P. 1
Untitled

Untitled

|Views: 248|Likes:
Wydawca: sejmometr.pl

More info:

Published by: sejmometr.pl on Mar 31, 2011
Prawo autorskie:Attribution Non-commercial

Availability:

Read on Scribd mobile: iPhone, iPad and Android.
download as PDF, TXT or read online from Scribd
See more
See less

02/03/2013

pdf

text

original

Sections

Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Kadencja VI

Sprawozdanie Stenograficzne
z 79 posiedzenia Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej
w dniach 1, 2 i 3 grudnia 2010 r.

ANEKS Interpelacje i zapytania poselskie oraz odpowiedzi na interpelacje i zapytania

Wa r s z a w a
2010

str.

str.

TREŚĆ Aneksu do Sprawozdania Stenograficznego z 79. posiedzenia Sejmu w dniach 1, 2 i 3 grudnia 2010 r. str. Załącznik nr 1 – Informacja marszałka Sejmu o wpływie interpelacji i zapytań poselskich oraz odpowiedzi na interpelacje i zapytania Załącznik nr 2 – Teksty interpelacji i zapytań poselskich oraz odpowiedzi na interpelacje i zapytania Interpelacje Poseł Kazimierz Smoliński . . . . . . . . . . . . . . 12 Poseł Stanisława Prządka . . . . . . . . . . . . . . . .13 Poseł Andrzej Gut-Mostowy. . . . . . . . . . . . . . .13 Poseł Włodzimierz Karpiński . . . . . . . . . . . . .14 Poseł Grażyna Ciemniak . . . . . . . . . . . . . . . . .15 Poseł Beata Małecka-Libera . . . . . . . . . . . . . .17 Poseł Kazimierz Gwiazdowski . . . . . . . . . . . . .17 Poseł Anna Śliwińska. . . . . . . . . . . . . . . . . . . .18 Poseł Daniela Chrapkiewicz. . . . . . . . . . . . . . .19 Poseł Jadwiga Wiśniewska. . . . . . . . . . . . . . . 20 Poseł Henryk Milcarz. . . . . . . . . . . . . . . . . . . .21 Poseł Andrzej Ćwierz . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 22 Poseł Mieczysław Marcin Łuczak . . . . . . . . . 23 Poseł Anna Bańkowska . . . . . . . . . . . . . . . . . 23 Poseł Beata Małecka-Libera . . . . . . . . . . . . . 24 Posłowie Tomasz Lenz i Krzysztof Brejza . . . . 26 Posłowie Grzegorz Napieralski i Tadeusz Iwiński . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 26 Poseł Joanna Fabisiak . . . . . . . . . . . . . . . . . . 27 Poseł Aleksander Sopliński . . . . . . . . . . . . . . 28 Poseł Franciszek Jerzy Stefaniuk . . . . . . . . . 30 Poseł Józef Racki . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .31 Poseł Janusz Dzięcioł . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .31 Poseł Zbigniew Matuszczak . . . . . . . . . . . . . . 32 Poseł Tadeusz Woźniak . . . . . . . . . . . . . . . . . 33 Poseł Michał Stuligrosz . . . . . . . . . . . . . . . . . 34 Poseł Janusz Cichoń . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 35 Poseł Tadeusz Arkit . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 35 Poseł Kazimierz Gwiazdowski . . . . . . . . . . . . 36 Poseł Anna Sobecka . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .37 Poseł Kazimierz Moskal. . . . . . . . . . . . . . . . . .52 Poseł Marek Polak . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .52 Poseł Stanisław Ożóg . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .52 Poseł Marek Zieliński. . . . . . . . . . . . . . . . . . . 53 Poseł Grzegorz Roszak . . . . . . . . . . . . . . . . . . 53 Posłowie Tadeusz Arkit i Andrzej Ryszka . . . . 55 Poseł Zbigniew Babalski . . . . . . . . . . . . . . . . 56 Poseł Bożena Kotkowska . . . . . . . . . . . . . . . . .57 Posłowie Bożena Kotkowska i Grzegorz Pisalski . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 58 Poseł Adam Gawęda . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 60 str. Poseł Anna Paluch . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 63 Poseł Adam Krupa . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 64 Posłowie Tadeusz Arkit i Witold Kochan. . . . . 65 Poseł Leszek Jastrzębski . . . . . . . . . . . . . . . . 65 Poseł Jarosław Rusiecki . . . . . . . . . . . . . . . . . .67 Poseł Sławomir Zawiślak . . . . . . . . . . . . . . . . 68 Poseł Waldemar Andzel . . . . . . . . . . . . . . . . . .70 Poseł Stanisław Wziątek . . . . . . . . . . . . . . . . .71 Odpowiedzi na interpelacje Sekretarz stanu Czesław Piątas . . . . . . . . . . .73 Podsekretarz stanu Adam Fronczak. . . . . . . .73 Podsekretarz stanu Jacek Weksler . . . . . . . . .76 Sekretarz stanu Tomasz Siemoniak . . . . . . . .76 Podsekretarz stanu Adam Fronczak. . . . . . . .77 Sekretarz stanu Jarosław Duda . . . . . . . . . . .78 Podsekretarz stanu Marek Bucior. . . . . . . . . .78 Podsekretarz stanu Cezary Rzemek . . . . . . . .79 Podsekretarz stanu Adam Fronczak. . . . . . . 80 Podsekretarz stanu Rafał Baniak . . . . . . . . . .81 Podsekretarz stanu Juliusz Engelhardt . . . . 83 Podsekretarz stanu Magdalena Gaj . . . . . . . 83 Podsekretarz stanu Adam Fronczak. . . . . . . .91 Minister Elżbieta Bieńkowska . . . . . . . . . . . . 92 Minister Aleksander Grad . . . . . . . . . . . . . . . 93 Podsekretarz stanu Hanna Trojanowska . . . . 93 Sekretarz stanu Czesław Piątas . . . . . . . . . . 97 Prezes Państwowej Agencji Atomistyki Michael Waligórski . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 98 Podsekretarz stanu Marek Haber . . . . . . . . .101 Podsekretarz stanu Cezary Rzemek . . . . . . .102 Podsekretarz stanu Marek Twardowski . . . .103 Podsekretarz stanu Cezary Rzemek . . . . . . .104 Podsekretarz stanu Jarosław Pawłowski . . . 105 Sekretarz stanu Jarosław Duda . . . . . . . . . .106 Podsekretarz stanu Hanna Majszczyk . . . . .106 Minister Barbara Kudrycka . . . . . . . . . . . . .107 Podsekretarz stanu Janusz Zaleski . . . . . . . .109 Podsekretarz stanu Marek Haber . . . . . . . . .109 Sekretarz stanu Kazimierz Plocke . . . . . . . .111 Podsekretarz stanu Hanna Majszczyk . . . . .111 Podsekretarz stanu Adam Rapacki . . . . . . . .113 Podsekretarz stanu Janusz Zaleski . . . . . . . .114 Podsekretarz stanu Juliusz Engelhardt . . . .114 Podsekretarz stanu Cezary Rzemek . . . . . . .115 Sekretarz stanu Czesław Piątas . . . . . . . . . .116 Podsekretarz stanu Artur Ławniczak. . . . . .117 Podsekretarz stanu Cezary Rzemek . . . . . . .119 Podsekretarz stanu Juliusz Engelhardt . . . 120

str. Podsekretarz stanu Hanna Majszczyk . . . . 120 Podsekretarz stanu Janusz Zaleski . . . . . . . .121 Podsekretarz stanu Marek Haber . . . . . . . . .121 Podsekretarz stanu Zbigniew Wrona . . . . . 123 Podsekretarz stanu Piotr Styczeń . . . . . . . . 124 Podsekretarz stanu Marek Bucior. . . . . . . . 125 Minister Adam Giersz . . . . . . . . . . . . . . . . . 126 Minister Barbara Kudrycka . . . . . . . . . . . . 126 Podsekretarz stanu Marek Haber . . . . . . . . 127 Podsekretarz stanu Juliusz Engelhardt . . . 128 Podsekretarz stanu Bernard Błaszczyk . . . 128 Podsekretarz stanu Janusz Zaleski . . . . . . . 129 Podsekretarz stanu Andrzej Parafianowicz. . . . 130 Podsekretarz stanu Adam Fronczak. . . . . . .132 Podsekretarz stanu Piotr Styczeń . . . . . . . . 133 Podsekretarz stanu Maciej Jankowski . . . . 134 Podsekretarz stanu Cezary Rzemek . . . . . . 136 Podsekretarz stanu Joanna Strzelec-Łobodzińska . . . . . . . . . . . .137 Podsekretarz stanu Maciej Grabowski . . . . 138 Minister Jolanta Fedak . . . . . . . . . . . . . . . . 139 Podsekretarz stanu Radosław Stępień . . . . .142 Podsekretarz stanu Juliusz Engelhardt . . . .143 Podsekretarz stanu Igor Dzialuk . . . . . . . . .144 Podsekretarz stanu Zbigniew Włodkowski . . .144 Podsekretarz stanu Marcin Idzik . . . . . . . . .146 Podsekretarz stanu Radosław Stępień . . . . .146 Podsekretarz stanu Hanna Majszczyk . . . . .147 Minister Aleksander Grad . . . . . . . . . . . . . . .148 Sekretarz stanu Jan Bury . . . . . . . . . . . . . . .148 Podsekretarz stanu Janusz Zaleski . . . . . . . .150 Sekretarz stanu Jarosław Duda . . . . . . . . . .151 Prezes Rządowego Centrum Legislacji Maciej Berek . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .153 Minister Adam Giersz . . . . . . . . . . . . . . . . . 154 Podsekretarz stanu Hanna Majszczyk . . . . 154 Podsekretarz stanu Marcin Idzik . . . . . . . . .155 Sekretarz stanu Jakub Szulc . . . . . . . . . . . . 158 Sekretarz stanu Tomasz Siemoniak . . . . . . .160 Podsekretarz stanu Marek Twardowski . . . .161 Podsekretarz stanu Jacek Czaja . . . . . . . . . .162 Podsekretarz stanu Janusz Zaleski . . . . . . . .162 Zapytania Poseł Włodzimierz Karpiński . . . . . . . . . . . .164 Poseł Urszula Augustyn. . . . . . . . . . . . . . . . .164 Poseł Kazimierz Gwiazdowski . . . . . . . . . . . .166 Poseł Wiesław Janczyk . . . . . . . . . . . . . . . . . .166 Poseł Daniela Chrapkiewicz. . . . . . . . . . . . . .167

str. Poseł Krystyna Grabicka . . . . . . . . . . . . . . . .168 Poseł Mieczysław Marcin Łuczak . . . . . . . . .168 Poseł Daniela Chrapkiewicz. . . . . . . . . . . . . .168 Poseł Jan Widacki. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .169 Poseł Tadeusz Tomaszewski . . . . . . . . . . . . .169 Poseł Adam Wykręt . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .170 Poseł Janusz Dzięcioł . . . . . . . . . . . . . . . . . . .170 Poseł Tadeusz Woźniak . . . . . . . . . . . . . . . . .171 Poseł Kazimierz Gwiazdowski . . . . . . . . . . . .172 Poseł Czesław Czechyra . . . . . . . . . . . . . . . . .172 Poseł Wiesław Rygiel . . . . . . . . . . . . . . . . . . .173 Poseł Grzegorz Roszak . . . . . . . . . . . . . . . . . .173 Poseł Anna Sobecka . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .173 Poseł Zbigniew Babalski . . . . . . . . . . . . . . . . 174 Poseł Andrzej Nowakowski . . . . . . . . . . . . . .175 Poseł Jarosław Rusiecki . . . . . . . . . . . . . . . . .175 Poseł Sławomir Zawiślak . . . . . . . . . . . . . . . .176 Poseł Tadeusz Wita. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .177 Poseł Edward Czesak . . . . . . . . . . . . . . . . . . .178 Poseł Stanisław Wziątek . . . . . . . . . . . . . . . .178 Odpowiedzi na zapytania Minister Aleksander Grad . . . . . . . . . . . . . . .179 Podsekretarz stanu Joanna Strzelec-Łobodzińska . . . . . . . . . . . .179 Podsekretarz stanu Radosław Stępień . . . . 180 Podsekretarz stanu Andrzej Parafianowicz 181 Podsekretarz stanu Jacek Czaja . . . . . . . . . 183 Podsekretarz stanu Janusz Zaleski . . . . . . . 184 Podsekretarz stanu Piotr Styczeń . . . . . . . . 185 Minister Aleksander Grad . . . . . . . . . . . . . . 185 Zastępca głównego inspektora ochrony środowiska Roman Jaworski . . . . . 186 Podsekretarz stanu Jacek Czaja . . . . . . . . . .187 Podsekretarz stanu Anna Wypych-Namiotko 187 Podsekretarz stanu Hanna Majszczyk . . . . 188 Podsekretarz stanu Juliusz Engelhardt . . . 188 Sekretarz stanu Jan Borkowski . . . . . . . . . 189 Podsekretarz stanu Piotr Kołodziejczyk . . . 190 Minister Jolanta Fedak . . . . . . . . . . . . . . . . 190 Podsekretarz stanu Cezary Rzemek . . . . . . .192 Podsekretarz stanu Marek Haber . . . . . . . . .193 Podsekretarz stanu Adam Fronczak. . . . . . 194 Minister Adam Giersz . . . . . . . . . . . . . . . . . 196 Podsekretarz stanu Artur Ławniczak. . . . . .197 Podsekretarz stanu Piotr Styczeń . . . . . . . . 199 Minister Aleksander Grad . . . . . . . . . . . . . . 199

Załącznik nr 1 Druk 3642

Informacja Marszałka Sejmu o wpływie interpelacji i zapytań poselskich oraz odpowiedzi na interpelacje i zapytania

INTERPELACJE Informuję, że wpłynęły następujące interpelacje: 1) posła Kazimierza Smolińskiego w sprawie braku waloryzacji progów dochodowych uprawniających do pomocy społecznej – do ministra pracy i polityki społecznej (19383), 2) poseł Stanisławy Prządki w sprawie procedur poszukiwania osób zaginionych – do ministra spraw wewnętrznych i administracji (19390), 3) posła Andrzeja Guta-Mostowego w sprawie dookreślenia okresu ważności wypisu z KRS i innych dokumentów – do ministra sprawiedliwości (19391), 4) posła Włodzimierza Karpińskiego w sprawie planowanego przeniesienia XI Wydziału Gospodarczego KRS z Lublina do Świdnika – do ministra sprawiedliwości (19392), 5) posła Włodzimierza Karpińskiego w sprawie zmiany ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych – do ministra pracy i polityki społecznej (19393), 6) posła Włodzimierza Karpińskiego w sprawie wprowadzenia systemu bonifikat dla najuboższych odbiorców energii elektrycznej, tzw. odbiorców wrażliwych – do ministra gospodarki (19394), 7) poseł Grażyny Ciemniak w sprawie realizacji umowy prywatyzacyjnej na przykładzie Zakładów Chemicznych Zachem SA w Bydgoszczy – do ministra skarbu państwa (19395), 8) poseł Grażyny Ciemniak w sprawie skutków planowanej zmiany stawki podatku VAT dla polskich producentów i dostawców na przykładzie PESA SA w Bydgoszczy – do ministra finansów (19396), 9) poseł Beaty Małeckiej-Libery w sprawie wprowadzenia do szkół obowiązkowych zajęć lekcyjnych dotyczących udzielania pierwszej pomocy oraz promocji i upowszechniania wiedzy z zakresu resuscytacji – do ministra zdrowia (19397), 10) posła Kazimierza Gwiazdowskiego w sprawie planu finansowego Podlaskiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ na 2011 r. – do ministra zdrowia (19398), 11) poseł Anny Śliwińskiej w sprawie kształtu wzoru karty dziecka oraz kwestionariusza wywiadu adopcyjnego zawartych w projekcie rozporządzenia ministra pracy i polityki społecznej z 24 maja 2010 r. – do ministra pracy i polityki społecznej (19399),

12) poseł Anny Śliwińskiej w sprawie uwag Naczelnej Izby Aptekarskiej zgłoszonych do projektu ustawy o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych – do ministra zdrowia (19400), 13) poseł Anny Śliwińskiej w sprawie nauczycieli, wychowawców oraz pracowników pedagogicznych zatrudnianych w ośrodkach adopcyjno-opiekuńczych na podstawie ustawy Karta Nauczyciela – do ministra pracy i polityki społecznej (19401), 14) poseł Danieli Chrapkiewicz w sprawie planowanego zmniejszenia wpłat do OFE – do prezesa Rady Ministrów (19402), 15) poseł Danieli Chrapkiewicz w sprawie finansowania partii politycznych – do ministra finansów (19403), 16) poseł Danieli Chrapkiewicz w sprawie poprawy warunków pracy w Oddziale Terenowym w Starogardzie Gdańskim Regionalnego Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa – do ministra zdrowia (19404), 17) poseł Jadwigi Wiśniewskiej w sprawie wpisania na indykatywną listę projektów w ramach Programu Operacyjnego „Infrastruktura i środowisko” projektu „Dostawa elektrycznych zespołów trakcyjnych do wykonywania pasażerskich przewozów regionalnych w katowickim obszarze metropolitalnym – 6 sztuk” – do ministra rozwoju regionalnego (19405), 18) posła Henryka Milcarza w sprawie projektu nowelizacji ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty – do ministra zdrowia (19406), 19) posła Henryka Milcarza w sprawie czasu pracy pracowników podmiotów leczniczych stosujących w celach diagnostycznych lub leczniczych źródła promieniowania jonizującego – do ministra zdrowia (19407), 20) posła Andrzeja Ćwierza w sprawie umieszczenia zadania: Budowa zbiornika wodnego Kąty – Myscowa na liście projektów Programu Operacyjnego „Infrastruktura i środowisko” oraz podjęcia działań zmierzających do budowy zbiornika wodnego Kąty – Myscowa – do ministra środowiska (19408), 21) posła Mieczysława Marcina Łuczaka w sprawie zatrudniania w naszym kraju osób w szarej strefie – do ministra pracy i polityki społecznej (19409),

2 22) poseł Anny Bańkowskiej w sprawie programu „Owoce w szkole” – do ministra edukacji narodowej (19410), 23) poseł Anny Bańkowskiej w sprawie niedostępności stomatologicznej pomocy doraźnej w wielu polskich miastach – do ministra zdrowia (19411), 24) poseł Beaty Małeckiej-Libery w sprawie świadczeń pieniężnych dla osób pokrzywdzonych przez XX-wieczne totalitaryzmy – do ministra pracy i polityki społecznej (19412), 25) poseł Beaty Małeckiej-Libery w sprawie wprowadzenia w urzędach i sądach jednolitego systemu informatycznego – do ministra spraw wewnętrznych i administracji (19413), 26) posłów Tomasza Lenza i Krzysztofa Brejzy w sprawie zniesienia niektórych wojskowych sądów garnizonowych oraz zmiany rozporządzenia w sprawie utworzenia sądów wojskowych oraz określenia ich siedzib i obszarów właściwości – do ministra obrony narodowej (19414), 27) posłów Grzegorza Napieralskiego i Tadeusza Iwińskiego w sprawie realizacji przewodnictwa Polski w UE w okresie lipiec – grudzień 2011 r. – do prezesa Rady Ministrów (19415), 28) poseł Joanny Fabisiak w sprawie systemu orzekania o stopniu niepełnosprawności, dofinansowywania przez PFRON pracodawców zatrudniających osoby z orzeczeniem o lekkim stopniu niepełnosprawności oraz niewystarczających środków PFRON na rehabilitację społeczną kierowanych do organizacji pozarządowych i samorządu – do ministra pracy i polityki społecznej (19416), 29) posła Aleksandra Soplińskiego w sprawie likwidacji ośrodków zamiejscowych izb skarbowych – do ministra finansów (19417), 30) posła Aleksandra Soplińskiego w sprawie decyzji dotyczących zmian w Regulaminie Organizacyjnym Poczty Polskiej SA, w szczególności w Centrum Rachunkowości – do ministra infrastruktury (19418), 31) posła Franciszka Jerzego Stefaniuka w sprawie likwidacji wydziałów pracy funkcjonujących obecnie w sądach rejonowych w Białej Podlaskiej, Chełmie i Puławach – do ministra sprawiedliwości (19419), 32) posła Franciszka Jerzego Stefaniuka w sprawie utraty prawa do korzystania ze zwolnienia od podatku VAT – do ministra finansów (19420), 33) posła Józefa Rackiego w sprawie budowy obwodnicy miasta Gostynia – do ministra infrastruktury (19421), 34) posła Janusza Dzięcioła w sprawie kontroli prawidłowości wykorzystania środków z PFRON – do ministra pracy i polityki społecznej (19422), 35) posła Zbigniewa Matuszczaka w sprawie zamierzonej likwidacji IV Wydziału Pracy Sądu Rejonowego w Chełmie – do ministra sprawiedliwości (19423), 36) posła Tadeusza Woźniaka w sprawie stanowiska rządu odnośnie do wdrażanego w Polsce eksperymentu wtłaczania skroplonego dwutlenku węgla w strukturę geologiczną, z odrębnym uwzględnieniem zakresu planowanych prac w woj. łódzkim oraz bezpieczeństwa okolicznej ludności – do prezesa Rady Ministrów (19424), 37) posła Michała Stuligrosza w sprawie działań firm ochroniarskich podczas meczów piłkarskich – do ministra spraw wewnętrznych i administracji (19425), 38) posła Janusza Cichonia w sprawie likwidacji jednostki wojskowej 16. Pomorskiego Pułku Artylerii w Braniewie – do ministra obrony narodowej (19426), 39) posła Tadeusza Arkita w sprawie proponowanych zmian w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – do ministra infrastruktury (19427), 40) posła Tadeusza Arkita w sprawie zmiany terminu zakończenia prac dostosowawczych określonego w ustawie z dnia 8 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o pomocy społecznej, na przykładzie Stowarzyszenia Domu Mężczyzn Wymagających Opieki w Chrzanowie – do ministra pracy i polityki społecznej (19428), 41) posła Kazimierza Gwiazdowskiego w sprawie Szpitala Ogólnego w Grajewie – do ministra zdrowia (19429), 42) poseł Anny Sobeckiej w sprawie możliwości odliczania kosztów reformy emerytalnej od długu publicznego – do ministra finansów (19430), 43) poseł Anny Sobeckiej w sprawie ochrony informacji zawartych w księgach wieczystych – do ministra sprawiedliwości (19431), 44) poseł Anny Sobeckiej w sprawie KRUS – do ministra rolnictwa i rozwoju wsi (19432), 45) poseł Anny Sobeckiej w sprawie wywiadu skarbowego – do ministra finansów (19433), 46) poseł Anny Sobeckiej w sprawie funkcjonowania PKP – do ministra infrastruktury (19434), 47) poseł Anny Sobeckiej w sprawie swobody działalności gospodarczej w Polsce – do ministra gospodarki (19435), 48) poseł Anny Sobeckiej w sprawie 7-procentowej stawki podatku VAT na ubranka i buty dziecięce – do ministra finansów (19436), 49) poseł Anny Sobeckiej w sprawie zmiany stawki podatku od towarów i usług – do ministra finansów (19437), 50) poseł Anny Sobeckiej w sprawie nowych zasad finansowania badań naukowych – do ministra nauki i szkolnictwa wyższego (19438), 51) poseł Anny Sobeckiej w sprawie umowy gazowej między Polską a Rosją – do ministra gospodarki (19439), 52) poseł Anny Sobeckiej w sprawie dodatkowych pieniędzy w zamian za sprawne wykorzystywanie funduszy europejskich przez województwa – do ministra rozwoju regionalnego (19440), 53) poseł Anny Sobeckiej w sprawie skutków podwyżki podatku VAT – do ministra finansów (19441), 54) poseł Anny Sobeckiej w sprawie śledztwa dotyczącego katastrofy w Smoleńsku – do ministra sprawiedliwości (19442),

3 55) poseł Anny Sobeckiej w sprawie oszczędności zapowiadanych przez rząd – do prezesa Rady Ministrów (19443), 56) poseł Anny Sobeckiej w sprawie wysokości przyszłych emerytur – do ministra pracy i polityki społecznej (19444), 57) poseł Anny Sobeckiej w sprawie prawa do obrony koniecznej – do ministra sprawiedliwości (19445), 58) poseł Anny Sobeckiej w sprawie ograniczonego prawa do sądu – do ministra sprawiedliwości (19446), 59) poseł Anny Sobeckiej w sprawie kłopotów Przewozów Regionalnych sp. z o.o. – do ministra infrastruktury (19447), 60) poseł Anny Sobeckiej w sprawie projektu ustawy o redukcji zatrudnienia w administracji – do prezesa Rady Ministrów (19448), 61) poseł Anny Sobeckiej w sprawie odbiorników GPS używanych przez polską armię – do ministra obrony narodowej (19449), 62) poseł Anny Sobeckiej w sprawie ochrony danych osobowych w nowych dowodach osobistych – do ministra spraw wewnętrznych i administracji (19450), 63) poseł Anny Sobeckiej w sprawie wysokości emerytur – do ministra pracy i polityki społecznej (19451), 64) poseł Anny Sobeckiej w sprawie skierowań na badania specjalistyczne – do ministra zdrowia (19452), 65) poseł Anny Sobeckiej w sprawie daty przystąpienia Polski do strefy euro – do ministra finansów (19453), 66) poseł Anny Sobeckiej w sprawie zakazu palenia w miejscach publicznych – do ministra spraw wewnętrznych i administracji (19454), 67) poseł Anny Sobeckiej w sprawie sytuacji finansów publicznych i podatku liniowego – do ministra finansów (19455), 68) poseł Anny Sobeckiej w sprawie niewystarczających limitów przyjęć pacjentów przez lekarzy specjalistów – do ministra zdrowia (19456), 69) poseł Anny Sobeckiej w sprawie obwodnic autostradowych miast – do ministra infrastruktury (19457), 70) poseł Anny Sobeckiej w sprawie opłat za pobyt w szpitalu – do ministra zdrowia (19458), 71) poseł Anny Sobeckiej w sprawie warunków prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce – do ministra gospodarki (19459), 72) poseł Anny Sobeckiej w sprawie zmniejszenia wpłat do OFE – do prezesa Rady Ministrów (19460), 73) poseł Anny Sobeckiej w sprawie nowego planu budowy dróg i autostrad – do ministra infrastruktury (19461), 74) poseł Anny Sobeckiej w sprawie wspólnej polityki rolnej – do ministra rolnictwa i rozwoju wsi (19462), 75) poseł Anny Sobeckiej w sprawie emerytur pomostowych – do ministra pracy i polityki społecznej (19463), 76) poseł Anny Sobeckiej w sprawie ograniczenia wydatków na budowę dróg – do ministra infrastruktury (19464), 77) posła Kazimierza Moskala w sprawie uwzględnienia w projekcie nowelizacji rozporządzenia z dnia 29 sierpnia 2009 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej uwag i stanowisk zgłaszanych przez Naczelną Radę Pielęgniarek i Położnych – do ministra zdrowia (19465), 78) posła Marka Polaka w sprawie palenia tytoniu podczas przewozu pojazdem mechanicznym osób poniżej 13. roku życia – do ministra infrastruktury (19466), 79) posła Stanisława Ożoga w sprawie osuwisk popowodziowych na terenie woj. podkarpackiego – do ministra spraw wewnętrznych i administracji (19467), 80) posła Marka Zielińskiego w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących – do ministra finansów (19468), 81) posła Marka Zielińskiego w sprawie zasad rozliczeń finansowych firm medycznych – do ministra zdrowia (19469), 82) posła Grzegorza Roszaka w sprawie propozycji przyznawania przez samorządy ulgi w podatkach dochodowych – do ministra finansów (19470), 83) posła Grzegorza Roszaka w sprawie utworzenia bezpłatnej bazy danych orzeczeń sądów powszechnych dostępnej w Internecie – do ministra sprawiedliwości (19471), 84) posła Grzegorza Roszaka w sprawie stosowania leku Mediator przeznaczonego dla cukrzyków z nadwagą – do ministra zdrowia (19472), 85) posła Grzegorza Roszaka w sprawie internetowych ksiąg wieczystych – do ministra sprawiedliwości (19473), 86) posłów Tadeusza Arkita i Andrzeja Ryszki w sprawie automatycznej identyfikacji w związku z technologią RFID – do ministra sprawiedliwości (19474), 87) posłów Tadeusza Arkita i Andrzeja Ryszki w sprawie świadczenia pieniężnego przysługującego osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i ZSRR – do ministra pracy i polityki społecznej (19475), 88) posła Zbigniewa Babalskiego w sprawie propozycji włączenia Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe do sektora finansów publicznych – do prezesa Rady Ministrów (19476), 89) posła Zbigniewa Babalskiego w sprawie planów likwidacji jednostki wojskowej 16. Pomorskiego Pułku Artylerii w Braniewie – do ministra obrony narodowej (19477), 90) poseł Bożeny Kotkowskiej w sprawie finansowania szkół i placówek artystycznych stopnia podstawowego i średniego, dla których organem prowadzącym jest Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego, oraz zachowania przez nie rachunku do-

4 chodów własnych – do ministra kultury i dziedzictwa narodowego oraz ministra finansów (19478), 91) posłów Bożeny Kotkowskiej i Grzegorza Pisalskiego w sprawie zminimalizowania skutków podwyższenia stawki podatku VAT na książki – do ministra finansów (19479), 92) posłów Bożeny Kotkowskiej i Grzegorza Pisalskiego w sprawie zagrożenia epidemią grypy – do ministra zdrowia (19480), 93) posłów Bożeny Kotkowskiej i Grzegorza Pisalskiego w sprawie obywatelskiego projektu ustawy o emeryturach i rentach z FUS przygotowanego przez OPZZ – do ministra pracy i polityki społecznej (19481), 94) posłów Bożeny Kotkowskiej i Grzegorza Pisalskiego w sprawie braku środków na wypłatę zasiłków okresowych z ośrodków pomocy społecznej – do ministra finansów (19482), 95) posła Adama Gawędy w sprawie wydania pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zwolnienia z opodatkowania dofinansowania, wypłaconego przez gminę ze środków pożyczonych z WFOŚiGW, przeznaczonego na zakup urządzeń ekologicznych – do ministra finansów (19483), 96) posła Adama Gawędy w sprawie wprowadzenia rozwiązań prawnych dotyczących zwolnienia z kosztów sądowych osób poszkodowanych w wyniku powodzi w 2010 r. – do ministra spraw wewnętrznych i administracji oraz ministra sprawiedliwości (19484), 97) poseł Anny Paluch w sprawie wypełniania przez Polskę zobowiązań wynikających z akcesji do UE w zakresie wspierania produkcji na rynku wewnętrznym energii ze źródeł odnawialnych – do ministra środowiska (19485), 98) poseł Anny Paluch w sprawie wypełniania przez Polskę zobowiązań wynikających z akcesji do UE w zakresie oczyszczania ścieków komunalnych – do ministra środowiska (19486), 99) posła Adama Krupy w sprawie okresu opłacania z budżetu Policji tymczasowej kwatery dla funkcjonariusza, który z urzędu został przeniesiony do pełnienia służby w innej miejscowości – do ministra spraw wewnętrznych i administracji (19487), 100) posła Tadeusza Arkita w sprawie zatrudnienia pracowniczego w formie telepracy oraz związanych z tym przepisów bhp – do ministra pracy i polityki społecznej (19488), 101) posła Leszka Jastrzębskiego w sprawie odpowiedzialności dzierżawcy terenu za szkody łowieckie – do ministra środowiska (19489), 102) posła Leszka Jastrzębskiego w sprawie budowy kanalizacji na terenie dzielnicy Wawer m.st. Warszawy – do ministra infrastruktury (19490), 103) posła Leszka Jastrzębskiego w sprawie budowy trasy Olszynki Grochowskiej – do ministra infrastruktury (19491), 104) posła Leszka Jastrzębskiego w sprawie nielegalnych wysypisk śmieci na terenach leśnych – do ministra spraw wewnętrznych i administracji (19492), 105) posła Leszka Jastrzębskiego w sprawie spójnego programu pomocy dla rodzin wielodzietnych – do ministra pracy i polityki społecznej (19493), 106) posła Jarosława Rusieckiego w sprawie planu likwidacji odcinka PKP InterCity SA w Skarżysku-Kamiennej – do ministra infrastruktury (19494), 107) posła Jarosława Rusieckiego w sprawie zapewnienia środków w budżecie programu „Dziedzictwo kulturowe” w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego w 2011 r. na poziomie co najmniej 130 mln zł – do ministra kultury i dziedzictwa narodowego (19495), 108) posła Jarosława Rusieckiego w sprawie uwzględnienia w projekcie nowelizowanego rozporządzenia z 29 sierpnia 2009 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej uwag i stanowisk zgłaszanych przez Naczelną Radę Pielęgniarek i Położnych – do ministra zdrowia (19496), 109) posła Sławomira Zawiślaka w sprawie powtórnego użytku przez zakłady browarnicze butelek o zielonej barwie, które dziś są bezzwrotne – do ministra środowiska (19497), 110) posła Sławomira Zawiślaka w sprawie środków finansowych Funduszu Pracy przeznaczonych na przeciwdziałanie bezrobociu i łagodzenie jego skutków – do ministra pracy i polityki społecznej (19498), 111) posła Sławomira Zawiślaka w sprawie proponowanych przez Ministerstwo Gospodarki zmian w art. 54 ustawy Prawo energetyczne dotyczących wprowadzenia bezterminowej ważności świadectw kwalifikacyjnych – do ministra gospodarki (19499), 112) posła Waldemara Andzela w sprawie projektu ustawy o zmianie ustawy o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego „Polskie Koleje Państwowe”, ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze oraz ustawy o transporcie kolejowym (druk nr 3389) – do ministra infrastruktury (19500), 113) posła Stanisława Wziątka w sprawie projektu likwidacji 49. Pułku Śmigłowców Bojowych w Pruszczu Gdańskim – do ministra obrony narodowej (19501), 114) posła Stanisława Wziątka w sprawie zmiany ustawy o nawozach i nawożeniu oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy, a także sytuacji prawnej producentów substratów torfowych w Polsce – do ministra rolnictwa i rozwoju wsi (19502), 115) posła Stanisława Wziątka w sprawie projektu restrukturyzacji 2. Pułku Artylerii Legionów im. Króla Władysława IV w Choszcznie – do ministra obrony narodowej (19503). Interpelacje te – zgodnie z art. 192 ust. 6 regulaminu Sejmu – zostały przekazane adresatom. Jednocześnie informuję, że wpłynęły następujące odpowiedzi: 1) sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej Czesława Piątasa – z upoważnienia ministra

5 – na ponowną interpelację posła Jarosława Matwiejuka w sprawie „Programu rozwoju Sił Zbrojnych RP w latach 2009–2018” i planów rozformowania garnizonu Osowiec (17904), 2) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia Adama Fronczaka – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Jarosława Katulskiego w sprawie zmian w przepisach prawnych regulujących system opieki nad osobami starszymi i przewlekle chorymi (17962), 3) podsekretarza stanu w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego Jacka Wekslera – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Lecha Kołakowskiego w sprawie Konkursu o Nagrodę i Medal Zygmunta Glogera (18142), 4) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji Tomasza Siemoniaka – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Jarosława Zielińskiego w sprawie rozstrzygnięcia sporu dotyczącego podziału mienia komunalnego po zmianie granic administracyjnych gm. Wiżajny i Rutka-Tartak w woj. podlaskim oraz umożliwienia działalności jednostce Ochotniczej Straży Pożarnej w Smolnikach (18286), 5) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia Adama Fronczaka – z upoważnienia ministra – na interpelację poseł Ewy Wolak w sprawie zmian w rozporządzeniu ministra zdrowia z dnia 30 sierpnia 2009 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu świadczeń pielęgnacyjnych i opiekuńczych w ramach opieki długoterminowej (18305), 6) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej Jarosława Dudy – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Tadeusza Arkita w sprawie nowelizacji ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (18981), 7) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej Marka Buciora – z upoważnienia ministra – na interpelację poseł Anny Sobeckiej w sprawie przepisów chroniących przed zwolnieniem rodziców, którzy wracają do pracy na część etatu (18991), 8) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia Cezarego Rzemka – z upoważnienia ministra – na interpelację poseł Anny Sobeckiej w sprawie lądowisk dla helikopterów LPR (18999), 9) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia Adama Fronczaka – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Wojciecha Szaramy w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu świadczeń pielęgnacyjnych i opiekuńczych w ramach opieki długoterminowej (19066), 10) podsekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki Rafała Baniaka – z upoważnienia ministra – na interpelację poseł Iwony Arent w sprawie projektu likwidacji licencji zawodowej pośrednika w obrocie nieruchomościami (19092), 11) podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury Juliusza Engelhardta – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Józefa Rackiego w sprawie utrzymania przejazdów kolejowych na niezmienionym poziomie sprzed września 2010 r. (19114), 12) podsekretarz stanu w Ministerstwie Infrastruktury Magdaleny Gaj – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Andrzeja Halickiego w sprawie nikłego wykorzystywania przez polskie samorządy dotacji na budowę Internetu szerokopasmowego (19127), 13) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia Adama Fronczaka – z upoważnienia ministra – na interpelację poseł Agnieszki Hanajczyk w sprawie projektu nowelizacji ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty (19151), 14) minister rozwoju regionalnego Elżbiety Bieńkowskiej na interpelację poseł Magdaleny Gąsior-Marek w sprawie ogłoszenia, a następnie odwołania naboru członków komisji oceniającej z prawem głosu (19152), 15) ministra skarbu państwa Aleksandra Grada – z upoważnienia prezesa Rady Ministrów – na interpelację posła Zbigniewa Kruszewskiego w sprawie rafinerii w Możejkach (19155), 16) podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospodarki Hanny Trojanowskiej – z upoważnienia prezesa Rady Ministrów – na interpelację posła Jarosława Matwiejuka w sprawie planów utworzenia składowiska odpadów promieniotwórczych w woj. podlaskim (19156), 17) podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospodarki Hanny Trojanowskiej – z upoważnienia prezesa Rady Ministrów – na interpelację posła Jarosława Matwiejuka w sprawie planów utworzenia składowiska odpadów promieniotwórczych w woj. lubelskim (19157), 18) podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospodarki Hanny Trojanowskiej – z upoważnienia prezesa Rady Ministrów – na interpelację posła Jarosława Matwiejuka w sprawie planów utworzenia składowiska odpadów promieniotwórczych w woj. małopolskim (19158), 19) podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospodarki Hanny Trojanowskiej – z upoważnienia prezesa Rady Ministrów – na interpelację posła Jarosława Matwiejuka w sprawie planów utworzenia składowiska odpadów promieniotwórczych w woj. podkarpackim (19159), 20) podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospodarki Hanny Trojanowskiej – z upoważnienia prezesa Rady Ministrów – na interpelację posła Jarosława Matwiejuka w sprawie planów utworzenia składowiska odpadów promieniotwórczych w woj. świętokrzyskim (19160), 21) podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospodarki Hanny Trojanowskiej – z upoważnienia prezesa Rady Ministrów – na interpelację posła Jarosława Matwiejuka w sprawie planów utworzenia składowiska odpadów promieniotwórczych w woj. warmińsko-mazurskim (19161),

6 22) podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospodarki Hanny Trojanowskiej – z upoważnienia prezesa Rady Ministrów – na interpelację posła Jarosława Matwiejuka w sprawie planów utworzenia składowiska odpadów promieniotwórczych w woj. pomorskim (19162), 23) podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospodarki Hanny Trojanowskiej – z upoważnienia prezesa Rady Ministrów – na interpelację posła Jarosława Matwiejuka w sprawie planów utworzenia składowiska odpadów promieniotwórczych w woj. kujawsko-pomorskim (19163), 24) podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospodarki Hanny Trojanowskiej – z upoważnienia prezesa Rady Ministrów – na interpelację posła Jarosława Matwiejuka w sprawie planów utworzenia składowiska odpadów promieniotwórczych w woj. łódzkim (19164), 25) podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospodarki Hanny Trojanowskiej – z upoważnienia prezesa Rady Ministrów – na interpelację posła Jarosława Matwiejuka w sprawie planów utworzenia składowiska odpadów promieniotwórczych w woj. śląskim (19165), 26) podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospodarki Hanny Trojanowskiej – z upoważnienia prezesa Rady Ministrów – na interpelację posła Jarosława Matwiejuka w sprawie planów utworzenia składowiska odpadów promieniotwórczych w woj. opolskim (19166), 27) podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospodarki Hanny Trojanowskiej – z upoważnienia prezesa Rady Ministrów – na interpelację posła Jarosława Matwiejuka w sprawie planów utworzenia składowiska odpadów promieniotwórczych w woj. wielkopolskim (19167), 28) podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospodarki Hanny Trojanowskiej – z upoważnienia prezesa Rady Ministrów – na interpelację posła Jarosława Matwiejuka w sprawie planów utworzenia składowiska odpadów promieniotwórczych w woj. zachodniopomorskim (19168), 29) podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospodarki Hanny Trojanowskiej – z upoważnienia prezesa Rady Ministrów – na interpelację posła Jarosława Matwiejuka w sprawie planów utworzenia składowiska odpadów promieniotwórczych w woj. lubuskim (19169), 30) podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospodarki Hanny Trojanowskiej – z upoważnienia prezesa Rady Ministrów – na interpelację posła Jarosława Matwiejuka w sprawie planów utworzenia składowiska odpadów promieniotwórczych w woj. dolnośląskim (19170), 31) sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej Czesława Piątasa – z upoważnienia prezesa Rady Ministrów – na interpelację posła Jarosława Matwiejuka w sprawie skutków likwidacji garnizonu Osowiec (19173), 32) prezesa Państwowej Agencji Atomistyki Michaela Waligórskiego – z upoważnienia prezesa Rady Ministrów – na interpelację posła Jarosława Matwiejuka w sprawie transportu materiałów radioaktywnych przez Polskę (19175), 33) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia Marka Habera – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Marka Zielińskiego w sprawie funkcjonowania szpitalnych oddziałów ratunkowych (19177), 34) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia Cezarego Rzemka – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Marka Zielińskiego w sprawie funkcjonowania ambulatoryjnej opieki specjalistycznej (19178), 35) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia Marka Twardowskiego – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Marka Zielińskiego w sprawie funkcjonowania mammobusów w ramach „Narodowego programu zwalczania chorób nowotworowych” (19179), 36) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia Cezarego Rzemka – z upoważnienia prezesa Rady Ministrów – na interpelację posła Tomasza Latosa oraz grupy posłów w sprawie zwiększenia środków finansowych przeznaczonych na świadczenia zdrowotne udzielane przez szpitale w planie na 2011 r., przyznanych Kujawsko-Pomorskiemu Oddziałowi Wojewódzkiemu NFZ (19180), 37) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rozwoju Regionalnego Jarosława Pawłowskiego – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Dariusza Lipińskiego w sprawie prac nad nową koncepcją przestrzennego zagospodarowania kraju (19182), 38) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej Jarosława Dudy – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Dariusza Lipińskiego w sprawie zobowiązań PFRON wobec organizacji pozarządowych (19183), 39) podsekretarz stanu w Ministerstwie Finansów Hanny Majszczyk – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Dariusza Lipińskiego w sprawie włączenia PGL Lasy Państwowe do sektora finansów publicznych (19186), 40) minister nauki i szkolnictwa wyższego Barbary Kudryckiej na interpelację posła Dariusza Lipińskiego w sprawie własności intelektualnej wyników badań naukowych finansowanych przez państwo (19187), 41) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środowiska Janusza Zaleskiego – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Dariusza Lipińskiego w sprawie sprzedaży drewna z PGL Lasy Państwowe w 2011 r. (19188), 42) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia Marka Habera – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Dariusza Lipińskiego w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej (19189), 43) sekretarza stanu w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi Kazimierza Plocke – z upoważnienia

7 prezesa Rady Ministrów – na interpelację posła Piotra Polaka w sprawie zaniedbania przez polski rząd zapewnienia stosownych zadośćuczynień finansowych polskim rybakom, którzy poniosą straty z tytułu ułożenia na dnie Bałtyku rurociągu Nord Stream (19191), 44) podsekretarz stanu w Ministerstwie Finansów Hanny Majszczyk – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Piotra Polaka w sprawie podjęcia działań zmieniających projekt ustawy budżetowej na 2011 r. w zakresie zwiększenia środków Funduszu Pracy będących w dyspozycji urzędów pracy na aktywizację osób bezrobotnych (19192), 45) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji Adama Rapackiego – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Arkadego Fiedlera oraz grupy posłów w sprawie opracowania i wprowadzenia w życie specjalnego i wszechstronnego programu poprawy stanu bezpieczeństwa na drogach (19194), 46) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środowiska Janusza Zaleskiego – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Piotra Tomańskiego w sprawie wprowadzenia zapisu o możliwości zwolnienia przez wójtów, burmistrzów i prezydentów miast z opłat i umarzania kar za wycinanie drzew i krzewów bez zezwolenia (19195), 47) podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury Juliusza Engelhardta – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Piotra Tomańskiego w sprawie likwidacji Podkarpackiego Zakładu Spółki PKP Cargo SA w Przemyślu i utrzymania zaplecza technicznego Sekcji Utrzymania i Eksploatacji Taboru Wagonowego PKP InterCity SA w Przemyślu (19196), 48) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia Cezarego Rzemka – z upoważnienia ministra – na interpelację poseł Iwony Arent w sprawie propozycji podziału funduszu zapasowego NFZ na 2011 r. (19199), 49) sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej Czesława Piątasa – z upoważnienia ministra – na interpelację poseł Iwony Arent w sprawie likwidacji jednostki wojskowej 16. Pomorskiego Pułku Artylerii w Braniewie oraz ograniczenia liczebności innych jednostek wojskowych (19200), 50) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi Artura Ławniczaka – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Zbigniewa Babalskiego w sprawie interpretacji art. 12 ust. 4 ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (19201), 51) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia Cezarego Rzemka – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Zbigniewa Girzyńskiego w sprawie planu finansowego ochrony zdrowia na 2011 r. w woj. kujawsko-pomorskim, który został przedłożony przez NFZ (19204), 52) podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury Juliusza Engelhardta – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Jana Kamińskiego w sprawie funkcjonowania spółki PKP SA (19206), 53) podsekretarz stanu w Ministerstwie Finansów Hanny Majszczyk – z upoważnienia ministra oraz podsekretarza stanu w Ministerstwie Środowiska Janusza Zaleskiego – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Wojciecha Szaramy w sprawie planu włączenia PGL Lasy Państwowe do sektora finansów publicznych (19208), 54) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia Marka Habera – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Wojciecha Szaramy w sprawie projektu nowelizacji rozporządzenia w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej (19209), 55) podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości Zbigniewa Wrony na interpelację posła Jana Widackiego w sprawie skuteczności rozwiązań prawnych zmierzających do walki z narkomanią (19211), 56) podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury Piotra Stycznia – z upoważnienia ministra – na interpelację poseł Bożeny Kotkowskiej w sprawie wniosku I prezesa Sądu Najwyższego złożonego do Trybunału Konstytucyjnego o stwierdzenie niezgodności z Konstytucją RP szeregu przepisów ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych (19214), 57) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej Marka Buciora – z upoważnienia ministra – na interpelację poseł Bożeny Kotkowskiej w sprawie pogarszającej się sytuacji bytowej polskich emerytów i rencistów (19219), 58) ministra sportu i turystyki Adama Giersza na interpelację posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie interpretacji art. 28 ust. 1 i 2 ustawy o sporcie (19220), 59) minister nauki i szkolnictwa wyższego Barbary Kudryckiej na interpelację poseł Beaty Małeckiej-Libery w sprawie bezpłatnego dostępu do bezprzewodowego Internetu na uczelniach wyższych (19222), 60) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia Marka Habera – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Jana Burego s. Antoniego w sprawie pogarszającej się sytuacji w zakładach opieki zdrowotnej nadzorowanych przez podkarpacki urząd marszałkowski (19224), 61) podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury Juliusza Engelhardta – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Jana Burego s. Antoniego w sprawie planów kierownictwa PKP Cargo SA zmierzających do likwidacji zakładu w Przemyślu (19225), 62) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środowiska Bernarda Błaszczyka – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Stanisława Ożoga w sprawie szkód rolniczych wyrządzonych przez dziką zwierzynę (19228), 63) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środowiska Janusza Zaleskiego – z upoważnienia ministra

8 – na interpelację posła Stanisława Ożoga w sprawie meblowych pozostałości poprodukcyjnych (19229), 64) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów Andrzeja Parafianowicza – z upoważnienia prezesa Rady Ministrów – na interpelację posła Norberta Wojnarowskiego w sprawie działań urzędów skarbowych wobec podatników uprawnionych do ulgi meldunkowej (19232), 65) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia Adama Fronczaka – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Wojciecha Szaramy w sprawie pakietu zmian proponowanych przez Ministerstwo Zdrowia (19234), 66) podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury Piotra Stycznia – z upoważnienia ministra – na interpelację poseł Danieli Chrapkiewicz w sprawie wzrostu limitu cenowego mieszkań w ramach programu „Rodzina na swoim” (19235), 67) podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury Macieja Jankowskiego – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie funkcjonowania urzędów pocztowych (19238), 68) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia Cezarego Rzemka – z upoważnienia ministra – na interpelację poseł Anny Sobeckiej w sprawie sytuacji finansowej szpitali (19240), 69) podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospodarki Joanny Strzelec-Łobodzińskiej – z upoważnienia ministra – na interpelację poseł Anny Sobeckiej w sprawie stanu technicznego elektrowni w Polsce (19242), 70) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów Macieja Grabowskiego – z upoważnienia ministra – na interpelację poseł Anny Sobeckiej w sprawie zmiany stawki podatku VAT (19245), 71) minister pracy i polityki społecznej Jolanty Fedak na interpelację posła Zbigniewa Girzyńskiego w sprawie przypadków uchylania się bezrobotnych kierowanych przez urzędy pracy do pracodawców od podejmowania legalnej pracy (19251), 72) minister pracy i polityki społecznej Jolanty Fedak na interpelację posła Zbigniewa Girzyńskiego w sprawie luk prawnych w przepisach o świadczeniach przysługujących w okresie czasowej niezdolności do pracy (19253), 73) podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury Radosława Stępnia – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Tadeusza Woźniaka w sprawie budowy odcinka autostrady A2 łączącej Łódź z Warszawą (19255), 74) podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury Juliusza Engelhardta – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Tadeusza Woźniaka w sprawie modernizacji trakcji kolejowej na trasie Łowicz – Łódź (19256), 75) podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości Igora Dzialuka – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Jerzego Polaczka w sprawie treści oraz stanu realizacji wniosków prokuratury Federacji Rosyjskiej w ramach międzynarodowej pomocy prawnej z związku z prowadzonym na terenie Federacji Rosyjskiej śledztwem w sprawie katastrofy samolotu TU-154M będącego w rejestrze ministra obrony narodowej RP (19259), 76) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji Narodowej Zbigniewa Włodkowskiego – z upoważnienia ministra – na interpelację poseł Elżbiety Zakrzewskiej w sprawie wyjaśnienia niejasności związanych z obowiązkiem szkolnym osób upośledzonych umysłowo w stopniu głębokim (19260), 77) podsekretarza stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej Marcina Idzika – z upoważnienia ministra – na interpelację poseł Moniki Wielichowskiej w sprawie pozyskania na potrzeby Straży Granicznej nieruchomości położonej w Legnicy (19262), 78) podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury Radosława Stępnia – z upoważnienia ministra – na interpelację poseł Moniki Wielichowskiej w sprawie połączenia w przyszłości drogi ekspresowej S3 po stronie polskiej i drogi ekspresowej R11 po stronie czeskiej na polsko-czeskiej granicy państwowej (19263), 79) podsekretarz stanu w Ministerstwie Finansów Hanny Majszczyk – z upoważnienia ministra – na interpelację poseł Moniki Wielichowskiej w sprawie przekazania uzupełniającej subwencji ogólnej dla pow. kłodzkiego z przeznaczeniem na realizację ustawowych zadań powiatu (19264), 80) ministra skarbu państwa Aleksandra Grada na interpelację posła Zbigniewa Matuszczaka w sprawie dalszych losów pracowników Zakładów Azotowych Puławy SA (19267), 81) sekretarza stanu w Ministerstwie Skarbu Państwa Jana Burego – z upoważnienia prezesa Rady Ministrów – na interpelację posła Zbigniewa Matuszczaka w sprawie warunków prywatyzacji Lubelskiego Węgla Bogdanka SA (19268), 82) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środowiska Janusza Zaleskiego – z upoważnienia prezesa Rady Ministrów – na interpelację posła Jarosława Matwiejuka w sprawie dalszych działań mających na celu poszerzenie Białowieskiego Parku Narodowego (19286), 83) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej Jarosława Dudy – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Jarosława Matwiejuka w sprawie pogarszającej się sytuacji noclegowni dla bezdomnych (19287), 84) prezesa Rządowego Centrum Legislacji Macieja Berka – z upoważnienia prezesa Rady Ministrów – na interpelację posła Zbigniewa Girzyńskiego w sprawie nagminnego naruszania przez rząd 30-dniowego terminu konsultacji z partnerami społecznymi projektów aktów prawnych (19293), 85) ministra sportu i turystyki Adama Giersza na interpelację posła Jarosława Stolarczyka w sprawie

9 wydania rozporządzenia do art. 67 ust. 8 ustawy o sporcie (19296), 86) podsekretarz stanu w Ministerstwie Finansów Hanny Majszczyk – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Grzegorza Roszaka w sprawie wzoru dopuszczalnego zadłużenia jednostek samorządu terytorialnego (19297), 87) podsekretarza stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej Marcina Idzika – z upoważnienia ministra – na interpelację poseł Elżbiety Pierzchały w sprawie wykonania przez ministra obrony narodowej postanowień art. 4f ust. 3 ustawy o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz Agencji Mienia Wojskowego (19301), 88) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia Jakuba Szulca – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Bronisława Dutki w sprawie braku zajęć z gimnastyki korekcyjnej w szkołach podstawowych (19304), 89) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji Tomasza Siemoniaka – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Bronisława Dutki w sprawie nowelizacji ustawy Prawo wodne, która reguluje problematykę ochrony przeciwpowodziowej (19305), 90) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia Marka Twardowskiego – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Bronisława Dutki w sprawie propozycji wydłużenia czasu pracy techników elektrokardiologii zawartej w projekcie ustawy z dnia 9 września 2010 r. o działalności leczniczej (19306), 91) podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości Jacka Czai – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Zenona Durki w sprawie zmiany sytuacji prawnej aplikantów sądowych (19326), 92) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środowiska Janusza Zaleskiego – z upoważnienia ministra – na interpelację posła Józefa Zycha w sprawie pozyskiwania gruntów leśnych Skarbu Państwa pod prace wiertnicze związane z poszukiwaniem i rozpoznawaniem złóż oraz pod wykonywanie robót górniczych (19344). Odpowiedzi te – zgodnie z art. 193 ust. 2 regulaminu Sejmu – zostały przekazane posłom. ZAPYTANIA

Informuję również, że w regulaminowym terminie nie wpłynęły odpowiedzi na następujące interpelacje: 1) posła Jana Warzechy w sprawie utrudnień w kształceniu zawodowym pełnoletnich uczniów szkół specjalnych – od ministra pracy i polityki społecznej (19117) – 12 dni, 2) poseł Anny Sobeckiej w sprawie informatyzacji służby zdrowia – od ministra zdrowia (19139) – 12 dni, 3) posła Dariusza Lipińskiego w sprawie pozaeuropejskich ziołowych produktów leczniczych – od ministra zdrowia (19185) – 6 dni.

Informuję, że wpłynęły następujące zapytania: 1) posła Włodzimierza Karpińskiego w sprawie wyjaśnienia przyczyn zbyt krótkiego terminu realizacji inwestycji „Remont sieci kanalizacji sanitarnej w miejscowości Janowiec” w ramach otrzymanych od wojewody lubelskiego środków na usuwanie skutków powodzi – do ministra spraw wewnętrznych i administracji (8076), 2) poseł Urszuli Augustyn w sprawie traktowania w Polsce wynagrodzeń odsetkowych wypłacanych pomiędzy polskim oddziałem banku z siedzibą w innym państwie UE a jego centralą oraz innymi jego zagranicznymi zakładami, na gruncie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w związku z postanowieniami obowiązujących Polskę umów o unikaniu podwójnego opodatkowania – do ministra finansów (8077), 3) posła Kazimierza Gwiazdowskiego w sprawie mauzoleum żołnierzy polskich – do prezesa Rady Ministrów (8078), 4) posła Wiesława Janczyka w sprawie planów likwidacji kasy PKP InterCity na stacji w Nowym Sączu – do ministra infrastruktury (8079), 5) poseł Danieli Chrapkiewicz w sprawie projektu ustawy o działalności leczniczej – do ministra zdrowia (8080), 6) poseł Danieli Chrapkiewicz w sprawie wprowadzenia programów terapeutycznych dotyczących chorób onkologicznych – do ministra zdrowia (8081), 7) poseł Krystyny Grabickiej w sprawie prywatyzacji Zakładów Mechanicznych Chemitex sp. z o.o. – do ministra skarbu państwa (8082), 8) posła Mieczysława Marcina Łuczaka w sprawie egzekwowania opłat abonamentu radiowo-telewizyjnego – do ministra kultury i dziedzictwa narodowego (8083), 9) poseł Danieli Chrapkiewicz w sprawie projektu ustawy budżetowej w części dotyczącej planu finansowego Funduszu Pracy – do ministra pracy i polityki społecznej (8084), 10) posła Jana Widackiego w sprawie uprawnień do nadawania stopni naukowych przez Uniwersytet Papieski im. Jana Pawła II w Krakowie – do ministra nauki i szkolnictwa wyższego (8085), 11) posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie finansowania domów pomocy społecznej – do ministra pracy i polityki społecznej (8086), 12) posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie projektu ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej – do ministra pracy i polityki społecznej (8087), 13) posła Adama Wykręta w sprawie ograniczeń w przyznawaniu dotacji rządowych dla niektórych inwestorów zagranicznych – do ministra finansów (8088),

10 14) posła Adama Wykręta w sprawie tempa wydawania unijnych certyfikatów bezpieczeństwa dla polskich kolei – do ministra infrastruktury (8089), 15) posła Janusza Dzięcioła w sprawie zapobiegania niepełnosprawności osób chorych na reumatoidalne zapalenie stawów – do ministra zdrowia (8090), 16) posła Janusza Dzięcioła w sprawie pomocy rzeczowej dla powodzian – do ministra finansów (8091), 17) posła Janusza Dzięcioła w sprawie możliwości zwrotu nakładów finansowych na badania naukowe poprzez patentowanie osiągnięć – do ministra nauki i szkolnictwa wyższego (8092), 18) posła Tadeusza Woźniaka w sprawie ewentualnego naruszenia prawa w zakresie ochrony środowiska w Łódzkiej Specjalnej Strefie Ekonomicznej – Podstrefie Kutno – do ministra środowiska (8093), 19) posła Kazimierza Gwiazdowskiego w sprawie dopłat do uprawy tytoniu – do prezesa Rady Ministrów (8094), 20) posła Czesława Czechyry w sprawie odpłatności za leki stosowane przez pacjentów po przeszczepach narządów i tkanek – do ministra zdrowia (8095), 21) posła Wiesława Rygla w sprawie budowy południowo-wschodniej obwodnicy Pilzna – do ministra infrastruktury (8096), 22) posła Grzegorza Roszaka w sprawie stanu nawierzchni drogi wewnętrznej przy dworcu PKP w Inowrocławiu – do ministra infrastruktury (8097), 23) poseł Anny Sobeckiej w sprawie zwrotu kosztów za nadwykonania – do ministra zdrowia (8098), 24) poseł Anny Sobeckiej w sprawie niewłaściwego wydatkowania funduszy publicznych na kampanię wyborczą Platformy Obywatelskiej – do prezesa Rady Ministrów (8099), 25) posła Zbigniewa Babalskiego w sprawie listy leków refundowanych – do ministra zdrowia (8100), 26) posła Zbigniewa Babalskiego w sprawie objęcia małym ruchem granicznym obwodu kaliningradzkiego i woj. warmińsko-mazurskiego – do ministra spraw zagranicznych (8101), 27) posła Andrzeja Nowakowskiego w sprawie działań Policji w dniu 21 listopada 2010 r. podczas wyborów samorządowych w Płocku – do ministra spraw wewnętrznych i administracji (8102), 28) posła Jarosława Rusieckiego w sprawie wyjaśnienia sytuacji byłego pracownika branży hutniczej i jego prawa do 10% dodatku emerytalnego – do ministra pracy i polityki społecznej (8103), 29) posła Jarosława Rusieckiego w sprawie wyjaśnienia, czy zasiłek pielęgnacyjny na osobę z I grupą inwalidzką jest wliczany do miesięcznych przychodów całej rodziny – do ministra pracy i polityki społecznej (8104), 30) posła Jarosława Rusieckiego w sprawie możliwości odzyskania niewypłaconego wynagrodzenia – do ministra pracy i polityki społecznej (8105), 31) posła Jarosława Rusieckiego w sprawie zasadności odmowy wypłaty przez PKO BP SA nagrody jubileuszowej za 35 lat pracy – do ministra pracy i polityki społecznej (8106), 32) posła Sławomira Zawiślaka w sprawie przywrócenia kolejowych połączeń dalekobieżnych z Zamojszczyzną – do ministra infrastruktury (8107), 33) posła Tadeusza Wity w sprawie planowanej nacjonalizacji dziennika „Rzeczpospolita” – do ministra skarbu państwa (8108), 34) posła Edwarda Czesaka w sprawie podejmowanych działań mających na celu poprawę bezpieczeństwa podopiecznych w młodzieżowych domach socjoterapii – do ministra sprawiedliwości (8109), 35) posła Stanisława Wziątka w sprawie potrzeby wsparcia finansowego odbudowy Gimnazjum Gminnego im. Ireny Sendlerowej w Sianowie, które uległo spaleniu – do ministra edukacji narodowej (8110). Zapytania te – zgodnie z art. 195 regulaminu Sejmu – zostały przekazane adresatom.

Jednocześnie informuję, że wpłynęły następujące odpowiedzi: 1) ministra skarbu państwa Aleksandra Grada na zapytanie posła Wiesława Rygla w sprawie zwrócenia przez Ministerstwo Finansów szczególnej uwagi przy wyborze nabywcy pakietu akcji Wytwórni Filtrów PZL – Sędziszów SA, w kontekście zapewnienia miejsc pracy dla regionu zagrożonego dużym bezrobociem (7973), 2) podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospodarki Joanny Strzelec-Łobodzińskiej – z upoważnienia ministra – na zapytanie posłów Tadeusza Arkita i Andrzeja Ryszki w sprawie możliwości nowelizacji ustawy o zasadach pokrywania kosztów powstałych u wytwórców w związku z przedterminowym rozwiązaniem umów długoterminowych sprzedaży mocy i energii elektrycznej, na przykładzie ZGH Bolesław SA w Bukownie (7978), 3) podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury Radosława Stępnia – z upoważnienia ministra – na zapytanie posła Czesława Hoca w sprawie zbiorowego protestu mieszkańców Starych Bielic, Niekłonic i Konikowa w woj. zachodniopomorskim w związku z nieprawidłowościami ze strony władz samorządowych i GDDKiA Oddział w Szczecinie w przygotowaniu i realizacji budowy drogi krajowej S11 (7979), 4) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów Andrzeja Parafianowicza – z upoważnienia ministra – na zapytanie posła Dariusza Lipińskiego w sprawie projektu zniesienia Urzędu Skarbowego Poznań-Śródmieście (7987), 5) podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości Jacka Czai – z upoważnienia ministra – na zapytanie posłów Marka Krząkały i Ryszarda Zawadzkiego w sprawie Ośrodka Zamiejscowego Sądu Okręgowego w Gliwicach z siedzibą w Rybniku (7990),

11 6) sekretarza stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów Jacka Cichockiego – z upoważnienia prezesa Rady Ministrów – na zapytanie posła Jarosława Zielińskiego w sprawie liczby zastosowanych przez podległe premierowi służby, tj. ABW i CBA środków technicznych umożliwiających utrwalanie treści rozmów telefonicznych i innych informacji przekazywanych za pomocą sieci telekomunikacyjnych w latach 2008–2009 i do dnia 30 września 2010 r. (7995) – poufna, 7) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środowiska Janusza Zaleskiego – z upoważnienia prezesa Rady Ministrów – na zapytanie posła Kazimierza Gwiazdowskiego w sprawie wypadków drogowych z udziałem łosi (7996), 8) podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury Piotra Stycznia – z upoważnienia ministra – na zapytanie posła Kazimierza Gwiazdowskiego w sprawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (7998), 9) ministra obrony narodowej Bogdana Klicha oraz szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego Janusza Noska – z upoważnienia ministra – na zapytanie posła Jarosława Zielińskiego w sprawie liczby zastosowanych przez podległą MON Służbę Kontrwywiadu Wojskowego środków technicznych umożliwiających utrwalanie treści rozmów telefonicznych i innych informacji przekazywanych za pomocą sieci telekomunikacyjnych w latach 2008–2009 i do dnia 30 września 2010 r. (8003) – tajna, 10) ministra skarbu państwa Aleksandra Grada na zapytanie posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie prywatyzacji PKS w Koninie SA (8004), 11) zastępcy głównego inspektora ochrony środowiska Romana Jaworskiego – z upoważnienia ministra – na zapytanie posła Marka Opioły w sprawie nielegalnego składowania odpadów petrochemicznych w miejscowościach Jaworowo-Lipa i Jaworowo-Kłódź (8005), 12) podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości Jacka Czai – z upoważnienia ministra – na zapytanie poseł Gabrieli Masłowskiej w sprawie planowanego przeniesienia XI Wydziału Gospodarczego Krajowego Rejestru Sądowego z Lublina do Świdnika (8006), 13) podsekretarz stanu w Ministerstwie Infrastruktury Anny Wypych-Namiotko – z upoważnienia ministra – na zapytanie posła Adama Wykręta w sprawie stanu technicznego wodnych obiektów inżynieryjnych (8007), 14) podsekretarz stanu w Ministerstwie Finansów Hanny Majszczyk – z upoważnienia ministra – na zapytanie posła Adama Wykręta w sprawie zmian sposobu obliczania wskaźnika zadłużenia jednostek samorządu terytorialnego (8008), 15) podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury Juliusza Engelhardta – z upoważnienia ministra – na zapytanie posła Stanisława Rydzonia w sprawie likwidacji gniazd drużyn konduktorskich oraz zwolnień pracowników w PKP InterCity SA (8009), 16) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych Jana Borkowskiego – z upoważnienia ministra – na zapytanie posła Jana Widackiego w sprawie pisowni nazwisk polskich na Litwie (8010), 17) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji Piotra Kołodziejczyka – z upoważnienia ministra – na zapytanie posła Jana Widackiego w sprawie możliwości pisowni nazwisk obywateli polskich narodowości ukraińskiej lub białoruskiej w języku ojczystym (8011), 18) minister pracy i polityki społecznej Jolanty Fedak na zapytanie poseł Danieli Chrapkiewicz w sprawie ochrony pracowników (8013), 19) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia Cezarego Rzemka – z upoważnienia ministra – na zapytanie poseł Anny Sobeckiej w sprawie braku dostępu do lekarzy specjalistów (8016), 20) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia Marka Habera – z upoważnienia ministra – na zapytanie posła Józefa Rojka w sprawie nowelizacji rozporządzenia ministra zdrowia z dnia 29 sierpnia 2009 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej (8017), 21) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia Adama Fronczaka – z upoważnienia ministra – na zapytanie poseł Elżbiety Zakrzewskiej w sprawie rządowego projektu ustawy o niektórych zawodach medycznych i zasadach uzyskiwania tytułu specjalisty w innych dziedzinach mających zastosowanie w ochronie zdrowia, w zakresie dotyczącym psychoterapeutów (8021), 22) ministra sportu i turystyki Adama Giersza na zapytanie posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie utworzenia polskiego związku sportowego w świetle ustawy o sporcie (8037), 23) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi Artura Ławniczaka – z upoważnienia ministra – na zapytanie posła Jana Kulasa w sprawie promocji i ułatwień dla działalności grup producentów rolnych (8038), 24) podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury Piotra Stycznia – z upoważnienia ministra – na zapytanie posłów Bożeny Kotkowskiej i Stanisława Rydzonia w sprawie udzielenia pomocy osobom poszkodowanym przez osuwisko w gm. Milówka (8045), 25) ministra skarbu państwa Aleksandra Grada na zapytanie poseł Bożeny Kotkowskiej w sprawie wyjaśnienia okoliczności upadłości i likwidacji Fabryki Elektrofiltrów Elwo SA w Pszczynie (8047). Odpowiedzi te – zgodnie z art. 195 regulaminu Sejmu – zostały przekazane posłom. Informuję również, że w regulaminowym terminie nie wpłynęła odpowiedź na zapytanie: 1) posła Jana Kulasa w sprawie działalności i finansowania stowarzyszeń naukowych – od ministra nauki i szkolnictwa wyższego (8040) – 5 dni.

