej ogranicza wzrost zapotrzebowania na paliwa i energię, przyczyniając się do zwiększenia bezpieczeństwa energetycznego wskutek zmniejszenia uzależnienia od importu surowców energetycznych, a także działa na rzecz ograniczenia szkodliwego oddziaływania sektora energetycznego na środowisko. Warto również podkreślić, że poprawa efektywności energetycznej przyniesie korzyści ekonomiczne przedsiębiorstwom i przyczyni się do wzrostu ich konkurencyjności. W związku z tym zostaną podjęte wszystkie możliwe działania przyczyniające się do wzrostu efektywności energetycznej. Jednocześnie należy podkreślić, że realizacja celów polityki energetycznej, w tym dążenia do utrzymania zeroenergetycznego wzrostu gospodarczego, przyczyni się do zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego państwa. Cel, jakim jest dążenie do zeroenergetycznego wzrostu gospodarczego, nie oznacza sztywnego założenia, że w całym okresie do 2030 r. zapotrzebowanie na energię pierwotną nie wzrośnie. Prognoza zapotrzebowania na paliwa i energię do 2030 r., wykonana na potrzeby projektu dokumentu „Polityka energetyczna Polski do 2030 roku”, przewiduje, że przy niewielkim wzroście zapotrzebowania na energię pierwotną (od 2020 r.), nastąpi większy wzrost zużycia energii elektrycznej, do pokrycia którego konieczne jest stworzenie odpowiedniego poziomu mocy wytwórczych. Należy także podkreślić konieczność zastępowania wycofywanych jednostek wytwórczych nowymi mocami. W związku z powyższym realizacja celu polityki energetycznej rozumianego jako dążenie do zeroenergetycznego wzrostu gospodarczego w żadnym stopniu nie stoi w sprzeczności z potrzebą budowy nowych jednostek wytwórczych. Mam nadzieję, że przedstawione wyjaśnienia stanowią wyczerpującą odpowiedź na interpelację pana posła. Z poważaniem Podsekretarz stanu Joanna Strzelec-Łobodzińska Warszawa, dnia 11 lutego 2009 r.

185 Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji - z upoważnienia ministra na interpelację posła Jacka Pilcha w sprawie nielegalnego przywozu odpadów do Polski (7400)

Szanowny Panie Marszałku! W nawiązaniu do pisma z dnia 21 stycznia 2009 r. (sygn. SPS-023-7400/09) przekazującego interpelację posła na Sejm RP pana Jacka Pilcha w sprawie nielegalnego przywozu odpadów do Polski uprzejmie przedstawiam następujące informacje. Na wstępie pragnę podkreślić, iż służby mundurowe resortu spraw wewnętrznych i administracji, świadome zagrożeń, jakie może nieść za sobą nielegalne sprowadzanie odpadów na terytorium RP, podejmują działania zmierzające do zminimalizowania tego procederu samodzielnie, jak i we współpracy ze służbami ochrony środowiska oraz innymi służbami kontrolnymi. Rzeczpospolita Polska – jako państwo członkowskie Unii Europejskiej oraz jako państwo należące do strefy Schengen – związana jest wspólnotowymi normami prawnymi oraz zobowiązana jest w pełni stosować dorobek prawny Schengen – zgodnie z art. 2 i 3 traktatu akcesyjnego (Dz. U. UE. L 03.236.17). Z dniem przystąpienia do Wspólnoty Europejskiej Rzeczpospolita Polska przejęła tzw. aquis communautaire, w tym akty normatywne regulujące zagadnienie transgranicznego przemieszczania odpadów. Podstawowym aktem prawnym regulującym przedmiotowe zagadnienie jest Rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. U. UE. L. 06. 190. 1, z późn. zm.). W dniu 12 lipca 2007 r. weszła w życie ustawa z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 859), która określiła ramy instytucjonalne i organizacyjne wykonywania zadań wynikających z przepisów ww. rozporządzenia. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ww. ustawy organem właściwym w sprawach przywozu odpadów na teren kraju, wywozu odpadów poza teren kraju, tranzytu odpadów przez teren kraju jest główny inspektor ochrony środowiska (GIOŚ). Transport odpadów realizowany bez zastosowania procedur kontrolnych określonych w ww. rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady jest transportem nielegalnym. W myśl art. 25 ww. ustawy, w przypadku stwierdzenia nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów albo na podstawie powiadomienia o nielegalnym przemieszczeniu otrzymanego w trybie art. 24 ust. 1 rozporządzenia w sprawie przemieszczania odpadów, główny inspektor ochrony śro-

dowiska wszczyna z urzędu postępowanie administracyjne i wzywa: 1) zgłaszającego lub, jeżeli nie dokonano zgłoszenia, podmiot zobowiązany do dokonania zgłoszenia – jeżeli za nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów odpowiedzialność ponosi wysyłający odpady, 2) odbiorcę odpadów – jeżeli za nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów odpowiedzialność ponosi odbiorca odpadów — w drodze postanowienia, do zastosowania procedur określonych w art. 24 ww. rozporządzenia, określając termin realizacji działań wynikających z tych procedur, nie dłuższy niż 30 dni. W przypadku upływu terminu wskazanego w postanowieniu, główny inspektor ochrony środowiska, w drodze decyzji: 1) nakazuje podmiotowi, który dokonał zgłoszenia, lub, jeżeli nie dokonano zgłoszenia, podmiotowi zobowiązanemu do dokonania zgłoszenia odebranie odpadów zwróconych z zagranicy oraz określa sposób gospodarowania tymi odpadami na terenie kraju – jeżeli za nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów odpowiedzialność ponosi wysyłający odpady z terenu kraju; 2) nakazuje odbiorcy odpadów odesłanie ich do kraju wysyłki albo określa sposób gospodarowania tymi odpadami na terenie kraju – jeżeli za nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów odpowiedzialność ponosi wysyłający odpady sprowadzone nielegalnie spoza terenu kraju; 3) określa sposób gospodarowania tymi odpadami na terenie kraju – jeżeli za nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów odpowiedzialność ponosi odbiorca odpadów sprowadzonych nielegalnie na teren kraju; 4) nakazuje transportującemu te odpady odesłanie ich do kraju wysyłki – jeżeli nieznany jest wysyłający i odbiorca odpadów. Główny inspektor ochrony środowiska odpowiada za zorganizowanie bezpiecznego składowania odpadów do czasu ich zwrotu albo ostatecznego unieszkodliwienia lub odzysku w inny sposób (vide: art. 24 ust. 7 ww. rozporządzenia). Naruszenie przepisów wyczerpujących znamiona czynu określonego w art. 183 § 4 Kodeksu karnego skutkuje wszczęciem z urzędu postępowania przygotowawczego. Z danych uzyskanych z Policyjnego Systemu Statystycznego Temida wynika, iż w okresie od stycznia do grudnia 2007 r. Policja wszczęła ogółem 203 postępowania z art. 183 Kodeksu karnego, zakończono 227 postępowań (w tym w 22 przypadkach skierowano wniosek o objęcie podejrzanych aktem oskarżenia), umorzono 180 postępowań przygotowawczych. Ogółem stwierdzono 64 przestępstwa. Natomiast w okresie od stycznia do czerwca 2008 r. wszczęto 102 postępowania, zakończono 98 postępowań (w tym w 25 przypadkach wnioskowano o objęcie podejrza-