Załącznik nr 2

Teksty interpelacji i zapytań poselskich oraz odpowiedzi na interpelacje i zapytania

INTERPELACJE
Interpelacja (nr 19383) do ministra pracy i polityki społecznej w sprawie braku waloryzacji progów dochodowych uprawniających do pomocy społecznej Szanowna Pani Minister! Na podstawie regulaminu Sejmu art. 192 przedkładam Pani Minister interpelację poselską w sprawie problemu braku waloryzacji progów dochodowych do celów pomocy społecznej oraz stypendiów szkolnych wskazanego przez Radę Miejską oraz burmistrza miasta i gminy Sztum. Gmina Sztum jako zagrożona ponad 21-procentowym bezrobociem szczególnie dotkliwie odczuwa problemy pomocy społecznej. Należy jednak wskazać, iż problem przez nią poruszony dotyczy również innych miast i występuje w skali całego kraju, zwłaszcza na terenach najbardziej zagrożonych bezrobociem. Na podkreślenie zasługuje fakt, iż progi dochodowe do celów pomocy społecznej od października 2006 r. pozostają na tym samym, niezmienionym poziomie, mimo faktu, iż minimalne wynagrodzenie jest systematycznie podwyższane. Tym samym dochodzi do sytuacji, w której osoba wnioskująca o pomoc społeczną, aby z niej skorzystać, musi mieć taki sam dochód w roku 2010 jak w roku 2006 – czyli 351 zł na osobę w rodzinie. Prowadzi to do sytuacji odmowy przyznania świadczeń z pomocy społecznej w przypadku minimalnego przekroczenia tego kryterium. Jest to sytuacja absolutnie nieakceptowalna społecznie. Stanowi również zaprzeczenie samej idei pomocy społecznej. Skoro bowiem poziom życia nieustannie się podnosi, podwyższane są ceny żywności i usług, próg pomocy osobom ubogim powinien również uwzględniać te fakty. Stosując obecne przepisy o pomocy społecznej, powoduje się sztuczną eliminację osób ubogich, potrzebujących pomocy, ale minimalnie przekraczających jej kryteria. Tym samym służby pomocy społecznej nie mogą interweniować, nawet w przypadku pilnej potrzeby. Poza pracą socjalną nie mogą udzielić takim rodzinom wsparcia finansowego czy rzeczowego. Potwierdzają to statystyki. W oparciu o dane z miasta Sztum od 2006 r.: znacząco spadła ilość mieszkańców objętych wsparciem socjalnym, np. w samym mieście 250 osób mniej korzysta z posiłków, a o 340 spadła liczba rodzin korzystających z pomocy społecznej, stypendia szkolne przysługują znacznie mniejszej liczbie uczniów. Podobna sytuacja występuje w mieście Tczew, jak również w innych miastach z różnym natężeniem. Sytuacja ta nie świadczy wbrew przypuszczeniom o polepszeniu się kryterium życiowego, lecz o sztucznej eliminacji osób potrzebujących. Dla poparcia powyższych stwierdzeń faktami: Minimum egzystencji za 2009 r. wyliczone przez Instytut Pracy i Spraw Społecznych dla rodziny ze starszym dzieckiem wyniosło 392,08 zł, a więc przekroczyło próg pomocy społecznej (351zł). Zgodnie z definicją Głównego Urzędu Statystycznego minimum egzystencji uwzględnia jedynie te potrzeby, których zaspokojenie nie może być odłożone w czasie, a konsumpcja niższa od tego poziomu prowadzi do biologicznego wyniszczenia, a więc jest to dolne kryterium ubóstwa. Zgodnie z ubiegłorocznymi rekomendacjami Trójstronnej Komisji ds. Społeczno-Gospodarczych podjęła ona w czerwcu 2009 r. uchwałę w sprawie weryfikacji kwot dochodowych uprawniających do świadczeń z pomocy społecznej w oparciu o badania progu interwencji socjalnej. Podsumowanie. Wyżej wymienione informacje w sposób jednoznaczny wskazują na to, iż należy podjąć pilne odgórne działania mające na celu ustawowe podwyższenie progów dochodowych uprawniających do świadczeń z pomocy społecznej, jak również stypendiów szkolnych. Gwarantowane ustawowo działania rządu mające na celu przeciwdziałanie wykluczeniu społecznemu przez politykę ministerstwa zmierzać powinny do ustalenia wskaźników na poziomie służącym realnemu zaspokojeniu podstawowych potrzeb społecznych. W ocenie interpelującego nie można pominąć faktu, iż utrzymywanie się progów dochodowych na obecnym poziomie będzie prowadziło do pogorszenia sytuacji wielu gospodarstw domowych, a brak dzia-

13 łań spowoduje powiększanie się skali biedy na terenie całego państwa, jak również zwiększenia ilości ludzi żyjących na kraju ubóstwa i wykluczenia społecznego z powodu przekroczenia minimum społecznego. W związku z powyższym wnoszę o natychmiastowe podjęcie działań ministerialnych mających na celu podwyższenie progów dochodowych do celów pomocy społecznej oraz stypendiów szkolnych. Odpowiedź na niniejszą interpelację i podjęcie stosownych działań ma ogromne znaczenie dla wszystkich osób najuboższych. Kiedy zostaną podniesione progi dochodowe do celów pomocy społecznej? Z poważaniem Poseł Kazimierz Smoliński Tczew, dnia 15 listopada 2010 r. Poseł Stanisława Prządka Interpelacja (nr 19390) do ministra spraw wewnętrznych i administracji w sprawie procedur poszukiwania osób zaginionych Szanowny Panie Ministrze! Każdego roku notuje się w naszym kraju rosnącą liczbę zaginięć obywateli – w 2009 r. zaginęło w Polsce 15 076 osób. Losy znaczącej części z nich nigdy nie zostały ostatecznie wyjaśnione – osoby te bądź nie zostały odnalezione, bądź w przypadku popełnienia morderstwa sprawcy tych czynów nie zostali wykryci. W ostatnim czasie opinia publiczna jest poruszona sprawą zaginięcia w Sopocie 19-letniej mieszkanki Gdańska I. W. Mimo dysponowania materiałem zapisu monitoringu miejskiego, dokumentującym jej drogę do domu w dniu zaginięcia, sprawa ta nie została dotąd wyjaśniona i od czterech miesięcy tkwi w martwym punkcie. Na jej kanwie, i wielu podobnych spraw, które każdego roku tak dramatycznie dotykają tysiące polskich rodzin, zasadne staje się pytanie, czy obowiązujące Policję procedury poszukiwania osób zaginionych stwarzają warunki do podejmowania efektywnych, a przede wszystkim niezwłocznych działań poszukiwawczych. Jest bowiem bezsporne, iż właśnie pierwsze godziny po przyjęciu zgłoszenia o zaginięciu mają decydujący wpływ na efekty i skuteczność podejmowanych działań poszukiwawczych. Każda zwłoka w tym zakresie wynikająca m.in. z wymogu uzyskania zgody na podjęcie działań poszukiwawczych na terenie innej jednostki Policji niż ta, w której nastąpiło zgłoszenie zaginięcia, brak właściwej koordynacji między poszczególnymi jednostkami Policji oraz innymi służbami państwowymi, powoduje zmniejszenie szans na bezzwłoczne dotarcie do świadWarszawa, dnia 19 listopada 2010 r. ków pozwalających odtworzyć okoliczności poprzedzające zaginięcie danej osoby. Obowiązujące w tym zakresie nadmiernie rozbudowane procedury uniemożliwiają także szybkie użycie psów tropiących oraz dotarcie do zapisów systemów monitorujących, które z pewnością w wielu przypadkach pozwoliłyby na odtworzenie okoliczności poprzedzających zaginięcie. W związku z powyższym zwracam się do Pana Ministra z prośbą o odpowiedź na pytanie: Czy w związku z tą sytuacją i rosnącą liczbą zaginięć kierowany przez Pana Ministra resort podejmuje działania, które poprzez eliminację barier biurokratycznych i usprawnienie obowiązujących w tym zakresie procedur stworzą jednostkom Policji warunki do prowadzenia efektywnych działań poszukiwawczych osób zaginionych? Z poważaniem

Interpelacja (nr 19391) do ministra sprawiedliwości w sprawie dookreślenia okresu ważności wypisu z KRS i innych dokumentów Szanowny Panie Ministrze! W swojej pracy poselskiej często spotykam się i współpracuję z organizacjami pozarządowymi, fundacjami, stowarzyszeniami. Ich przedstawiciele zwrócili mi uwagę na pewien zwyczaj stosowany przez administrację rządową, jak i samorządową. Chodzi o przyjmowanie wypisu z Krajowego Rejestru Sądowego jako ważnego tylko przez określoną liczbę miesięcy. Zwyczajowo są to 3 miesiące, ale zdarza się też 6, jak i w skrajnych przypadkach miesiąc. Wprowadza to spore utrudnienia w działalności i uniemożliwia często uczestniczenie w staraniach o fundusze z kasy gminy czy innych szczebli administracji, a nawet pieniędzy unijnych. Nierzadko zdarza się, że ów wypis utraci swoją „ważność” w trakcie procedury przyznawania funduszy bądź z innych powodów po utracie „ważności” nie udało się na czas uzyskać nowego wypisu. Nie reguluje tej sprawy ustawa o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2001 r. Nr 17, poz. 209, z późn. zm.). Także sprawy tej dostatecznie nie reguluje Kodeks postępowania administracyjnego. Według zapisów ustawy o KRS wypis jest ważny tak długo, jak długo nie wprowadzono zmian w samym zapisie w rejestrze. Taka bezpośrednia interpretacja oznaczałaby, że wypis mógłby być ważny nawet kilka lat. Trudności związane z każdorazowym sprawdzaniem zgodności z prawdą wypisu powodują, że urzędy go wymagające wprowadzają wła-

14 sny „okres ważności”. Wydaje się, żeby ukrócić tę dowolność interpretacyjną oraz ułatwić działanie organizacjom pozarządowym, można by zamiast wypisu z KRS wprowadzić wymóg oświadczenia, że od dnia wydania wypisu w zapisie rejestrowym nie wprowadzono żadnych zmian. Interes publiczny nadal byłby chroniony, albowiem uczciwości takiego oświadczenia strzegłby art. 271 Kodeksu karnego (tzw. poświadczenie nieprawdy). Dlatego też zwracam się do Pana Ministra z pytaniami: Czy ministerstwo nie prowadzi żadnych prac mających na celu zmianę ustawy o KRS? Czy nie byłoby właściwe wprowadzenie uregulowania sprawy ważności wypisu, by zlikwidować pewien chaos interpretacyjny? Z wyrazami szacunku Poseł Andrzej Gut-Mostowy Zakopane, dnia 17 listopada 2010 r. ministerstwa względem przeniesienia siedziby XI Wydziału Gospodarczego Krajowego Rejestru Sądowego z Lublina do Świdnika są już przesądzone? Jeśli tak, to dlaczego? Z jakimi podmiotami była ta decyzja konsultowana? Jakie są koszty finansowe tych przenosin? I wreszcie jeżeli nie ma jeszcze oficjalnej decyzji, to do kiedy należy przekonać państwa do pozostawienia KRS w Lublinie? Poseł Włodzimierz Karpiński Warszawa, dnia 2 listopada 2010 r. Interpelacja (nr 19393) do ministra pracy i polityki społecznej w sprawie zmiany ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych Szanowna Pani Minister! Obecnie w Sejmie trwają prace nad poselskim projektem ustawy o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz niektórych innych ustaw. Jak podkreślają środowiska osób niepełnosprawnych, przyjęcie nowelizacji przedmiotowej ustawy jest niezwykle ważne, ma bowiem na celu zapewnienie płynności finansowej oraz zreformowanie sposobu finansowania zadań realizowanych przez Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Do głównych zadań funduszu należy finansowanie rehabilitacji społecznej i zawodowej osób niepełnosprawnych realizowanej za pośrednictwem samorządów powiatowych i organizacji pozarządowych oraz finansowanie zadań własnych mających na celu likwidację skutków niepełnosprawności. Nie przytaczam tych informacji bez przyczyny. Otóż jak informują mnie przedstawiciele władz powiatowych, w 2011 r. na wyżej wymienione zadania powiaty otrzymają ok. 80 mln zł mniej niż obecnie. Znane są cele, na jakie przeznaczane są te środki. Wśród najważniejszych z nich niewątpliwie należy zaliczyć: działalność warsztatów terapii zajęciowej, dofinansowanie do zakupu sprzętu rehabilitacyjnego i środków pomocniczych, udziału niepełnosprawnych w turnusach rehabilitacyjnych czy likwidację barier architektonicznych, komunikacyjnych i technicznych. Istotne jest również dotowanie ze środków funduszu pensji osób niepełnosprawnych. Jednocześnie obserwujemy zjawisko zwiększającej się liczby pracujących niepełnosprawnych. To powoduje zmniejszenie liczby firm, które muszą dokonywać wpłat na PFRON, i tym samym zmniejszają się środki, jakie mogą z pożytkiem wykorzystać. Stąd za niezwykle istotne środowiska osób niepełnosprawnych uznają przyjęcie zmian, które pozwolą

Interpelacja (nr 19392) do ministra sprawiedliwości w sprawie planowanego przeniesienia XI Wydziału Gospodarczego KRS z Lublina do Świdnika Szanowny Panie Ministrze! W ostatnim czasie do mojego biura poselskiego wpłynął protest Rady Miasta Lublin wobec planowanej przez Ministerstwo Sprawiedliwości decyzji o przeniesieniu siedziby XI Wydziału Gospodarczego Krajowego Rejestru Sądowego z Lublina do Świdnika. Lubelski KRS obsługuje obecnie ponad 20 tys. podmiotów związanych ściśle z Lublinem. W ocenie środowiska lubelskich przedsiębiorców i samorządowców skutkiem finalnym tych działań będzie utrudnione funkcjonowanie lokalnych przedsiębiorstw, stowarzyszeń i innych podmiotów. Oczywistym jest, acz wartym podkreślenia, że właśnie w lubelskim KRS trzeba zgłaszać wszystkie zmiany w zakresie działalności firm, w szczególności we władzy, a ponadto raz do roku obowiązkowo trzeba składać sprawozdania z prowadzonej działalności. Oprócz tego KRS systematycznie odwiedzają osoby, które chcą poznać papiery swoich kontrahentów. Zmiana lokalizacji KRS i usytuowanie go w Świdniku spowoduje poważne utrudnienia w funkcjonowaniu olbrzymiej rzeszy lubelskich podmiotów gospodarczych, a także obniżenie rangi Lublina jako stolicy regionu. Realizacja powyższego planu to niewątpliwie także duże koszty finansowe. W związku z powyższym zwracam się do Pana Ministra z prośbą o informację: Czy powyższe plany

15 na równomierny podział środków finansowych funduszu między poszczególne zadania. W chwili obecnej znaczna część środków funduszu trafia do pracodawców zatrudniających przede wszystkim osoby z lekkim stopniem niepełnosprawności przy jednoczesnym zmniejszeniu środków przeznaczonych na rehabilitację społeczną oraz zawodową realizowaną przez warsztaty terapii zajęciowej i zakłady aktywności zawodowej, które obejmują swym wsparciem kilkadziesiąt tysięcy głęboko niepełnosprawnych (głównie osób z upośledzeniem umysłowym) ze szczególnymi trudnościami w aktywizacji, wejściu i utrzymaniu się na rynku pracy. Dzięki zajęciom w warsztatach dzieci oraz osoby dotknięte znacznym i umiarkowanym stopniem niepełnosprawności mogą się rozwijać, usamodzielniać, zdobywać nowe umiejętności, przygotowywać się do wejścia na rynek pracy. Brak gwarancji finansowej dla tych państwowych ośrodków może doprowadzić do ich likwidacji i w konsekwencji pozbawić osoby niepełnosprawne nie tylko rehabilitacji, ale grożąc izolacją oraz bezczynnością, może skutkować również pogorszeniem jakości życia. W związku z docierającymi do mnie licznymi sygnałami od pracowników i opiekunów uczestników warsztatów terapii zajęciowej zaniepokojonych dalszym funkcjonowaniem tychże placówek zwracam się z prośbą o wyczerpujące stanowisko ministerstwa we wszystkich wyżej podniesionych kwestiach. Jak ministerstwo odnosi się do propozycji równomiernego podziału środków na poszczególne zadania? Czy ministerstwo dostrzega niepokojące ograniczenie środków finansowania, jakie dotknie zapewne PEFRON, i w jaki sposób zamierza tej sytuacji zapobiec? Poseł Włodzimierz Karpiński Warszawa, dnia 25 października 2010 r. siębiorstwem energetycznym oraz mieszkają w miejscu dostarczenia energii. Według opracowanej przez Ministerstwo Gospodarki koncepcji odbiorcy objęci systemem wsparcia po dostarczeniu zaświadczenia wydanego przez OPC zakładowi energetycznemu mają otrzymywać rachunek pomniejszony o kwotę ryczałtu, którego wysokość będzie ustalana w oparciu o średnią cenę energii elektrycznej oraz próg zużycia energii, różny w zależności od wielkości gospodarstwa domowego. Przedsiębiorstwu energetycznemu zaś będzie przysługiwała rekompensata z budżetu państwa w postaci dotacji przedmiotowej. Koszt energii elektrycznej stanowi jeden ze stałych i wyższych kosztów, jakie gospodarstwa domowe ponoszą, tym bardziej odczuwalny zimą, kiedy zużycie prądu jest zdecydowanie większe. Z tego w szczególności względu chciałbym zapytać: Kiedy ministerstwo przewiduje przygotowanie rozporządzenia, które umożliwi wejście w życie i zastosowanie w praktyce proponowanych rozwiązań? Czy znana jest przewidywana liczba rodzin, które skorzystają z tej formy wsparcia? I wreszcie jaką kwotę z budżetu państwa należy na ten cel przeznaczyć? Czy są to duże środki wymagające istotnych przesunięć budżetowych? Poseł Włodzimierz Karpiński Warszawa, dnia 2 listopada 2010 r.

Interpelacja (nr 19395) do ministra skarbu państwa w sprawie realizacji umowy prywatyzacyjnej na przykładzie Zakładów Chemicznych Zachem SA w Bydgoszczy Szanowny Panie Ministrze! Zakłady Chemiczne Zachem SA zostały sprywatyzowane w ramach prywatyzacji sektora wielkiej syntezy chemicznej w grudniu 2006 r. Spośród oferentów wybrano Ciech SA, który wykupił 80% akcji Skarbu Państwa od Nafty Polskiej SA. Istotą prywatyzacji było pozyskanie inwestora w celu rozwoju firmy. Uzgodniony pakiet inwestycyjny miał zagwarantować poprawę sytuacji finansowej poprzez modernizację instalacji produkcyjnych i budowę nowych. Do chwili obecnej właściciel spółki Zachem SA nie zainwestował swoich środków finansowych zagwarantowanych w pakiecie inwestycyjnym. Istniejąca sytuacja budzi mój niepokój i pracowników Zakładów Chemicznych Zachem SA reprezentowanych przez związki zawodowe, którzy w poczuciu odpowiedzialności za rozwój Zachem SA zgodzili się w 2006 r. na prywatyzację. Zwrócili się do mnie o pomoc w wyegzekwowaniu warunków umowy prywatyzacyjnej w obawie o miejsca pracy

Interpelacja (nr 19394) do ministra gospodarki w sprawie wprowadzenia systemu bonifikat dla najuboższych odbiorców energii elektrycznej, tzw. odbiorców wrażliwych Szanowny Panie Ministrze! W maju 2010 r. Rada Ministrów przyjęła dokument, który zakładał wprowadzenie systemu bonifikat dla najuboższych odbiorców energii elektrycznej, tzw. odbiorców wrażliwych. Wiele polskich rodzin znajdujących się w trudnej sytuacji finansowej z nadzieją przyjęło powyższą informację. Według założeń ministerstwa z wyżej wspomnianego wsparcia mogłyby skorzystać osoby, którym przysługuje stałe lub okresowe prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej i jednocześnie spełniają wymóg posiadania umowy z przed-

16 i rozwój zakładu, który zapewnia w Bydgoszczy najwięcej miejsc pracy. Pragnę podkreślić, że za zgodą Nafty Polskiej SA realizację zobowiązań określonych w pakiecie inwestycyjnym przedłużono o 3 lata, a pakiet gwarancji socjalnych przestał obowiązywać od 1 lipca 2010 r. Uważam za konieczne przedłużenie obowiązywania również o 3 lata pakietu gwarancji socjalnych, który jest integralną częścią umowy prywatyzacyjnej. W związku z powyższym zwracam się do Pana Ministra z pytaniami: 1. Jak Pan Minister ocenia realizację umowy prywatyzacyjnej przez Ciech SA w zakresie zobowiązań inwestycyjnych i zobowiązań wobec pracowników? 2. Czy podejmie Pan Minister działania, aby przedłużyć obowiązywanie pakietu gwarancji socjalnych, tak jak inwestorowi przedłużono zrealizowanie zobowiązań pakietu inwestycyjnego? Łączę wyrazy szacunku Poseł Grażyna Ciemniak Bydgoszcz, dnia 16 listopada 2010 r. Interpelacja (nr 19396) do ministra finansów w sprawie skutków planowanej zmiany stawki podatku VAT dla polskich producentów i dostawców na przykładzie PESA SA w Bydgoszczy Szanowny Panie Ministrze! Składam interpelację do Pana Ministra w trosce o konkurencyjność polskich przedsiębiorstw. PESA Bydgoszcz SA jako producent pojazdów szynowych większość zamówień pozyskuje w drodze zamówień publicznych, gdzie zamawiającym są zwykle urzędy miejskie lub urzędy marszałkowskie. Zawarte umowy podlegają wielu rygorom związanym z finansami publicznymi, co w sytuacji wprowadzenia wyższej stawki podatku VAT spowoduje dodatkowe komplikacje dla każdej ze stron umowy. Z doświadczeń firmy PESA SA wynika obawa dotycząca zapowiadanego przez rząd wzrostu stawki od towarów i usług oraz braku w projekcie przepisów przejściowych dotyczących umów zawartych przed datą wejścia w życie nowej stawki VAT, ale także dotyczących przetargów rozstrzygniętych przed tą datą, kiedy oferty musiały zostać złożone z ceną według dotychczas obowiązującej stawki VAT. Z uwagi na fakt, że w postępowaniach ogłaszanych na terenie RP często biorą udział podmioty zagraniczne, proponowany przez rząd wzrost stawek podatków VAT godzi w interes podmiotów krajowych i dyskryminuje polskie firmy, ponieważ doprowadzi do zachwiania zasady równości podmiotów i narazi przedsiębiorców krajowych na dodatkowe koszty przy dostawie lub świadczeniu usług, ponieważ zgodnie z cytowanymi wcześniej przepisami podana w ofercie cena brutto nie może ulec zwiększeniu, a polscy producenci i dostawcy muszą po wejściu w życie nowej stawki VAT z ceny brutto odprowadzić wyższy podatek VAT. Wzrost stawki VAT dla producenta i dostawcy zagranicznego jest neutralny, ponieważ zamawiający zobowiązany jest do zapłaty dodatkowego 1% podatku VAT. Pragnę również zwrócić uwagę na kwestię możliwości dokonywania zmian zawartych umów na podstawie przepisów zmieniających stawkę podatku VAT. Z orzeczenia Sądu Najwyższego z 21 lipca 2006 r. (III CZP 54/2006) wynika, że „podwyższenie stawek podatku od towarów i usług nie uzasadnia – bez zmiany postanowień uprzednio zawartej umowy – obowiązku zamawiającego zapłaty wynagrodzenia netto powiększonego o podatek od towarów i usług według podwyższonej stawki. Jeśli bowiem przy zawieraniu umowy uzgodniono cenę obejmująca VAT według określonej stawki, to – zdaniem SN – treść art. 3 ust. 1 ustawy o cenach nie stwarza uprawnienia do podniesienia ceny w razie zmiany stawki VAT. Takiego mechanizmu nie zawiera także sama ustawa o VAT”. Wykładnia dokonana przez Sąd Najwyższy godzi w interesy krajowych dostawców, jak i samorządy z powodów już wcześniej wskazanych. Proponowany wzrost podatku VAT rodzi dodatkowe koszty. W związku z powyższym zamawiający w ogłaszanych postępowaniach o zamówienie publiczne nie przewidują możliwości wprowadzenia zmian do umowy. Wynika to z faktu, że zamawiający nie chcą przyjmować na siebie ciężaru skutków zwiększenia stawki VAT, w szczególności dlatego, że budżet przeznaczony na finalizację zamówienia musiałby zostać ustalony i zabezpieczony jeszcze przed wszczęciem postępowania, co stoi w sprzeczności z art. 86 ust. 3 prawa zamówień publicznych. W związku z powyżej opisanymi problemami wynikającymi ze wzrostu podatku VAT, a wymagającymi pilnego rozstrzygnięcia zwracam się do Pana Ministra z pytaniami: 1. Czy do postępowań prowadzonych w trybie zamówień publicznych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie nowej stawki VAT, a także do umów zawartych w wyniku takich postępowań przed wejściem w życie tej ustawy, ale realizowanych po wejściu w życie nowej stawki VAT, zastosowanie będą miały dotychczasowe przepisy ustawy o VAT? 2. Czy Pan Minister przewiduje takie rozwiązanie, aby dla wszystkich umów dotyczących zamówień publicznych, zawartych przed dniem wejścia zmiany ustawy o podatku VAT, a realizowanych w roku 2011 i kolejnych latach, była możliwość zmiany ceny brutto poprzez dostosowanie stawki podatku VAT do nowych przepisów? Łączę wyrazy szacunku Poseł Grażyna Ciemniak Bydgoszcz, dnia 16 listopada 2010 r.

17 Interpelacja (nr 19397) do ministra zdrowia w sprawie wprowadzenia do szkół obowiązkowych zajęć lekcyjnych dotyczących udzielania pierwszej pomocy oraz promocji i upowszechniania wiedzy z zakresu resuscytacji Szanowna Pani Minister! Krajowa Rada Resuscytacji jest organizacją mającą na celu rozwijanie wiedzy na temat ratowania ludzkiego życia przez poprawę standardów resuscytacji w Polsce oraz promocji i koordynacji praktycznej aktywności instytucji zainteresowanych realizacją metod resuscytacji krążeniowo-oddechowo-mózgowej. Dnia 18 października 2010 r. Krajowa Rada Resuscytacji opublikowała wytyczne resuscytacji w zakresie udzielania pierwszej pomocy poszkodowanym z nagłym zatrzymaniem krążenia (NZK). Konieczne jest, aby nieprzeszkolona osoba będąca świadkiem nagłego zatrzymania krążenia prowadziła resuscytację krążeniowo-oddechową (RKO) przynajmniej z uciskaniem klatki piersiowej, do czego powinien zachęcać dyspozytor pogotowia ratunkowego przyjmujący zgłoszenie. Podkreśla się wagę wczesnego, nieprzerwanego prowadzenia wysokiej jakości uciśnięć klatki piersiowej u osób z NZK. Udzielanie pierwszej pomocy sprawia trudności wielu ludziom z powodu braku odpowiedniej edukacji w tym zakresie w szkołach (zarówno pod kątem teoretycznym, nade wszystko zaś ćwiczeń praktycznych). Brak edukacji w tej dziedzinie uniemożliwia szybkie reagowanie w wypadkach, kiedy sekundy decydują o życiu i zdrowiu. Dorośli mają bardzo powierzchowną wiedzę o zasadach pierwszej pomocy, ale przede wszystkim obawiają się braku umiejętności przy udzielaniu pomocy. Edukacja młodzieży w ww. zakresie pozwala na kształtowanie społeczeństwa odpowiedzialnego za stan bezpieczeństwa publicznego. Należy zatem dążyć do systemowego rozwiązania zakładającego budowanie prawidłowych wzorców postępowania podczas sytuacji wymagających szybkiej i zdecydowanej pomocy drugiemu człowiekowi. W związku z powyższym zapytuję uprzejmie: 1. Jakie są założenia ministerstwa w sprawie wprowadzenia do wszystkich szkół w Polsce obowiązkowych zajęć dotyczących teoretycznej oraz praktycznej wiedzy z zakresu udzielania pierwszej pomocy poszkodowanym? 2. Jakie działania są podejmowane w celu promocji i upowszechniania wiedzy z zakresu resuscytacji oraz informowania społeczeństwa o skutkach prawnych niedopełnienia obowiązku udzielenia pomocy poszkodowanym? Z wyrazami szacunku Poseł Beata Małecka-Libera Dąbrowa Górnicza, dnia 12 listopada 2010 r. Interpelacja (nr 19398) do ministra zdrowia w sprawie planu finansowego Podlaskiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ na 2011 r. Szanowna Pani Minister! W związku z kierowanymi do mnie prośbami o interwencję zwracam się z prośbą o zainteresowanie się poniższymi uwagami odnoszącymi się do planu finansowego Podlaskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia na 2011 r. W planie finansowym Podlaskiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ na 2011 r. założono wzrost świadczeń zdrowotnych w stosunku do planu na 2010 r. (zmienionego 6 lipca 2010 r.) jedynie o 1,6%, w tym na leczenie szpitalne o 1,2%. Wzrost ten nie pokryje nawet rosnących kosztów udzielania świadczeń z powodu prognozowanej stopy inflacji na 2011 r. w wysokości 2,3%, nie mówiąc już o niedoszacowanej od wielu lat wartości umów o udzielanie świadczeń, co skutkuje ponoszeniem przez szpitale wysokich strat finansowych (pomimo wdrażania programów naprawczych). Skutkiem wzrostu środków na finansowanie świadczeń w zakresie leczenia szpitalnego na poziomie znacznie niższym niż prognozowana inflacja na 2011 r. będzie dalszy przyrost zadłużenia szpitali z terenu województwa podlaskiego. Według stanu na dzień 31 sierpnia 2010 r. zobowiązania ogółem wszystkich samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej, nadzorowanych przez województwo podlaskie, wynoszą 202 mln zł, w tym zobowiązania wymagalne 47,1 mln zł, natomiast w przypadku 4 samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej, znajdujących się w trudnej sytuacji finansowej, wynoszą odpowiednio 177,4 mln zł i 47,1 mln zł. Jednocześnie w przypadku kosztów refundacji cen leków założono wzrost o 4,2%. Ponadto należy zauważyć, że opracowanie planu finansowego dla poszczególnych oddziałów NFZ na 2011 r. w oparciu o plan na dzień 30 czerwca 2010 r. spowodowało konieczność rozwiązania rezerwy celowej i przeznaczenie jej na zwiększenie kosztów świadczeń zdrowotnych do poziomu z 30 czerwca 2010 r. w przypadku 7 oddziałów wojewódzkich NFZ. Najwyższe wyrównanie otrzymały 2 oddziały, tj. mazowiecki (406,5 mln zł) i śląski (198,7 mln zł). Gdyby plan na 2011 r. opracowywany był na podstawie pierwotnej wartości planu na 2010 r., wówczas wyrównanie to dotyczyłoby tylko oddziału mazowieckiego i wyniosłoby 74,1 mln zł, a nie 406,5 mln zł. W związku z powyższym proszę o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: 1. Dlaczego w planie finansowym Podlaskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia na 2011 r. założono faktyczny spadek wydatków na leczenie szpitalne, co spowoduje dalszy przyrost zadłużenia szpitali z terenu województwa podlaskiego?

18 2. W jaki sposób zadłużone samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej z terenu województwa podlaskiego mają spłacić swoje olbrzymie zadłużenie, jeżeli w planie finansowym Podlaskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia na 2011 r. założono jedynie minimalny wzrost świadczeń zdrowotnych w stosunku do planu na 2010 r., który nie pokryje nawet rosnących kosztów udzielania świadczeń z powodu prognozowanej stopy inflacji na 2011 r.? 3. Dlaczego plany finansowe dla poszczególnych oddziałów wojewódzkich Narodowego Funduszu Zdrowia na 2011 r. opracowano w oparciu o plany na dzień 30 czerwca 2010 r., a nie na podstawie pierwotnej wartości planów na 2010 r.? 4. Kiedy wejdzie w życie rozporządzenie zmieniające rozporządzenie ministra zdrowia z dnia 29 sierpnia 2009 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu leczenia szpitalnego (Dz. U. Nr 140, poz. 1143, z późn. zm.), co uzgodniono w porozumieniu z dnia 30 czerwca 2010 r. zawartym pomiędzy Ministerstwem Zdrowia a Ogólnopolskim Związkiem Zawodowym Pielęgniarek i Położnych, reprezentowanym przez Dorotę Gardias, które zapewniłoby kontynuację umów zawartych z Narodowym Funduszem Zdrowia zakładom, których organem założycielskim jest województwo podlaskie, a które nie są w stanie spełnić warunków określonych w obecnie obowiązującym rozporządzeniu? Z poważaniem Poseł Kazimierz Gwiazdowski Warszawa, dnia 8 listopada 2010 r. Interpelacja (nr 19399) do ministra pracy i polityki społecznej w sprawie kształtu wzoru karty dziecka oraz kwestionariusza wywiadu adopcyjnego zawartych w projekcie rozporządzenia ministra pracy i polityki społecznej z 24 maja 2010 r. Szanowna Pani Minister! W rozmowach, które przeprowadziłam z przedstawicielami ośrodków adopcyjnych, wyłonił się problem dotyczący wzoru karty dziecka oraz kwestionariusza wywiadu adopcyjnego zawartych w projekcie rozporządzenia ministra pracy i polityki społecznej z dnia 24 maja 2010 r. Karta dziecka oraz kwestionariusz wywiadu adopcyjnego to bardzo ważne z punktu widzenia ośrodków adopcyjnych dokumenty, które poprawnie skonstruowane oraz wypełnione przyczynią się do szybkiej i zarazem poprawnej klasyfikacji dziecka do przysposobienia adopcyjnego oraz kandydatów do przysposobienia dziecka. Dlatego też istotny jest kształt tych dokumentów, który będzie umożliwiał jak największą wydajność przepływu informacji pomiędzy ośrodkami adopcyjnymi. Dane, które zostały zaproponowane przez Ogólnopolską Koalicję Ośrodków Adopcyjno-Opiekuńczych do wprowadzenia we wzorze karty dziecka oraz w kwestionariuszu wywiadu adopcyjnego, są niezbędne do szybkiego weryfikowania informacji zarówno przez ośrodek lokalny, jak i wojewódzkie banki danych. Mając powyższe na uwadze, proszę Panią Minister o odpowiedź na pytania: 1. Czy możliwe będzie umieszczenie na pierwszej stronie karty dziecka następujących punktów: — numeru WBD, — pieczątki podmiotu zgłaszającego kartę dziecka, — informacji o sytuacji prawnej dziecka, — imion, nazwisk oraz dat urodzenia rodzeństwa zgłaszanego razem z dzieckiem, — informacji o stanie poszukiwania rodziny dla dziecka? 2. Czy możliwa jest zmiana w kształcie wzoru kwestionariusza wywiadu adopcyjnego, tak aby nie zawierał on podpunktu dotyczącego molestowania seksualnego oraz przemocy w rodzinie, której ofiarami byli kandydaci do przysposobienia? Traumatyczne przeżycia nie powinny być uwzględnianie w kwestionariuszu, istotne wiadomości z punktu widzenia adopcji dziecka będą podawane do wiadomości komisji kwalifikacyjnej. 3. Na jakiej podstawie zostało umieszczone we wzorze kwestionariusza wywiadu adopcyjnego pytanie o przebyte dotychczas przez kandydatów do przysposobienia dziecka choroby? Czy wszystkie choroby przebyte przez kandydatów do przysposobienia są istotne z punktu widzenia procesu adopcji? 4. Czy we wzorze kwestionariusza wywiadu adopcyjnego może znaleźć się sylwetka psychologiczna kandydatów do przysposobienia, która zostanie ustalona na podstawie diagnozy psychologicznej przygotowanej przez psychologa? Taka diagnoza wyraziłaby obraz psychologicznego funkcjonowania rodziny. Z poważaniem Poseł Anna Śliwińska Sosnowiec, dnia 23 listopada 2010 r. Interpelacja (nr 19400) do ministra zdrowia w sprawie uwag Naczelnej Izby Aptekarskiej zgłoszonych do projektu ustawy o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych Szanowna Pani Minister! Podczas trwających od 31 sierpnia do 9 października br. konsultacji społecz-

19 nych dotyczących projektu ustawy o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych Naczelna Izba Aptekarska przesłała do Ministerstwa Zdrowia uwagi środowiska aptekarskiego do ww. projektu ustawy. Samorząd aptekarski czekał z wielką nadzieją na projekt tej ustawy, która powinna wyeliminować liczne zjawiska patologiczne związane z dystrybucją leków refundowanych w Polsce. Naczelna Izba Aptekarska od wielu lat zwraca uwagę na dotkliwe błędy w systemie dystrybucji leków refundowanych, które wywołują negatywne skutki dla budżetu NFZ, pacjentów oraz niezależnych aptek rodzinnych. W związku z powyższym zwracam się do Pani Minister z pytaniami: 1. Czy Ministerstwo Zdrowia rozważa uwzględnienie uwag wniesionych przez Naczelną Izbę Aptekarską w pracach nad projektem ustawy o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych? 2. Jeżeli tak, to w jakim zakresie Ministerstwo Zdrowia uwzględni postulaty samorządu farmaceutycznego reprezentowanego przez Naczelną Izbę Aptekarską? Z wyrazami szacunku Poseł Anna Śliwińska Sosnowiec, dnia 23 listopada 2010 r. Interpelacja (nr 19402) do prezesa Rady Ministrów do ministra pracy i polityki społecznej w sprawie nauczycieli, wychowawców oraz pracowników pedagogicznych zatrudnianych w ośrodkach adopcyjno-opiekuńczych na podstawie ustawy Karta Nauczyciela Szanowna Pani Minister! W związku z protestami nauczycieli, wychowawców oraz pracowników pedagogicznych zatrudnionych w placówkach opiekuńczo-wychowawczych oraz ośrodkach adopcyjno-opiekuńczych na podstawie Karty Nauczyciela kieruję do Pani Minister następującą interpelację. W projekcie ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej z dnia 9 września 2010 r. art. 195 pkt 1 stanowi, iż w art. 1 uchyla się ust. 1a Karty Nauczyciela – ustawa z dnia 26 stycznia 1982 r. Ustęp ten stanowił, iż „Ustawie podlegają również nauczyciele, wychowawcy i inni pracownicy pedagogiczni zatrudnieni przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz o zmianie niektórych innych ustaw (…) w publicznych placówkach opiekuńczow sprawie planowanego zmniejszenia wpłat do OFE „Dziennik Gazeta Prawna” podała, iż od stycznia albo cała składka trafi do ZUS, albo radykalnie zmniejszą się wpłaty od otwartych funduszy emerytalnych. Jeżeli zmiany te wejdą w życie wraz z początkiem roku, to budżet zyska co najmniej 13 mld zł w 2011 r. Stanie się tak, jeżeli zamiast 7,3% naszych zarobków do OFE trafi jedynie 3%. Istnieje jednak radykalna propozycja, aby rząd zawiesił całkowicie wpłaty do OFE na najbliższe dwa lata. Pytanie: Czy rząd wraz z początkiem roku planuje zreformować system wpłat do ZUS na niekorzyść otwartych funduszy emerytalnych? Z poważaniem Poseł Daniela Chrapkiewicz Starogard Gdański, dnia 17 listopada 2010 r. -wychowawczych oraz ośrodkach adopcyjno-opiekuńczych działających na podstawie ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414, z późn. zm.)”. W związku z powyższym nauczyciele, wychowawcy oraz pracownicy pedagogiczni tracą prawo do kontynuacji zatrudnienia w placówkach opiekuńczo-wychowawczych oraz ośrodkach adopcyjno-opiekuńczych na podstawie Karty Nauczyciela. Mając na uwadze obawy nauczycieli oraz pedagogów, proszę o odpowiedź na następujące pytania: 1. Na jakiej podstawie w projekcie ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej został zastosowany zapis o zniesieniu kontynuacji zatrudnienia nauczycieli, wychowawców oraz pracowników pedagogicznych w placówkach opiekuńczo-wychowawczych oraz ośrodkach adopcyjno-opiekuńczych w oparciu o Kartę Nauczyciela? 2. Czy – i jeśli tak, to w jaki sposób – ministerstwo zagwarantuje nauczycielom, wychowawcom oraz pracownikom pedagogicznym prawo do zatrudnienia w placówkach opiekuńczo-wychowawczych oraz ośrodkach adopcyjno-opiekuńczych? Z poważaniem Poseł Anna Śliwińska Sosnowiec, dnia 23 listopada 2010 r.

Interpelacja (nr 19401)

20 Interpelacja (nr 19403) do ministra finansów w sprawie finansowania partii politycznych W przyszłym roku podatnicy na finansowanie partii politycznych wydadzą o ponad 3 mln więcej na partię PO, na PiS ok. 2,9 mln, na PSL 1,2 mln – w sumie o 9 mln więcej. Według kierowanego przez Pana Ministra resortu jest to standardowa procedura zgodna z ustawą. W tym roku partie dostaną z budżetu ponad 114,2 mln zł. Pytanie: Jaka jest podstawa prawna oraz uzasadnienie projektu rozporządzenia w sprawie podwyższenia kwoty subwencji dla partii politycznych? Z poważaniem Poseł Daniela Chrapkiewicz Starogard Gdański, dnia 17 listopada 2010 r. Interpelacja (nr 19405) do ministra rozwoju regionalnego Interpelacja (nr 19404) do ministra zdrowia w sprawie poprawy warunków pracy w Oddziale Terenowym w Starogardzie Gdańskim Regionalnego Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w Gdańsku W województwie pomorskim działa 8 oddziałów terenowych Regionalnego Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w Gdańsku. Jednostka taka znajduje się m.in. w Starogardzie Gdańskim. Nie jest wyodrębniona organizacyjnie. Działa przy Kociewskim Centrum Zdrowia – spółce powołanej przez samorząd starogardzki. Kilka pomieszczeń byłego szpitala wykorzystuje oddział RCKiK. Warunki, jakie tam panują, dalece odbiegają od tych, jakie być powinny. Podejście personelu oraz sterylność pozostają bez zarzutów, jednak wyposażenie pozostawia wiele do życzenia. Remont pomieszczeń nie odbył się tu chyba od czasów otwarcia szpitala, tj. od końca lat 70. Meble, które wykorzystuje personel na własne potrzeby oraz na potrzeby krwiodawców, pochodzą prawdopodobnie również z tego samego okresu. Drewniane okna są nieszczelne oraz zniszczone. Placówka istnieje wyłącznie po to, by przyjmować honorowych dawców i w takim samym stopniu – zgodnym z celem honorowego krwiodawstwa – komórka nadrzędna powinna zadbać, by zabiegi te przebiegały w komfortowych warunkach. Środki przekazane na remont pomieszczeń oddziału RCKiK w Starogardzie Gdańskim ułatwią pracę personelowi świadczącemu usługi na rzecz krwiodawstwa, ale również poprzez pow sprawie wpisania na indykatywną listę projektów w ramach Programu Operacyjnego „Infrastruktura i środowisko” projektu „Dostawa elektrycznych zespołów trakcyjnych do wykonywania pasażerskich przewozów regionalnych w katowickim obszarze metropolitalnym – 6 sztuk” Szanowna Pani Minister! Zwracam się do Pani Minister z interpelacją w sprawie wpisania na indykatywną listę projektów w ramach Programu Operacyjnego „Infrastruktura i środowisko” projektu „Dostawa elektrycznych zespołów trakcyjnych do wykonywania pasażerskich przewozów regionalnych w katowickim obszarze metropolitalnym – 6 sztuk”. Województwo śląskie zwróciło się do ministra infrastruktury o umieszczenie na liście projektów indywidualnych dla Programu Operacyjnego „Infrastruktura i środowisko” projektu „Dostawa elektrycznych zespołów trakcyjnych do wykonywania pasażerskich przewozów regionalnych w katowickim obszarze metropolitalnym – 6 sztuk”. Zgłoszony projekt pozwala na stymulowanie dynamicznego rozwoju regionu w wydajny i efektywny ekonomicznie system transportowy, zwiększający udział przyjaznego środowisku transportu publicznego w obsłudze mieszkańców katowickiego obszaru metropolitarnego. Niestety Ministerstwo Rozwoju Regionalnego nie wyraziło zgody na umieszczenie ww. projektu na liście projektów kwalifikujących się do wsparcia w ramach Programu Operacyjnego „Infrastruktura i środowisko”. Na mocy tej decyzji mieszkańcy województwa śląskiego skazani są na przestarzały i wysoce awaryjny, w większości ponadtrzydziestoletni prawę warunków umilą czas osobom, które decydują się bezinteresownie oddawać krew. Zwracam się w interpelacji do Pani Minister z zapytaniami: 1. Czy remonty w oddziałach terenowych RCKiK finansowane są z środków regionalnego centrum, czy też pochodzą bezpośrednio z funduszy przeznaczanych na ochronę zdrowia z ministerstwa? 2. Czy oddział terenowy RCKiK w Starogardzie Gdańskim może w najbliższym czasie liczyć na wsparcie finansowe, które choć w części poprawi warunki pomieszczeń, w których świadczone są usługi na rzecz krwiodawstwa i krwiolecznictwa? Z poważaniem Poseł Daniela Chrapkiewicz Starogard Gdański, dnia 17 listopada 2010 r.

21 tabor kolejowy, utrudniający komunikację pomiędzy skrajnymi miastami katowickiego obszaru metropolitarnego. W związku z powyższym proszę Panią Minister o odpowiedź na pytanie: Czy w kontekście podniesionych w interpelacji argumentów ministerstwo rozważy ponowne wpisanie projektu województwa śląskiego na listę projektów kwalifikujących się do wsparcia w ramach Programu Operacyjnego „Infrastruktura i środowisko”? Z poważaniem Poseł Jadwiga Wiśniewska Warszawa, dnia 23 listopada 2010 r. skrócenie czasu kształcenia przyszłych lekarzy o rok. Tymczasem do tej pory nie został przygotowany nowy program studiów. Likwidacja stażu podyplomowego i zastąpienie go praktyką zawodową w trakcie ostatniego roku studiów medycznych spowoduje faktyczne skrócenie studiów lekarskich z 6 do 5 lat na kierunku lekarskim oraz z 5 do 4 lat na kierunku lekarsko-dentystycznym. Budzi też obawy, czy obecny, bardzo obszerny program studiów w zakresie nauczania teoretycznego na pewno wywrze wpływ na obniżenie poziomu kwalifikacji absolwentów uczelni medycznych. Młodzi lekarze stracą okazję poznania specyfiki oddziałów, na których dzisiejsi stażyści uczą się medycyny, a przez to dużo trudniejsze dla nich będzie dokonanie właściwego wyboru specjalizacji. Należy również zachować lekarski egzamin państwowy i lekarsko-dentystyczny egzamin państwowy, które stanowią podstawę do potwierdzenia posiadania wiedzy wymaganej do wykonywania zawodu oraz do obiektywnej oceny kandydatów do rozpoczęcia kształcenia specjalizowanego. Egzaminy te stanowią również system oceny jakości kształcenia na uniwersytetach medycznych. Będąc przeświadczonym o zasadności przedstawionych przez samorząd lekarski zmian i opinii o projektach ustaw, apeluję o uwzględnienie podczas prac komisji sejmowej ww. argumentów. Równocześnie pragnę zapytać: 1. Czy podczas prac nad projektem wymienionych ustaw brano pod uwagę opinię izb lekarskich i innych środowisk medycznych oraz uczelnianych? 2. Jakie uzasadnienie znajduje projekt likwidacji stażu lekarskiego i LEP/LDEP oraz faktycznego skrócenia studiów medycznych? 3. Czy pieniądze zaoszczędzone dzięki ww. zmianom zrekompensują straty poniesione przez chorych? Z poważaniem Poseł Henryk Milcarz Kielce, dnia 8 listopada 2010 r.

Interpelacja (nr 19406) do ministra zdrowia w sprawie projektu nowelizacji ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty Szanowna Pani Minister! Do mojego biura poselskiego wpłynęły opinie samorządu lekarskiego dotyczące projektów ustaw zdrowotnych. Samorząd jest wyrazicielem stanowiska Naczelnej Rady Lekarskiej i Konferencji Młodych Lekarzy. Samorząd lekarski działający przy Świętokrzyskiej Izbie Lekarskiej, opierając się na opinii lekarzy, osób bardzo kompetentnych i znawców tematów, wystąpił z opinią o powyższych projektach i propozycją zmian. Ze szczególnym niepokojem przyjąłem projekt ustawy o zmianie ustawy o zawodzie lekarza i lekarza dentysty, z czym wiąże się zapowiedź zniesienia obowiązku odbywania staży podyplomowych lekarza i lekarza dentysty, a także faktycznego skrócenia czasu studiów medycznych. Przeciwko tym projektom występują przedstawiciele środowisk lekarskich, uczelni medycznych oraz organizacje młodych lekarzy. Wszyscy zainteresowani podkreślają, że instytucja stażu podyplomowego jest niezbędną formą uzupełnienia wiedzy i umiejętności praktycznych lekarzy i lekarzy dentystów. W większości rozwiniętych krajów UE staż jest podstawą przygotowania absolwentów studiów lekarskich i stomatologicznych do wykonywania zawodu i do pracy z pacjentami. Przeciwni likwidacji stażu i skrócenia faktycznego czasu realizacji programu studiów oraz zniesienia LEP/ LDEP są też młodzi lekarze, którzy sformułowali swoje stanowisko na XIX Ogólnopolskiej Konferencji Młodych Lekarzy w Krakowie 17.10.2010 r. Powyższy projekt budzi również swój ogromny niepokój, jeśli chodzi o jakość świadczeń medycznych i bezpieczeństwa pacjenta w przyszłości. W praktyce można rozumieć, że proponowane zmiany oznaczają

Interpelacja (nr 19407) do ministra zdrowia w sprawie czasu pracy pracowników podmiotów leczniczych stosujących w celach diagnostycznych lub leczniczych źródła promieniowania jonizującego Szanowna Pani Minister! W związku z przygotowywanym przez Ministerstwo Zdrowia projektem ustawy o działalności leczniczej, w którym jeden z zapisów reguluje kwestie związane z czasem pracy pracowników leczniczych, wyrażam swój sprzeciw wobec

22 tego projektu. Zapisano w nim, że czas pracy radiologów ma być wydłużony z 5 godzin do 7 godzin 35 minut na dobę oraz przeciętnie 37 godzin 55 minut tygodniowo w przyjętym okresie rozliczeniowym. W moim przekonaniu projekt ustawy o działalności leczniczej i proponowana zmiana spowoduje negatywny, bezpośredni wpływ na zdrowie i spowoduje zwiększoną zachorowalność na choroby zawodowe. Pracując przy źródłach promieniowania X, technicy elektroradiologii narażeni są na jego działanie (szczególnie niebezpieczne promieniowanie tzw. rozproszone) oraz narażeni na wiele substancji chemicznych o działaniu rakotwórczym, powodujących alergie, astmy i różnego rodzaju uczulenia. Wielkość dawki pochłoniętego promieniowania zależy od jego natężenia oraz czasu, w jakim organizm człowieka jest narażony na oddziaływanie promieniowania. Porównywanie czasu pracy polskich radiologów do tego w innych państwach UE nie jest zasadne. W Niemczech elektroradiolodzy pracują 8 godzin, ale z dwoma płatnymi, godzinnymi przerwami, czyli realny czas pracy wynosi 6 godzin. Ponadto zarobki w innych państwach UE są znacznie wyższe. Natomiast w tym projekcie nie ma żadnych zapisów, by miało się to przełożyć na wzrost pensji zasadniczej. Dotychczasowe przepisy obowiązują w Polsce już od 50 lat. Radiolodzy nie zgadzają się też z argumentacją ministerstwa, iż aparaty, które obsługują, są nowoczesne i bezpieczne. Według nich kontrole pokazują, że większość sprzętu nie spełnia norm bezpieczeństwa. Pracowników tej specjalności jest zbyt mało, a zawód ten wymaga szczególnych umiejętności, np. doskonałej pamięci wzrokowej. Wydłużenie czasu pracy zniechęci młodych ludzi do wybierania tej specjalności. Sparaliżuje to leczenie onkologiczne w Polsce. Bez wątpienia dla wielu osób, które wybrały tę specjalizację, magnesem był 5-godzinny dzień pracy. Technicy medyczni twierdzą też, że dłuższy czas ich pracy nie wpłynie na liczbę pacjentów, którą mogliby przyjąć, bowiem Narodowy Fundusz Zdrowia limituje pieniądze na leczenie. Problemem też jest to, że nowelizacja nie zabezpiecza osłon socjalnych i odpowiedniego okresu przejściowego. Pani Minister, proponowana zmiana polegająca na wydłużeniu dobowej normy czasu pracy będzie miała negatywny wpływ na zdrowie i łatwo przewidywalny efekt w postaci wzrostu liczby zachorowań na choroby zawodowe. Tłumacząc to na brutalny język ekonomii: będzie się to wiązało z dodatkowym obciążeniem budżetu w najbliższym czasie. Jako poseł na Sejm RP wyrażam swoje ogromne ubolewanie, że oszczędności w budżecie – bo tak oceniam cel tej ustawy – poszukuje się kosztem ludzkiego zdrowia i życia. Wnoszę o wnikliwe rozpatrzenie uwag środowiska radiologów i przeanalizowanie wnoszonych argumentów. W związku z powyższym proszę Panią Minister o odpowiedź na następujące pytania: 1. Czy przeprowadzone zostały badania wpływu związanego z wydłużeniem czasu pracy pracowników placówek medycznych na promieniowanie jonizujące, na ich zdrowie oraz prawdopodobieństwo występowania chorób zawodowych? 2. Czy narażony na szkodliwe promieniowanie personel szpitala powinien pracować tyle godzin, co inni pracownicy? 3. Czy ministerstwo planuje podniesienie wynagrodzeń w związku z wydłużeniem czasu pracy, jeśli tak, to w jakim rozmiarze? 4. Czym Pani resort uzasadnia propozycję wydłużenia czasu pracy i tym samym zwiększenie narażenia pracowników na czynniki szkodliwe? 5. Czy Pani Minister przewiduje podjęcie działań mających na celu odstąpienie w projekcie ustawy o działalności leczniczej od niebezpiecznych dla ludzkiego zdrowia i spokoju społecznego zapisu regulującego kwestie związane z czasem pracy pracowników podmiotów leczniczych? Z poważaniem Poseł Henryk Milcarz Kielce, dnia 10 listopada 2010 r.

Interpelacja (nr 19408) do ministra środowiska w sprawie umieszczenia zadania: Budowa zbiornika wodnego Kąty – Myscowa na liście projektów Programu Operacyjnego „Infrastruktura i środowisko” oraz podjęcia działań zmierzających do budowy zbiornika wodnego Kąty – Myscowa Szanowny Panie Ministrze! W związku ze skutkami tegorocznej powodzi, jaką zostało dotknięte miasto Jasło, zwracam się do Pana Ministra z ponowną interpelacją dotyczącą umieszczenia zadania: Budowa zbiornika wodnego Kąty – Myscowa na liście projektów Programu Operacyjnego „Infrastruktura i środowisko” oraz podjęcia działań zmierzających do budowy zbiornika wodnego Kąty – Myscowa. W tym roku po raz kolejny kataklizmem powodzi zostało dotknięte miasto Jasło. Pomimo zapewnionej ochrony przeciwpowodziowej w postaci wałów, nie została zapewniona dostateczna ochrona podczas intensywnych opadów deszczu oraz nie wyeliminowało to zagrożenia powodzią, co więcej, usuwanie skutków powodzi związane było z wysokimi kosztami finansowymi. Czynnikami, które wpływają i powodują zagrożenie powodzią, jest lokalizacja miasta w rozlewisku trzech rzek, co potencjalnie zwiększa ryzyko kolejnej powodzi, oraz niewłaściwa retencja dorzeczy tych rzek. Wstępne plany budowy zbiornika wodnego Kąty – Myscowa powstały już w okresie międzywojennym

23 oraz w latach 1967 i 1976. W latach 1998 i 1999 zostały wykonane prace hydrogeologiczne oraz oceniono oddziaływanie na środowisko. W 2000 r. zakończono prace badawcze pod realizację tej inwestycji. W późniejszych latach opracowano „Koncepcję programowo-przestrzenną budowy zbiornika Krempna” i poddano realizacji „Studium wykonalności zbiornika Krempna”. Zadanie to zostało zawarte w „Koncepcji polityki przestrzennego zagospodarowania kraju”, „Strategii rozwoju województwa podkarpackiego”, „Planie zagospodarowania przestrzennego województwa podkarpackiego” oraz „Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin Krempna i Nowy Żmigród”. Budowa zbiornika została również ujęta na liście priorytetowych projektów ochrony przed powodzią województwa podkarpackiego w ramach „Programu ochrony przed powodzią w dorzeczu górnej Wisły”. Zadanie to znajduje się na indykatywnym wykazie projektów dla Programu Operacyjnego „Infrastruktura i środowisko”, a w 2007 r. zostało wykreślone z listy kluczowych inwestycji. Budowa zbiornika wodnego Kąty – Myscowa zapewniłaby mieszkańcom miasta Jasła oraz gmin leżących w dorzeczach rzeki Wisłoki bezpieczeństwo podczas ponadnormatywnych stanów wód i roztopów. Ponadto zagrożenie powodzią ogranicza możliwości inwestowania i rozwoju tych terenów oraz powoduje spadek ich atrakcyjności, a także zainteresowania ze strony potencjalnych inwestorów. W związku z powyższym oraz mając na uwadze bezpieczeństwo mieszkańców oraz rozwój regionu, zwracam się do Pana Ministra z pytaniami: 1. Dlaczego tak ważna i kluczowa inwestycja została wykreślona z listy kluczowych zadań Programu Operacyjnego „Infrastruktura i środowisko”? 2. Jakie działania zamierza podjąć kierowany przez Pana resort w celu ponownego umieszczenia budowy zbiornika na liście projektów kluczowych? Poseł Andrzej Ćwierz Jarosław, dnia 30 października 2010 r. Interpelacja (nr 19409) do ministra pracy i polityki społecznej w sprawie zatrudniania w naszym kraju osób w szarej strefie Szanowna Pani Minister! Problem zatrudnienia „na czarno” w naszym kraju jest plagą. Dotyczy on głównie osób młodych, które nie posiadają jeszcze kwalifikacji, lub starszych, które nie są w stanie znaleźć sobie legalnej pracy. Praca w szarej strefie kusi także zarobkami. Skoro młody chłopak na budowie jest w stanie zarobić miesięcznie około 3 tys. zł nie posiadając żadnych kwalifikacji, to nie zastanawia się nad tym, że nie jest ubezpieczony, uważa, że jako dwudziestolatek ma czas jeszcze znaleźć normalna pracę. W innej legalnej pracy nie zarobiłby tyle co „na czarno”, a pracodawcy odchodzą tzw. koszty pracy, więc dla obojga jest „korzystne”. Jeszcze innym powodem zatrudnienia nielegalnego jest to, że pracy z zarejestrowaniem część osób po prostu nie może znaleźć, więc jest to jedyny sposób na zarobienie pieniędzy. Kolejną grupą osób, które zatrudniają się na czarno, są osoby, które bojąc się utraty świadczeń w postaci zasiłków, szukają sposobu, by „dorobić”, a zasiłków nie stracić. Nieraz można też usłyszeć, że w pracy na nielegalnym rynku nie ma przymusu takiego jak w legalnej pracy, często stosunek z pracodawcą jest lepszy. Co powinno dać do myślenia pracodawcom. Jest też inna strona takiego zatrudnienia. Może praca w szarej strefie jest przyjemniejsza, bo bez wielkiego przymusu, pracownicy nie czują się tak wyzyskiwani. Jednak brak świadczeń i ubezpieczenia powinien być dostatecznym powodem przeciw takiemu zatrudnieniu. Należałoby także pomyśleć o przyszłości. Przecież wysokość przyszłej emerytury także zależy od naszego legalnego zatrudnienia. Na pracy w szarej strefie traci także państwo. Ma mniejsze wpływy z podatków. Mniej wpływa składek do ZUS-u, który przecież finansuje emerytury, renty czy zasiłki. Zyskują za to pracodawcy, omijając szereg procedur, np. ze zwolnieniami czy z urlopami. W związku z powyższym problemem proszę Panią Minister o odpowiedź na następujące pytania: 1. Czy ministerstwo planuje jakieś rozwiązania problemów związanych z zatrudnieniem w szarej strefie? 2. Czy kary za zatrudnienie bez umowy o pracę nie powinny być zwiększone, tak samo ilość kontroli w zakładach pracy? Z poważaniem Poseł Mieczysław Marcin Łuczak Wieluń, dnia 12 listopada 2010 r.

Interpelacja (nr 19410) do ministra edukacji narodowej w sprawie programu „Owoce w szkole” Szanowna Pani Minister! Pomimo wielu krytycznych artykułów prasowych oraz wcześniejszych interpelacji polityków z różnych ugrupowań program „Owoce w szkole” ciągle zawiera liczne niedoskonałości, a pieniądze wydawane na jego realizację niejednokrotnie są marnowane.

24 Od pierwszej edycji programu „Owoce w szkole” dokonano wielu zmian w jego funkcjonowaniu. Nieatrakcyjność i niska jakość porcji owocowo-warzywnych, które otrzymują uczniowie szkół podstawowych, jest jednak nadal problemem. Ponadto występują kłopoty ze znalezieniem potencjalnych dostawców. Problem nasilił się z chwilą obniżenia przez Agencję Rynku Rolnego stawek proponowanych za jedną porcję owocowo-warzywną z 1,22 zł do 1,03 zł i to w czasie, kiedy ceny owoców i warzyw bardzo wzrosły. Okazuje się bowiem, że firmy dostarczające do szkół wspomniane zestawy nie są w stanie za wymienione kwoty przygotować atrakcyjnych dla młodzieży porcji. Coraz częściej rezygnują z zawartych umów i wydaje się, że w ten sposób cały program „Owoce w szkole” mimo niewątpliwie dobrych założeń ulegnie samolikwidacji. W związku z powyższym proszę Panią Minister o odpowiedź na następujące pytania: 1. Jak ministerstwo ocenia przebieg programu „Owoce w szkole”, realizowanego w poprzednich jego edycjach? 2. Czy Agencja Rynku Rolnego prowadzi kontrolę dostarczanych przez dystrybutorów owoców i warzyw, gdyż ich jakość, zgodnie z informacjami napływającymi ze szkół, budzi wiele zastrzeżeń? 3. Czy można spodziewać się podniesienia stawki za jedną porcję owocowo-warzywną w 2011 r.? Z poważaniem Poseł Anna Bańkowska Bydgoszcz, dnia 10 listopada 2010 r. weekendu jest pozbawiony fachowej pomocy, wydaje się nie do przyjęcia. Uważam, że problem niedostępności stomatologicznej pomocy doraźnej jest skutkiem przede wszystkim proponowanych przez NFZ stawek za 12-godzinny dyżur lekarzy stomatologów. Kwoty te są często za niskie i jak wynika z praktyki nie uwzględniają międzyregionalnych zróżnicowań płacowych. W najbliższych dniach Narodowy Fundusz Zdrowia zakończy kontraktowanie usług medycznych na rok 2011, dlatego sprawa jest szczególnie istotna i wymaga natychmiastowej interwencji. Bardzo proszę Panią Minister o zainteresowanie się powyższym problemem oraz odpowiedź na następujące pytania. 1. Jakie działania zamierza podjąć Ministerstwo Zdrowia, aby zapewnić pacjentom dostęp do tzw. doraźnej pomocy stomatologicznej tam, gdzie nie jest ona dostępna? 1. Jakie kryteria decydują o wysokości kontraktów, które NFZ narzuca świadczeniobiorcom usług medycznych w zakresie doraźnej pomocy stomatologicznej? Czy NFZ, kontraktując usługi medyczne, uwzględnia zróżnicowanie w poziomie płac i kosztów występujące w poszczególnych regionach Polski? 2. Czy Ministerstwo Zdrowia posiada dane dotyczące tego, w ilu polskich miastach i gminach NFZ będzie miał trudności z podpisaniem umowy na usługę: stomatologiczna pomoc doraźna? Z poważaniem Poseł Anna Bańkowska Bydgoszcz, dnia 10 listopada 2010 r.

Interpelacja (nr 19411) do ministra zdrowia w sprawie niedostępności stomatologicznej pomocy doraźnej w wielu polskich miastach Szanowna Pani Minister! Z przekazanych mi przez wyborców oraz lokalne media informacji wynika, że w naszym kraju dostęp do tzw. stomatologicznej pomocy doraźnej jest w znacznym stopniu ograniczony. Mimo dużego zapotrzebowania na taką usługę w wielu polskich miastach świąteczne i całodobowe dyżury stomatologiczne są w ogóle niedostępne. Przykładowo w 370-tysięcznej Bydgoszczy już od trzech lat Narodowy Fundusz Zdrowia nie jest w stanie zapewnić pacjentom dostępu do stomatologicznej pomocy doraźnej. Problem jest poważny, gdyż coraz częściej tzw. ostry dyżur dentystyczny nie jest pełniony również przez prywatne gabinety stomatologiczne. Tymczasem sytuacja, w której pacjent cierpiący z powodu bólu zęba w godzinach nocnych lub podczas

Interpelacja (nr 19412) do ministra pracy i polityki społecznej w sprawie świadczeń pieniężnych dla osób pokrzywdzonych przez XX-wieczne totalitaryzmy Szanowna Pani Minister! Istotnym problem dla osób, które spotkały się w swoim życiu z represjami zbrodniczych systemów totalitarnych jest krzywdzący, w moim przekonaniu, przepis art. 1 ust. 4 ustawy z dnia 2 września 1994 r. o dodatku i uprawnieniach przysługujących żołnierzom zastępczej służby wojskowej przymusowo zatrudnianym w kopalniach węgla, kamieniołomach i zakładach wydobywania rud uranu (Dz. U. 1994 Nr 111 poz. 53). Zgodnie z jego treścią, osobie uprawnionej jednocześnie do świadczenia pieniężnego, o którym mowa w ust. 1, do dodatku kombatanckiego lub świadczenia przysługującego w wysokości tego dodatku określonych w przepisach o kombatantach oraz niektó-

25 rych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego, do dodatku określonego w przepisach o ubezpieczeniu społecznym rolników, a także do dodatku za tajne nauczanie przysługującego na podstawie odrębnych przepisów bądź do świadczenia pieniężnego określonego w przepisach o osobach deportowanych do pracy przymusowej oraz osadzonych w obozach pracy przez III Rzeszę i ZSRR przysługuje tylko jedno z tych świadczeń lub jeden z tych dodatków – wyższy lub wybrany przez zainteresowanego. Każde z wyżej wymienionych świadczeń w założeniu ustawodawcy ma pełnić funkcję rekompensaty za doznane krzywdy w przeszłości. Decydując się na zamieszczenie tychże regulacji w osobnych aktach prawnych, prawodawca daje normatywny wyraz zróżnicowaniu moralnych i psychologicznych aspektów poniesionych cierpień. Jednakże na przekór tej logice, kierując się czysto fiskalnymi względami, prawodawca stanowi, że pomimo różnych tytułów do otrzymania zadośćuczynienia (np. działalność kombatancka, krzywdy zadane ludności cywilnej podczas wojny, praca przymusowa w obozach, kamieniołomach etc.) zainteresowanemu, tj. osobie o wybitnie traumatycznej i zrozumienia godnej przeszłości, przysługuje tylko jedno świadczenie. Poza sporem pozostaje dzisiaj trudna sytuacja finansów publicznych. Czy jednak akurat w tej materii nie warto zastanowić się nad zmianą tego stanu rzeczy? Z aksjologicznego punktu widzenia prawa taka sytuacja nie znajduje w moim przekonaniu żadnego uzasadnienia. Nie przekonują mnie argumenty o konieczności dokonywania oszczędności i racjonalizacji wydatków. Należyte zrekompensowanie niegodziwości, jakich doświadczyło wielu naszych rodaków w ciągu swojego długiego życia, w moim odczuciu jest przede wszystkim kwestią odpowiedzialności moralnej demokratycznego państwa prawa. De lege ferenda przez wzgląd na sprawiedliwość społeczną powinno się zatem dokonać zmiany omawianej ustawy w ten sposób, że przepis art. 1 ust. 4 zostanie skreślony. Umożliwi to wcale niedużej grupie osób, pobierających przecież symboliczne świadczenia, nie tylko uzyskanie dodatkowego materialnego wsparcia, ale także, co szczególnie istotne, odbuduje w nich poczucie sprawiedliwości i pozytywną ocenę postępowania władz publicznych. Mając na uwadze powyższe, zwracam się do pani minister z prośbą o ustosunkowanie się do przedmiotowego zagadnienia oraz udzielenie mi na tej podstawie informacji, czy kierowane przez panią ministerstwo zamierza wystąpić z projektem nowelizacji odnośnej ustawy? Z poważaniem Poseł Beata Małecka-Libera Dąbrowa Górnicza, dnia 12 listopada 2010 r. Interpelacja (nr 19413) do ministra spraw wewnętrznych i administracji w sprawie wprowadzenia w urzędach i sądach jednolitego systemu informatycznego Szanowny Panie Ministrze! Obecnie obowiązująca reforma umożliwiająca rejestrowanie działalności gospodarczej w ramach procedury jednego okienka w praktyce nie może być w pełni wykorzystana. Niezadowolenie zainteresowanych grup, a także przeszkody w stosowaniu wprowadzonych rozwiązań wynikają w głównej mierze z braku należytej, skoordynowanej współpracy między urzędami, sądami i wieloma instytucjami użyteczności publicznej. Jednym z częściej wymienianych ograniczeń jest pocztowy a nie elektroniczny obieg dokumentów oraz brak jednolitego systemy informatycznego w instytucjach zaangażowanych w proces rejestracji firm (ZUS, US, UG, GUS). Zmiany prawne wprowadzone w tym zakresie, mimo że przeniosły obowiązek przekazywania stosownych dokumentów do pozostałych instytucji zaangażowanych w proces rejestracji firmy na urząd przyjmujący wniosek, nie doprowadziły tym samym do zmniejszenia liczby rejestrów i skrócenia czasu oczekiwania na zakończenie procedury rejestracyjnej. Wciąż bowiem obecne rozwiązania nie są podparte sprawnie funkcjonującym, a tym samym upraszczającym skomplikowaną i czasochłonną procedurę rejestracji działalności gospodarczej, jednolitym systemem elektronicznego obiegu dokumentów. Z informacji, jakie posiadam, wynika, że z początkiem lipca 2011 r. wejdzie w życie nowelizacja ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Dopiero ta zmiana doprowadzi do stworzenia Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG), a tym samym umożliwi dokonywanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej drogą elektroniczną. Szybkie wprowadzenie niezbędnych zmian w procedurach rejestracji działalności gospodarczej jest nieodzowne przez wzgląd na konieczność postępu w obszarze tworzenia nowych firm, ale także ze względu na regulacje UE. W związku z tym chciałabym zapytać: 1. Czy w 2011 r. zostanie zgodnie z założeniami utworzona Centralna Ewidencja i Informacja o Działalności Gospodarczej, która umożliwi rejestrację firmy po wypełnieniu formularza on-line? 2. Czy ministerstwo zamierza wprowadzić dalsze uproszczenia w procedurze rejestracji działalności gospodarczej, np. zniesienie zaświadczeń o wpisie do rejestru REGON czy zniesienie obowiązkowej rejestracji w ZUS?

26 3. Czy są podejmowane działania w kierunku stworzenia jednolitego systemu elektronicznego obiegu dokumentów między instytucjami użyteczności publicznej? Z wyrazami szacunku Poseł Beata Małecka-Libera Dąbrowa Górnicza, dnia 12 listopada 2010 r. wojskowej. Specjaliści zwracają uwagę, że luka prawna może spowodować występowanie sędziów na drogę sądową przeciwko Skarbowi Państwa o zapłatę uposażenia z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej. Panie Ministrze, jakie jest Pana stanowisko wobec przedmiotowego zagadnienia? Kiedy i jakie działania podejmie Ministerstwo Obrony Narodowej w zakresie uregulowań dotyczących wysokości uposażeń sędziów w stanie spoczynku pozostających w czynnej służbie wojskowej? Z poważaniem Posłowie Tomasz Lenz i Krzysztof Brejza

Interpelacja (nr 19414) do ministra obrony narodowej w sprawie zniesienia niektórych wojskowych sądów garnizonowych oraz zmiany rozporządzenia w sprawie utworzenia sądów wojskowych oraz określenia ich siedzib i obszarów właściwości Szanowny Panie Ministrze! Dnia 1 lipca 2010 r. weszło w życie rozporządzenie ministra obrony narodowej w sprawie zniesienia niektórych wojskowych sądów garnizonowych oraz zmiany rozporządzenia w sprawie utworzenia sądów wojskowych oraz określenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. z 2010 Nr 32, poz. 175), które na podstawie art. 3 § 3 i 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. Prawo o ustroju sądów wojskowych (Dz. U. z 2007 r. Nr 226, poz. 1676, z późn. zm.) zniosło garnizonowe sądy wojskowe w Bydgoszczy, Krakowie i Zielonej Górze. Rozporządzenie rozszerzyło zakres właściwości miejscowej sądów w Poznaniu, Lublinie i Warszawie. W związku z powyższym wskutek braku uregulowań prawnych pozwalających na przejście sędziom sądów garnizonowych do sądów powszechnych, sędziowie sądów garnizonowych byli zmuszeni przejść w stan spoczynku. Eksperci zwracają uwagę, że posiadane kwalifikacje sędziów sądów garnizonowych niczym nie uchybiają kwalifikacjom sędziów sądów powszechnych, a zatem nie istnieją wyraźne przeciwwskazania, aby mogli podjąć pracę w sądach powszechnych. Jak zauważają specjaliści, przy obecnym stanie prawnym byli sędziowie wojskowi są również dyskryminowani wobec swoich kolegów z sądów powszechnych, ponieważ nie mogą pełnić funkcji w organach państwowych, samorządu terytorialnego, w służbie dyplomatycznej, konsularnej lub w organach organizacji międzynarodowych, jeśli przechodzą jednocześnie w stan spoczynku. Co więcej, obowiązujące rozporządzenie ministra obrony narodowej w sprawie szczegółowych zasad i trybu ustalania i wypłacania uposażeń sędziom sądów wojskowych w stanie spoczynku oraz uposażeń rodzinnych członkom ich rodzin (Dz. U. 2008 Nr. 105, poz.670) nie reguluje kwestii wysokości uposażeń sędziów w stanie spoczynku jednakże pozostających w czynnej służbie

Toruń, dnia 3 listopada 2010 r.

Interpelacja (nr 19415) do prezesa Rady Ministrów w sprawie realizacji przewodnictwa Polski w UE w okresie lipiec–grudzień 2011 r. Szanowny Panie Premierze! Prosimy o odpowiedź na pytania dotyczące pewnych wątpliwości związanych z przyszłą prezydencją naszego kraju w Unii Europejskiej. Reprezentujemy formację polityczną, która w czasie sprawowania rządów doprowadziła do przystąpienia Polski do Unii Europejskiej 1 maja 2004 r., a wcześniej odpowiadała za decydującą fazę negocjacji i za ich pozytywny finał. Uważamy, że pozycja Polski w Unii Europejskiej powinna być niezmiennie troską zarówno władz, jak i opozycji. Dlatego też konieczne wydaje się stworzenie stałego forum dialogu z siłami opozycyjnymi poświęconego tej tematyce. Liczne wypowiedzi przedstawicieli rządu stwarzają np. wrażenie, iż przewodząc Unii, Polska będzie starała się coś „załatwić” dla naszego kraju. Równocześnie prezentowane wstępnie przez władze liczne priorytety (m.in. w sprawie wspólnej polityki obronnej) mogą prowadzić do wniosku, że właściwie nie do końca wiemy, co ma być dla nas najważniejsze. Ponadto traktat z Lizbony powierzył kierowanie Unią osobie przewodniczącego Rady Europejskiej oraz przewidział także funkcję wysokiego przedstawiciela Unii Europejskiej do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa. W związku z tym rola państwa, które sprawuje rotacyjną rezydencję, a szczególnie jego premiera i ministra spraw zagranicznych, nieuchronnie zmieniła się. Ma ona mniejsze znaczenie niż przed laty, choć nie nosi bynajmniej charakteru ornamentacyjnego. Mimo powyższych okoliczności unijna prezydencja stanowi unikatową okazję, aby pokazać Polskę

27 jako kraj kooperatywny, przyjazny, rozumiejący potrzeby innych partnerów, a do tego skuteczny i działający w interesie całej Unii. Stąd poniższe pytania, które dla Klubu Poselskiego SLD mają istotne znaczenie: 1. Który z priorytetów polityki Komisji Europejskiej przedstawionych na początku kadencji przez jej przewodniczącego José Manuela Barroso na bieżący pięcioletni okres uważa Pan za najważniejszy i w jaki sposób Polska będzie zmierzać do jego realizacji? Mówiąc inaczej – co zostanie dla Unii i Polski po naszej prezydencji? 2. Ponieważ obecnie przewodniczenie UE odbywa się w ramach swoistych tercetów państw, rodzi się konieczność kontynuacji poprzednio realizowanych celów. A zatem jakie kwestie podejmowane przez aktualne trio Hiszpania – Belgia – Węgry mogą i powinny być kluczowe dla Polski oraz, później, dla partnerów z naszej grupy, czyli Cypru i Danii? 3. Unia Europejska zbliża się do dyskusji nt. nowej perspektywy finansowej. W tym kontekście szczególnie istotne są deklaracje krajów członkowskich będących płatnikami netto do budżetu UE, że nie są one skłonne do zwiększania swych wpłat, a niekiedy nawet postulują ich redukcję. Za kluczowy argument mogący przeciwdziałać takiemu scenariuszowi rozwoju sytuacji należy uznać właściwe wykorzystanie dotychczas przyznanych środków. Jak wiadomo, Polska jest obecnie największym beneficjentem dotacji unijnych. A zatem czy może Pan Premier zagwarantować, że w momencie zakończenia kadencji tego rządu wszystkie fundusze nam przyznane zostaną w pełni wykorzystane i czy nie trzeba będzie części z nich zwrócić do budżetu Unii? 4. Prezydencja Polski w UE przypadać będzie na czas kampanii wyborczej do parlamentu. Może w związku z tym istnieć obawa, iż może ona zostać wykorzystana do swoistej autokreacji rządu. Czy i jak władze będą temu zapobiegać? Jak będą zarazem przekonywać opinię publiczną, iż budżet przewidziany na prezydencję opiewa rzeczywiście na niezbędną kwotę? 5. Unia Europejska przedstawiła Ukrainie mapę drogową procesu znoszenia wiz dla mieszkańców tego kraju. Czy Polska planuje podejmowanie konkretnych kroków w czasie swej prezydencji w tym zakresie? 6. Czy i kiedy przewiduje się przeprowadzenie debaty w Sejmie na temat priorytetów polskiej prezydencji w Unii? Z poważaniem Posłowie Grzegorz Napieralski i Tadeusz Iwiński Interpelacja (nr 19416) do ministra pracy i polityki społecznej w sprawie systemu orzekania o stopniu niepełnosprawności, dofinansowywania przez PFRON pracodawców zatrudniających osoby z orzeczeniem o lekkim stopniu niepełnosprawności oraz niewystarczających środków PFRON na rehabilitację społeczną kierowanych do organizacji pozarządowych i samorządu Szanowna Pani Minister! Wiele organizacji pozarządowych zajmujących się pomocą osobom niepełnosprawnym śle rozpaczliwe listy i podpisuje się pod apelem „Nie wykluczajcie Nas” w obawie przed drastycznym zmniejszeniem, szczególnie w 2011 r., środków PFRON przeznaczonych na dofinansowanie ich działalności. Zwracają też uwagę na potrzebę zmian systemowych w orzecznictwie. Obecnie w Polsce bardzo łatwo można otrzymać orzeczenie o niepełnosprawności w stopniu lekkim. Tymczasem fizyczne dolegliwości kwalifikujące do orzeczenia niepełnosprawności w stopniu lekkim ma większość dorosłych ludzi po 50. roku życia. Sytuację wykorzystują właściciele wielu firm, którzy warunkują zatrudnienie pracownika uzyskaniem takiego typu orzeczenia, bo wtedy mają zapewnione dofinansowanie z PFRON w wysokości 60% najniższego wynagrodzenia. Ponieważ praca jest dobrem powszechnym, więc ustawiają się kolejki do zespołów do spraw orzekania o niepełnosprawności. Jest to, sądzę, zjawisko groźne, bo traktowane jako sposób na znalezienie stanowiska pracy dofinansowanego z publicznych pieniędzy przez osoby, które mogłyby szukać zatrudnienia na wolnym rynku. Jeżeli dużą część funduszu PFRON otrzymują pracodawcy zatrudniający osoby z orzeczeniem o lekkiej niepełnosprawności, to odbywa się to kosztem rehabilitacji społecznej niepełnosprawnych w stopniu umiarkowanym i znacznym, prowadzonej przez organizacje pozarządowe lub samorząd w ośrodkach rehabilitacyjnych i terapeutycznych oraz dofinansowania zakupu sprzętu rehabilitacyjnego. Poważnie zagrożona jest zatem pomoc skierowana do osób najbardziej potrzebujących, które bez wsparcia nie mogą funkcjonować. Zatem mogą nie poradzić sobie prowadzone przez organizacje pozarządowe dzienne placówki dla dzieci, młodzieży i dorosłych trwale i ciężko niepełnosprawnych z takim mozołem od 20 lat budowane. Może nie wystarczyć na dofinansowanie działalności warsztatów terapii zajęciowej, turnusów rehabilitacyjnych dla niepełnosprawnych czy likwidacji barier architektonicznych. W uchwalonej przez Sejm RP 29 października br. zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych wprowadzono istotne zmiany legislacyjne w zakresie racjo-

Warszawa, dnia 22 listopada 2010 r.

28 nalizacji środków publicznych i zapewnienia stabilności finansowej PFRON. Zmiany te, jak wynika z uzasadnienia tej ustawy, powinny przyczynić się do uzyskania, rozłożonych w czasie, dodatkowych środków niezbędnych dla zapewnienia właściwego poziomu finansowania zadań ustawowych, w tym realizowanych przez organizacje pozarządowe i samorząd. Organizacje pozarządowe obawiają się jednak, że po prostu nie przetrwają 2011 r. W związku z powyższym proszę o odpowiedź na następujące pytania: 1. W jakiej wysokości PFRON dofinansowywał pracodawców zatrudniających osoby niepełnosprawne z podziałem na stopnie niepełnosprawności w roku 2009 i 2010? 2. Jaka część budżetu przekazywana jest dla pracodawców zatrudniających osoby niepełnosprawne z lekkim stopniem niepełnosprawności? 3. Czy system orzekania o niepełnosprawności w Polsce opiera się na standaryzowanych i mierzalnych procedurach opartych na Międzynarodowej Klasyfikacji Funkcjonowania, Niepełnosprawności i Zdrowia (ICF)? Czy orzeczenie odpowiada na pytanie, czy i w jakim stopniu uszczerbek na zdrowiu utrudnia lub ogranicza wykonywanie pracy osobie z orzeczeniem? 4. Czy i w jaki sposób w krajach europejskich państwo dofinansowuje pracodawców zatrudniających osoby z lekkim stopniem niepełnosprawności? 5. O ile w 2011 r. i w 2012 r. zwiększą się przychody PFRON i jednocześnie zmniejszy wysokość wsparcia pracodawców w zakresie dofinansowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych? 6. W jakiej szacunkowej wysokości uzyskane dodatkowe i zaoszczędzone środki PFRON zostaną przeznaczone w 2011 r. i w 2012 r. na wspieranie organizacji pozarządowych i samorządu działających na rzecz osób niepełnosprawnych? Z poważaniem Poseł Joanna Fabisiak Warszawa, dnia 19 listopada 2010 r. miejscowych izb skarbowych, w tym izby skarbowej w Ciechanowie. Analizując sytuację izb skarbowych, można zauważyć, że konieczne są zmiany, które muszą spowodować zwiększenie rentowności prowadzonej działalności, bez naruszenia jakości świadczonych usług. Nasze społeczeństwo nie może odczuć zmian, nawet w najmniejszym stopniu. Reforma izb skarbowych musi zatem być w pełni przygotowana i przeprowadzona w momencie dającym pełną gwarancję stabilności prowadzonych usług. Analizując zarządzenie nr 39 ministra finansów, należy zauważyć likwidację ośrodka zamiejscowego izby skarbowej w Ciechanowie. Moje zastrzeżenia budzi fakt likwidacji izby. Proszę zatem o odpowiedź: Jak wygląda sytuacja izby skarbowej w Ciechanowie? Jak wygląda bilans zysków i strat oraz czy likwidowanie izby skarbowej w Ciechanowie przyniesie zyski z punktu widzenia społecznego i finansowego, na pewno bowiem będzie wiązać się z ogromnymi trudnościami dla pracowników tam zatrudnionych? Ponadto proszę o odpowiedź na następujące kwestie szczegółowe: 1. W jakim celu z dniem 1 stycznia 2011 r. ma nastąpić likwidacja ośrodka zamiejscowego izby skarbowej w Ciechanowie, jeśli tę samą pracę pracownicy muszą wykonać w innym odległym o 100 km miejscu? Pracownik musi dojeżdżać do pracy 3–4 godziny, tym samym jego efektywność w pracy maleje. Ponadto wynajęcie pomieszczenia w większych miastach jest droższe. Jak więc wyglądają oszczędności związane z likwidacją izby skarbowej w Ciechanowie? 2. W jaki sposób zmiany organizacyjne likwidowanej izby skarbowej w Ciechanowie usprawnią jej działalność? 3. Czy likwidacja sprawdzonego modelu, funkcjonującego na zasadzie decentralizacji władzy i decyzyjności, nie jest krokiem wstecz? Samorządy w wyniku kolejnych reform mają się coraz lepiej. Społeczeństwo ma łatwiejszy i szybszy dostęp do usług, dlaczego zatem powstają próby centralizacji decyzyjności? Izba skarbowa w Ciechanowie rozpatruje odwołania z 13 urzędów skarbowych. Mieszkańcy są zadowoleni z funkcjonującego systemu. 4. Osoby z wieloletnim stażem (często zatem dojrzałe wiekowo), wykwalifikowana kadra będą musieli zmienić całkowicie funkcjonujący rytm życia. Niejednokrotnie wiązać się będzie to ze zmianą kwalifikacji zawodowych. Czy konieczne jest zatem przeniesienie ok. 80 pracowników z ośrodków zamiejscowych (ok. 20 z Ciechanowa)? Czy nie ma możliwości innego przegrupowania lub pozostawienia ośrodków zamiejscowych w niezmienionym kształcie? Moim zdaniem najważniejsze jest dobre funkcjonowanie izb skarbowych. Utrudnienie podatnikom z terenu całego woj. mazowieckiego możliwości dochodzenia swoich praw nie zostanie przychylnie odebrane przez społeczeństwo. Utrudnienia komunikacyjne

Interpelacja (nr 19417) do ministra finansów w sprawie likwidacji ośrodków zamiejscowych izb skarbowych Szanowny Panie Ministrze! Stosownie do postanowień art. 191 i 192 Regulaminu Sejmu RP zwracam się o wyjaśnienie następujących kwestii o charakterze zasadniczym dotyczących prowadzonych działań zmierzających do likwidacji ośrodków za-

29 dla klientów i pracowników izb skarbowych spowodują jedynie niepotrzebne uciążliwości. Proponuję jeszcze raz zastanowić się nad koniecznością likwidacji ośrodka zamiejscowego izby skarbowej w Ciechanowie. Z poważaniem Poseł Aleksander Sopliński Ciechanów, dnia 19 października 2010 r. 1. W jakim celu z dniem 01.10.2010 r. nastąpiła likwidacja lokalizacji CR – jeśli tę samą pracę pracownicy muszą wykonać w innym, odległym o 70–130 km miejscu? Pracownik musi dojechać do pracy 3–4 godziny, tym samym jego efektywność w pracy maleje. Ponadto wynajęcie pomieszczenia w większych miastach jest droższe, jak więc wyglądają oszczędności związane z likwidacją lokalizacji wybranych CR? 2. Jak wygląda organizacja pracy w aspekcie przekazywania dokumentów finansowych najpierw do jednych CR, po czym za kilka miesięcy do kolejnych CR? 3. Dlaczego likwiduje się lokalizację CR na wschód od Wisły (których jest i tak niewiele w porównaniu z zachodnimi lokalizacjami)? a) Ośrodek Należności – 5 OR i 6 lokalizacji poza OR, b) Ośrodek Rozliczeń Detalicznych – 5 OR i 11 lokalizacji poza OR, c) Ośrodek Kosztów – 5 OR i 1 lokalizacja poza OR. Dlaczego nie można pozostawić CR w dawnych lokalizacjach, tak jak w przypadku jednostek położonych na zachód od Wisły? 4. W jakim celu wprowadzono zmiany w regulaminie organizacyjnym, jeżeli nie można ich właściwie stosować (wprowadza się w ten sposób paraliż organizacyjny i nieład przy wykonywaniu pracy)? 5. W jakim celu wprowadzono instrukcję obiegu dokumentów, jeśli nie ma konieczności jej stosowania (martwe przepisy nie usprawniają funkcjonowania jakiekolwiek zakładu, tym bardziej instytucji, jaką jest Poczta Polska)? 6. Jak wyglądać będzie odpowiedzialność za zgubienie przesyłki i kto poniesie konsekwencje? 7. W jaki sposób zmiany organizacyjne CR usprawnią działalność centrów przychodowych, czyli CP, CL, CI, CUK? 8. W jaki sposób dokumenty księgowe przesyłane będą pomiędzy centrami a jednostkami CR (każda forma korespondencji jest w budżecie kosztem, a czas oczekiwania na przesyłkę będzie wydłużony)? 9. Dlaczego nie zostały zaproponowane żadne okresy przejściowe przy wprowadzaniu zmian w regulaminie organizacyjnym? 10. Czy urzędy zostały wyposażone w odpowiedni sprzęt i narzędzia (np. informatyczne) niezbędne do wprowadzenia ww. zmian (jeśli nie, to trzeba zauważyć, że konieczne będą dalsze nakłady finansowe)? Z poważaniem Poseł Aleksander Sopliński Ciechanów, dnia 19 października 2010 r.

Interpelacja (nr 19418) do ministra infrastruktury w sprawie decyzji dotyczących zmian w Regulaminie Organizacyjnym Poczty Polskiej SA, w szczególności w Centrum Rachunkowości Szanowny Panie Ministrze! Stosownie do postanowień art. 191 i 192 Regulaminu Sejmu RP zwracam się o wyjaśnienie następujących kwestii o charakterze zasadniczym dotyczących prowadzonych działań zmierzających do zmian organizacyjnych mających nastąpić w Centrum Rachunkowości Poczty Polskiej. Analizując sytuację Poczty Polskiej, można zauważyć, że konieczne są zmiany, które muszą spowodować zwiększenie rentowności prowadzonej działalności, bez naruszenia jakości świadczonych usług. Nasze społeczeństwo nie może odczuć zmian, nawet w najmniejszym stopniu. Reforma Poczty Polskiej musi zatem być w pełni przygotowana i przeprowadzona w momencie dającym pełną gwarancję stabilności prowadzonych usług. Nie można dopuścić do tego, że nieprzygotowane zmiany organizacyjne zachwiałyby poziomem świadczonych usług. Analizując regulamin organizacyjny Centrum Rachunkowości, należy zauważyć likwidację jednostek terenowych. Reorganizacji podlega m.in. jednostka CR w Ciechanowie. Zmiany dotyczą ponadto ośrodków zlokalizowanych na wschód od Wisły, czyli biedniejszych regionów naszego kraju. Te reformy spowodują zwiększenie bezrobocia na terenach, gdzie jest ono jednym z najwyższych. Moje zastrzeżenie budzi fakt, czy pod szyldem zmiany funkcjonowania Poczty Polskiej nie próbuje się zwiększać bezrobocia na tzw. ścianie wschodniej. Proszę zatem o odpowiedź, jak wygląda sytuacja CR w Ciechanowie. Jak wygląda bilans zysków i strat oraz czy likwidowanie CR na tzw. ścianie wschodniej nie jest traktowane wybiórczo, jakie są powody wyboru likwidacji tych konkretnych CR? Ponadto proszę o odpowiedź na następujące kwestie szczegółowe:

30 Interpelacja (nr 19419) do ministra sprawiedliwości w sprawie likwidacji wydziałów pracy funkcjonujących obecnie w sądach rejonowych w Białej Podlaskiej, Chełmie i Puławach Uzyskałem informacje, że Ministerstwo Sprawiedliwości przygotowało projekt rozporządzenia zmieniającego rozporządzenie w sprawie utworzenia sądów pracy, który zakłada zlikwidowanie wydziałów pracy funkcjonujących obecnie w sądach rejonowych w Białej Podlaskiej, Chełmie i Puławach oraz przekazanie wszystkich spraw z zakresu prawa pracy tylko jednemu sądowi, a mianowicie Sądowi Rejonowemu Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku. Z uwagi na to, że projekt ten nie zawiera żadnego uzasadnienia wprowadzenia proponowanych zmian, został on negatywnie zaopiniowany przez Krajową Radę Sądownictwa. Jako poseł z okręgu wyborczego Chełm, znający lokalne uwarunkowania i potrzeby mieszkańców powiatu bialskiego, z niżej wskazanych względów jestem głęboko zaniepokojony założeniami przedmiotowego projektu. I tak na przykład Wydział Pracy Sądu Rejonowego w Chełmie rozpatruje sprawy z zakresu prawa pracy obszaru tego sądu oraz Sądu Rejonowego we Włodawie. W ostatnim okresie zanotowano spadek liczby spraw wpływających do tego wydziału. Jednak, mając na uwadze dane dotyczące wpływu z lat 2000– –2010, nie sposób nie zauważyć, że był on bardzo zróżnicowany. W niektórych latach liczba wnoszonych spraw sięgała rzędu prawie 3000, co miało miejsce w roku 2003 i 2004 r., w innych zaś nie przekraczała 200. Wahania te wskazują na specyfikę spraw pracowniczych charakteryzującą się tym, że liczba wnoszonych pozwów ma w pewnych okresach tendencję spadkową, zaś w innych diametralnie się zwiększa, co jest uzależnione od sytuacji gospodarczej regionu niemającej jednostajnego charakteru. Planowana przez Ministra Sprawiedliwości likwidacja wydziałów pracy kilku sądów rejonowych, w tym sądów rejonowych w Białej Podlaskiej, Chełmie i Puławach nie jest zmianą czasową, ale trwałą, co wymaga przy jej planowaniu uwzględnienia długofalowych nie zaś tylko kilkuletnich skutków. Należy zauważyć, że wnoszone obecnie do wydziałów pracy sądów rejonowych w Białej Podlaskiej, Chełmie i Puławach sprawy posiadają wysoki stopień zawiłości prawnej, a nadto wywierają znaczącej wagi skutki w sferze finansowej i osobistej pracowników oraz materialnej i organizacyjnej pracodawców. Stosownie przecież do art. 461 § 1 K.p.c. do właściwości sądów rejonowych, bez względu na wartość przedmiotu sporu, należą sprawy z zakresu prawa pracy: ustalenie istnienia stosunku pracy, bezskuteczności wypowiedzenia stosunku pracy, sprawy o przywrócenie do pracy i przywrócenie poprzednich warunków pracy lub płacy oraz łącznie z nimi dochodzone roszczenia i odszkodowania w przypadku nieuzasadnionego lub naruszającego przepisy wypowiedzenia oraz rozwiązania stosunku pracy, a także sprawy dotyczące kar porządkowych i świadectwa pracy oraz roszczenia z tym związane. Nadto na porządku dziennym jest łączenie przez powodów kilku roszczeń w jednym pozwie, co wymaga znacznego nakładu pracy na ich wszechstronne rozpoznanie. Nadto wiąże się to z koniecznością przesłuchania wielu świadków i dodatkowo stron. Wymaga podkreślenia, że mimo rozpatrywania w danym postępowaniu kilku żądań jest ono odnotowywane w repertorium jako jedna sprawa, co nie oddaje rzeczywistej ilości rozpoznanych przez ten wydział sporów. W przeważającej liczbie do wydziału pracy wpływają sprawy z powództw pracowników. Z uwagi na skomplikowaną materię oraz niską znajomość prawa niejednokrotnie jeszcze przed wniesieniem pozwów do sądu, a także w toku postępowania osobiście zasięgają oni w sekretariacie wydziału pracy informacji o przysługujących im prawach oraz obowiązującej procedurze. Po pierwsze, kumulacja w jednym sądzie ważkich i zawiłych spraw pracowniczych z całego okręgu już przy obecnej liczbie wnoszonych pozwów niewątpliwie wpłynie na sprawność ich rozpatrywania. W razie zaś zwiększenia wpływu, co jest wysoce prawdopodobne, doprowadzi to do przewlekłości postępowań i w konsekwencji do pokrzywdzenia stron, a przede wszystkim pracowników, często z naruszeniem przepisów prawa, pozbawionych zatrudnienia. Po drugie, z uwagi na odległość do nowo utworzonego sądu, która w niektórych przypadkach może wynosić nawet 200 km, zostanie radykalnie ograniczony dostęp obywateli do sądu. Nowe rozporządzenie rodzić może skutki w postaci likwidacji etatów i związanej z tym utraty pracy przez wieloletnich i doświadczonych pracowników wydziałów pracy oraz równie doświadczonych wartościowych pracowników wydziałów gospodarczych. Oddelegowanie zaś pracowników tych wydziałów do pracy w Sądzie Rejonowym Lublin-Wschód z siedzibą w Świdniku, mając na uwadze odległość, czas dojazdu, znajdzie odzwierciedlenie w wydajności ich pracy, a po stronie Skarbu Państwa spowoduje koszty związane z delegacją. Powyższe z pewnością nie doprowadzi do racjonalizacji w wykorzystaniu kadry sądownictwa, a wręcz przeciwnie jest działaniem na jej niekorzyść. Reasumując, poza potencjalnym uzyskaniem oszczędności z dodatków funkcyjnych, o ile względy oszczędności były powodem projektu likwidacji wydziałów pracy, w szerszej perspektywie zmiana ta nie będzie korzystna dla Skarbu Państwa i nie przyczyni się do racjonalizacji kosztów związanych z organizacją sądownictwa. Nastąpi natomiast naruszenie

31 praw obywateli i spowoduje pogłębienie nierówności w rozwoju poszczególnych regionów oraz może się wiązać z utratą pracy przez wartościowych pracowników tych sądów. Wobec przedstawionej sytuacji proszę o odpowiedź na pytania: 1. Jakie przesłanki przemawiały za przygotowaniem projektu rozporządzenia zakładającego likwidację wydziałów pracy w sądach rejonowych w Białej Podlaskiej, Chełmie i Puławach? 2. Czy w związku z planowaną likwidacją ww. wydziałów pracy w sądach rejonowych została uwzględniona specyfika spraw pracowniczych związana z ich zróżnicowanym wpływem oraz zasada dostępności obywateli do sądu, szybkości postępowania i bezpośredniości postępowania dowodowego oraz społeczne skutki ich likwidacji? 3. Czy likwidacja ww. wydziałów pracy w sądach rejonowych będzie skutkować likwidacją stanowisk pracy urzędników sądowych oraz stanowisk asystenta sędziego, powodując konieczność rozwiązania z tymi pracownikami umów o pracę? 4. Czy w związku z likwidacją wskazanych wydziałów nastąpi konieczność oddelegowania pracowników wykonujących w nich czynności służbowe do Sądu Rejonowego Lublin-Wschód z siedzibą w Świdniku? Z poważaniem Poseł Franciszek Jerzy Stefaniuk Warszawa, dnia 18 listopada 2010 r. Interpelacja (nr 19420) do ministra finansów w sprawie utraty prawa do korzystania ze zwolnienia od podatku VAT W wyniku kontroli urząd skarbowy wskazał, że podmiot kontrolowany utracił prawo do korzystania ze zwolnienia od podatku VAT. Podatnik nie przekroczył w 2009 r. limitu rocznego w wysokości 50 000 zł. Na podstawie zapisów w ewidencji przychodów za 2009 r. ustalono, że podmiot kontrolowany uzyskał przychody z prowadzonej działalności gospodarczej wyższe w miesiącu, przekraczając limit dzienny. Czy podmiot rozliczający się z podatku VAT w systemie ryczałtowym, przekraczający w skali miesiąca limit dzienny, a nieprzekraczający limitu rocznego 50 000 zł, traci prawo do korzystania ze zwolnienia od podatku VAT? Z poważaniem Poseł Franciszek Jerzy Stefaniuk Warszawa, dnia 18 listopada 2010 r. Kalisz, dnia 15 listopada 2010 r. Interpelacja (nr 19422) do ministra pracy i polityki społecznej w sprawie kontroli prawidłowości wykorzystania środków z PFRON Szanowna Pani Minister! Przedmiotowe wystąpienie nawiązuje do doręczonego mi stanowiska Krajowej Sekcji Osób Niepełnosprawnych z dnia 13.08.2010 r. Zdaniem KSON należałoby zwrócić uwagę na sprawę refundowania przez PERON tzw. podwyższonych kosztów zatrudnienia osób niepełnosprawnych. Jest to ogromny obszar potencjalnych Interpelacja (nr 19421) do ministra infrastruktury w sprawie budowy obwodnicy miasta Gostynia Szanowny Panie Ministrze! Droga krajowa nr 12 jest ważnym elementem układu komunikacyjnego, łącząc wschodnią i zachodnią granicę kraju. W Gostyniu droga krajowa nr 12 przebiega przez centrum miasta i dodatkowo krzyżuje się z drogą wojewódzką nr 434. Duża ilość pojazdów wytwarza duży hałas i emisję spalin przewyższającą obowiązujące normy. Widoczne są zniszczenia budynków, w tym tych o charakterze zabytkowym. Gmina, dbając o bezpieczeństwo mieszkańców, zmuszona była do wykupu czterech nieruchomości zabudowanych z przeznaczeniem na poszerzenie chodników. Chodniki przy drodze krajowej o szerokości 40 cm prowadzą także do szkół. Władze miasta w celu poprawy bezpieczeństwa pieszych włączyły drogi gminne, nieprzystosowane do transportu na drogach krajowych, w ciąg drogi krajowej nr 12. Poruszające się po drogach gminnych pojazdy o masie około 40 ton „rozjeździły” całą nawierzchnię. Władze miasta rozważają możliwość wprowadzenia ograniczeń tonowych. Przebieg obwodnicy wg oświadczeń władz samorządowych jest już uzgodniony. Władze miasta deklarują daleko idącą pomoc w realizacji tej inwestycji. Ponieważ podobna sytuacja na drodze krajowej nr 12 jest w miejscowości Jaraczewo, proszę o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: 1. Na jakim etapie są prace związane z budową obwodnicy Gostynia i Jaraczewa? 2. W jakim okresie czasowym przewiduje się rozpoczęcie prac związanych z budową obwodnicy Gostynia i Jaraczewa? Poseł Józef Racki

32 nadużyć, który umożliwia nieuczciwym pracodawcom z jednej strony czerpać ogromne korzyści, a z drugiej strony sprowadza pracę osób niepełnosprawnych do poziomu pracy niewolniczej. Poziom wynagrodzenia jest tak skonstruowany, że do wynagrodzenia zasadniczego pracownika niepełnosprawnego wyliczonego poniżej płacy minimalnej stosowane są tzw. dopłaty do wymaganej płacy minimalnej. Nie jest to rzeczywiste wspieranie zatrudnienia osób niepełnosprawnych. Prowadzi to natomiast do tego, że osoby niepełnosprawne stają się ofiarami na rynku pracy, na których polują pracodawcy. Pozyskanie bowiem takiego pracownika stanowi źródło łatwych pieniędzy. W konsekwencji często warunkiem zatrudnienia jest posiadanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Inaczej to ujmując, jeżeli chce się uzyskać pracę, to wcześniej należy uzyskać stopień niepełnosprawności, najlepiej umiarkowany lub znaczny. Wobec powyższego kontrola i sankcje za nadużycia są tą drogą, która może prowadzić do poprawy sytuacji, a tym samym przestrzegania prawa. Zapytuję Panią Minister: Czy w przeszłości były prowadzone kontrole korzystania ze środków PFRON oraz czy takowe są planowane? Z poważaniem Poseł Janusz Dzięcioł Grudziądz, dnia 4 października 2010 r. i Puławach, łącznie obejmujące obszar właściwości 11 sądów rejonowych. Wydział Pracy Sądu Rejonowego w Chełmie rozpatruje sprawy z zakresu prawa pracy obszaru tego sądu oraz Sądu Rejonowego we Włodawie. Wprawdzie w ostatnim okresie zanotowano spadek liczby wpływających do tego wydziału spraw, jednak nie jest to tendencja trwała, lecz uzależniona od sytuacji gospodarczej regionu niemającej stabilnego charakteru. Planowana przez ministra sprawiedliwości likwidacja wydziałów pracy kilku sądów rejonowych, w tym Sądu Rejonowego w Chełmie, jest zmianą trwałą, co wymaga przy jej planowaniu uwzględnienia długofalowych, a nie tylko czasowych tendencji. Wpływające obecnie do Wydziału Pracy Sądu Rejonowego w Chełmie sprawy mają wysoki stopień złożoności prawnej, a nadto wywierają znaczącej wagi skutki w sferze finansowej i osobistej pracowników oraz materialnej i organizacyjnej pracodawców. Ponadto na porządku dziennym jest łączenie przez powodów kilku roszczeń w jednym pozwie, co wymaga znacznego nakładu pracy zarówno sędziów, jak i pracowników tego wydziału, a także zwiększonej ilości czasu na ich wszechstronne rozpoznanie. Wymaga podkreślenia, że mimo rozpatrywania w danym postępowaniu kilku żądań jest ono odnotowywane w repertorium jako jedna sprawa, co nie oddaje rzeczywistej ilości rozpoznanych przez ten wydział sporów. W przeważającej liczbie do wydziału pracy wpływają sprawy z powództw pracowników. Z uwagi na skomplikowaną materię oraz niską znajomość prawa niejednokrotnie jeszcze przed wniesieniem pozwów do sądu, a także w toku postępowania osobiście zasięgają oni w sekretariacie wydziału pracy informacji o przysługujących im prawach oraz obowiązującej procedurze. Istotne znaczenie z punktu widzenia wielkości obszaru oraz populacji obsługiwanej przez Sąd Rejonowy w Chełmie i tym samym potencjalnych sporów z zakresu prawa pracy mają dane dotyczące liczby mieszkańców Chełma oraz Włodawy, wynoszącej odpowiednio: Chełm – 67 000, Włodawa –14 000. Mając powyższe na względzie, należy zatem rozważyć zasadność tworzenia jednego sądu, łącznie obejmującego właściwością 12 sądów rejonowych. Tego rodzaju „centralizacja” będzie godzić przede wszystkim w obywateli mających konstytucyjne prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez uzasadnionej zwłoki przez właściwy, bezstronny i niezawisły sąd (art. 45 Konstytucji RP). W przypadku wprowadzenia planowanych zmian prawo to stanie się iluzoryczne. Kumulacja w jednym sądzie ważkich i zawiłych spraw pracowniczych z całego okręgu już przy obecnej liczbie wnoszonych pozwów niewątpliwie wpłynie na sprawność ich rozpatrywania i doprowadzi do przewlekłości postępowań, a w konsekwencji do pokrzywdzenia stron, a przede wszystkim pracowników często z naruszeniem przepisów prawa

Interpelacja (nr 19423) do ministra sprawiedliwości w sprawie zamierzonej likwidacji IV Wydziału Pracy Sądu Rejonowego w Chełmie Szanowny Panie Ministrze! Ministerstwo Sprawiedliwości przygotowało projekt rozporządzenia zmieniającego rozporządzenie w sprawie utworzenia sądów pracy, który zakłada zlikwidowanie wydziałów pracy funkcjonujących obecnie w sądach rejonowych w Chełmie, Białej Podlaskiej i Puławach oraz przekazanie wszystkich spraw z zakresu prawa pracy tylko jednemu sądowi, a mianowicie Sądowi Rejonowemu Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku. Projekt, pozbawiony uzasadnienia proponowanych zmian, został negatywnie zaopiniowany przez Krajową Radę Sądownictwa. Jako poseł oraz mieszkaniec Chełma znający lokalne uwarunkowania i potrzeby jestem głęboko zaniepokojony założeniami przedmiotowego projektu. Obecnie na obszarze Sądu Okręgowego w Lublinie funkcjonują cztery sądy rejonowe posiadające wydziały pracy: w Białej Podlaskiej, Chełmie, Lublinie

33 pozbawianych zatrudnienia. Ze względu na odległość do nowo utworzonego sądu, która w niektórych przypadkach może wynosić nawet 200 km, dostęp obywateli do sądu będzie radykalnie ograniczony i niewspółmiernie kosztowny, co może prowadzić do rezygnacji przez niezamożnych obywateli z dochodzenia swych słusznych praw. Będzie to prowadziło także do częstszego korzystania z pomocy prawnej sądów rejonowych i wzrostu kosztów Skarbu Państwa związanych ze zwrotem wyższych kosztów przejazdów świadków i biegłych. Z uwagi na powyższe, a także plany likwidacji wydziału gospodarczego tego sądu głęboki niepokój budzą potencjalne skutki w postaci likwidacji etatów i związanej z tym utraty pracy przez sześciu doświadczonych i wartościowych pracowników tych wydziałów. Ewentualne oddelegowanie pracowników tych wydziałów do pracy w Sądzie Rejonowym Lublin-Wschód z siedzibą w Świdniku, mając na uwadze odległość i czas dojazdu, znajdzie odzwierciedlenie w wydajności ich pracy, a po stronie Skarbu Państwa spowoduje koszty związane z delegacją. Nie prowadzi do racjonalizacji w wykorzystaniu kadry sądownictwa, a wręcz przeciwnie – jest działaniem na jej niekorzyść. Reasumując, projektowana zmiana w szerszej perspektywie nie będzie korzystna dla Skarbu Państwa i nie przyczyni się do racjonalizacji kosztów związanych z organizacją sądownictwa, spowoduje natomiast naruszenie praw obywateli i spowoduje pogłębienie nierówności w rozwoju poszczególnych regionów oraz może się wiązać z utratą pracy przez wartościowych pracowników Sądu Rejonowego w Chełmie. Nie można ze względów oszczędnościowych traktować sądownictwa jako przedsięwzięcia gospodarczego, a prawa obywateli do wymiaru sprawiedliwości uzależniać od źle pojmowanych oszczędności budżetowych. W związku z powyższym uprzejmie proszę Pana Ministra o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: 1. Jakie racjonalne i prawne przesłanki przemawiały za przygotowaniem projektu rozporządzenia przewidującego likwidację IV Wydziału Pracy w Sądzie Rejonowym w Chełmie i dlaczego projekt ten został przedstawiony do zaopiniowania bez uzasadnienia? 2. Czy przygotowując projekt wskazanego rozporządzenia, uwzględniono specyfikę spraw pracowniczych oraz konstytucyjne prawo dostępu obywateli do wymiaru sprawiedliwości i społeczne skutki likwidacji tego wydziału? 3. Jakie będą skutki rozporządzenia dla pracowników przewidzianych do likwidacji Wydziałów: Pracy i Gospodarczego Sądu Rejonowego w Chełmie? Z wyrazami szacunku Poseł Zbigniew Matuszczak Chełm, dnia 23 listopada 2010 r. Interpelacja (nr 19424) do prezesa Rady Ministrów w sprawie stanowiska rządu odnośnie do wdrażanego w Polsce eksperymentu wtłaczania skroplonego dwutlenku węgla w strukturę geologiczną, z odrębnym uwzględnieniem zakresu planowanych prac w woj. łódzkim oraz bezpieczeństwa okolicznej ludności Szanowny Panie Premierze! Z uwagi na ogromne zainteresowanie społeczności lokalnej gminy Dłutów (pow. pabianicki) sprawą projektu wtłaczania skroplonego CO2 w strukturę geologiczną Polski, w tym szczególnie na terenie powiatu pabianickiego na sesji Rady Gminy Dłutów w dniu 24 sierpnia 2010 r. podjęto uchwałę w sprawie wyrażenia sprzeciwu wobec PGE Elektrowni Bełchatów SA z siedzibą w Bełchatowie dotyczących zatłaczania i składowania w strukturach podziemnych dwutlenku węgla na terenie gminy Dłutów. Biorąc pod uwagę konieczność ochrony interesów gminy Dłutów w tym możliwości rozwoju gospodarczego, jak również ochronę zasobów naturalnych oraz walorów przyrodniczych, a także brak jednoznacznych danych na temat bezpieczeństwa podziemnego składowania skroplonego dwutlenku węgla w strukturze geologicznej. Miejscowa ludność jest ogromnie zaniepokojona tym projektem. Rocznie ma być wtłaczane pod ziemię kilka ton skroplonego CO2. Wiemy, iż według Zarządu Polskiej Geotermalnej Asocjacji, w skład którego wchodzą m.in. takie autorytety jak prof. Ryszard Kozłowski, prof. Jacek Zimny i inni, jest to bomba z opóźnionym zapłonem. Znane są również złe doświadczenia prowadzone tą metodą w Kamerunie, gdzie skutkiem były liczne ofiary śmiertelne w ludziach oraz innych istotach żywych. Zmarło przez uduszenie wiele osób na przestrzeni 30 km. Inni mieli poważne dolegliwości z oddychaniem, poparzenia oraz paraliż spowodowany przez szkodliwy gaz CO2. Już dziś można domniemywać, że decyzja składowania CO2 pod ziemią w Polsce może być katastrofalna, a w skutkach wręcz niewyobrażalna. Prawdziwa bomba chemiczna niszcząca najpierw przepuszczalne złoża wnętrza ziemi, warstwy wodonośne wody pitnej, wód mineralnych, wód geotermalnych i wszystkich organizmów żywych może się okazać straszniejsza od dotychczas znanych broni chemicznych. W związku z powyższym pragnę zadać Panu Premierowi następujące pytania: — Czy prawdą jest, że rząd planuje, czy też popiera składowanie CO2 w Polsce, w naturalnych strukturach geologicznych, tzn. pod ziemią? — Jakie prace zostały już podjęte, a jakie są przewidywane w przyszłości?

34 — Skąd ma być pozyskiwany i gdzie ma być składowany CO2? — Czy prawdą jest, że w związku z realizacją projektu produkcję CO2 trzeba będzie zwiększyć, a nie zmniejszyć? — W jaki sposób ma być transportowany CO2 i czy można zagwarantować bezpieczeństwo ludności na całej trasie przesyłu? — Jakie jest niebezpieczeństwo dla ludności zamieszkującej tereny, gdzie będzie składowany CO2 teraz i w przyszłości? (Proszę o szczególne rozwinięcie odpowiedzi na to pytanie). — Dlaczego opinia publiczna, a szczególnie społeczność lokalna, nie jest dokładnie informowana o podejmowaniu tak niebezpiecznych działań? Czego rząd się obawia? — Jakie mogą być rozmiary ewentualnej katastrofy i czy poradzimy sobie w przypadku zaistnienia katastrofy, skoro w naszym kraju kilka dni opadów deszczu powoduje stan klęski o ogromnych rozmiarach, w tym liczne ofiary śmiertelne? — Jakie są przewidywane koszty składowania CO2 pod ziemią w Polsce? — Jakie są w ogóle polskie i europejskie plany składowania CO2 pod ziemią? Jaki jest stan badań i doświadczenia w tym zakresie? Z poważaniem Poseł Tadeusz Woźniak Warszawa, dnia 22 listopada 2010 r. Poznaniu i Chorzowie. Skrajność tych sytuacji polega na sposobie interwencji służb ochroniarskich firm obecnych na obu tych obiektach. Wydarzenia w Poznaniu jasno pokazały, jak ważną rzeczą na stadionie jest odpowiednie rozmieszczenie sprawnych i dobrze wyszkolonych ochroniarzy, którzy w sposób skuteczny będą w stanie zapanować nad zbyt krewkimi kibicami. Kiedy kibice jednej drużyny przedzierali się przez prawie cały stadion, by dotrzeć do kibiców drużyny przyjezdnej, pracownicy firmy ochroniarskiej nie zrobili nic, by temu zapobiec. Można było odnieść wrażenie, że cała sytuacja ich przerosła. Zamiast interweniować i nie dopuścić do kontaktu zwaśnionych stron, pracownicy ochrony, którymi często są osoby w podeszłym wieku i kobiety, stali nieruchomo, obserwując całe zamieszanie, nie podejmując żadnych działań. Sytuację opanowała dopiero policja. Druga sytuacja miała miejsce na stadionie w Chorzowie. Tam natomiast firma ochroniarska wykazała się wyjątkową skutecznością działania przy usuwaniu kibiców ze stadionu, jednak sposób, w jaki to zrobiła, pozostawia wiele do życzenia. Można było to zobaczyć w Internecie na filmach nagranych kamerami amatorskimi. Kibice drużyny gości, którzy według organizatorów dostali się na stadion bezprawnie, choć mieli wykupione bilety, zostali w sposób bardzo brutalny przy użyciu różnego rodzaju gazów usunięci ze stadionu. Warto jednak zauważyć, co pokazują owe filmy, że sposób działania ochrony był wyjątkowo prowokujący i zamiast uspokoić całą sytuację, tylko ją zaognili, doprowadzając do jeszcze większego zamieszania. Gdyby działania pracowników ochrony były profesjonalne, kibice gości pewnie w spokoju opuściliby stadion i cała sytuacja nie miałaby dalszych konsekwencji. Jak pokazują przedstawione przykłady, działania firm ochroniarskich nie zawsze są takie, jakie być powinny. Tam, gdzie potrzebna jest stanowcza interwencja, często nie ma je w ogóle, natomiast w sytuacjach wymagających spokoju i opanowania ochroniarze działają w sposób prowokacyjny. Może warto się zastanowić, czy osoby zatrudniane w ochronie są odpowiednio wykwalifikowane do tej jakże specyficznej pracy, od której zależy często bezpieczeństwo osób biorących udział w widowisku sportowym, jakim jest mecz piłkarski. 1. Czy istnieje jednolity system szkolenia pracowników ochrony, który zapewniłby spójność procedur interwencji w sytuacjach kryzysowych? 2. Czy aktualne są przepisy budowlane gwarantujące bezpieczeństwo widzów imprez masowych, szczególnie podczas meczów piłkarskich Euro 2012? 3. Jak wygląda procedura wydawania licencji firmom ochroniarskim na obsługę imprez sportowych, szczególnie na otwartych stadionach? Poseł Michał Stuligrosz Poznań, dnia 23 listopada 2010 r.

Interpelacja (nr 19425) do ministra spraw wewnętrznych i administracji w sprawie działań firm ochroniarskich podczas meczów piłkarskich Już za półtora roku w naszym kraju odbędzie się jedna z największych imprez sportowych na świecie, czyli Mistrzostwa Europy w Piłce Nożnej Euro 2012. Powstają nowe i piękne stadiony, na których gościć będziemy kibiców z całego kontynentu. Jako organizatorzy będziemy zobligowani do zapewnienia jak największego bezpieczeństwa kibiców odwiedzających stadiony w Warszawie, Krakowie, Gdańsku i Poznaniu. Tymczasem ostatnie tygodnie pokazały, jak wiele w tej dziedzinie jest jeszcze do zrobienia. Podczas ostatnich kolejek piłkarskiej Ekstraklasy doszło do kilku gorszących scen z udziałem kibiców oraz firm ochroniarskich, wynajmowanych przez organizatorów meczów do zapewnienia porządku i ochrony ludzi odwiedzających stadion. Jako przykład można przedstawić dwie skrajnie różne sytuacje, które miały miejsce na stadionach w

35 Interpelacja (nr 19426) do ministra obrony narodowej w sprawie likwidacji jednostki wojskowej 16. Pomorskiego Pułku Artylerii w Braniewie Szanowny Panie Ministrze! Braniewo – miasto zajmujące niechlubne czołowe miejsce w krajowych statystykach bezrobocia. Przemysł, który napędzał rozwój Braniewa praktycznie przestał istnieć. Stacjonujące w Braniewie: 9. Brygada Kawalerii Pancernej i 16. Pomorski Pułk Artylerii to najważniejsze miastotwórcze czynniki napędzające rozwój gospodarczy. Niestety spełnia się czarny scenariusz mieszkańców Braniewa, gdyż Ministerstwo Obrony Narodowej podjęło decyzję o zlikwidowaniu 16. Pomorskiego Pułku Artylerii. Mając pełną świadomość, że likwidacja każdej jednostki wojskowej niesie ze sobą negatywne skutki dla społeczności lokalnej, apelujemy do Pana Ministra o skorygowanie ewentualnych planów dotyczących tej jednostki nie tylko w trosce o dobro lokalnej społeczności, ale i w interesie zachowania potencjału obronnego Polski. W związku z powyższym zwracam się z prośbą o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: 1. Czy przewiduje się likwidację 16. Pomorskiego Pułku Artylerii w Braniewie? 2. Jeśli tak, to kiedy planowana jest likwidacja jednostki i z jakich powodów? 3. W jaki sposób zostanie zagospodarowane mienie będące w posiadaniu jednostki? Z poważaniem Poseł Janusz Cichoń Warszawa, dnia 26 października 2010 r. Interpelacja (nr 19428) do ministra pracy i polityki społecznej Interpelacja (nr 19427) do ministra infrastruktury w sprawie proponowanych zmian w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym mówi, że: Co najmniej jedna działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. w sprawie zmiany terminu zakończenia prac dostosowawczych określonego w ustawie z dnia 8 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o pomocy społecznej, na przykładzie Stowarzyszenia Domu Mężczyzn Wymagających Opieki w Chrzanowie Stowarzyszenie Domu Mężczyzn Wymagających Opieki w Chrzanowie od 15 lat prowadzi stacjonarną placówkę opiekuńczą dla 38 osób w podeszłym wieku. Ustawa o pomocy społecznej z dnia 12 marca 2004 r. wprowadziła obowiązek dostosowania obiektu do wymogów w niej określonych do dnia 31 grudnia 2010 r. Chodzi tu w szczególności o zainstalowanie windy, budowy dodatkowej klatki schodowej oraz uzyskanie zaświadczenia potwierdzającego możliwość użytkowania obiektu określonego w kategorii XI załącznika do ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Zatem zgodnie z brzmieniem art. 61 ust. 1 pkt 1, aby zabudować swoją własność, należy czekać na zabudowę działki sąsiedniej, co powoduje, że będąc właścicielem działki – nawet działki, która we wcześniejszych planach była przewidziana pod budownictwo mieszkaniowe, nie można jej zabudować. Zdarzają się sytuacje, że działka jest np. trzecia w kolejności od ostatniego budynku mieszkalnego i aby zrealizować cel, na jaki została przeznaczona, czyli pod zabudowę, należałoby latami czekać, aż zabudują się działki sąsiednie. Ponieważ przepis ten nie jest precyzyjny, w gminach są różnice wynikające z interpretacji w jego stosowaniu, co prowadzi do sytuacji nierównego traktowania obywateli w wykonywaniu swojego prawa własności. Generalnie przecież powinna obowiązywać zasada, że przepisy nie powinny dopuszczać uznaniowości w decyzji urzędniczej. Tymczasem okazuje się, że w różnych miejscach Polski ten przepis jest wykonywany w inny sposób, zatem ten sam obywatel w jednej gminie może uzyskać pozwolenie na budowę, a w innej w zupełnie podobnej, wręcz adekwatnej prawnie sytuacji, nie uzyska takiego pozwolenia. Pytanie: Czy ministerstwo przewiduje wprowadzenie takich zmian w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r., aby wyeliminować uznaniowość w wydawaniu decyzji administracyjnych w tej sprawie? Z wyrazami szacunku Poseł Tadeusz Arkit Warszawa, dnia 23 listopada 2010 r.

36 Ponieważ stowarzyszenie to jest organizacją pozarządową, nie otrzymuje żadnych środków finansowych od administracji rządowej lub samorządowej. Z informacji otrzymanych od stowarzyszenia wynika, że stowarzyszenie dysponuje bardzo ograniczonymi środkami pochodzącymi z wpłat podopiecznych i niewielkich darowizn, dlatego też nie jest w stanie dostosować obiektu do wymogów wyżej przywołanych przepisów do dnia 31 grudnia 2010 r. Ponieważ budynek stowarzyszenia zakupiony został na raty, placówka zaczęła gromadzić i zabezpieczać środki potrzebne na spłatę rat, jak również budowę dodatkowej klatki schodowej. Mimo że w chwili obecnej realizowane są najważniejsze prace, jak przedstawia zarząd stowarzyszenia, bardzo wątpliwe jest, aby – także ze względu na porę roku – prace te udało się zakończyć do dnia 31 grudnia 2010 r. Z pisma otrzymanego przez zarząd stowarzyszenia wnioskuje się, że problem ten został już zauważony przez Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej. Za przesunięciem terminu przemawia również fakt, że wszystkie przedmioty prowadzące tego typu działalność mogą w 2011 r. otrzymać znaczne środki na realizacje prac ze Szwajcarsko-Polskiego Programu Współpracy. Pytanie: Czy ministerstwo planuje wprowadzić zmiany terminu dokończenia prac dostosowawczych, aby umożliwić jednostkom opiekuńczym wywiązanie się z prac modernizacyjnych, jakie na nich spoczywają? Z wyrazami szacunku Poseł Tadeusz Arkit Warszawa, dnia 23 listopada 2010 r. do zapoznania się z zawartością akt kontroli, tak aby nie mógł on wnieść ewentualnych uwag. Kontrola została podzielona na dwie części: 1) skontrolowano 993 historie chorób tzw. ponadlimitowych, objętych pozwem przed Sądem Okręgowym w Białymstoku (sygn. akt I C 422/10); 2) skontrolowano 1270 historii chorób opłaconych przez POW NFZ w ramach środków finansowych określonych w umowach. Łącznie skontrolowano 2263 historie chorób świadczeniobiorców, na rzecz których Szpital Ogólny w Grajewie sprawozdał do POW NFZ świadczenia zdrowotne udzielone w 2009 r. W wyniku przeprowadzonej kontroli NFZ zażądał zwrotu 797 447,15 zł. Na tę kwotę składa się 464 885 zł tytułem zwrotu różnicy wartości świadczeń nienależnie opłaconych przez POW NFZ w Białymstoku oraz 332 562,15 zł tytułem kary umownej. Na karę umowną składa się kwota 141 663,16 zł – naliczona na podstawie § 7 ust. 1 i 4 umowy nr 10-00-00055-09-02, oraz kwota 190 898,99 zł – naliczona na podstawie § 7 ust. 1 i 4 umowy nr 10-00-00055-09-01. W związku z tym kara umowna w kwocie 190 898,99 zł dotyczy 993 skontrolowanych historii chorób będących przedmiotem sporu przed Sądem Okręgowym w Białymstoku. Tym samym NFZ potwierdza swoją monopolistyczną władzę i nie czekając na wyrok niezawisłego sądu, sam wymierza karę. Takie postępowanie stoi w sprzeczności z zasadami współżycia społecznego. Takie postępowanie NFZ ma na celu tylko jedno, mianowicie doprowadzenie Szpitala Ogólnego w Grajewie do ruiny finansowej, oraz dyskryminuje pacjentów z powiatu grajewskiego w dostępie do świadczeń szpitalnych. Nadmieniam też, że w ciągu 3 lat kontrolujący z POW NFZ w Białymstoku spędzili rok na kontrolach w Szpitalu Ogólnym w Grajewie, co jest precedensem w woj. podlaskim i nie wymaga komentarza. Informuję również, że w toczącym się procesie sądowym przeciwko NFZ po przeprowadzonej kontroli NFZ uznał, że świadczenia wykonane ponad limit na kwotę 1400 tys. zł wykonane były zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2007 r. Nr 14, poz. 89, z późn. zm.) i dlatego dyrektor POW NFZ pan J. R. wystąpił z propozycją zawarcia ugody. Zaproponował, że zapłaci szpitalowi w Grajewie 20% z 1400 tys. zł, a więc ok. 300 tys. zł, a Szpital zapłaci 100% zakwestionowanych świadczeń, czyli ponad 500 tys. zł, natomiast w takim wypadku pan dyrektor POW NFZ obniży karę umowną do kwoty ok. 100 tys. zł i po wzajemnej kompensacji szpital zapłaci 300 tys. zł dla NFZ. W związku z powyższym proszę o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: 1. Czy działania Podlaskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia są próbą ukarania niepokornego świadczeniodawcy za jego starania zmierzające do odzyskania należnych mu pieniędzy?

Interpelacja (nr 19429) do ministra zdrowia w sprawie Szpitala Ogólnego w Grajewie Szanowna Pani Minister! W związku z interwencją dyrektora Szpitala Ogólnego w Grajewie przesłaną do mojego biura poselskiego chciałbym prosić o zainteresowanie się sprawą kuriozalnej sytuacji tego szpitala. Kontrola Podlaskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Szpitalu Ogólnym w Grajewie została przeprowadzona w dniach od 13 kwietnia 2010 r. do 30 lipca 2010 r. Kontrola ta była swego rodzaju odwetem NFZ za to, że Szpital Ogólny w Grajewie wystąpił na drogę sądową z powództwem przeciwko NFZ o zapłatę tzw. świadczeń ponadlimitowych, a jednocześnie próbą zastraszenia innych świadczeniodawców przed składaniem podobnych pozwów. W trakcie kontroli kontrolujący przez cały czas ograniczali prawa dyrektora szpitala

37 2. Czy podziela Pani stanowisko dyrektora Szpitala Ogólnego w Grajewie, że dalekosiężnym celem Podlaskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia jest doprowadzenie Szpitala Ogólnego w Grajewie do ruiny finansowej? 3. Czy Podlaski Oddział Wojewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia jest prywatną instytucją pana R., który jak chce, to ukarze, a jak nie chce, to nie ukarze? 4. Co zamierza Pani zrobić, aby wyjaśnić tę kuriozalną sytuację i wyciągnąć ewentualne konsekwencje wobec osób winnych zaistniałych nieprawidłowości? Z poważaniem Poseł Kazimierz Gwiazdowski Warszawa, dnia 8 listopada 2010 r. Interpelacja (nr 19431) do ministra sprawiedliwości w sprawie ochrony informacji zawartych w księgach wieczystych Szanowny Panie Ministrze! Prasa donosi, że każdy obywatel w księdze wieczystej może bez problemu sprawdzić, ile ktoś zaciągnął kredytu mieszkaniowego, w jakim banku, ile ma lat, jaki jest jego numer PESEL. Księgi wieczyste przez Internet można przeglądać od 16 czerwca. Taki wgląd we wrażliwe informacje jest możliwy, pomimo tego że główny inspektor ochrony danych osobowych pilnuje danych osobowych, a z klatek schodowych poznikały listy lokatorów. Żeby podejrzeć obcą osobę, wystarczy znać numer księgi wieczystej budynku. Można go dostać od dewelopera, pośrednika nieruchomości, jest na umowach sprzedaży mieszkania. Następnie należy wpisać go na stronie i wejść na podrubrykę 1.4.2. Jest tam spis numerów ksiąg wieczystych mieszkań w budynku wraz z numerami lokali. W związku z powyższym pytam Pana Ministra: 1. Czy ministerstwo zamierza opracować ustawę, która uregulowałaby kwestię, jakie dane z ksiąg wieczystych mogą być dostępne w Internecie? 2. Czy ministerstwo podejmie kroki, jeśli tak, to jakie, aby do wrażliwych danych znajdujących się w księgach wieczystych dostęp był ograniczony? Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 26 października 2010 r. Interpelacja (nr 19432) do ministra rolnictwa i rozwoju wsi w sprawie KRUS Szanowny Panie Ministrze! Trybunał Konstytucyjny, który badał przepisy dotyczące ubezpieczenia zdrowotnego rolników, uznał, że finansowanie z budżetu państwa składek zdrowotnych rolników, bez względu na ich status materialny, jest niezgodne z konstytucją. Wniosek do TK skierował rzecznik praw obywatelskich. Sprawę składek na ubezpieczenia zdrowotne rolników regulują przepisy ustawy z 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Zgodnie z nimi składki na ubezpieczenia zdrowotne rolników są finansowane z budżetu państwa, niezależnie od osiąganych przez rolnika przychodów. W trakcie rozprawy zarówno przedstawiciel RPO, jak i przedstawiciele prokuratora generalnego i Sej-

Interpelacja (nr 19430) do ministra finansów w sprawie możliwości odliczania kosztów reformy emerytalnej od długu publicznego Szanowny Panie Ministrze! Prasa donosi, że Komisja Europejska nie zgodziła się na to, by Polska mogła odliczyć koszty reformy emerytalnej od długu publicznego. Pomysłu naszego rządu nie poparły największe, europejskie państwa. Komisarz ds. gospodarczych i walutowych Olli Rehn poinformował, że statystyczna metodologia liczenia długu publicznego w krajach UE nie zmieni się. Polska zabiegała o to, by długu nie powiększały koszty reformy emerytalnej. Tymczasem żaden kraj spoza dziewiątki nie poparł postulatów dotyczących OFE. Dla Polski oznacza to tyle, że dług i deficyt będą liczone zgodnie z obecnymi zasadami Eurostatu. W związku z powyższym pytam Pana Ministra: 1. Czy wobec decyzji odmownej Komisji Europejskiej, by Polska mogła odliczyć koszty reformy emerytalnej od długu publicznego, rząd spełni swe ultimatum i zawetuje plany naprawy finansów Wspólnoty? 2. Jak powyższa sytuacja wpłynie na stan finansów państwa? Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 26 października 2010 r.

38 mu, wnosili o uznanie zaskarżonych przepisów za niezgodne z konstytucją. W KRUS ubezpieczonych jest 1,5 mln rolników, z tego blisko 1,3 mln posiada grunty o powierzchni ponad 1 ha, co oznacza, że składka na ubezpieczenie zdrowotne może być finansowana z KRUS. Środki do KRUS-u przekazywane są z budżetu państwa. Trybunał Konstytucyjny dał 15 miesięcy na zmianę tych przepisów. W związku z powyższym pytam Pana Ministra: Na czym będą polegały zmiany, jakie zaproponuje ministerstwo wobec decyzji Trybunału Konstytucyjnego, aby zreformować w ciągu 15 miesięcy przepisy dotyczące ubezpieczenia zdrowotnego rolników? Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 27 października 2010 r. Interpelacja (nr 19433) do ministra finansów Poseł Anna Sobecka w sprawie wywiadu skarbowego Toruń, dnia 28 października 2010 r. Szanowny Panie Ministrze! Prasa donosi, że działań wywiadu skarbowego nikt nie kontroluje. Agenci mogą robić, co chcą, wolno im podsłuchiwać obywateli i sprawdzać konta bankowe. Tymczasem nawet posłowie z komisji, która zajmuje się finansami, nie mają dostępu do akt śledztw prowadzonych przez urzędy skarbowe. Posłowie w niej zasiadający nie mają certyfikatów dostępu do tajemnic, co wyklucza możliwość przekazania im jakichkolwiek informacji przez agentów i ich przełożonych. Tajne służby skarbowe jako jedyne nie podlegają demokratycznej kontroli. Zdaniem rzecznika praw obywatelskich to luka i zagrożenie dla demokracji. W związku z powyższym pytam Pana Ministra: Czy ministerstwo podejmie kroki legislacyjne, jeśli tak, to jakie, aby zwiększono kontrolę działań wywiadu skarbowego? Z poważaniem Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 27 października 2010 r. Interpelacja (nr 19434) do ministra infrastruktury w sprawie funkcjonowania PKP Szanowny Panie Ministrze! Prasa donosi, że 1 stycznia kilka tysięcy pociągów może stracić prawo wjazdu na tory, ponieważ kolejowy nadzór nie radzi Interpelacja (nr 19435) do ministra gospodarki w sprawie swobody działalności gospodarczej w Polsce Szanowny Panie Ministrze! Z raportu Związku Przedsiębiorców i Pracodawców wynika, że polscy przedsiębiorcy mają, jeśli chodzi o prowadzenie działalności, najtrudniej w Europie. W Polsce trzykrotnie dłużej niż średnio w Unii Europejskiej czeka się na wyrok sądu, pozwolenie na budowę i wpis do księgi wieczystej, dwukrotnie dłużej wypełnia się dokumenty podatkowe, a państwa słynące do niedawna z etatyzmu, jak Gruzja czy Białoruś, dzięki śmiałym reformom pną się w rankingach. Dużą przeszkodą dla polskich przedsiębiorców jest mnożenie przepisów dotyczących kosztów uzyskania przychodów w CIT i niezwykle skomplikowany system poboru podatku VAT. Dlatego Polska wciąż zajmuje odległe miejsca w rankingach konkurencyjności, jakie przygotowują Bank Światowy, OECD czy Heritage Foundation. Pod względem łatwości prowadzenia biznesu (wg raportu Doing Business) jest to 72. pozycja na 183 kraje. W raporcie wolności gospodarczej Heritage Foundation – 33. na 43 kraje europejskie. Tymczasem w Gruzji państwo właściwie zrezygnowało z ingerencji w gospodarkę. Prezydent Micheil Saakaszwili zlikwidował większość licencji i sobie z wydawaniem unijnych certyfikatów bezpieczeństwa. Dokumentu wciąż nie otrzymała spółka PKP Polskie Linie Kolejowe, która pod swoim zarządem ma ponad 90% infrastruktury kolejowej. Bez niego 1 stycznia dyspozytorzy ruchu w całym kraju nie będą mieli prawa wpuszczać pociągów na tory. To oznacza całkowity paraliż na kolei. Spółka podkreśla, że wniosek o wydanie autoryzacji bezpieczeństwa wraz z wymaganymi dokumentami złożyła w wymaganym terminie, tj. przed 30 czerwca 2010 r. Problem jest większy, bo zarządzaniem torami obok PKP PLK zajmuje się jeszcze dziewięć firm. One też nie otrzymały nowych pozwoleń. Bez certyfikatów są niemal wszyscy przewoźnicy pasażerscy i towarowi. W skrajnym przypadku sytuacja może doprowadzić firmy do upadłości i spowodować perturbacje w gospodarce wskutek załamania systemu transportowego kraju. W związku z powyższym pytam Pana Ministra: Czy ministerstwo podejmie kroki, jeśli tak, to jakie, aby spółki transportu kolejowego otrzymały na czas unijne certyfikaty bezpieczeństwa?

39 zezwoleń. Teraz lansuje akt wolności gospodarczej zakazujący m.in. podwyższania podatków i wprowadzania nowych inaczej, niż poprzez ogólnonarodowe referendum. Na skutki nie trzeba było długo czekać – w ostatnim rankingu Doing Business Gruzja zajmuje 11. miejsce na świecie. Spośród państw UE lepszym wynikiem mogą pochwalić się jedynie Dania, Irlandia i Wielka Brytania. W górę pnie się również Białoruś, w której ułatwienia gospodarcze stały się przedmiotem propagandy sukcesu. Między innymi dzięki uproszczeniu procedur rejestracji firmy w ciągu dwóch lat kraj wspiął się ze 115. na 58. miejsce. Za najlepszego reformatora Europy uznano Macedonię, w której otwarcie firmy trwa tylko 4 dni. Uelastyczniono też prawo pracy, a przedsiębiorcom zapewniono silniejszą ochronę prawną. Na tym tle Polska prezentuje się bardzo słabo. Przeciętny spór pomiędzy przedsiębiorcami jest rozstrzygany w ciągu 830 dni. Rekordowo długi jest też czas oczekiwania na pozwolenie na budowę. Wynosi przeciętnie 308 dni, przy unijnej średniej 199, a np. w Wielkiej Brytanii tylko 95 dni. Niemal równie wiele cierpliwości trzeba na uzyskanie wpisu do hipoteki – średnio 197 dni. Przeciętna w UE to 52 dni. Nic nie dała tu komputeryzacja ksiąg wieczystych, tak jak nie pomogło jedno okienko przy rejestracji działalności gospodarczej. Liczba procedur do przebrnięcia zmniejszyła się co prawda z 8 do 6, ale czas potrzebny na rejestrację firmy wydłużył z 31 do 32 dni. Podobnie działa system podatkowy. Rocznie pracodawca musi poświęcić na wypełnienie dokumentów podatkowych 395 godzin, gdy przeciętna w Unii wynosi 231 godzin. Utrudnienia najsilniej uderzają w małe i średnie firmy. Stanowią one bowiem ponad 99% wszystkich zarejestrowanych w Polsce firm. Wytwarzają 67% PKB i dają 70% miejsc pracy. W związku z powyższym pytam Pana Ministra: Czy ministerstwo podejmie kroki, jeśli tak, to jakie, aby ułatwić prowadzenie działalności gospodarczej polskim przedsiębiorcom? Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 28 października 2010 r. do ministra finansów Interpelacja (nr 19436) do ministra finansów w sprawie 7-procentowej stawki podatku VAT na ubranka i buty dziecięce Szanowny Panie Ministrze! Trybunał Sprawiedliwości UE uznał, że stosowanie przez Polskę obniżonego 7-procentowego VAT-u na ubranka i buciki dziecięce jest nielegalne. Oznacza to, że ceny artykułów dla dzieci w przyszłym roku zostaną obłożone podstawową stawką VAT w wysokości 23%. Skargę na w sprawie zmiany stawki podatku od towarów i usług Szanowny Panie Ministrze! Do mojego biura poselskiego dotarło pismo ze stanowiskiem przedsiębiorstwa PESA Bydgoszcz SA w związku z planowaną zmianą stawki podatku VAT i problemami, jakie powstają w związku z nowelizacją ustawy o VAT. PESA Bydgoszcz SA jako producent pojazdów szynowych większość zamówień pozyskuje poprzez system zamówień publicznych. Zamawiającym zwykle są urzędy miejskie lub marszałkowskie. Zawierając umowy na dostawy pojazdów, PESA przyjmuje na siebie wieloletnie zobowiązania także co do płatności Polskę o stosowanie preferencyjnej stawki VAT na ubranka i buciki dziecięce złożyła Komisja Europejska w lutym 2009 r., wskazując, że artykuły te nie zostały wymienione w dyrektywie z 2006 r. wśród towarów, dla których można stosować obniżone stawki. Sędziowie zasugerowali, aby Polska wykorzystała do tych celów inne narzędzia, które nie zakłócają wewnątrzunijnej konkurencji, takie jak dopłaty dla rodzin z dziećmi lub ulgi w podatku dochodowym. W większości krajów europejskich opodatkowanie artykułów dziecięcych jest bardzo niskie, np. Luksemburg stosuje 3-procentową, a Wielka Brytania i Irlandia nawet zerową stawkę. W efekcie interwencji Komisji Europejskiej i wyroku Trybunału stawka VAT wzrośnie u nas z 7 do 23%, a zatem Polska – ubogi kraj o najniższym przyroście naturalnym w Europie – będzie musiała stosować drakońskie opodatkowanie artykułów dla dzieci, którego poziom pogłębi ubóstwo polskich rodzin. Do tej kuriozalnej sytuacji doszło z dwóch powodów. Po pierwsze, w Polsce podstawowa stawka VAT, obecnie 22%, a od 2011 r. – 23%, należy do najwyższych w Europie. Po drugie, większość krajów UE wywalczyła sobie w traktatach akcesyjnych lub w pracach nad dyrektywą z 2006 r. prawo do stosowania obniżonych stawek VAT w priorytetowych dziedzinach, a nasi rządzący tego nie zrobili. Zaniedbali obronę interesów polskich rodzin zarówno podczas rokowań akcesyjnych, jak i potem, po wejściu do UE. W związku z powyższym pytam Pana Ministra: 1. Czy ministerstwo podejmie kroki, jeśli tak, to jakie, aby rząd zrekompensował podwyżkę VAT na ubranka i buty dziecięce? 2. Jakie formy rekompensaty rząd bierze pod uwagę? Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 29 października 2010 r. Interpelacja (nr 19437)

40 za zrealizowane dostawy. Zawarte umowy podlegają wielu rygorom związanym z finansami publicznymi, co w sytuacji wprowadzenia wyższej stawki podatku VAT spowoduje dodatkowe komplikacje dla każdej ze stron. Z uwagi na fakt, że w postępowaniach ogłaszanych na terenie Polski biorą udział podmioty zagraniczne, obecnie proponowany wzrost stawek podatku VAT godzi w interes tylko podmiotów krajowych ze względu na brak przepisów przejściowych w projekcie, który utrzymałby dotychczasowe stawki podatku VAT dla umów zawartych przed datą wprowadzenia owej stawki w życie, jak i rozstrzygniętych przed tą datą przetargów, dla których oferty musiały zostać złożone z ceną według starej stawki VAT. Doprowadzi to do zachwiania neutralności podatku i narazi przedsiębiorców krajowych na dodatkowe koszty przy dostawie lub świadczeniu usług, ponieważ podana w ofercie cena brutto nie może ulec zwiększeniu. Tylko polscy producenci i dostawcy po wejściu w życie nowej stawki VAT z ceny brutto muszą odprowadzić do urzędu skarbowego wyższy podatek VAT kosztem ceny netto, która dla podmiotów zagranicznych jest niezmienna. W przypadku umów o zamówienia publiczne po stronie wykonawcy krajowego zmniejszenie ceny netto może znacznie wpłynąć na opłacalność wykonania zobowiązania. Proponowana zmiana podatku VAT rodzi dodatkowe koszty, w związku z tym zamawiający w ogłaszanych postępowaniach nie przewidują możliwości wprowadzenia zmian do umowy. Wynika to z faktu, że zamawiający niechętni są przyjmować na siebie ciężar skutków zwiększenia stawki VAT, w szczególności, że budżet przeznaczony na finalizacje musiałby zostać ustalony i zabezpieczony jeszcze przed wszczęciem postępowania, co jest sprzeczne z art. 86 ust. 3 Prawa zamówień publicznych. W związku z powyższymi problemami PESA Bydgoszcz SA postuluje, aby do postępowań prowadzonych w trybie zamówień publicznych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie projektu, a także do umów zawartych w wyniku takich postępowań przed wejściem w życie tej ustawy, ale wykonywalnych już pod jej rządami zastosowanie miały dotychczasowe przepisy ustawy o podatku VAT. W związku z powyższym pytam Pana Ministra: 1. Jakie stanowisko zamierza zająć Ministerstwo Finansów w sprawie postulatu złożonego przez PESA Bydgoszcz SA w sprawie przepisów przejściowych do ustawy o zmianie podatku VAT? 2. Czy Ministerstwo Finansów przychyli się do prośby PESA Bydgoszcz SA i dopuści dla umów dotyczących zamówień publicznych zawartych przed dniem wejścia zmiany ustawy o podatku VAT, a realizowanych w 2011 r. i kolejnych latach możliwość zmiany ceny brutto poprzez dostosowanie stawki podatku VAT do nowo wprowadzanych przepisów? Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 1 listopada 2010 r. Toruń, dnia 1 listopada 2010 r. Interpelacja (nr 19438) do ministra nauki i szkolnictwa wyższego w sprawie nowych zasad finansowania badań naukowych Szanowna Pani Minister! Prasa donosi, że szkoły wyższe boleśnie odczują skutki nowych zasad finansowania badań, gdyż mogą dostać mniej pieniędzy. Do resortu nauki wpłynęło ponad 120 odwołań od ocen wystawionych przez ministerialnych ekspertów placówkom naukowym. Pisma pochodzą głównie od uczelni. Najniżej ocenione dostaną fundusze na badania tylko na pierwsze półrocze 2011 r. W takiej sytuacji znalazły się np. niektóre wydziały Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego, Politechniki Krakowskiej, Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, Uniwersytetu Gdańskiego, Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego. Konferencja Rektorów Uniwersytetów Polskich (KRUP) alarmuje, że nowe zasady finansowania wprowadzane właśnie przez ministerstwo nauki spowodują rażące zmniejszenie strumienia finansowania działalności badawczej na uczelniach, mogące prowadzić do zanikania ich aktywności naukowej. Niższa pozycja na liście oznacza mniej pieniędzy na badania. Słabsi muszą sobie radzić sami. Do rozdzielenia jest 1,9 mld zł. Uczelnie oceniano przede wszystkim na podstawie cytowania w prestiżowych czasopismach, udziału w międzynarodowych projektach badawczych, stopnia wykorzystania badań w przemyśle. Uniwersytet, który nie może prowadzić badań, właściwie staje się wyższą szkołą czegoś nieokreślonego. Rektorzy uważają, że przy podziale pieniędzy trzeba było wziąć pod uwagę to, iż uczelnie poświęcają czas na kształcenie studentów, a sztuki nie oceniać tak samo jak nauk ścisłych. Rezultatem tych zmian może być podział na silne ośrodki, które będą tworzyły naukę, i pozostałe, które mogą być spychane do roli szkół dydaktycznych. Na uczelniach mówi się, że nowy podział pieniędzy to wstęp do wyłonienia krajowych naukowych ośrodków wiodących (KNOW). Jeśli na jakimś wydziale nie będzie prowadzona działalność naukowa, to właściwie znika idea uniwersytetu. Trudno kształcić studentów, posługując się książkami, które już zostały napisane, i nie robić nowych badań naukowych, które mają być przedstawiane studentom. W związku z powyższym pytam Panią Minister: Jakie kroki zamierza podjąć ministerstwo, aby pomóc uczelniom, które nie będą finansowane przez państwo, tak aby mogły zachować swoją aktywność naukową? Poseł Anna Sobecka

41 Interpelacja (nr 19439) do ministra gospodarki w sprawie umowy gazowej między Polską a Rosją Szanowny Panie Ministrze! Prasa donosi, że Polska i Rosja podpisały umowę gazową. Choć strony umowy przedstawiają dokument jako sukces, to porozumienie to zdaniem ekspertów może się źle dla Polski skończyć. Podpisano je bowiem bez zgody Unii Europejskiej. Rządy Polski i Rosji negocjowały dodatkowe dostawy gazu już od ubiegłego roku, ponieważ na początku 2009 r. surowiec do Polski przestał przesyłać rosyjsko-ukraiński pośrednik RosUkrEnergo. W związku z wątpliwościami Komisji Europejskiej związanymi z operatorem gazociągu jamalskiego Polska wstrzymała w maju podpisanie porozumienia i zmieniła niektóre zapisy. Nowy projekt międzyrządowego porozumienia między Polską a Rosją w sprawie zwiększenia dostaw gazu do Polski o ok. 2 mld m3 rocznie (z 7,45 do ok. 10 mld m3) uzgodniono 17 października w Moskwie. W rozmowach brał udział przedstawiciel KE. Unia Europejska domaga się bowiem, by rząd przesłał jej porozumienie między dawnym a nowym zarządcą rurociągu. Komisarze nie wierzą bowiem, że umowa jest zgodna z prawem europejskim. W związku z powyższym pytam Pana Ministra: 1. Czy do podpisania umowy gazowej potrzebna jest zgoda Unii Europejskiej? Jeśli tak, to czy taką zgodę państwo polskie uzyskało? 2. Czy umowa gazowa obowiązuje do 2019 r., czy też do 2045 r., jak twierdzą Rosjanie? Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 2 listopada 2010 r. Interpelacja (nr 19440) do ministra rozwoju regionalnego w sprawie dodatkowych pieniędzy w zamian za sprawne wykorzystywanie funduszy europejskich przez województwa Szanowna Pani Minister! Prasa donosi, że niektóre województwa dostaną dodatkowe pieniądze w zamian za sprawne wykorzystywanie funduszy europejskich. Chodzi o kwotę pół miliarda euro. Taką kwotą dodatkowych funduszy europejskich będą mogły się podzielić te województwa, które najsprawniej radziły sobie z wydawaniem funduszy europejskich ze swoich własnych regionalnych programów operacyjnych. Pieniądze będą pochodzić z tzw. krajowej rezerwy wykonania. Ministerstwo Rozwoju Regionalnego już dawno temu zapowiedziało, że pieniądze na dotacje dostaną tylko te województwa, które do końca 2010 r. wydadzą i rozliczą z UE co najmniej 20% przyznanych im funduszy europejskich. W szczególnie złej sytuacji jest województwo lubelskie, na koniec października miało tylko 11,4% wydanych funduszy. W związku z powyższym pytam Panią Minister: Czy nierównomierne wykorzystanie środków unijnych może wpłynąć na zróżnicowanie w rozwoju poszczególnych województw? Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 2 listopada 2010 r.

Interpelacja (nr 19441) do ministra finansów w sprawie skutków podwyżki podatku VAT Szanowny Panie Ministrze! Eksperci wskazują, że skutkiem podwyższenia podatku VAT będzie nie tylko wzrost cen, ale także dodatkowe koszty. Firmy będą bowiem musiały zapłacić miliony złotych za powiadomienie klientów o nowych stawkach usług. Przedsiębiorcy nie ukrywają, że koszty całej operacji przerzucą na klientów. W najtrudniejszej sytuacji są operatorzy telekomunikacyjni, telewizje kablowe, platformy satelitarne i firmy dostarczające Internet. Prawo telekomunikacyjne nakłada na nich obowiązek poinformowania każdego z ponad 26 mln abonentów o nowych taryfach. By zrealizować ten wymóg, potrzebna jest ogromna operacja logistyczna. Łączny koszt operacji dla wszystkich operatorów szacowany jest na ponad 100 mln zł. Strat obawiają się także właściciele biur podróży. Wielu z nich liczy się z odejściem części klientów, którzy już zapłacili zaliczki na przyszłoroczne wycieczki wyliczone jeszcze według niższych stawek VAT. Z podwyżkami cen usług powinni się liczyć nawet klienci firm ciepłowniczych, wodno-kanalizacyjnych czy energetycznych. Choć nie mają one obowiązku informowania o zmianie cen w związku z podwyższeniem VAT, to poniosą koszty przeprogramowania komputerowych systemów billingowych czy wycofania z rynku faktur wystawionych na podstawie prognozowanego przyszłorocznego zużycia i 22-procentowych stawek VAT. W związku z powyższym pytam Pana Ministra: Czy Ministerstwo Finansów dysponuje danymi, jak podwyżka VAT wpłynąć może na wzrost cen usług? Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 2 listopada 2010 r.