186 nych aktem oskarżenia). Stwierdzono ogółem 28 przestępstw. Z informacji przekazanych przez Komendę Główną Policji wynika, iż Wydział Transgranicznego Przemieszczania Odpadów Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska w okresie od stycznia do czerwca 2008 r. odnotował 21 przypadków nielegalnego przemieszczenia odpadów, stwierdzonych po przekroczeniu granicy RP na łączną ilość 633 ton. W większości były to zmieszane odpady komunalne lub pozostałości po sortowaniu odpadów komunalnych. Stwierdzone dotychczas przypadki nielegalnego przemieszczania odpadów dotyczyły transportów realizowanych bez zezwolenia czy zgłoszenia wysyłki odpadów. Proceder nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów odnotowano również podczas przeprowadzanych wspólnych akcji kontrolnych, organizowanych w ramach projektu inspekcyjnego IMPEL TFS „Europejskie Akcje Inspekcyjne” (Polska zajmuje czołowe miejsce pod względem największej liczby kontroli transgranicznych przemieszczeń odpadów). W wyniku takiej akcji w październiku 2007 r. Policja wspólnie z Inspekcją Ochrony Środowiska oraz Strażą Graniczną, Służbą Celną oraz Inspektoratem Transportu Drogowego przeprowadziła na terenie Polski, włączając granicę wewnętrzną i zewnętrzną UE, kontrole 34 transportów odpadów, gdzie w przypadku 12 transportów drogowych stwierdzono naruszenie obowiązujących przepisów prawa. Efektywność prowadzonych przez Policję w powyższym zakresie działań uzależniona jest od partnerskiej współpracy z instytucjami państwowymi zajmującymi się kontrolą przestrzegania przepisów o ochronie środowiska. W związku z powyższym w dniu 12 września 2008 r. odbyło się pierwsze spotkanie grupy roboczej ds. kontroli transgranicznego przemieszczania odpadów, powołanej m. in. z inicjatywy głównego inspektora ochrony środowiska i Biura Kryminalnego KGP. Celem działania ww. grupy jest bieżąca, wnikliwa analiza problemów istniejących w obszarze nielegalnego transgranicznego przemieszczania odpadów, a także podejmowanie kompleksowych działań ograniczających to zjawisko, zmierzających do zwiększenia skuteczności kontroli międzynarodowego przemieszczania odpadów na terenie RP. W trakcie pierwszego posiedzenia grupy poruszono następujące tematy: — metodyka postępowań przygotowawczych prowadzonych w przypadku nielegalnego transportu odpadów oraz przyczyn wydawania postanowień o umorzeniu takich spraw przez prokuratorów. W związku z powyższym podjęto decyzję o wystosowaniu pisma do Ministerstwa Sprawiedliwości w celu zaproszenia przedstawicieli prokuratury na kolejne spotkanie, — zaśmiecanie lasów w strefie przygranicznej, — planowane zmiany w organizacji służby celnej (m.in. wprowadzenie odpraw elektronicznych: single window, one-stop shot) – spowodują zmiany w sposobie prowadzenia kontroli, — wprowadzenie dyżurów 24 h przez inspektorów ochrony środowiska na szczeblu centralnym – pomoc dla funkcjonariuszy i inspektorów, — wprowadzenie obowiązkowego oznakowania transportów przewożących odpady jako ułatwienie dla kontrolujących, — uaktualnienie porozumień o współpracy, — wykorzystanie komunikacji z mediami jako sposobu podnoszenia świadomości społecznej w zakresie transgranicznego przemieszczania odpadów. Istotną rolę w zakresie zwalczania zjawiska nielegalnego przywozu odpadów, oprócz Policji, odgrywa również Straż Graniczna. Zadania Straży Granicznej w zakresie kontroli przemieszczania odpadów regulują przepisy ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2005 r. Nr 234, poz. 1997, z późn. zm.) oraz ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.: Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874, z późn. zm.). Jednym z zadań nakładanych na funkcjonariuszy Straży Granicznej, zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 12 ww. ustawy o Straży Granicznej, jest zapobieganie transportowaniu, bez zezwolenia wymaganego w myśl odrębnych przepisów, przez granicę państwową odpadów i szkodliwych substancji chemicznych. Funkcjonariusze Straży Granicznej mają prawo zatrzymania i cofania odpadów z granicy państwowej. Przepisy w zakresie transportu drogowego nadają natomiast funkcjonariuszom Straży Granicznej uprawnienia do kontroli dokumentów wymaganych przy przewozie odpadów oraz prawo nakładania kar pieniężnych za wykonywanie przewozu drogowego z naruszeniem przepisów. W związku z przystąpieniem do pełnej realizacji układu z Schengen i zniesieniem kontroli na granicach wewnętrznych Straż Graniczna podjęła szereg przedsięwzięć w kierunku ograniczenia procederu nielegalnego transportu odpadów do Polski. Nasilono kontrole wewnątrz kraju, m.in. poprzez szczegółowe kontrole typowanych transportów oraz wzmożenie współpracy z innymi służbami. Powyższe realizowane jest przez patrole mobilne na szlakach komunikacyjnych, w strefie przygranicznej oraz na drogach dojazdowych do granicy państwowej. Jednocześnie wzmożono wspólne akcje kontrolne, w których uczestniczą wszystkie służby zaangażowane w kontrolę transgranicznego przemieszczania odpadów. W celu uregulowania współpracy Straży Granicznej ze służbami ochrony środowiska w dniu 7 lutego 2007 r. podpisane zostało porozumienie pomiędzy ministrem finansów, głównym inspektorem ochrony środowiska oraz komendantem głównym Straży Granicznej w sprawie współdziałania w zakresie transgranicznego przemieszczania odpadów. W tym miejscu należy zauważyć, iż funkcjonariusze Straży Granicznej zostali przeszkoleni przez ekspertów unijnych z zakresu kontroli przemieszczania

187 odpadów. Ponadto na bieżąco Straż Graniczna przeprowadza szkolenia specjalistyczne w powyższym zakresie, aby pogłębiać wiedzę i umiejętności swoich funkcjonariuszy. Podkreślić należy, iż działania funkcjonariuszy Straży Granicznej w zakresie kontroli osób prywatnych, przewożących niewielkie ilości materiałów mogących stanowić odpad, są utrudnione ze względu na brak podstaw prawnych do zatrzymania takich przewozów. Bowiem przepisy z zakresu międzynarodowego przemieszczania odpadów obejmują ilości odpadów powyżej 20 kg, natomiast przepisy transportu drogowego dotyczą transportów – powyżej 3,5 tony. Niemniej jednak w przypadku stwierdzenia porzucania nieczystości w lasach czy na polach sprawca może zostać ukarany mandatem karnym za zanieczyszczanie miejsc publicznych. W 2008 r. w ramach ekologicznej ochrony państwa funkcjonariusze Straży Granicznej ujawnili 70 przypadków nielegalnie przemieszczanych odpadów (najwięcej transportów odpadów pochodziło z krajów Europy Zachodniej). Stosując się do zapisów Kodeksu Granicznego Schengen, należy stwierdzić, iż kontrole prowadzone przez Straż Graniczną nie mają charakteru kontroli granicznej i prowadzone są w sposób umożliwiający swobodne przemieszczanie się osób uprawnionych do korzystania z dorobku Schengen. Proceder niekontrolowanego wwozu odpadów z Europy Zachodniej do Polski był wymieniany jako jedno z zagrożeń wynikających ze zniesienia kontroli granicznej na odcinku granicy wewnętrznej Wspólnoty. Już we wcześniejszych prognozach rozwoju sytuacji po rozpoczęciu stosowania przez Polskę układu z Schengen przewidywano, że wzrośnie liczba prób przywozu na terytorium RP odpadów bez zezwolenia, a brak kontroli wywoła przeświadczenie o bezkarności. Jak już wtedy zauważono – podstawowym czynnikiem hamującym próby wwozu odpadów będą częste kontrole drogowe oraz wysokie kary pieniężne. Reasumując powyższe, pragnę poinformować, iż MSWiA na bieżąco monitoruje i analizuje skalę zagrożenia przestępczością przeciwko środowisku naturalnemu, w tym dotyczącą nielegalnego obrotu odpadami. Wskazać należy, iż doniesienia o masowym wwozie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej odpadów, o których mowa w przedmiotowym wystąpieniu, nie znajdują potwierdzenia w faktycznie ujawnianych przez służby kontrolne przypadkach. Z poważaniem Podsekretarz stanu Adam Rapacki Warszawa, dnia 11 lutego 2009 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury - z upoważnienia ministra na interpelację posła Andrzeja Szlachty w sprawie sytuacji ekonomicznej spółki PKP Cargo (7401)

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na interpelację pana posła Andrzeja Szlachty (SPS-023-7401/09 z dnia 21 stycznia 2009r.) w sprawie sytuacji ekonomicznej Spółki PKP Cargo SA, uprzejmie informuję, iż z informacji uzyskanych od Zarządu PKP Cargo SA wynika, co następuje: 1. Ze względu na obecną sytuację, w jakiej znalazła się spółka, zostały podjęte działania dla opracowania planu restrukturyzacji spółki. W chwili rozpoczęcia wdrażania planu główne założenia tego planu zostaną przedstawione szerszemu gronu zainteresowanych. 2. 29 lipca 2008 r. PKP Przewozy Regionalne Sp. z o.o. i PKP Cargo SA zawarły porozumienie regulujące spłatę zadłużenia w kwocie 733 888 061,38 zł, wynikającego z przeterminowanych zobowiązań głównych wymagalnych na dzień 31 grudnia 2007 r. Są to zobowiązania wynikające z usług świadczonych przez PKP Cargo SA na rzecz PKP Przewozy Regionalne Sp. z o.o. w tym obsługi trakcyjnej, manewrowej, rewidenckiej i innych. W porozumieniu postanowiono o ratalnej spłacie zobowiązań w następujący sposób: — wpłata 518 mln zł do 30 listopada 2008 r. – została zrealizowana w terminie, — zapłata pozostałych 215,6 mln zł ma nastąpić do 29 listopada 2009 r. Jednocześnie Spółka PKP Przewozy Regionalne Sp. z o.o. regulowała bieżące zobowiązania powstałe po 31 grudnia 2008 r. na poziomie powyżej 90%. W chwili obecnej przeterminowane zobowiązania PKP Przewozy Regionalne Sp. z o.o. wynoszą około 25 mln zł. 3. W 2008 r. dominującym asortymentem w przewozach realizowanych przez spółkę były paliwa stałe, materiały budowlane, surowce i wyroby hutnicze oraz paliwa płynne (ok. 85,8% udziału w przewozach PKP Cargo SA). Strategia marketingowa PKP Cargo SA ukierunkowana jest na utrzymanie i rozwój dotychczasowych rynków (w tym zwłaszcza całopociągowych przewozów masowych, przewozów intermodalnych, przewozów tranzytowych i przewozów towarów niebezpiecznych) oraz pozyskanie nowych rynków (np. przewozu towarów wysokoprzetworzonych, ponadgabarytowych itp.). 4. Przewozy PKP Cargo SA w latach 2006–2008 kształtowały się następująco:

188 Aktualnie prowadzone są prace mające na celu przygotowanie wyboru doradcy PKP SA w procesie prywatyzacji spółki PKP Cargo SA. Z poważaniem Podsekretarz stanu Juliusz Engelhardt Warszawa, dnia 11 lutego 2009 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki - z upoważnienia ministra na interpelację posła Andrzeja Szlachty w sprawie programu budowy w Polsce nowych jednostek wytwórczych energii elektrycznej (7402)

Wielkość przewozów (mln ton) 1 PKP Cargo SA

Spadek przewozów 2006 2007 2008 (%) 2008 / 2007 2 3 4 4/3 7,6

149,1 144,9 133,9

Przedstawiona w tabeli tendencja malejąca jest wynikiem wielu czynników, w tym działania konkurencyjnych przewoźników kolejowych, którzy nie są związani balastem ograniczeń wynikających z tzw. dominującej pozycji na rynku. Na spadek przewiezionej masy w 2008 r. decydujący wpływ miał kryzys gospodarczy, który szczególnie mocno wpłynął na wyniki spółki w IV kwartale ubiegłego roku. W celu zapobieżenia utracie przewozów PKP Cargo SA podejmuje m.in. następujące działania: — wprowadza promocje na przewozy kruszyw, przewozy metali i wyrobów z metali realizowanych w tranzycie przez terytorium RP, — tworzy alianse strategiczne np. z LW Bogdanka, z wykonawcami inwestycji infrastrukturalnych, — wiąże się bezpośrednimi umowami z największymi producentami i gestorami ładunków, — zawiera umowy z firmami zewnętrznymi celem oferowanie pełnej usługi logistycznej, — podejmuje współpracę z obcymi przewoźnikami w celu akwizycji przewozów międzynarodowych. 5. Kondycja finansowa PKP Cargo SA jest jednym z zagadnień, jakie są w kręgu zainteresowań i działań resortu infrastruktury, szczególnie zważywszy, iż spółka ta zgodnie z przyjętą przez Radę Ministrów „Strategią dla transportu kolejowego do roku 2013” przeznaczona jest do prywatyzacji. Wszelkie działania, jakie są podejmowane przez Zarząd PKP Cargo SA, mające na celu restrukturyzację firmy i minimalizowanie skutków kryzysu na rynku przewozów towarowych, znajdują akceptację resoru infrastruktury. Obecnie w PKP Cargo SA realizowane są działania restrukturyzacyjne mające na celu optymalizację kosztów i struktury przedsiębiorstwa spółki. 6. Odnośnie do planów prywatyzacyjnych Spółki PKP Cargo SA finalizowane są prace związane z przygotowaniem wieloletniej strategii funkcjonowania i rozwoju, uwzględniającej również koncepcję jej prywatyzacji. Na zlecenie PKP SA w listopadzie 200 r. przygotowana została ekspertyza dotyczącą strategii pierwszej oferty publicznej PKP Cargo SA. Podstawowym celem ww. ekspertyzy było określenie kierunków działania mających na celu przygotowanie spółki PKP Cargo SA do oferty publicznej i zarekomendowanie najkorzystniejszego scenariusza oferty publicznej. W listopadzie 2008 r. minister właściwy ds. transportu udzielił PKP SA pełnomocnictwa do zbycia akcji PKP Cargo SA.

Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na interpelację pana posła Andrzeja Szlachty, przekazaną do prezesa Rady Ministrów przy piśmie znak SPS-023-7402/09 z dnia 21 stycznia 2009 r., w sprawie programu budowy w Polsce nowych jednostek wytwórczych energii elektrycznej, uprzejmie informuję, co następuje. 1. Czy są opracowane wieloletnie plany dotyczące budowy w Polsce nowych jednostek wytwarzających energię elektryczną? Inwestycje w nowe moce wytwórcze energii elektrycznej w najbliższych pięciu latach mają, co do zasady, charakter inwestycji odtworzeniowych, bez znaczących przyrostów mocy brutto, z wyjątkiem obecnie realizowanych inwestycji w elektrowniach: Bełchatów – 858 MW, Pątnów II – 474 MW oraz Łagisza – 460 MW. Ponadto budowę nowych bloków energetycznych deklarują zarówno inwestorzy krajowi (PGE SA, Energa SA, ENEA SA, TAURON SA), jak i zagraniczni (Electrabel Polska SA, Vattenfall, RWE, EDF Polska, CEZ). 2. Jaki rodzaj paliwa będzie preferowany w najbliższych latach dla polskiej elektroenergetyki? Opracowywany w Ministerstwie Gospodarki dokument „Polityka energetyczna Polski do 2030 roku” zakłada wykorzystanie węgla (brunatnego i kamiennego) jako głównego paliwa dla elektroenergetyki w celu zagwarantowania odpowiedniego stopnia bezpieczeństwa energetycznego kraju. Szczegółowymi celami w tym obszarze są: — zapewnienie bezpieczeństwa energetycznego kraju poprzez zaspokojenie krajowego zapotrzebowania na węgiel, zagwarantowanie stabilnych dostaw do odbiorców i wymaganych parametrów jakościowych,

189 — wykorzystanie węgla do produkcji paliw płynnych i gazowych, — wykorzystanie nowoczesnych technologii w sektorze górnictwa węgla dla zwiększenia konkurencyjności, bezpieczeństwa pracy, ochrony środowiska oraz stworzenia podstaw pod rozwój technologiczny i naukowy, — maksymalne zagospodarowanie metanu uwalnianego przy eksploatacji węgla w kopalniach. 3. Jakie jest obecne zapotrzebowanie na nowe moce wytwórcze w zakresie energii elektrycznej (w megawatach)? W związku z zaawansowanym wiekiem urządzeń wytwórczych (ok. 45% eksploatowanych kotłów i turbozespołów ma ponad 30 lat) konieczne jest prowadzenie inwestycji odtworzeniowych w bardzo szerokim zakresie. Dodatkowo na działania zmierzające do zapewnienia utrzymania poziomu istniejących mocy wytwórczych nakłada się konieczność budowy nowych mocy na pokrycie zwiększającego się zapotrzebowania na energię elektryczną przez odbiorców. Niemniej jednak w ostatnim okresie (IV kwartał 2008 r. i początek 2009 r.) daje się zauważyć tendencję spadkową zapotrzebowania na moc w krajowym systemie elektroenergetycznym, które było niższe od zapotrzebowania w analogicznym okresie roku 2007. Obszar wytwórczy stoi przed olbrzymim wyzwaniem dokonania znaczących nakładów na inwestycje odtworzeniowe i budowę nowych mocy. Zgodnie z oceną operatora sytemu przesyłowego do roku 2015 powinno powstać 12 000 MW mocy w nowych elektrowniach. Mam nadzieję, że powyższe wyjaśnienia zostaną przyjęte jako wyczerpująca odpowiedź na zagadnienia podniesione w interpelacji pana posła Andrzeja Szlachty. Z poważaniem Podsekretarz stanu Joanna Strzelec-Łobodzińska ułatwienia budowy przesyłowych sieci energetycznych, uprzejmie informuję, co następuje. Odnośnie pierwszego z postawionych pytań: Czy ministerstwo przygotowuje ustawę umożliwiającą przyspieszenie budowy nowych linii przesyłowych? – pragnę uprzejmie poinformować pana posła, że w dniu 3 sierpnia 2008 r. weszły życie przepisy ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o zmianie ustawy Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 116, poz. 731), w której m.in. wprowadzono instytucję służebności przesyłu. Wprowadzenie tej instytucji znacznie polepszyło sytuację przedsiębiorstw energetycznych zajmujących się utrzymaniem i rozbudową sieci elektroenergetycznej, których głównym problemem było i jest porozumienie się z właścicielami nieruchomości, przez które przebiegają linie elektroenergetyczne. Powyższa regulacja w dużym stopniu rozwiązuje zgłaszane przez przedsiębiorstwa energetyczne problemy przy utrzymywaniu istniejącej już infrastruktury oraz budowie nowych linii elektroenergetycznych. Wprowadzenie służebności przesyłu znacznie ogranicza gamę roszczeń właścicieli nieruchomości, na których posadowiona została infrastruktura liniowa. W poprzednim stanie prawnym właściciele nieruchomości niejednokrotnie występowali do przedsiębiorstw energetycznych z żądaniami usunięcia obiektu z nieruchomości lub wykupu nieruchomości, przez którą infrastruktura przebiega. W powyższych sprawach zapadały skrajnie różne wyroki sądowe, często orzekające na korzyść właścicieli nieruchomości. Służebność przesyłu umożliwia także przedsiębiorstwu dostęp do infrastruktury w celu wykonania stosownych prac eksploatacyjnych. Jednak mamy świadomość, że rozwiązania te nie są wystarczające. Dlatego w celu skrócenia czasu przygotowania inwestycji liniowych konieczne jest wypracowanie odrębnych uregulowań uwzględniających specyfikę inwestycji tego rodzaju. W Ministerstwie Gospodarki podjęto prace nad przygotowaniem założeń do zmiany ustaw mających na celu eliminację barier przy planowaniu i realizacji elektroenergetycznych inwestycji liniowych. W związku z tym przeprowadzono konsultacje z przedsiębiorstwem PSE – Operator SA oraz Polskim Towarzystwem Przesyłu i Rozdziału Energii Elektrycznej, zmierzające do oceny obowiązujących przepisów oraz określenia potrzeby ich zmiany. Dokonana zastała również analiza stanu technicznego infrastruktury liniowej służącej do przesyłania oraz dystrybucji energii elektrycznej, ropy i gazu oraz potrzeb inwestycyjnych w tym zakresie. Z przeprowadzonej analizy wynika, że bariery prawne w realizacji inwestycji sieciowej w energetyce znajdują się w aktach prawnych niebędących w gestii ministra gospodarki. Sprawną realizację inwestycji liniowych uniemożliwiają głównie przewlekłe procedury administracyjno-prawne w zakresie umieszczania tych inwestycji w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego lub ustalenia ich lokalizacji w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu

Warszawa, dnia 9 lutego 2009 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki - z upoważnienia ministra na interpelację posła Andrzeja Szlachty w sprawie nowelizacji prawa w celu ułatwienia budowy przesyłowych sieci energetycznych (7404)

Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na interpelację pana posła Andrzeja Szlachty przekazaną przy piśmie z dnia 21 stycznia 2009 r., znak: SPS-023-7404/09, w sprawie nowelizacji prawa w celu

190 publicznego. Ponadto przedsiębiorstwa liniowe sygnalizowały trudności występujące na gruncie obowiązującego prawa w zakresie przeprowadzania postępowania o udzielenie zamówienia publicznego. Konieczna wydaje się także zmiana przepisów ustawy o drogach publicznych utrudniających umieszczanie infrastruktury technicznej w pasie drogowym. Zgodnie z przygotowywanymi założeniami do zmiany ustaw w celu eliminacji barier przy planowaniu i realizacji elektroenergetycznych inwestycji liniowych konieczne jest wprowadzenie szeregu ułatwień proceduralno-prawnych dla realizacji tej kategorii inwestycji. Opracowane w resorcie gospodarki założenia do ww. ustawy zostaną następnie udostępnione w celu dalszych konsultacji. Natomiast co do odpowiedzi na drugie z postawionych przez pana posła pytań: Czy ministerstwo opracowało algorytm, przy pomocy którego można obliczyć wartość odszkodowań dla właścicieli terenów, przez które przebiegają lub mają przebiegać linie przesyłowe? – pragnę poinformować, że stosownie do wprowadzonych zmian Kodeksu cywilnego ustanowienie służebności przesyłu ma nastąpić na podstawie umowy zawieranej pomiędzy właścicielem nieruchomości a przedsiębiorcą. Pozwala to stronom samodzielnie kształtować łączący je stosunek prawny, co odpowiada zasadom gospodarki wolnorynkowej, w tym zasadzie swobody umów. Zgodnie z wolą stron ustanowienie służebności może nastąpić odpłatnie lub bez wynagrodzenia. Natomiast stosownie do art. 3052 K.c. jeżeli właściciel odmówi zawarcia umowy o ustanowienie służebności przesyłu, a jest ona konieczna dla właściwego korzystania z urządzeń infrastruktury technicznej, przedsiębiorca może żądać jej ustanowienia za odpowiednim wynagrodzeniem na drodze sądowej. Na podstawie powyższego przepisu sądowego ustanowienia służebności przesyłu za wynagrodzeniem będzie mógł żądać również właściciel nieruchomości. Wysokość tego wynagrodzenia każdorazowo będzie określał sąd, zapewne korzystając z pomocy opinii biegłego. Ponadto wysokość wynagrodzenia będzie uzależniona m.in. od rodzaju linii, rodzaju terenu, umiejscowienia na terenie kraju oraz klasyfikacji gruntu. Z tego powodu wypracowanie algorytmu, przy pomocy którego można obliczać wartość odszkodowań dla właścicieli terenów, przez które przebiegają lub mają w przyszłości przebiegać linie przesyłowe, jest bardzo trudne do przeprowadzenia. Ponadto wprowadzenie ww. algorytmu możliwe jest w przypadku wyraźnej delegacji ustawowej, a obecnie obowiązujące przepisy takiego obowiązku nie nakładają. Wyrażam przekonanie, że przedstawione wyjaśnienia stanowią wyczerpującą odpowiedź na interpelację pana posła Andrzeja Szlachty. Z poważeniem Podsekretarz stanu Joanna Strzelec-Łobodzińska Odpowiedź
sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji Narodowej - z upoważnienia ministra na interpelację poseł Ewy Wolak w sprawie zadań edukacyjnych Centrum Kształcenia Praktycznego we Wrocławiu (7405)