42 Interpelacja (nr 19442) do ministra sprawiedliwości w sprawie śledztwa dotyczącego katastrofy w Smoleńsku Szanowny Panie Ministrze! Prasa donosi, że polscy prokuratorzy mogli skorzystać z art. 4 Europejskiej Konwencji o pomocy prawnej i faktycznie uczestniczyć w rosyjskich czynnościach śledczych po katastrofie w Smoleńsku. Niestety z tej możliwości nie skorzystali. Przepis ten umożliwia, przy realizacji wniosków o pomoc prawną, uczestniczenie polskich prokuratorów i ekspertów np. w przesłuchaniach świadków, oględzinach czy sekcjach zwłok. Chodzi tu o art. 4 Europejskiej Konwencji o pomocy prawnej w sprawach karnych, która, jak to wielokrotnie podkreślała prokuratura, jest podstawą w relacjach prawnych z Rosją w sprawie katastrofy smoleńskiej. Mówi on, że w realizacji wniosku prawnego, np. przesłuchaniu świadka, za zgodą strony kraju, gdzie prowadzone jest śledztwo, mogą wziąć udział przedstawiciele zainteresowanych organów oraz zainteresowane osoby, czyli prokuratorzy i eksperci. Na pewno można było zastosować tę taktykę do udziału w postępowaniu dotyczącym katastrofy. W związku z powyższym pytam Pana Ministra: Dlaczego polscy prokuratorzy nie skorzystali z art. 4 Europejskiej Konwencji o pomocy prawnej i nie skorzystali z możliwości uczestniczenia w rosyjskich czynnościach śledczych po katastrofie w Smoleńsku? Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 3 listopada 2010 r. Zgodnie z obietnicami w 2011 r. żaden z 313-tysięcznej rzeszy państwowych urzędników miał nie dostać podwyżki. Eksperci nie mają wątpliwości i twierdzą, że cała ustawa jest na pokaz, bowiem przepisy, które miały przynieść oszczędności, ich nie przyniosą. W związku z powyższym pytam Pana Premiera: 1. Czy prawdą jest, że pieniądze, które zostaną po zwolnionych pracownikach, jak wynika z uzasadnienia rządowej ustawy, mają trafić na nagrody i podwyżki dla tych urzędników, którzy zachowają etaty? 2. Czy rząd podejmie kroki, jeśli tak, to jakie, aby podjąć rzeczywiste działania oszczędnościowe w administracji, a nie pozorowane? Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 4 listopada 2010 r. Interpelacja (nr 19444) do ministra pracy i polityki społecznej w sprawie wysokości przyszłych emerytur Szanowna Pani Minister! Prasa donosi, że ponad jedna piąta klientów TFI przebadanych na zlecenie Izby Zarządzających Funduszami i Aktywami spodziewa się, że po skończeniu swojej aktywności zawodowej dostaną emeryturę w wysokości przekraczającej 60% ich wcześniejszych zarobków. Niemal jedna trzecia (29%) oczekuje, że świadczenie – z ZUS i OFE łącznie – będzie się wahać między 40 a 60% dochodów. 36% wszystkich Polaków nie wie, ile może wynieść ich przyszła emerytura. Natomiast reszta, która o tym myśli, najczęściej spodziewa się emerytury w wysokości 61–80% pensji, natomiast 2% klientów TFI oczekuje, że dostaną na starość więcej, niż zarabiali. Tymczasem te oczekiwania nie przystają do prognoz, jakie przedstawiają eksperci z Komisji Europejskiej. W tegorocznym raporcie Komisji Europejskiej na temat systemów emerytalnych eksperci zauważają, że w Polsce nastąpi najwyższy w Unii spadek wysokości świadczeń przyznawanych seniorom. Jeśli osoby przechodzące na emeryturę w 2007 r. mogły liczyć średnio na 56% wcześniejszych zarobków, to młodzi ludzie wchodzący teraz na rynek pracy w 2060 r. dostaną zaledwie 31% wcześniejszej pensji. W związku z powyższym pytam Panią Minister: Czy rząd zamierza podjąć działania zmierzające do zreformowania systemu emerytalnego w takim kierunku, aby wysokość przyszłej emerytury zapewniła godne życie na emeryturze? Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 4 listopada 2010 r.

Interpelacja (nr 19443) do prezesa Rady Ministrów w sprawie oszczędności zapowiadanych przez rząd Szanowny Panie Premierze! Prasa donosi, że zgodnie z obietnicami rządowymi zapowiadającymi oszczędności w przyszłym roku pracę miało stracić 10% urzędników państwowych, co w 2011 r. miało przynieść 427 mln zł oszczędności, a w kolejnych trzech latach po 1,4 mld zł. Rząd przepisy przyjął, ale okazuje się, że państwo na tej operacji nic nie zaoszczędzi, ponieważ pieniądze, które zostaną po zwolnionych pracownikach, jak wynika z uzasadnienia rządowej ustawy, mają trafić na nagrody i podwyżki dla tych urzędników, którzy zachowają etaty.

43 Interpelacja (nr 19445) do ministra sprawiedliwości w sprawie prawa do obrony koniecznej Szanowny Panie Ministrze! Prasa donosi, że informacja ministra sprawiedliwości o rzekomo rewolucyjnych zmianach w traktowaniu przez prawo zjawiska przekroczenia granic obrony koniecznej wprowadza w błąd. Ciągle bowiem obywatel broniący swego życia przed napastnikiem nie może liczyć na zupełną pomoc wymiaru sprawiedliwości. Sędziowie mają bowiem związane ręce niefortunną nową redakcją art. 25 § 3 K.k. Zgodnie z tym przepisem, obowiązującym od 9 czerwca 2010 r. (Dz. U. z 2009 r. Nr 206. poz. 1589), nie podlega karze‚ kto przekracza granice obrony koniecznej pod wpływem strachu lub wzburzenia usprawiedliwionych okolicznościami zamachu. Zamiast słów „nie podlega karze” ustawodawca powinien był zapisać „nie popełnia przestępstwa”. Gdyby tak uczyniono, obietnice ministra i jego poprzedników zostałyby spełnione. Tymczasem czynów o znamionach przekroczenia granic obrony koniecznej nie pozbawiono dotychczasowego przestępnego charakteru. Kosmetyczne w zasadzie zmiany wpływają jedynie na czynności organów ścigania i sądów. Do niedawna w takich wypadkach sąd musiał odstąpić od wymierzenia kary. Obecnie zaś sąd (lub prokurator w postępowaniu przygotowawczym) najpierw stwierdza zaistnienie przekroczenia granic obrony, a następnie postępowanie umarza. W niczym nie poprawia to sytuacji obywateli podejmujących obronę swego życia i zdrowia. Nowelizacja kodeksu karnego dokonała więc jedynie pozornej zmiany ich sytuacji prawnej. „Nie podlegać karze” to przecież nie to samo co „nie popełniać przestępstwa”. Art. 1 § 3 K.k. jasno sprecyzował, że nie popełnia przestępstwa sprawca czynu zabronionego‚ jeżeli nie można mu przypisać winy w czasie czynu. Natomiast czyn polegający na przekroczeniu granic obrony koniecznej w kształcie z nowego art. 25 § 3 K.k. wyłącza tylko wymiar kary i może zostać uznany przez sąd za przestępstwo‚ a to z tej racji‚ że sprawcy można tu przypisać winę polegającą właśnie na owym przekroczeniu ram dopuszczalnych czynu. Aby przepis art. 25 § 3 K.k. mógł w stosunku do osoby‚ która przekroczyła granice obrony koniecznej, uzasadniać odmowę wszczęcia postępowania albo jego umorzenie‚ a nadto wykluczać sporządzenie aktu oskarżenia i prowadzenie postępowania sądowego oraz nie powodować wszelkich łączących się z tym kosztów i stygmatyzacji społecznej‚ polegającej na uznawaniu osoby broniącej się za karaną i wpisaną do Krajowego Rejestru Karnego‚ musiałby brzmieć: „Nie popełnia przestępstwa‚ kto przekracza granice obrony koniecznej pod wpływem strachu lub wzburzenia usprawiedliwionych okolicznościami zamachu”. Aktualne brzmienie art. 25 § 3 K.k. znosi wyłącznie karalność przekroczenia granic obrony koniecznej dokonanej pod wpływem strachu lub wzburzenia usprawiedliwionych okolicznościami zamachu‚ ale wcale nie wyklucza przestępnego charakteru czynu podjętego przez broniącego się. Wyłączenie karalności – tak jak w dotychczasowej postaci obrony koniecznej – nie oznacza automatycznego ex lege stwierdzenia braku winy podejmującego obronę. A to przecież wina wyznacza, czy czyn jest zachowaniem przestępnym, czy nim nie jest. Z kolei stwierdzenie winy‚ nawet przy jednoczesnej dopuszczalności wykluczenia karalności‚ de facto oznacza jednak popełnienie przestępstwa. Taki zaś stan rzeczy skutkuje wpisaniem do KRK. Tak więc obywatel podejmujący obronę i działający pod wpływem strachu lub wzburzenia usprawiedliwionych okolicznościami, który przekroczył granice obrony koniecznej, nie zostanie ukarany‚ ale z formalnego punktu widzenia będzie uważany za skazanego. Oprócz wpisu do KRK czekać go będzie jeszcze proces cywilny. Praktyka sądowa wskazuje‚ że dla podejmujących obronę konieczną właśnie procesy cywilne często bywają bardziej uciążliwe niż sprawy karne. Gdyby ustawodawca uznał przekroczenie granic obrony koniecznej dokonane w opisanych warunkach za czyn wyłączający winę, a nie karalność‚ procesy cywilne nie miałyby racji bytu. Broniącemu się napadniętemu obywatelowi na nic zdają się nowe uregulowania zapewniające umorzenie postępowania karnego. Jako winny będzie on w późniejszym procesie cywilnym z zasady stał na pozycji przegranej. Jak bowiem orzekł Sąd Najwyższy: „uznaniu winy nie stoi na przeszkodzie umorzenie postępowania w sprawie karnej dotyczącej nieumyślnego spowodowania obrażeń‚ gdyż zgodnie z art. 11 K.p.c. ustalenia prawomocnego wyroku skazującego wydanego w postępowaniu karnym wiążą sąd cywilny co do popełnienia przestępstwa”. Wyrok z 26 marca 2003 r.‚ II CKN 1370/00. Odstąpienie od wymiaru kary z racji uznania sądu, jak to było dotąd, czy też z mocy samego prawa nie zwalnia ze stygmatu winy. Tak więc przepis art. 25 § 3 K.k. nie został zredagowany w sposób pozwalający obywatelom na podejmowanie ochrony ich życia, np. w miejscu zamieszkania. W związku z powyższym pytam Pana Ministra: Czy ministerstwo zamierza dokonać zmian w zakresie prawa do obrony koniecznej tak, aby uznać przekroczenie granic obrony koniecznej dokonane w opisanych w ustawie warunkach za czyn wyłączający winę, a nie karalność? Z poważaniem Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 4 listopada 2010 r.

44 Interpelacja (nr 19446) do ministra sprawiedliwości w sprawie ograniczonego prawa do sądu Szanowny Panie Ministrze! Prasa donosi, iż coraz częściej brak danych adresowych pozwanego uniemożliwia skuteczne złożenie pozwu i dochodzenia swoich roszczeń przed sądem. Zgodnie z art. 126 Kodeksu postępowania cywilnego pierwsze pismo kierowane w sprawie sądowej (najczęściej jest to pozew) powinno wskazywać miejsce zamieszkania pozwanego. Jeśli go nie ma, sąd wzywa do podania adresu. Gdy brak ten nie zostanie uzupełniony w ciągu siedmiu dni, sąd zwraca pozew. Niektórzy odwołują się od takiego zarządzenia. W sądzie apelacyjnym są jednak dwa stanowiska. Jedno jest takie, że powód musi wskazać adres, a drugie, że sąd powinien próbować innymi sposobami doręczyć pozew, np. do miejsca pracy. Generalny inspektor danych osobowych nie widzi problemu. Twierdzi, że ustawa o ochronie danych daje możliwość ich uzyskania, jeśli jest do tego podstawa prawna, a może ją stanowić m.in. dochodzenie roszczeń. Jego zdaniem organy meldunkowe bezzasadnie powoływały się na ochronę danych. Potwierdza to np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku (sygn. III SA/ Gd 10/09). Uznał on, że gdy sąd powszechny zobowiąże kogoś do przedstawienia danych adresowych innej osoby, urząd miejski ma obowiązek je wydać. Problem jest jednak nierozwiązany od dawna. W praktyce wierzyciel bardzo często nie uzyskuje danych w ewidencji ze względu na ochronę danych osobowych, co uniemożliwia dochodzenia swoich praw przed wymiarem sprawiedliwości. Kilka lat temu adwokaci występowali o wyznaczenie kuratora, by zastępował „niezlokalizowanego” pozwanego. Teraz sądy się na to nie godzą. Dlatego niektórzy wskazują np. stary adres albo brany z sufitu, licząc, że pozwany sam się do sądu zgłosi albo z czasem zdobędą adres. Wykazanie interesu prawnego powinno usuwać wszelkie przeszkody, ale nie tylko organy ewidencji ludności, lecz niemal wszyscy bez wyjątku traktują ochronę danych jak zaklęcie i wygodny pretekst do odmowy. Ułomnie skonstruowane prawo ochrony danych osobowych coraz częściej chroni niesumiennych i zwykłych hochsztaplerów. Często też osoby naruszające prawa innych nie mogą być pozwane do sądu, ponieważ poszkodowany nie może uzyskać danych adresowych niezbędnych do wytoczenia procesu. Nierzadko dochodzi zatem do naruszenia zasady ustrojowej przewidującej możność pójścia z każdą sprawą do sądu po ochronę własnych praw (konstytucyjne prawo obywatela do sądu). W związku z powyższym pytam Pana Ministra: 1. Jakie kroki podejmie ministerstwo, aby wyegzekwować przestrzeganie przepisów prawa przez urzędników w zakresie udostępniania danych w przypadku dochodzenia roszczeń? 2. Czy możliwa jest korekta przepisów, tak aby przedstawienie dowodu zażądania danych (adresu) uruchamiało czynność procesową? Z poważaniem Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 4 listopada 2010 r.

Interpelacja (nr 19447) do ministra infrastruktury w sprawie kłopotów Przewozów Regionalnych sp. z o.o. Szanowny Panie Ministrze! Prasa donosi, że długi Przewozów Regionalnych za korzystanie z torów przekraczają już 317 mln zł. Firma ma miesiąc na porozumienie z PKP PLK. W przeciwnym razie może przestać kursować ponad 3 tys. lokalnych pociągów. Nikt nie wyobraża sobie sytuacji, w której pociągi samorządowego przewoźnika miałyby faktycznie przestać kursować. Codziennie do pracy czy szkoły składami Przewozów Regionalnych dojeżdża ok. 35 tys. osób. Obecne zadłużenie samorządowego przewoźnika jest rekordowo wysokie. Jednym ze sposobów na pozyskanie ok. 300–400 mln zł jest zwrotny taboru PR. Drugim jest odzyskanie od Skarbu Państwa należnych dopłat za uruchomienie pociągów międzywojewódzkich w latach 2004–2008. Władze skierowały w tej sprawie dwa pozwy na łączną kwotę 678 mln zł. Mimo że obie strony dążą do porozumienia, władze PKP PLK przygotowały się na ewentualność wypowiedzenia umowy. Ponieważ w wyniku takiego kroku spółka utraci potencjalne przychody w wysokości ponad 20 mln zł, władze PKP PLK zwróciły się do rady nadzorczej o zgodę na taką decyzję. Ta dała ją pod koniec października, ponieważ długi regionalnej kolei przekraczają już 317 mln zł. Zobowiązanie wobec PKP PLK to niejedyne długi przewoźnika. Te łącznie wynoszą ok. 400 mln zł. Spółka zalega m.in. PKP za korzystanie z kas i pomieszczeń na dworcach. Władze przewoźnika chcą też pozyskać inwestora strategicznego. Obecnie przygotowują się do wyboru doradcy, który wyceni spółki i pomoże znaleźć potencjalnego inwestora. Miałby on wejść do spółki poprzez wykup udziałów powstałych w wyniku podniesienia kapitału. Przygotowywane przez rząd prawo transporcie o publicznym nie poprawi sytuacji. Nowa ustawa o transporcie publicznym znosi m.in. obowiązek ogłaszania przetargów na obsługę tras kolejowych. Rząd i samorządy będą mogły z wolnej ręki przyznawać kontrakty na dziesięć lat z możliwością przedłużenia ich

45 o kolejne pięć. To może sprawić, że nasz rynek pasażerskich przewozów kolejowych zamknie się na konkurencję prywatną. Nowe przepisy przewidują też, że na trasę, którą obsługuje przewoźnik dotowany z publicznych pieniędzy, nie będzie mogła wejść kolej komercyjna, chyba że udowodni, że nie odbierze pasażerów przewoźnikowi dotowanemu. To nie będzie dotyczyć innego dotowanego z publicznych pieniędzy przewoźnika. Przyczyną tego stanu rzeczy jest brak konkurencji na torach. Nie można czekać na samoistny rozwój wypadków. Konieczne są przemyślane reformy. Stan obecny uderza przede wszystkim w pasażerów – niezbędna jest więc poprawa ich sytuacji poprzez otwarcie rynku na konkurencję. Brakuje wyraźnego rozróżnienia tras na komercyjne i niekomercyjne. Powoduje to nadmierne i nieuzasadnione wydatki ze środków publicznych, jako że usługi na tych trasach mogłyby być z sukcesem świadczone bez dodatkowych kosztów. W związku z powyższym pytam Pana Ministra: W jaki sposób ministerstwo zamierza uzdrowić sytuację na kolei, uwzględniając interesy najsłabszych uczestników rynku – pasażerów? Z poważaniem Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 5 listopada 2010 r. środki zostaną przeznaczone na wspieranie pracowników o najwyższej efektywności. Z uzasadnienia tego projektu wyraźnie wynika, że zaoszczędzone pieniądze zostaną w urzędach i zostaną przeznaczone na podwyżki lub nagrody. Eksperci nie mają wątpliwości co do tego, że ustawa jest na pokaz, a przepisy, które miały przynieść oszczędności, ich nie przyniosą. W związku z powyższym pytam Pana Premiera: 1. Czy Rada Ministrów przeprowadziła analizę zatrudnienia i przydatności urzędów przed przyjęciem projektu dot. redukcji zatrudnienia w urzędach? 2. W jaki sposób Rada Ministrów zamierza wprowadzić rzeczywiste oszczędności w administracji rządowej? Z poważaniem Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 8 listopada 2010 r. Interpelacja (nr 19449) do ministra obrony narodowej w sprawie odbiorników GPS używanych przez polską armię Szanowny Panie Ministrze! Prasa donosi, że polscy żołnierze dostali wadliwe odbiorniki GPS, które nie miały wbudowanej anteny i myliły Afganistan z Afryką. Sprawa jest jednym z wątków śledztwa korupcyjnego związanego z ustawieniem przetargu z firmą Hertz Systems. Śledztwo toczy się wokół ustawienia przetargu wartego 300 mln zł na systemy łączności dla piechoty. Na przełomie 2006 i 2007 r. Hertz Systems dostarczył polskiemu wojsku partię 40 odbiorników przeznaczonych na zagraniczne misje, np. w Czadzie i Afganistanie. Testowali je żołnierze kilku jednostek w kraju. Wnioski z testów były zaskakujące. Odbiorniki nie miały wbudowanej anteny, co powodowało kłopoty z sygnałem. Dlatego zamiast żądanego miejsca w Afganistanie GPS-y pokazywały Zieloną Górę albo Afrykę. Bateria działała tylko dwie godziny, a na odpowiedź o swoje położenie trzeba było czekać nawet kwadrans. Poza tym po wyłączeniu odbiornika wszystkie dane były kasowane. Negatywną opinię o GPS-ach sporządził szef wojskowego zarządu geografii i kartografii przed podpisaniem umowy na kolejne 50 sztuk. Wówczas ówczesny dowódca wojsk lądowych napisał do MON-u, żeby sprzętu firmy Hertz Systems już nie kupować. Ale kolejne odbiorniki kupiła Agencja Mienia Wojskowego, bo unieważnienie przetargu z firmą miało grozić wysokimi karami. Łącznie kupiono 90 sztuk, za które zapłacono około 1 mln zł. GPS-y pojechały następnie z polską misją wojskową do Czadu. Krótko potem,

Interpelacja (nr 19448) do prezesa Rady Ministrów w sprawie projektu ustawy o redukcji zatrudnienia w administracji Szanowny Panie Premierze! Prasa donosi, że rząd właśnie przyjął projekt ustawy o redukcji zatrudnienia w administracji państwowej i jeśli teraz zostanie przyjęty przez Sejm i Senat, w ciągu kilku miesięcy w ministerstwach, agencjach i urzędach prace straci 10% urzędników. Zgodnie z tym, co mówi autor dokumentu, minister Michał Boni w 2011 r., odchudzenie państwowej administracji ma przynieść 427 mln zł oszczędności, a w kolejnych trzech latach po 1,4 mld zł. Jednak tak naprawdę państwo na tej operacji nic nie zaoszczędzi, bo pieniądze, które zostaną po zwolnionych pracownikach mają trafić na nagrody i podwyżki dla tych urzędników, którzy zachowają etaty. W uzasadnieniu przyjętej przez rząd ustawy napisano: Wpływ proponowanej regulacji na konkurencyjność gospodarki będzie zależał od (...) decyzji i sposobu postępowania kierowników. Wpływ ten może być pozytywny pod warunkiem, że racjonalizacja będzie dotyczyć pracowników o najniższej efektywności, a uwalniane

46 przed rozpoczęciem misji w Afganistanie, kupiono jednak nowy sprzęt. W związku z powyższym pytam Pana Ministra: Czy ministerstwo wdrożyło procedury, aby podobne problemy z zakupem nieodpowiedniego sprzętu się nie powtórzyły? Z poważaniem Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 9 listopada 2010 r. osobistego ma następować na żądanie uprawnionych organów lub w sposób zapewniający kontrolę obywatela nad dostępem do danych zapisanych w warstwie elektronicznej dowodu osobistego. Praktyka pokazuje jednak, że już dziś osoba dysponująca odpowiednimi, stosunkowo niedrogimi urządzeniami bez problemu uzyska dostęp do zawartości czipa RFID. Biorąc pod uwagę, iż zgodnie z ustawą dowód osobisty będzie umożliwiał uwierzytelnienie jego posiadacza w systemach teleinformatycznych podmiotów publicznych oraz przy dostępie do rejestrów publicznych, wraz z wprowadzeniem elektronicznych dowodów tożsamości może w Polsce wzrosnąć liczba tzw. kradzieży tożsamości. Uzyskanie dostępu do danych zapisanych w warstwie elektronicznej dowodu, zwłaszcza do podpisu elektronicznego posiadacza przez osoby nieupoważnione może umożliwić oszustom podszywanie się pod właściciela dowodu choćby w kontaktach z urzędami. Zgodnie z ustawą opatrzenie podpisem elektronicznym dokumentu w postaci elektronicznej będzie wywoływać dla podmiotu publicznego skutek prawny równoznaczny ze złożeniem podpisu pod dokumentem w postaci papierowej. Kradzież podpisu elektronicznego może więc nieść za sobą poważne konsekwencje. Inną kwestią, której posiadacze elektronicznych dowodów osobistych powinni być świadomi, jest ilość danych, jakie można uzyskać poprzez monitorowanie aktywności czipów RFID. Jedną z ciekawszych spraw dotyczących RFID w Polsce było postępowanie administracyjne w sprawie przetwarzania danych osobowych użytkowników warszawskiej karty miejskiej przez Zarząd Transportu Miejskiego w Warszawie. W swej decyzji generalny inspektor ochrony danych osobowych nakazał zaprzestanie pozyskiwania oraz usunięcie przetwarzanych w systemie ZTM numerów spersonalizowanych kart miejskich pozyskanych w trakcie dokonywania ich kolejnych skasowań. GIODO zakazał ZTM zbierania informacji dotyczących środków transportu, z których korzystają posiadacze imiennych kart miejskich. Poprzez monitorowanie kasowania warszawskiej karty miejskiej można uzyskać wiele informacji o jej użytkowniku, m.in. o jego nawykach, ulubionych miejscach czy też okolicy zamieszkania. Kasowniki oraz bramki wejściowe do metra to właśnie nic innego jak urządzenie wyposażone w czytnik RFID umożliwiający odczytanie zawartości karty. GIODO uznał dane pozyskiwane z użyciem karty za dane geolokacyjne umożliwiające lokalizację konkretnej osoby. W związku z powyższym pytam Pana Ministra: 1. Czy prawdą jest, że nowe dowody osobiste nie zapewniają bezpieczeństwa danych na nich zawartych? 2. Czy rząd podejmie kroki, jeśli tak, to jakie, aby nowe dowody osobiste zostały lepiej zabezpieczone? Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 9 listopada 2010 r.

Interpelacja (nr 19450) do ministra spraw wewnętrznych i administracji w sprawie ochrony danych osobowych w nowych dowodach osobistych Szanowny Panie Ministrze! Prasa donosi, że zgodnie z ustawą o dowodach osobistych 1 lipca 2011 r. rozpocznie się w Polsce wydawanie elektronicznych dowodów osobistych. Korzystanie z nich przyniesie wiele udogodnień, ale może także narazić posiadaczy na zagrożenia w sferze prywatności i ochrony danych osobowych. Nowe dowody będą wykorzystywać technologię RFID (z ang. Radio Frequency Identification) – identyfikację z użyciem fal radiowych. Nowy dowód osobisty ma zawierać podpis elektroniczny jego posiadacza, umożliwiać dostęp do rejestrów publicznych, a w przyszłości być może zastępować prawo jazdy poprzez możliwość umieszczenia na nim informacji o uprawnieniach do kierowania pojazdami. Rozważana była także możliwość umieszczenia w nim informacji o chorobach czy grupie krwi. Zastosowanie technologii RFID w dowodach osobistych umożliwi odczytywanie danych zapisanych w warstwie elektronicznej dowodu na odległość, za pomocą fal radiowych. Zdaniem ekspertów możliwe jest więc uzyskanie dostępu do danych zapisanych w czipie elektronicznego dowodu osobistego bez wiedzy i zgody właściciela dokumentu. Wystarczy mieć dostęp do odpowiednich urządzeń. Czipy RFID reagują na fale radiowe wysyłane przez czytniki – wykorzystując moc uzyskaną dzięki zbliżeniu do czytnika, czip aktywuje się i udziela odpowiedzi odbiornikowi, udostępniając żądane dane. Niektóre czipy RFID mają własne źródło zasilania, są one znacznie droższe od ich pasywnych odpowiedników, przez co nie znajdują zastosowania w dokumentach elektronicznych. Aktualnie używane technologie szyfrowania danych nie zapewniają ich całkowitego bezpieczeństwa. Obecnie stosowane zabezpieczenia czipów RFID – nawet te w paszportach elektronicznych – są stosunkowo słabe i łatwe do złamania, co udowodniły rozmaite eksperymenty. Zgodnie z polską ustawą dostęp do danych zapisanych w warstwie elektronicznej polskiego dowodu

47 Interpelacja (nr 19451) do ministra pracy i polityki społecznej w sprawie wysokości emerytur Szanowna Pani Minister! Prasa donosi, że ok. 120 tys. osób, czyli połowa uprawnionych do emerytury ZUS-owskiej, w przyszłym roku może otrzymać świadczenie nawet o dwie trzecie niższe niż wynikałoby to z wpłaconych składek. Powodem jest niepoliczenie kapitału początkowego. Kapitału wciąż nie policzyło 4 mln Polaków, w ub.r. – 20% ubiegających się o emeryturę. A to oznacza, że nie dostarczyli do ZUS dokumentów potwierdzających zarobki i sam fakt zatrudnienia przed 1999 r. Tymczasem ZUS, wyliczając nową emeryturę, bierze pod uwagę składki zapisane na koncie ubezpieczonego po 1998 r. oraz wartość kapitału początkowego, który ustala na podstawie dostarczonych przez nas dokumentów. Powstałą w ten sposób kwotę dzieli przez statystyczną długość życia emeryta. Jeśli w liczniku tego działania nie znajdzie się wielkość kapitału początkowego, wynik będzie zaniżony nawet o kilkadziesiąt procent – jeśli większość życia emeryt przepracował przed 1999 r. W związku z powyższym pytam Panią Minister: 1. Czy prawdą jest, że ok. 120 tys. osób, czyli połowa uprawnionych do emerytury ZUS-owskiej, w przyszłym roku może otrzymać świadczenie nawet o dwie trzecie niższe niż wynikałoby to z wpłaconych składek? 2. Czy rząd podejmie kroki, jeśli tak, to jakie, aby tak się nie stało? Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 9 listopada 2010 r. Interpelacja (nr 19452) do ministra zdrowia w sprawie skierowań na badania specjalistyczne Szanowna Pani Minister! Prasa donosi, że specjaliści chcą, żeby lekarze rodzinni mogli ponownie wystawiać skierowania na tomograf czy rezonans. Ich zdaniem obecne przepisy ograniczają pacjentom dostęp do tych świadczeń. NFZ twierdzi, że ci nie zgłaszają takich problemów. Od tego roku lekarze rodzinni nie wystawiają skierowań na część najdroższych badań specjalistycznych. Nie mogą wysyłać pacjentów na wykonanie USG doppler duplex, tomografii, rezonansu magnetycznego, urografii czy scyntygrafii. Od stycznia na ich wykonanie mogą kierować pacjentów tylko lekarze specjaliści. Twierdzą oni, że takie ograniczenie powoduje, że trafiają do nich pacjenci bez niezbędnych badań. Chory najczęściej ich nie ma, bo skierowanie na nie może wystawić właśnie specjalista. Zdaniem specjalistów takie przepisy wydłużają czas diagnozowania choroby u pacjenta. W związku z powyższym pytam Panią Minister: Czy ministerstwo podejmie kroki, jeśli tak, to jakie, aby lekarze rodzinni mogli ponownie wystawiać skierowania na badania specjalistyczne? Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 9 listopada 2010 r. Interpelacja (nr 19453) do ministra finansów w sprawie daty przystąpienia Polski do strefy euro Szanowny Panie Ministrze! Rząd zapowiedział, że najbardziej prawdopodobną datą przystąpienia Polski do strefy euro jest rok 2015. Zapowiedziano ponadto, że precyzyjna data powinna zostać ogłoszona w 2012 r. Ministerstwo Finansów ogłosiło, że Polska spełnia obecnie tylko jeden z warunków koniecznych do przyjęcia euro – kryterium stopy procentowej. Mniej więcej w połowie przyszłego roku będzie wypełniać drugie – stabilności cen. Przed przystąpieniem do strefy euro Polska musi także spełnić kryterium o charakterze monetarnym. W okresie przebywania w ERM II dopuszczalne pasmo wahań kursowych wynosi +/– 15% odchylenia względem wyznaczonego kursu centralnego. Według analiz Narodowego Banku Polskiego PKB Polski w ciągu 10 lat po przyjęciu euro mogłoby wzrosnąć o 2,5–7,5%. Państwo należące do strefy euro nie może być objęte procedurą nadmiernego deficytu (EDP), która związana jest z przekroczeniem wskaźników odnoszących się do sektora instytucji rządowych i samorządowych. Wskaźniki te wynoszą 3% PKB w odniesieniu do deficytu oraz 60% PKB w odniesieniu do zadłużenia. Polska została objęta procedurą nadmiernego deficytu w maju 2009 r. Zdaniem rządu zostanie ona zdjęta w 2013 r. Zgodnie z założeniami rządu deficyt sektora finansów publicznych spadnie w 2013 r. do 2,9% PKB z 7,9% PKB w 2010 r. W związku z powyższym pytam Pana Ministra: 1. Czy prawdą jest, że Polska przystąpi do strefy euro w 2015 r.? 2. Na jakich przesłankach ministerstwo opiera założenia co do deficytu, który w 2013 r. ma spaść do 2,9% PKB z 7,9% PKB w 2010 r.? Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 12 listopada 2010 r.

48 Interpelacja (nr 19454) do ministra spraw wewnętrznych i administracji w sprawie zakazu palenia w miejscach publicznych Szanowny Panie Ministrze! Zdaniem ekspertów zakaz palenia w miejscach publicznych, który zaczął obowiązywać w całej Polsce, to absurd prawny, ponieważ strażnikom miejskim, którzy za palenie w szkole czy lokalu gastronomicznym mogliby nakładać mandaty, taką możliwość odebrano. Obecnie za palenie w miejscu publicznym będą mogli jedynie pouczać. Wszystko przez niespójność w przepisach. Wraz ze zmianami w ustawie antynikotynowej znowelizowane powinno zostać rozporządzenie ministra spraw wewnętrznych i administracji, które określa, za jakie wykroczenia strażnicy miejscy mogą nakładać mandaty. Nie zrobiono tego, co nie pozwala strażnikom karać palaczy. Żeby znów mogli nakładać mandaty za palenie na przykład na przystankach komunikacji publicznej albo placach zabaw, potrzebne jest znowelizowanie rozporządzenia ministra. W związku z powyższym pytam Pana Ministra: 1. Kiedy rozporządzenie ministra zostanie znowelizowane, tak aby strażnicy ponownie mogli karać palaczy? 2. Dlaczego do tej pory tego nie zrobiono? Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 12 listopada 2010 r. Interpelacja (nr 19455) do ministra finansów w sprawie sytuacji finansów publicznych i podatku liniowego Szanowny Panie Ministrze! Rząd poinformował, że po wyjściu z procedury nadmiernego deficytu chce wprowadzić docelową regułę budżetową, która spowoduje, że co roku relacja wydatków publicznych do PKB będzie spadać o ok. 0,4 pkt proc. Prasa donosi ponadto, że rząd zamierza docelowo także wprowadzić podatek liniowy i ujednoliconą stawkę VAT oraz likwidację ulg. W związku z powyższym pytam Pana Ministra: 1. Kiedy rząd zamierza wprowadzić podatek liniowy? 2. W jakiej wysokości byłaby stawka tego podatku? Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 12 listopada 2010 r. Szanowny Panie Ministrze! Prasa donosi, że plany Ministerstwa Infrastruktury, by wprowadzić Interpelacja (nr 19456) do ministra zdrowia w sprawie niewystarczających limitów przyjęć pacjentów przez lekarzy specjalistów Szanowna Pani Minister! Prasa donosi, że na wizytę u specjalisty czeka się średnio dwa/trzy miesiące. Do najbardziej obleganych poradni (okulistyczna, kardiologiczna, ortopedyczna) co roku czeka 200 tys. chorych. Poradnie specjalistyczne powtarzają scenariusz, który chorzy znają od lat: wyczerpały się limity przyjęć narzucone przez NFZ, więc do końca roku nie przyjmują już nowych pacjentów. NFZ wydał w tym roku na poradnie specjalistyczne 4234 mln zł – o 16 mln zł więcej niż w 2009 r. W przyszłym roku kwota ma być znów wyższa o 166 mln zł (cały budżet NFZ to 56 mld zł). Pomimo rosnących nakładów dostęp do leczenia nie zwiększa się. Pieniądze, jakie trafiają do szpitali, powinny być wydawane planowo. Kierownik poradni musi myśleć nie tylko o pacjentach ze stycznia, bo pilnej pomocy tak samo potrzebują ci, którzy pojawią się w przychodni w grudniu. W praktyce o bardzo złej sytuacji w przypadku kardiologów przekonał się mieszkaniec Grudziądza, który od kilku lat cierpi na chorobę wieńcową, która co jakiś czas kończy się zawałem. Po wyjściu z lecznicy na początku września grudziądzanin poszedł do szpitalnej poradni specjalistycznej na wizytę u kardiologa. Został przebadany. Termin następnej wizyty został wyznaczono na 17 stycznia 2013 r. Przypadek ten nie jest odosobniony. Szpitalowi skończyły się limity, więc pacjenci są zapisywani na odległe terminy. Najtrudniej dostać się do kardiologa i nic nie wskazuje no to, aby sytuacja miała ulec poprawie w 2011 r. W związku z powyższym pytam Panią Minister: 1. Czy prawdą jest, że ścisłe trzymanie się wyznaczonych przez fundusz miesięcznych limitów wydłuża kolejki do specjalistów? 2. Jakie kroki zamierza podjąć ministerstwo, aby zminimalizować czas oczekiwania na wizytę w poradni specjalistycznej? Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 12 listopada 2010 r. Interpelacja (nr 19457) do ministra infrastruktury w sprawie obwodnic autostradowych miast

49 opłaty za przejazd obwodnicami, są nieaktualne. Jednak nie dotyczy to wszystkich obwodnic. Resort infrastruktury w grudniu ma przedstawić rządowi projekt rozporządzenia w sprawie korzystania z tych odcinków autostrad. Ze wstępnych informacji wynika, że opłat za przejazd miałyby być zwolnione auta do 3,5 t i motocykle. Takie rozwiązanie oznaczałoby, że płacić za przejazd musiałyby ciężarówki oraz tiry. Zdaniem ekspertów plany resortu infrastruktury sprawią, że – by uniknąć opłat – ciężkie pojazdy nadal będą korkować miasta. W związku z powyższym pytam Pana Ministra: 1. Czy przejazdy obwodnicami autostradowymi miast będą płatne czy też nie? 2. Czy odpłatność dotyczyć będzie wszystkich rodzajów pojazdów czy tylko niektórych? Z poważaniem Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 16 listopada 2010 r. 1 KV będącej własnością odbiorcy). Poza tym pobieranie takiej opłaty wymaga dokładnego wyliczenia, ile dana osoba zużyła prądu. W przypadku szpitala jest to niemożliwe, ponieważ z jednego gniazdka elektrycznego może korzystać więcej niż jeden pacjent (szczególnie w salach wieloosobowych). Szpitale, które pobierają opłaty od pacjentów za zużycie prądu, a nie spełniają wyżej wymienionych warunków, mogą zostać ukarane karą grzywny. W związku z powyższym pytam Panią Minister: 1. Czy Ministerstwo Zdrowia posiada informacje, ile szpitali w Polsce w sposób nielegalny pobiera opłaty za korzystanie z prądu przez pacjentów? 2. Czy Ministerstwo Zdrowia posiada informacje, ile szpitali w Polsce w sposób nielegalny pobiera opłaty za wynajęcie łóżka przez rodzica, którego dziecko jest tam akurat leczone? 3. Czy ministerstwo podejmie kroki, jeśli tak, to jakie, aby szpitale zaprzestały nielegalnego poboru różnego rodzaju opłat? Z poważaniem Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 16 listopada 2010 r.

Interpelacja (nr 19458) do ministra zdrowia w sprawie opłat za pobyt w szpitalu Szanowna Pani Minister! Prasa donosi, że szpitale nie mogą od pacjentów pobierać opłat za to, że ci w trakcie pobytu tam korzystają z energii elektrycznej. Dlatego część z nich obchodzi ten zakaz, pobierając opłatę ryczałtową za możliwość korzystania z telefonu komórkowego. Pobieranie dodatkowych opłat od pacjentów przebywających w szpitalach to coraz powszechniejsza praktyka. Szpitale pobierają m.in. opłaty za znieczulenie przy porodzie, za korzystanie z Internetu czy za wynajęcie łóżka przez rodzica, którego dziecko jest tam akurat leczone. Do tego katalogu doszła jeszcze jedna – za możliwość użytkowania telefonu komórkowego, laptopa czy suszarki. Pacjent podpisuje oświadczenie, że w trakcie pobytu w szpitalu będzie korzystał ze sprzętu elektrycznego czy elektronicznego. Praktyki szpitali zainteresowały jednak rzecznika praw pacjenta, który we wrześniu wystąpił z zapytaniem do Urzędu Regulacji Energetyki (URE), czy szpital może pobierać opłatę za prąd zużyty przez pacjenta lub osoby go odwiedzające oraz czy dopuszczalne jest pobieranie od nich opłat ryczałtowych. Zdaniem urzędu takie działanie jest nielegalne. Urząd Regulacji Energetyki zaznacza, że sprzedaż energii wymaga posiadania specjalnej koncesji. Zgodnie z art. 32 ust 1 pkt 4 ustawy Prawo energetyczne uzyskanie takiej koncesji wymaga m.in. wykonywania działalności gospodarczej w zakresie obrotu energią (z wyłączeniem np. obrotu energią za pomocą instalacji o napięciu poniżej

Interpelacja (nr 19459) do ministra gospodarki w sprawie warunków prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce Szanowny Panie Ministrze! Prasa donosi, że zgodnie z opublikowanym niedawno rankingiem dotyczącym warunków prowadzenia działalności gospodarczej „Doing Business 2011”, opracowanym przez Bank Światowy, Polska znalazła się na 70. miejscu wśród 183 sklasyfikowanych krajów. W czołówce zestawienia są Singapur, Hongkong i Nowa Zelandia. Ranking wskazał, że wszystkie kraje w naszym regionie reformowały się szybciej niż Polska, bo za nami jest tylko Ukraina i Federacja Rosyjska. Wszyscy nasi sąsiedzi, łącznie z Białorusią, nas wyprzedzają. „Doing Business” to opracowany przez Bank Światowy wskaźnik dotyczący warunków prowadzenia interesów w danym kraju. Im wyższa pozycja w rankingu, tym prostsze przepisy regulujące sprawy związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa oraz silniejsza ochrona własności przez prawo. Wskaźnik nie uwzględnia m.in. korupcji, stabilności makroekonomicznej czy siły systemu finansów. Polskę wyprzedziły m.in.: Estonia, Litwa, Francja, Czechy, Węgry, Rumunia, Słowacja, Kazachstan, Armenia, Ruanda, Puerto Rico, Oman, Turcja, Meksyk, Chile, Kolumbia. Jeżeli chodzi o reformy, to Polska jest w tej chwi-

50 li najgorzej sklasyfikowanym krajem wśród nowych krajów członkowskich Unii Europejskiej. W związku z powyższym pytam Pana Ministra: Czy rząd podejmie kroki, jeśli tak, to jakie, aby zdecydowanie poprawić warunki prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, które obecnie są bardzo złe? Z poważaniem Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 17 listopada 2010 r. barczyk przyznał, że nowy plan ma być gotowy na przełomie roku. Pod znakiem zapytania stoi zakończenie do czerwca 2012 r. m.in. 200 kilometrów autostrad. Według gazety ograniczenia spowodowane są między innymi cięciami planowanych wydatków oraz przeszkodami związanymi z koniecznością budowy dróg na obszarze Natura 2000. W przypadku drogi S5 z Rawicza do Wrocławia czy trasy ekspresowej nr 8 z Łodzi do Sycowa zagrożenie wynika ze zbyt późnego rozpoczęcia przygotowania inwestycji. Wiadomo już, że nie zdążymy z budową południowego odcinka autostrady A1 z Łodzi do Pyrzowic. Wątpliwości budzi też to, czy uda się przed mistrzostwami wybudować 90-kilometrowy odcinek trasy A2 z Łodzi do Warszawy i odcinek autostrady A4 z Rzeszowa do wschodniej granicy Polski. Także drogi ekspresowe łączące miasta, w których będą rozgrywane mecze, będą wtedy wielkimi placami budowy. Budowa trasy S7 z Koszwałda do Elbląga potrwa do 2013 r., jej odcinka koło Płońska do 2014 r. Część odcinków S5 między Poznaniem a Wrocławiem zostanie oddana dopiero pod koniec 2012 r. Prezes Ogólnopolskiej Izby Gospodarczej Drogownictwa przewiduje, że żadna z tras ekspresowych nie będzie w całości zakończona. Ekspert do spraw transportu A. F. podkreśla na łamach dziennika, że jeśli powtórzy się zima równie ostra jak poprzednia, a później będziemy walczyć z powodziami, to inwestycji nie uda się zakończyć do czerwca 2012 r. Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad planuje usprawnić na czas Euro ruch w miejscach, gdzie inwestycje będą przeszkadzały kierowcom. W grę wchodzi ręczne sterowanie ruchem, dopuszczenie do ruchu tymczasowego częściowo gotowych odcinków i przygotowywanie lokalnych objazdów. W związku z powyższym pytam Pana Ministra: 1. Jakie kroki zamierza podjąć ministerstwo, aby zniwelować negatywne skutki opóźnień w oddaniu do użytku autostrad i dróg ekspresowych na Euro 2012? 2. Co zamierza zrobić ministerstwo, aby opóźnienia w budowie autostrad i dróg ekspresowych były jak najmniejsze? Z poważaniem Toruń, dnia 17 listopada 2010 r. Poseł Anna Sobecka Interpelacja (nr 19461) do ministra infrastruktury w sprawie nowego planu budowy dróg i autostrad Szanowny Panie Ministrze! Prasa donosi, że powstaje nowy plan budowy dróg i autostrad. Wiadomo bowiem, że wiele inwestycji, które miały zostać zrealizowane na Euro 2012, nie zostanie zakończonych w tym terminie. Minister infrastruktury Cezary GraToruń, dnia 17 listopada 2010 r.

Interpelacja (nr 19460) do prezesa Rady Ministrów w sprawie zmniejszenia wpłat do OFE Szanowny Panie Premierze! Prasa donosi, że rząd planuje, aby od stycznia albo cała składka trafiała do ZUS, albo radykalnie zmniejszą się wpłaty do OFE. Budżet ma na tym zaoszczędzić od 13 do 24 mld zł rocznie. Rząd chce ograniczyć lub wstrzymać transfery pieniędzy do otwartych funduszy emerytalnych najprawdopodobniej już od stycznia 2011 r. Tymczasem zamrożenie OFE będzie nas sporo kosztowało. Po pierwsze, emeryci mogą otrzymać niższe świadczenia, ponieważ kapitał inwestowany przez OFE da im więcej niż świadczenia waloryzowane przez ZUS. Po drugie, publiczny system emerytalny będzie miał coraz wyższe zobowiązania, co wymusi w przyszłości wzrost podatków lub składek emerytalnych. W związku z powyższym pytam Pana Premiera: Czy prawdą jest, że publiczny system emerytalny będzie miał coraz wyższe zobowiązania, co wymusi w przyszłości wzrost podatków lub składek emerytalnych? Poseł Anna Sobecka

Interpelacja (nr 19462) do ministra rolnictwa i rozwoju wsi w sprawie wspólnej polityki rolnej Szanowny Panie Ministrze! Prasa donosi, że Komisja Europejska ma przyjąć dokument na temat reformy wspólnej polityki rolnej po 2013 r., w którym

51 proponuje sprawiedliwe, ale nie jednakowe dopłaty bezpośrednie. KE wskazuje przy tym, że nie można kontynuować Europy dwóch prędkości w WPR, czyli mieć różne podejście do nowych i starych krajów. Wbrew postulatom Polski, KE nie proponuje jednej, równej w całej Unii stawki bezpośrednich dopłat rolnych od hektara. Zdaniem Komisji Europejskiej WPR musi być sprawiedliwa i zrównoważona między krajami i rolnikami, tak by zredukować różnice, biorąc pod uwagę, że jednolita płatność od hektara nie jest rozwiązaniem; a wsparcie musi być bardziej ukierunkowane na aktywnych rolników. Obecnie dopłaty bezpośrednie różnią się między krajami UE – od 540 euro na hektar w Grecji, do 83 euro na Łotwie. W Polsce wynoszą one około 200 euro, we Francji – 310 euro. A po dodaniu do dopłat bezpośrednich także wsparcia z II filara, czyli na rozwój terenów wiejskich, którego Polska jest największym beneficjentem, unijne środki rolne na hektar w Polsce wynoszą w sumie 320 euro, we Francji 350 euro, w Niemczech – 421 euro. Różnice w dopłatach bezpośrednich wynikają z różnych danych historycznych o produkcji, branych pod uwagę przy obliczaniu dopłat. W związku z powyższym pytam Pana Ministra: Jak stanowisko Komisji Europejskiej w sprawie nowych założeń wspólnej polityki rolnej wpłynie na konkurencyjność polskiego rolnictwa? Z poważaniem Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 18 listopada 2010 r. 1. Czy prawdą jest, że gdyby Trybunał Konstytucyjny zakwestionował emerytury pomostowe, dziura w budżecie wzrośnie o 2 mld zł? 2. Czy w tej sytuacji rząd podwyższy podatki? Jeśli tak, to jakie? Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 18 listopada 2010 r.

Interpelacja (nr 19464) do ministra infrastruktury w sprawie ograniczenia wydatków na budowę dróg Szanowny Panie Ministrze! Prasa donosi, że rząd ogranicza wydatki na budowę dróg, co oznacza, że do Euro 2012 może nie powstać 1200 km zaplanowanych dróg i autostrad. Wydatki zaplanowane przez rząd na nowe drogi miały w 2011 r. wynieść 38,6 mld zł, a w 2012 r. zmniejszyć się do 33,3 mld zł. Tymczasem budżet Krajowego Funduszu Drogowego, z którego finansowane są inwestycje drogowe, w 2011 r. ma wynieść 30 mld zł, a w 2012 r. – 23 mld zł. Jeśli informacje te się potwierdzą, będzie to oznaczać, że nie powstanie ok. 1200 km dróg i autostrad, które rząd planował zbudować do 2012 r. Na początku 2008 r. deklarował, że powstanie ponad 3 tys. nowych tras. Pod znakiem zapytania stoi budowa do 2012 r. ok. 60 km autostrady A1 na południu Polski, lubelskiego odcinka trasy ekspresowej nr 17 czy drogi ekspresowej nr 5 między Poznaniem a Wrocławiem. Najprawdopodobniej nie będzie też autostrady A4 z Rzeszowa do Korczowej czy całego odcinka trasy S7 z Gdańska do Warszawy. W związku z powyższym pytam Pana Ministra: 1. Czy prawdą jest, że z powodu ograniczeń wydatków na budowę dróg do Euro 2012 może nie powstać 1200 km zaplanowanych dróg i autostrad? 2. Czy rząd podejmie kroki – jeśli tak, to jakie – aby zaplanowane drogi powstały? Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 19 listopada 2010 r.

Interpelacja (nr 19463) do ministra pracy i polityki społecznej w sprawie emerytur pomostowych Szanowna Pani Minister! Trybunał Konstytucyjny ma zająć się emeryturami pomostowymi. Jeśli je zakwestionuje, dziura w budżecie wzrośnie o 2 mld zł, co groziłoby podwyżkami podatków. Ustawa zaostrzająca kryteria przechodzenia na emerytury pomostowe sprawiła, że liczba uprawnionych do wcześniejszej emerytury od początku 2009 r. zmalała z 1,2 mln osób do 270 tys. Według szacunków ministra Michała Boniego w 2010 r. budżet ma na tym zaoszczędzić ok. 2 mld zł. Osoby, którym przepisy uniemożliwiały przejście na wcześniejszą emeryturę, dopiero po zmianie przepisów dowiedzą się, czy nowa ustawa obejmie ich uprawnieniami. Konieczność szybkiej zmiany przepisów, gdyby Trybunał Konstytucyjny zakwestionował emerytury pomostowe, może spowodować lawinę emerytalnych wniosków i powiększenie i tak sporej dziury w ZUS. W związku z powyższym pytam Panią Minister:

52 Interpelacja (nr 19465) do ministra zdrowia w sprawie uwzględnienia w projekcie nowelizacji rozporządzenia z dnia 29 sierpnia 2009 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej uwag i stanowisk zgłaszanych przez Naczelną Radę Pielęgniarek i Położnych Szanowna Pani Minister! Działając na podstawie ustawy o wykonywaniu mandatu posła i senatora (Dz. U. z 2003 r. Nr 221, poz. 2199, z późn. zm.), proszę o podjęcie działań w przedstawionej poniżej sprawie. Dotychczasowe doświadczenia z współpracy pielęgniarek i położnych z Ministerstwem Zdrowia budzą niepokój, że uwagi zgłaszane przez środowisko pielęgniarek i położnych mogą nie zostać uwzględnione w znowelizowanym rozporządzeniu. Brak uwzględnienia przez Ministerstwo Zdrowia postulatów przedstawicieli ponad 250-tysięcznej korporacji zawodowej nie może gwarantować wydania rozporządzenia, którego zapisy będą jasne, czytelne, jednoznaczne interpretacyjnie i co najważniejsze zapewnią niezakłóconą dostępność świadczeń zdrowotnych, dając poczucie bezpieczeństwa zdrowotnego obywatelom. Związek wnioskuje w sprawie: — zagwarantowania pacjentom możliwości korzystania ze świadczeń pielęgniarki podstawowej opieki zdrowotnej (środowiskowo-rodzinnej) w miejscu zamieszkania pacjenta/rodziny; — zagwarantowania pacjentom niczym nieograniczonej możliwości korzystania ze świadczeń zabiegowych w gabinecie zabiegowym lekarza POZ; — zagwarantowania jednoznacznej interpretacji w zakresie zadań możliwych do realizacji w gabinecie pielęgniarki/położnej POZ i w gabinecie zabiegowym lekarza POZ; — zagwarantowania wysokiej jakości badań laboratoryjnych poprzez pozostawienie organizacji ich pobrania i transportu w gestii świadczeniodawcy, który od lat otrzymuje na ten cel środki finansowe z NFZ, czyli lekarza POZ; — zagwarantowania dzieciom i młodzieży szkolnej dostępności do świadczeń pielęgniarki środowiska nauczania i wychowania w każdej szkole w gabinecie pomocy przedlekarskiej lub innym pomieszczeniu na terenie szkoły; — zagwarantowania możliwości samodzielnego dostosowania harmonogramu czasu pracy pielęgniarki środowiska nauczania i wychowania z uwzględnieniem liczby szkół, uczniów i planu lekcji; — zagwarantowania matce i dziecku uzyskania pierwszej wizyty patronażowej położnej środowiskowej do 48 godziny od zgłoszenia. W związku z powyższym zwracam się do Pani Minister z następującym pytaniem: Czy ministerstwo dostrzega i uwzględni w ww. rozporządzeniu postulaty przedstawiane przez Naczelną Radę Pielęgniarek i Położnych? Z poważaniem Poseł Kazimierz Moskal Warszawa, dnia 24 listopada 2010 r. Interpelacja (nr 19466) do ministra infrastruktury w sprawie palenia tytoniu podczas przewozu pojazdem mechanicznym osób poniżej 13. roku życia Pierwotny projekt ustawy z dnia 8 kwietnia 2010 r. nowelizującej ustawę z 9 listopada 1995 r. o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych przewidywał zakaz palenia tytoniu podczas przewozu pojazdem mechanicznym osób poniżej 13. roku życia. Wprowadzenie takiej regulacji uzasadniała toksyczność tych wyrobów i zagrożenie, jakie powodują dla zdrowia, a nawet życia dzieci. Jednak zakaz ten ostatecznie nie znalazł się w tekście ustawy. Tym niemniej proceder palenia tytoniu w obecności małych dzieci przewożonych w pojazdach jest bardzo szkodliwy dla ich organizmów. Pytania: Czy rząd planuje w porozumieniu np. z Wydziałem Ruchu Drogowego Komendy Głównej Policji prowadzenie akcji edukacyjno-uświadamiającej kierowców, aby zaniechali takich działań wobec dzieci? Czy przy najbliższej nowelizacji ustawy Prawo o ruchu drogowym planuje się wprowadzenie wspomnianego zakazu? Pozostaję z wyrazami szacunku Poseł Marek Polak Andrychów, dnia 25 listopada 2010 r. Interpelacja (nr 19467) do ministra spraw wewnętrznych i administracji w sprawie osuwisk popowodziowych na terenie woj. podkarpackiego Tegoroczna powódź zebrała tragiczne żniwo na Podkarpaciu. Niestety, ulewne deszcze spowodowały nie tylko zalania, ale także powstanie licznych osuwisk ziemi. Sytuacja wielu rodzin jest wciąż dramatyczna, a powrót do normalności utrudniają niejasne i niekorzystne dla poszkodowanych przepisy.

53 Pragnę zwrócić uwagę na kilka problemów, które zdają się być pilne do rozwiązania. Część osób dopiero co zakończyło budowę domu, nie zdążyło go odebrać i formalnie zakończyć budowy. W ich przypadkach nie przysługuje odszkodowanie za zniszczony dom. Nie można także uzyskać pomocy finansowej na zabezpieczenie czynnych osuwisk, które jak dotąd nie naruszyły budynków, ale może to nastąpić w bardzo krótkim czasie. Problem stanowi także wykonanie odwodnienia wokół budynku, ponieważ formalnie pieniądze można otrzymać tylko na nieruchomość, a opaska odwadniająca znajduje się poza obrębem budynku. Ponadto odszkodowania za stare domy są za niskie, by dotychczasowi właściciele byli w stanie wybudować nowe budynki (zwłaszcza jeśli mają nakaz opuszczenia niebezpiecznych domów), są to często osoby samotne i w podeszłym wieku, a także ubogie rodziny. W związku z powyższym zwracam się do Pana Ministra z następującym pytaniem: Czy ministerstwo prowadzi prace zmierzające do dopracowania przepisów, by osoby faktycznie poszkodowane dostały należne odszkodowanie (zwłaszcza w kontekście utraty domów dopiero co wybudowanych), oraz poszerzenia katalogu spraw objętych odszkodowaniem? Z poważaniem Poseł Stanisław Ożóg Warszawa, dnia 23 listopada 2010 r. pom w minionych latach, również wprowadzało takie zwolnienia (przywileje z tytułu niewielkiej liczby świadczonych usług, ze względu na formę zapłaty)? 3. Czy Ministerstwo Finansów nie uważa, że wprowadzając takie wyjątki od reguły, de facto stwarza prawnikom furtkę, z której będą często korzystali? Z poważaniem Poseł Marek Zieliński Warszawa, dnia 23 listopada 2010 r.

Interpelacja (nr 19469) do ministra zdrowia w sprawie zasad rozliczeń finansowych firm medycznych Szanowna Pani Minister! Według doniesień medialnych firma Alfa-Med z Sosnowca proponowała szpitalom, hospicjom i domom pomocy społecznej pomoc w pozyskiwaniu pieniędzy m.in. na środki opatrunkowe. W zamian wysyłała darczyńcom podziękowania i wywieszała nazwy ich firm na specjalnej tablicy sponsorów. Firma wystawiała darczyńcom faktury, a materiały opatrunkowe wysyłała szpitalom. Okazało się jednak, że po porównaniu cen w sklepach internetowych w Polsce z cenami wystawianymi przez Alfa-Med firma z Sosnowca wyceniała te materiały na znacznie większe kwoty (nawet o 100% więcej niż ceny rynkowe). Z formalnego punktu widzenia nie ma tutaj nieprawidłowości, powstaje jednak pytanie co do etycznych zasad takiego postępowania. Wobec powyższego proszę o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie: Jakie działanie może podjąć Ministerstwo Zdrowia, by zapobiec niejasnym praktykom firm medycznych w kwestii nieetycznych działań charytatywnych, w których wykorzystuje się zaufanie darczyńców? Z poważaniem Poseł Marek Zieliński Warszawa, dnia 23 listopada 2010 r.

Interpelacja (nr 19468) do ministra finansów w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących Szanowny Panie Ministrze! Na podstawie nowego rozporządzenia w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących Ministerstwo Finansów znacznie ograniczyło dotychczasowe zwolnienia z obowiązku stosowania kas fiskalnych. Od 1 maja 2011 r. do 31 grudnia 2012 r. obowiązkiem stosowania kas rejestrujących będą objęci m.in. podatnicy świadczący usługi prawnicze. W związku z powyższym proszę o udzielenie odpowiedzi i wyjaśnień na następujące pytania: 1. Czym Ministerstwo Finansów kierowało się, wprowadzając zwolnienie ze stosowania kas fiskalnych z tytułu niewielkiej liczby świadczonych usług dla podatników, którzy wcześniej nie mieli obowiązku stosowania kas? 2. Czy Ministerstwo Finansów, ograniczając dotychczasowe zwolnienia z kas fiskalnych innym gru-

Interpelacja (nr 19470) do ministra finansów w sprawie propozycji przyznawania przez samorządy ulgi w podatkach dochodowych Szanowny Panie Ministrze! Związek Miast Polskich proponuje, aby miasta i gminy mogły same przyznawać ulgi w podatkach dochodowych. W ten

54 sposób samorządy zwiększyłyby swój wpływ na lokalny rozwój gospodarczy, mogąc przyciągnąć niskimi stawkami inwestorów. Zdaniem przedsiębiorców, lokalnie mniejsze podatki byłyby zachętą przede wszystkim dla małego i średniego biznesu. W ocenie ekspertów wpływy z podatków przejściowo mogłyby być mniejsze, ale w dłuższej perspektywie wzrosłyby, np. ze względu na większą liczbę pracujących. Przekazując powyższe, proszę Pana Ministra o udzielenie odpowiedzi na pytania: 1. Czy zdaniem resortu finansów jest możliwe wprowadzenie zmian w przepisach, tak aby samorządy mogły przyznawać ulgi w podatkach dochodowych? 2. Jakie stanowisko prezentuje ministerstwo w opisanej przeze mnie sprawie? Z wyrazami szacunku Poseł Grzegorz Roszak Warszawa, dnia 24 listopada 2010 r. sądowych, to zwykle są bardzo drogie, a ponadto funkcjonuje kilka konkurencyjnych baz. Jako przykład dobrze funkcjonującej bazy danych autorzy raportu wskazali na Centralną Bazę Orzeczeń Sądów Administracyjnych. W bazie tej znajduje się treść wydanych po 1 października 2007 r. wyroków i postanowień wraz z uzasadnieniami. Wobec powyższego pragnę zapytać Pana Ministra: Czy ministerstwo dostrzega potrzebę utworzenia bezpłatnej bazy danych orzeczeń sądów powszechnych dostępnej w Internecie? Z wyrazami szacunku Poseł Grzegorz Roszak Warszawa, dnia 24 listopada 2010 r. Interpelacja (nr 19472) do ministra zdrowia w sprawie stosowania leku Mediator przeznaczonego dla cukrzyków z nadwagą Szanowna Pani Minister! Państwowa Kasa Ubezpieczeń Medycznych (CNAM) we Francji ujawniła, że lek Mediator (przeznaczony dla cukrzyków z nadwagą) powodował – jako skutek uboczny – poważne niedomagania serca. Jak twierdzą francuskie media, sprzedaży leku zakazały już w 1997 r. władze USA, a 5 lat temu Hiszpania i Włochy. Do czasu wycofania z aptek lek zażyło w sumie, według różnych szacunków, 2–3 mln osób – oprócz cukrzyków także osoby pragnące schudnąć. W związku z powyższym proszę o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: 1. Czy lek Mediator stosowany jest lub był w leczeniu cukrzycy wśród polskich pacjentów? 2. Czy ministerstwo zdrowia potwierdza, iż lek ten powoduje skutki uboczne dla zdrowia i życia osób? Z poważaniem Poseł Grzegorz Roszak Warszawa, dnia 24 listopada 2010 r. Interpelacja (nr 19473) do ministra sprawiedliwości w sprawie internetowych ksiąg wieczystych Szanowny Panie Ministrze! Przez wprowadzenie łatwiejszego dostępu do ksiąg wieczystych poszerzył

Interpelacja (nr 19471) do ministra sprawiedliwości w sprawie utworzenia bezpłatnej bazy danych orzeczeń sądów powszechnych dostępnej w Internecie Szanowny Panie Ministrze! W ocenie autorów przedstawionego raportu pt. „Publiczna dostępność orzeczeń sądowych”, przygotowanego przez Helsińską Fundację Praw Człowieka i Forum Obywatelskiego Rozwoju, docelowym zadaniem dla polskiego wymiaru sprawiedliwości powinno być utworzenie bezpłatnej bazy danych orzeczeń sądów powszechnych dostępnej przez Internet. Autorzy raportu wskazali, że stworzenie pełnej bazy wszystkich orzeczeń sądowych, do sądów rejonowych włącznie, będzie zadaniem czasochłonnym i wymagającym znacznych nakładów pracy. W ubiegłym roku, jak podano w dokumencie, sądy apelacyjne wydały w sumie 91 tys. 534 orzeczenia, jeśli chodzi o sądy okręgowe, było to 814 tys. 709 orzeczeń, z kolei w odniesieniu do sądów rejonowych – 11 mln 175 tys. 619 orzeczeń. Zdaniem prawników, dzięki dostępowi do orzecznictwa również w drobnych sprawach może być realizowana społeczna kontrola wymiaru sprawiedliwości. Ponadto sama świadomość publicznego udostępnienia orzeczenia doprowadzi do podniesienia jakości uzasadnień wielu wyroków. Dodatkowo rozwiązaniem nie są funkcjonujące obecnie komercyjne bazy danych. Choć bazy te zawierają sporo orzeczeń

55 się krąg osób, które mogą przeglądać ich treść. Aby zajrzeć do księgi, wystarczy mieć jej numer. Ponadto, znając tylko numer swojej księgi wieczystej, można z łatwością odnaleźć numer księgi wieczystej dla całego budynku, a w niej numer księgi wieczystej sąsiada, i ocenić jego sytuację finansową. Poza tym z łatwością można również uzyskać dane osobowe właściciela nieruchomości, np. wiek czy też numer PESEL. W ocenie prawników udostępnianie ksiąg wieczystych w Internecie na obowiązujących aktualnie zasadach stwarza ryzyko zbierania danych i dalszego ich przetwarzania w innym celu niż ten, dla którego zostały zebrane. Obecnie nie ma przepisów, które nakazywałyby identyfikację osoby sprawdzającej treści księgi wieczystej w Internecie. Problem może być tym większy, że możliwość przeglądania e-ksiąg cieszy się dużą popularnością. Szanowny Panie Ministrze! Mając na względzie powyższe, pragnę zadać następujące pytania: 1. Czy do ministerstwa napływają informacje o nieuprawnionym wykorzystywaniu danych osobowych na skutek przeglądania internetowych ksiąg wieczystych? 2. Czy nie uważa Pan Minister, iż należy rozważyć możliwość ograniczenia zakresu informacji z ksiąg wieczystych, które byłyby udostępniane przez Internet? Z poważaniem Poseł Grzegorz Roszak Warszawa, dnia 24 listopada 2010 r. rych można jedynie odczytać sygnał, jak również na te, które niejako samodzielnie taki sygnał mogą wysyłać. Urządzenia te są odporne na eksploatację oraz praktycznie wszystkie czynniki zewnętrznego użytkowania, dzięki czemu możliwość ich przypadkowego zniszczenia jest praktycznie niemożliwa. Ich przeznaczenie rozpoczyna się z momentem zastępowania nimi popularnych kodów kreskowych, a kończy się na śledzeniu i kontroli danego produktu (od jego powstania, transport, miejsce docelowego przeznaczenia), a tym samym na ustaleniu jego lokalizacji. Przewiduje się, że ich wykorzystanie może dotyczyć bardzo dużej ilości sfer naszego codziennego życia. Jednocześnie należy przyznać, że funkcjonowanie takich urządzeń z pewnością przyczyni się do wielu ułatwień np. w zakresie służby zdrowia – łatwy i szeroki dostęp do informacji o stanie zdrowia pacjenta czy zapobieganie kradzieży towarów itp. Nie można jednak bagatelizować zagrożenia, jakie niesie ze sobą ta nowa technologia. Obawą podstawową jest zagrożenie dla prywatnej sfery życia człowieka. Idzie tu zwłaszcza o ochronę danych osobowych oraz szeroko rozumianą ochronę prawa do prywatności. Jak podkreśla się w specjalistycznych materiałach informacyjnych z zakresu ochrony danych osobowych, niebezpieczeństwem może być gromadzenie na tych nośnikach danych dotyczących np. przemieszczania się człowieka, informacji o miejscach spędzania wolnego czasu, lekach, preferencjach konsumpcyjnych itd., co może mieć miejsce bez wiedzy i świadomości danego człowieka. Słowem mówiąc, za Komisją Europejską, chodzi o możliwość przetwarzania danych dotyczących zidentyfikowanej lub identyfikowanej osoby fizycznej w sposób pośredni lub bezpośredni, bez świadomości zachodzenia takiego procesu. Wśród danych tak przetwarzanych mogą być nawet te dotyczące danych biometrycznych czy szczególnie wrażliwych. Wszystko to staje się możliwe w gruncie rzeczy przez posiadanie przedmiotów wyposażonych w takie urządzenie. Pytania: 1. Czy wykorzystywanie znaczników radiowej identyfikacji RFID-tag niesie ze sobą realne niebezpieczeństwo na gruncie zagrożenia dla prywatnej sfery każdej osoby fizycznej oraz naruszeń ochrony jej danych osobowych? 2. Czy przewiduje się działania legislacyjne mające na celu prawną regulację działania takich urządzeń, jak ww.? 3. Jakie jest stanowisko organów UE w powyższym zakresie? Z wyrazami szacunku Posłowie Tadeusz Arkit i Andrzej Ryszka

Interpelacja (nr 19474) do ministra sprawiedliwości w sprawie automatycznej identyfikacji w związku z technologią RFID Działając na podstawie art. 191 i art. 192 regulaminu Sejmu, składamy interpelację poselską do ministra sprawiedliwości w sprawie automatycznej identyfikacji w związku z technologią RFID. Stan faktyczny: Radioidentyfikacja to identyfikacja za pomocą fal radiowych (RFID). System ten umożliwia transmitowanie danych zapisanych na znaczniku RFID-tag – tj. elektronicznym, mikroskopijnym chipie zainstalowanym wewnątrz przedmiotów. Znaczniki takie służą do tego, aby zapisywać na nich informacje, które potem można odczytać z kodów kreskowych opartych na technologii optycznej. Zainstalowany w nadajniku chip wysyła sygnał – informacje, dzięki którym może dojść do identyfikacji danego przedmiotu, do którego przynależy ten nadajnik. Znaczniki RFID można podzielić na te, z któ-

Warszawa, dnia 23 listopada 2010 r.

56 Interpelacja (nr 19475) do ministra pracy i polityki społecznej w sprawie świadczenia pieniężnego przysługującego osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i ZSRR Działając na podstawie art. 191 i art. 192 regulaminu Sejmu, składamy interpelację poselską do minister pracy i polityki społecznej w sprawie świadczenia pieniężnego przysługującego osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich. Stan faktyczny: Trybunał Konstytucyjny orzeczeniem z dnia 16 grudnia 2009 r. zakwestionował art. 2 pkt 2 obowiązującej ustawy jako naruszający zasadę równości. Zdaniem TK artykuł ten w sposób niepełny określa kategorię osób uprawnionych do świadczenia deportacyjnego, ponieważ zakłada, że świadczeniobiorcami mogą być wyłącznie osoby wywiezione z terytorium państwa polskiego zdefiniowanego na dwa różne sposoby – określonego w granicach przedwojennych lub powojennych. Konsekwencją takiego stanu rzeczy był fakt wykluczenia z możliwości otrzymywania świadczenia osób deportowanych do pracy przymusowej na terytorium Polski. Świadczenie mogli zatem otrzymywać jedynie ci z wnioskodawców, którzy przekroczyli granicę państwa polskiego. W ten sposób dokonano polaryzacji środowiska osób deportowanych do pracy przymusowej przez III Rzeszę i ZSRR. Wydaje się, że należy zrównać w uprawnieniach do świadczenia pieniężnego przysługującego deportowanym do pracy przymusowej wszystkich wnioskodawców, przyjmując za przesłankę bezwzględnie istotną sam fakt deportacji do pracy przymusowej. Pytanie: Czy przewiduje się nowelizację stosownych przepisów prawa, tak aby wykonać treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 16 grudnia 2009 r.? Z wyrazami szacunku Posłowie Tadeusz Arkit i Andrzej Ryszka Interpelacja (nr 19476) do prezesa Rady Ministrów w sprawie propozycji włączenia Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe do sektora finansów publicznych W związku ze stanowiskiem Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego z dnia 28.09.2010 r. w sprawie propozycji włączenia Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe do sektora finansów publicznych chciałbym poruszyć ten temat. Obecnie Lasy Państwowe są państwową jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej. Organizacja Lasów Państwowych opiera się na zasadzie samofinansowania, Lasy Państwowe nie korzystają z pieniędzy podatników. Wspomnę również o istnieniu funduszu leśnego, dzięki któremu nadleśnictwa o dobrej kondycji finansowej przekazują do niego nadwyżki, które w późniejszym czasie są pomocne w funkcjonowaniu innych jednostek. Z funduszu finansowane są także tego typu przedsięwzięcia, jak np. edukacja, badania naukowe, tworzenie infrastruktury, sporządzanie planów urządzenia lasu. Na całym świecie, w tym w Polsce, wzrasta znaczenie lasów, które pełnią niezliczoną ilość funkcji niezbędnych do zachowania ciągłości życia na Ziemi. Konieczność aktywnej ochrony ekosystemów leśnych ujęto w licznych konwencjach międzynarodowych, jest ona wyrazista w polityce Unii Europejskiej. Uchwalono i wdrożono konwencję klimatyczną, konwencję o różnorodności biologicznej, dyrektywy: siedliskową i ptasią, które są podstawą programu Natura 2000. 38% powierzchni leśnej w Polsce objęto siecią Natura 2000. Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe prosperuje bardzo dobrze, jest przykładem mądrej i udanej transformacji systemowej, od lat odnotowuje się systematyczny wzrost polskich zasobów leśnych. Włączenie Lasów Państwowych do sektora finansów publicznych wydaje się być złym pomysłem, a podstawą do takiego twierdzenia jest fakt, iż zarządzanie zasobami przyrody jest obciążone ryzykiem wystąpienia klęsk żywiołowych takich, jak: huragany, susze, pożary, powodzie czy gradacja owadów. W celu szybkiego i efektywnego zapobiegania negatywnym następstwom tych zjawisk leśnicy muszą dysponować niezależnością finansową w postaci rezerw, z których w razie potrzeby mogą natychmiast skorzystać. W stanowisku Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego z dnia 28.09.2010 r. zwrócono uwagę na to, iż „żaden ubezpieczyciel nie obejmie polisą zasobów leśnych, ponieważ ryzyko wystąpienia którejś z klęsk żywiołowych jest po prostu zbyt duże”. Zmiany w finansowaniu leśnictwa w Czechach, Słowacji i Niemczech doprowadziły do sytuacji, w której leśnictwo stało się deficytowe, oraz do niemalże nie-

Warszawa, dnia 23 listopada 2010 r.