Warszawa, dnia 9 lutego 2009 r.

Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na interpelację pani poseł Ewy Wolak (nr SPS-023-7405/09) w sprawie zadań edukacyjnych wrocławskiego Centrum Kształcenia Praktycznego, uprzejmie przedkładam poniższe wyjaśnienie. Przywołany w interpelacji pani poseł na Sejm RP Ewy Wolak projekt rozporządzenia ministra edukacji narodowej w sprawie publicznych placówek kształcenia ustawicznego, publicznych placówek kształcenia praktycznego oraz publicznych ośrodków dokształcania i doskonalenia zawodowego, w wersji z dnia 4 listopada 2008 r., został skierowany do uzgodnień międzyresortowych oraz z partnerami społecznymi w dniu 5 grudnia 2008 r., w tym m.in. do Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Dyrektorów Centrów Kształcenia Ustawicznego oraz do Stowarzyszenia Dyrektorów i Nauczycieli Centrów Kształcenia Praktycznego. W trakcie konsultacji społecznych nad projektem rozporządzenia, uwagi i propozycje dotyczące proponowanych rozwiązań nadesłało również Centrum Kształcenia Praktycznego we Wrocławiu. Propozycje wrocławskiego CKP w dużej mierze znalazły odzwierciedlenie w kolejnej wersji projektu zawierającej wszystkie uwzględnione uwagi zgłoszone w trakcie uzgodnień i konsultacji nad projektem. Wersja ta została przekazana do Departamentu Prawnego MEN w dniu 19 grudnia 2008 r. Dotyczą one rozwiązań, o których mowa również w interpelacji pani poseł Ewy Wolak, tj. prowadzenia kształcenia w systemie modułowym, doskonalenia nauczycieli kształcenia zawodowego oraz zatrudniania doradców zawodowych. W § 15 ust. 3 pkt 1 zmienionego projektu rozporządzenia zawarto jedno z głównych zadań publicznych placówek kształcenia praktycznego, jakim jest prowadzenie zajęć praktycznych dla uczniów szkół prowadzących kształcenie zawodowe lub ogólnozawodowe, w zakresie całego lub części programu nauczania dla danego zawodu, w tym również modułowego programu nauczania dla zawodu. Ponadto możliwe jest, aby kształcenie ustawiczne, o którym mowa w § 15 ust. 3 pkt 3 projektu, było organizowane i prowadzone w formach pozaszkolnych również z wykorzystaniem modułowych programów nauczania. Z uwagi na fakt, iż publiczne placówki kształcenia praktycznego nie mają charakteru placówek doskonalenia nauczycieli, nie było możliwe przypisanie im, jako jednego z głównych zadań, doskonalenia nauczy-

191 cieli teoretycznych przedmiotów zawodowych i nauczycieli praktycznej nauki zawodu. Mając jednak na uwadze znaczenie tego rodzaju działań, zwłaszcza w odniesieniu do nowoczesnych technik i technologii, w zmienionym projekcie rozporządzania uwzględniono możliwość współpracy centrów kształcenia praktycznego z placówkami doskonalenia nauczycieli w zakresie doskonalenia umiejętności zawodowych nauczycieli kształcenia zawodowego. Przewidziano również możliwość zatrudniania doradców zawodowych w placówkach objętych przepisami rozporządzenia. Niemniej jednak propozycja ujęcia w rozporządzeniu możliwości zlecania placówkom innych zadań edukacyjnych przez szkoły lub organy prowadzące, nie mogła zostać uwzględniona. Należy przy tym podkreślić, że w projekcie rozporządzenia określono, jakie w szczególności zadania należą do publicznych placówek kształcenia ustawicznego, publicznych placówek kształcenia praktycznego oraz publicznych ośrodków dokształcania i doskonalenia zawodowego. Tym samym mogą one realizować również inne zadania zgodne z ich właściwością pod warunkiem, że nie wykraczają one poza delegację ustawową zawartą w poszczególnych przepisach ustawy z dnia 7 września 1991 o systemie oświaty. Zgodnie z art. 2 pkt 3a cyt. ustawy, system oświaty obejmuje m.in. placówki kształcenia ustawicznego, placówki kształcenia praktycznego oraz ośrodki dokształcania i doskonalenia zawodowego, umożliwiające uzyskanie i uzupełnienie wiedzy ogólnej, umiejętności i kwalifikacji zawodowych. Ta sama ustawa w art. 68a ust. 1 pkt 2 stanowi, iż kształcenie ustawiczne (zdefiniowane w art. 3 pkt 17 jako kształcenie w szkołach dla dorosłych, a także uzyskiwanie i uzupełnianie wiedzy ogólnej, umiejętności i kwalifikacji zawodowych w formach pozaszkolnych przez osoby, które spełniły obowiązek szkolny), jest organizowane i prowadzone m.in. w placówkach kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego oraz ośrodkach dokształcania i doskonalenia zawodowego. Jednocześnie, w myśl art. 16 ust. 5a ustawy, po ukończeniu gimnazjum istnieje możliwość spełniania obowiązku nauki m. in. przez uczęszczanie na zajęcia realizowane w formach pozaszkolnych w placówkach publicznych i niepublicznych posiadających akredytację kuratora oświaty. Ponadto, w art. 70 ust. 1 ustawa stanowi również, że praktyczna nauka zawodu może odbywać się w placówkach kształcenia ustawicznego i placówkach kształcenia praktycznego. W związku z powyższym brak jest podstaw prawnych, na podstawie których zasadne byłoby organizowanie przez centra kształcenia praktycznego dodatkowych zajęć edukacyjnych dla uczniów gimnazjów, w tym dla uczniów szczególnie uzdolnionych. Tego rodzaju działania, mimo ich bez wątpienia pozytywnego wydźwięku, nie są umocowane i uzasadnione prawnie. Wydaje się, iż właściwym rozwiązaniem byłoby w tym przypadku założenie przez organ prowadzący, którym jest miasto na prawach powiatu Wrocław, nowej placówki, tj. placówki oświatowo-wychowawczej, która zgodnie z art. 2 pkt 3 ustawy o systemie oświaty umożliwia rozwijanie zainteresowań i uzdolnień oraz korzystanie z różnych form organizacji czasu wolnego dzieciom i młodzieży. Z uwagi na fakt, że obie placówki miałyby jeden organ prowadzący, placówka ta mogłaby korzystać z istniejącej już bazy Centrum Kształcenia Praktycznego we Wrocławiu oraz zatrudnić nauczycieli do prowadzenia zajęć. Należy przy tym dodać, że § 2 załącznika nr 3 do rozporządzenia ministra edukacji narodowej i sportu z dnia 13 czerwca 2003 r. w sprawie ramowych statutów: publicznego centrum kształcenia ustawicznego, publicznego ośrodka dokształcania i doskonalenia zawodowego oraz publicznego centrum kształcenia praktycznego (Dz. U. Nr 132, poz. 1226) stanowi, iż statut centrum kształcenia praktycznego określa cele i zadania centrum oraz sposób wykonywania tych zadań, z uwzględnieniem współdziałania ze szkołami i innymi podmiotami, na rzecz których centrum wykonuje zadania lub z którymi współpracuje. Współpraca ze szkołami może dotyczyć jednak wyłącznie szkół prowadzących kształcenie zawodowe, co wynika z przepisów rozporządzenia ministra edukacji narodowej z dnia 21 maja 2001 r. w sprawie ramowych statutów publicznego przedszkola oraz publicznych szkół (Dz. U. Nr 61, poz. 624, ze zm.). W części dotyczącej szkół prowadzących kształcenie zawodowe rozporządzenie, o którym mowa, przewiduje możliwość określenia w statucie szkoły organizacji dodatkowych zajęć w formach pozaszkolnych dla uczniów, zwiększających szansę ich zatrudnienia, organizowanych w porozumieniu z organem prowadzącym technikum oraz we współpracy z urzędami pracy, pracodawcami, placówkami kształcenia ustawicznego i placówkami kształcenia praktycznego, jeżeli szkoła takie zajęcia prowadzi. Warto w tym miejscu podkreślić, że już na etapie pierwszych prac koncepcyjnych nad projektem rozporządzenia w przedmiotowej sprawie, tj. w 2005 r., Ministerstwo Edukacji Narodowej rozważało możliwość powrotu do stanu prawnego wprowadzonego przywołanym przez panią poseł rozporządzeniem ministra edukacji narodowej z dnia 28 września 1993 r. w sprawie rodzajów, organizacji i zasad działania publicznych placówek oświatowo-wychowawczych (Dz. U. Nr 95, poz. 434, ze zm.), w zakresie umożliwienia placówkom realizacji innych zadań edukacyjnych zlecanych przez organ prowadzący. Odzwierciedleniem tych zamiarów był zapis w projekcie rozporządzenia ministra edukacji i nauki z dnia 11 stycznia 2006 r. w sprawie publicznych placówek kształcenia ustawicznego, publicznych placówek kształcenia praktycznego oraz publicznych ośrodków dokształcania i doskonalenia zawodowego, zgodnie z którym w szczególnie uzasadnionych przypadkach organ prowadzący placówkę lub ośrodek mógłby zlecić realizację zadań edukacyjnych niewchodzących w zakres działania określony statutem danej placówki

192 lub ośrodka, o ile posiadają one warunki do realizacji tych zadań. Niemniej jednak wprowadzenie tego rodzaju rozwiązania zostało wówczas uniemożliwione przez Rządowe Centrum Legislacji, które w ramach uzgodnień i konsultacji nad ówczesnym projektem rozporządzenia uznało je za budzące wątpliwości natury prawnej, w szczególności w odniesieniu do tego, czy zadania edukacyjne, które mogą być zlecone placówce lub ośrodkowi, mogą obejmować inny zakres niż kształcenie ustawiczne oraz czy placówka ma obowiązek takie zadania realizować, jeżeli – jak przewidziano w projektowanym przepisie – posiada warunki do ich realizacji. Z podobnego względu Rządowe Centrum Legislacji zakwestionowało m.in. możliwość prowadzenia przez centra kształcenia praktycznego zajęć edukacyjnych w zakresie przysposobienia do pracy dla uczniów gimnazjum. Zdaniem RCL, biorąc pod uwagę osoby, na rzecz których ww. placówki prowadzą działalność, rozwiązanie to rodzi wątpliwości co do prawidłowości wykonania upoważnienia ustawowego – w kontekście definicji kształcenia ustawicznego zawartej w art. 3 pkt 17 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572, ze zm.). W świetle powyższego ewentualne przywrócenie możliwości realizowania przez placówki kształcenia praktycznego innych zadań edukacyjnych, w tym również zajęć z zakresu przysposobienia do pracy dla uczniów gimnazjum, będzie uzależnione od wyników zaplanowanej przez Ministerstwo Edukacji Narodowej pogłębionej konsultacji prawnej w tym zakresie. Z poważaniem Sekretarz stanu Krystyna Szumilas Warszawa, dnia 6 lutego 2009 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury - z upoważnienia ministra na interpelację poseł Izabeli Katarzyny Mrzygłockiej w sprawie zmiany przepisów dotyczących systemu gospodarowania odpadami komunalnymi (7406)

W celu stworzenia stanu prawnego umożliwiającego poprawę w sektorze gospodarki odpadami komunalnymi podjęte zostały w roku ubiegłym przez przedstawicieli Ministerstwa Infrastruktury, Ministerstwa Środowiska i Ministerstwa Rozwoju Regionalnego (koordynatora działań zaangażowanych resortów) wspólne prace, których efektem jest opracowanie projektu dokumentu rządowego pt. „Założenia do projektu ustawy o gospodarowaniu odpadami komunalnymi oraz o zmianie niektórych ustaw”. Ww. projekt, opisujący koncepcję reformy regulacji gospodarki odpadami komunalnymi, w dniu 19 grudnia 2008 r. został przez Ministerstwo Rozwoju Regionalnego skierowany do konsultacji międzyresortowych i aktualnie jest w trakcie uzgadniania zgłoszonych do niego uwag. W przypadku przyjęcia przedmiotowego dokumentu przez Radę Ministrów zostanie on wykorzystany jako podstawa do opracowania projektu ustawy, która stanie się głównym aktem prawnym regulującym zasady gospodarki odpadami komunalnymi. Projekt „Założeń do projektu ustawy o gospodarowaniu odpadami komunalnymi oraz o zmianie niektórych ustaw” został ujęty w programie prac Rady Ministrów na I półrocze 2009 r. Z poważaniem Podsekretarz stanu Piotr Styczeń Warszawa, dnia 6 lutego 2009 r. Odpowiedź
ministra pracy i polityki społecznej na interpelację poseł Izabeli Katarzyny Mrzygłockiej w sprawie zaległych składek na ubezpieczenie społeczne kobiet zatrudnionych na umowę o pracę i jednocześnie prowadzących działalność gospodarczą, przebywających na urlopach macierzyńskich lub wychowawczych w latach 1999–2006 (7407)

Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na interpelację pani poseł Izabeli Katarzyny Mrzygłockiej nr SPS-023-7406/09 w sprawie zmiany przepisów dotyczących gospodarowania odpadami, uprzejmie przekazuję, co następuje.

W odpowiedzi na wystąpienie Pana Marszałka z dnia 23 stycznia 2009 r., znak: SPS-023-7407/09, dotyczące zapytania poseł Izabeli Katarzyny Mrzygłockiej w sprawie zaległych składek na ubezpieczenie społeczne kobiet zatrudnionych na umowę o pracę i jednocześnie prowadzących działalność gospodarczą i przebywających na urlopach macierzyńskich lub wychowawczych w latach 1999–2006, uprzejmie wyjaśniam, co następuje. Od 1 stycznia 1999 r. weszły w życie przepisy ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 11, poz. 74,

193 z późn. zm.) W treści art. 6 powołanej ustawy zawarty jest krąg osób, które na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej obowiązkowo podlegają ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym. Wśród nich wymienieni są m.in.: pracownicy, osoby, które prowadzą pozarolniczą działalność gospodarczą, osoby przebywające na urlopach wychowawczych lub pobierające zasiłek macierzyński. Jednocześnie art. 9 powołanej ustawy rozstrzyga, z jakiego tytułu, w przypadku zbiegu tytułów do ubezpieczeń, ubezpieczony będzie podlegał, a tym samym, z jakiego tytułu będą odprowadzane składki na ubezpieczenia społeczne. Zgodnie z treścią ust. 6 powołanego artykułu, osoby pobierające zasiłek macierzyński lub przebywające na urlopie wychowawczym podlegają obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym tylko wówczas, jeżeli nie mają ustalonego prawa do emerytury lub renty i nie mają innych tytułów rodzących obowiązek ubezpieczeń społecznych. Oznacza to, że w przypadku jednoczesnego prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej i pobierania zasiłku macierzyńskiego z innego tytułu (lub przebywania na urlopie wychowawczym) osoba taka będzie obowiązkowo podlegała ubezpieczeniu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej i, co się z tym wiąże, będzie zobowiązana do odprowadzania składek na obowiązkowe ubezpieczenia społeczne. Należy przy tym wskazać, że zgodnie z powołaną ustawą pobieranie zasiłku macierzyńskiego czy przebywanie na urlopie wychowawczym są odrębnym od pracowniczego tytułem do ubezpieczeń. Zgodnie z wyjaśnieniami prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, wynikające z powyższych przepisów stanowisko Zakład Ubezpieczeń Społecznych prezentował niezmiennie od wejścia w życie przepisów ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, tj. od 1999 r. Natomiast stanowisko to nie zawsze podzielały sądy, przez co zdarzało się, że w niektórych indywidualnych sprawach wydawały wyroki zmieniające decyzje zakładu i stwierdzające, że osoby prowadzące pozarolniczą działalność mają obowiązek w takich przypadkach opłacania tylko składki zdrowotnej. Należy podkreślić, że wyroki sądu w takich sprawach były wiążące wyłącznie w tych sprawach. Ostatecznie prawidłowość stanowiska zakładu potwierdziła uchwała Sądu Najwyższego z 23 maja 2006 r. w składzie siedmiu sędziów. W celu ułatwienia płatnikom składek, w tym osobom prowadzącym pozarolniczą działalność, wywiązywania się z obowiązków wynikających z obowiązujących przepisów, Zakład Ubezpieczeń Społecznych wydaje poradniki zarówno w wersji elektronicznej jak i papierowej. Jak wskazał prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, informacje dotyczące podlegania ubezpieczeniom przez osoby przebywające na urlopie wychowawczym oraz pobierające zasiłek macierzyński zawarte były w poradniku „Zasady opłacania składek na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne, fundusz pracy i fundusz gwarantowanych świadczeń pracowniczych”, który był dostępny w salach obsługi klientów już od początku 1999r. Ponadto od końca 2000 r. dostępny jest poradnik „Ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne osób prowadzących pozarolniczą działalność i osób z nimi współpracujących”. Z dniem 18 maja 2001 r. weszła w życie nowelizacja ustawy o s.u.s., w wyniku której osoby pobierające zasiłek macierzyński lub przebywające na urlopie wychowawczym zostały zobowiązane do złożenia oświadczenia informującego płatnika składek (np. pracodawcę), który udzielił urlopu macierzyńskiego lub wychowawczego o posiadaniu prawa do emerytury lub renty albo o posiadaniu innego tytułu do ubezpieczeń (art. 36 ust. 2a ustawy). Oświadczenie to umożliwiało pracodawcy stwierdzenie, czy istnieje obowiązek opłacania składek na ubezpieczenia społeczne z tytułu pobierania zasiłku macierzyńskiego lub przebywania na urlopie wychowawczym za taką osobę, czy też powinna ona opłacać składki osobiście w związku z prowadzeniem pozarolniczej działalności gospodarczej. W myśl art. 68 ust. 1 ustawy o s.u.s. Zakład Ubezpieczeń Społecznych realizuje przepisy o ubezpieczeniach społecznych m.in. w zakresie ustalania i stwierdzania obowiązku ubezpieczeń społecznych. W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości, ZUS ma obowiązek wszcząć postępowanie wyjaśniające w tym zakresie, nawet jeśli dotyczy to okresu ubiegłego, a osoby będące płatnikami składek mają obowiązek złożyć prawidłowe dokumenty zgłoszeniowe. Każda osoba prowadząca pozarolniczą działalność, będąca płatnikiem składek na własne ubezpieczenia, ma obowiązek przekazać do zakładu zgłoszenie do ubezpieczeń z prawidłowym wskazaniem rodzajów ubezpieczeń, którymi dana osoba jest objęta. Formularze te zawierają oświadczenie o zgodności podanych w nich danych ze stanem prawnym i faktycznym. Jednocześnie Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej widząc problemy, z jakimi borykają się osoby pobierające zasiłki macierzyńskie i jednocześnie posiadające inny tytuł do ubezpieczeń społecznych, przygotowało projekt ustawy o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych i ustawy Prawo bankowe. W myśl zaproponowanych zmian w przypadku jednoczesnego prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej i pobierania zasiłku macierzyńskiego z innego tytułu, osoba taka będzie obowiązkowo podlegała ubezpieczeniu z tytułu pobierania zasiłku macierzyńskiego. Powyższa zmiana ma z jednej strony zracjonalizować sytuację osób, które w okresie pobierania zasiłku macierzyńskiego z innych tytułów uzyskują niewielkie dochody, a z drugiej strony ułatwić kobietom aktywnym zawodowo w okresie po urodzeniu dziecka prowadzenie działalności gospodarczej. W wyniku wprowadzenia proponowanych rozwiązań osoby podlegające obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z tytułu pobierania zasiłku macierzyńskiego (zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego) będą mogły bez utraty tego ubezpieczenia prowadzić pozarolniczą działalność,