57 odwracalnych negatywnych skutków dla środowiska naturalnego. Planowanie i finansowanie budżetowe w czasie, w którym dąży się do minimalizacji wydatków budżetowych, będzie skutkowało tym, że pozaprodukcyjna działalność Lasów Państwowych zostanie całkowicie odrzucona, co doprowadzi do znaczących strat w ekosystemach leśnych, których odrobienie, jeżeli będzie w ogóle możliwe, zajmie dziesięciolecia. Szanowny Panie Premierze w nawiązaniu do powyższego zwracam się z pytaniem: Dlaczego chcą Państwo wprowadzić plan, którego skutkiem będzie zniszczenie wzorowo funkcjonującego systemu zarządzania lasami, które są dobrem wspólnym całego narodu polskiego? Wyrażam nadzieję, że w imię bieżących potrzeb nie dojdzie do zmarnowania ponad stuletniego dorobku. Poseł Zbigniew Babalski Warszawa, dnia 25 listopada 2010 r. Interpelacja (nr 19478) do ministra kultury i dziedzictwa narodowego w sprawie finansowania szkół i placówek artystycznych stopnia podstawowego i średniego, dla których organem prowadzącym jest Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego, oraz zachowania przez nie rachunku dochodów własnych Szanowny Panie Ministrze! Plan zamrożenia podwyżek płac w sferze administracji publicznej na rok 2011 obejmuje również pracowników tej bardzo nisko uposażonej grupy zawodowej. W roku 2008 weszło w życie rozporządzenie ministra pracy i polityki społecznej zwiększające możliwości płacowe dla pracowników administracji i obsługi. Aktualnie ich średnie wynagrodzenie wynosi 2040 zł brutto. Aby umożliwić zwiększenie płac o kwotę 400 zł brutto, należałoby uwzględnić w budżecie na 2011 dodatkowe środki w wysokości ok. 15 mln zł. Ponadto likwidacja rachunku dochodów własnych utworzonych przez jednostki budżetowe przekreśli dotychczasowe cenne inicjatywy jednostek szkolnictwa artystycznego do pozyskiwania dodatkowych dochodów, które dotychczas stanowią jedno z podstawowych źródeł wspomagania niepełnych, deficytowych limitów środków przyznawanych rokrocznie, zgodnie z ustawą budżetową. Spowoduje znaczny wzrost zobowiązań szkół i placówek oraz konieczność zdecydowanego zwiększenia limitów środków budżetowych na wydatki w paragrafach rzeczowych (pozapłacowych) jednostek szkolnictwa artystycznego. W związku z powyższym zwracam się do Pana Ministra z pytaniami: 1. Czy ministerstwo podjęło działania – i jakie – w sprawie przyznania dodatkowych środków finansowych na 2011 r. z przeznaczeniem na podwyżki wynagrodzeń dla ww. pracowników? 2. Czy ministerstwo zgadza się z decyzją likwidacji rachunku dochodów własnych, która wchodzi z dniem 31 grudnia 2010 r. na mocy ustawy o finansach publicznych? Z poważaniem Poseł Bożena Kotkowska Bielsko-Biała, dnia 12 listopada 2010 r.

Interpelacja (nr 19477) do ministra obrony narodowej w sprawie planów likwidacji jednostki wojskowej 16. Pomorskiego Pułku Artylerii w Braniewie Decyzja o likwidacji jednostki wojskowej 16. Pomorskiego Pułku Artylerii w Braniewie spowoduje ogromne koszty społeczne i gospodarcze, uderzy w lokalną przedsiębiorczość oraz wywoła znaczący wzrost bezrobocia w powiecie, który obecnie jest powiatem o największej stopie bezrobocia w kraju. Na terenie powiatu braniewskiego nie funkcjonuje przemysł. Wojsko jest jednym z najważniejszych czynników miastotwórczych i gospodarczych, jest także miejscem pracy wielu mieszkańców powiatu. Ważną rolę odgrywają także usługi komunalne świadczone wojsku, jak również rodzinom żołnierzy. Istnienie wojska ma pozytywny wpływ na miejscowy handel i usługi. W ostatnich latach podjęto tutaj szereg inwestycji związanych z infrastrukturą wojskową i koszarową. W związku z powyższym zwracam się z pytaniem do Pana Ministra: Czy istnieje możliwość utrzymania 16. Pomorskiego Pułku Artylerii w Braniewie? Poseł Zbigniew Babalski Warszawa, dnia 25 listopada 2010 r.

58 Interpelacja (nr 19478) do ministra finansów w sprawie finansowania szkół i placówek artystycznych stopnia podstawowego i średniego, dla których organem prowadzącym jest Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego, oraz zachowania przez nie rachunku dochodów własnych Szanowny Panie Ministrze! Plan zamrożenia podwyżek płac w sferze administracji publicznej na rok 2011 obejmuje również pracowników tej bardzo nisko uposażonej grupy zawodowej. W roku 2008 weszło w życie rozporządzenie ministra pracy i polityki społecznej zwiększające możliwości płacowe dla pracowników administracji i obsługi. Aktualnie ich średnie wynagrodzenie wynosi 2040 zł brutto. Aby umożliwić zwiększenie płac o kwotę 400 zł brutto, należałoby uwzględnić w budżecie na 2011 dodatkowe środki w wysokości ok. 15 mln zł. Ponadto likwidacja rachunku dochodów własnych utworzonych przez jednostki budżetowe przekreśli dotychczasowe cenne inicjatywy jednostek szkolnictwa artystycznego do pozyskiwania dodatkowych dochodów, które dotychczas stanowią jedno z podstawowych źródeł wspomagania niepełnych, deficytowych limitów środków przyznawanych rokrocznie, zgodnie z ustawą budżetową. Spowoduje znaczny wzrost zobowiązań szkół i placówek oraz konieczność zdecydowanego zwiększenia limitów środków budżetowych na wydatki w paragrafach rzeczowych (pozapłacowych) jednostek szkolnictwa artystycznego. W związku z powyższym zwracam się do Pana Ministra z pytaniami: 1. Czy ministerstwo gotowe jest przeznaczyć stosowne środki z przeznaczeniem na podwyżki wynagrodzeń dla ww. pracowników z będącej w jej dyspozycji rezerwy celowej budżetu państwa? 2. Czy biorąc pod uwagę sugestie pracowników tychże placówek, nie należałoby dokonać ustawowej weryfikacji zapisu o likwidacji rachunku dochodów własnych? Z poważaniem Poseł Bożena Kotkowska Bielsko-Biała, dnia 12 listopada 2010 r. Interpelacja (nr 19479) do ministra finansów w sprawie zminimalizowania skutków podwyższenia stawki podatku VAT na książki Szanowny Panie Ministrze! Analiza kondycji finansowej tak księgarzy, jak i klientów wskazuje, że księgarze muszą podwyższyć cenę o VAT, a czytelnicy najprawdopodobniej w znacznej mierze zrezygnują z zakupu. Doprowadzi to do wyeliminowania wielu księgarń z rynku, a tym samym ograniczy kontakt z dobrami kultury poza wielkimi aglomeracjami. Przyjmując, że 5%VAT jest od 2011 r. faktem, środowisko księgarzy proponuje dopisanie do stanów inwentaryzacyjnych 6% VAT-u naliczonego. Taki przepis pozwoliłby na pomniejszanie podatku VAT należnego przy sprzedaży detalicznej. Ministerstwo Finansów musiałoby pozwolić na odpisanie VAT-u od stanów magazynowych wcześniej wydanych książek. Według ww. środowiska ministerstwo w rozmowach z Polską Izbą Książki wyraziło zgodę na jakąś formę kompensaty skutków wprowadzenia przedmiotowego podatku. Propozycja księgarzy może zminimalizować skutki wprowadzenia podatku VAT na książki. Dzięki niej: 1) ceny książek wcześniej wydanych pozostaną na tym samym poziomie (większość ma je nadrukowane na okładkach); 2) czytelnicy nie odczują zmiany sposobu rozliczania księgarń z urzędem skarbowym; 3) od 2 stycznia każda kasa będzie naliczała VAT należny od starej ceny detalicznej; 4) uniknie się metkowania książek, gdyż taki wymóg wymusza ustawa o cenach; 5) uprości to operację zmiany podatku do systemowej zamiany stawki 0% na 5% w programie komputerowym i kasie fiskalnej; 6) usunie się powody przesyłania książek pomiędzy detalem a wydawnictwami i hurtowniami w grudniu 2010; 7) zachowa się ciągłość sprzedaży natychmiast od 2 stycznia; 8) wyeliminuje ewentualne działania, jak zarobić na starym towarze, czy też jak wprowadzić nowy jako stary. W związku z powyższym zwracam się do Pana Ministra z pytaniem: Czy ministerstwo weźmie pod uwagę rozwiązania proponowane przez księgarzy? Z poważaniem Posłowie Bożena Kotkowska i Grzegorz Pisalski

Bielsko-Biała, dnia 4 listopada 2010 r.

59 Interpelacja (nr 19480) do ministra zdrowia w sprawie zagrożenia epidemią grypy Szanowna Pani Minister! W porównaniu z październikiem 2009 r. w Polsce wystąpiło dwa razy więcej przypadków zachorowania na grypę. Oznacza to, że wirus zaczął się niebezpiecznie szybko rozprzestrzeniać. Niewykluczone, że grozi nam epidemia. Jeżeli liczba chorych podwaja się co tydzień, to sytuacja staje się nadzwyczaj niepokojąca. Skutkiem tego na grypę może zachorować ok. 2 mln osób. Według specjalistów ciężki przebieg może dotyczyć 1%, czyli ok. 20 tys. chorych. Wirus skutecznie atakuje osoby młode, a gdy zaatakuje płuca, powoduje zagrożenie życia. Kilkadziesiąt tysięcy osób może trafić do szpitali, kilka tysięcy będzie musiało zostać podłączonych do respiratorów, a kilkaset może umrzeć. W bieżącym roku posiadamy na rynku powszechnie dostępną, bezpieczną i tanią szczepionkę, która chroni przed trzema odmianami wirusa. Szczepić można się w każdym momencie, jeśli tylko nie ma przeciwwskazań. O profilaktyce powinny pamiętać osoby przewlekle chore na schorzenia układu oddechowego, krążenia, kobiety w ciąży oraz ludzie otyli, a także dzieci i osoby dorosłe z zaburzeniami odporności i powyżej 65. roku życia. Poza profilaktyką niezwykle ważną sprawą z punktu widzenia środowiska lekarskiego jest posiadanie niezbędnego systemu monitoringu grypy w podstawowej opiece zdrowotnej i w szpitalach. Taki system może przewidywać rozwój choroby oraz skutecznie minimalizować jej skutki. W związku z powyższym zwracam się do Pani Minister z pytaniami: Czy w budżecie państwa zabezpieczono środki na refundację szczepionki dla najsłabszych grup społecznych? Czy przewidziane są szczepienia dla osób znajdujących się w grupie największego ryzyka? Czy zostały zabezpieczone odpowiednie ilości leków przeciwwirusowych na wypadek pojawienia się zagrożenia epidemią grypy? W jaki sposób ministerstwo propaguje profilaktyczne szczepienia przeciwko grypie? Czy i kiedy rząd zamierza wprowadzić systemu monitoringu grypy w podstawowej opiece zdrowotnej i w szpitalach? Z poważaniem Posłowie Bożena Kotkowska i Grzegorz Pisalski w sprawie braku środków na wypłatę zasiłków okresowych z ośrodków pomocy społecznej Szanowny Panie Ministrze! Samorządom brakuje pieniędzy na wypłatę zasiłków z pomocy społecznej. Interpelacja (nr 19481) do ministra pracy i polityki społecznej w sprawie obywatelskiego projektu ustawy o emeryturach i rentach z FUS przygotowanego przez OPZZ Szanowna Pani Minister! Związkowcy skupieni w OPZZ reprezentują różnorodne gałęzie gospodarki narodowej. Uważają, że każdy pracownik – kobieta po 35 latach, mężczyzna po 40 latach pracy, ma prawo do swobodnego przejścia na zasłużona emeryturę. Zasadę tę opierają na podstawowym i logicznym założeniu, iż to staż pracy powinien decydować o przywileju emerytalnym, gdyż każdy rok pracy eksploatuje ludzki organizm w mniejszym lub większym stopniu, w zależności od rodzaju i warunków zatrudnienia. To ten aspekt ma decydujące znaczenie. Według wyliczeń i symulacji wprowadzenie proponowanych przez OPZZ zmian nie spowoduje nadszarpnięcia budżetu państwa. Pozwoli na podjęcie niezależnej decyzji tym, którym po latach pracy uczciwie emerytura się należy. Należy dodać, że projekt ustawy daje uprawnienie do emerytury, ale nie ma obowiązku skorzystania z tego prawa. Każdy pracownik otrzyma świadczenie uzależnione od wysokości zabranego kapitału, zatem ani budżet państwa, jak i odrębny ubezpieczony nie będzie obciążony kosztami wypracowanego świadczenia. Nie ma obecnie potrzeby podwyższania wieku emerytalnego w Polsce. Każdy kraj ma swoje nieporównywalne warunki ekonomiczne i społeczne, a obywatele większości krajów UE żyją znacznie dłużej od Polaków. W związku z powyższym zwracam się do Pani Minister z pytaniem: Czy ministerstwo poprze obywatelski projekt ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych przygotowany przez Ogólnopolskie Porozumienie Związków Zawodowych? Z poważaniem Posłowie Bożena Kotkowska i Grzegorz Pisalski Bielsko-Biała, dnia 16 listopada 2010 r. Interpelacja (nr 19482) do ministra finansów

Bielsko-Biała, dnia 2 listopada 2010 r.

60 Ośrodki pomocy społecznej nie otrzymują dotacji na wypłatę zasiłków okresowych, a gminy nie wypłacają zasiłków celowych, aby znaleźć pieniądze na gwarantowaną pomoc. Niektóre gminy, np. Siemianowice Śląskie, z powodu braku pieniędzy przestały w ogóle wypłacać zasiłki okresowe. Coraz więcej gmin zgłasza do wojewodów brak pieniędzy na wypłatę zasiłków okresowych. Taki problem mają m.in. gminy z województw: łódzkiego, kujawsko-pomorskiego, opolskiego, dolnośląskiego i śląskiego. Tylko w tym ostatnim 133 samorządy złożyły do wojewody wnioski o przyznanie pieniędzy na zasiłki w wysokości 14,5 mln zł. Problem z terminową wypłatą tego świadczenia pojawił się, gdy gminy otrzymały mniej pieniędzy, niż wynikało ze złożonych przez nie zapotrzebowań. Co więcej, część w ogóle ich nie dostała. Jednak większość gmin, aby zapewnić obowiązkową wypłatę zasiłków okresowych, przesunęła na ten cel środki zarezerwowane na zasiłki celowe. Nie jest to jednak odpowiednie rozwiązanie, a jedynie prowizoryczna pomoc. Ponieważ wypłata zasiłków okresowych jest finansowana z budżetu, przepisy ustawy o pomocy społecznej nie przewidują sytuacji, w której mogłoby zabraknąć pieniędzy na ich wypłatę. Nie muszę zapewne dodawać, że zasiłek jest niejednokrotnie jedynym źródłem dochodu rodziny i brak jego otrzymania może mieć dla nich fatalne konsekwencje. Brak wypłat zasiłków może skutkować roszczeniami odszkodowań pokrzywdzonych. Zgodnie z art. 417 Kodeksu cywilnego, który stanowi o tzw. odpowiedzialności deliktowej gminy tym przepisem, jeżeli w związku z wykonywaniem władzy publicznej została wyrządzona krzywda osobie, to poszkodowany może żądać całkowitego lub częściowego jej naprawienia oraz zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. W związku z powyższym zwracam się do Pana Ministra z pytaniem: Czy ministerstwo podjęło skuteczne działania, aby zapewnić, i w jakim czasie, środki na gwarantowane zasiłki okresowe? Z poważaniem Posłowie Bożena Kotkowska i Grzegorz Pisalski Interpelacja (nr 19483) do ministra finansów w sprawie wydania pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zwolnienia z opodatkowania dofinansowania, wypłaconego przez gminę ze środków pożyczonych z WFOŚiGW, przeznaczonego na zakup urządzeń ekologicznych W związku z interwencją skierowaną do mojego biura, zgłoszoną przez grupę mieszkańców miasta Radlina, a w szczególności na przykładzie dokumentacji zgromadzonej przez pana G. B., uprzejmie proszę o udzielenie informacji, czy miasto Radlin w przedmiotowej sprawie powinno wystawić panu G. B. PIT-8C. Urząd miasta wystawił panu G. B. (dalej wnioskodawcy) informację PIT-8C o wysokości przychodu uzyskanego z tytułu dofinansowania do zakupu urządzeń ekologicznych w ramach „Programu ograniczenia niskiej emisji dla gminy Radlin” w celu uwzględnienia w rocznym rozliczeniu, a co za tym idzie, opłacenia podatku. Jednakże w lipcu 2008 r., kiedy to odbyło się spotkanie na temat ww. programu, osobie reprezentującej burmistrza urzędu miasta zadano pytanie, czy środki pochodzące z dofinansowania będą podlegały opodatkowaniu. Wówczas padła odpowiedź „nie”, co uzasadniono stwierdzeniem, że miasto X zajmowało się już tą tematyką i jego mieszkańcy nie płacą od otrzymanych kwot podatku. Wielokrotnie w lokalnych programach telewizyjnych burmistrz miasta X wyjaśniał tę kwestię, podkreślając, że kosztowało to sporo zabiegów, ale uzyskali interpretację indywidualną, z której wynika, że dofinansowanie takie nie podlega opodatkowaniu. W lutym 2009 r. wnioskodawca złożył stosowny wniosek na zabudowę kotła c.o. wraz z układem solarnym. Inwestycja została zakończona przed 15 sierpnia 2009 r. W listopadzie 2009 r. w wydziale finansowym, przy okazji innej sprawy, wnioskodawca ponownie informował się, czy od tej kwoty dofinansowania należny będzie podatek. Również padła odpowiedź „nie”. Jednakże w lutym 2010 r. wnioskodawca otrzymał informację o uzyskanych przychodach w związku z dofinansowaniem. Udzielono mu telefonicznej informacji, że ostateczna decyzja na niekorzyść mieszkańców została podjęta 15 grudnia 2009 r. przez skarbnika urzędu miasta. Urząd miasta Y również wdrożył ten sam program i złożył wniosek o uzyskanie interpretacji indywidualnej, po otrzymaniu odpowiedzi prezydent miasta Y wniósł zarzuty, po czym uzyskał stanowisko, że dofinansowanie z Powiatowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej winno być

Bielsko-Biała, dnia 10 listopada 2010 r.

61 wykazane w rozliczeniach rocznych osób fizycznych i opodatkowane. Natomiast środki pochodzące z Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej mieszczą się w kategoriach zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. l pkt 129 ustawy o podatku dochodowym, a urząd nie miał obowiązku sporządzania informacji PIT-8C. Interpretacje te zostały przesłane również do właściwego naczelnika urzędu skarbowego, jak również do właściwego dyrektora urzędu kontroli skarbowej. W uzupełnieniu wniosku z dnia 19 maja 2010 r. wnioskodawca doprecyzował, iż źródła finansowania inwestycji dotyczącej zabudowy kotła c.o. wraz z układem solarnym kształtowały się następująco: — środki własne mieszkańca – 30%, — środki Gminnego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej – 10%, — środki Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej – 60%. Wnioskodawca był cały czas przekonany, że nie będzie płacił podatku od tego dofinansowania. Jednakże w lutym 2010 r. urząd przesłał wnioskodawcy informację PIT-8C o wysokości przychodu uzyskanego z tytułu dofinansowania do zakupu urządzeń ekologicznych w ramach ww. programu w celu uwzględnienia w rocznym rozliczeniu i opłaceniu podatku. W czasie rozmów z osobą reprezentującą burmistrza wnioskodawca nie uzyskał żadnych informacji zawierających stosowne argumenty, potwierdzające słuszność powyższej decyzji. Wnioskodawca zwrócił się z pismem do urzędu miasta o podanie podstawy prawnej uprawniającej do wystawienia tej informacji. W odpowiedzi na pismo wnioskodawca otrzymał jako załącznik opinię prawną na temat dofinansowania z Gminnego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, tj. środków, które stanowiły zaledwie 10% wartości inwestycji. Tymczasem PIT-8C został sporządzony na całość dofinansowania, tj. 70% wartości inwestycji (10% + 60%). Uzyskał również lakoniczne wyjaśnienie, że zwolnienie nie dotyczy osób fizycznych, jednocześnie poinformowano go, iż regulamin zawierał informację o tym, że inwestor dokonuje rozliczenia finansowego związanego z udziałem w programie zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jednakże wcześniej poinformowano wnioskodawcę, że tak jak mieszkańcy innej gminy nie będzie płacił podatku. Natomiast po uzyskaniu PIT-8C wnioskodawca otrzymał w urzędzie miejskim odpowiedź, że decyzja zapadła 15 grudnia 2009 r., co wydaje się wnioskodawcy sprzeczne z informacjami zawartymi w odpowiedzi urzędu miejskiego z dnia 1 marca 2010 r. Wnioskodawca zauważa, że w interpretacjach otrzymanych przez inne urzędy również powołane są przepisy tejże ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dla wnioskodawcy jest to dalece niezrozumiałe, czy w istocie środki pochodzące z tego samego źródła i przeznaczone na ten sam cel mogą dla jednych być opodatkowane, a dla drugich nie. Wnioskodawca jest przekonany, że prawo nie działa wybiórczo i dotyczy wszystkich obywateli. W uzupełnieniu wniosku z dnia 31 maja 2010 r. wnioskodawca doprecyzował, że zadania realizowane w ramach „Programu ograniczenia niskiej emisji” dofinansowane są z pożyczki z Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, która wpłynęła na konto budżetu miasta, a dopiero później z budżetu miasta w formie dotacji została przekazana właściwemu podmiotowi na dofinansowanie określonego zadania, tj. mającego na celu modernizację systemu ogrzewania, a więc pożyczka została udzielona gminie, a nie osobie fizycznej korzystającej z „Programu ograniczenia niskiej emisji”. W związku z powyższym pan G. B., kierując wniosek do dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach o wydanie interpretacji indywidualnej, zadał następujące pytanie: Czy urząd miasta słusznie wystawił PIT-8C na pełną kwotę dofinansowania? Zdaniem wnioskodawcy, środki o których mowa w przesłanym wniosku, nie podlegają opodatkowaniu. Wnioskodawca uważa, że udzielenie dotacji z budżetu gminy, który został zasilony pożyczką z Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej mieści się w katalogu zwolnień, o których mowa w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych. Reasumując, wnioskodawca ponownie stwierdza, że środki przekazane w ramach „Programu ograniczenia niskiej emisji”, o których mowa we wniosku, tj. kwota w wysokości 60% nakładów inwestycyjnych, nie podlega opodatkowaniu. Zdaniem dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach, w świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Zdaniem dyrektora Izby Skarbowej podstawową zasadą podatku dochodowego od osób fizycznych jest zasada powszechności opodatkowania. Wynika ona z treści art. 9 ust. l ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, póz. 176, ze zm.), w myśl którego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkie dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę w katalogu zwolnień przedmiotowych ustawy bądź od których minister finansów zaniechał poboru podatku, w drodze rozporządzenia. Jednakże przepis art. 21 ust. l pkt 129 ww. ustawy stanowi, że wolne od podatku dochodowego są dotacje w rozumieniu przepisów o finansach publicznych, otrzymane z budżetu państwa lub budżetów jednostek samorządu terytorialnego. Powyższe oznacza, że skorzystanie z przedmiotowego zwolnienia uzależnione jest od źródła finansowania, tj. podmiotu wypłacającego dotacje, a zarazem ustalenia, czy przyznawana dotacja jest w dotacja w rozumieniu przepisów o finansach publicznych.

62 Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż wnioskodawca otrzymał z urzędu gminy dofinansowanie na zabudowę kotła c.o. wraz z układem solarnym w ramach „Programu ograniczenia niskiej emisji”. Dofinansowane to zostało wypłacone m.in. z pożyczki z Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej (60% wartości inwestycji). Jeżeli zatem forma udzielonego dofinansowania jest w istocie dotacją w rozumieniu ustawy o finansach publicznych i została wypłacana z budżetu jednostki samorządu terytorialnego, to dotacja otrzymana od urzędu gminy mieści się w kategoriach dotacji zwolnionych na podstawie art. 21 ust. l pkt 129 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jednocześnie urząd gminy nie miał obowiązku sporządzania informacji PIT-8C dla osób, które otrzymają dotację z budżetu gminy w ramach realizacji „Programu ograniczenia niskiej emisji dla gminy R.”. Podkreślenia wymaga fakt, iż dotacja nie musi pochodzić ze środków własnych gminy, musi jedynie pochodzić z budżetu gminy w rozumieniu ustawy o finansach publicznych. Skoro zatem dotacja nie była udzielona z Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska, lecz z budżetu gminy zasilanego pożyczką z Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska, należy stwierdzić, iż dotacja ta mieści się w kategoriach zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. l pkt 129 ustawy. Udzielenie bowiem gminie pożyczki z funduszu celowego nie jest równoznaczne z udzieleniem dotacji z funduszu celowego. Jednakże samo ustalenie, że udzielane dofinansowanie pochodzi z budżetu gminy, jest niewystarczające dla uzyskania przedmiotowego zwolnienia, niezbędnym jest również ustalenie, iż jest ono w istocie dotacją w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. 2005 r. Nr 249, późn. 2104, ze zm.). Należy zaznaczyć, że z przepisu art. 14b § l ww. ustawy Ordynacja podatkowa wynika, że minister właściwy do spraw finansów publicznych na pisemny wniosek zainteresowanego wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Stosownie do art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej przez przepisy prawa podatkowego rozumie się przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. Zgodnie z art. 3 pkt l Ordynacji podatkowej przez ustawy podatkowe rozumie się ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich. W związku z powyższym sprawa ustalenia, czy środki przeznaczone na realizację „Programu ograniczenia niskiej emisji” mają formę dotacji, nie jest uregulowana przepisami prawa podatkowego, lecz przepisami ustawy o finansach publicznych. Jeżeli zatem forma udzielonego dofinansowania – dotyczącego 60% wartości inwestycji – jest w istocie dotacją w rozumieniu ustawy o finansach publicznych i zostało wypłacane z budżetu jednostki samorządu terytorialnego, to dotacja otrzymana od urzędu gminy – w ww. części – mieści się w kategoriach dotacji zwolnionych na podstawie art. 21 ust. l pkt 129 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jednocześnie urząd gminy nie miał obowiązku wykazania w informacji PIT-8C tej części dofinansowania. Powyższe oznacza, że w przedmiotowej sprawie stanowisko wnioskodawcy dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach uznał za prawidłowe. Mając powyższe na uwadze, kieruję do Pani Minister zapytanie: Czy uwzględniając przedstawione okoliczności, miasto Radlin w przedmiotowej sprawie powinno wystawić panu G. PIT-8C? Z poważaniem Poseł Adam Gawęda Warszawa, dnia 24 listopada 2010 r.

Interpelacja (nr 19484) do ministra spraw wewnętrznych i administracji oraz ministra sprawiedliwości w sprawie wprowadzenia rozwiązań prawnych dotyczących zwolnienia z kosztów sądowych osób poszkodowanych w wyniku powodzi w 2010 r. Szanowny Panie Ministrze! W związku z prośbą o pomoc, skierowaną do mojego biura poselskiego przez grupę mieszkańców regionu wodzisławskiego, a w szczególności w interesie mieszkańców regionów dotkniętych tegoroczną powodzią zwracam się z prośbą do Pana Ministra o pomoc. Zwracam się do Pana z prośbą o podjęcie działań zmierzających do zmiany regulacji prawnej w zakresie uzyskania zwolnień z kosztów sądowych oraz opłat skarbowych i innych opłat administracyjnych przez osoby poszkodowane w wyniku klęsk żywiołowych (powodzi) w 2010 r. Ustawą z dnia 17 grudnia 2009 r. o dochodzeniu roszczeń w postępowaniu grupowym (Dz. U. z 2010 r. Nr 7, poz. 44) wprowadzono do polskiego systemu

63 prawnego instytucję tzw. pozwów grupowych. Założeniem ustawodawcy było umożliwienie grupie osób poszkodowanych przez określone w art. 1 ww. ustawy zdarzenia dochodzenia swoich roszczeń pieniężnych (odszkodowań) w jednym postępowaniu, bez konieczności wszczynania przez te osoby wielu odrębnych postępowań sądowych. Słuszna co do zasady regulacja prawna zawarta w ww. ustawie nie przewiduje jednak możliwości zwolnienia osób poszkodowanych od ponoszenia kosztów sądowych. Wynika to wprost z art. 24 tejże ustawy. Mocą tego przepisu nie stosuje się w postępowaniu grupowym przepisów ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, które z kolei są podstawą do ubiegania się o zwolnienie od kosztów sądowych przez osoby nieposiadające środków na wpis sądowy i dalsze koszty procesu. Jak okazuje się w praktyce, tego rodzaju regulacja prawna uniemożliwia dochodzenie roszczeń w postępowaniu grupowym przez tych poszkodowanych, którzy z powodu określonych zdarzeń (w tym przypadku powodzi) utracili dorobek całego życia i nie posiadają żadnych, nawet minimalnych środków na uiszczenie tych kosztów. Taka sytuacja dotknęła właśnie osoby poszkodowane w wyniku powodzi, jakie miały miejsce w maju i czerwcu 2010 r. Z rozmów przeprowadzonych z mieszkańcami gminy Wilków (jednej z najbardziej poszkodowanych w wyniku powodzi gmin w Polsce) wynika, iż chcieliby oni na drodze sądowej w postępowaniu grupowym dochodzić swoich roszczeń, jednakże z uwagi na brak jakichkolwiek środków pieniężnych, które mogliby przeznaczyć na koszty procesu (tj. wpis sądowy w wysokości 2% dochodzonych roszczeń oraz dalsze koszty sądowe), nie mogą tego uczynić. Podobne informacje docierają do mnie za pośrednictwem mediów odnośnie do mieszkańców Sandomierza. Dostrzegając powyższy problem, zwracam się do Pana Ministra z prośbą o rozważenie podjęcia działań, które mogłyby doprowadzić do zmiany przepisów ww. ustawy lub też uchwalenia ustawy, która zwalniałaby generalnie osoby poszkodowane w wyniku powodzi z kosztów sądowych i administracyjnych. Chciałbym w tym miejscu zwrócić uwagę, iż podobne rozwiązanie prawne wprowadzone zostało po powodzi z 1997 r. W ustawie z 17 lipca 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 80, poz. 494) o szczególnych zasadach postępowania administracyjnego i sądowego w związku z usuwaniem skutków powodzi z lipca 1997 r. w art. 3 wprowadzono zapis następującej treści: „1. W postępowaniu administracyjnym oraz w postępowaniu sądowym w sprawach związanych z usuwaniem skutków powodzi osoby poszkodowane nie ponoszą opłat skarbowych i innych opłat administracyjnych oraz kosztów sądowych. 2. Postępowanie w razie zaginięcia lub zniszczenia akt w zakresie dotyczącym odtworzenia akt sądowych zniszczonych lub zaginionych wskutek powodzi jest wolne od kosztów sądowych. 3. Przepis ust. 2 stosuje się także do postępowania o założenie ksiąg wieczystych dla nieruchomości, których księgi wieczyste zaginęły lub uległy zniszczeniu wskutek powodzi.” Przepisy powyższej ustawy mogłyby stanowić wzorzec dla wprowadzenia podobnych rozwiązań prawnych, w tym dotyczących zwolnienia od kosztów sądowych również obecnie w stosunku do poszkodowanych w wyniku powodzi w 2010 r. W związku z powyższym kieruję do Pana Ministra pytanie: Czy, uwzględniając przedstawione okoliczności, widzi Pan możliwość i skieruje propozycje zmian legislacyjnych do dalszych prac mających na celu wprowadzenie rozwiązań prawnych dotyczących zwolnienia od kosztów sądowych w stosunku do poszkodowanych w wyniku powodzi w 2010 r.? Z wyrazami szacunku Poseł Adam Gawęda Warszawa, dnia 24 listopada 2010 r.

Interpelacja (nr 19485) do ministra środowiska w sprawie wypełniania przez Polskę zobowiązań wynikających z akcesji do UE w zakresie wspierania produkcji na rynku wewnętrznym energii ze źródeł odnawialnych Jako kraj członkowski UE Rzeczpospolita Polska jest zobowiązana do wdrożenia dyrektywy 2001/77/ WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wspierania produkcji na rynku wewnętrznym energii ze źródeł odnawialnych. Wspomniana dyrektywa określiła tzw. wskaźnikowe cele krajowe dotyczące udziału energii ze źródeł odnawialnych w stosunku do zużycia energii elektrycznej brutto. Polska zobowiązała się w traktacie akcesyjnym do osiągnięcia 7,5% energii z OZE do roku 2010. Krajowe dokumenty strategiczne m.in. „Strategia rozwoju energetyki odnawialnej” (uchwała Sejmu RP z 2001 r.), „Polityka ekologiczna państwa”, a także przyjęty 4.01.2005 r. przez rząd dokument „Polityka energetyczna Polski do 2025 roku” zakładają osiągnięcie 7,5% udziału energii ze źródeł odnawialnych w bilansie energetycznym kraju w roku 2010, a 14% w roku 2020, w odniesieniu do energii elektrycznej, cieplnej i in. Zastosowane w 2005 r. instrumenty wsparcia rozwoju energetyki ze źródeł odnawialnych, tzw. zielone certyfikaty, miały za zadanie przyspieszyć rozwój OZE i dać impuls do nowych inwestycji. Wraz z upływem założonego okresu należy ocenić skuteczność

64 prowadzonej polityki i instrumentów zastosowanych dla osiągnięcia wyznaczonych celów. Proszę zatem o odpowiedź: Czy założony cel – 7,5% udziału energii ze źródeł odnawialnych w bilansie energetycznym – zostanie z upływem roku 2010 osiągnięty? Czy – w świetle rezultatów osiągniętych na koniec roku 2010 – jest możliwe uzyskanie założonych w krajowych dokumentach strategicznych wielkości produkcji energii odnawialnej w roku 2014? Poseł Anna Paluch Warszawa, dnia 25 listopada 2010 r. Czy i w jaki sposób rząd monitoruje działania gmin w zakresie wypełnienia powyższych zobowiązań? Analiza sytuacji w gminach mojego okręgu nie napawa optymizmem, stopień skanalizowania gmin waha się od 15% do 85%, przy czym najwięcej jest gmin, które problem rozwiązały w ok. 40–50%. Jakie działania podejmie rząd, by przywrócić szybkie tempo realizacji kanalizacji i oczyszczalni i wspomóc samorządy lokalne w realizacji założonych celów? Poseł Anna Paluch Warszawa, dnia 25 listopada 2010 r. Interpelacja (nr 19487) do ministra spraw wewnętrznych i administracji w sprawie okresu opłacania z budżetu Policji tymczasowej kwatery dla funkcjonariusza, który z urzędu został przeniesiony do pełnienia służby w innej miejscowości Szanowny Panie Ministrze! Art. 96 ust. 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji określa sposób i tryb przyznania tymczasowej kwatery dla funkcjonariuszy Policji, którzy zostali przeniesieni z urzędu do pełnienia służby w innej miejscowości. Ww. zapis mówi, iż policjantowi przeniesionemu z urzędu do służby w innej miejscowości, który w poprzednim miejscu pełnienia służby nie zwolnił zajmowanego lokalu mieszkalnego lub domu, o którym mowa w ust. 1, można przydzielić tymczasową kwaterę według przysługujących norm, bez uwzględnienia zamieszkałych z nim członków rodziny. Koszty zakwaterowania pokrywane są ze środków budżetowych Policji, nie dłużej niż przez 2 lata od dnia przydzielenia tymczasowej kwatery. Zapis tego aktu prawnego oznacza, iż po 24-miesięcznym okresie funkcjonariusz Policji, który ze względu na przeniesienie do innej miejscowości otrzymał tymczasową kwaterę, jest zmuszony do pokrycia z własnych środków finansowych kosztów utrzymania ww. lokalu mieszkalnego. Według mojej opinii jest to krzywdząca forma pakietu socjalnego dla tych funkcjonariuszy, albowiem niejednokrotnie zmuszeni oni zostali do rozłąki ze swoimi rodzinami, które nie chciały przechodzić procesu adaptacji w nowej miejscowości, do której został przeniesiony dany funkcjonariusz Policji. Pokrycie kosztów po okresie 2 lat z własnych środków finansowych tymczasowej kwatery wpłynie moim zdaniem deprymująco na jakość wykonywanej pracy przez funkcjonariuszy, albowiem będą oni posiadali znacznie obniżone dochody domowe, co przy dzisiejszych wysokich kosztach utrzymania wpłynie

Interpelacja (nr 19486) do ministra środowiska w sprawie wypełniania przez Polskę zobowiązań wynikających z akcesji do UE w zakresie oczyszczania ścieków komunalnych Przystępując do Unii Europejskiej, Polska zobowiązała się wprowadzić do porządku prawnego i wdrożyć przepisy prawne obowiązujące w Unii w zakresie ochrony środowiska. Wynegocjowane i zaakceptowane przez nasz kraj zobowiązania w tej dziedzinie zostały ujęte w traktacie akcesyjnym. Zawarto tam również okresy przejściowe, gdyż wdrożenie unijnych standardów w obszarze „Środowisko” wymaga przeprowadzenia inwestycji na ogromną skalę i poniesienia nakładów z tym związanych. W zakresie oczyszczania ścieków komunalnych obowiązuje w UE dyrektywa 91/271/WE z dnia 21 maja 1991 r. Dla jej całkowitego wdrożenia ustanowiono okres przejściowy do 31 grudnia 2015 r. Ustanowiony dla ww. dyrektywy cel pośredni zakłada osiągnięcie zgodności z jej wymaganiami dla 1069 aglomeracji do końca 2010 r. Czy wskazany cel pośredni zostanie osiągnięty w założonym terminie, tj. do 31 grudnia 2010 r.? „Krajowy program oczyszczania ścieków komunalnych” przyjęty przez rząd w grudniu 2003 r. w celu sprawnej implementacji dyrektywy 91/271/WE, a obejmujący modernizację, rozbudowę i budowę systemów kanalizacji zbiorczej i oczyszczalni ścieków w aglomeracjach nie mniejszych niż 2000 RLM, zakłada ponadto wypełnienie zobowiązań dla aglomeracji powyżej 15 000 RLM do końca 2010 r. Jak rząd planuje osiągnąć założony cel wobec opóźnień w realizacji oczyszczalni „Czajka” dla m. st. Warszawy? Czy wobec opóźnień w realizacji inwestycji finansowanych z Funduszu Spójności występuje zagrożenie niewypełnienia zobowiązań akcesyjnych wynikających z dyrektywy 91/271/WE?

65 negatywnie na poziom życia ich rodzin. Należy również podkreślić, iż funkcjonariusze ci ponoszą koszty związane z cotygodniowym dojazdem do rodzinnego domu (w wielu przypadkach ze względu na odległość pracy funkcjonariusz przebywa w rodzinnym domu w cyklu weekendowym), co również wpływa na obniżenie ich dochodów. Dlatego też zwracam się do Pana Ministra z prośbą o odpowiedź na poniższe pytania: 1. Czy prowadzone są w resorcie spraw wewnętrznych i administracji prace nad zmianą tych przepisów? Jeżeli tak, na jakim są etapie? Jeżeli nie, czy Pan Minister nie widzi możliwości zmian tych regulacji pod kątem opłacenia tego typu lokali mieszkalnych dla przeniesionych funkcjonariuszy Policji przez okres trwania przeniesienia? 2. Ile wynosi corocznie pokrycie kosztów z budżetu Policji na opłacenie tymczasowych kwater dla przeniesionych funkcjonariuszy Policji? 3. Ilu funkcjonariuszy Policji korzysta z tego rozwiązania? Z poważaniem Poseł Adam Krupa Warszawa, dnia 25 listopada 2010 r. Pytanie: Czy przewiduje się zmianę przepisów, tak aby wyeliminować trudności w interpretacji przepisów bhp w zakresie telepracy oraz wyeliminować inne istniejące przeszkody prawne utrudniające nawiązanie stosunku pracy w tej formie prawnej? Z wyrazami szacunku Poseł Tadeusz Arkit Warszawa, dnia 23 listopada 2010 r.

Interpelacja (nr 19489) do ministra środowiska w sprawie odpowiedzialności dzierżawcy terenu za szkody łowieckie Szanowny Panie Ministrze! Zgodnie z art. 46 ustawy Prawo łowieckie z dnia 13 października 1995 r. (Dz. U. 2009 r. Nr 92, poz. 753) dzierżawca lub zarządca obwodu łowieckiego zobowiązany jest do pokrycia szkód wyrządzonych w uprawach i płodach rolnych przez dziki, łosie, jelenie, daniele i sarny. Zgodnie z art. 2 wspomnianej ustawy ww. zwierzęta łowne w stanie wolnym stanowią własność Skarbu Państwa jako dobro ogólnonarodowe. W świetle istniejących przepisów odpowiedzialnością finansową za szkody wyrządzone przez zwierzynę łowną będącą własnością Skarbu Państwa obarczone są koła łowieckie finansowane ze składek jej członków, które na skutek bardzo dużego wzrostu liczebności populacji zwierzyny łownej nie mają środków na pokrycie szkód. Dochodzimy tutaj do pewnej niezręczności prawnej, gdzie odpowiedzialnością deliktową za szkody wyrządzone przez zwierzęta w stanie wolnym obciążone są koła łowieckie. Istotnie naturalnym rozwiązaniem byłoby przejęcie zobowiązań kół łowieckich wynikających ze szkód powstałych przez zwierzęta przez Skarb Państwa. W obecnej sytuacji finansowej i pogorszających się wyników finansowych instytucji państwowych sprawiedliwym rozwiązaniem jest udział Skarbu Państwa w osobie Lasów Państwowych (co już w przeszłości miało miejsce) w wypłacanych odszkodowaniach przez zarządcę bądź dzierżawcę terenów łowieckich. W związku z powyższym proszę o odpowiedź na następujące pytanie: Czy ministerstwo zamierza podjąć jakieś działania w celu rozwiązania tego problemu? Z poważaniem Poseł Leszek Jastrzębski Warszawa, dnia 24 listopada 2010 r.

Interpelacja (nr 19488) do ministra pracy i polityki społecznej w sprawie zatrudnienia pracowniczego w formie telepracy oraz związanych z tym przepisów bhp Polska Konfederacja Pracodawców Prywatnych „Lewiatan” zwraca uwagę na zatrudnienie w formie telepracy, obowiązki w zakresie bhp oraz związane z tym problemy. Założenia konstrukcji telepracy zawierały w sobie realizację postulatu zwiększenia zatrudnienia osób niepełnosprawnych, starszych, bezrobotnych. Niestety, jak wynika z przygotowanego przez PKPP „Lewiatan” raportu, ta forma zatrudnienia nie jest zbyt często stosowana. Dzieje się tak dlatego, że pracodawcy mają szereg wątpliwości dotyczących obowiązujących przepisów bhp, a zwłaszcza ich interpretacji w kontekście wspomnianej formy zatrudnienia. Mało precyzyjne pozostaje np. to, czy inspektor bhp przed wprowadzeniem telepracy powinien udać się do miejsca zamieszkania pracownika świadczącego pracę w ramach telepracy celem oceny spełnienia wymogów bhp itp. Mając powyższe na uwadze, postuluje się przegląd i modyfikację przepisów utrudniających stosowanie telepracy, z uwzględnieniem obowiązków wynikających z bhp, oraz ich dostosowanie do specyfiki telepracy.

66 Interpelacja (nr 19490) do ministra infrastruktury w sprawie budowy kanalizacji na terenie dzielnicy Wawer m.st. Warszawy Szanowny Panie Ministrze! Kanalizacja jest jednym z podstawowych urządzeń infrastrukturalnych rozwiniętych miast zachodniej Europy. Trudno jest sobie wyobrazić stolicę aspirującą do grona nowoczesnego miasta, nieposiadającą instalacji kanalizacyjnych. Niestety w dzielnicy Wawer m.st. Warszawy skanalizowanych jest jedynie 20% wszystkich gospodarstw domowych. W związku ze wzrastającą liczbą nowych nieskanalizowanych osiedli problem kanalizacji w tej dzielnicy powinien zostać uznany za priorytetowy. Szczelność przydomowych zbiorników ściekowych, w szczególności w gospodarstwach starego budownictwa, jest wątpliwa. Skutki takiego stanu rzeczy dla środowiska naturalnego mogą być katastrofalne i nieodwracalne. Konstytucyjnie jesteśmy zobligowani do zapewnienia bezpieczeństwa ekologicznego przyszłym pokoleniom. W tej chwili tempo rozbudowy sieci kanalizacyjnej w dzielnicy Wawer jest niewystarczające. W związku z powyższym proszę o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: 1. Jakie są plany (harmonogram) rozbudowy sieci kanalizacyjnej na terenie dzielnicy Wawer m.st. Warszawy? 2. Kiedy zostanie zrealizowana inwestycja budowy kolektora ściekowego „W”? Z poważaniem Poseł Leszek Jastrzębski Warszawa, dnia 24 listopada 2010 r. znacznie ruch drogowy na tym obszarze Warszawy, ponadto jest ważnym elementem infrastrukturalnym, który w znacznym stopniu rozwiąże istniejące problemy komunikacyjne. W związku z powyższym proszę o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: 1. W jakiej fazie znajdują się prace administracyjne nad trasą Olszynki Grochowskiej? 2. Jaka jest ostateczna wersja przebiegu trasy Olszynki Grochowskiej? Z poważaniem Poseł Leszek Jastrzębski Warszawa, dnia 24 listopada 2010 r.

Interpelacja (nr 19492) do ministra spraw wewnętrznych i administracji w sprawie nielegalnych wysypisk śmieci na terenach leśnych Szanowny Panie Ministrze! Dużym problemem mieszkańców i władz samorządowych na terenie całej Polski są nielegalne wysypiska śmieci, które w szczególności dotyczą tzw. terenów zielonych. Bardzo dobrym przykładem jest dzielnica Wawer m.st. Warszawy, której ok. 70% powierzchni zajmują tereny zielone. Na terenie dzielnicy usytuowany jest Mazowiecki Park Krajobrazowy i liczne pomniki przyrody, dzięki czemu jest powszechnie znana ze swych walorów klimatycznych. W ostatnich latach problem nielegalnych wysypisk śmieci na terenach leśnych znacznie się nasilił. Według mnie jednym z powodów takiego stanu rzeczy jest zbyt małe zaangażowanie odpowiednich służb w kontrolę umów zawieranych pomiędzy mieszkańcami a przedsiębiorstwami zajmującymi się wywozem śmieci. W związku z powyższym zwracam się do Pana Ministra z następującymi pytaniami: 1. Czy odpowiednie służby prowadzą skoordynowane działania kontrolne umów na wywóz odpadów? 2. Czy ministerstwo planuje wprowadzić nowe regulacje prawne w celu zwalczenia problemu? 3. Czy ministerstwo dysponuje statystykami dotyczącymi ilości przeprowadzanych kontroli umów na wywóz odpadów? Z poważaniem Poseł Leszek Jastrzębski Warszawa, dnia 24 listopada 2010 r.

Interpelacja (nr 19491) do ministra infrastruktury w sprawie budowy trasy Olszynki Grochowskiej Szanowny Panie Ministrze! W związku z pracami nad północną oraz południową obwodnicą Warszawy mam pytanie dotyczące tzw. trasy Olszynki Grochowskiej. Wspomniana trasa planowo ma być łącznikiem pomiędzy południową obwodnicą Warszawy a Trasą Toruńską oraz trasą mostu Północnego. Koncepcja co do położenia trasy na przestrzeni ostatnich lat ulegała dużym zmianom. Nie ma wątpliwości co do tego, że przedmiotowa trasa usprawniłaby

67 Interpelacja (nr 19493) do ministra pracy i polityki społecznej w sprawie spójnego programu pomocy dla rodzin wielodzietnych Szanowna Pani Minister! Sytuacja w wielu polskich rodzinach wielodzietnych jest dramatyczna. Standard życia zdecydowanie odbiega od przyjętych norm. Warto wspomnieć o tym, że ubóstwo, w jakim dorastają osoby małoletnie, bardzo często przekłada się na ich dorosłe życie. Doświadczenie dużej biedy w dzieciństwie może prowadzić do zaburzonego rozwoju. Młode osoby borykające się z brakiem pieniędzy mają trudności w zdobyciu wykształcenia, późniejsze bezrobocie godzi w ich godność osobistą. Następujące poczucie krzywdy społecznej ma często ujście w postaci patologicznych zachowań. Prawidłowy rozwój dzieci jest warunkowany rozwojem zainteresowań, często różne ośrodki mają w swojej ofercie bogatą paletę zajęć, niestety płatnych, dostępnych dla rodzin zamożniejszych. Jedynym remedium na tego typu sytuacje jest przygotowanie spójnego programu pomocy, który z należytą starannością uwzględni potrzeby rodzin wielodzietnych. W związku z powyższym proszę o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: 1. Czy ministerstwo ma w planach przygotowanie spójnego programu pomocy dla rodzin wielodzietnych zagrożonych ubóstwem? 2. Na jaką pomoc ze strony państwa w obecnym stanie prawnym może liczyć rodzina wielodzietna zagrożona ubóstwem? 3. Czy ministerstwo ma w planach wprowadzenie refundacji dla dzieci z rodzin ubogich zajęć pozaszkolnych? Z poważaniem Poseł Leszek Jastrzębski Warszawa, dnia 24 listopada 2010 r. Interpelacja (nr 19494) do ministra infrastruktury w sprawie planu likwidacji odcinka PKP InterCity SA w Skarżysku-Kamiennej Szanowny Panie Ministrze! Prezydium Zarządu Regionu Świętokrzyskiego NSZZ „Solidarność” zwróciło się do mojego biura poselskiego z prośbą o podjęcie działań w sprawie planu likwidacji odcinka InterCity PKP SA w Skarżysku-Kamiennej*). *) Załącznik – w aktach Sekretariatu Posiedzeń Sejmu. Jak podkreślili zainteresowani, taka decyzja powoduje zagrożenie istnienia 90 miejsc pracy, co w przypadku powiatu o najwyższym stopniu bezrobocia stanowi problem społeczny. Ponadto likwidacja InterCity PKP SA w Skarżysku-Kamiennej spowoduje perturbacje w kolejowej obsłudze pasażerskiej. Prezydium Zarządu Regionu Świętokrzyskiego NSZZ „Solidarność” popiera działania miejscowej komisji oddziałowej związku przeciwstawiające się planom likwidacji miejsc pracy. Mając na uwadze powyższe, proszę Pana Ministra o zainteresowanie się niniejszą sprawą. W związku z powyższym zwracam się z pytaniami do Pana Ministra: 1. Czy istnieje możliwość nielikwidowania odcinka InterCity PKP SA w Skarżysku-Kamiennej? 2. Jakie kroki zamierza Pan podjąć w przedmiotowej sprawie? Z poważaniem Poseł Jarosław Rusiecki Ostrowiec Świętokrzyski, dnia 27 października 2010 r.

Interpelacja (nr 19495) do ministra kultury i dziedzictwa narodowego w sprawie zapewnienia środków w budżecie programu „Dziedzictwo kulturowe” w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego w 2011 r. na poziomie co najmniej 130 mln zł Szanowny Panie Ministrze! Towarzystwo Opieki nad Zabytkami zwróciło się do mojego biura poselskiego z prośbą o podjęcie działań w sprawie zapewnienia środków w budżecie programu „Dziedzictwo kulturowe” w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego w 2011 r. na poziomie co najmniej 130 mln zł (zgodnie ze stanem w 2008 r.). Jak podkreślili zainteresowani, wniosek uzasadniony jest nieproporcjonalnymi nakładami państwa na ochronę dziedzictwa narodowego w stosunku do wielkiej skali zaniedbań w tym zakresie w całym kraju. Budżet na ochronę zabytków powinien wrastać w kolejnych latach proporcjonalnie do potrzeb zgłaszanych przez właścicieli i użytkowników obiektów zabytkowych. Potrzeby finansowe zgłaszane ministrowi kultury w każdym roku przekraczają 600 mln zł i dotyczą zaledwie ok. 2% uprawnionych do otrzymywania pomocy państwa, co dowodzi wielkiej skali problemu. Tymczasem w 2010 r. budżet programu „Dziedzictwo kulturowe”, priorytet 1: Ochrona zabytków, wyniósł niecałe 50 mln zł.

68 Mając na uwadze powyższe, proszę Pana Ministra o zainteresowanie się niniejszą sprawą. W związku z powyższym zwracam się z pytaniami do Pana Ministra: 1. Czy istnieje możliwość zapewnienia środków w budżecie programu „Dziedzictwo kulturowe” w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego w 2011 r. na poziomie co najmniej 130 mln zł (zgodnie ze stanem z 2008 r.)? 2. Jakie kroki zamierza Pan podjąć w przedmiotowej sprawie? Z poważaniem Poseł Jarosław Rusiecki Ostrowiec Świętokrzyski, dnia 25 października 2010 r. — zagwarantowania pacjentom jednoznacznej niczym nieograniczonej możliwości korzystania ze świadczeń zabiegowych w gabinecie zabiegowym lekarza POZ; — zagwarantowania jednoznacznej interpretacji w zakresie zadań możliwych do realizacji w gabinecie pielęgniarki (położnej POZ i w gabinecie zabiegowym lekarza POZ); — zagwarantowania wysokiej jakości badań laboratoryjnych poprzez pozostawienie organizacji ich pobrania i transportu w gestii świadczeniodawcy, który od lat otrzymuje na ten cel środki z NFZ, czyli lekarza POZ; — zagwarantowania dzieciom do 12. miesiąca życia częstszych wizyt patronażowych pielęgniarki podstawowej opieki zdrowotnej, minimum czterech, tj. raz na kwartał; — zagwarantowania dzieciom i młodzieży szkolnej dostępu do świadczeń pielęgniarki środowiska nauczania i wychowania w każdej szkole w gabinecie pomocy przedlekarskiej lub innym pomieszczeniu na terenie szkoły; — zagwarantowania możliwości samodzielnego dostosowania harmonogramu czasu pracy pielęgniarki środowiska nauczania i wychowania z uwzględnieniem liczby szkół, uczniów i planu lekcji; — zagwarantowania matce i dziecku uzyskania pierwszej wizyty patronażowej położnej środowiskowej do 48 godzin od zgłoszenia. Wprowadzenie zaproponowanych zmian zapewni poprawę jakości udzielanych świadczeń zdrowotnych. Mając na uwadze powyższe, proszę Panią Minister o zainteresowanie się niniejszą sprawą. W związku z powyższym zwracam się z pytaniem do Pani Minister: Czy istnieje możliwość wprowadzenia zaproponowanych zmian? Z poważaniem Poseł Jarosław Rusiecki Ostrowiec Świętokrzyski, dnia 29 października 2010 r.

Interpelacja (nr 19496) do ministra zdrowia w sprawie uwzględnienia w projekcie nowelizowanego rozporządzenia z 29 sierpnia 2009 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej uwag i stanowisk zgłaszanych przez Naczelną Radę Pielęgniarek i Położnych Szanowna Pani Minister! Świętokrzyska Izba Pielęgniarek i Położnych zwróciła się do mojego biura poselskiego z prośbą o podjęcie działań w sprawie uwzględnienia w projekcie nowelizowanego rozporządzenia z dnia 29 sierpnia 2009 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej uwag i stanowisk zgłaszanych przez Naczelną Radę Pielęgniarek i Położnych.*) Jak podkreślili zainteresowani, dotychczasowe doświadczenia z współpracy z Ministerstwem Zdrowia budzą niepokój, że zgłaszane uwagi i postulaty mogą nie zostać uwzględnione w znowelizowanym rozporządzeniu. Brak uwzględnienia przez Ministerstwo Zdrowia postulatów przedstawicieli ponad 250-tysięcznej korporacji zawodowej nie może gwarantować wydania rozporządzenia, którego zapisy będą jasne, czytelne, jednoznaczne interpretacyjnie i, co najważniejsze, zapewnią niezakłócony dostęp do świadczeń zdrowotnych, dając poczucie bezpieczeństwa zdrowotnego obywatelom. Zainteresowani wnioskują w sprawie: — zagwarantowania pacjentom możliwości korzystania ze świadczeń pielęgniarki podstawowej opieki zdrowotnej (środowiskowo-rodzinnej) w miejscu zamieszkania pacjenta – rodziny; *) Załączniki – w aktach Sekretariatu Posiedzeń Sejmu.

Interpelacja (nr 19497) do ministra środowiska w sprawie powtórnego użytku przez zakłady browarnicze butelek o zielonej barwie, które dziś są bezzwrotne Szanowny Panie Ministrze! Wzrost świadomości ekologicznej polskiego społeczeństwa, choć zapewne nadal niesatysfakcjonujący, jest jednak wyraźnie widoczny. Nasi rodacy coraz chętniej segregują odpady z myślą o możliwym ich recyklingu, który w sposób oczywisty przyczynia się do ochrony naszego środo-

69 wiska. Z tym większym zdziwieniem wielu obserwuje sytuację, w której zakłady browarnicze coraz częściej używają do rozlewania piwa butelek o zielonej barwie, które są bezzwrotne. Jedną z osób, które oficjalnie podnoszą ten problem, jest radny Rady Miasta Zamość, którego apel stał się inspiracją do skierowania do Pana Ministra niniejszej interpelacji i zawartych w niej pytań. Dla pana radnego, jak i dla mnie osobiście sytuacja, w której browary nie mają prawnego obowiązku powtórnego wykorzystania zwracanych im butelek, jest nie do pogodzenia ze słuszną i konieczną polityką ochrony środowiska. W związku z powyższym uprzejmie proszę Pana Ministra o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: 1. Dlaczego zakłady browarnicze wykorzystują do ponownego rozlewu piwa wyłącznie butelki o brązowej barwie, butelki zielone są zaś wyrzucane na śmietnik? 2. Czy w kierowanym przez Pana Ministra resorcie trwają ewentualne prace nad nowelizacją prawa w tym zakresie bądź też prace takie są planowane? Z poważaniem Poseł Sławomir Zawiślak Warszawa, dnia 26 listopada 2010 r. te stały się ważnym bodźcem do rozpoczęcia własnej działalności gospodarczej. Niestety, według bieżących informacji i projektowanego podziału środków w budżecie państwa na przyszły rok środki finansowe Funduszu Pracy mają ulec znacznej redukcji. Wywołuje to zaniepokojenie zarówno bezrobotnych, osób narażonych na bezrobocie w następnych latach, jak i służb odpowiedzialnych za walkę ze zjawiskiem bezrobocia. Mniej środków w ramach Funduszu Pracy to mniej możliwości skutecznego działania urzędów pracy. Bez tych środków powiatowe urzędy pracy stracą swą zasadniczą funkcję – walki z bezrobociem – i powrócą do czasów sprzed kilkunastu lat, gdy często nazywane były urzędami rejestracji bezrobotnych, a nie urzędami pracy. Obniżanie środków Funduszu Pracy i ich ewentualne zagospodarowywanie na inne ważne cele mogłoby być zrozumiałe w sytuacji dużego tempa wzrostu gospodarczego, który pociągałby za sobą duży rozwój przedsiębiorczości i naturalne tworzenie nowych miejsc pracy. Tymczasem sytuacja jest niestety radykalnie odmienna. Na duży wzrost gospodarczy niestety nie mamy co liczyć. Brak zatem również perspektyw na naturalną, gospodarczą i rynkową walkę z bezrobociem. To negatywne zjawisko niestety ostatnio zaczyna rosnąć na sile, zwłaszcza we wschodniej części naszego kraju. Do tego dochodzą negatywne skutki niżu demograficznego, który w najbliższych latach może spowodować wzrost bezrobocia wśród nauczycieli i wszystkich środowisk okołoszkolnych. Zmniejszanie środków Funduszu Pracy w takiej sytuacji jest – najdelikatniej rzecz ujmując – szkodliwym nieporozumieniem, które w efekcie spowoduje dodatkowy wzrost bezrobocia, a przez to wzrost wydatków na klasyczną pomoc społeczną, i przyczyni się do dalszej stagnacji gospodarczej całego kraju, a zwłaszcza jego wschodniej części. Wobec powyższego uprzejmie proszę Panią Minister o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: 1. Jakie jest stanowisko Pani Minister i resortu pracy w sprawie obniżenia wysokości środku Funduszu Pracy w przyszłym roku? 2. Czy redukcja środków na walkę z bezrobociem jest rzeczywiście dobrym sposobem na oszczędności w budżecie? 3. Czy Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej w przypadku obniżenia środków Funduszu Pracy przewiduje jakiekolwiek alternatywne programy i sposoby walki z bezrobociem realizowane przez powiatowe urzędy pracy? Z poważaniem Poseł Sławomir Zawiślak Warszawa, dnia 26 listopada 2010 r.

Interpelacja (nr 19498) do ministra pracy i polityki społecznej w sprawie środków finansowych Funduszu Pracy przeznaczonych na przeciwdziałanie bezrobociu i łagodzenie jego skutków Szanowna Pani Minister! Jednym z podstawowych i najbardziej skutecznych środków walki z bezrobociem są środki Funduszu Pracy przeznaczane na przeciwdziałanie temu najbardziej niebezpiecznemu zjawisku społecznemu, łagodzenie jego skutków oraz aktywizację osób pozbawionych zatrudnienia i źródeł utrzymania. Środki te, wydatkowane efektywnie przez powiatowe urzędy pracy na terenie całego kraju, pomogły wielu naszym rodakom w przekwalifikowaniu się, przystosowaniu swoich umiejętności do potrzeb rynku pracy i wyjściu z potężnego kryzysu społecznego i materialnego, generowanego zawsze w przypadku utraty pracy i źródeł utrzymania rodziny. Środki z Funduszu Pracy są także bardzo cenną pomocą dla pracodawców, którzy dzięki nim doposażyli lub stworzyli od podstaw dodatkowe miejsca pracy dla skierowanych do nich przez urzędy pracy bezrobotnych. Dla wielu środki

70 Interpelacja (nr 19499) do ministra gospodarki w sprawie proponowanych przez Ministerstwo Gospodarki zmian w art. 54 ustawy Prawo energetyczne dotyczących wprowadzenia bezterminowej ważności świadectw kwalifikacyjnych Interpelacja (nr 19500) do ministra infrastruktury w sprawie projektu ustawy o zmianie ustawy o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego „Polskie Koleje Państwowe”, ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze oraz ustawy o transporcie kolejowym (druk nr 3389) Szanowny Panie Ministrze! Procedowany w komisjach projekt ustawy o zmianie ustawy o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego PKP budzi głęboki niepokój pracowników przedsiębiorstwa i podmiotów z nim związanych. Można sądzić, iż celem zasadniczym projektu ustawy jest umożliwienie upadłości przewoźników kolejowych wywodzących się z dawnego PKP, tj. Przewozy Regionalne, PKP InterCity, PKP Cargo, które to zatrudniają obecnie ponad 55 tys. pracowników. Zainteresowane spółki kolejowe zgłaszały do projektu ustawy swoje zastrzeżenia i uwagi, wykazując m.in. jego niezgodność z Konstytucją RP oraz niespójność z obowiązującym systemem prawa upadłościowego. Wprowadzenie proponowanych zmian może również doprowadzić do szybkiego procesu upadłości poszczególnych spółek, co z pewnością nie jest zgodne z szeroko pojętym interesem państwa polskiego. Sytuacja, w której największy przewoźnik w kraju z dnia na dzień zmuszony zostałby do zaprzestania działalności przewozowej, niosłaby tragiczne skutki w postaci paraliżu przewozu zarówno pasażerów, jak i towarów. Dodatkowym, zdecydowanie negatywnym czynnikiem społecznym takiej sytuacji będą masowe zwolnienia dziesiątek tysięcy pracowników PKP, na czym nie powinno zależeć nikomu. Do prac nad projektem ustawy przystąpiono po usamorządowieniu spółki, czyli po przeniesieniu ryzyka upadłości strategicznego przewoźnika pasażerskiego z rządu na samorządy województw. Marszałkowie województw, przejmując od Skarbu Państwa udziały w spółce, nie posiadali wiedzy, że wkrótce po ich przeniesieniu spółka „uzyska” zdolność do upadłości. Zrzucenie odpowiedzialności na samorządy w przypadku tak ważnej dla żywotnych interesów państwa spółki budzi głęboki niepokój. Szanowny Panien Ministrze! W związku z powyższym zwracam się z prośbą o odpowiedź na następujące pytania: 1. Czy ministerstwo zna możliwe skutki wprowadzenia proponowanych zmian? 2. Co stanie się w sytuacji upadku największych przewoźników kolejowych w kraju? 3. Czy są przygotowane rozwiązania alternatywne na wypadek upadku przewoźników?

Szanowny Panie Premierze! Proponowane przez kierowany przez Pana Premiera resort zmiany w art. 54 ustawy Prawo energetyczne spotkały się ze zdecydowanym sprzeciwem środowiska elektryków. Ich zdaniem wprowadzenie bezterminowej ważności świadectw kwalifikacyjnych jest na chwilę obecną rozwiązaniem szkodliwym przede wszystkim z dwóch powodów. Po pierwsze, postęp techniki w dziedzinach objętych koniecznością posiadania świadectw kwalifikacyjnych i częste zmiany uregulowań prawnych powodują, iż osoby eksploatacji i dozoru zmuszone są do okresowego sprawdzania posiadanych przez nich kwalifikacji. Po drugie, z kolei ciężkie wypadki przy eksploatacji urządzeń elektrycznych, cieplnych i gazowych, których w Polsce na tle innych krajów europejskich jest stosunkowo dużo, stwarzają wymóg ciągłego podnoszenia kwalifikacji i okresowego ich sprawdzania u osób odpowiedzialnych za stan techniczny tych instalacji i urządzeń. Środowisko elektryków podkreśla, że proponowane przez resort zmiany mogłyby być rozważane ewentualnie dopiero po dookreśleniu wymogu kierunkowego wykształcenia i stażu pracy dla osób zajmujących się eksploatacją i dozorem urządzeń. Wcześniejsza regulacja pogorszyłaby tylko bezpieczeństwo w tym względzie. Mając na uwadze powyższe, uprzejmie proszę Pana Premiera o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: 1. Jakie jest ratio legis wprowadzania ww. zmian w art. 54 ustawy Prawo energetyczne? 2. Czy w kierowanym przez Pana Premiera resorcie przeanalizowano wszystkie skutki tego rodzaju regulacji prawnej, wprowadzającej bezterminową ważność świadectw kwalifikacyjnych? Z poważaniem Poseł Sławomir Zawiślak Warszawa, dnia 17 listopada 2010 r.

71 4. Jakie zabezpieczenia socjalne otrzymają zwalniani pracownicy PKP? Poseł Waldemar Andzel Warszawa, dnia 25 listopada 2010 r. — Czy znane są konsekwencje skutków społecznych związanych z likwidacją 49. Pułku Śmigłowców Bojowych w Pruszczu Gdańskim? Z poważaniem Poseł Stanisław Wziątek Połczyn-Zdrój, dnia 16 listopada 2010 r. Interpelacja (nr 19501) do ministra obrony narodowej w sprawie projektu likwidacji 49. Pułku Śmigłowców Bojowych w Pruszczu Gdańskim Szanowny Panie Ministrze! Pracownicy 49. Pułku Śmigłowców Bojowych w Pruszczu Gdańskim są bardzo zaniepokojeni obecną sytuacja związaną z likwidacją pułku, ponieważ wiąże się to z utratą miejsc pracy oraz ogromnymi stratami finansowymi miasta Pruszcz Gdański. Należy zaznaczyć, że 49. PŚB jest ostatnią jednostką wojskową stacjonującą na terenie powiatu gdańskiego, która ma strategiczne położenie. Bardzo istotny jest fakt, że na dzień dzisiejszy 49. PŚB jest przygotowany do przyjęcia sprzętu i stanu osobowego do stworzenia brygady spełniającej wymogi „Planu rozwoju Sił Zbrojnych RP”. Jednostka wojskowa w Pruszczu Gdańskim jest bardzo dobrze usytuowana. Pułk posiada wyremontowany hangar, miejsce do stacjonowania dużej ilości śmigłowców, pas startowy, który przy małym nakładzie finansowym spełni wymogi w tym zakresie obowiązujące. Jednostka posiada również bardzo dobre zaplecze logistyczne oraz stację diagnostyczną, jak również profesjonalnie wyposażony wojskowy port lotniczy. Pruszczańskie lotnisko jest dobrze skomunikowane z trójmiastem, trójmiejską obwodnicą i autostradą A1 oraz posiada własną bocznicę kolejową. Są to atuty, które można wykorzystać do rozwoju polskiej armii. 49. PŚB posiada wykwalifikowaną kadrę pilotów, personel techniczny, służby pomocnicze i pracowników cywilnych. Raz podjęta decyzja zaważy na przyszłości Pruszcza i całej aglomeracji trójmiejskiej. Na obecną chwilę bezrobocie w Pruszczu Gdańskim utrzymuje się na poziomie 3%, natomiast w momencie likwidacji pułku ta liczba na pewno znacznie wzrośnie. W związku z powyższym zwracam się do Pana Ministra z pytaniem: — Jakie są rzeczywiste plany dotyczące przyszłości 49. Pułku Śmigłowców Bojowych w Pruszczu Gdańskim? — Dlaczego planowane jest utworzenie Bazy Lotniczej Wojsk Lądowych w Inowrocławiu, a nie na terenie 49. PŚB w Pruszczu Gdańskim, spełniającego wszelkie wymogi techniczne? Interpelacja (nr 19502) do ministra rolnictwa i rozwoju wsi w sprawie zmiany ustawy o nawozach i nawożeniu oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy, a także sytuacji prawnej producentów substratów torfowych w Polsce Szanowny Panie Ministrze! Ustawa o nawozach i nawożeniu z roku 2000 utraciła moc zgodnie z art. 52 ustawy o nawozach i nawożeniu z dnia 10 lipca 2010 r. Zakres regulacji oprócz nawozów i ich stosowania objął również warunki i tryb wprowadzania do obrotu tzw. środków wspomagających uprawę roślin, stosowanie środków wspomagających uprawę roślin w rolnictwie oraz zapobieganie zagrożeniom zdrowia ludzi i zwierząt oraz środowiska, które mogą powstać w wyniku przewozu, przechowywania i stosowania środków wspomagających uprawę roślin. Ustawa wprowadziła niepotrzebne ograniczenia administracyjne w obrocie substratami torfowymi, które w myśl ustawy stały się podłożami do upraw, z kolei podłoża do upraw są środkami wspomagającymi uprawę roślin. Torf jest ekologiczną kopaliną i nie ma ograniczeń wprowadzania go do obrotu. Natomiast wprowadzenie do obrotu torfu z domieszką nawozu posiadającego certyfikat WE wymaga uzyskania decyzji administracyjnej, co jest poprzedzone żmudnymi i kosztownymi badaniami oraz nieuzasadnionym racjonalnie postępowaniem administracyjnym. Producenci substratów torfowych napotykają na znaczące trudności w uzyskaniu zezwoleń. Wynika to między innymi z faktu, iż przepisy nie regulują procedury pobierania prób podłoży do badań, zaś procedury stosowane przez stacje chemiczno-rolnicze nie mają charakteru przepisów prawnych, a jednak muszą być stosowane przez przedsiębiorców. Przepisy nie regulują kwestii nazw handlowych produktów ani granic ingerencji organów administracyjnych w tym zakresie. Obowiązek uzyskania zezwolenia był niewykonalny zarówno ze strony producentów i instytutów z uwagi na niemożność przeprowadzenia badań, jak i ze strony organów administracji ze względu na brak możliwości organizacyjnych na wydanie zezwoleń. Przepisy ustawy o nawozach i nawożeniu łamią zasadę równości podmiotów gospodarczych w rynku. Ponadto są niezgodne z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 764/

72 2008 z dnia 9 lipca 2008 r. ustanawiającym procedury dotyczące stosowania niektórych krajowych przepisów technicznych do produktów wprowadzonych legalnie do obrotu w innym państwie członkowskim oraz uchylające decyzję nr 3052/95/WE. Regulacje ustawy o nawozach i nawożeniu naruszają zasady poprzez ustalenie opłaty sankcyjnej w wysokości 100% kwoty należnej ze sprzedaży. Opłata sanacyjna tej wysokości jest nieadekwatna do przekroczenia prawa dokonanego przez producentów podłoży. W związku z powyższym zwracam się do Pana Ministra z pytaniem: Czy w związku z wynikającymi z ustawy licznymi ograniczeniami uniemożliwiającymi istnienie i możliwość prowadzenia działalności gospodarczej weźmie Pan Minister pod uwagę przedstawione przez przedsiębiorców uwagi dotyczące tej ustawy? Z poważaniem Poseł Stanisław Wziątek Połczyn-Zdrój, dnia 19 listopada 2010 r. łaniami Ministerstwa Obrony Narodowej w zakresie restrukturyzacji i dyslokacji jednostki wojskowej w Choszcznie. W ostatnim czasie pojawiły się koncepcje zmian wcześniej planowanych rozwiązań dotyczących dyslokacji wojska, zdecydowanie niekorzystnych dla Choszczna bo praktycznie likwidujących garnizon choszczeński. Zarząd powiatu wyraża głębokie zaniepokojenie planowanymi zmianami, uważając, że miasto Choszczno i powiat choszczeński zasługują na to, żeby stacjonujący tam pułk artylerii pozostał. W Choszcznie znajdują się potężne obiekty koszarowe, których właściwe wykorzystanie nie jest bez znaczenia dla gospodarki narodowej. W przypadku ich niezagospodarowania w niedługim czasie obiekty te ulegną dewastacji. Bardzo ważnym jest fakt, iż z Choszczna do poligonu drawskiego jest zaledwie 15 km, a ze Szczecina pododdziały mają do pokonania znacznie dłuższą trasę drogami o bardzo dużym natężeniu ruchu. Stwarza to duże utrudnienia i zagrożenia w ruchu drogowym, ale przede wszystkim zdecydowanie podnosi koszt transportu wojska na poligon. W związku z powyższym zwracam się do Pana ministra z pytaniem: — Jakie są rzeczywiste plany dotyczące przyszłości 2 Pułku Artylerii Legionów im. Króla Władysława IV w Choszcznie? — Czy znane są konsekwencje skutków społecznych związanych z restrukturyzacją i dyslokacją jednostki wojskowej w Choszcznie? Z poważaniem Poseł Stanisław Wziątek Szanowny Panie Ministrze! Władze samorządowe powiatu choszczeńskiego są zaniepokojone dziaPołczyn-Zdrój, dnia 16 listopada 2010 r.