194 korzystając z ochrony ubezpieczeniowej, jaką daje pobieranie zasiłku macierzyńskiego (zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego). To samo dotyczy również kobiet wykonujących umowę zlecenie, agencyjną czy pracę nakładczą. Jednakże nie ma przeszkód, aby osoby takie zgłosiły się do dobrowolnych ubezpieczeń także z innych tytułów. Projekt zakłada również umorzenie należności osobom, które w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą nie opłacały obowiązkowych składek na ubezpieczenia społeczne w okresie pobierania zasiłku macierzyńskiego z innego tytułu. We wskazanej regulacji zaproponowano także rozwiązania dla ubezpieczonych, które nie opłacały obowiązkowych składek z działalności gospodarczej w okresie korzystania z urlopu wychowawczego. Osobom takim zostałby wyznaczony nowy termin na opłacenie tych należności, a opłacenie ich we wskazanym terminie spowodowałoby nienaliczanie odsetek za zwłokę. Osoba, która ze względu na sytuację materialną nie byłaby w stanie uregulować tych należności w terminie, miałaby prawo do wystąpienia o układ ratalny. Aktualnie projekt ustawy o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz ustawy Prawo bankowe został rozpatrzony przez Stały Komitet Rady Ministrów i rekomendowany Radzie Ministrów. Minister Jolanta Fedak Warszawa, dnia 6 lutego 2009 r. Odpowiedź
ministra rozwoju regionalnego na interpelację posła Waldy Dzikowskiego w sprawie możliwości występowania problemów z zachowaniem trwałości projektów unijnych realizowanych przez przedsiębiorców (7421)

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na pismo z dnia 19 stycznia 2009 r., znak: SPS-023-7421/ 09, przekazujące interpelację pana posła Waldy Dzikowskiego w sprawie możliwości wystąpienia problemów z zachowaniem trwałości projektów unijnych realizowanych przez przedsiębiorców, uprzejmie informuję, co następuje. Wymóg utrzymania trwałości projektu objętego wsparciem ze środków Unii Europejskiej jest określony w przepisach prawa wspólnotowego i krajowego. W art. 57 rozporządzenia Rady (WE) z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu Spój-

ności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. Urz. UE L 210 z 31.07.2006) został sformułowany wymóg zachowania trwałości projektu przez okres 5 lub 3 lat od jego zakończenia. Przywołane rozporządzenie wspólnotowe określa przepisy ogólne dla: Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu Spójności, co powoduje, że przepis dotyczący wymogu zachowania trwałości projektu stosuje się we wszystkich programach operacyjnych finansowanych w ramach tych funduszy w całej Unii Europejskiej. Pragnę zauważyć, że wymóg utrzymania trwałości projektu dotyczy wszystkich beneficjentów projektów współfinansowanych ze środków unijnych, a nie tylko przedsiębiorców. Nie jest możliwe udzielenie wsparcia wnioskodawcy, który nie będzie deklarował zachowania trwałości projektu po jego zrealizowaniu. Wymóg utrzymania trwałości jest związany z zakazem znaczącej modyfikacji projektu, a więc takiej modyfikacji, która może mieć wpływ na charakter lub realizację projektu. Przez znaczącą modyfikację projektu rozumie się także zmianę własnościową elementów infrastruktury oraz zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej przez beneficjenta pomocy. Dla rozstrzygnięcia, czy została zachowana trwałość projektu, istotne jest przeanalizowanie, czy cel projektu został zrealizowany. Inne, poza wymienionymi, zmiany występujące w projekcie nie muszą skutkować stwierdzeniem niespełnienia warunku zachowania jego trwałości. W przypadku projektów realizowanych przez przedsiębiorców, przy określaniu zasad zachowania trwałości projektu należy uwzględnić również przepisy dotyczące pomocy publicznej. W określonych sytuacjach przedsiębiorca będący beneficjentem pomocy ma prawo wymienić zakupiony w ramach projektu sprzęt, jeśli stał się on przestarzały w wyniku postępu technicznego. Na zachowanie trwałości projektu nie wpływa także dokonywanie uzasadnionych ekonomicznie zmian w projekcie. Wskazywany w interpelacji problem z utrzymaniem poziomu zatrudnienia należy rozpatrywać w kontekście zachowania – deklarowanych przez beneficjenta – wskaźników realizacji projektu. W takiej sytuacji należy zwrócić uwagę na konieczność racjonalnego określania wskaźników projektu już na etapie przygotowania projektu, tak aby nie występowały problemy z ich późniejszym osiągnięciem. W przypadku uzyskania przez przedsiębiorcę pomocy na tworzenie miejsc pracy, należy pamiętać, że wymóg utrzymania zatrudnienia jest bardzo istotny, gdyż ilość utworzonych miejsc pracy decydowała o wielkości pomocy przyznanej przedsiębiorcy. Pragnę ponadto poinformować, iż Ministerstwo Rozwoju Regionalnego powadzi wiele działań, których celem jest zmniejszenie skutków pogarszającej się sytuacji gospodarczej. Prowadzone są działania legislacyjne, które usprawnią wdrażanie funduszy unijnych i przyczynią się m.in.: do szybszego przeka-

195 zywania beneficjentom środków z dotacji w formie zaliczek. Dodatkowo Plan Stabilności i Rozwoju przewiduje, iż wartość wydatków kwalifikowalnych certyfikowanych do Komisji Europejskiej w 2009 r. wyniesie min. 16,8 mld PLN. Oznacza to, że zdecydowanemu zwiększeniu ulegnie wartość środków przeznaczonych do rozdzielenia w konkursach. Ministerstwo Rozwoju Regionalnego będzie dążyć do zwiększania tempa wydatkowania środków unijnych, ponieważ w okresie spowolnienia gospodarczego środki te będą silnym impulsem rozwojowym dla przedsiębiorstw. Z poważaniem Minister Elżbieta Bieńkowska Warszawa, dnia 11 lutego 2009 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki - z upoważnienia ministra na interpelację posła Waldy Dzikowskiego w sprawie ustawy o rozwiązaniu kontraktów długoterminowych (7423)

Szanowny Panie Marszałku! W związku z interpelacją pana posła Waldy Dzikowskiego z dnia 19 stycznia 2009 r. (wystąpienie Marszałka Sejmu RP z dnia 23 stycznia 2009 r., znak: SPS-023-7423/09) w sprawie ustawy o rozwiązaniu kontraktów długoterminowych uprzejmie proszę o przyjęcie następujących wyjaśnień do kwestii podniesionych w wyżej wymienionej interpelacji. Czy ministerstwo przewiduje ewentualne zmiany ustawy? Czy zachodzi konieczność zmian obecnych przepisów? Na wstępie pragnę uprzejmie zwrócić uwagę, że ustawa z dnia 29 czerwca 2007 r. o zasadach pokrywania kosztów powstałych u wytwórców w związku z przedterminowym rozwiązaniem umów długoterminowych sprzedaży mocy i energii elektrycznej (Dz. U. Nr 130, poz. 905, z późn. zm.) była jednym z najtrudniejszych aktów prawnych, jaki w całym okresie ostatnich kilkunastu lat (licząc od początku lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku) został przygotowany przez rząd i uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej. Ustawa ta z jednej strony jest bowiem systemowym rozwiązaniem prawnym, zgodnie z którym zostały rozwiązane w dobrowolny sposób w ramach porozumień stron wszystkie umowy długoterminowe w elektroenergetyce (w skrócie zwane KDT), zawarte przez niektórych wytwórców energii elektrycznej

w połowie lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku, a stanowiące w ostatnim czasie zarówno jedną z zasadniczych barier dla rozwoju konkurencyjnego rynku energii elektrycznej w naszym kraju, jak również uznane przez Komisję Europejską za niedozwoloną pomoc publiczną, udzielaną przez nasze państwo od dnia 1 maja 2004 r., tj. od dnia akcesji Polski do Unii Europejskiej. Z drugiej strony ustawa jest systemowym rozwiązaniem w zakresie udzielania dozwolonej pomocy publicznej w ramach pokrywania tym niektórym wytwórcom kosztów osieroconych, powstałych u nich po rozwiązaniu ich KDT. Tym samym jako program pomocowy podlegała pełnej notyfikacji Komisji Europejskiej, a zaprojektowane rozwiązania musiały w całej rozciągłości spełnić zawarte w „Metodologii kosztów osieroconych KE” wszystkie kryteria udzielania tej pomocy, jej monitorowania oraz rozliczania corocznego i końcowego. W dniu 25 września 2007 r. Komisja Wspólnot Europejskich wydała oznaczoną numerem K (2007) 4319 pozytywną decyzję w sprawie pomocy państwa udzielanej przez Polskę w ramach umów długoterminowych sprzedaży mocy i energii elektrycznej oraz pomocy państwa, którą Polska planuje udzielić w ramach rekompensaty z tytułu dobrowolnego rozwiązania umów długoterminowych sprzedaży mocy i energii elektrycznej, stwierdzając w niej, że rekompensaty przewidziane w ustawie stanowią pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust 1 Traktatu Wspólnot Europejskich, udzieloną na rzecz wytwórców wymienionych w załączniku nr 2 do ustawy i że pomoc ta w wymiarze przewidzianym w tej ustawie jest zgodna ze wspólnym rynkiem i „Metodologią kosztów osieroconych”. Komisja zaakceptowała tym samym zasady udzielania pomocy publicznej w ramach notyfikowanej ustawy oraz maksymalne kwoty tej dozwolonej pomocy dla jej beneficjentów zgodnie z załącznikiem nr 2 do ustawy. Pragnę również uprzejmie nadmienić, że przedmiotowa ustawa o przedterminowym rozwiązaniu KDT weszła w życie z dniem 1 kwietnia 2008 r., a zatem wprowadzone nią zasady i mechanizmy funkcjonują od niedawna i objęły niepełny rok kalendarzowy (trzy kwartały ubiegłego roku). Pełne wyniki rozliczenia tego minionego okresu będą znane dopiero po dniu 31 lipca tego roku, kiedy to prezes Urzędu Regulacji Energetyki zgodnie z art. 30 ust 1 ustawy ustali w drodze decyzji administracyjnej wysokość korekty kosztów osieroconych za 2008 r. dla wytwórców objętych tą ustawą. Nawiązując do treści interpelacji pana posła, z której między innymi wynika, iż z tytułu wejścia w życie ww. ustawy,,konsumenci energii ponieśli koszty zaliczki na rekompensaty”, uprzejmie wyjaśniam, że: — w całym minionym okresie poprzednich lat (do dnia 31 marca 2008 r. włącznie), kiedy to istniały kontrakty długoterminowe KDT, ich rozliczanie było ujmowane w ramach funkcjonującego specjalnego