Interpelacja (nr 19503) do ministra obrony narodowej w sprawie projektu restrukturyzacji 2. Pułku Artylerii Legionów im. Króla Władysława IV w Choszcznie

ODPOWIEDZI NA INTERPELACJE

Odpowiedź
sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej - z upoważnienia ministra na ponowną interpelację posła Jarosława Matwiejuka w sprawie „Programu rozwoju Sił Zbrojnych RP w latach 2009–2018” i planów rozformowania garnizonu Osowiec (17904)

Odpowiadając na ponowną interpelację pana posła Jarosława Matwiejuka w sprawie „Programu rozwoju Sił Zbrojnych RP w latach 2009–2018” i planów rozformowania garnizonu Osowiec (SPS-023-17904p/ 10), uprzejmie proszę o przyjęcie następujących wyjaśnień. Na wstępie pragnę przypomnieć, że proces zniesienia do końca 2012 r. garnizonu Osowiec, w tym rozformowanie Składu Materiałowego w Osowcu, realizowany jest zgodnie z postanowieniami „Programu rozwoju Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w latach 2009–2018”. Jest wynikiem optymalizacji i zmian organizacyjnych w logistyce polskiego wojska, podyktowanych m.in. potrzebą dostosowania jego stacjonarnego potencjału do potrzeb Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, stosownie do obecnych zagrożeń bezpieczeństwa państwa oraz wymagań wynikających ze zobowiązań sojuszniczych i potrzeb operacyjnych, a także procesu profesjonalizacji. Z uwagi na fakt, że infrastruktura Składu Materiałowego w Osowcu ze względu na jej stan techniczny zostanie wykorzystana przez Agencję Mienia Wojskowego do przechowywania zbędnego dla wojska mienia koncesjonowanego, nie będą występowały koszty dotyczące zwrotu dla właściciela, tj. Lasów Państwowych, infrastruktury, a także rekultywacji gruntu, które obciążałyby budżet Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Tym samym nakłady poniesione na rozbudowę i modernizację techniczną Składu Materiałowego w Osowcu nie zostaną zaprzepaszczone, a koszty dalszego utrzymania kompleksu przejdą na Agencję Mienia Wojskowego. Odnosząc się do kwestii kosztów poniesionych w ostatnich latach na inwestycje i remonty w przedmiotowym składzie, podtrzymuję wcześniej przedstawione wyjaśnienia, że ok. 90% z nich przeznaczono na budowę ogrodzenia i systemu alarmowego. Mając na uwadze obecny status składu oraz jego planowany charakter i funkcję, należy ocenić, że inwestycja ta była konieczna dla zachowania warunków i możliwości dalszego magazynowania w tym składzie środków bojowych. Dodatkowo przekazanie składu do Agencji Mienia Wojskowego spowoduje oszczędności dla Sił

Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej z tytułu utrzymania obiektów (ok. 800 tys. zł rocznie). Jednocześnie uprzejmie informuję, że proces wdrażania terytorialnego systemu funkcjonowania jednostek wojskowych w garnizonach Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej opartego na wojskowych oddziałach gospodarczych zakłada utworzenie w 2012 r. wojskowego oddziału gospodarczego z siedzibą komendy w Białymstoku. Siedziba i obszar odpowiedzialności tego oddziału określony został w wyniku prac prowadzonych w ramach Zespołu do Spraw Wdrożenia Programu Pilotażowego Oddzielenia w Wojskowych Jednostkach Budżetowych Funkcji Finansowo-Gospodarczych od Operacyjno-Szkoleniowych. Wskazana lokalizacja podyktowana jest liczbą jednostek i instytucji planowanych do zabezpieczenia przez wojskowy oddział gospodarczy z siedzibą w Białymstoku oraz ich dyslokacją w całym rejonie odpowiedzialności, tj. w ramach powiatów: Białystok, Bielsk Podlaski, Hajnówka, Łomża, Mońki, Siemiatycze, Sokółka, Wysokie Mazowieckie i Zambrów. Odnosząc się do pytania dotyczącego zatrudnienia pracowników rozformowanego garnizonu, pragnę poinformować, że część z nich zostanie zatrudniona przez Agencję Mienia Wojskowego w przejętych magazynach, co pozostanie w gestii jej prezesa. Natomiast liczba pracowników niezbędnych do realizacji zadań w wojskowym oddziale gospodarczym z siedzibą w Białymstoku zostanie ustalona w 2011 r. w ramach opracowywania dokumentów organizacyjnych i etatowych umożliwiających sformowanie tego oddziału, a także możliwości ewentualnego przejęcia pracowników z obecnego Składu Materiałowego w Osowcu. Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, pozostaję w przekonaniu, że uzna je Pan Marszałek za wystarczające. Z poważaniem Sekretarz stanu Czesław Piątas Warszawa, dnia 23 listopada 2010 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia - z upoważnienia ministra na interpelację posła Jarosława Katulskiego w sprawie zmian w przepisach prawnych regulujących system opieki nad osobami starszymi i przewlekle chorymi (17962)

Szanowny Panie Marszałku! Nawiązując do pisma z dnia 15 października 2010 r., znak: MZ-ZP-Z-

74 -070-18984-1/BW/10, zawierającego prośbę o przedłużenie terminu udzielenia odpowiedzi na interpelację pana posła Jarosława Katulskiego otrzymaną przy piśmie z dnia 22 września 2010 r., znak: SPS-023-17962/10, w sprawie zmian w przepisach prawnych regulujących system opieki nad osobami starszymi i przewlekle chorymi, uprzejmie proszę o przyjęcie poniższych informacji w przedmiotowej sprawie. Zgadzam się ze stwierdzeniem zawartym w interpelacji pana posła Jarosława Katulskiego, że starzenie się populacji w Europie i Polsce oraz zwiększająca się liczba osób przewlekle chorych i niezdolnych do samodzielnego funkcjonowania będzie ogromnym wyzwaniem dla wszystkich krajów Unii Europejskiej. W odniesieniu do poruszonych zagadnień związanych z poprawą funkcjonowania i finansowania opieki długoterminowej w Polsce informuję, że zasady realizacji świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych zostały określone w przepisach ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027, z późn. zm.), aktach wykonawczych do ww. ustawy oraz zarządzeniach prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia dotyczących postępowań w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w poszczególnych rodzajach i zakresach. Warunki realizacji świadczeń gwarantowanych z zakresu świadczeń pielęgnacyjnych i opiekuńczych w ramach opieki długoterminowej zostały określone w rozporządzeniu ministra zdrowia z dnia 30 sierpnia 2009 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu świadczeń pielęgnacyjnych i opiekuńczych w ramach opieki długoterminowej (Dz. U. Nr 140, poz. 1147, ze zm.). Zgodnie z ww. rozporządzeniem świadczeniobiorca w zależności od stanu zdrowia może mieć udzielane świadczenia gwarantowane realizowane w warunkach stacjonarnych i domowych. Kryterium kwalifikującym do objęcia świadczeniobiorcy opieką długoterminową jest stan zdrowia pacjenta. Stan zdrowia pacjenta determinuje zapotrzebowanie na usługi o charakterze leczniczym (kontynuacja leczenia farmakologicznego i dietetycznego), rehabilitacyjnym oraz pielęgnacyjno-opiekuńczym. Do oceny zapotrzebowania na opiekę wykorzystuje się m.in. skalę opartą na skali Barthel. Skala ta wykorzystywana jest także na potrzeby Narodowego Funduszu Zdrowia do określania poziomu finansowania gwarantowanych świadczeń pielęgnacyjnych i opiekuńczych w ramach opieki długoterminowej. Informuje, że Ministerstwo Zdrowia podjęło działania mające na celu poprawę dostępności gwarantowanych świadczeń pielęgnacyjno-opiekuńczych w ramach opieki długoterminowej. W tym celu dokonano nowelizacji rozporządzenia ministra zdrowia z dnia 30 sierpnia 2009 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu świadczeń pielęgnacyjnych i opiekuńczych w ramach opieki długoterminowej. Zmiany dotyczyły m.in. wykreślenia z przepisu § 9 ust. 2 konieczności realizacji przez okres powyżej 14 dni co najmniej jednego ze świadczeń pielęgniarskich wymienionych w § 9 ust. 2 pkt 1–7 tego rozporządzenia, np. pielęgnacji przetoki czy wykonywania opatrunków. Ponadto określono, iż pielęgniarka może jednoczasowo opiekować się nie więcej niż 6 świadczeniobiorcami przebywającymi pod różnymi adresami i nie więcej niż 12 świadczeniobiorcami przebywającymi pod tym samym adresem zamieszkania (np. w domu pomocy społecznej). Wprowadzone zmiany powodują, że zarówno w opiece stacjonarnej, jak i domowej świadczenia gwarantowane z zakresu świadczeń pielęgnacyjnych i opiekuńczych w ramach opieki długoterminowej będą udzielane świadczeniobiorcy, który w ocenie skalą opartą na skali Barthel otrzymał 40 punktów lub mniej. Sposób finansowania pielęgniarskiej opieki długoterminowej domowej jako produktu kontraktowanego przez NFZ określają: zarządzenie nr 84/2009/ DSOZ prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 11 grudnia 2009 r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju świadczenia pielęgnacyjne i opiekuńcze w ramach opieki długoterminowej oraz zarządzenie nr 93/2009/DSOZ prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 30 grudnia 2009 r. i zarządzenie prezesa NFZ nr 25/2010/ DSOZ z dnia 9 czerwca 2010 r. zmieniające zarządzenie w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju świadczenia pielęgnacyjne i opiekuńcze w ramach opieki długoterminowej. Świadczenia pielęgniarskiej opieki długoterminowej domowej realizowane na rzecz świadczeniobiorców od dnia 1 marca 2010 r. zostały zabezpieczone przez oddziały wojewódzkie funduszu poprzez aneksowanie umów wieloletnich oraz dodatkowo poprzez przeprowadzenie konkursów ofert na ten zakres świadczeń. Podkreślam, że na terenach, gdzie nie są zabezpieczone świadczenia przez pielęgniarską opiekę długoterminową domową, opiekę nad pacjentami będzie sprawowała pielęgniarka POZ – kapitacyjna metoda finansowania, do której pacjent jest zadeklarowany. W przepisach zarządzenia prezesa NFZ uwzględniono przepis § 13 ust. 2 pkt 12, który określa, iż w przypadku gdy termin pierwszej wizyty pielęgniarskiej jest rozbieżny z terminem rozpoczęcia realizacji zabiegów określonych na skierowaniu lekarza ubezpieczenia zdrowotnego, np. iniekcje, zmiany opatrunków, wówczas pielęgniarka opieki długoterminowej domowej informuje świadczeniobiorcę o konieczności zgłoszenia się do pielęgniarki podstawowej opieki zdrowotnej w celu realizacji zleceń lekarskich. Również przepisy rozporządzenia ministra zdrowia z dnia 29 sierpnia 2009 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 139, poz. 1139, z poźn. zm.) w załączniku nr 2 w części I pkt 3 stanowią o realizacji świadczeń przez pielęgniarki podstawowej opieki zdrowotnej w domu świadczeniobiorcy, które są udzielane wyłącznie w miejscu zamieszkania świadczeniobiorcy, w tym również w domu pomocy społecznej, zgodnie

75 z ustalonym dla świadczeniobiorcy indywidualnym planem opieki. Informuję, że w związku z wejściem w życie rozporządzenia ministra zdrowia z dnia 30 sierpnia 2009 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu świadczeń pielęgnacyjnych i opiekuńczych w ramach opieki długoterminowej (Dz. U. Nr 140, poz. 1147, ze zm.) obszar zagadnień związany z finansowaniem i kontraktowaniem świadczeń zdrowotnych z powyższego zakresu był szeroko analizowany i omawiany z przedstawicielami Narodowego Funduszu Zdrowia, przedstawicielami pielęgniarskich organizacji zawodowych. Podkreślam, że Centrala Narodowego Funduszu Zdrowia na bieżąco monitoruje sytuację w zakresie zabezpieczenia świadczeń w ramach pielęgniarskiej opieki długoterminowej domowej. Z analizy danych przekazanych przez oddziały wojewódzkie funduszu wynika, iż od stycznia do lutego 2010 r. liczba pacjentów objętych opieką zarówno przez pielęgniarkę POZ – zadaniowa metoda finansowania (0–40 punktów opartej na skali Barthel), jak i w ramach pielęgniarskiej opieki długoterminowej domowej łącznie wynosiła 27 963, natomiast w marcu 2010 r. objętych pielęgniarską opieką długoterminową domową było 31 741 (według stanu ma dzień 30 kwietnia 2010 r.), w kwietniu 2010 r. objętych pielęgniarską opieką długoterminową domową było 34 348 (według stanu ma dzień 30 maja 2010 r.), w maju 2010 r. objętych pielęgniarską opieką długoterminową domową było 35 390 (według stanu ma dzień 30 czerwca 2010 r.), w czerwcu 2010 r. objętych pielęgniarską opieką długoterminową domową było 36 296 (według stanu ma dzień 30 lipca 2010 r.), a więc o 8333 więcej pacjentów w stosunku do stycznia i lutego 2010 r. Ponadto Ministerstwo Zdrowia we współpracy z Ministerstwem Pracy i Polityki Społecznej podjęło działania mające na celu ustalenie rzeczywistej liczby pensjonariuszy domów pomocy społecznej wymagających udzielania świadczeń pielęgnacyjnych i opiekuńczych realizowanych w ramach opieki długoterminowej oraz ustalenie, w jakim stopniu są zabezpieczone świadczenia opieki zdrowotnej udzielane przez lekarza i pielęgniarkę podstawowej opieki zdrowotnej. Pozyskane dane od ministra pracy i polityki społecznej oraz z Narodowego Funduszu Zdrowia będą stanowiły punkt wyjścia do dalszej dyskusji merytorycznej. W chwili obecnej Ministerstwo Zdrowia prowadzi analizę merytoryczną pozyskanych danych. Odnosząc się do finansowania świadczeń w zakresie opieki długoterminowej, informuję, że zastępca prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w piśmie z dnia 15 listopada 2010 r., znak: NFZ/CF/DSOZ/2001/073/ 0534/W/23066/MOS, wskazał, że w 2008 r. wartość środków finansowych na zrealizowane świadczenia w rodzaju świadczenia pielęgnacyjne i opiekuńcze wynosiła 589 916 608,48 zł, w 2009 r. wzrosła do 765 225 346,07 zł. Natomiast w 2010 r. wartość umów w rodzaju świadczenia pielęgnacyjne i opiekuńcze w ramach opieki długoterminowej wyniosła 834 977 096,93 zł, co obrazuje załącznik nr 1 do niniejszego pisma. W zakresie finansowania świadczeń w zakładach opiekuńczych Narodowy Fundusz Zdrowia poinformował, że stawka za osobodzień opieki w zakładzie opiekuńczym z 55 zł wzrosła od sierpnia 2008 r. i w 2009 r. do średnio 71 zł, a za pacjenta w stanie wegetatywnym ze 130–150 zł do 198 zł za pacjenta, który w ocenie skalą opartą na skali Barthel uzyskał 0 punktów. W 2010 r. stawka za osobodzień została utrzymana na poziomie 2009 r. Odnosząc się do czasu oczekiwania na świadczenie w zakładzie opiekuńczym, Narodowy Fundusz Zdrowia wskazał, że we wrześniu w zakładzie pielęgnacyjno-opiekuńczym średni czas oczekiwania wynosi w przypadku pilnym 2 dni, a w przypadku stabilnym 74 dni. Należy jednak dodać, że w przypadku do 24% zakładów pielęgnacyjno-opiekuńczych średni przewidywalny czas oczekiwania wynosi 0 dni. W zakładzie opiekuńczo-leczniczym średni czas oczekiwania wynosi w przypadku pilnym 2 dni, a w przypadku stabilnym 62 dni. W 33% zakładów opiekuńczo-leczniczych średni przewidywalny czas oczekiwania wynosi 0 dni. W zakładach pielęgnacyjno-opiekuńczych dla dzieci stwierdzono brak kolejek na świadczenie. Natomiast w zakładach opiekuńczo-leczniczych dla dzieci średni czas oczekiwania wynosi w przypadku pilnym 0 dni, a w przypadku stabilnym 10 dni. W 75% tych zakładów przewidywalny czas oczekiwania wynosi 0 dni. W załączniku nr 2 do niniejszej interpelacji zostały zawarte tabele prezentujące łączną liczbę osób oczekujących oraz medianę i wartość średnią średniego rzeczywistego czasu oczekiwania za okres sprawozdawczy: wrzesień 2010 r. do następujących komórek organizacyjnych: — zakładów/oddziałów pielęgnacyjno-opiekuńczych, — zakładów/oddziałów opiekuńczo-leczniczych, — zakładów/oddziałów pielęgnacyjno-opiekuńczych dla dzieci, — zakładów/oddziałów opiekuńczo-leczniczych dla dzieci i młodzieży. Narodowy Fundusz Zdrowia podkreślił, że zgodnie z zasadami sprawozdawczości z zakresu list oczekujących określonymi w rozporządzeniu ministra zdrowia przedstawiana w tabelach*) łączna liczba osób oczekujących prezentuje stan na koniec września 2010 r., natomiast średni rzeczywisty czas oczekiwania za wrzesień 2010 r. jest liczony przez świadczeniodawców w oparciu o dane o skreślonych w ciągu września 2010 r. osobach z listy oczekujących z powodu wykonania świadczenia. Informuję, że Narodowy Fundusz Zdrowia, odnosząc się do stwierdzenia o 70-procentowym niedoszacowaniu ceny jednostkowej za świadczenia realizowane w stacjonarnych zakładach opiekuńczych, zaproponował, aby do funduszu została przekazana *) Załączniki – w aktach Sekretariatu Posiedzeń Sejmu.

76 szczegółowa analiza kosztów za świadczenia realizowane w zakładach opiekuńczo-leczniczych i w zakładach pielęgnacyjno-opiekuńczych. Informacja ta może zostać ewentualnie wykorzystana w przedmiocie ustalania wyceny jednostki rozliczeniowej tego zakresu świadczeń. Przedstawiając powyższe, informuję, że minister zdrowia, dostrzegając problem poprawy opieki nad osobami niesamodzielnymi, powołał zarządzeniem z dnia 14 lipca 2010 r. Zespół do spraw opieki długoterminowej (Dz. Urz. MZ z 2010 r. Nr 9, poz. 61). Zespół zrzesza ekspertów z dziedziny pielęgniarstwa przewlekle chorych, geriatrii, gerontologii oraz zdrowia publicznego. Zadaniem zespołu jest m.in. opracowanie standardów w opiece długoterminowej oraz wypracowanie innych rozwiązań zmierzających do poprawy jakości udzielanych świadczeń w odniesieniu do pacjenta przebywającego zarówno w domu, jak i w domu pomocy społecznej. Z poważaniem Podsekretarz stanu Adam Fronczak dowego z pisemną prośbą o wyrażenie zgody na współorganizację zadania przez instytucję podległą ministrowi. Wymaga to jednak zmiany regulaminu konkursu i wprowadzenia zapisu o współorganizacji konkursu przez właściwą projektowi instytucję podległą ministrowi kultury i dziedzictwa narodowego. Odpowiedź na pytanie 2. Nagroda im. Oskara Kolberga jest współorganizowana przez Narodowe Centrum Kultury, a więc instytucję podległą ministrowi kultury i dziedzictwa narodowego, w ramach zadań realizowanych przez NCK. Odpowiedź na pytanie 3. Minister kultury i dziedzictwa narodowego powołał w celu wspierania, promocji i prezentacji polskiej kultury w różnych jej dziedzinach programy funkcjonujące w oparciu o przyjęte zasady i kryteria merytoryczne. Organizacje pozarządowe mają możliwość ubiegania się o dotacje z programów ministra kultury i dziedzictwa narodowego, pod warunkiem spełnienia zawartych w tych programach kryteriów. Z poważaniem Podsekretarz stanu Jacek Weksler

Warszawa, dnia 23 listopada 2010 r. Warszawa, dnia 19 listopada 2010 r. Odpowiedź Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego - z upoważnienia ministra na interpelację posła Lecha Kołakowskiego w sprawie Konkursu o Nagrodę i Medal Zygmunta Glogera (18142) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji - z upoważnienia ministra na interpelację posła Jarosława Zielińskiego w sprawie rozstrzygnięcia sporu dotyczącego podziału mienia komunalnego po zmianie granic administracyjnych gm. Wiżajny i Rutka-Tartak w woj. podlaskim oraz umożliwienia działalności jednostce Ochotniczej Straży Pożarnej w Smolnikach (18286)

Szanowny Panie Marszałku! Uprzejmie informuję w odpowiedzi na interpelację posła Lecha Kołakowskiego w sprawie Konkursu o Nagrodę i Medal Zygmunta Glogera (sygn. SPS-023-18142/10), iż Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego, uważając przedsięwzięcie za ważną i znaczącą formę wyróżniania osób szczególnie aktywnie działających na rzecz upowszechniania kultury w Polsce, zwłaszcza w regionach i tzw. małych ojczyznach, wielokrotnie wspierało finansowo organizację tej nagrody. Minister kultury i dziedzictwa narodowego, stosując się do obowiązujących zasad i regulaminu, ma określone możliwości wspomagania instytucji pozarządowych działających na rzecz kultury. Odpowiedź na pytanie 1. Minister kultury i dziedzictwa narodowego może objąć zewnętrzne inicjatywy cykliczną opieką i współfinansowaniem w chwili, gdy są one organizowane bądź współorganizowane przez instytucje podległe resortowi. Kapituła Konkursu o Nagrodę i Medal Zygmunta Glogera powinna zwrócić się do ministra kultury i dziedzictwa naro-

Szanowny Panie Marszałku! W nawiązaniu do pisma z dnia 6 października 2010 r. (sygn. SPS-023-18286/10) przekazującego interpelację posła na Sejm RP pana Jarosława Zielińskiego w sprawie rozstrzygnięcia sporu dotyczącego podziału mienia komunalnego po zmianie granic administracyjnych gm. Wiżajny i Rutka-Tartak w woj. podlaskim oraz umożliwienia działalności jednostce Ochotniczej Straży Pożarnej w Smolnikach, uprzejmie przedstawiam następujące informacje. Wnioskiem z dnia 24 lutego 2010 r., znak: DAP. O.32053-3/09/10/MGa, minister spraw wewnętrznych i administracji wystąpił do prezesa Rady Ministrów o dokonanie podziału mienia pomiędzy gminą Wiżajny a gminą Rutka-Tartak. Przedmiotem złożo-

77 nego wniosku są zarówno nieruchomości gruntowe, w tym m.in. działki nr 97 i 98 położone w Smolnikach, jak również ich części składowe, do których zalicza się budynek świetlicy z garażem oraz budynek gospodarczy. Skierowanie wniosku do prezesa Rady Ministrów spowodowane zostało faktem, że z dniem 1 stycznia 2010 r., na podstawie § 2 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lipca 2009 r. w sprawie utworzenia, ustalenia granic i nazw gmin oraz siedzib ich władz, ustalenia granic niektórych miast oraz nadania niektórym miejscowościom statusu miasta (Dz. U. Nr 120, poz. 1000), do obszaru gminy Rutka-Tartak włączono obszar m.in. obrębu ewidencyjnego Smolniki (działki nr 97 i 98), oraz tym, że pomimo podjętych działań ze strony wójta gminy Rutka-Tartak nie doszło do podpisania porozumienia pomiędzy zainteresowanymi gminami, o którym mowa w art. 44 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, z późn. zm.). Jednocześnie informuję, że prezes Rady Ministrów wydał w dniu 1 lipca 2010 r. decyzję, znak: RCL.5602-62/10, w przedmiocie przekazania gminie Rutka-Tartak mienia należącego do gminy Wiżajny w trybie art. 44 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym. Wójt gminy Wiżajny złożył do prezesa Rady Ministrów wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją prezesa Rady Ministrów z dnia 19 października 2010 r., znak: RCL.DPiO.5602-62/10, uchylono zaskarżoną decyzję w części dotyczącej pkt 2 i odmówiono przekazania na rzecz gminy Rutka-Tartak prawa własności nieruchomości oznaczonej numerem działki 15/1 położonej w Smolnikach – w pozostałej części utrzymano decyzję w mocy. Z wyrazami szacunku Sekretarz stanu Tomasz Siemoniak Warszawa, dnia 24 listopada 2010 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia - z upoważnienia ministra na interpelację poseł Ewy Wolak w sprawie zmian w rozporządzeniu ministra zdrowia z dnia 30 sierpnia 2009 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu świadczeń pielęgnacyjnych i opiekuńczych w ramach opieki długoterminowej (18305)

nie terminu udzielenia odpowiedzi na interpelację pani poseł Ewy Wolak otrzymaną przy piśmie z dnia 8 października 2010 r., znak: SPS-023-18305/10, w sprawie postulatu dotyczącego wprowadzenia zmian do rozporządzenia ministra zdrowia z dnia 30 sierpnia 2009 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu świadczeń pielęgnacyjnych i opiekuńczych w ramach opieki długoterminowej, uprzejmie proszę o przyjęcie poniższych informacji w przedmiotowej sprawie. Propozycja przedstawiona w interpelacji pani poseł Ewy Wolak w sprawie wydłużenia udzielania świadczeń gwarantowanych z zakresu świadczeń pielęgnacyjnych i opiekuńczych w ramach opieki długoterminowej realizowanych na rzecz świadczeniodawców przebywających w zakładach opiekuńczych dla dzieci i młodzieży, którzy ukończyli 18. rok życia i posiadają orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego, do chwili ukończenia nauki wpisuje się w już podjęte przez ministra zdrowia działania mające na celu doprecyzowanie obowiązujących uregulowań prawnych w przedmiotowym zakresie. Informuję, że Ministerstwo Zdrowia, przygotowując kolejną nowelizację rozporządzenia zmieniającego rozporządzenie ministra zdrowia z dnia 30 sierpnia 2009 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu świadczeń pielęgnacyjnych i opiekuńczych w ramach opieki długoterminowej, doprecyzowało zapis § 4 ust. 1, nadając mu następujące brzmienie: „świadczenia gwarantowane udzielane w warunkach stacjonarnych są realizowane w zakładach opiekuńczych dla osób dorosłych lub dla dzieci i młodzieży do ukończenia 18. roku życia, z możliwością wydłużenia pobytu świadczeniobiorcy, który ukończył 18. rok życia i posiada orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego, do chwili ukończenia nauki”. Zaprojektowana zmiana ma na celu umożliwienie świadczeniobiorcom, którzy posiadają orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego oraz ukończyli 18. rok życia, kontynuację nauki w miejscu umożliwiającym im jednoczesne korzystanie ze świadczeń gwarantowanych w ramach opieki długoterminowej, bez konieczności zmiany środowiska. W polskim systemie edukacji dzieci i młodzież posiadające orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego mogą uczęszczać do szkoły ponadgimnazjalnej do 24. roku życia, a realizujące obowiązek nauki w formie zajęć rewalidacyjno-wychowawczych mają do nich prawo do ukończenia 25. roku życia. Informuję, że zgodnie z obowiązującym trybem prowadzenia prac legislacyjnych w Ministerstwie Zdrowia przedmiotowy projekt rozporządzenia znajduje się na ostatnim etapie procedowania. Z poważaniem Podsekretarz stanu Adam Fronczak

Szanowny Panie Marszałku! Nawiązując do pisma z dnia 2 listopada 2010 r., znak: MZ-ZP-Z-070-19066-1/BW/10, zawierającego prośbę o przedłuże-

Warszawa, dnia 25 listopada 2010 r.

78 Odpowiedź
sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej - z upoważnienia ministra na interpelację posła Tadeusza Arkita w sprawie nowelizacji ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (18981)

Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej - z upoważnienia ministra na interpelację poseł Anny Sobeckiej w sprawie przepisów chroniących przed zwolnieniem rodziców, którzy wracają do pracy na część etatu (18991)

Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na interpelację posła Tadeusza Arkita z Klubu Parlamentarnego Platforma Obywatelska, z dnia 5 października 2010 r., przesłaną przy piśmie z dnia 18 października br. (znak: SPS-023-18981/10), uprzejmie wyjaśniam, że w dniu 29 października 2010 r. Sejm uchwalił ustawę o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz niektórych innych ustaw (druk sejmowy nr 3292), która zawiera m.in. propozycje przepisów zmierzających do zapewnienia stabilności finansowej organizacjom pozarządowym. W dniu 22 września 2010 r. Rada Ministrów pozytywnie odniosła się do zaproponowanych przez parlament w stanowisku rządu wobec poselskiego projektu ustawy zmieniającej ustawę o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz niektórych innych ustaw zmian, wyrażając tym samym konieczność ich wprowadzenia. Ponadto w dniu 17 listopada 2010 r. wspomniana ustawa o zmianie ustawy (…) przyjęta została przez Senat RP. Należy podkreślić, że wdrożenie znowelizowanych przepisów umożliwi racjonalizację i ograniczenie niektórych wydatków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, dzięki czemu możliwe będzie uzyskanie środków niezbędnych dla zapewnienia właściwego poziomu finansowania wszystkich ustawowych zadań przewidzianych w przepisach ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 214, poz. 1407), w tym zadań realizowanych przez samorządy oraz organizacje pozarządowe działające na rzecz osób niepełnosprawnych. Z wyrazami szacunku Sekretarz stanu Jarosław Duda

Warszawa, dnia 24 listopada 2010 r.

Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na interpelację pani poseł Anny Sobeckiej dotyczącą ochrony stosunku pracy pracowników uprawnionych do urlopu wychowawczego, korzystających z prawa do wykonywania pracy w obniżonym wymiarze czasu pracy, przekazaną przy piśmie z dnia 20 października br., znak: SPS-023-18991/10, uprzejmie wyjaśniam, co następuje. Przepisy Kodeksu pracy w jednakowy sposób regulują zakres szczególnej ochrony stosunku pracy zarówno pracownika korzystającego z urlopu wychowawczego (art. 1861), jak i pracownika uprawnionego do urlopu wychowawczego, korzystającego z prawa wykonywania pracy w obniżonym wymiarze czasu pracy (art. 1868). Ochrona trwałości stosunku pracy pracowników korzystających z urlopu wychowawczego polega na zakazie wypowiedzenia oraz rozwiązania umowy o pracę przez pracodawcę w okresie od dnia złożenia przez pracownika wniosku o udzielenie urlopu wychowawczego do dnia zakończenia tego urlopu. Rozwiązanie przez pracodawcę umowy o pracę w okresie ochronnym jest dopuszczalne w razie ogłoszenia upadłości lub likwidacji pracodawcy, a także gdy zachodzą przyczyny uzasadniające rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika. Ochrona trwałości stosunku pracy pracowników uprawnionych do urlopu wychowawczego, korzystających z prawa do wykonywania pracy w obniżonym wymiarze czasu pracy polega na zakazie wypowiedzenia oraz rozwiązania umowy o pracę przez pracodawcę w okresie od dnia złożenia przez pracownika wniosku o obniżenie wymiaru czasu pracy do dnia powrotu do wykonywania pracy w nieobniżonym wymiarze czasu pracy, nie dłużej jednak niż przez łączny okres 12 miesięcy. Rozwiązanie przez pracodawcę umowy o pracę w okresie ochronnym jest dopuszczalne w razie ogłoszenia upadłości lub likwidacji pracodawcy, a także gdy zachodzą przyczyny uzasadniające rozwiązanie urnowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika. Pragnę dodać, że rządowy projekt nowelizacji Kodeksu pracy nie przewidywał ograniczenia w zakresie czasu obowiązywania szczególnej ochrony stosunku pracy pracowników uprawnionych do urlopu wychowawczego, korzystających z prawa do wykonywania pracy w obniżonym wymiarze czasu pracy. Takie ograniczenie zostało wprowadzone z inicjatywy poselskiej w trakcie prac parlamentarnych.

79 Ponadto uprzejmie wyjaśniam, że w odniesieniu do pracodawców zatrudniających co najmniej 20 pracowników, rozwiązujących stosunki pracy z przyczyn niedotyczących pracowników stosuje się przepisy ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, które w przypadku zwolnienia grupowego uchylają szczególną ochronę stosunku pracy pracowników korzystających zarówno z urlopu wychowawczego, jak i z prawa wykonywania pracy w obniżonym wymiarze czasu pracy (art. 5), natomiast w przypadku zwolnienia indywidualnego – istotnie modyfikują zakres tej ochrony (art. 10 ust. 1). W razie zwolnienia grupowego jest dopuszczalne wypowiedzenie umowy o pracę omawianym wyżej grupom pracowników. Przepis art. 5 ust. 1 ustawy o grupowych zwolnieniach stanowi bowiem, że przy wypowiadaniu pracownikom stosunków pracy w ramach zwolnienia grupowego nie stosuje się przepisów odrębnych dotyczących szczególnej ochrony pracowników przed wypowiedzeniem lub rozwiązaniem stosunku pracy, co oznacza m.in. uchylenie stosowania w takim przypadku przepisów Kodeksu pracy dotyczących ochrony stosunku pracy pracowników korzystających z urlopu wychowawczego oraz pracowników korzystających z prawa do wykonywania pracy w obniżonym wymiarze czasu pracy. W przypadku zwolnienia indywidualnego jest dopuszczalne wypowiedzenie umowy o pracę obu wymienionym grupom pracowników pod warunkiem niezgłoszenia sprzeciwu przez zakładową organizację związkową. Przepis art. 10 ust. 1 ustawy o grupowych zwolnieniach stanowi bowiem, że pracodawca może rozwiązać stosunki pracy w drodze wypowiedzenia z pracownikami, których stosunek pracy podlega z mocy odrębnych przepisów szczególnej ochronie przed wypowiedzeniem lub rozwiązaniem i wobec których jest dopuszczalne wypowiedzenie stosunków pracy w ramach grupowego zwolnienia, pod warunkiem niezgłoszenia sprzeciwu przez zakładową organizację związkową w terminie 14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia o zamierzonym wypowiedzeniu. Jak wynika z powyższych wyjaśnień, zakres szczególnej ochrony stosunku pracy pracowników korzystających z urlopu wychowawczego i pracowników uprawnionych do takiego urlopu, korzystających z prawa wykonywania pracy w obniżonym wymiarze czasu pracy jest taki sam, zarówno w świetle przepisów Kodeksu pracy jak i ustawy o grupowych zwolnieniach. Różnica w sytuacji prawnej tych grup pracowników polega jedynie na ograniczeniu czasowym szczególnej ochrony stosunku pracy pracowników korzystających z prawa do wykonywania pracy w obniżonym wymiarze czasu pracy łącznie do 12 miesięcy. Pragnę podkreślić, że przyznanie pracownikom korzystającym zarówno z urlopu wychowawczego, jak i prawa do wykonywania pracy w obniżonym wymiarze jednakowej ochrony stosunku pracy wynika ze zbliżonego charakteru tych uprawnień, służących godzeniu życia zawodowego z pełnieniem funkcji rodzicielskich. Uprzejmie wyjaśniam, że przepisy prawa pracy dotyczące ochrony interesów takich pracowników oceniam jako wystarczające i nie znajduję uzasadnienia do podejmowania działań legislacyjnych mających na celu zmianę obecnego stanu prawnego. Z poważaniem Podsekretarz stanu Marek Bucior

Warszawa, dnia 19 listopada 2010 r.

Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia - z upoważnienia ministra na interpelację poseł Anny Sobeckiej w sprawie lądowisk dla helikopterów LPR (18999)

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na interpelację pani Anny Sobeckiej, posła na Sejm RP, przesłaną przy piśmie z dnia 8 października 2010 r., znak: SPS-024-18999/10, w sprawie lądowisk dla helikopterów SP ZOZ Lotnicze Pogotowie Ratunkowe uprzejmie proszę o przyjęcie poniższych wyjaśnień. Zgodnie z § 3 ust. 7 i 8 rozporządzenia ministra zdrowia z dnia 15 marca 2007 r. w sprawie szpitalnego oddziału ratunkowego (Dz. U. Nr 55, poz. 365) szpitalny oddział ratunkowy powinien dysponować lądowiskiem dla śmigłowca ratunkowego zlokalizowanym w takiej odległości, aby było możliwe przyjęcie osób, które znajdują się w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego bez pośrednictwa specjalistycznych środków transportu sanitarnego. W przypadku braku możliwości technicznych spełnienia wymagania określonego w powyższym ustępie dopuszcza się odległość lądowiska dla śmigłowca ratunkowego większą niż wskazana w § 3 ust. 7, pod warunkiem że oddział zabezpieczy specjalistyczny środek transportu sanitarnego i czas trwania transportu osób, które znajdują się w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego, do oddziału nie przekroczy 5 minut, licząc od momentu lądowania śmigłowca ratunkowego. W tym miejscu trzeba wskazać, iż zgodnie z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz. U. Nr 191, poz. 1410, z późn. zm.) kierownik zakładu opieki zdrowotnej, w którym znajduje się szpitalny oddział ratunkowy, jest obowiązany dostosować ten oddział do wymagań określonych we wskazanym powyżej rozporządzeniu, w tym w zakresie posiadania lądowiska dla śmigłowca ratunkowego, do dnia 31 grudnia 2011 r.,

80 zgodnie z harmonogramem ustalonym w wojewódzkim planie działania systemu Państwowe Ratownictwo Medyczne przez właściwego ze względu na siedzibę tego zakładu wojewodę. Z informacji uzyskanych od SP ZOZ Lotnicze Pogotowie Ratunkowe wynika, iż wszystkie miejsca przyszpitalne, na których lądują śmigłowce HEMS (Śmigłowcowej Służby Ratownictwa Medycznego), obsługiwane przez SP ZOZ Lotnicze Pogotowie Ratunkowe, muszą być wpisane do rejestru lądowisk lub ewidencji miejsc przystosowanych do startów i lądowań, prowadzonego przez Urząd Lotnictwa Cywilnego. Obecnie jest zarejestrowanych 19 lądowisk przyszpitalnych, dodatkowo instrukcja operacyjna SP ZOZ LPR dopuszcza lądowanie w ponad 100 miejscach przystosowanych do startów i lądowań znajdujących się w bezpośredniej bliskości szpitali. Jednocześnie uprzejmie informuję, iż lądowisko przy szpitalu AM w Warszawie, o którym mowa w interpelacji, nie jest lądowiskiem zarejestrowanym przez Urząd Lotnictwa Cywilnego. Lądowanie tam śmigłowców HEMS dopuszcza instrukcja operacyjna SP ZOZ Lotnicze Pogotowie Ratunkowe. W Warszawie także znajduje się inne miejsce przystosowane do startów i lądowań, funkcjonujące przy Wojskowym Instytucie Medycznym. Najbliższe lądowisko wpisane do rejestru ULC znajduje się przy Centrum Zdrowia Dziecka w Międzylesiu. W odniesieniu do zagadnienia lotów nocnych trzeba wskazać, iż to trudny i niebezpieczny rodzaj misji. Loty do nagłych wypadków i zachorowań, kiedy to istotą jest wylądowanie jak najbliżej miejsca takiego zdarzenia, są lotami w teren nieznany, przygodny. W nocy jest to szczególnie niebezpieczne ze względu na brak widoczności przeszkód, np. linii wysokiego napięcia. Aby tego rodzaju misje były bezpieczne, istotne jest, aby poprzedzić ich wykonywanie cyklem właściwych szkoleń. Piloci muszą zdobyć odpowiedni nalot nocny, gdyż dopiero wtedy będzie możliwe wydłużenie dyżurów HEMS. Zgodnie z informacją uzyskaną od SP ZOZ Lotnicze Pogotowie Ratunkowe bazy w Warszawie i Wrocławiu jako pierwsze rozpoczną dyżury całodobowe. Następnie zostaną wprowadzone tego rodzaju dyżury w innych bazach. W całym kraju powstają lądowiska przyszpitalne. Znajdują się one w różnych fazach projektowania i budowy. Z uwagi na występujący często problem z fizycznym brakiem terenu pod budowę projektowane są heliporty – lotniska wyniesione, położone na wysokości większej niż 3 m ponad otaczającym terenem. Nowo zakupione śmigłowce spełniają wymagania tzw. I klasy osiągowej (zgodnie z europejskimi przepisami lotniczymi JAR-OPS 3) i jako takie mogą wykonywać operacje startów i lądowań na lądowiskach wyniesionych. Wszystkie nowo powstające heliporty będą dostosowane do operacji nocnych. Trzeba także dodać, iż nowe śmigłowce mogą w razie konieczności lądować wszędzie, decyzję w tym zakresie podejmuje pilot. Ponadto gminy wyznaczyły ok. 1500 miejsc do lądowania, które będą zabezpieczone przez jednostki Państwowej Straży Pożarnej. Zgodnie z § 50 ust. 1 pkt 2 ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym minister właściwy do spraw zdrowia, inni właściwi ministrowie, podmiot, który utworzył zakład opieki zdrowotnej, wojewodowie oraz jednostki samorządu terytorialnego mogą finansować lub dofinansować nakłady na inwestycje związane z działalnością szpitalnych oddziałów ratunkowych oraz centrów urazowych. Dodatkowo trzeba wskazać, iż każdy zakład opieki zdrowotnej zainteresowany budową lądowiska może ubiegać się o dofinansowanie inwestycji w ramach programu unijnego „Infrastruktura i środowisko”. Szacuje się, że w najbliższych 2 latach powstanie ok. 65 nowych lądowisk. W związku z obowiązkiem dostosowania szpitalnego oddziału ratunkowego do wymagań określonych w powyżej wskazanym rozporządzeniu tego rodzaju inwestycje powstają (są projektowane lub prowadzona jest budowa) we wszystkich województwach. Jednocześnie uprzejmie informuję, iż odpowiedź w powyższej sprawie została uprzednio również udzielona panu Jarosławowi Matwiejukowi, posłowi na Sejm RP. Z poważaniem Podsekretarz stanu Cezary Rzemek

Warszawa, dnia 19 listopada 2010 r.

Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia - z upoważnienia ministra na interpelację posła Wojciecha Szaramy w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu świadczeń pielęgnacyjnych i opiekuńczych w ramach opieki długoterminowej (19066)

Szanowny Panie Marszałku! W związku z interpelacją złożoną przez pana posła Wojciecha Szaramę otrzymaną przy piśmie z dnia 21 października 2010 r., znak: SPS-023-19066/10, w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu świadczeń pielęgnacyjnych i opiekuńczych w ramach opieki długoterminowej realizowanych na rzecz świadczeniodawców przebywających w zakładach opiekuńczych dla dzieci i młodzieży, która ukończyła 18. rok życia, posiadających orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego, do chwili ukończenia nauki, uprzejmie proszę o przyjęcie poniższych informacji w przedmiotowej sprawie.

81 Odnosząc się bezpośrednio do pytań przedstawionych w interpelacji pana Wojciecha Szaramy w zakresie wprowadzenia zmian do rozporządzenia ministra zdrowia z dnia 30 sierpnia 2009 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu świadczeń pielęgnacyjnych i opiekuńczych w ramach opieki długoterminowej, informuję, że propozycja wydłużenia udzielania świadczeń gwarantowanych z zakresu świadczeń pielęgnacyjnych i opiekuńczych w ramach opieki długoterminowej realizowanych na rzecz świadczeniodawców przebywających w zakładach opiekuńczych dla dzieci i młodzieży, która ukończyła 18. rok życia, posiadających orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego, do chwili ukończenia nauki wpisuje się w już podjęte przez ministra zdrowia działania mające na celu doprecyzowanie obowiązujących uregulowań prawnych w przedmiotowym zakresie. Informuję, że Ministerstwo Zdrowia, przygotowując kolejną nowelizację rozporządzenia zmieniającego rozporządzenie ministra zdrowia z dnia 30 sierpnia 2009 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu świadczeń pielęgnacyjnych i opiekuńczych w ramach opieki długoterminowej, doprecyzowało zapis § 4 ust. 1, nadając mu następujące brzmienie: świadczenia gwarantowane udzielane w warunkach stacjonarnych są realizowane w zakładach opiekuńczych dla osób dorosłych lub dla dzieci i młodzieży do ukończenia 18. roku życia, z możliwością wydłużenia pobytu świadczeniobiorcy, który ukończył 18. rok życia i posiada orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego, do chwili ukończenia nauki. Zaprojektowana zmiana ma na celu umożliwienie świadczeniobiorcom, którzy posiadają orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego oraz ukończyli 18. rok życia, kontynuację nauki w miejscu umożliwiającym im jednoczesne korzystanie ze świadczeń gwarantowanych w ramach opieki długoterminowej, bez konieczności zmiany środowiska. W polskim systemie edukacji dzieci i młodzież posiadające orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego mogą uczęszczać do szkoły ponadgimnazjalnej do 24. roku życia, a realizujące obowiązek nauki w formie zajęć rewalidacyjno-wychowawczych mają do nich prawo do ukończenia 25. roku życia. Informuję, że zgodnie z obowiązującym trybem prowadzenia prac legislacyjnych w Ministerstwie Zdrowia przedmiotowy projekt rozporządzenia znajduje się na ostatnim etapie procedowania. Z poważaniem Podsekretarz stanu Adam Fronczak Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki - z upoważnienia ministra na interpelację poseł Iwony Arent w sprawie projektu likwidacji licencji zawodowej pośrednika w obrocie nieruchomościami (19092)

Warszawa, dnia 25 listopada 2010 r.

Szanowny Panie Marszałku! W nawiązaniu do pisma z dnia 21 października 2010 r., znak: SPS-023-19092/10, przekazującego interpelację poseł Iwony Arent w sprawie likwidacji uprawnień zawodowych dla pośredników w obrocie nieruchomościami uprzejmie informuję, co następuje. Zaproponowana przez Ministerstwo Gospodarki zmiana w zakresie ustawy o gospodarce nieruchomościami miała na celu otwarcie możliwości prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami pod warunkiem posiadania ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone w związku z wykonywaniem czynności pośrednictwa w obrocie nieruchomościami przy jednoczesnym pozostawieniu (dla chętnych) przepisów w zakresie działalności zawodowej pośrednika w obrocie nieruchomościami. Obecnie w rejestrze MI wpisanych jest ponad 13 tys. pośredników posiadających licencje. Zgodnie z propozycją MG pośrednikiem w obrocie nieruchomościami byłaby osoba fizyczna posiadająca certyfikat w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami wydany przez jednostkę akredytowaną w polskim systemie akredytacji. Tytuł zawodowy: pośrednik w obrocie nieruchomościami podlega ochronie prawnej. Certyfikat w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami wydaje się osobie fizycznej, która: 1) posiada pełną zdolność do czynności prawnych; 2) nie była karana za przestępstwa przeciwko mieniu, dokumentom, za przestępstwa gospodarcze, za fałszowanie pieniędzy, papierów wartościowych, znaków urzędowych, za składanie fałszywych zeznań oraz za przestępstwa skarbowe; 3) posiada co najmniej wykształcenie wyższe; 4) złożyła z wynikiem pozytywnym egzamin. Certyfikowany pośrednik ponosiłby odpowiedzialność zawodową za nieprawidłowe wykonywanie czynności pośrednictwa, natomiast firma prowadząca działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa podlega odpowiedzialności karnej. Propozycja nie likwidowałaby uprawnień zawodowych pośredników, a otwierałaby jedynie dostęp do wykonywania pośrednictwa nieruchomościami. Uzyskanie licencji pośrednika w obrocie nieruchomościami obecnie wiąże się z dość dużymi kosztami ponoszonymi w trakcie przechodzenia kolejnych etapów przygotowań, co stanowi ograniczenie w dostę-

82 pie do tego zawodu. Otóż zgodnie z obowiązującymi przepisami wysokość opłaty za postępowanie kwalifikacyjne dla kandydata na pośrednika w obrocie nieruchomościami wynosi 400 zł. W przypadku złożenia przez kandydata wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w trybie art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego wysokość opłaty za postępowanie kwalifikacyjne wynosi 450 zł. Koszt wydania dziennika praktyki zawodowej to ok. 100 zł (jednak w praktyce może to być nawet ok. 300 zł). Uzyskanie licencji wiąże się z ukończeniem studiów podyplomowych, których koszt to średnio ok. 4 tys. zł, a także obowiązkiem odbycia praktyki w biurze pośrednictwa (średni koszt 6-miesięcznych praktyk wynosi 2–3 tys. zł). Problemem bywa dostanie się na taką praktykę, podczas której aplikant często wykonuje podrzędne prace na rzecz licencjonowanego pośrednika. Zmiany zawarte w projekcie ustawy o ograniczaniu barier dla obywateli i przedsiębiorców, w wersji z dnia 2 czerwca br., w zakresie ustawy o gospodarce nieruchomościami nie dążyły do likwidacji zawodu pośrednika, co zarzucano MG. Doświadczenie krajów członkowskich UE wskazuje na zróżnicowane podejście do kwestii pośrednictwa w obrocie nieruchomościami. W 10 państwach członkowskich prowadzenie takiego pośrednictwa nie podlega regulacjom ustawowym. Poniżej przedstawiam zestawienie informacji na temat sposobu regulowania kwestii pośrednictwa w obrocie nieruchomościami w Unii Europejskiej, które zostało przygotowane na podstawie: — raportów państw członkowskich UE wymaganych art. 39 dyrektywy 2006/123/WE dotyczącej usług na rynku wewnętrznym (Self-assessment report), — raportów przygotowanych w ramach klastrów (6 raportów po 6 państw): Mutual Evaluation of the Services Directive, marzec 2010, — bazy danych zawodów regulowanych w UE podlegających dyrektywie 2005/36 dotyczącej uznawania kwalifikacji zawodowych. I. Państwa, w których działalność nie jest regulowana: 1) Bułgaria – brak regulacji, 2) Czechy – zawód nieregulowany, jako wymogi konieczne do prowadzenia działalności gospodarczej określono: wiek powyżej 18 lat, niekaralność, zdolność do czynności prawych, 3) Estonia – brak regulacji, 4) Hiszpania – brak regulacji, 5) Litwa – brak regulacji, 6) Łotwa – ostatnio zniesiono nawet wymóg rejestracji, wprowadzono dobrowolny system certyfikacji, 7) Malta – brak regulacji, 8) Niemcy – pośrednik nie jest zawodem regulowanym, 9) Rumunia – pośrednicy rejestrują tylko działalność, jak wszyscy inni przedsiębiorcy, 10) Wielka Brytania – brak regulacji, ale Office of Fair Trading (urząd ds. uczciwego handlu) może zabronić prowadzenia działalności pośrednika osobom, które zostaną uznane przez urząd za nieodpowiednie do prowadzenia tego typu działalności. II. Państwa, w których działalność jest regulowana: 1) Austria – wymagany jest dyplom szkoły policealnej. Określono maksymalne ceny za usługi pośredników. Prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie handlu nieruchomościami należy notyfikować, 2) Belgia – wymagany jest dyplom szkoły policealnej (3–4 lata kształcenia), 3) Dania – wymagany jest certyfikat potwierdzający ukończenie kursu na poziomie szkoły średniej. Do czasowego świadczenia usług konieczne jest dodatkowe zezwolenie, 4) Finlandia – wymagana jest rejestracja pośredników i zezwolenie. Pośrednicy muszą być ubezpieczeni, 5) Francja – konieczność uzyskania karty zawodowej. Karta jest wydawana w przypadku skończenia przynajmniej 3-letnich studiów prawniczych, ekonomicznych lub handlowych oraz posiadania 3 lat doświadczenia zawodowego w zakresie zarządzania i handlu nieruchomościami. Osoba nieposiadająca studiów powinna udokumentować posiadanie 10-letniego doświadczenia zawodowego (lub 4 lat pracy na stanowisku kierowniczym), 6) Grecja - pośrednicy muszą się rejestrować w Izbie Handlowej. Rejestracja wymaga wielu dokumentów, ale są akceptowane dokumenty z innych państw członkowskich, 7) Portugalia – zawód jest regulowany. Dodatkowo wymagana jest nieposzlakowana opinia i dobra kondycja finansowa pośrednika. Pośrednik musi być ubezpieczony od odpowiedzialności cywilnej. W przypadku spółek świadczących usługi pośrednictwa przynamniej jeden z członków zarządu musi mieć wykształcenie średnie i przejść odpowiednie kursy i szkolenia w zakresie pośrednictwa. Cena za usługi nie może przekraczać 10% wartości nieruchomości, 8) Słowacja – wymagana jest licencja I typu (do działalności, nie zawodu). Licencja najbardziej ogólna, niewymagająca specjalnego wykształcenia czy umiejętności (wiek powyżej 18 lat, niekaralność, zdolność do czynności prawnych). Zawód nie jest regulowany, 9) Słowenia – wymagany jest dyplom na poziomie szkoły średniej, 10) Szwecja – wymagana jest rejestracja pośredników i zezwolenie. Pośrednicy muszą być ubezpieczeni oraz legitymować się dyplomem na poziomie szkoły średniej, 11) Węgry – wymagane są określone kwalifikacje i notyfikowanie prowadzonej działalności. W przypadku osób prawnych członek zarządu albo pracownik musi mieć uprawnienia do działania jak pośrednik nieruchomości.

83 Jak wynika z opisanych powyżej regulacji w państwach członkowskich UE, aż 10 państw nie reguluje ustawowo kwestii dostępu do tego zawodu. Niezależnie od powyższego należy podkreślić, iż w projekcie ustawy o ograniczaniu barier dla obywateli i przedsiębiorców w wersji z dnia 15 listopada 2010 r. przekazanym na Radę Ministrów minister gospodarki nie wprowadził propozycji zmian w ustawie o gospodarce nieruchomościami dotyczących pośredników w obrocie nieruchomościami. Z wyrazami szacunku Podsekretarz stanu Rafał Baniak zaplanowanych przez spółkę na 2011 r. Przewoźnik potwierdził m.in. zamiar likwidacji połączenia na trasie Kraków – Szczecin przez Kępno i Ostrów Wlkp. Jednocześnie przedstawiciele spółki poinformowali, że przeprowadzone konsultacje społeczne wskazały na wyjątkową dotkliwość podjętych w tym zakresie działań. W związku z powyższym przewoźnik zobowiązał się do podjęcia kroków mających na celu przywrócenie przedmiotowego połączenia na odcinku Katowice – Kępno – Ostrów Wlkp. – Poznań w ramach korekty rozkładu jazdy obowiązującej od 1 marca 2011 r. Utrzymanie takiego połączenia powinno zapewnić połączenia Kępna i Ostrowa Wlkp. z północną i południową częścią kraju niezależnie od decyzji Przewozy Regionalne sp. z o.o. odnośnie uruchamiania połączeń InterRegio. Z poważaniem Podsekretarz stanu Juliusz Engelhardt

Warszawa, dnia 19 listopada 2010 r.

Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury - z upoważnienia ministra na interpelację posła Józefa Rackiego w sprawie utrzymania przejazdów kolejowych na niezmienionym poziomie sprzed września 2010 r. (19114)

Warszawa, dnia 18 listopada 2010 r.

Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury - z upoważnienia ministra na interpelację posła Andrzeja Halickiego w sprawie nikłego wykorzystywania przez polskie samorządy dotacji na budowę Internetu szerokopasmowego (19127)

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na interpelację posła Józefa Rackiego w sprawie utrzymania przejazdów kolejowych na niezmienionym poziomie sprzed września 2010 r. przekazuję poniższe informacje. Minister infrastruktury dofinansowuje międzywojewódzkie przewozy pasażerskie na podstawie art. 40a ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 16, poz. 94, z późn. zm.). Obecnie umowa o organizowanie, wykonywanie i dotowanie przedmiotowych przewozów zawarta jest z PKP InterCity SA na okres do 2013 r. Pociągi InterRegio uruchamiane są przez samorządowego przewoźnika kolejowego Przewozy Regionalne sp. z o.o. na zasadach komercyjnych bądź w oparciu o dofinansowanie samorządów województw. Ministerstwo Infrastruktury nie ma wpływu na kształt oferty przygotowywanej przez przewoźnika w tym zakresie. Oferta PKP InterCity SA, jaka funkcjonowała przed wrześniem 2010 r., to oferta sezonowa funkcjonująca w okresie wakacji letnich. Oferta ta będzie obowiązywała w 2011 r. w okresie wakacji. Utrzymywanie całoroczne oferty dedykowanej turystom nie jest uzasadnione, biorąc pod uwagę efektywne wydatkowanie środków publicznych. W dniu 5 października 2010 r. w Ministerstwie Infrastruktury odbyło się spotkanie z PKP InterCity SA w sprawie oferty połączeń międzywojewódzkich

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na interpelację pana posła Andrzeja Halickiego z dnia 27 października br. (data wpływu 28 października br.), nr SPS-023-19127/10, w sprawie nikłego wykorzystywania przez polskie samorządy dotacji na budowę Internetu szerokopasmowego przedstawiam poniższe wyjaśnienia. Na wstępie należy wyraźnie podkreślić, że rola ministra infrastruktury w zakresie działań na rzecz rozwoju infrastruktury telekomunikacyjnej, w szczególności sieci zapewniających dostęp do szerokopasmowego Internetu, polega nie na inwestowaniu w ten rozwój, lecz na stworzeniu sprzyjającego otoczenia prawnego i regulacyjnego. Ponadto zarządzanie funduszami unijnymi, jakie mogą być wykorzystane na tego rodzaju inwestycje, nie należy do kompetencji ministra infrastruktury. W związku z powyższym, celem ustosunkowania się do wszystkich pytań pana posła Andrzeja Halickiego, zwróciłam się do ministra rozwoju regionalnego, pismem nr ŁT1g-0701-12-1/10 z dnia 2 listopada br., i do ministra spraw wewnętrznych, pismem nr ŁT1g-0701-12-2/10 z dnia 2 listopada br., z prośbą o przygotowanie od-

84 powiedzi na kwestie poruszone w przedmiotowej interpelacji w zakresie pozostającym we właściwości tych resortów. Niniejsza odpowiedź na interpelację poselską stanowi zatem zestawienie uwag i stanowisk trzech ww. resortów. Minister infrastruktury, zgodnie ze swoimi kompetencjami, podejmuje szereg różnego rodzaju działań ukierunkowanych na przyspieszenie rozwoju sieci telekomunikacyjnych, usprawnienie i ułatwienie procesów inwestycyjnych w tym zakresie, likwidację tzw. białych plam w telekomunikacji, przeciwdziałanie występowaniu zjawiska wykluczenia cyfrowego, czyli zróżnicowania regionalnego i społecznego w dostępie do usług telekomunikacyjnych i społeczeństwa informacyjnego, i zwiększenie dostępu do nowoczesnych środków łączności dla wszystkich obywateli. Poniżej przedstawiam najważniejsze przykłady takich działań, jakie podejmuje bądź planuje podjąć w najbliższym czasie minister infrastruktury, jak również prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (zwany dalej „prezesem UKE”), pełniący funkcję regulatora rynku telekomunikacyjnego, nad którym minister infrastruktury sprawuje, zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 65, poz. 437, z późn. zm.), nadzór. 1. Jednym z najważniejszych narzędzi, które niewątpliwie przyczyni się do dynamicznego rozwoju infrastruktury telekomunikacyjnej, w szczególności w zakresie szerokopasmowego dostępu do Internetu, jest ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675), zwana dalej „ustawą”, która weszła w życie w dniu 17 lipca br. Opracowanie tej ustawy stanowiło realizację założeń Międzyresortowego Zespołu ds. Realizacji Programu Polska Cyfrowa – organu pomocniczego prezesa Rady Ministrów, powołanego równolegle z uchwaleniem przez Radę Ministrów „Strategii rozwoju społeczeństwa informacyjnego w Polsce do roku 2013”, którego prace pozostają w ścisłym związku z wdrażaniem postulatów tego dokumentu programowego – w zakresie wprowadzenia niezbędnych zmian legislacyjnych celem pobudzenia inwestycji w infrastrukturę telekomunikacyjną. Istotny wpływ na ostateczną treść tej ustawy miały w szczególności prace legislacyjne podjęte w Ministerstwie Infrastruktury. Zasadniczym celem tej ustawy jest likwidacja wykluczenia cyfrowego. Regulacje w niej zawarte w głównej mierze odnoszą się do obszarów słabo zaludnionych i terenów wiejskich, gdzie brak jest wystarczającej infrastruktury telekomunikacyjnej i w chwili obecnej nie istnieje skuteczna konkurencja pomiędzy dostawcami usług telekomunikacyjnych. Ustawa ta zawiera także szereg unormowań prawnych, których celem jest usprawnienie procesów inwestycyjnych, w szczególności poprzez usunięcie zidentyfikowanych barier administracyjnych i prawnych utrudniających i opóźniających budowę infrastruktury telekomunikacyjnej. Zawiera ona m.in. regulacje ułatwiające przeprowadzanie inwestycji telekomunikacyjnych przez jednostki samorządu terytorialnego, np. w sytuacji gdy na danym terenie prywatni inwestorzy nie podejmują się rozbudowy infrastruktury telekomunikacyjnej. Ponadto w ustawie tej zawarte zostały przepisy ułatwiające lokowanie inwestycji z zakresu telekomunikacji, w szczególności tzw. regionalnych sieci szerokopasmowych. Regulacje te mają zachęcać – i sprzyjać temu – do przyspieszenia procesu inwestycyjnego w telekomunikacji. Ustawa ta wyznacza również podstawowe ramy działalności dla jednostek samorządu terytorialnego, a także podmiotów wykonujących zadania z zakresu użyteczności publicznej w sektorze telekomunikacyjnym. W oparciu o wdrożone regulacje jednostki samorządu terytorialnego będą mogły w szczególności: — budować lub eksploatować infrastrukturę telekomunikacyjną i sieci telekomunikacyjne oraz nabywać prawa do infrastruktury telekomunikacyjnej i sieci telekomunikacyjnych już istniejących, — dostarczać sieci telekomunikacyjne lub zapewniać dostęp do infrastruktury telekomunikacyjnej, — świadczyć, z wykorzystaniem posiadanej infrastruktury telekomunikacyjnej i sieci telekomunikacyjnych, usługi na rzecz określonych w ustawie podmiotów. Ponadto, jeżeli zapotrzebowanie użytkowników końcowych w zakresie dostępu do usług telekomunikacyjnych nie będzie zaspokojone, jednostki samorządu terytorialnego same będą mogły świadczyć usługi na rzecz użytkowników końcowych, a w szczególności bezpłatną, tzw. socjalną, usługę dostępu do Internetu. Takie rozwiązanie w szczególności znajdzie zastosowanie na terenach wiejskich, obszarach słabo zurbanizowanych i w mniejszych miastach. Kolejnym priorytetowym celem tej ustawy jest uproszczenie procedur w odniesieniu do budowy tzw. regionalnych sieci szerokopasmowych, realizowanych w ramach programów operacyjnych. Ma to sprzyjać znacznemu przyspieszeniu procesu inwestycyjnego w telekomunikacji, m.in. poprzez większe niż dotychczas wykorzystanie środków unijnych na finansowanie tego rodzaju inwestycji. Środki te są już przekazywane w ramach takich regionalnych programów operacyjnych jak Program Operacyjny „Innowacyjna gospodarka” 2007–2013 czy Program Operacyjny „Rozwój Polski Wschodniej” 2007–2013. Warto także zwrócić uwagę, iż zgodnie z art. 30 ust. 6 tej ustawy każdy nowo wybudowany budynek będzie musiał być wyposażony – zgodnie z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków techniczno-budowlanych wydanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, z późn. zm.), z zachowaniem zasady neutralności technologicznej – w instalację telekomunikacyjną, która umożliwi przyłączenie do publicznych sieci telekomunikacyjnych wykorzystywanych do świadczenia użytkownikom usług telefonicznych, usług transmisji danych zapewniających szerokopasmowy dostęp do Internetu oraz usług rozpro-

85 wadzania cyfrowych programów radiowych i telewizyjnych w wysokiej rozdzielczości przez różnych dostawców usług, aby zapewnić użytkownikom możliwość korzystania z tych usług. Uregulowania zawarte w tej ustawie niewątpliwie uwzględniają powszechną potrzebę rozwoju społeczeństwa informacyjnego i stanowić będą skuteczne narzędzie do upowszechnienia dostępu do Internetu na całym terytorium RP. W chwili obecnej niezbędne są jednak wsparcie i edukacja w zakresie stosowania przepisów ustawy przez przedsiębiorców i jednostki samorządu terytorialnego. Ministerstwo Infrastruktury w miarę możliwości udziela takiego wsparcia. Resort na bieżąco analizuje wszystkie zgłaszane wątpliwości i pytania, a także aktywnie włącza się w prowadzenie wszelkich działań mających na celu udzielanie wyjaśnień zainteresowanym podmiotom, w szczególności przedsiębiorcom telekomunikacyjnym i jednostkom samorządu terytorialnego. 2. Ministerstwo Infrastruktury bierze także aktywny udział w realizacji projektu „System informacyjny o infrastrukturze szerokopasmowej i portal Polska Szerokopasmowa w ramach 7 osi Programu Operacyjnego”Innowacyjna Gospodarka”2007–2013”. Celem tego projektu jest utworzenie infrastruktury teleinformatycznej o zasięgu ogólnokrajowym, zapewniającej wsparcie administracji rządowej i samorządowej w zarządzaniu oraz koordynacji projektów dotyczących budowy regionalnych szerokopasmowych sieci szkieletowych i dostępowych na obszarach wymagających interwencji. Infrastruktura ta będzie wspomagać działania zarówno administracji rządowej, jak i samorządowej, tworząc zaplecze dla elektronicznych usług publicznych świadczonych dla obywateli i przedsiębiorców. Zasoby informacyjne zgromadzone w ramach projektu pomogą przedsiębiorcom, szczególnie z sektora małych i średnich przedsiębiorstw, w projektowaniu i budowie optymalnych rozwiązań sieci dostępowych oraz systemów węzłowych i transmisyjnych, a także w tworzeniu właściwych e-usług. Dodatkowym celem projektu jest promocja usług społeczeństwa informacyjnego wśród obywateli na obszarach zagrożonych wykluczeniem cyfrowym. 3. Ponadto minister infrastruktury wystąpił z inicjatywą zorganizowania „okrągłego stołu szerokopasmowego”, który realizowany jest w formule cyklicznych spotkań umożliwiających wymianę poglądów na temat obecnego rozwoju infrastruktury telekomunikacyjnej oraz identyfikacji praktycznych problemów związanych ze stosowaniem ustawy. W spotkaniach tych biorą udział m.in. przedstawiciele Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, Ministerstwa Rozwoju Regionalnego, Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, Urzędu Komunikacji Elektronicznej, jednostek samorządu terytorialnego oraz przedsiębiorców telekomunikacyjnych, w tym także przedsiębiorców zajmujących się budową infrastruktury telekomunikacyjnej. 4. Należy również podkreślić, że w Ministerstwie Infrastruktury trwają aktualnie prace nad projektem rozporządzenia wynikającego z art. 29 ust. 1 ustawy, którego celem jest zapewnienie wiarygodnego źródła danych o pokryciu terytorium Rzeczypospolitej Polskiej istniejącą infrastrukturą telekomunikacyjną i publicznymi sieciami telekomunikacyjnymi zapewniającymi szerokopasmowy dostęp lub umożliwiającymi zapewnienie takiego dostępu do Internetu, z odrębnym zaznaczeniem pokrycia łączami światłowodowymi i sieciami bezprzewodowymi oraz budynkami umożliwiającymi kolokację. Przedmiotowe rozporządzenie będzie miało na celu zobrazowanie stanu infrastruktury szerokopasmowej na terytorium kraju oraz pozwoli wskazać obszary o niedostatecznym stopniu pokrycia infrastrukturą szerokopasmową, gdzie konieczne będzie podjęcie konkretnych interwencji publicznych w sektorze telekomunikacyjnym. 5. Należy również zaznaczyć, że w dniu 9 kwietnia br. minister infrastruktury podpisał rozporządzenie zmieniające rozporządzenie ministra infrastruktury z dnia 24 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących świadczenia usługi powszechnej oraz wymagań dotyczących świadczenia usługi szerokopasmowego dostępu do Internetu dla jednostek uprawnionych (Dz. U. Nr 68, poz. 592). Głównym celem tej nowelizacji było zwiększenie wymaganej minimalnej przepływności łącza internetowego dla jednostek uprawnionych z dotychczasowych 256 kb/s do abonenta i 64 kb/s od abonenta na 2 Mb/s do abonenta i 1 Mb/s od abonenta. Działanie takie ma na celu stymulowanie procesu wdrażania w życie idei społeczeństwa informacyjnego, co w konsekwencji spowoduje zmniejszenie dysproporcji między Polską a innymi państwami członkowskimi Unii Europejskiej w dostępie do Internetu oraz będzie przeciwdziałać występowaniu zjawiska wykluczenia cyfrowego, zwłaszcza na terenach wiejskich i słabo zurbanizowanych. 6. Należy również wspomnieć o zarządzanym przez prezesa UKE Krajowym Forum Szerokopasmowym (http://www.forumszerokopasmowe.pl), odgrywającym rolę platformy współpracy administracji państwowej, operatorów, instytucji finansowych i organizacji pozarządowych. W założeniu forum to będzie istotnym narzędziem komunikacji, bazą wiedzy oraz czynnikiem sprzyjającym aktywizacji wszystkich stron zaangażowanych w przyspieszenie rozwoju szerokopasmowego dostępu do Internetu w Polsce. Tym samym utworzenie tego forum będzie realizować rekomendację zawartą w tzw. pierwszym raporcie Międzyresortowego Zespołu ds. Realizacji Programu Polska Cyfrowa, tj. wzmocnienie koordynacji działań w zakresie inwestycji w infrastrukturę teleinformatyczną . Do głównych priorytetów Krajowego Forum Szerokopasmowego zaliczyć można m.in. rozwój i unowocześnianie infrastruktury, upowszechnianie i rozwijanie umiejętności informatycznych, bezpieczeństwo użytkowników w sieci telekomuni-

86 kacyjnej, a także rozwój treści i funkcjonalności w Internecie. 7. Prezes UKE opublikował również na stronie internetowej urzędu (http://www.uke.gov.pl/uke/index. jsp?place=Lead24&news_cat_id=374&news_ id=2989&layout=9&page=text) „Poradnik dla samorządowców na temat planowania i przygotowania koncepcji budowy sieci szerokopasmowych na terenach wiejskich”. Zawiera on szczegółowe informacje dotyczące całego procesu inwestycyjnego w tym zakresie, rozpoczynając od założeń koncepcyjnych, a na eksploatacyjnych kończąc. Poradnik prezentuje przykładowe rozwiązania techniczne i koszty, jakie są związane z ich wdrożeniem. Zawiera wiele praktycznych wzorów dokumentów, takich jak wzór zamówienia czy umowy z wykonawcą. Przyszły inwestor, stosując się do zawartych w podręczniku informacji, jest w stanie uniknąć licznych błędów w zakresie prac nad rozbudową regionalnych sieci szerokopasmowych. Z przekazanych przez MRR informacji (zawartych w piśmie DKR-VI-070-19/MO/10 z dnia 10 listopada br.) wynika, że projekty regionalnych sieci telekomunikacyjnych w ramach programów operacyjnych są zagadnieniami o wiele szerszymi niż sama budowa infrastruktury telekomunikacyjnej. Projekty te ingerują w bardzo wrażliwy i znaczący sektor gospodarki, jakim jest sektor telekomunikacyjny, który de facto dotychczas pozostawał poza sferą działalności administracji publicznej, stąd też dobre przygotowanie tych inwestycji determinuje w ogóle możliwość ich realizacji. Punktem wyjścia jest wykonanie rzetelnej inwentaryzacji stanu infrastruktury telekomunikacyjnej, a możliwe to jest tylko pod warunkiem zaangażowania operatorów telekomunikacyjnych. Kolejnym etapem przygotowania tego typu projektu jest studium wykonalności – dokument, który musi uwzględniać szereg tematów, m.in. z zakresu pomocy publicznej, rynku telekomunikacyjnego, technologii, zamówień publicznych, funduszy strukturalnych. Wszystkie te zagadnienia podlegają bardzo drobiazgowym uzgodnieniom, na początku z operatorami telekomunikacyjnymi, regulatorem rynku telekomunikacyjnego (UKE) i finalnie z Komisją Europejską, która bada przede wszystkim, czy projekt nie wpływa negatywnie na konkurencję na rynku telekomunikacyjnym i której zgoda jest warunkiem sine qua non dla rozpoczęcia inwestycji. Bardzo ważną determinantą powodzenia tego typu projektów jest również samo zaangażowanie samorządów województw, które, jakkolwiek świadome szans, jakie niesie za sobą rozwój Internetu szerokopasmowego, muszą zgodzić się na projekty, które, jak pokazują ich studia wykonalności, przynajmniej w pierwszych latach po oddaniu ich do eksploatacji będą generować raczej straty niż przynosić dochody. Trzeba pamiętać, że wsparcie dla rozwoju sieci szerokopasmowych może mieć bowiem miejsce tylko tam, gdzie dotychczas sam rynek telekomunikacyjny nie inwestował albo nie zamierza w najbliższych latach inwestować. Należy dodatkowo podkreślić, że w dysponowaniu środkami publicznymi, jakimi niewątpliwie są środki pochodzące z funduszy strukturalnych, niezmiernie istotne jest przestrzeganie zasady jawności i transparentności, a przede wszystkim zasady rzetelności, szczególnie biorąc pod uwagę fakt, że na realizację projektów z zakresu sieci szerokopasmowych w ramach regionalnych programów operacyjnych (RPO) w latach 2007–2013 przeznaczonych jest ponad 500 mln euro. Zgodnie z art. 56 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 „wydatki, w tym wydatki na duże projekty, są kwalifikowane do wsparcia z funduszy, jeżeli zostały faktycznie poniesione pomiędzy datą przedłożenia Komisji programów operacyjnych lub od dnia 1 stycznia 2007 r., w zależności od tego, który z tych terminów jest wcześniejszy, a dniem 31 grudnia 2015 r. (…)”. Mając na uwadze wielkość środków UE przeznaczonych na realizację przedmiotowych inwestycji, bardzo ważne jest, aby mimo długotrwałych procedur ww. projekty zostały opracowane z dbałością o najmniejszy detal zarówno pod względem formalnoprawnym, jak i technicznym, tak aby uniknąć zagrożenia ewentualnego zwrotu przyznanych środków w przypadku stwierdzenia jakichkolwiek uchybień. Według stanu na dzień 30 września br. w ramach RPO jest już w trakcie realizacji lub będzie realizowanych w sumie 90 projektów dotyczących budowy sieci szerokopasmowych (sieć komercyjna, sieć na użytek własny jednostek samorządu terytorialnego, placówek edukacyjnych lub medycznych) na łączną kwotę ok. 2,4 mld PLN. Wartość dofinansowania ze środków UE wykazana w zawartych umowach stanowi prawie 15% w stosunku do alokacji przeznaczonej na realizację projektów z zakresu sieci szerokopasmowych. Większość ww. projektów realizowana jest w latach 2010–2013. Należy zauważyć, że jednostki samorządu terytorialnego realizujące inwestycje dotyczące budowy infrastruktury sieci szerokopasmowych identyfikują wiele problemów związanych z realizacją przedmiotowych inwestycji, m.in. takie jak: — trudności z jednoznacznym zakwalifikowaniem projektu do obszaru białego, szarego lub czarnego w rozumieniu „Wytycznych KE w sprawie stosowania przepisów dotyczących pomocy państwa w odniesieniu do szybkiego wdrażania sieci szerokopasmowych”, — skomplikowany proces wyboru partnera prywatnego do realizacji projektu, — występowanie pomocy publicznej w projekcie i w konsekwencji konieczność notyfikacji projektu w Komisji Europejskiej (KE), — wypełnienie szeregu obowiązków nałożonych na samorządy w związku z wejściem w życie ustawy

87 z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci szerokopasmowych w telekomunikacji, — trudności w pozyskaniu środków finansowych na wkład własny w inwestycję. Ponadto MMR poinformował, że podjął następujące działania w celu wsparcia instytucji zarządzających RPO (IZ RPO) w zakresie realizacji projektów dotyczących sieci szerokopasmowych: — w dniu 6 stycznia br. zorganizowało spotkanie robocze z przedstawicielami IZ RPO oraz z udziałem przedstawicieli UKE i Inicjatywy JASPERS (Joint Assistance to Support Projects in European Regions) dotyczące problemów związanych z realizacją projektów z zakresu sieci szerokopasmowych w ramach RPO, — w dniu 16 lutego br. odbyło się spotkanie zorganizowane przez MRR we współpracy z Urzędem Ochrony Konkurencji i Konsumentów (UOKiK) dotyczące procedury notyfikacyjnej projektów w zakresie sieci szerokopasmowych w ramach RPO. Celem spotkania było omówienie m.in. procedury notyfikacyjnej ww. projektów do KE oraz zagadnień związanych z wejściem w życie rozporządzenia MRR z dnia 7 grudnia 2009 r. w sprawie udzielania pomocy na inwestycje w zakresie: energetyki, infrastruktury telekomunikacyjnej, infrastruktury sfery badawczo-rozwojowej, lecznictwa uzdrowiskowego w ramach regionalnych programów operacyjnych, — w dniach 18–19 maja 2010 r. MRR zorganizowało we współpracy z przedstawicielami KE oraz Inicjatywy JASPERS warsztaty dla beneficjentów realizujących projekty z zakresu sieci szerokopasmowych w ramach RPO. Celem spotkania było zaprezentowanie stanowiska KE dotyczącego społeczeństwa informacyjnego, omówienie problemów pojawiających się podczas realizacji ww. projektów, w tym dotyczących zagadnień związanych z występowaniem pomocy publicznej oraz zamówieniami publicznymi, a także zaprezentowanie studiów przypadków ww. inwestycji realizowanych w innych krajach (m.in. w Wielkiej Brytanii, we Włoszech, na Litwie i w Finlandii), — w dniach 18–19 października br. MRR zorganizowało szkolenie dla IZ RPO w zakresie przeprowadzania procedury notyfikacyjnej projektów indywidualnych, m.in. z zakresu sieci szerokopasmowych. Minister rozwoju regionalnego przedstawił ponadto następujące informacje na temat stanu realizacji projektu „Sieć szerokopasmowa Polski Wschodniej” (SSPW) oraz inicjatyw i działań MRR ukierunkowanych na przyspieszenie wdrażania przedmiotowego projektu. 1. Stan realizacji. W chwili obecnej trwa ocena wniosków o dofinansowanie złożonych przez wszystkich beneficjentów – samorządy województw. Jednocześnie w oparciu o przygotowane na zlecenie MRR studia wykonalności jest opracowywana dokumentacja przetargowa na wybór zarządzającego projektem (inżyniera kontraktu). Równolegle do powyższych działań od kwietnia br. jest prowadzony proces prenotyfikacji pomocy publicznej w projekcie, za który formalnie odpowiadają samorządy województw. Jednakże w celu usprawnienia procedury notyfikacyjnej MRR podjęło się faktycznego przeprowadzenia całego procesu. 2. Inicjatywy i działania MRR w celu zagwarantowania prawidłowej realizacji projektu SSPW: — podpisanie w dniu 2 października 2007 r. porozumienia o współpracy dotyczącej projektu SSPW pomiędzy MRR a operatorami telekomunikacyjnymi, — zlecenie i odebranie inwentaryzacji stanu infrastruktury szerokopasmowej na potrzeby projektu SSPW, — zlecenie i odebranie studium wykonalności dla projektu SSPW, — powołanie gremium na szczeblu decyzyjnym w celu sprawnego uzgadniania i podejmowania niezbędnych decyzji – Komitet Sterujący ds. projektu SSPW (od początku tego roku odbyło się 8 posiedzeń), — powołanie grupy roboczej (GR) do spraw projektu SSPW. W skład GR wchodzą: przedstawiciele IP PO RPW i IZ PO RPW, urzędów marszałkowskich i UKE, — ustanowienie jasnych zasad współpracy pomiędzy podmiotami zaangażowanymi w projekt – porozumienia trójstronne z dnia 1 lipca 2009 r., — faktyczne prowadzenie procesu notyfikacji pomocy publicznej w KE. Działania prenotyfikacyjne (kontakty z UOKIK i KE) są prowadzone przez MRR, a beneficjenci (samorządy województw) są na bieżąco informowani o przebiegu prenotyfikacji. Uzgodnione z KE warunki dla jednego projektu zostaną zastosowane w pozostałych projektach, — przeprowadzenie uzgodnień z regulatorem odnośnie do planowanych warunków dostępu do infrastruktury szerokopasmowej powstałej w ramach projektu SSPW. Konsultacje prowadzone przez MRR z UKE oraz operatorami telekomunikacyjnymi trwały od kwietnia do października 2010 r. i były wymagane na potrzeby notyfikacji pomocy publicznej. Konieczność przeprowadzenia takich uzgodnień wynika z wytycznych wspólnotowych w sprawie stosowania przepisów dotyczących pomocy państwa w odniesieniu do szybkiego wdrażania sieci szerokopasmowych. W wyniku konsultacji opracowany został wzór umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym określający m.in. warunki dostępu, jakie operator infrastruktury (partner prywatny) będzie obowiązany zapewniać innym przedsiębiorcom telekomunikacyjnym i jednostkom samorządu terytorialnego, — podpisanie w dniu 17 września 2010 r. porozumienia w zakresie uzgodnień związanych z projektami budowy sieci szerokopasmowych w ramach PO RPW oraz RPO przez przedstawicieli MRR, UKE i TP SA; w ramach tego porozumienia uzgodniono zasady współpracy w zakresie przekazywania przez TP SA danych o posiadanej infrastrukturze, planowanych inwestycjach, jak również zasady przetwarzania udostępnionych przez TP danych. Określono

88 także harmonogram procedowania w celu uzyskania akceptacji TP dla metodyki wyznaczania tzw. obszarów białych, szarych i czarnych, — dostosowywanie systemu wdrażania programu w celu zapewnienia jak najszybszego finansowania przedsięwzięcia – umowy warunkowe umożliwiające zaliczkowanie realizacji projektu, — udzielanie pomocy eksperckiej beneficjentom (m.in. przygotowanie ekspertyz prawnych na temat modelu partnerstwa publiczno-prywatnego czy interpretacji przepisów ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych), — udzielanie pomocy beneficjentom w przygotowywaniu wniosków o dofinansowanie projektów. Podkreślenia wymaga, że w opinii ministra rozwoju regionalnego w chwili obecnej nie występują przesłanki, które stwarzałyby zagrożenie dla terminowej realizacji projektu SSPW. Zgodnie z harmonogramem zawartym w studium wykonalności projektu budowa sieci ma potrwać do 2014 r., projekt zaś musi zostać rozliczony do końca 2015 r. Jednakże istnieje szereg ryzyk (zidentyfikowanych w studium wykonalności projektu), które mogą wpłynąć m.in. na harmonogram realizacji projektu, tj. przedłużający się proces notyfikacji pomocy publicznej w projekcie oraz przedłużające się procedury zamówień publicznych po stronie beneficjentów. Z informacji przekazanych przez ministra spraw wewnętrznych i administracji (w piśmie DSI-WFS-0477-67-23/10/NN z 19 listopada br.) wynika, że w strukturach MSWiA funkcjonuje Departament Społeczeństwa Informacyjnego, który pełni funkcję instytucji pośredniczącej dla 8. osi priorytetowej Programu Operacyjnego „Innowacyjna gospodarka” 2007–2013. W ramach ww. osi realizowane jest m.in. działanie 8.3: Przeciwdziałanie wykluczeniu cyfrowemu – eInclusion (którego beneficjentami mogą być jednostki samorządu terytorialnego, grupy jednostek samorządu terytorialnego – konsorcja, związki, stowarzyszenia, porozumienia, a także konsorcja jednostek samorządu terytorialnego z organizacjami pozarządowymi) oraz działanie 8.4: Zapewnienie dostępu do Internetu na etapie „ostatniej mili” (którego beneficjentami mogą być mikro-, mali i średni przedsiębiorcy oraz organizacje pozarządowe non profit). W kwestii terminu, do którego należy wykorzystać przyznane środki unijne, aby uniknąć konieczności ich oddania, MSWiA wskazał, że koniec okresu kwalifikowalności wydatków dla PO IG stanowi data 31 grudnia 2015 r. Należy jednak podkreślić, iż okres kwalifikowalności wydatków dla danego projektu jest określony w umowie o dofinansowanie zawieranej z beneficjentem, która określa zarówno początkową, jak i końcową datę kwalifikowalności wydatków w ramach projektu. W odniesieniu do pytania pana posła Andrzeja Halickiego: jakie są szanse, aby otrzymane środki zostały wykorzystane w odpowiednim terminie, MSWiA wyjaśnił, iż jednostki samorządu terytorialnego w ramach działania 8.3 PO IG złożyły wnioski o dofinansowanie na kwotę 1 273 327 921,88 zł. Do wykorzystania do końca 2013 r. pozostało 506 470 659,97 zł (co stanowi 34,75% całkowitej alokacji). Biorąc pod uwagę dotychczasową charakterystykę zainteresowania działaniem 8.3 PO IG, można ponadto założyć, iż reszta alokacji na ww. działanie zostanie wykorzystana w ramach najbliższych rund konkursowych w 2011 r. Dofinansowanie projektów w ramach działania 8.3 PO IG powinno zostać rozliczone najpóźniej do 31 grudnia 2015 r. W zakresie powodów niepodejmowania przez samorządy szybkich działań na rzecz wykorzystania dotacji, poza wskazywanym brakiem wiedzy typu know-how, MSWiA wyjaśnił, co następuje. W ramach Programu Operacyjnego „Innowacyjna gospodarka” 2007–2013 realizowane jest działanie 8.3: Przeciwdziałanie wykluczeniu cyfrowemu – eInclusion. Działanie to ma na celu zapewnienie dostępu do Internetu dla osób zagrożonych wykluczeniem cyfrowym z powodu trudnej sytuacji materialnej lub niepełnosprawności. Wsparcie ma charakter dofinansowania przekazywanego jednostkom samorządu terytorialnego (j.s.t.) lub konsorcjom j.s.t. i organizacji pozarządowych, które będą odpowiedzialne za kompleksową realizację działań związanych z udzieleniem wsparcia uprawnionym gospodarstwom domowym na terenie danej gminy. Wsparciem są objęte projekty składające się z następujących komponentów: — dofinansowanie całkowicie lub częściowo pokrywające koszty dostępu do Internetu w gospodarstwach domowych na obszarze objętym projektem (maksymalnie przez okres 3 lat), — pokrycie kosztów dostarczenia, instalacji oraz serwisowania sprzętu komputerowego i/lub niezbędnego oprogramowania w gospodarstwach domowych wskazanych przez projektodawcę, — zakup usługi przeprowadzenia szkoleń dla użytkowników końcowych projektu z zakresu obsługi komputera, korzystania z Internetu oraz nabycia innych umiejętności niezbędnych dla świadczenia pracy na odległość lub skutecznej edukacji przez Internet (z wykluczeniem szkoleń zawodowych), — dofinansowanie kosztów operacyjnych, kosztów zatrudnienia i szkolenia pracowników j.s.t. i/lub organizacji pozarządowej uczestniczącej w konsorcjum z j.s.t., którzy będą odpowiedzialni za realizację działania. Wprowadzone zostały także zapisy umożliwiające jednostkom samorządu terytorialnego możliwość dofinansowania w ramach projektu działań koordynacyjnych prowadzonych przez instytucje publiczne (takie jak szkoły, biblioteki, domy opieki społecznej). Pozwala to na wyposażenie w sprzęt komputerowy i dostęp do Internetu jednostek podległych beneficjentowi – bibliotek publicznych, publicznych instytucji kultury, szkół, publicznych placówek opiekuńczo-wychowawczych, publicznych domów opieki społecznej położonych na obszarze działania beneficjenta. Działania te mają uzupełniać realizację podstawowego zadania, jakim jest zapewnienie szerokopa-

89 smowego dostępu do Internetu w gospodarstwach domowych, a ich celem powinno być wsparcie działań zmniejszających zjawisko wykluczenia cyfrowego na danym obszarze. Alokacja finansowa na działanie ogółem: 364 411 765 euro. Wkład ze środków unijnych na działanie: 309 750 000 euro. Wkład ze środków publicznych krajowych na działanie: 54 661 765 euro. Nie ulega wątpliwości, że w dobie gospodarki elektronicznej dobrze rozwinięta infrastruktura szerokopasmowego dostępu do Internetu jest nie mniej istotna dla poziomu życia mieszkańców i atrakcyjności gospodarczej regionu niż infrastruktura komunikacyjna czy komunalna. Dzięki niej aktywne przedsiębiorstwa mogą sprawniej i skuteczniej wykonywać swoje zadania, zyskując szybki dostęp do informacji i biorąc udział w obrocie gospodarczym. Technologie teleinformatyczne pozytywnie wpływają na poziom życia obywateli, zapewniając im dostęp do różnorodnych usług w formie elektronicznej – od informacji o pogodzie czy rozkładach jazdy, przez obsługę konta bankowego, zakupy, aż po edukację czy usługi eAdministracji. Jednym z warunków sukcesu regionu czy społeczności lokalnej jest w związku z tym upowszechnienie szerokopasmowego dostępu do Internetu, które może zostać dofinansowywane ze środków działania 8.3: Przeciwdziałanie wykluczeniu cyfrowemu – e-Inclusion Programu Operacyjnego „Innowacyjna gospodarka”. Działanie 8.3 jest adekwatne do potrzeb społecznych, chociaż ze względu na swoją specyfikę nie do końca trafia w potrzeby wnioskodawców (j.s.t.), gdyż oczekują oni minimum ograniczeń w projektach oraz maksimum dofinansowania, medialności efektów oraz szerokiej kwalifikowalności kosztów realizacji projektów. Procedura aplikowania o dofinansowanie projektu jest przyjazna projektodawcom. Ilość informacji kierowana do j.s.t. w celach promocji działania 8.3 ciągle wzrasta. Akcje informacyjne mają na celu zaspokojenie zapotrzebowania beneficjentów na wiedzę w tym zakresie. Beneficjenci najczęściej szukają wzorca projektu, na podstawie którego mogliby skonstruować własny projekt. Aby stworzyć możliwie kompletny obraz odpowiedzi na pytanie, jakie są powody niepodejmowania przez samorządy szybkich działań na rzecz wykorzystania dotacji, należy przyjrzeć się przygotowaniu samorządów do walki z wykluczeniem cyfrowym z kilku perspektyw. Działania z zakresu pomocy społecznej jednostki samorządu terytorialnego realizują poprzez podległe im ośrodki pomocy społecznej. Samorządy często finansują również działania organizacji pozarządowych, ogłaszając konkursy na prowadzenie zadań pomocowych. Dzięki temu zadania zostają przekazane odpowiednio przygotowanym osobom i instytucjom, wyspecjalizowanym w zakresie pracy socjalnej, jednak nie występuje motywacja do budowania wewnątrz j.s.t. zespołów zajmujących się tą tematyką. Niezmiernie istotna jest również relacja pomiędzy zagadnieniami wykluczenia cyfrowego a problematyką pomocy społecznej w działaniach j.s.t. Z analizy programów i raportów dotyczących pracy socjalnej wynika, że udostępnianie technologii informacyjno-komunikacyjnych stanowi marginalny aspekt działalności ośrodków pomocy społecznej i organizacji pozarządowych realizujących projekty w tym zakresie. Brak jest świadomości, iż walka z wykluczeniem cyfrowym stanowi integralny element polityki społecznej. Niezwykle istotną sprawą jest rozumienie wagi informatyzacji wśród osób podejmujących decyzje o kształcie polityki rozwoju na szczeblu lokalnym. Obserwuje się niskie zainteresowanie władz lokalnych przygotowaniem i udostępnianiem mieszkańcom programów edukacji w dziedzinie społeczeństwa informacyjnego oraz projektów przeciwdziałających wykluczeniu cyfrowemu (e-Integracja). Najczęściej wskazywaną przyczyną takiego stanu rzeczy jest cechujący polityków i liderów samorządowych głęboki deficyt wiedzy na temat strategicznego znaczenia inwestycji w rozwiązania teleinformatyczne jako stymulatora wzrostu gospodarczego i produktywności pracy. W takiej sytuacji twórcami koncepcji projektów samorządowych stają się informatycy pracujący w administracji, którzy z kolei nie posiadają na ogół kwalifikacji i wiedzy niezbędnej do powiązania strategicznych priorytetów rozwojowych samorządu lokalnego z możliwościami wsparcia ich wdrażania rozwiązaniami ICT. W odpowiedzi na pytanie: z jakiego powodu dopiero dziś mówi się o konieczności reaktywowania zespołu międzyresortowego w celu pomocy samorządom i z jakiego powodu wcześniej zaniechano jego działania, MSWiA wyjaśnił, iż Międzyresortowy Zespół ds. Realizacji Programu Polska Cyfrowa został powołany jako opiniodawczo-doradczy organ pomocniczy prezesa Rady Ministrów w związku z potrzebą wzmocnienia koordynacji działań prowadzonych przez różne resorty w obszarze społeczeństwa informacyjnego oraz wypracowania spójnego programu na rzecz tworzenia warunków sprzyjających upowszechnianiu szerokopasmowego dostępu do Internetu. Problematyka ta w szerszym ujęciu wpisuje się w realizację jednego z podstawowych założeń „Strategii rozwoju społeczeństwa informacyjnego w Polsce do roku 2013”, jakim jest zapewnienie powszechnego dostępu do infrastruktury informatycznej (cel 6 w obszarze: Człowiek). Na przewodniczącego zespołu wyznaczono podsekretarza stanu w MSWiA właściwego do spraw informatyzacji, w związku z czym Ministerstwu Spraw Wewnętrznych i Administracji powierzona została rola instytucji odpowiadającej za koordynowanie oraz obsługę prac zespołu. Jednocześnie należy wskazać, że prace te prowadzone były w ścisłej współpracy z Zespołem Doradców Strategicznych Prezesa Rady Ministrów i w pierwszej kolejności koncentrowały się na realizacji szczegółowych zadań określonych w zarządzeniu prezesa Rady Ministrów konstytuującym zespół. W toku prac prowadzonych pod kierunkiem MSWiA w okresie od stycznia 2009 r. do lutego 2010 r. zespół podjął się realizacji wskazanych tam zadań. Informacje doku-

90 mentujące i podsumowujące efekty tej działalności zostały zamieszczone w dwóch raportach przedłożonych prezesowi Rady Ministrów w marcu 2009 r. oraz w styczniu 2010 r. W raportach zawarto między innymi wyniki prac analitycznych oraz zbiór rekomendacji i zaleceń w obszarze upowszechniania szerokopasmowego dostępu do Internetu, przeciwdziałania wykluczeniu cyfrowemu, rozwijania elektronicznej administracji, usług elektronicznych i treści cyfrowych. Wnioski i rekomendacje tam przedstawione zostały sformułowane w kontekście działań podejmowanych bądź planowanych do realizacji przez poszczególe resorty. W rezultacie raporty te mają charakter implementacyjny, uzupełniający oraz ewaluacyjny względem „Strategii rozwoju społeczeństwa informacyjnego w Polsce do roku 2013”, a zawarte w nich postulaty są wykorzystywane w bieżącej pracy MSWiA związanej z programowaniem i koordynacją polityki w zakresie rozwoju społeczeństwa informacyjnego. Zostały one uzgodnione w gronie ekspertów reprezentujących zainteresowane ministerstwa oraz przy udziale Zespołu Doradców Strategicznych Prezesa Rady Ministrów. W pierwszym etapie prac zespołu określony został również zakres niezbędnych zmian legislacyjnych i regulacyjnych ukierunkowanych na pobudzenie inwestycji w infrastrukturę telekomunikacyjną oraz zniesienie barier administracyjno-prawnych elektronicznej administracji. Realizacją tych zaleceń było wypracowanie i uzgodnienie dwóch ustaw o istotnym znaczeniu dla upowszechnienia dostępu do Internetu w Polsce, które od tamtego czasu weszły w życie, tj. ustawy z dnia 12 lutego 2010 r. o zmianie ustawy o informatyzacji podmiotów realizujących zadania publiczne oraz niektórych innych ustaw i ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, o której była już mowa w odpowiedzi na przedmiotową interpelację, w części dotyczącej właściowości ministra infrastruktury. Ponadto Departament Społeczeństwa Informacyjnego MSWiA aktywnie uczestniczy we współpracy ze wszelkimi stronami zaangażowanymi w rozwój usług i sieci szerokopasmowych, w ramach Krajowego Forum Szerokopasmowego, zwłaszcza w związku z wykonywaniem zadań instytucji pośredniczącej m.in. dla działań 8.3 i 8.4 Programu Opracyjnego „Innowacyjna gospodarka”. Przygotowanie drugiego raportu proponującego program koordynacji i wsparcia inicjatyw z zakresu rozbudowy treści i usług cyfrowych oraz wzrostu kompetencji i motywacji społeczeństwa zamknęło pierwszy etap działalności Międzyresortowego Zespołu ds. Realizacji Programu Polska Cyfrowa związany z realizacją zadań nałożonych na zespół w grudniu 2008 r. Zgodnie z rekomendacjami KPRM w sprawie tworzenia i działalności podmiotów opiniodawczo-doradczych należy dążyć do zorientowania prac tego typu organów na realizację konkretnych zadań, których osiągnięcie nie jest możliwe w ramach prac resortowych. Ukierunkowanie prac zespołu na zapewnienie wsparcia jednostkom samorządu terytorialnego w zakresie inwestycji telekomunikacyjnych będzie możliwe po dokonaniu wcześniejszej modyfikacji zakresu jego zadań w uzgodnieniu z Kancelarią Prezesa Rady Ministrów. Obecnie projekt zmiany odpowiedniego zarządzenia jest przedmiotem uzgodnień międzyresortowych. Jednocześnie warto wskazać, iż istotnym narzędziem zapewniającym wsparcie dla administracji samorządowej w zakresie zarządzania oraz koordynacji projektów budowy regionalnych szerokopasmowych sieci szkieletowych i dostępowych jest projekt SIPS – system informacyjny o infrastrukturze szerokopasmowej i portal Polska Szerokopasmowa. Projekt ten realizowany jest w partnerstwie przez Instytut Łączności, Urząd Komunikacji Elektronicznej oraz Ministerstwo Infrastruktury i stanowi kontynuację działań podejmowanych w ramach Krajowego Forum Szerokopasmowego. Ponadto ważnym organem wsparcia m.in. przez wymianę doświadczeń regionalnych w przedmiotowym zakresie jest Rada Marszałków ds. Społeczeństwa Informacyjnego umocowana przy Konwencie Marszałków RP. Jej członkowie biorą również udział w konsultacjach i uzgodnieniach prowadzonych w ramach współpracy rządu z administracją samorządową w obszarze informatyzacji i społeczeństwa informacyjnego. W świetle przedstawionych powyżej informacji należy stwierdzić, że administracja państwowa podejmuje i planuje stosowne działania ukierunkowane na upowszechnienie Internetu w Polsce, zwiększenie skali i przyspieszenie inwestycji w tym zakresie oraz odpowiednie wykorzystanie środków unijnych na te cele. Wymienione działania legislacyjne, regulacyjne czy planistyczne niewątpliwie wpłyną na zwiększenie dostępności usług telekomunikacyjnych, w szczególności szerokopasmowego dostępu do sieci Internet. Przyniosą one wiele istotnych zmian na rynku telekomunikacyjnym, które w niedalekiej perspektywie zaowocują szerszym dostępem społeczeństwa do nowoczesnych usług telekomunikacyjnych i społeczeństwa informacyjnego Warto przy tym podkreślić, że wprowadzone czy znowelizowane w ostatnim czasie regulacje prawne dotyczą nie tylko ułatwień, a w rezultacie zwiększenia tempa, dla inwestycji w zakresie budowy i modernizacji sieci telekomunikacyjnych. Pozwolą one także identyfikować obszary o niskiej penetracji sieci i usług telekomunikacyjnych, gdzie działania zmierzające do zmiany takiego stanu rzeczy powinny być intensyfikowane. Największą rolę w tym zakresie odgrywać będą działania podejmowane przez sam rynek, które uzupełniane będą przez inicjatywy jednostek samorządów terytorialnych, finansowane m.in. ze środków unijnych. Jednocześnie, mając na uwadze dość krótki okres od momentu wejścia w życie tych regulacji – w szczególności ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych – na chwilę obecną jest zbyt wcześnie, aby wskazywać czy oceniać inwestycje podjęte na ich podstawie.

91 Należy mieć również na uwadze, że realizacja postulatu upowszechnienia dostępu do Internetu w Polsce obejmuje szereg inicjatyw podejmowanych przez różne podmioty, a skutki podejmowanych w tym zakresie działań nie są natychmiastowe. Biorąc jednak pod uwagę wskazane powyżej stanowiska MRR i MSWiA w tej sprawie oraz skalę inicjatyw i liczbę zaangażowanych podmiotów, z optymizmem oczekiwać można szybkiego upowszechnienia Internetu w Polsce zarówno pod względem dostępności usług telekomunikacyjnych, jak i zainteresowania i wykorzystywania usług społeczeństwa informacyjnego. W świetle powyższego całokształt działań podejmowanych w tym zakresie, a koordynowanych przez Międzyresortowy Zespół ds. Realizacji Programu Polska Cyfrowa, należy ocenić pozytywnie. Wyrażam nadzieję, że udzielone wyjaśnienia będą dla pana posła wyczerpujące, a ww. stanowiska resortów odpowiedzialnych za politykę rozwoju i finansowania nowoczesnej infrastruktury telekomunikacyjnej stanowią kompleksową i rzetelną odpowiedź na wszystkie kwestie poruszone w przedmiotowej interpelacji. Z poważaniem Podsekretarz stanu Magdalena Gaj problemów dotyczących kadry lekarskiej, z których najważniejsze to: — długotrwały proces kształcenia podyplomowego od momentu uzyskania dyplomu wyższej uczelni do uzyskania dyplomu specjalisty, będący jedną z zasadniczych przyczyn migracji młodych lekarzy, — brak pełnej samodzielności zawodowej lekarzy stażystów i lekarzy rezydentów, przez co najmniej kilka lat od zakończenia studiów, — deficyt kadry lekarskiej, w tym specjalistów, i obserwowane zagrożenie związane z tzw. luką pokoleniową, przede wszystkim wśród lekarzy specjalistów, — migracja lekarzy szacowana na podstawie liczby zaświadczeń potwierdzających kwalifikacje uprawniające do wykonywania zawodu na terenie krajów Unii Europejskiej wydawanych przez samorząd lekarski. Rozwiązanie powyższych problemów wymaga kompleksowych, kompatybilnych ze sobą działań obejmujących zarówno zmiany przepisów prawnych dotyczących kształcenia lekarzy i lekarzy dentystów, jak również zmiany programów kształcenia przedi podyplomowego. Ustawa o zmianie ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty stworzy podstawy prawne do wprowadzenia systemowych rozwiązań w ww. obszarze. Likwidacja stażu podyplomowego spowoduje szybsze wejście lekarzy i lekarzy dentystów do systemu opieki zdrowotnej i zwiększenie dostępu do świadczeń zdrowotnych. Powyższe zostanie osiągnięte przez zmianę systemu kształcenia na studiach medycznych z położeniem nacisku na praktyczne przygotowanie do wykonywania zawodu lekarza i lekarza dentysty na drodze m.in.: — wprowadzenia obowiązku złożenia najważniejszych egzaminów końcowych, dla kierunku lekarskiego na V roku studiów a lekarsko-dentystycznego na IV. — wprowadzenia przedmiotów klinicznych w formie praktyk zawodowych, odpowiednio na V roku studiów na kierunku lekarsko-dentystycznym i na VI roku studiów na kierunku lekarskim, mających zapewnić nabywanie umiejętności praktycznych do wykonywania zawodu. Należy wskazać, że wprowadzenie praktyki zawodowej na V i VI roku studiów jest zdaniem Ministerstwa Zdrowia rozwiązaniem, które w swej istocie tylko modyfikuje stan, który w dużej mierze już ma miejsce, bowiem program tych lat studiów obecnie obejmuje w przeważającej większości przedmioty kliniczne. Dalsze upraktycznienie tych dwóch końcowych lat studiów będzie w istocie dalszym rozwinięciem tego stanu przy jednoczesnym skróceniu (poprzez likwidacje stażu podyplomowego) długości i drogi zawodowej lekarza i szybszym dostępie do wiedzy specjalistycznej. Projekt przewiduje, iż studenci (absolwenci kierunku lekarskiego i lekarsko-dentystycznego) będą otrzymywali prawo wykonywania zawodu po ukoń-

Warszawa, dnia 24 listopada 2010 r.

Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia - z upoważnienia ministra na interpelację poseł Agnieszki Hanajczyk w sprawie projektu nowelizacji ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty (19151)

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na interpelację pani poseł Agnieszki Hanajczyk dotyczącą kwestii związanych z proponowanymi zmianami w systemie kształcenia lekarzy, przesłaną przy piśmie nr SPS-023-19151/10, uprzejmie proszę o przyjęcie następujących wyjaśnień. Nie podzielamy obaw wyrażonych przez panią poseł w ww. interpelacji dotyczących planowanych zmian w systemie kształcenia lekarzy, które mogłyby zdaniem pani poseł mieć potencjalny wpływ na zmniejszenie kompetencji lekarzy i stanowić zagrożenie dla życia leczonych przez nich pacjentów. Ustosunkowując się do proponowanych zmian, pragnę zaznaczyć, że istotą projektu ustawy o zmianie ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty jest wprowadzenie niezbędnych zmian w systemie kształcenia lekarzy i lekarzy dentystów mających na celu wyeliminowanie narastających w ostatnim czasie

92 czeniu studiów (złożeniu z wynikiem pozytywnym wszystkich przewidzianych programem studiów egzaminów i zaliczeń). Jednocześnie przewiduje się, że średnia ze studiów będzie podstawą kwalifikowania lekarza do odbywania specjalizacji lekarskich. Jak widać z powyższego, planowany proces zmian będzie wprowadzany stopniowo i będzie podlegał stałemu monitorowaniu. Pragniemy również zapewnić, że szczegółowo analizowaliśmy wpływające uwagi i zastrzeżenia kierowane pod adresem przedmiotowych propozycji w trakcie uzgodnień społecznych, jak również wcześniejszych prac nad projektem. W opinii Ministerstwa Zdrowia proponowane zmiany będą miały pozytywny wpływ na system kształcenia lekarzy i jego unowocześnienie. Zdajemy sobie sprawę, że jak każda reforma wprowadzająca nowe rozwiązania systemowe tak i proponowana obecnie zmiana systemowa będzie wymagała konstruktywnej współpracy wielu środowisk, tak zawodowych, naukowych, jak i politycznych, na którą to współpracę pomimo występujących różnic liczymy dla dobra ogólnego, jakim jest zdrowie i życie pacjentów. Z poważaniem Podsekretarz stanu Adam Fronczak Warszawa, dnia 25 listopada 2010 r. Odpowiedź
ministra rozwoju regionalnego na interpelację poseł Magdaleny Gąsior-Marek w sprawie ogłoszenia, a następnie odwołania naboru członków komisji oceniającej z prawem głosu (19152)

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na pismo z dnia 29 października br., znak: SPS-023-19152/10, przekazujące interpelację pani Magdaleny Gąsior-Marek, poseł na Sejm RP, w sprawie ogłoszenia, a następnie odwołania naboru na członków komisji oceniającej z prawem głosu w „Programie współpracy transgranicznej Polska – Białoruś – Ukraina 2007–2013”, pragnę przedstawić następujące informacje. 1. Na jakiej podstawie prawnej został ogłoszony, a następnie odwołany ww. nabór? 2. Jakie przesłanki zaważyły na decyzji wspólnego komitetu monitorującego „Programu współpracy transgranicznej Polska – Białoruś – Ukraina 2007– –2013” w sprawie odwołania ww. naboru? Nabór członków komisji oceniającej (KO) z prawem głosu został ogłoszony na podstawie decyzji wspólnego komitetu monitorującego (WKM) z dnia 28 maja br. dotyczącej zatwierdzenia wymogów dla członków KO. Treść zatwierdzonego dokumentu zo-

stała uprzednio uzgodniona przez wspólną grupę roboczą programu powołaną w tej sprawie. Na podstawie tych wymogów oraz zgodnie z decyzją WKM wspólny sekretariat techniczny rozpoczął w dniu 31 maja br. nabór na członków KO z prawem głosu. Mając na uwadze komentarze Komisji Europejskiej (KE) dotyczące interpretacji przepisów „Praktycznego przewodnika po procedurach zawierania umów dla zewnętrznych działań Wspólnot Europejskich” oraz Rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich w zakresie składu KO, w celu zachowania spójności przepisów dokumentów programu z prawem wspólnotowym oraz zapewnienia największej skuteczności pracy KO, w dniu 17 czerwca br., na spotkaniu z KE w Brukseli, podjęto decyzję o nieangażowaniu zewnętrznych członków KO wybranych drogą otwartego naboru, ograniczając tym samym skład KO do osób wskazanych bezpośrednio przez instytucje centralne z trzech państw. Na tej podstawie w dniu 25 czerwca br. WKM w procedurze obiegowej podjął decyzję o zatwierdzeniu odpowiednio dostosowanego regulaminu KO. Decyzja o przyjęciu regulaminu KO była bezpośrednią podstawą ogłoszenia na stronie internetowej programu w dniu 6 lipca br. informacji o odwołaniu naboru w związku ze zmianą dotyczącą składu KO. 3. Jak decyzja wspólnego komitetu monitorującego wpłynęła na transparentność procesu oceny wniosków w sprawie zatwierdzenia ostatecznej listy projektów otrzymujących dofinansowanie w ramach „Programu współpracy transgranicznej Polska – Białoruś – Ukraina 2007–2013”? Decyzja o odwołaniu naboru na członków KO z prawem głosu nie miała wpływu na transparentność procesu oceny wniosków. Uzgodniony z KE regulamin komisji oceniającej opisuje poszczególne etapy oraz udział wszystkich uczestników procesu oceny wniosków, w tym asesorów zewnętrznych wybieranych w drodze otwartego konkursu. Ostateczną decyzję dotyczącą wyboru wniosków, na podstawie rekomendacji KO, podejmuje WKM. Zatwierdzony kształt procedur oceny wniosków gwarantuje zatem, iż proces wyboru projektów jest zgodny z prawem wspólnotowym oraz zapewnia udział odpowiednich osób reprezentujących szeroki punkt widzenia na problemy dotyczące rozwoju regionalnego obszarów przygranicznych. Z poważaniem Minister Elżbieta Bieńkowska

Warszawa, dnia 23 listopada 2010 r.

93 Odpowiedź
ministra skarbu państwa - z upoważnienia prezesa Rady Ministrów na interpelację posła Zbigniewa Kruszewskiego w sprawie rafinerii w Możejkach (19155)

Szanowny Panie Marszałku! Działając z upoważnienia prezesa Rady Ministrów do udzielenia odpowiedzi na przekazaną przy piśmie, SPS-023-19155/ 10, z dnia 29 października 2010 r. interpelację pana posła Zbigniewa Kruszewskiego w sprawie rafinerii w Możejkach, uprzejmie informuję, iż rząd Rzeczypospolitej Polskiej jest zainteresowany długofalowym wzrostem wartości PKN Orlen SA, zapewnieniem bezpieczeństwa i dywersyfikacji dostaw ropy naftowej i paliw płynnych oraz uzyskaniem przez koncern pozycji regionalnego lidera w Europie Środkowo-Wschodniej w zakresie przerobu ropy naftowej oraz produkcji wyrobów ropopochodnych. Obowiązująca obecnie strategia koncernu, przyjęta i zakomunikowana pod koniec 2008 r., ma na celu m.in. zabezpieczenie koncernu przed skutkami spowolnienia gospodarczego i jednoczesne wzmocnienie pozycji zapewniającej najlepszą, ale i bezpieczną pozycję startową do dalszego rozwoju. Rząd Rzeczypospolitej Polskiej wspiera działania zarządu w realizacji ww. celów, przy zachowaniu ładu korporacyjnego i społecznej odpowiedzialności biznesu. Orlen Lietuva jest jedyną rafinerią przerobu ropy naftowej w krajach bałtyckich posiadającą dominującą pozycję na rynkach Litwy, Łotwy i Estonii. Od kwietnia 2009 r. PKN Orlen SA jest 100% właścicielem spółki Orlen Lietuva (wcześniej AB Mazeikiu Nafta) – jednej z największych spółek na Litwie. Wraz z przejęciem kontroli w spółce PKN Orlen stał się jednocześnie największym udziałowcem morskiego terminalu przeładunkowego w Butyndze. Spółka wykorzystuje trzy główne kanały sprzedaży produktów paliwowych, jakimi są litewski rynek lokalny, eksport lądowy na Łotwę i Ukrainę oraz do Polski i Estonii, a także eksport drogą morską do Europy Zachodniej i USA z wykorzystaniem terminalu Klajpedos Nafta. Grupa Orlen dysponowała na Litwie na koniec 2009 r. siecią 35 stacji zarządzanych przez spółkę AB Ventus Nafta. Przedstawiciele Ministerstwa Skarbu Państwa kilkakrotnie uczestniczyli w polsko-litewskich rozmowach międzyrządowych dotyczących działalności Orlen Lietuva, podczas których jasno wyrażali oczekiwania strony polskiej odnośnie do sposobów rozwiązania problemów logistycznych Orlen Lietuva mających istotny wpływ na wyniki finansowe spółki. W szczególności zwracano uwagę na konieczność odbudowy najkrótszego połączenia rafinerii w Możejkach z Łotwą oraz weryfikacji opłat ponoszonych przez spółkę na rzecz kolei litewskich. W trakcie prowadzonych rozmów przedstawiciele rządu Litwy zobowiązali się do podjęcia działań na rzecz odbudowy

linii kolejowej Możejki – Renge oraz urynkowienia wysokości opłat kolejowych wnoszonych przez Orlen Lietuva na rzecz kolei litewskich. Powyższe zobowiązania nie zostały dotychczas zrealizowane. Działania strony polskiej, o których wyżej mowa, nie ograniczają bezpośrednich kontaktów koncernu z przedstawicielami rządu Litwy i nie wstrzymują prowadzonych obecnie przez Zarząd PKN Orlen SA prac w zakresie identyfikacji scenariuszy rozwiązania sytuacji w zakresie niskiej efektywności Orlen Lietuva we współpracy z wyspecjalizowanym podmiotem zewnętrznym. Na uwagę zasługują też działania prowadzone przez Zarząd Orlen Lietuva w celu zwiększenia wolumenu sprzedaży, optymalizacji kosztów stałych i kosztów pracy oraz kosztów funkcji korporacyjnych rafinerii w Możejkach. Odnosząc się do pytania pana posła Kruszewskiego – jakie są plany rządu wobec rafinerii w Możejkach oraz czy osoby podejmujące przed czterema laty w imieniu PKN Orlen decyzję o jej zakupie poniosą konsekwencje jej fatalnych dla polskiego podatnika skutków – chcę pokreślić, iż dokonane zmiany ustrojowe oraz związane z nimi zmiany prawa gospodarczego, w tym praktyka stosowania przepisów Kodeksu spółek handlowych oraz harmonizacja polskiego prawa spółek z prawem Wspólnot Europejskich, wyłączyły możliwość podejmowania w imieniu spółek prawa handlowego decyzji gospodarczych przez inne organy lub osoby niż zarządy, rady nadzorcze czy też walne zgromadzenia (zgromadzenia wspólników) tych spółek. Rząd Rzeczypospolitej Polskiej będzie wspierał działania Zarządu PKN Orlen SA mające na celu poprawę efektywności funkcjonowania Orlen Lietuva. Z poważaniem Minister Aleksander Grad

Warszawa, dnia 22 listopada 2010 r.

Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki - z upoważnienia prezesa Rady Ministrów na interpelację posła Jarosława Matwiejuka w sprawie planów utworzenia składowiska odpadów promieniotwórczych w woj. podlaskim (19156)

Szanowny Panie Marszałku! W nawiązaniu do interpelacji poselskich pana posła Jarosława Matwiejuka, znak SPS-023-19156–19170/10, z dnia 19 października 2010 r., skierowanych do prezesa Rady Mi-

94 nistrów, w sprawie planów utworzenia składowiska odpadów promieniotwórczych w województwie: podlaskim, lubelskim, pomorskim, zachodniopomorskim, kujawsko-pomorskim, świętokrzyskim, lubuskim, łódzkim, podkarpackim, małopolskim, wielkopolskim, śląskim, dolnośląskim, opolskim, warmińsko-mazurskim, odpowiadając na przedstawione pytania, wyjaśniam. Ad 1. Czy w najbliższych latach planowana jest budowa składowiska odpadów promieniotwórczych w województwie: podlaskim, lubelskim, pomorskim, zachodniopomorskim, kujawsko-pomorskim, świętokrzyskim, lubuskim, łódzkim, podkarpackim, małopolskim, wielkopolskim, śląskim, dolnośląskim, opolskim, warmińsko-mazurskim? Rząd Rzeczypospolitej Polskiej uznaje problematykę gospodarki odpadami promieniotwórczymi i wypalonym paliwem za szczególnie istotną dla możliwości rozwoju i funkcjonowania energetyki jądrowej w Polsce. Prowadzenie racjonalnej, bezpiecznej i efektywnej gospodarki odpadami odgrywa istotną rolę dla uzyskania i utrzymania aprobaty społecznej dla wdrożenia i rozwoju energetyki jądrowej. Odpady promieniotwórcze i wypalone paliwo jądrowe są konsekwencją realizacji wielu pożytecznych rodzajów działalności, takich jak produkcja energii elektrycznej w elektrowniach jądrowych, czy też liczne zastosowania izotopów promieniotwórczych w medycynie, przemyśle, rolnictwie i badaniach. Z uwagi na szczególny charakter odpady promieniotwórcze wymagają specjalnego postępowania. Dotyczy to gromadzenia, przetwarzania, zestalania, transportu, okresowego przechowywania i ostatecznego składowania. Z tego względu ograniczenie źródeł i ilości powstających odpadów jest czynnikiem bardzo ważnym. Odpady promieniotwórcze muszą być odpowiednio przetworzone, zestalone, opakowane, a następnie bezpiecznie składowane. Podstawowym celem wymienionych działań jest takie zabezpieczenie odpadów promieniotwórczych, aby nie stworzyły one zagrożeń dla człowieka i środowiska. Szczególnym rodzajem wysokoaktywnych odpadów promieniotwórczych, wyodrębnianym m.in. ze względu na możliwość jego przerobu i recyklingu materiałów paliwowych, jest wypalone paliwo jądrowe. Stosowane są obecnie dwa rozwiązania dotyczące gospodarki wypalonym paliwem jądrowym, z których Polska musi wybrać korzystniejsze dla naszego kraju – chodzi tu o wybór między zamkniętym cyklem paliwowym (z odzyskiem materiałów rozszczepialnych) a cyklem paliwowym otwartym. W tym ostatnim wariancie do składowiska wypalonego paliwa trafia całe paliwo zawierające 96% materiałów rozszczepialnych, a spadek jego aktywności jest powolny i wymaga utrzymania odpadów w separacji od środowiska człowieka przez dziesiątki tysięcy lat. W cyklu zamkniętym zaś, po ostudzeniu wypalonego paliwa, przewozi się je do zakładu przerobu, gdzie odzyskuje się materiały rozszczepialne (które mogą być ponownie wykorzystane w paliwie). I tylko prawdziwe odpady, nienadające się do rozszczepienia przewozi się do miejsca ostatecznego składowania. Unia Europejska prowadzi prace nad projektem nowej dyrektywy dotyczącej gospodarki odpadami promieniotwórczymi i wypalonym paliwem jądrowym. Jej projekt został w listopadzie bieżącego roku zaprezentowany przez Komisję Europejską. Ma ona na celu ustanowienie ram prawnych UE w zakresie postępowania z wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi, co powinno zagwarantować, że państwa członkowskie wprowadzą odpowiednie rozwiązania krajowe zapewniające wysoki poziom bezpieczeństwa, a także będą utrzymywać i promować przejrzystość przy podejmowaniu decyzji dotyczących postępowania z wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi Poszczególne cele w ramach realizacji ogólnego celu obejmują: — zapewnienie ochrony pracowników i ludności przed zagrożeniami wynikającymi z promieniowania jonizującego – obecnie i w przyszłości, a także poza granicami państw; — wdrożenie najwyższych standardów bezpieczeństwa w zakresie postępowania z odpadami promieniotwórczymi i wypalonym paliwem jądrowym; — zapobieganie nakładaniu na przyszłe pokolenia nadmiernych obciążeń; — wypracowanie trwałego zobowiązania politycznego w odniesieniu do postępowania z wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi w perspektywie długoterminowej; — zapewnienie transpozycji decyzji politycznych do jasno określonych przepisów dotyczących wdrożenia wszystkich etapów postępowania z odpadami promieniotwórczymi i wypalonym paliwem jądrowym – od ich wytworzenia aż do składowania; — osiągnięcie i utrzymanie wysokiego standardu systemu postępowania w oparciu o etapowe podejmowanie decyzji i akceptację społeczną; — zapewnienie wystarczających i zarządzanych w przejrzysty sposób środków finansowych, dostępnych w razie potrzeby zgodnie z zasadą „zanieczyszczający płaci”. W Polsce zarejestrowanych jest obecnie ok. 3,5 tys. działalności prowadzonych w warunkach narażenia na promieniowanie jonizujące. Odpadów promieniotwórczych nisko- i średnioaktywnych z zastosowań medycznych oraz przemysłowych i naukowo-badawczych źródeł promieniowania powstało w 2008 r. 73,4 m3. W Polsce za właściwe postępowanie z odpadami promieniotwórczymi na terenie jednostki organizacyjnej, gdzie one powstały, a więc: okresowe przechowywanie, ewidencjonowanie i unieszkodliwianie odpadów – odpowiada kierownik tej jednostki. Natomiast jedyną instytucją w Polsce posiadającą zezwolenie na unieszkodliwianie i składowanie odpadów promieniotwórczych jest dotychczas przedsiębiorstwo państwowe użyteczności publicznej Zakład Unieszkodliwiania Odpadów Promieniotwórczych (ZUOP), który odpowiada za prawidłowe postępowanie z od-

95 padami promieniotwórczymi od chwili ich przejęcia od wytwórcy. ZUOP jest też operatorem i użytkownikiem Krajowego Składowiska Odpadów Promieniotwórczych (KSOP). KSOP położone jest w miejscowości Różan nad Narwią. Niestety, zgodnie z szacunkami ZUOP, KSOP będzie całkowicie zapełnione już około lat 2020–2022. Ministerstwo Gospodarki prowadzi działania zmierzające do długofalowego uporządkowania kwestii gospodarki odpadami promieniotwórczymi i wypalonym paliwem jądrowym. Rada Ministrów zobowiązała ministra gospodarki w 2009 r. do przygotowania „Krajowego planu postępowania z odpadami promieniotwórczymi i wypalonym paliwem jądrowym”. Zarządzeniem ministra gospodarki z 27 sierpnia 2009 r. powołano Zespół do spraw opracowania „Krajowego planu postępowania z odpadami promieniotwórczymi i wypalonym paliwem jądrowym”. W jego skład weszli przedstawiciele urzędów i instytucji związanych z gospodarką odpadami promieniotwórczymi i wypalonym paliwem jądrowym. Jego podstawowym zadaniem jest, oprócz określenia sposobu postępowania z odpadami promieniotwórczymi pochodzącymi z różnej działalności, także zaproponowanie sposobu podejścia do wypalonego paliwa jądrowego oraz założeń i zaleceń co do dalszych prac w tej dziedzinie (rekomendacje odnośnie zastosowania w Polsce cyklu otwartego czy otwartego z przerobem). Zespół rozpoczął już pracę – w chwili obecnej analizuje koszty zastosowania różnych sposobów gospodarki odpadami promieniotwórczymi i wypalonym paliwem jądrowym. Analizy te będą podstawą rekomendacji dotyczących sposobu podejścia do wypalonego paliwa jądrowego (czy wypalone paliwo ma być przetwarzane, czy ostatecznie w całości składowane na terenie kraju), z uwzględnieniem kosztów i korzyści z zastosowania każdego z rozwiązań. Najpilniejszym zadaniem w zakresie gospodarki odpadami promieniotwórczymi w związku z wspomnianym zapełnieniem KSOP w Różanie jest budowa nowego składowiska odpadów nisko- i średnioaktywnych. Nawet bez energetyki jądrowej konieczne jest posiadanie takiego składowiska na przykład dla odpadów promieniotwórczych z medycyny. Trudno dziś sobie wyobrazić rezygnację z diagnostyki medycznej i leczenia przy użyciu radioizotopów. W zakresie lokalizacji składowiska nisko- i średnioaktywnych odpadów promieniotwórczych minister gospodarki wystąpił do Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej o wprowadzenie tych prac do planu funduszu, poczynając od 2010 r. Prace te obejmować będą analizę wyników dotychczasowych opracowań. Dokonana zostanie też reinterpretacja archiwalnych materiałów geofizycznych. Na podstawie powyższych analiz wyznaczone zostaną trzy optymalne lokalizacje składowiska odpadów promieniotwórczych. Dla wytypowanych lokalizacji przewiduje się prowadzenie szczegółowych badań, które ostatecznie doprowadzą do ustalenia jednej konkretnej lokalizacji składowiska niskoi średnioaktywnych odpadów promieniotwórczych, co planowane jest w roku 2013. Po wyborze lokalizacji prowadzone będą prace projektowe i budowlane, tak aby najpóźniej w 2020 r. nowe składowisko było już gotowe. Jest to o tyle istotne, że wprowadzenie energetyki jądrowej będzie się wiązało z powiększeniem skali działań w zakresie składowania odpadów niskoi średnioaktywnych. W związku powyższym przed zakończeniem ww. prac nie jest możliwe wskazanie potencjalnych lokalizacji tego składowiska. Ad 2. Jeśli tak, to kiedy to nastąpi? Jak już wcześniej napisano, wybór lokalizacji nowego składowiska nisko- i średnioaktywnych odpadów promieniotwórczych jest planowany na rok 2013, a zakończenie jego budowy na rok 2020. Ad 3. Jakich będzie ono rozmiarów? Planuje się, że zgodnie z aktualnymi światowymi tendencjami nowe składowisko będzie miało budowę modułową umożliwiającą w miarę rosnących potrzeb jego rozbudowę. Oczywiście jego wielkość musi uwzględniać fakt powstawania w przyszłości większej niż obecnie ilości odpadów promieniotwórczych, co wiąże się z rozwojem energetyki jądrowej. Ad 4. Czy rozważane są już jakieś konkretne lokalizacje? Ad 5. Jeśli tak, to gdzie jest planowana lokalizacja? W chwili obecnej nie są rozważane żadne konkretne lokalizacje nowego składowiska nisko- i średnioaktywnych odpadów promieniotwórczych. Dziękuję za zainteresowanie się kwestiami związanymi z energetyką jądrową. Mam nadzieję, że przedstawione powyżej wyjaśnienia oraz informacje uzna Pan Marszałek za satysfakcjonujące. Z poważaniem Podsekretarz stanu Hanna Trojanowska

Warszawa, dnia 24 listopada 2010 r.

Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki - z upoważnienia prezesa Rady Ministrów na interpelację posła Jarosława Matwiejuka w sprawie planów utworzenia składowiska odpadów promieniotwórczych w woj. lubelskim (19157)

Patrz odpowiedź na interpelację nr 19156, str. 93.

96 Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki - z upoważnienia prezesa Rady Ministrów na interpelację posła Jarosława Matwiejuka w sprawie planów utworzenia składowiska odpadów promieniotwórczych w woj. małopolskim (19158)

Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki - z upoważnienia prezesa Rady Ministrów na interpelację posła Jarosława Matwiejuka w sprawie planów utworzenia składowiska odpadów promieniotwórczych w woj. pomorskim (19162)

Patrz odpowiedź na interpelację nr 19156, str. 93.

Patrz odpowiedź na interpelację nr 19156, str. 93.

Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki - z upoważnienia prezesa Rady Ministrów na interpelację posła Jarosława Matwiejuka w sprawie planów utworzenia składowiska odpadów promieniotwórczych w woj. podkarpackim (19159)

Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki - z upoważnienia prezesa Rady Ministrów na interpelację posła Jarosława Matwiejuka w sprawie planów utworzenia składowiska odpadów promieniotwórczych w woj. kujawsko-pomorskim (19163)

Patrz odpowiedź na interpelację nr 19156, str. 93.

Patrz odpowiedź na interpelację nr 19156, str. 93.

Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki - z upoważnienia prezesa Rady Ministrów na interpelację posła Jarosława Matwiejuka w sprawie planów utworzenia składowiska odpadów promieniotwórczych w woj. świętokrzyskim (19160)

Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki - z upoważnienia prezesa Rady Ministrów na interpelację posła Jarosława Matwiejuka w sprawie planów utworzenia składowiska odpadów promieniotwórczych w woj. łódzkim (19164)

Patrz odpowiedź na interpelację nr 19156, str. 93.

Patrz odpowiedź na interpelację nr 19156, str. 93.

Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki - z upoważnienia prezesa Rady Ministrów na interpelację posła Jarosława Matwiejuka w sprawie planów utworzenia składowiska odpadów promieniotwórczych w woj. warmińsko-mazurskim (19161)

Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki - z upoważnienia prezesa Rady Ministrów na interpelację posła Jarosława Matwiejuka w sprawie planów utworzenia składowiska odpadów promieniotwórczych w woj. śląskim (19165)

Patrz odpowiedź na interpelację nr 19156, str. 93.

Patrz odpowiedź na interpelację nr 19156, str. 93.

97 Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki - z upoważnienia prezesa Rady Ministrów na interpelację posła Jarosława Matwiejuka w sprawie planów utworzenia składowiska odpadów promieniotwórczych w woj. opolskim (19166)

Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki - z upoważnienia prezesa Rady Ministrów na interpelację posła Jarosława Matwiejuka w sprawie planów utworzenia składowiska odpadów promieniotwórczych w woj. dolnośląskim (19170)

Patrz odpowiedź na interpelację nr 19156, str. 93. Patrz odpowiedź na interpelację nr 19156, str. 93. Odpowiedź Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki - z upoważnienia prezesa Rady Ministrów na interpelację posła Jarosława Matwiejuka w sprawie planów utworzenia składowiska odpadów promieniotwórczych w woj. wielkopolskim (19167) sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej - z upoważnienia prezesa Rady Ministrów na interpelację posła Jarosława Matwiejuka w sprawie skutków likwidacji garnizonu Osowiec (19173)

Patrz odpowiedź na interpelację nr 19156, str. 93.

Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki - z upoważnienia prezesa Rady Ministrów na interpelację posła Jarosława Matwiejuka w sprawie planów utworzenia składowiska odpadów promieniotwórczych w woj. zachodniopomorskim (19168)

Patrz odpowiedź na interpelację nr 19156, str. 93.

Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki - z upoważnienia prezesa Rady Ministrów na interpelację posła Jarosława Matwiejuka w sprawie planów utworzenia składowiska odpadów promieniotwórczych w woj. lubuskim (19169)

Patrz odpowiedź na interpelację nr 19156, str. 93.

Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając, z upoważnienia prezesa Rady Ministrów, na interpelację pana posła Jarosława Matwiejuka w sprawie skutków likwidacji garnizonu Osowiec (SPS-023-19173/ 10), uprzejmie proszę o przyjęcie następujących wyjaśnień. Zgodnie z postanowieniami „Programu rozwoju Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w latach 2009–2018” do końca 2012 r. planuje się zniesienie garnizonu Osowiec, w tym rozformowanie Składu Materiałowego w Osowcu. Powyższy kierunek działań został również potwierdzony podczas przeglądu garnizonów prowadzonego w lutym br. m.in. w celu określenia potrzeb operacyjnych Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, oceny stacjonarnej bazy logistycznej i możliwości zabezpieczenia logistyczno-finansowego garnizonów. Infrastruktura Składu Materiałowego w Osowcu zostanie przejęta przez Agencję Mienia Wojskowego i wykorzystana do przechowywania mienia koncesjonowanego (zbędnych dla wojska środków bojowych i uzbrojenia). Odnosząc się do kwestii pracowniczych, pragnę poinformować, że istnieje możliwość zatrudnienia części pracowników Składu Materiałowego w Osowcu przez Agencję Mienia Wojskowego w przejętych magazynach, co pozostaje w gestii jej prezesa, a także w nowo formowanym wojskowym oddziale gospodarczym z siedzibą w Białymstoku. Natomiast na dzień dzisiejszy nie można w sposób odpowiedzialny wskazać liczby pracowników, którzy znajdą zatrudnienie w tych podmiotach. Jednocześnie pragnę zapewnić, że w przypadku wystąpienia konieczności zwolnienia żołnierzy zostaną oni objęci systemem pomocy rekonwersyjnej, a w odniesieniu do zwalnianych pracowników wojska zosta-

98 ną podjęte działania osłonowe, zgodnie z ustawą z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (Dz. U. Nr 90, poz. 844, ze zm.). Wszelkie przedsięwzięcia będą prowadzone zgodnie z procedurami zawartymi w ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, ze zm.). Dodatkowo pragnę nadmienić, że Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej od momentu otrzymania informacji o planowanych zwolnieniach w resorcie obrony narodowej na bieżąco współpracuje z Ministerstwem Obrony Narodowej w kwestii możliwych do wdrożenia działań na rzecz zminimalizowania negatywnych skutków związanych z utratą zatrudnienia przez pracowników wojska. Z uwagi na skalę zgłoszonego problemu oraz jego społeczny wymiar Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej wystąpiło dwukrotnie, tj. w czerwcu i wrześniu br., do wszystkich wojewódzkich oraz powiatowych urzędów pracy z informacją o planowanych zwolnieniach pracowników wojska, a także z prośbą o aktywne uczestniczenie w działaniach mających na celu pomoc zwalnianym pracownikom wojska, którzy zgłoszą się do urzędów pracy, w uzyskaniu nowych kwalifikacji zawodowych i podjęciu zatrudnienia, na zasadach określonych w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415, ze zm.), oraz uwzględnienie ewentualnej konieczności aktywizacji zawodowej byłych pracowników wojska, także w działaniach planowanych na lata 2011 i 2012. Odnosząc się do propozycji umiejscowienia w garnizonie Osowiec ośrodka działań specjalnych, informuję, że w związku z dążeniem Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej do ograniczania powierzchni utrzymywanych obszarów poligonowych i infrastruktury nie znajduje ona uzasadnienia, tym bardziej ze względu na zabytkowy status infrastruktury Twierdzy Osowiec, bliskość Biebrzańskiego Parku Narodowego oraz charakter prowadzonych w tego rodzaju ośrodkach szkoleń w zakresie działań specjalnych. Pragnę także nadmienić, że dotychczasowy charakter wykorzystania infrastruktury wojskowej na potrzeby Składu Materiałowego w Osowcu nie wymagał korzystania z okolicznych terenów chronionych, ponieważ ograniczał się jedynie do terenu zamkniętego, a wykorzystanie zabytkowej infrastruktury odbywało się zgodnie z jej przeznaczeniem. Odnosząc się do kwestii zabytków Twierdzy Osowiec, pragnę poinformować, że spośród czterech fortów twierdzy dwa z nich są użytkowane przez jednostkę wojskową. Stanowią one własność Skarbu Państwa – fort I pozostaje w zarządzie Rejonowego Zarządu Infrastruktury w Olsztynie, a fort III w zarządzie Nadleśnictwa Knyszyn z siedzibą w Mońkach Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe. Pozostałe forty zlokalizowane są na terenach stanowiących własność Skarbu Państwa, w posiadaniu, zarządzie lub użytkowaniu Agencji Mienia Wojskowego, Starostwa Powiatowego w Mońkach i Biebrzańskiego Parku Narodowego. Przejęcie i użytkowanie obiektów zabytkowych przez nowego użytkownika będzie wymagało spełnienia dyspozycji art. 13 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651, ze zm.) oraz art. 25 ust. 1 pkt 3 i art. 26 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568, ze zm.). Jednocześnie pragnę wyjaśnić, że siedziba wojskowego oddziału gospodarczego w Białymstoku oraz obszar jego odpowiedzialności podyktowany jest liczbą jednostek i instytucji planowanych do zabezpieczenia przez ten oddział, jak też ich dyslokacją w całym rejonie odpowiedzialności, tj. w ramach powiatów: Białystok, Bielsk Podlaski, Hajnówka, Łomża, Mońki, Siemiatycze, Sokółka, Wysokie Mazowieckie i Zambrów. Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, pozostaję w przekonaniu, że uzna je Pan Marszałek za wystarczające. Z poważaniem Sekretarz stanu Czesław Piątas

Warszawa, dnia 24 listopada 2010 r.

Odpowiedź
prezesa Państwowej Agencji Atomistyki - z upoważnienia prezesa Rady Ministrów na interpelację posła Jarosława Matwiejuka w sprawie transportu materiałów radioaktywnych przez Polskę (19175)

Szanowny Panie Marszałku! W nawiązaniu do pisma pana Tomasza Arabskiego, szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, nr DSPA-4810-5479-(1)/10 z dnia 4 listopada br., przekazuję odpowiedź na interpelację posła Jarosława Matwiejuka w sprawie transportu materiałów radioaktywnych przez Polskę. Odpowiedź została opracowana w porozumieniu z ministrem spraw wewnętrznych i administracji. Odpowiedź na interpelację posła Jarosława Matwiejuka w sprawie transportu materiałów radioaktywnych przez Polskę. Ad 1. Ile transportów materiałów radioaktywnych przez Polskę miało miejsce w 2010 r.? Według oszacowań Państwowej Agencji Atomistyki do końca br. na terytorium Polski odbędzie się ok. 18 tys. transportów (obejmujących ok. 48 tys. przesyłek) towarów niebezpiecznych klasy 7 (tj. źródeł promieniotwórczych, odpadów promieniotwórczych, materiałów jądrowych oraz wypalonego pali-

99 wa jądrowego). Do 31 października br. odbyło się 20 transportów odpadów promieniotwórczych, w tym: — 16 transportów odpadów promieniotwórczych przeznaczonych do składowania lub przechowywania z Zakładu Unieszkodliwiania Odpadów Promieniotwórczych w Świerku do Krajowego Składowiska Odpadów Promieniotwórczych w Różanie, — 4 transporty wypalonego paliwa jądrowego z reaktorów badawczych z ośrodka w Świerku do portu w Gdyni w celu przewiezienia drogą morską do Federacji Rosyjskiej. Pozostałe transporty towarów niebezpiecznych klasy 7 obejmowały przewozy substancji promieniotwórczych stosowanych w medycynie, przemyśle oraz nauce. Odbył się też jeden transport świeżego paliwa jądrowego dla EJ Temelin znajdującej się w Czechach. Ad 2. Ile transportów materiałów radioaktywnych przez Polskę miało miejsce w 2009 r.? W 2009 r. na terytorium Polski odbyły się 17 203 transporty (obejmujące 42 310 przesyłek) towarów niebezpiecznych klasy 7 (tj. źródeł promieniotwórczych, odpadów promieniotwórczych, materiałów jądrowych oraz wypalonego paliwa jądrowego). 18 transportów dotyczyło odpadów promieniotwórczych, w tym: — 17 transportów odpadów promieniotwórczych przeznaczonych do składowania lub przechowywania z Zakładu Unieszkodliwiania Odpadów Promieniotwórczych w Świerku do Krajowego Składowiska Odpadów Promieniotwórczych w Różanie, — 1 transport wypalonego paliwa jądrowego z reaktorów badawczych z ośrodka w Świerku do portu w Gdyni w celu przewiezienia drogą morską do Federacji Rosyjskiej. Pozostałe transporty towarów niebezpiecznych klasy 7 obejmowały przewozy substancji promieniotwórczych stosowanych w medycynie, przemyśle oraz nauce. Odbyły się też 2 transporty świeżego paliwa jądrowego dla EJ Temelin. Ad 3. Czy dotychczas były jakieś zakłócenia i problemy podczas wcześniejszych transportów przedmiotowych materiałów? Zdarzenia radiacyjne podczas transportu materiałów promieniotwórczych zdarzają się na terytorium RP sporadycznie i nigdy dotąd nie spowodowały bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia osób ani skażenia otoczenia i środowiska. Zdarzenia te nigdy nie dotyczyły transportów świeżego lub wypalonego paliwa jądrowego. Ad 4. Jeśli tak, to jakie to były problemy? W 2010 r. jak do tej pory nie zaistniało żadne zdarzenie radiacyjne związane z transportem towarów niebezpiecznych klasy 7. W roku 2009 odnotowano jedno tego typu zdarzenie – podczas załadunku paczek ze źródłami promieniotwórczymi do samolotu na lotnisku Okęcie z wózka transportowego wypadła przesyłka zawierająca izotop itru 90-Y. Przesyłka ta została najechana przez inny pojazd. Operator wózka umieścił ją na nim ponownie, jednak stwierdził uszkodzenie opakowania. Po przeprowadzeniu szeregu czynności i procedur związanych ze zgłoszeniem incydentu i zabezpieczaniem miejsca na wypadek stwierdzenia skażenia wezwana na miejsce ekipa ZUOP po dokonaniu serii pomiarów nie stwierdziła skażenia substancjami promieniotwórczymi (wartość mocy dawki na powierzchni opakowania poniżej dopuszczalnych granic), a jedynie uszkodzenie zewnętrznego, kartonowego opakowania przesyłki. Wewnętrzne opakowanie osłonowe nie zostało naruszone. Transport kontynuowano po przepakowaniu w nowe opakowanie kartonowe. W latach wcześniejszych zdarzenia radiacyjne przy transporcie materiałów promieniotwórczych także należały do sporadycznych przypadków: po 2 w roku 2008 i 2006, zaś w 2007 – brak tego typu zdarzeń. Zdarzenia z roku 2008 to kolizje podczas transportu samochodowego, jednak żadna z nich nie spowodowała skażenia lub zagrożenia dla bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej ludności i środowiska. W obu przypadkach nie stwierdzono uszkodzenia przewożonych przesyłek ani ich zawartości, w związku z czym po przepakowaniu ich do odpowiednich samochodów zastępczych, posiadających te same uprawnienia transportowe, kontynuowano przewóz. W roku 2006 doszło do dwóch zdarzeń radiacyjnych. Pierwsze z nich było podobne do tego, jakie miało miejsce w roku 2009 i dotyczyło uszkodzenia przesyłki podczas załadunku na lotnisku Okęcie – podobnie jednak nie stwierdzono skażeń środowiskowych ani osób, ołowiowa osłona nie została naruszona. Przesyłkę zwrócono do nadawcy, tj. Instytutu Energii Atomowej POLATOM. Drugie zdarzenie w roku 2006 dotyczyło próby nielegalnego przewozu źródła promieniotwórczego w samochodzie przewożącym tekstylia z Ukrainy do Danii. Kierowcy przekazano paczkę z poleceniem zawiezienia jej tranzytem do Danii. Po przeprowadzeniu czynności przez wezwaną na miejsce ekipę ZUOP ustalono, iż jest to źródło kryptonowe (izotop 85-Kr). Ze względu na brak jakichkolwiek dokumentów przewozowych i zezwolenia zostało ono potraktowane jako źródło nielegalnie przewożone przez terytorium RP – w zakres tych czynności weszło odebranie go, zabezpieczenie i przechowywanie przez ekipę ZUOP. W toku dalszych czynności prowadzących do wyjaśnienia sprawy kontrola przeprowadzona przez dozór jądrowy Ukrainy wykazała, że ww. głowica została wymontowana z linii kontrolno-technologicznej w zakładzie tekstylnym. Postępowanie wykazało, że zdarzenie nie nosiło znamion działalności przestępczej, a było jedynie wynikiem bałaganu i niewłaściwego postępowania ze strony właściciela (firma duńska). Strona duńska przekazała oficjalne pismo z informacją, że właściciel źródła nie jest zainteresowany jego odzyskaniem. W związku z tym ZUOP dokonał jego utylizacji. Ad 5. W jaki sposób jest zapewniane bezpieczeństwo takim transportom? Przewóz materiałów radioaktywnych klasy 7, o których mowa w wystąpieniu, może być realizowany

100 transportem drogowym lub kolejowym, którego warunki zarówno na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak również innych państw członkowskich Unii Europejskiej, regulują przepisy ratyfikowanej przez Polskę umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR) lub Regulamin dla międzynarodowego przewozu kolejami towarów niebezpiecznych (RID). Powyższe akty prawne zostały wprowadzone do prawa krajowego na podstawie przepisów: ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych (Dz. U. Nr 199, poz. 1671, z późn. zm.) oraz ustawy z dnia 31 marca 2004 r. o przewozie koleją towarów niebezpiecznych (Dz. U. Nr 97, poz. 962, z późn. zm.). Dodatkowo w świetle ustawy z dnia 29 listopada 2000 r. Prawo atomowe (Dz. U. 2007 Nr 42, poz. 276, z późn. zm.) podmiot wykonujący działalność polegającą na transporcie źródeł promieniotwórczych, odpadów promieniotwórczych, materiałów jądrowych, wypalonego paliwa jądrowego (określanych jako towary niebezpieczne klasy 7) musi uzyskać zezwolenie prezesa Państwowej Agencji Atomistyki na taką działalność. Wydanie zezwolenia następuje po stwierdzeniu, że spełnione zostały wymagane prawem warunki wykonywania działalności związanej z narażeniem, wymagającej zezwolenia. Bezpieczeństwo transportu towarów niebezpiecznych klasy 7 zapewnione jest poprzez: — stosowanie osłonnych opakowań transportowych ograniczających oddziaływanie promieniowania jonizującego zarówno na uczestników transportu, jak i okoliczną ludność, jednocześnie gwarantujących, że przewożony materiał nie ulegnie rozprzestrzenieniu nawet w warunkach podwyższonej temperatury, spadku z wysokości, przebicia opakowania, zanurzenia w wodzie i nacisku na opakowanie, — wewnętrzny nadzór nad przestrzeganiem wymagań bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej sprawowany przez osobę, która posiada uprawnienia inspektora ochrony radiologicznej nadane przez prezesa Państwowej Agencji Atomistyki. Do zadań tej osoby należy m.in. sprawdzanie, czy działalność prowadzona jest według przyjętych procedur i instrukcji, oraz nadzór nad prowadzeniem dokumentacji dotyczącej bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej. Inspektor ochrony radiologicznej zajmuje się także szkoleniem w zakresie bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej uczestników transportu, w szczególności kierowców pojazdów przewożących towary niebezpieczne klasy 7, — wewnętrzny nadzór nad czynnościami związanymi z przewozem drogowym towarów niebezpiecznych sprawowany przez doradcę do spraw bezpieczeństwa w transporcie towarów niebezpiecznych. Do zadań tej osoby należy m.in. stwierdzanie zgodności realizacji przewozu z wymaganiami określonymi w ustawie z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych (Dz. U. z 2002 r. Nr 199, poz. 1671, z późn. zm.) i umowie europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych ADR (Dz. U. z 2009 r. Nr 27, poz. 162 – załączniki) oraz sporządzanie rocznych sprawozdań z przewozów dla wojewody i raportów powypadkowych, — obowiązek ukończenia kursu dokształcającego przez kierowców przewożących towary niebezpieczne w transporcie drogowym uprawniającego do przewozu towarów niebezpiecznych klasy 7, — właściwe wyposażenie i oznakowanie pojazdów do przewozu towarów niebezpiecznych klasy 7 oraz coroczne badanie techniczne tych pojazdów, — ochronę fizyczną przewożonych materiałów jądrowych zgodnie z zatwierdzonym i okresowo kontrolowanym przez prezesa PAA systemem ochrony fizycznej materiałów jądrowych. Zgodnie z art. 62 ustawy z dnia 29 listopada Prawo atomowe prezes Państwowej Agencji Atomistyki informuje komendanta głównego Straży Granicznej o wydaniu wymaganych pozwoleń na wywóz, przywóz lub tranzyt przez terytorium RP odpadów promieniotwórczych i wypalonego paliwa jądrowego określających niezbędne warunki wykonania takiego transportu. Komendant główny Straży Granicznej, za pośrednictwem dyrektora Zarządu Granicznego KGSG, przekazuje otrzymane informacje do komendantów właściwych terytorialnie jednostek Straży Granicznej, którzy podejmują stosowne działania związane z dokonaniem odprawy granicznej transportu oraz jego zabezpieczeniem do czasu opuszczenia terytorium RP. Działania te polegają m.in. na sprawdzeniu wymaganych dokumentów, poziomu promieniowania jonizującego przy użyciu radiometrycznych przyrządów pomiarowych, posiadanego dodatkowego wyposażenia oraz oznakowania transportu, zgodnie z wymogami określonymi w obowiązujących przepisach prawa oraz na kontroli zabezpieczeń materiałów i substancji promieniotwórczych. Zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych, w związku z przepisami rozporządzenia ministra transportu z dnia 4 czerwca 2007 r. w sprawie towarów niebezpiecznych, których przewóz drogowy podlega obowiązkowi zgłoszenia (Dz. U. Nr 107, poz. 742), towary klasy 7 ADR podlegają obowiązkowi zgłoszenia do komendanta wojewódzkiego Policji oraz do komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej. Zgłoszeń, o których mowa, dokonują: nadawca towaru niebezpiecznego, przewoźnik lub właściwa placówka Straży Granicznej, w zależności od miejsca rozpoczęcia przewozu. Kontrola przewozu drogowego towarów niebezpiecznych oraz wymagań związanych z tym przewozem wykonywana przez Policję obejmuje: 1. Spełnienie wymagań przez kierowców lub inne osoby wykonujące czynności związane z przewozem materiałów niebezpiecznych ukończenia wymaganych kursów lub kursów dokształcających, tzw. zaświadczenie ADR.