196 systemu wewnętrznych rozliczeń w elektroenergetyce i przenoszone na końcowe płatności wszystkich odbiorców energii elektrycznej w naszym kraju w sposób dla nich niewidoczny na fakturach poprzez tzw. składnik wyrównawczy stawki systemowej opłaty przesyłowej na poziomie rynku hurtowego energii elektrycznej (prowadzonego przez Polskie Sieci Elektroenergetyczne SA) oraz poprzez ustalany przez prezesa URE dla każdego zakładu energetycznego tzw. wskaźnik MIE – wskaźnik minimalnej ilości energii obowiązkowo kupowanej po odpowiednio wyższych cenach przez te zakłady energetyczne od spółki PSE SA i następnie sprzedawanej na poziomie dystrybucji wszystkim odbiorcom w ramach uśrednionego rozliczenia za zużytą przez nich energię elektryczną, — wejście w życie ustawy spowodowało od dnia 1 kwietnia 2008 r. wyodrębnienie (w stosunku do systemu poprzedniego) w rozliczeniach i płatnościach wielkości kwot przeznaczonych na pokrywanie kosztów osieroconych w postaci składnika nazwanego ,,opłata przejściowa”, przy czym w okresie do dnia 31 grudnia 2008 r. stawki tej opłaty dla wymienionych w ustawie poszczególnych grup odbiorców w gospodarstwach domowych oraz w usługach i przemyśle zawarte były w ustawie (art. 11 ust. 1), natomiast stawki na każdy kolejny rok kalendarzowy dla tych grup są i będą kalkulowane przez prezesa URE (art. 12 ust. 1), — wprowadzony ustawą system rozliczeń nie powoduje zwiększenia (w stosunku do poprzednio funkcjonującego systemu rozliczeń KDT) strumienia środków finansowych kierowanych od odbiorców do wytwórców energii elektrycznej – strumień ten w kolejnych latach będzie systematycznie malał wraz z upływem okresów korygowania poszczególnych wytwórców, co oznacza tym samym stopniowe zmniejszanie się z tego tytułu obciążeń finansowych odbiorców końcowych energii elektrycznej, — zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy łączna suma środków finansowych przekazanych każdemu wytwórcy (beneficjentowi ustawy) na pokrycie jego kosztów osieroconych, zdyskontowanych na dzień 1 stycznia 2007 r., nie może przekroczyć ustalonej dla niego w załączniku nr 2 do ustawy maksymalnej wysokości tych kosztów w cenach stałych na dzień 1 stycznia 2007 r., — w załączniku nr 4 do ustawy podane zostały dla każdego wytwórcy (beneficjenta ustawy) kwoty corocznych zdyskontowanych na dzień 1 stycznia 2007 r. zaliczek na poczet kosztów osieroconych – w wielkościach rozpisanych według czasu trwania indywidualnych okresów rozliczeniowych każdego z tych wytwórców. Przedstawiając powyższe wyjaśnienie, pragnę z całą stanowczością podkreślić, że na dzień dzisiejszy nie ma szczególnych przesłanek wskazujących na konieczność wprowadzenia zmian do przedmiotowej ustawy o przedterminowym rozwiązaniu KDT. Natomiast w związku z istniejącymi nadal ułomnościami w funkcjonowaniu u nas konkurencyjnego rynku energii elektrycznej, spowodowanymi między innymi brakiem pełnego uwolnienia cen energii przez prezesa URE oraz brakiem tzw. referencyjnych cen energii elektrycznej (wynikających z obiektywnych praw rynkowych równoważenia popytu i podaży, a tym samym stanowiących istotny poziom odniesienia przy zawieraniu wszelkiego rodzaju umów handlowych), do ukształtowania których nie doszło pomimo funkcjonowania od szeregu lat Towarowej Giełdy Energii oraz innych platform obrotu, w Ministerstwie Gospodarki został przygotowany projekt nowelizacji ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2006 r., Nr 89, poz. 625 – tekst jednolity ze zm.), zawierający między innymi obowiązek obligatoryjnej sprzedaży przez wytwórców energii elektrycznej objętych rozliczaniem pomocy publicznej po rozwiązaniu kontraktów długoterminowych KDT (w tym wytwórców wchodzących w skład przedsiębiorstw zintegrowanych pionowo) części wytwarzanej przez nich energii elektrycznej w sposób zapewniający publiczny i równy dostęp do tej energii (sprzedaż np. w drodze publicznego przetargu lub poprzez giełdę). Projekt tej nowelizacji, mający priorytet szybkiej ścieżki legislacyjnej, zawiera również nowe uprawnienia dla prezesa URE, które mają umożliwić mu badanie zasadności kalkulacji cen energii elektrycznej przez wytwórców, z publikowaniem na tej podstawie średnich kwartalnych cen tej energii, niepodlegających ww. obowiązkowi obligatoryjnemu. Oczekuje się, że wejście w życie proponowanych rozwiązań w konsekwencji doprowadzi do transparentnej wyceny energii elektrycznej w naszym kraju i ukształtuje jej poziomy w oparciu o system kosztów w pełni uzasadnionych ekonomicznie w warunkach gospodarki rynkowej, co również będzie miało swoje pozytywne przełożenie na funkcjonowanie systemu rozliczeń kosztów osieroconych wytwórców w obecnych i przyszłych warunkach organizacyjnych oraz własnościowych krajowej elektroenergetyki. Wyrażam przekonanie, że powyższe wyjaśnienia zostaną przyjęte jako wyczerpująca odpowiedź na kwestie zawarte w interpelacji pana posła Waldy Dzikowskiego. Z poważaniem Podsekretarz stanu Joanna Strzelec-Łobodzińska Warszawa, dnia 10 lutego 2009 r.

197 Odpowiedź
ministra pracy i polityki społecznej na interpelację posła Jarosława Pięty oraz grupy posłów w sprawie niejasnych przepisów dotyczących składek odprowadzanych do ZUS przez samotne matki przebywające na urlopach macierzyńskich i wychowawczych w latach 1999–2006 z tytułu pracy na etacie przy jednoczesnym prowadzeniu działalności gospodarczej (7427)

W odpowiedzi na wystąpienie Pana Marszałka z dnia 23 stycznia 2009 r., znak: SPS-023-7427/09, dotyczące interpelacji posła Jarosława Pięty oraz grupy posłów w sprawie niejasnych przepisów dotyczących składek odprowadzonych do ZUS przez samotne matki przebywające na urlopach macierzyńskich i wychowawczych w latach 1999–2006 z tytułu pracy na etacie przy jednoczesnym prowadzeniu działalności gospodarczej, uprzejmie wyjaśniam, co następuje. Od 1 stycznia 1999 r. weszły w życie przepisy ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 11, poz. 74, z późn. zm.) W treści art. 6 powołanej ustawy zawarty jest krąg osób, które na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej obowiązkowo podlegają ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym. Wśród nich wymienieni są m.in.: pracownicy, osoby, które prowadzą pozarolniczą działalność gospodarczą, osoby przebywające na urlopach wychowawczych lub pobierające zasiłek macierzyński. Jednocześnie art. 9 powołanej ustawy rozstrzyga, z jakiego tytułu, w przypadku zbiegu tytułów do ubezpieczeń, ubezpieczony będzie podlegał, a tym samym z jakiego tytułu będą odprowadzane składki na ubezpieczenia społeczne. Zgodnie z treścią ust. 6 powołanego artykułu, osoby pobierające zasiłek macierzyński lub przebywające na urlopie wychowawczym podlegają obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym tylko wówczas, jeżeli nie mają ustalonego prawa do emerytury lub renty i nie mają innych tytułów rodzących obowiązek ubezpieczeń społecznych. Oznacza to, że w przypadku jednoczesnego prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej i pobierania zasiłku macierzyńskiego z innego tytułu (lub przebywania na urlopie wychowawczym) osoba taka będzie obowiązkowo podlegała ubezpieczeniu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej i, co się z tym wiąże, będzie zobowiązana do odprowadzania składek na obowiązkowe ubezpieczenia społeczne. Należy przy tym wskazać, że zgodnie z powołaną ustawą pobieranie zasiłku macierzyńskiego czy przebywanie na urlopie wychowawczym są odrębnym od pracowniczego tytułem do ubezpieczeń. Zgodnie z wyjaśnieniami prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wynikające z powyższych przepisów stanowisko Zakład Ubezpieczeń Społecznych

prezentował niezmiennie od wejścia w życie przepisów ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, tj. od 1999 r. Natomiast stanowisko to nie zawsze podzielały sądy, przez co zdarzało się, że w niektórych indywidualnych sprawach wydawały wyroki zmieniające decyzje zakładu i stwierdzające, że osoby prowadzące pozarolniczą działalność mają obowiązek w takich przypadkach opłacania tylko składki zdrowotnej. Należy podkreślić, że wyroki sądu w takich sprawach były wiążące wyłącznie w tych sprawach. Ostatecznie prawidłowość stanowiska zakładu potwierdziła uchwała Sądu Najwyższego z 23 maja 2006 r. w składzie siedmiu sędziów. W celu ułatwienia płatnikom składek, w tym osobom prowadzącym pozarolniczą działalność, wywiązywania się z obowiązków wynikających z obowiązujących przepisów Zakład Ubezpieczeń Społecznych wydaje poradniki zarówno w wersji elektronicznej, jak i papierowej. Jak wskazał prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, informacje dotyczące podlegania ubezpieczeniom przez osoby przebywające na urlopie wychowawczym oraz pobierające zasiłek macierzyński zawarte były w poradniku „Zasady opłacania składek na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne, fundusz pracy i fundusz gwarantowanych świadczeń pracowniczych”, który był dostępny w salach obsługi klientów już od początku 1999 r. Ponadto od końca 2000 r. dostępny jest poradnik „Ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne osób prowadzących pozarolniczą działalność i osób z nimi współpracujących”. Z dniem 18 maja 2001 r. weszła w życie nowelizacja ustawy o s.u.s., w wyniku której osoby pobierające zasiłek macierzyński lub przebywające na urlopie wychowawczym zostały zobowiązane do złożenia oświadczenia informującego płatnika składek (np. pracodawcę), który udzielił urlopu macierzyńskiego lub wychowawczego o posiadaniu prawa do emerytury lub renty albo o posiadaniu innego tytułu do ubezpieczeń (art. 36 ust. 2a ustawy). Oświadczenie to umożliwiało pracodawcy stwierdzenie, czy istnieje obowiązek opłacania składek na ubezpieczenia społeczne z tytułu pobierania zasiłku macierzyńskiego lub przebywania na urlopie wychowawczym za taką osobę, czy też powinna ona opłacać składki osobiście w związku z prowadzeniem pozarolniczej działalności gospodarczej. W myśl art. 68 ust. 1 ustawy o s.u.s. Zakład Ubezpieczeń Społecznych realizuje przepisy o ubezpieczeniach społecznych m.in. w zakresie ustalania i stwierdzania obowiązku ubezpieczeń społecznych. W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości, ZUS ma obowiązek wszcząć postępowanie wyjaśniające w tym zakresie, nawet jeśli dotyczy to okresu ubiegłego, a osoby będące płatnikami składek mają obowiązek złożyć prawidłowe dokumenty zgłoszeniowe. Każda osoba prowadząca pozarolniczą działalność, będąca płatnikiem składek na własne ubezpieczenia, ma obowiązek przekazać do zakładu zgłoszenie do ubezpieczeń z prawidłowym wskazaniem rodzajów ubez-

198 pieczeń, którymi dana osoba jest objęta. Formularze te zawierają oświadczenie o zgodności podanych w nich danych ze stanem prawnym i faktycznym. Jednocześnie Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej, widząc problemy, z jakimi borykają się osoby pobierające zasiłki macierzyńskie i jednocześnie posiadające inny tytuł do ubezpieczeń społecznych, przygotowało projekt ustawy o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych i ustawy Prawo bankowe. W myśl zaproponowanych zmian w przypadku jednoczesnego prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej i pobierania zasiłku macierzyńskiego z innego tytułu, osoba taka będzie obowiązkowo podlegała ubezpieczeniu z tytułu pobierania zasiłku macierzyńskiego. Powyższa zmiana ma z jednej strony zracjonalizować sytuację osób, które w okresie pobierania zasiłku macierzyńskiego z innych tytułów uzyskują niewielkie dochody, a z drugiej strony ułatwić kobietom aktywnym zawodowo w okresie po urodzeniu dziecka prowadzenie działalności gospodarczej. W wyniku wprowadzenia proponowanych rozwiązań osoby podlegające obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z tytułu pobierania zasiłku macierzyńskiego (zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego) będą mogły bez utraty tego ubezpieczenia prowadzić pozarolniczą działalność, korzystając z ochrony ubezpieczeniowej, jaką daje pobieranie zasiłku macierzyńskiego (zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego). To samo dotyczy również kobiet wykonujących umowę zlecenie, agencyjną czy pracę nakładczą. Jednakże nie ma przeszkód, aby osoby takie zgłosiły się do dobrowolnych ubezpieczeń także z innych tytułów. Projekt zakłada również umorzenie należności osobom, które w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą nie opłacały obowiązkowych składek na ubezpieczenia społeczne w okresie pobierania zasiłku macierzyńskiego z innego tytułu. We wskazanej regulacji zaproponowano także rozwiązania dla ubezpieczonych, które nie opłacały obowiązkowych składek z działalności gospodarczej w okresie korzystania z urlopu wychowawczego. Osobom takim zostałby wyznaczony nowy termin na opłacenie tych należności, a opłacenie ich we wskazanym terminie spowodowałoby nienaliczanie odsetek za zwłokę. Osoba, która ze względu na sytuację materialną nie byłaby w stanie uregulować tych należności w terminie, miałaby prawo do wystąpienia o układ ratalny. Aktualnie projekt ustawy o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz ustawy Prawo bankowe został rozpatrzony przez Stały Komitet Rady Ministrów i rekomendowany Radzie Ministrów. Minister Jolanta Fedak Warszawa, dnia 6 lutego 2009 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego - z upoważnienia ministra na interpelację posła Janusza Mikulicza w sprawie przyznawania dotacji na prace konserwatorskie zabytkom niewpisanym do rejestru zabytków (7429)

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na interpelację pana posła Janusza Mikulicza (pismo nr SPS-023-7429/08 z dnia 23 stycznia 2009 r.) w sprawie przyznawania dotacji na prace konserwatorskie zabytkom niewpisanym do rejestru zabytków prowadzonego przez wojewódzkiego konserwatora zabytków uprzejmie proszę o przyjęcie poniższych wyjaśnień. Ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami w art. 7 ustanawia następujące formy ochrony zabytków: 1) wpis do rejestru zabytków, 2) uznanie za pomnik historii, 3) utworzenie parku kulturowego, 4) ustalenia ochrony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Natomiast ewidencja zabytków (krajowa, wojewódzka, gminna) nie została w przepisach ustawy uznana za formę ochrony zabytków. Wpisanie zabytku do rejestru nakłada na jego właściciela lub posiadacza obowiązek sprawowania należytej opieki nad tym zabytkiem. Obowiązki te wymienione są m.in. w art. 5 oraz art. 28–31 wspomnianej ustawy. Państwo stara się pomóc właścicielom lub posiadaczom zabytków w wypełnianiu tych obowiązków m.in. poprzez dotowanie prac konserwatorskich, restauratorskich i robót budowlanych. Zasady finansowania opieki nad zabytkami sformułowane zostały w rozdziale 7 ustawy (art. 71–83). Zgodnie z art. 73: osoba fizyczna, jednostka samorządu terytorialnego lub inna jednostka organizacyjna będąca właścicielem lub posiadaczem zabytku wpisanego do rejestru (...) może ubiegać się o udzielenie dotacji celowej z budżetu państwa na dofinansowanie prac konserwatorskich, restauratorskich lub robót budowlanych przy tym zabytku. Naczelną zasadą tej pomocy jest wspieranie właścicieli zabytków w obowiązku sprawowania należytej opieki nad zabytkami, nie zaś wyręczanie ich w tych powinnościach. Od kilku lat środki przeznaczane na dotowanie przez ministra kultury i dziedzictwa narodowego prac konserwatorskich, restauratorskich i robót budowlanych przy zabytkach wpisanych do rejestru kształtują się na poziomie 100 mln zł rocznie. Jest to kwota znacząca, nie zaspokaja ona jednak wszystkich potrzeb wynikających chociażby z sumy oczekiwanych kwot dotacji określonych we wnioskach złożonych w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach programu „Dziedzictwo kulturo-

199 we”, priorytet 1: Ochrona zabytków (w ramach tego priorytetu w terminie naboru do dnia 30 listopada 2008 r. wpłynęło 1245 wniosków na łączną kwotę ponad 544 mln zł). Z tego też względu oraz zgodnie z zasadami racjonalności wydatkowanych środków dotacje przeznaczane są na prace przy najcenniejszych zabytkach, których stan zachowania wymaga podjęcia pilnych działań ratowniczych i zabezpieczających. Poszerzenie kręgu właścicieli uprawnionych do ubiegania się o dotacje na konserwację, restaurację i odnowę zabytków niewpisanych do rejestru zabytków wymagałoby przeznaczenia na ten cel o wiele większych nakładów. Należy podkreślić, że do rejestru zabytków wpisuje się zabytki nieruchome i ruchome o istotnych wartościach historycznych, artystycznych lub naukowych. Nie ma formalnych przeszkód, aby zabytki posiadające określone wyżej wartości (o których wspomina pan poseł w swoim wystąpieniu), niewpisane jeszcze do rejestru, a znajdujące się na przykład w gminnej ewidencji zabytków, mogły być na wniosek właściciela lub w szczególnych przypadkach z urzędu wpisane do tego rejestru. W związku z powyższym w chwili obecnej ani w przyszłości nie są przewidywane działania legislacyjne umożliwiające finansowanie z budżetu państwa prac konserwatorskich, restauratorskich i robót budowanych przy zabytkach niewpisanych do rejestru zabytków. Łączę wyrazy szacunku Podsekretarz stanu Tomasz Merta Warszawa, dnia 6 lutego 2009 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów - z upoważnienia ministra na interpelację poseł Bożenny Bukiewicz w sprawie rozporządzenia ministra finansów z dnia 30 grudnia 2008 r. w sprawie wysokości opłaty uiszczanej na rachunek organu podatkowego za udostępnienie informacji komornikom sądowym oraz trybu jej pobierania i sposobu uiszczania (7439)

Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na interpelację poseł Bożenny Bukiewicz z dnia 16 stycznia 2009 r., przekazaną przy piśmie z dnia 30 stycznia 2009 r., Nr SPS-023-7439/09, w sprawie wysokości opłaty uiszczanej na