101 2. Dopuszczenie pojazdów do przewozu materiałów niebezpiecznych w zakresie: — świadectwa dopuszczenia pojazdu, — stanu technicznego pojazdu użytego do przewozu, jego oznakowanie i wyposażenie, — klasyfikacji towaru niebezpiecznego, — oznakowania opakowań i ich zawartości oraz stanu technicznego, — sposobu przewozu, — trzeźwości kierującego. W zakresie kontroli transportu drogowego towarów niebezpiecznych kompetencje Państwowej Straży Pożarnej zostały ograniczone zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy do wykonania kontroli przewozu na terenie przedsiębiorcy posiadającego towary niebezpieczne. Informacje o zagrożeniach pożarowych i innych miejscowych, w tym np. stwarzanych przez źródła promieniotwórcze, zebrane w toku czynności kontrolno-rozpoznawczych są natomiast wykorzystywane na potrzeby przygotowania procedur ewentualnych działań ratowniczych na wypadek zdarzenia wymagającego interwencji jednostek PSP bądź krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego. Z poważaniem Prezes Państwowej Agencji Atomistyki Michael Waligórski Warszawa, dnia 23 listopada 2010 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia - z upoważnienia ministra na interpelację posła Marka Zielińskiego w sprawie funkcjonowania szpitalnych oddziałów ratunkowych (19177)

Szanowny Panie Marszałku! W nawiązaniu do interpelacji pana posła Marka Zielińskiego przysłanej przy piśmie z dnia 29 października br., znak: SPS-023-19177/10, w sprawie funkcjonowania szpitalnych oddziałów ratunkowych, proszę o przyjęcie poniższych wyjaśnień. Na wstępie należy wskazać, że przepisy określające organizację oraz funkcjonowanie szpitalnych oddziałów ratunkowych zawarte zostały w ustawie z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz. U. Nr 191, poz. 1410, z późn. zm.) oraz w wydanym do niej rozporządzeniu ministra zdrowia z dnia 15 marca 2007 r. w sprawie szpitalnego oddziału ratunkowego (Dz. U. Nr 55, poz. 365). Podkreślić trzeba, że zgodnie z art. 3 ust. 9 ww. ustawy szpitalny oddział ratunkowy jako komórka organizacyjna szpitala udziela świadczeń opieki zdrowotnej osobom w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego. Działania te polegają na wstępnej diagnostyce

oraz podjęciu leczenia w zakresie niezbędnym dla stabilizacji funkcji życiowych osób, które znajdują się w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego. Pamiętać trzeba, że zgodnie z definicją określoną w art. 3 ust. 8 ww. ustawy stan nagłego zagrożenia zdrowotnego jest to stan polegający na nagłym lub przewidywanym w krótkim czasie pojawieniu się objawów pogarszania zdrowia, którego bezpośrednim następstwem może być poważne uszkodzenie funkcji organizmu lub uszkodzenie ciała lub utrata życia, wymagający podjęcia natychmiastowych medycznych czynności ratunkowych i leczenia. Na uwagę zasługuje jednak fakt, że nie każde pogorszenie stanu zdrowia pacjenta wymaga udzielania świadczeń opieki zdrowotnej w szpitalnym oddziale ratunkowym. Świadczenia opieki zdrowotnej, oprócz szpitalnych oddziałów ratunkowych udzielane są również przez podstawową opiekę zdrowotną (POZ) w godz. od 8 do 18 oraz nocną i świąteczną opiekę lekarską i pielęgniarską (NŚPL) przez podmiot wskazany w informacji umieszczonej do publicznej wiadomości w POZ. Zgodnie z ustalonym przez prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia zarządzeniem nr 105/2008/DSOZ z dnia 5 listopada 2008 r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: podstawowa opieka zdrowotna, świadczenia NŚPL realizowane są przez lekarzy i pielęgniarki od poniedziałku do piątku w godz. od 18 do 8 dnia następnego oraz w soboty, niedziele i inne dni ustawowo wolne od pracy od godz. 8 dnia danego do godz. 8 dnia następnego, w warunkach ambulatoryjnych lub w domu świadczeniobiorcy, w przypadku nagłego zachorowania lub nagłego pogorszenia stanu zdrowia świadczeniobiorcy. Świadczenia te udzielane są także w związku z potrzebą zachowania ciągłości leczenia zgodnie z zakresami zadań lekarza POZ oraz pielęgniarki POZ. Odnosząc do kwestii organizacji nocnej i świątecznej pomocy lekarskiej i pielęgniarskiej, podkreślić trzeba, że w chwili obecnej procedowany jest projekt ustawy o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz ustawy o świadczeniu pieniężnym i uprawnieniach przysługujących cywilnym niewidomym ofiarom działań wojennych. Projekt wprowadza czytelny model organizacji udzielania tych świadczeń przez wyraźne określenie, że świadczenia nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej są świadczeniami z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej udzielanymi przez świadczeniodawców poza godzinami pracy określonymi w umowach o udzielanie świadczeń podstawowej opieki zdrowotnej. W związku z powyższym proponuje się zmiany w sposobie organizacji udzielania świadczeń tzw. pomocy doraźnej (w dni powszednie od godz. 18 do 8 rano oraz w dni wolne od pracy i w święta), m.in. przez zdefiniowanie świadczenia „nocna i świąteczna opieka zdrowotna” oraz zmianę sposobu ich kontraktowania z zawierania umów na podstawie przepisów art. 159 ustawy dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (procedura wniosko-

102 wania o zawarcie umowy), na zawieranie umów po przeprowadzeniu postępowania w trybie konkursu ofert i rokowań. Powyższa zmiana w sposób znaczący poprawi jakość udzielanych świadczeń, gdyż Narodowy Fundusz Zdrowia będzie miał możliwość wyboru najkorzystniejszej z ofert złożonych w postępowaniu konkursowym, a tym samym wpłynie na konkurencyjność wśród świadczeniodawców, co przyczyni się do podwyższenia jakości udzielanych świadczeń i zwiększenia ich dostępności dla świadczeniobiorców. Dodatkowo projekt zawiera odpowiednią zmianę w art. 55 ust. 3 ustawy o świadczeniach, który przewiduje, że na świadczenia podstawowej opieki zdrowotnej w przedmiocie świadczenia nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej oddział wojewódzki funduszu będzie zawierał odrębną umowę. Jednocześnie uprzejmie informuję, iż Senat w dniu 21 października 2010 r., po rozpatrzeniu uchwalonej przez Sejm na posiedzeniu w dniu 24 września 2010 r. ustawy o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz ustawy o świadczeniu pieniężnym i uprawnieniach przysługujących cywilnym niewidomym ofiarom działań wojennych, wprowadził do jej tekstu poprawki o charakterze czysto legislacyjnym, porządkując jedynie zapisy proponowanej ustawy. Z poważaniem Podsekretarz stanu Marek Haber Warszawa, dnia 25 listopada 2010 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia - z upoważnienia ministra na interpelację posła Marka Zielińskiego w sprawie funkcjonowania ambulatoryjnej opieki specjalistycznej (19178)

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na interpelację pana posła Marka Zielińskiego, przekazaną przy piśmie pana Marka Kuchcińskiego, wicemarszałka Sejmu, znak: SPS-023-19178/10, w sprawie funkcjonowania ambulatoryjnej opieki specjalistycznej uprzejmie proszę o przyjęcie poniższych wyjaśnień. Zasady i tryb finansowania ze środków publicznych świadczeń opieki zdrowotnej zostały określone w przepisach ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027), aktach wykonawczych do ww. ustawy oraz zarządzeniach prezesa NFZ dotyczących szczegółowych warunków zawierania i realizacji umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w poszczególnych rodzajach.

Zgodnie z rozporządzeniem ministra zdrowia z dnia 29 sierpnia 2009 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu ambulatoryjnej opieki specjalistycznej (Dz. U. Nr 139, poz. 1142, ze zm.), załącznik nr 3 „Wykaz świadczeń gwarantowanych w przypadku procedur zabiegowych ambulatoryjnych oraz warunków ich realizacji”, Narodowy Fundusz Zdrowia nie finansuje biopsji mammotomicznej w ramach ambulatoryjnej opieki specjalistycznej. W przedmiotowym trybie wykonywana i finansowana jest biopsja gruboigłowa narządów, tkanki kostnej, przezskórna, przezpochwowa, przezodbytnicza z pełną diagnostyką (badania histopatologiczne, badania immunocytochemiczne, cytometryczne, molekularne), z użyciem technik obrazowych – wartość punktowa: 30 punktów, oraz biopsja aspiracyjna cienkoigłowa z diagnostyką mikroskopową bez użycia techniki obrazowej, z badaniem cytologicznym – wartość punktowa: 10 punktów. Biopsja mammotomiczna wykazana jest w załączniku nr 1 do rozporządzenia ministra zdrowia z dnia 29 sierpnia 2009 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu leczenia szpitalnego (Dz. U. Nr 140, poz. 1143, ze zm.), a następnie w zarządzeniu nr 69/ 2009/DSOZ prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 3 listopada 2009 r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju: leczenie szpitalne, i zgodnie z przedmiotowymi aktami prawnymi jest kontraktowana i finansowana. Wartość punktowa omawianego świadczenia, zgodnie z ww. zarządzeniem, zarówno w ramach hospitalizacji planowej, jak i leczenia jednego dnia wynosi 60 punktów. Świadczenie może być realizowane w ramach następujących zakresów świadczeń: chirurgia ogólna, chirurgia onkologiczna, ginekologia onkologiczna, położnictwo i ginekologia. W związku z powyższym uprzejmie informuję, że wykonywanie świadczenia: biopsja mammotomiczna w warunkach ambulatoryjnych jest niezgodne z obowiązującym stanem prawnym i w przypadku stwierdzenia takiej sytuacji powinno być zgłoszone do właściwego oddziału wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia. Jednocześnie informuję, że w celu umożliwienia wykonywania omawianego świadczenia w warunkach ambulatoryjnych niezbędne jest dopełnienie procedury wynikającej z ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, rozdział 1a: Kwalifikowanie świadczeń opieki zdrowotnej jako świadczeń gwarantowanych. Kwalifikacji świadczenia opieki zdrowotnej jako świadczenia gwarantowanego w odpowiednim zakresie świadczeń, o którym mowa w art. 15 ust. 2 pkt 1–13 tej ustawy, dokonuje minister właściwy do spraw zdrowia po uzyskaniu rekomendacji prezesa agencji, biorąc pod uwagę kryteria określone w art. 31a ust. 1. Z poważaniem Podsekretarz stanu Cezary Rzemek Warszawa, dnia 22 listopada 2010 r.

103 Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia - z upoważnienia ministra na interpelację posła Marka Zielińskiego w sprawie funkcjonowania mammobusów w ramach „Narodowego programu zwalczania chorób nowotworowych” (19179)

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na interpelację pana Marka Zielińskiego przesłaną przy piśmie pana wicemarszałka Marka Kuchcińskiego z dnia 29 października 2010 r. (znak: SPS-023-19179/ 10) w sprawie efektywności badań mammograficznych, uprzejmie proszę o przyjęcie następujących wyjaśnień w kontekście realizacji „Populacyjnego programu wczesnego wykrywania raka piersi” realizowanego w ramach „Narodowego programu zwalczania chorób nowotworowych”, współfinansowanego przez ministra zdrowia i Narodowy Fundusz Zdrowia. Zgodnie z kompetencjami określonymi obowiązującymi przepisami prawa Narodowy Fundusz Zdrowia jest partnerem realizacji ww. programu polityki zdrowotnej i finansuje badania mammograficzne. Natomiast Ministerstwo Zdrowia sprawuje nadzór nad realizacją zadań w zakresie administracyjno-logistycznym, dotyczących sieci Centralnego i Wojewódzkich Ośrodków Koordynujących. Odnosząc się do kwestii organizacji i rozmieszczenia mammobusów, w ramach zabezpieczenia świadczeń w zakresie przesiewowych badań mammograficznych na terenie danego województwa, powiatu lub grupy powiatów, uprzejmie informuję, że kontrakty zawierane przez dyrektorów poszczególnych oddziałów NFZ ze świadczeniodawcami powinny stanowić odzwierciedlenie sytuacji zdrowotnej na danym terenie. Zgodnie z warunkami zawierania i realizacji umów w rodzaju profilaktyczne programy zdrowotne, organizacja badań w trybie mobilnym odbywa się w oparciu o harmonogram ustalany w porozumieniu z właściwym oddziałem wojewódzkim funduszu. Harmonogram ten jest uzgadniany z częstotliwością raz na kwartał, uwzględniając specyfikę pracy mammobusu. Powyższe rozwiązanie umożliwia równomierne objęcie populacji świadczeniami udzielanymi przez mammobusy. Natomiast realizacja świadczeń z zakresu badań mammograficznych w pracowniach stacjonarnych odbywa się według stałego harmonogramu tygodniowego. W kwestii działań koordynujących zarówno oddziały wojewódzkie funduszu, jak i Ministerstwo Zdrowia w toku postępowania konkursowego i w trakcie realizacji umów ze świadczeniodawcami i zleceniobiorcami przeprowadzają planowe oraz doraźne kontrole realizacji umów. Ponadto w oparciu o System Informatyczny Monitorowania Profilaktyki (SIMP) fundusz monitoruje stan zabezpieczenia świadczeń i dokonuje bieżącej oceny stopnia objęcia populacji badaniami przesiewowymi na danym tere-

nie, z uwzględnieniem oceny sposobu rozmieszczenia mammobusów, co w uzasadnionych przypadkach może skutkować zmianą rozmieszczenia. Jednostkami wspierającymi działania funduszu od strony merytorycznej i organizacyjnej są wymienione na wstępie Wojewódzkie Ośrodki Koordynujące (WOK-i) powołane przez ministra zdrowia w ramach „Populacyjnego programu wczesnego wykrywania raka piersi”. Do zadań realizowanych przez ośrodki koordynujące należą: 1. Działania na rzecz wysokiej zgłaszalności polegające m.in. na: a) organizowaniu akcji medialnych i propagandowych z wykorzystaniem mediów lokalnych i ogólnopolskich; b) produkcji i dystrybucji do POZ oraz samorządów lokalnych gadżetów oraz materiałów propagandowych, organizacji konferencji edukacyjno-propagandowych dla kobiet we współpracy z samorządami, środowiskami lokalnymi (fundacje, stowarzyszenia, organizacje społeczne), towarzystwami naukowymi, konsultantami; c) angażowaniu pielęgniarek i położnych do zapraszania i zachęcania kobiet w programie profilaktycznym; d) organizowaniu dojazdów pacjentek na badania profilaktyczne. 2. Szkolenia specjalistyczne dla personelu świadczeniodawców, tj. radiologów, techników elektroradiologii, pielęgniarek (personelu świadczeniodawców wykonujących badania mammograficzne w ramach populacyjnego programu. 3. Kontrola jakości – przeprowadzanie kontroli jakości badań mammograficznych u wybranych świadczeniodawców. Odnosząc się do działań zmierzających do zwiększenia liczby wykonywanych badań mammograficznych, uprzejmie informuję, że na podstawie informacji przedstawionej przez Narodowy Fundusz Zdrowia liczba zakontraktowanych świadczeń zdrowotnych w tym zakresie na poszczególnych terenach jest aktualnie wystarczająca i zapewnia odpowiednią dostępność. Zgodnie z umowami zawartymi przez fundusz ze świadczeniodawcami w zakresie programu profilaktyki raka piersi, finansowanie wykonanych badań następuje zgodnie z rzeczywistą wartością wykonanych świadczeń. Jednocześnie oddziały funduszu są zobowiązane zarezerwować środki finansowe na pokrycie zobowiązań w zakresie badań mammograficznych wykonanych ponad limit. Dzięki realizacji „Populacyjnego programu wczesnego wykrywania raka piersi” uzyskiwany jest stopniowo zwiększający się udział kobiet w realizacji programu. W kwestii zgłaszalności pacjentek na badania mammograficzne należy podkreślić, że zauważa się znaczący wzrost zgłaszalności pacjentek na podstawie obserwowanej zwiększającej się liczby wykonywanych badań, co znajduje odzwierciedlenie w wykrywalności nowotworów we wczesnych – dających większe szanse na wyleczenie – stadiach choroby. W związku z faktem, że działania medialne oraz wysyłka imiennych zaproszeń na badania profilaktyczne odbywają się równocześnie, trudno oszacować jed-

104 noznacznie, jakie działania mają decydujący wpływ na zgłaszalność kobiet na badania profilaktyczne. Podejmując ocenę efektywności skryningów populacyjnych, stwierdza się, że powinna być ona dokonywana w dłuższej perspektywie, tj. po upływie minimum 10–15 lat trwania programu. Przykład dobrej praktyki w tym zakresie stanowią kraje skandynawskie, w szczególności Finlandia, gdzie zgłaszalność kobiet do programu kształtuje się obecnie na poziomie 80–90%. Natomiast wskaźnik zachorowalności na nowotwór piersi jest niższy niż 1%. Podkreślenia wymaga jednak fakt, że pożądane efekty terapeutyczne programu zdrowotnego zostały osiągnięte po upływie 40–50 lat jego realizacji. Tym samym trzeba wielu lat, zanim zmieniona zostanie świadomość zdrowotna populacji w zakresie funkcjonowania stereotypów i sprzecznych obiegowych przekonań, a także dezorientacji odnośnie do rzeczywistych przyczyn i możliwości zapobiegania chorobom. Z poważaniem Podsekretarz stanu Marek Twardowski z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027, z późn. zm.) oraz rozporządzenia ministra zdrowia z dnia 17 listopada 2009 r. w sprawie szczegółowego trybu i kryteriów podziału środków pomiędzy centralę i oddziały wojewódzkie NFZ z przeznaczeniem na finansowanie świadczeń opieki zdrowotnej dla ubezpieczonych (Dz. U. Nr 193, poz. 1495). Na podstawie ww. regulacji Kujawsko-Pomorski OW NFZ na 2011 r. otrzymał kwotę 3 020 732 tys. zł (wg planu z 13 sierpnia 2010 r. zatwierdzonego przez ministra zdrowia w porozumieniu z ministrem finansów), co stanowi wzrost o 7,06% (ok. 199 mln zł) w porównaniu do planu na 2010 r. z 16 grudnia 2009 r., przy średniej w kraju 4,83%. Powyższe dane potwierdzają, że środki zaplanowane na 2011 r. dla Kujawsko-Pomorskiego OW NFZ rosną w większym stopniu niż średnio w kraju. Ponadto pragnę poinformować, że na leczenie szpitalne w planie finansowym Kujawsko-Pomorskiego OW NFZ na 2011 r. przeznaczona jest kwota 1 430 300 tys. zł (wg stanu na dzień 28 października 2010 r.), co stanowi wzrost o 12% (ok. 153 mln zł) w porównaniu do planu na 2010 r. z 16 grudnia 2009 r. Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że planowanie środków na poszczególne zakresy świadczeń w ramach planu finansowego oddziału wojewódzkiego należy do kompetencji dyrektora tego oddziału. Również w zakresie kompetencji dyrektora oddziału wojewódzkiego funduszu leży, zgodnie z art. 124 ust. 5 ww. ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, możliwość dokonywania przesunięć w ramach kosztów świadczeń opieki zdrowotnej w planie finansowym tego oddziału. Odnosząc się do kwestii podziału funduszu zapasowego NFZ, uprzejmie informuję, iż po zatwierdzeniu planu finansowego NFZ na 2011 r. część z OW NFZ miała niższą dynamikę wzrostu środków na 2011 r. w porównaniu do planu finansowego NFZ na 2010 r. z 16 grudnia 2009 r., a ponadto w przypadku tych OW NFZ wystąpił spadek środków w porównaniu do aktualnego planu finansowego NFZ na 2010 r. W związku z tym decyzja w sprawie podziału środków z funduszu zapasowego NFZ została podjęta przez prezesa NFZ, na wniosek ministra zdrowia, w celu zabezpieczenia, aby żaden z oddziałów wojewódzkich NFZ nie otrzymał na rok 2011 mniej środków, niż dysponuje w chwili obecnej. Prezes NFZ zarządzeniami z dnia 23 sierpnia i 25 sierpnia 2010 r. zwiększył planowane koszty świadczeń opieki zdrowotnej w kwocie 856,9 mln zł OW NFZ: dolnośląskiemu, łódzkiemu, mazowieckiemu, pomorskiemu, wielkopolskiemu, zachodniopomorskiemu, śląskiemu. Zgodnie z art. 124 ust. 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz. U. z 2008 r.

Warszawa, dnia 23 listopada 2010 r.

Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia - z upoważnienia prezesa Rady Ministrów na interpelację posła Tomasza Latosa oraz grupy posłów w sprawie zwiększenia środków finansowych przeznaczonych na świadczenia zdrowotne udzielane przez szpitale w planie na 2011 r., przyznanych Kujawsko-Pomorskiemu Oddziałowi Wojewódzkiemu NFZ (19180)

Szanowny Panie Marszałku! Z upoważnienia prezesa Rady Ministrów, w odpowiedzi na interpelację pana Tomasza Latosa, posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, oraz grupy posłów, z dnia 21 października 2010 r., w sprawie zwiększenia środków finansowych przeznaczonych na świadczenia zdrowotne udzielane przez szpitale w planie na 2011 r., przyznanych Kujawsko-Pomorskiemu Oddziałowi Wojewódzkiemu Narodowego Funduszu Zdrowia, która została przesłana przy piśmie Marszałka Sejmu RP z dnia 29 października 2010 r. (znak: SPS-023-19180/10), uprzejmie proszę o przyjęcie następujących informacji. Odnosząc się do kwestii wysokości środków dla Kujawsko-Pomorskiego OW NFZ, uprzejmie informuję, że podział środków pomiędzy poszczególne oddziały wojewódzkie NFZ z przeznaczeniem na finansowanie świadczeń opieki zdrowotnej dla ubezpieczonych odbywa się na podstawie art. 118 i 119 ustawy

105 Nr 164, poz. 1027, z późn. zm.), do ww. podziału środków nie stosuje się tzw. algorytmu podziału środków. W związku z tym zgłoszone w interpelacji wątpliwości co do zgodności z prawem ww. decyzji nie znajdują podstaw w regulacjach dotyczących gospodarki finansowej NFZ. Z poważaniem Podsekretarz stanu Cezary Rzemek w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz.1227). W procesie konsultacji uczestniczyli przedstawiciele samorządu terytorialnego, organizacje pozarządowe, środowiska związane z planowaniem strategicznym i ochroną środowiska. 10 września odbyła się konferencja, podczas której wykonawcy prognozy przedstawili przygotowany przez siebie dokument, a następnie odpowiadali na pytania przybyłych gości. Aktualnie oczekujemy na ostateczny raport z konsultacji społecznych prognozy, który zostanie przekazany przez wykonawcę. Przyjęcie KPZK 2030 przez Radę Ministrów wymaga przeprowadzenia konsultacji społecznych w trybie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712) KPZK 2030 oraz zakończenia procesu strategicznej oceny oddziaływania na środowisko. W tym celu aktualnie trwają prace nad implementacją zapisów prognozy i uwag zgłoszonych w procesie jej konsultacji. Równocześnie, po zaakceptowaniu przez kierownictwo Ministerstwa Rozwoju Regionalnego, zostaną rozpoczęte, na przełomie 2010 i 2011 r., konsultacje społeczne nowego projektu KPZK 2030, uwzględniającego rekomendacje wynikające z prognozy oceny oddziaływania na środowisko. W czasie trwania tego procesu projekt KPZK 2030 zostanie przedłożony do opinii także Państwowej Radzie Gospodarki Przestrzennej i Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu. Przekazanie dokumentu pod obrady Rady Ministrów nastąpi po zakończeniu procesu konsultacji społecznych oraz po uzyskaniu pozytywnej opinii generalnego dyrektora ochrony środowiska oraz generalnego inspektora sanitarnego. Planowane jest to na pierwszy kwartał 2011 r. Jednocześnie informuję, że aktualne informacje na temat koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju 2030 znajdują się na stronie internetowej Ministerstwa Rozwoju Regionalnego w zakładce: Rozwój Regionalny, w katalogu: Polityka Przestrzenna. Aktualnie dostępny jest tam m.in. projekt koncepcji z 18 maja br., zaakceptowany przez kierownictwo MRR, prognoza oddziaływania na środowisko oraz informacje o procesie konsultacji prognozy. W powyższej zakładce w podkatalogu: Aktualności, będą ponadto zamieszczane bieżące informacje o toku prac nad KPZK 2030, w tym o rozpoczęciu konsultacji społecznych. Wiadomość o rozpoczęciu procesu konsultacji społecznych nowego projektu koncepcji zostanie także opublikowana w dwóch ogólnopolskich dziennikach. Z poważaniem Podsekretarz stanu Jarosław Pawłowski

Warszawa, dnia 19 listopada 2010 r.

Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Rozwoju Regionalnego - z upoważnienia ministra na interpelację posła Dariusza Lipińskiego w sprawie prac nad nową koncepcją przestrzennego zagospodarowania kraju (19182)

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na pismo z dnia 29 października 2010 r., znak SPS-023-19182/10, przekazujące interpelację pana posła Dariusza Lipińskiego w sprawie prac nad nową koncepcją przestrzennego zagospodarowania kraju 2030 przekazuję następujące wyjaśnienia. Uprzejmie informuję, iż w kwietniu 2009 r. MRR zakończył proces konsultacji społecznych eksperckiego projektu koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju do roku 2033. Od tego czasu trwają prace nad projektem rządowego dokumentu koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju 2030 (KPZK 2030), w których pracownicy Departamentu Koordynacji Polityki Strukturalnej współpracowali w ramach Zespołu Realizacyjnego ds. KPZK z przedstawicielami administracji centralnej i samorządu wojewódzkiego. Po zaakceptowaniu przez kierownictwo Ministerstwa Rozwoju Regionalnego 18 maja 2010 r. projektu KPZK 2030 podlegał on konsultacjom w ramach Zespołu Ekspertów Naukowych oraz opiniowaniu przez Państwową Radę Gospodarki Przestrzennej. Równocześnie MRR przekazało projekt KPZK 2030 z 18 maja br. konsorcjum WS Atkins i Instytutowi na Rzecz Ekorozwoju, które sporządzają prognozę oddziaływania na środowisko przedmiotowego dokumentu. W sierpniu bieżącego roku konsorcjum przekazało MRR prognozę oddziaływania na środowisko KPZK 2030. Następnie, od 30 sierpnia do 21 września 2010 r. przeprowadzono konsultacje społeczne koncepcji i prognozy zgodnie z ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa

Warszawa, dnia 19 listopada 2010 r.

106 Odpowiedź
sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej - z upoważnienia ministra na interpelację posła Dariusza Lipińskiego w sprawie zobowiązań PFRON wobec organizacji pozarządowych (19183)

Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów - z upoważnienia ministra na interpelację posła Dariusza Lipińskiego w sprawie włączenia PGL Lasy Państwowe do sektora finansów publicznych (19186)

Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na interpelację pana posła Dariusza Lipińskiego z Klubu Parlamentarnego Platforma Obywatelska z dnia 22 października 2010 r., przesłaną przy piśmie z dnia 29 października br. (znak: SPS-023-19183/10), uprzejmie wyjaśniam, że procedura przekazywania środków finansowych samorządom terytorialnym określona została w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 13 maja 2003 r. w sprawie algorytmu przekazywania środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych samorządom wojewódzkim i powiatowym (Dz. U. Nr 88, poz. 808, z późn. zm). Określa ono także wysokość środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych przeznaczonych na dofinansowanie zobowiązań dotyczących kosztów działania warsztatów terapii zajęciowej w danym powiecie oraz zakładów aktywności zawodowej w danym województwie. Kwota środków PFRON przekazywanych algorytmem na dofinansowanie kosztów rocznego pobytu jednego uczestnika w warsztacie terapii zawodowej oraz jednego pracownika zakładu aktywności zawodowej jest wielkością stałą wynoszącą odpowiednio 14 796 zł i 18 500. Jednocześnie należy podkreślić, że w dniu 29 października 2010 r. Sejm uchwalił ustawę o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz niektórych innych ustaw (druk sejmowy nr 3292), która zawiera m.in. zmiany przepisów mające na celu zrównoważenie budżetu PFRON, którego sytuacja ekonomiczna w związku z malejącymi przychodami oraz rosnącymi wydatkami bez tych zmian groziłaby utratą płynności finansowej. Dlatego też Rada Ministrów w dniu 22 września br. zajęła pozytywne stanowisko odnośnie zaproponowanych przez parlament zmian. Wdrożenie nowelizowanych przepisów umożliwi racjonalizację i ograniczenie wydatków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Pozwoli to na uzyskanie środków niezbędnych dla zapewnienia właściwego poziomu finansowania wszystkich ustawowych zadań przewidzianych w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 214, poz. 1407), w tym zadań realizowanych przez samorządy oraz organizacje pozarządowe działające na rzecz osób niepełnosprawnych. Z wyrazami szacunku Sekretarz stanu Jarosław Duda Warszawa, dnia 18 listopada 2010 r.

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na pismo z dnia 29 października 2010 r. (sygn. SPS-023-19186/10), przy którym przekazana została interpelacja pana posła Dariusza Lipińskiego w sprawie włączenia Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe do sektora finansów publicznych, uprzejmie przedstawiam poniższe wyjaśnienia. W kwestii rozszerzenia sektora finansów publicznych zauważyć należy, że PGL Lasy Państwowe zarządza lasami stanowiącymi własność Skarbu Państwa, a nadzór nad nią sprawuje minister właściwy do spraw środowiska. Lasy Państwowe reprezentują Skarb Państwa w zakresie zarządzanego mienia. Ponadto przychody PGL Lasy Państwowe stanowią przychody ze sprzedaży majątku, którym zarządza, dotacje celowe, odszkodowania, kary. PGL Lasy Państwowe, dysponując środkami publicznymi (gromadząc je, zaciągając zobowiązania, wydatkując), stanowią element finansów publicznych. Nie może zatem ulegać wątpliwości (biorąc pod uwagę zarówno nadzór ministra właściwego do spraw środowiska oraz fakt, że 78,2% lasów to własność Skarbu Państwa), iż środki, jakimi dysponują Lasy Państwowe, uzyskane z tego majątku już obecnie są środkami publicznymi w swej istocie, chociaż mieszczą się poza strukturą środków publicznych uregulowanych ustawą o finansach publicznych. W tym miejscu należy również zauważyć, że w sektorze finansów publicznych znajduje się już jednostka, która podobnie jak Lasy Państwowe gospodaruje mieniem Skarbu Państwa. Jest to Agencja Nieruchomości Rolnych, która wykonuje prawa własności i inne prawa rzeczowe na rzecz Skarbu Państwa w stosunku do nieruchomości rolnych. Natomiast w części dotyczącej konsolidacji zarządzania płynnością sektora finansów publicznych, projekt ustawy o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw, wprowadzając obowiązek lokowania wolnych środków jednostek sektora finansów publicznych, w tym PGL Lasy Państwowe, w formie depozytu prowadzonego przez ministra finansów, ma na celu jedynie zmniejszenie kosztów obsługi długu publicznego. Wymaga podkreślenia, że ww. wolne środki nadal będą „własnością” Lasów Państwowych i będą pozostawiane do ich dyspozycji w sposób umożliwiający prawidłowe i terminowe wykonywanie zadań nań nałożonych. Jednocześnie, mając na względzie wagę przedkładanych uregulowań, koniecznością stała się potrzeba dotarcia do możliwie szerokiego audytorium. Dlatego przepisy w zakresie obniżenia poziomu długu publicznego oraz kosztów jego obsługi poprzez zmniejszenie potrzeb pożyczkowych Skarbu Państwa wyni-

107 kające z wykorzystania aktywów finansowych jednostek sektora finansów publicznych będących w zarządzaniu płynnością budżetu państwa były przekazane do uzgodnień międzyresortowych, a także do opinii Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu Terytorialnego. Jednocześnie, stosownie do przepisów ustawy z dnia 7 lipca 2005 r. o działalności lobbingowej w procesie stanowienia prawa (Dz. U. Nr 169, poz. 1414, z późn. zm.), przedmiotowy projekt ustawy był również udostępniony w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie internetowej Ministerstwa Finansów. Zauważenia również wymaga, że problematyka związana z konsolidacją środków jednostek sektora finansów publicznych była również omawiana na szeregu spotkaniach, w których uczestniczyli dyrektor generalny Lasów Państwowych lub jego przedstawiciele. Przyjęty przez Radę Ministrów projekt ustawy o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz innych niektórych ustaw przewiduje obowiązek przekazywania w zarządzanie ministrowi finansów wolnych środków Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe znajdujących się w dyspozycji Dyrekcji Generalnej Lasów Państwowych, dyrekcji regionalnych PGL Lasy Państwowe oraz dyrektora generalnego w zakresie funduszu leśnego i funduszu stabilizacji PGL Lasy Państwowe. Wolne środki przekazywane ministrowi finansów mają charakter zwrotny (termin zwrotu będzie ustalał samodzielnie dysponent środków), a jednostki sektora finansów publicznych z tego tytułu będą otrzymywać odsetki zbliżone do oprocentowania rynkowego. Zwrócenia uwagi wymaga również, iż w omawianej materii proponowane zmiany w ustawie o finansach publicznych są ograniczone do ściśle określonych przepisów. PGL Lasy Państwowe, jako jednostka organizacyjna sektora finansów publicznych, będzie prowadziła gospodarkę finansową na podstawie odrębnych przepisów ustawowych, stanowiących podstawę jej utworzenia. Projekt ustawy o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw nie przewiduje dokonywania zmian systemowych w ustawie z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2005 r. Nr 45, poz. 435, z późn. zm.), a więc nie narusza struktury własnościowej i nie ma wpływu na gospodarkę finansową Lasów Państwowych oraz strukturę organizacyjną ich funkcjonowania (pozostaną na zasadach dotychczasowych). Przedmiotowy projekt zawiera bowiem propozycję włączenia PGL Lasy Państwowe do sektora finansów publicznych jedynie ze względu na konieczność obniżenia poziomu długu publicznego oraz kosztów jego obsługi m.in. poprzez zmniejszenie potrzeb pożyczkowych Skarbu Państwa, wynikające z wykorzystania aktywów finansowych jednostek sektora finansów publicznych w zarządzaniu płynnością budżetu państwa. Z poważaniem Podsekretarz stanu Hanna Majszczyk Warszawa, dnia 24 listopada 2010 r. Odpowiedź
ministra nauki i szkolnictwa wyższego na interpelację posła Dariusza Lipińskiego w sprawie własności intelektualnej wyników badań naukowych finansowanych przez państwo (19187)

Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na pismo, znak: SPS-023-19187/10, z dnia 29 października 2010 r., przekazujące interpelację posła Dariusza Lipińskiego dotyczącą własności intelektualnej wyników badań naukowych finansowanych przez państwo, uprzejmie informuję, co następuje. 1. Wyniki prac badawczo-rozwojowych finansowanych przez państwo są uznawane i chronione na podstawie przepisów szeregu różnych ustaw. Podstawowymi aktami prawnymi regulującymi prawo własności intelektualnej w Polsce są: ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych, ustawa Prawo własności przemysłowej, ustawa o ochronie baz danych oraz ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Niezależnie od tego, z jakim rodzajem wyniku (rezultatu) prac badawczych i rozwojowych mamy do czynienia, wyniki te są przedmiotem ochrony także na mocy przepisów Kodeksu cywilnego. Przepis art. 23 Kodeksu cywilnego wskazuje, że twórczość naukowa, wynalazcza lub racjonalizatorska podlega ochronie jako dobra osobiste człowieka. Należy podkreślić, że w zależności od charakteru, jaki przybiorą rezultaty prac B+R, mogą być one dodatkowo chronione na podstawie jeszcze innych regulacji prawnych. Trzeba pamiętać, że wpływ na polskie przepisy wywierają przepisy Unii Europejskiej. Polskę wiążą ponadto liczne umowy międzynarodowe dotyczące własności intelektualnej. Szczególna ochrona rezultatów prac B+R, w szczególności jej zakres, warunki lub przesłanki, zależy od kwalifikacji danych rezultatów do odpowiedniej kategorii własności intelektualnej. Ochrona własności intelektualnej wymaga najczęściej podjęcia dodatkowych starań, niezależnie od tego, do jakiej kategorii będzie zaliczać się dany wytwór stanowiący rezultat prac badawczych. Te dodatkowe działania polegają w szczególności na rejestracji wyniku określonych prac B+R w Urzędzie Patentowym RP lub innej instytucji międzynarodowej (EPO, urzędy patentowe innych państw). 2. Rozwiązania przyjęte w ustawach szczególnych (ustawa o Narodowym Centrum Badań i Rozwoju, ustawa o Narodowym Centrum Nauki, ustawa o instytutach badawczych, ustawa o zasadach finansowania nauki) w pełni zabezpieczają ochronę praw własności intelektualnej wyników badań naukowych i prac rozwojowych. Zgodnie z przyjętymi rozwiązaniami w razie dokonania wynalazku, stworzenia wzoru użytkowego lub wzoru przemysłowego w wyniku prac lub zadań finansowanych przez Narodowe Centrum Badań i Rozwoju prawo do uzyskania patentu na wynalazek przysługuje podmiotowi, które-

108 mu dyrektor centrum przyznał środki finansowe (chyba że umowa między centrum a podmiotem otrzymującym środki finansowe albo decyzja o przyznaniu środków stanowi inaczej). W przypadku badań na rzecz obronności i bezpieczeństwa państwa finansowanych przez Narodowe Centrum Badań i Rozwoju właścicielem dobra własności przemysłowej jest Skarb Państwa reprezentowany przez ministra obrony narodowej. Z kolei właścicielem majątkowych praw autorskich powstałych w wyniku realizacji zadań finansowanych przez Narodowe Centrum Nauki są jednostki naukowe, w których te zadania realizowano. Analogicznie w razie dokonania wynalazku, stworzenia wzoru użytkowego lub wzoru przemysłowego w wyniku prac lub zadań finansowanych przez ministra nauki i szkolnictwa wyższego prawo do uzyskania patentu na wynalazek przysługuje podmiotowi, któremu minister nauki i szkolnictwa wyższego przyznał środki finansowe (chyba że umowa między ministrem a podmiotem otrzymującym środki finansowe albo decyzja o przyznaniu środków stanowi inaczej). Warto również podkreślić, że prawo do patentu na wynalazek, prawo ochronne na wzór użytkowy oraz prawo do rejestracji wzoru przemysłowego zostaje wyłączone z postępowania likwidacyjnego lub upadłościowego w przypadku likwidacji instytutu bądź ogłoszenia jego upadłości. 3. Rządowy projekt ustawy o zmianie ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz o zmianie niektórych innych ustaw, którego pierwsze czytanie w Sejmie RP odbyło się 6 listopada br., przewiduje między innymi nowe rozwiązania dotyczące zarządzania prawami własności intelektualnej. Projekt nowelizowanej ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym wprowadza następujące zmiany: Uczelnia w celu komercjalizacji wyników badań naukowych i prac rozwojowych będzie musiała utworzyć spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółkę akcyjną, tzw. spółkę celową. Spółkę celową będzie tworzyć rektor za zgodą senatu uczelni lub innego organu kolegialnego uczelni. Do jej zadań będzie w szczególności należało obejmowanie udziałów w spółkach kapitałowych lub tworzenie spółek kapitałowych, które powstają w celu wdrożenia wyników badań naukowych lub prac rozwojowych prowadzonych w uczelni. Rektor będzie mógł (w drodze umowy) powierzyć spółce celowej zarządzanie prawami własności przemysłowej uczelni w zakresie jej komercjalizacji. Uczelnia w celu realizacji ww. zadań przekaże spółce celowej w formie aportu wyniki badań naukowych i prac rozwojowych, w szczególności uzyskane prawa własności przemysłowej. Wypłaconą dywidendę spółki celowej uczelnia będzie przeznaczać na działalność statutową uczelni. Spółka celowa będzie mogła być utworzona przez kilka uczelni publicznych albo kilka uczelni niepublicznych. Senat uczelni będzie uchwalać regulamin zarządzania prawami własności intelektualnej oraz zasad komercjalizacji wyników badań naukowych i prac rozwojowych. Regulamin ten będzie określać: 1) prawa i obowiązki uczelni, pracowników oraz studentów i doktorantów w zakresie ochrony i korzystania z praw autorskich i praw pokrewnych oraz praw własności przemysłowej; 2) zasady wynagradzania twórców; 3) zasady i procedury komercjalizacji wyników badań naukowych i prac rozwojowych; 4) zasady korzystania z majątku uczelni wykorzystywanego do komercjalizacji wyników badań naukowych i prac rozwojowych oraz świadczenia usług naukowo-badawczych. Zobowiązanie uczelni do opracowania i przyjęcia regulaminów zarządzania prawami własności intelektualnej oraz zasad komercjalizacji wyników badań naukowych i prac rozwojowych wraz z rozwiązaniami organizacyjnymi w zakresie zarządzania własnością intelektualną i komercjalizacja wyników badań naukowych przyczyni się do zwiększenia wykorzystania potencjału badawczego uczelni w gospodarce. 4. Chcę jednocześnie zapewnić, że minister nauki i szkolnictwa wyższego przywiązuje bardzo dużą wagę do zapewnienia jak najlepszej ochrony interesów podmiotów otrzymujących dotacje ze środków finansowych na naukę w zakresie zabezpieczenia praw własności intelektualnej w odniesieniu do wyników prac badawczo-rozwojowych. Jednostki naukowe i inne uprawnione podmioty mogą korzystać ze wsparcia na dofinansowanie lub refundację kosztów zgłoszenia patentowego w Urzędzie Patentowym RP oraz w procedurze międzynarodowej, procedurze regionalnej, procedurze krajowej innego państwa niż Rzeczpospolita Polska na podstawie rozporządzenia z dnia 12 sierpnia 2008 r. w sprawie programu „Patent Plus – wsparcie patentowania wynalazków”. Program ten pozwala również na dofinansowanie szkoleń i upowszechniania wiedzy o ochronie własności przemysłowej. Dofinansowanie kosztów związanych z uzyskaniem w Polsce i za granicą ochrony patentowej własności przemysłowej powstałej w jednostkach naukowych mających siedzibę w Polsce w wyniku prac badawczo-rozwojowych przewiduje także Program Operacyjny „Innowacyjna gospodarka” (poddziałanie 1.3.2: Wsparcie ochrony własności przemysłowej tworzonej w jednostkach naukowych w wyniku prac B+R). 5. Ponadto Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego podejmuje działania ukierunkowane na zwiększenie świadomości publicznych jednostek naukowych w zakresie problematyki komercjalizacji wyników badań. W grudniu br. zostanie przedstawiona publikacja „Komercjalizacja B+R dla praktyków”, która będzie stanowić kompendium wiedzy także w zakresie prawnych aspektów ochrony własności intelektualnej wyników badań. Pragnę wyrazić nadzieję, że przedstawione uwarunkowania prawne w zakresie ochrony własności intelektualnej wyników prac badawczo-rozwojowych

109 finansowanych ze środków publicznych oraz informacje o działaniach Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego pozwolą rozstrzygnąć wątpliwości przedstawione w interpelacji. Łączę wyrazy szacunku Minister Barbara Kudrycka dla przedsiębiorców, którzy nabywali drewno w poprzednich latach i nie zalegają z płatnościami. Jednocześnie szef doradców strategicznych prezesa Rady Ministrów, minister środowiska, minister gospodarki oraz prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów są w bieżącym kontakcie i prowadzą uzgodnienia mające na celu wypracowanie optymalnych rozwiązań. Dostrzegając potrzebę uregulowania zasad sprzedaży drewna w sposób pozwalający na ustabilizowanie zasad zaopatrzenia w surowiec przedsiębiorców drzewnych oraz utrwalenia w prawie powszechnie obowiązującym systemu sprzedaży, podjęto próbę uregulowania tej sprawy w ustawie o lasach. W związku z tym w projekcie założeń do nowelizacji ustawy o lasach przewiduje się wprowadzenie zapisów, że drewno pochodzące z lasów w zarządzie Lasów Państwowych będzie sprzedawane w trybie przetargów na dostawy wieloletnie, aukcji elektronicznych i detalicznie. Jednocześnie przewidziana byłaby delegacja dla ministra środowiska do wydania rozporządzenia określającego szczegółowe warunki sprzedaży drewna oraz kompetencje i uprawnienia dyrektora generalnego Lasów Państwowych w tym zakresie. Podsekretarz stanu Janusz Zaleski Warszawa, dnia 23 listopada 2010 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia - z upoważnienia ministra na interpelację posła Dariusza Lipińskiego w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej (19189)

Warszawa, dnia 23 listopada 2010 r.

Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Środowiska - z upoważnienia ministra na interpelację posła Dariusza Lipińskiego w sprawie sprzedaży drewna z PGL Lasy Państwowe w 2011 r. (19188)

W odpowiedzi na interpelację posła Dariusza Lipińskiego w sprawie sprzedaży drewna z PGL Lasy Państwowe, przekazaną przy piśmie SPS-023-19188/ 10 z dnia 29 października 2010 r., uprzejmie informuję. Sprzedaż drewna, zgodnie z ustawą o lasach, jest częścią gospodarki leśnej, którą realizuje Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe w ramach zarządu nad mieniem Skarbu Państwa ustanowionego tą ustawą. Sprzedaż drewna jako produktu jest czynnością z zakresu prawa cywilnego. Działania dyrektora generalnego Lasów Państwowych w zakresie ustalania zasad i warunków sprzedaży drewna są kształtowane w sferze stosunków cywilnoprawnych, a nie regulacji administracyjnych. Funkcję arbitralną w tym zakresie pełni Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, bowiem sprzedaż drewna podlega ocenie z punktu widzenia zgodności z normami unijnego prawa konkurencji. Na skutek dużego popytu na surowiec drzewny w ostatnich latach oraz jego podaż determinowaną koniecznością prowadzenia zrównoważonej gospodarki leśnej, na styku kupno – sprzedaż surowca drzewnego występują konflikty, których nie da się całkowicie wyeliminować w sytuacji, kiedy popyt przewyższa możliwości pozyskania drewna. W wyniku wielu konsultacji i spotkań, jakie odbyły się w gronie przedsiębiorców przemysłu drzewnego i przedstawicieli Lasów Państwowych, a także na szczeblu rządowym, zasady sprzedaży drewna na 2011 r., wprowadzone zarządzeniem nr 49 dyrektora generalnego Lasów Państwowych z 07.10.2010 r., uwzględniają, w możliwym zakresie, w ramach internetowych przetargów ograniczonych, preferencje

Szanowny Panie Marszałku! W związku z interpelacją pana Dariusza Lipińskiego, posła na Sejm RP, przekazaną przy piśmie pana Marka Kuchcińskiego, wicemarszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej, z dnia 29 października 2010 r., znak: SPS-023-19189/ 10, w sprawie postulatów zgłaszanych przez Naczelną Radę Pielęgniarek i Położnych podczas prac nad projektem rozporządzenia zmieniającego rozporządzenie ministra zdrowia w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej, uprzejmie proszę o przyjęcie następujących wyjaśnień. Rozporządzenie ministra zdrowia z dnia 22 października 2010 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 208, poz. 1376) weszło w życie z dniem ogłoszenia.

110 Odnosząc się do postulatów przekazanych w treści interpelacji, uprzejmie wyjaśniam, iż pacjenci mają zagwarantowaną możliwość korzystania ze świadczeń pielęgniarki podstawowej opieki zdrowotnej w miejscu zamieszkania, u której są zadeklarowani. Jednocześnie uprzejmie informuję, iż nie ma żadnych ograniczeń w możliwości korzystania ze świadczeń podstawowej opieki zdrowotnej. Odnosząc się do kwestii świadczeń realizowanych w gabinecie zabiegowym lekarza POZ, uprzejmie informuję, iż zgodnie z zapisami przedmiotowego rozporządzenia, w celu realizacji zabiegów i procedur diagnostyczno-terapeutycznych w trakcie udzielanej porady lekarskiej oraz tych wynikających z udzielanej porady oraz szczepień ochronnych wynikających z zakresu zadań lekarza podstawowej opieki zdrowotnej, świadczeniodawca zapewnia funkcjonowanie gabinetu zabiegowego od poniedziałku do piątku, z wyłączeniem dni ustawowo wolnych od pracy, w tym punktu szczepień dostępnego co najmniej raz w tygodniu, także po godz. 15. Powyższy zapis ma na celu wskazanie, że gabinet zabiegowy prowadzony przez świadczeniodawcę POZ służyć ma obok realizacji zabiegów i szczepień ochronnych wynikających z zakresu zadań lekarza podstawowej opieki zdrowotnej także realizacji procedur diagnostyczno-terapeutycznych w trakcie udzielanej porady lekarskiej. Odnosząc się do kwestii wizyt patronażowych realizowanych przez pielęgniarkę podstawowej opieki zdrowotnej, uprzejmie wyjaśniam, iż warunki realizacji wizyt patronażowych zawarte w części II załącznika nr 2 do niniejszego rozporządzenia przewidują w ramach ww. świadczeń wizyty patronażowe w przedziale od 0 do 6 miesiąca życia dziecka – w terminach odpowiadających szczepieniom ochronnym, w 3–4 miesiącu życia dziecka, w 9 miesiącu oraz 12 miesiącu życia dziecka, co oznacza spełnienie postulatu zagwarantowania dzieciom do 12 miesiąca życia patronażowych wizyt pielęgniarki POZ przynajmniej raz na kwartał. Jednocześnie uprzejmie informuję, iż zgodnie z warunkami realizacji wizyt patronażowych położnej podstawowej opieki zdrowotnej pierwsza wizyta patronażowa odbywa się nie później niż 48 godzin po opuszczeniu szpitala przez matkę i dziecko. Natomiast w kwestii dotyczącej postulatu zagwarantowania dzieciom i młodzieży szkolnej dostępności do świadczeń pielęgniarki lub higienistki szkolnej uprzejmie informuję, iż stosownie do przepisów ww. rozporządzenia pielęgniarka lub higienistka szkolna zapewnia dostępność do świadczeń w wymiarze czasu pracy proporcjonalnym do liczby uczniów objętych opieką oraz planu godzin lekcyjnych, od poniedziałku do piątku, w dniach i godzinach dostępności świadczeń zgodnie z warunkami umowy zawartej ze świadczeniodawcą, z wyłączeniem dni ustawowo wolnych od pracy, według norm dotyczących zalecanej liczby uczniów na jedną pielęgniarkę lub higienistkę szkolną dla poszczególnych typów szkół. W odniesieniu do zawartego w interpelacji pytania dotyczącego uwzględnienia postulatów Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych w przedmiotowym rozporządzeniu, uprzejmie informuję, iż podczas procedowania ww. rozporządzenia w ramach konsultacji społecznych jego projekt został przekazany do zaopiniowania organizacjom zrzeszającym świadczeniobiorców i świadczeniodawców. Spośród 110 podmiotów, które otrzymały projekt do zaopiniowania, 11 ustosunkowało się do proponowanych zapisów i przekazało sugestie odnośnie do ich zmiany bądź przedstawiło inne rozwiązania merytoryczne. Przekazane propozycje i wnioski zostały poddane szczegółowej i wnikliwej analizie. Jednocześnie uprzejmie informuję, iż intencją wprowadzanych przedmiotową nowelizacją zmian było wyeliminowanie niejasności niektórych przepisów i uniknięcie sytuacji dopuszczających możliwość rozbieżnych interpretacji oraz zwiększenie dostępności do świadczeń opieki zdrowotnej poprzez umożliwienie świadczeniodawcom realizacji świadczeń bez zbędnych kosztów i podejmowania zbytecznych działań w granicach utrzymania poziomu jakości świadczeń i zachowania bezpieczeństwa dla świadczeniobiorców. Zmiany dokonane przedmiotowym rozporządzeniem dotyczą jedynie warunków realizacji świadczeń. Zmiana warunków realizacji świadczeń, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008r. Nr 164, poz. 1027, ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 23 lipca 2010 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 165, poz. 1116), nie wymaga rekomendacji prezesa Agencji Oceny Technologii Medycznych. Wydanie przedmiotowej rekomendacji jest natomiast konieczne w przypadku zakwalifikowania danego świadczenia jako świadczenia gwarantowanego lub usunięcia danego świadczenia z wykazu świadczeń gwarantowanych. Powyższe miało wpływ na zakres przedmiotowej nowelizacji, jak również fakt nieuwzględnienia postulatów dotyczących kwestii wymagających ww. rekomendacji. Wśród wniosków zgłoszonych przez Naczelną Radę Pielęgniarek i Położnych postulatem tego typu był m.in. postulat usunięcia testów przesiewowych z wykazu świadczeń gwarantowanych pielęgniarki podstawowej opieki medycznej. Natomiast wśród uwzględnionych w przedmiotowym rozporządzeniu postulatów Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych znalazły się m.in. kwestie dotyczące warunków realizacji świadczeń gwarantowanych pielęgniarki i położnej podstawowej opieki zdrowotnej w zakresie warunków lokalowych, umożliwiające udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w przedmiotowym zakresie przez indywidualne oraz grupowe praktyki pielęgniarek i położnych pod tym samym adresem, doprecyzowania zapisów dotyczących czasu pracy położnej podstawowej opieki zdrowotnej, analogicznie jak ma to miejsce w przypadku lekarzy i pie-

111 lęgniarek podstawowej opieki zdrowotnej, oraz usunięcie pojęcia „lekarza pomocnika”. Jednocześnie uprzejmie wyjaśniam, iż fakt nieuwzględnienia postulatów dotyczących kwestii wymagających uzyskania rekomendacji prezesa Agencji Oceny Technologii Medycznych nie oznacza niemożności rozważenia zmiany przedmiotowych uregulowań przy kolejnych nowelizacjach. Z poważaniem Podsekretarz stanu Marek Haber jest w drodze porozumienia (umowy) zawartej pomiędzy stronami i informacje takie nie zostały podane do wiadomości publicznej. Potwierdzeniem faktu odbycia takich rozmów jest publiczna wypowiedź z dnia 13 października br. prezesa Kołobrzeskiej Grupy Producentów Ryb, w której zaznaczył, że odbyło się spotkanie pomiędzy przedstawicielami kilku organizacji rybackich oraz przedstawicielami firmy Nord Stream w sprawie odszkodowań. Administracja polska na spotkanie to nie została zaproszona ani środowisko rybackie nie wystąpiło z wnioskiem o wsparcie środowiska rybackiego przez administrację rządową w tym zakresie w trakcie tego spotkania. Nord Stream wystąpił w roku 2009 do ministra rolnictwa i rozwoju wsi o udostępnienie danych dotyczących polskich rybaków i prowadzonych przez nich działań. Dane zostały przekazane przez ministerstwo tylko w zakresie zgodnym z ustawą o ochronie danych osobowych. Na posiedzeniu Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi, 9 marca br., środowisko rybackie zostało poinformowane, że administracja jest gotowa na wniosek zainteresowanych sprawą rybaków i reprezentujących ich organizacji do wsparcia działań przez nich prowadzonych w ww. temacie. Jedna z polskich organizacji rybackich reprezentująca rybaków morskich wystąpiła do administracji rządowej z prośbą o wsparcie w rozmowach ze spółką Nord Stream oraz w procesie wypracowania stanowiska sektora rybackiego dotyczącego rurociągu. W odpowiedzi MRiRW poprosiło o przekazanie bliższych informacji na temat zakresu oczekiwanej pomocy ze strony administracji rządowej. Z chwilą otrzymania przedmiotowych informacji administracja jest gotowa i otwarta na wsparcie i pomoc dla rybaków, jednakże do chwili obecnej takich informacji ministerstwo nie otrzymało. Sekretarz stanu Kazimierz Plocke Warszawa, dnia 22 listopada 2010 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów - z upoważnienia ministra na interpelację posła Piotra Polaka w sprawie podjęcia działań zmieniających projekt ustawy budżetowej na 2011 r. w zakresie zwiększenia środków Funduszu Pracy będących w dyspozycji urzędów pracy na aktywizację osób bezrobotnych (19192)

Warszawa, dnia 22 listopada 2010 r.

Odpowiedź
sekretarza stanu w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi - z upoważnienia prezesa Rady Ministrów na interpelację posła Piotra Polaka w sprawie zaniedbania przez polski rząd zapewnienia stosownych zadośćuczynień finansowych polskim rybakom, którzy poniosą straty z tytułu ułożenia na dnie Bałtyku rurociągu Nord Stream (19191)

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na pismo z dnia 4 listopada br., DSPA-4810-5478-(1)/10, przy którym została przesłana interpelacja pana Piotra Polaka, posła Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość, dotycząca zaniedbania przez polski rząd zapewnienia stosownych zadośćuczynień finansowych polskim rybakom, którzy poniosą straty z tytułu ułożenia na dnie Bałtyku rurociągu Nord Stream, przedstawiam poniższe stanowisko w sprawie. Minister rolnictwa i rozwoju wsi nie jest stroną umowy w zakresie przyznawania rekompensat finansowych rybakom lub organizacjom reprezentującym środowisko rybackie przez inwestorów budujących gazociąg północny. Tym samym polska administracja nie prowadzi bezpośrednich rozmów ze spółką Nord Stream dotyczących rekompensat z tytułu utrudnienia czy ograniczenia działalności połowowej związanych z tą inwestycją. W żadnym z państw członkowskich UE administracja rządowa nie była stroną w rozmowach związanych z przyznawaniem rekompensat. Ewentualne rekompensaty lub odszkodowania wypłacane w związku z budową i eksploatacją gazociągu przez spółkę Nord Stream są efektem porozumień zawieranych bezpośrednio pomiędzy podmiotami gospodarczymi, tj. spółką Nord Stream a przedsiębiorcami działającymi w zakresie rybołówstwa (rybakami lub organizacjami ich zrzeszającymi). Przedmiot, zakres i wysokość ewentualnych odszkodowań płaconych przez Nord Stream ustalana

Szanowny Panie Marszałku! W związku z przesłaną przy piśmie z dnia 29 października 2010 r., znak: SPS-023-19192/10, interpelacją posła na Sejm RP pana Piotra Polaka w sprawie podjęcia działań

112 zmieniających projekt ustawy budżetowej na 2011 r. w zakresie zwiększenia środków Funduszu Pracy będących w dyspozycji urzędów pracy na aktywizację osób bezrobotnych uprzejmie proszę o przyjęcie następujących wyjaśnień. W projekcie planu finansowego Funduszu Pracy na rok 2011, stanowiącym załącznik do projektu ustawy budżetowej na rok 2011, zaplanowano wydatki w wysokości 8 720 617 tys. zł, w tym na aktywne formy przeciwdziałania bezrobociu 3 235 080 tys. zł. Na wydatki na aktywne formy przeciwdziałania bezrobociu przeznaczono w 2006 r. 2 133 952 tys. zł, w 2007 r. 2 725 263 tys. zł. W latach 2008–2010 nastąpił znaczny wzrost wydatków na aktywne formy przeciwdziałania bezrobociu (wykonanie 2008 r. – 3 362 509 tys. zł, wykonanie 2009 r. – 6 204 847 tys. zł, plan według ustawy budżetowej na rok 2010 – 6 536 745 tys. zł). W 2009 r. wydatki na aktywne formy przeciwdziałania bezrobociu były niemal dwukrotnie większe niż w 2008 r. Tak istotny przyrost wydatków na aktywizację bezrobotnych w ubiegłym roku był uzasadniony, gdyż był to okres kryzysu. Polska gospodarka już wychodzi z kryzysu i dlatego rok 2011 jest dobrym okresem, żeby programy dotyczące aktywnego przeciwdziałania bezrobociu wygaszać. Programy te stworzyły znaczną liczbę miejsc pracy – tylko w latach 2008–2009 ze środków przeznaczonych na refundację pracodawcom kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego utworzono niemal 60 tys. stanowisk, a dzięki dofinansowaniu kosztów podjęcia działalności gospodarczej ponad 110 tys. bezrobotnych podjęło działalność gospodarczą. Zdecydowana większość z tych utworzonych miejsc pracy nie zniknie po ustaniu dofinansowania. Jeżeli te miejsca pracy miałyby istnieć tylko dzięki dofinansowywaniu, to byłyby to miejsca pracy, które nie są w stanie same sprostać konkurencji na rynku pracy. Prognozowane znaczne obniżenie stopy bezrobocia rejestrowanego w 2011 r. jest wypadkową wysokiego wzrostu gospodarczego oraz zmian demograficznych. Zgodnie z prognozą zakłada się, że w przyszłym roku poprawa sytuacji gospodarczej w Polsce i na świecie będzie kontynuowana. Wraz ze wzrostem PKB oczekuje się zwiększenia popytu inwestycyjnego oraz poprawy sytuacji finansowej przedsiębiorstw, co będzie pozytywnie wpływać na tworzenie nowych miejsc pracy. Szacuje się, że w 2011 r. przeciętne zatrudnienie w gospodarce narodowej wzrośnie o 1,9%. Ponadto należy podkreślić, że reakcja bezrobocia w czasie ostatniego spowolnienia gospodarczego była inna niż w poprzednich cyklach gospodarczych. W tym cyklu bezrobocie wzrosło z nieznacznie poniżej 10% do 13,2% w szczytowym momencie, podczas gdy w czasie spowolnienia gospodarczego z lat 2001– 2003 bezrobocie wzrosło z 10% do 22%. Oznacza to, że obecnie polska gospodarka jest inna niż w czasie wcześniejszego spowolnienia – reaguje dużo szybciej, generuje mniej bezrobocia przy spowolnieniu i szybciej będzie odtwarzała miejsca pracy. Jednocześnie w 2011 r. – zgodnie z prognozą demograficzną Głównego Urzędu Statystycznego – nastąpi zmiana sytuacji na rynku pracy w zakresie zasobów pracy. Po wielu latach znaczących przyrostów ludności w wieku produkcyjnym (18–59/64 lat) w 2011 r. oczekiwany jest jej spadek i będzie on istotny z punktu widzenia prognozy makroekonomicznej. W 2011 r. spodziewany ubytek ludności w wieku produkcyjnym wyniesie ponad 100 tys. osób. Oprócz zmniejszania się liczby ludności w wieku produkcyjnym zmieniać się będzie struktura wiekowa tej grupy ludności. Udział populacji w wieku 25–44 lat, czyli grupy o największej aktywności zawodowej, w ludności w wieku produkcyjnym będzie się zwiększać (wzrost o ok. 3 punkty procentowe). Zmiana struktury demograficznej ludności wraz z ograniczeniem możliwości przechodzenia na wcześniejszą emeryturę od 2009 r. będzie wpływać na zwiększenie aktywności zawodowej ludności. Oczekiwany wzrost gospodarczy Polski wraz ze wzrostem popytu inwestycyjnego dodatnio wpływający na wzrost popytu na pracę, spadek liczby ludności w wieku produkcyjnym oraz wzrost udziału ludności w wieku 25–44 lat będą pozytywnie oddziaływać w kierunku znacznego obniżania stopy bezrobocia. Pozytywny wpływ na obniżanie bezrobocia w przyszłym roku będą miały również działania wprowadzone w latach wcześniejszych, m.in. uelastycznienie rynku pracy (zarówno w zakresie form zatrudnienia, jak i czasu pracy), wsparcie finansowe osób bezrobotnych podejmujących działalność gospodarczą, obniżenie pozapłacowych kosztów pracy. Biorąc pod uwagę powyższe działania oraz fakt, że zwiększenie bezrobocia ma charakter cykliczny, najistotniejszym czynnikiem, który będzie sprzyjał zmniejszeniu stopy bezrobocia, jest powrót na ścieżkę szybkiego wzrostu gospodarczego. Prowadzona przez rząd polityka gospodarcza sprzyja temu celowi, czego dowodem są zarówno wyniki polskiej gospodarki w trakcie kryzysu, jak i obecny wzrost gospodarczy. Ponadto należy zwrócić uwagę, że obecnie Polska jest objęta procedurą nadmiernego deficytu i zgodnie z rekomendacją Rady Ecofin (z dnia 7 lipca 2009 r.) zobowiązuje to do korekty deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych poniżej 3% PKB do 2012 r. w wiarygodny i trwały sposób. W związku z powyższym nie jest wskazane zwiększenie wydatków Funduszu Pracy na aktywne formy przeciwdziałania bezrobociu zaplanowanych w projekcie ustawy budżetowej na rok 2011. Z poważaniem Podsekretarz stanu Hanna Majszczyk

Warszawa, dnia 24 listopada 2010 r.

113 Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji - z upoważnienia ministra na interpelację posła Arkadego Fiedlera oraz grupy posłów w sprawie opracowania i wprowadzenia w życie specjalnego i wszechstronnego programu poprawy stanu bezpieczeństwa na drogach (19194)

Szanowny Panie Marszałku! W nawiązaniu do pisma z dnia 29 października 2010 r. (sygn. SPS-023-19194/10) przekazującego interpelację posła na Sejm RP pana Arkadego Fiedlera oraz grupy posłów z dnia 19 października 2010 r. w sprawie opracowania i wprowadzenia w życie specjalnego i wszechstronnego programu poprawy stanu bezpieczeństwa na drogach uprzejmie przedstawiam następujące informacje. W polskim systemie prawnym organem odpowiedzialnym za określanie kierunków i koordynację działań administracji rządowej w sprawach bezpieczeństwa ruchu drogowego jest Krajowa Rada Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego. Została ona utworzona na podstawie art. 140b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, z późn. zm.) jako międzyresortowy organ pomocniczy Rady Ministrów w sprawach bezpieczeństwa ruchu drogowego. Do zadań krajowej rady w zakresie poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego należy m.in. opracowywanie programów poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego w oparciu o propozycje przedstawiane przez właściwych ministrów i ocena ich realizacji. Ponadto pragnę poinformować, że aktualnie realizowany jest „Krajowy program bezpieczeństwa ruchu drogowego 2005–2007–2013 Gambit 2005”. Program zakłada podejmowanie odpowiednich działań we wszystkich obszarach wskazanych w interpelacji, tj. zarówno w sferze edukacyjnej, infrastrukturalnej, legislacyjnej, jak i kontrolnej. Celami szczegółowymi programu są: — stworzenie podstaw do prowadzenia skutecznych i długofalowych działań na rzecz bezpieczeństwa ruchu drogowego; — kształtowanie bezpiecznych zachowań uczestników ruchu drogowego; — ochrona pieszych, dzieci i rowerzystów; — budowa i utrzymanie bezpiecznej infrastruktury drogowej; — zmniejszenie tzw. ciężkości wypadków. W wyniku realizacji programu zakłada się zmniejszenie do 2013 r. liczby ofiar śmiertelnych o 50% w stosunku do 2003 r., tj. do poziomu 2800 osób, a celem dalekosiężnym jest redukcja liczby ofiar śmiertelnych w 2020 r. do poziomu 1500 osób. Niewątpliwie warunkiem zmniejszenia liczby ofiar śmiertelnych jest przede wszystkim obniżenie

rzeczywistej prędkości pojazdów. Szacuje się, że zmniejszenie średniej prędkości zaledwie o 5 km/h może ograniczyć liczbę osób zabitych aż o 20%. Należy dodać, że niedostosowanie prędkości do warunków ruchu stanowi przyczynę niemal 1/3 wypadków drogowych, w których w 2009 r. zginęło prawie 46% wszystkich ofiar. Mając tego świadomość, Policja podejmuje zdecydowane działania, o czym świadczy fakt, iż spośród prawie 3,5 mln wykroczeń ujawnionych przez Policję ruchu drogowego 1,5 mln stanowiło przekroczenie dozwolonej prędkości. Dane za 2009 r., w którym udało się zredukować o 16% liczbę osób zabitych, oraz aktualne dane za 10 miesięcy bieżącego roku, wskazujące na dalsze ograniczanie liczby zabitych w wyniku wypadków w ruchu drogowym, pozwalają na stwierdzenie, że podejmowane działania przynoszą wymierne efekty. Wyrazem nadania odpowiedniej rangi omawianemu zagadnieniu jest uwzględnienie w priorytetach komendanta głównego Policji na lata 2010–2012 obszaru bezpieczeństwa ruchu drogowego jako strategicznego dla ochrony życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra. Wskazać jednocześnie należy, że podejmowane są także działania legislacyjne mające na celu przyjęcie rozwiązań prawnych dotyczących poprawy bezpieczeństwa w ruchu drogowym. W dniu 29 października 2010 r. Sejm uchwalił ustawę o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (ustawa podpisana przez prezydenta RP w dniu 18 listopada 2010 r.). Ustawa zakłada wdrożenie w Polsce już od 2011 r. automatycznego nadzoru nad ruchem drogowym. Wdrożenie powyższego systemu umożliwi skierowanie do służby bezpośredniej na drogach ok. 500 funkcjonariuszy Policji, którzy aktualnie zajmują się prowadzeniem postępowań w sprawach naruszeń zarejestrowanych przy użyciu fotoradarów. Jest to szczególnie ważne w sytuacji zwiększenia się w ostatniej dekadzie blisko dwukrotnie, do ok. 400 tys., liczby kolizji drogowych, do których była wzywana Policja. Należy również wspomnieć, iż w Sejmie procedowany jest obecnie rządowy projekt ustawy o kierujących pojazdami (druk sejmowy nr 2879 – po pierwszym czytaniu). Projekt ten zakłada m.in. wprowadzenie 2-letniego okresu próbnego dla osób, które po raz pierwszy uzyskały prawo jazdy kat. B, a także obowiązku odbycia przez takie osoby kursu dokształcającego w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz praktycznego szkolenia w zakresie zagrożeń w ruchu drogowym. Projekt ustawy, w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów karnych, przewiduje obowiązek odbycia przez kierowcę kursu reedukacyjnego. Za kolejne przekroczenie limitu punktów w okresie 5 lat przewidywane jest cofanie uprawnień do kierowania pojazdami. Ponowne uzyskanie prawa jazdy warunkowane jest ukończeniem kursu i egzaminu państwowego. Kurs reedukacyjny przewidywa-

114 ny jest także za kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości. Powyższe uchwalone i planowane przepisy prawa wskazują na wdrażanie w Polsce całego spektrum rozwiązań wzorowanych m.in. na krajach europejskich (także Szwecji), które zmierzają do poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego w Polsce. Z poważaniem Podsekretarz stanu Adam Rapacki pieniężnych za ich usunięcie bez wymaganego zezwolenia. Podczas prac nad ww. dokumentami zostanie również rozpatrzona propozycja umarzania nałożonej kary pieniężnej za usunięcie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia w szczególnie uzasadnionych przypadkach przez władze jednostek samorządu terytorialnego. Jednocześnie należy mieć na uwadze, iż administracyjne kary pieniężne pełnią ważną rolę jako instrument finansowy o charakterze prewencyjnym. Z poważaniem Warszawa, dnia 25 listopada 2010 r. Podsekretarz stanu Janusz Zaleski

Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Środowiska - z upoważnienia ministra na interpelację posła Piotra Tomańskiego w sprawie wprowadzenia zapisu o możliwości zwolnienia przez wójtów, burmistrzów i prezydentów miast z opłat i umarzania kar za wycinanie drzew i krzewów bez zezwolenia (19195)

Warszawa, dnia 23 listopada 2010 r.

Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury - z upoważnienia ministra na interpelację posła Piotra Tomańskiego w sprawie likwidacji Podkarpackiego Zakładu Spółki PKP Cargo SA w Przemyślu i utrzymania zaplecza technicznego Sekcji Utrzymania i Eksploatacji Taboru Wagonowego PKP InterCity SA w Przemyślu (19196)

Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na interpelację posła Piotra Tomańskiego z dnia 18 października 2010 r., przekazaną przez Pana Marszałka pismem z dnia 29 października 2010 r., znak: SPS-023-19195/10, w sprawie wprowadzenia zapisu o możliwości zwolnienia z opłat i umarzania kar za wycinanie drzew i krzewów bez zezwolenia przez wójtów, burmistrzów i prezydentów miast, poniżej przedstawiam stosowne informacje. Uprzejmie informuję, że wspomniana w piśmie posła ekspertyza pt. „Opracowanie nowej metody określania wartości drzew wraz ze współczynnikami różnicującymi oraz merytorycznym uzasadnieniem metody i zasadnością jej wprowadzenia do obiegu prawnego” jest jeszcze w trakcie opracowywania. Posłuży ona do przygotowania projektu zmian do ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220, z późn. zm.) oraz rozporządzenia ministra środowiska z dnia 13 października 2004 r. w sprawie stawek opłat dla poszczególnych rodzajów i gatunków drzew (Dz. U. Nr 228, poz. 2306). W związku z powyższym na tym etapie nie jest możliwe udzielenie odpowiedzi na pytanie, jakie przepisy będą zawierały projekty nowelizacji ww. aktów prawnych. Natomiast zmiany w ww. aktach prawnych będą odnosiły się między innymi do obniżenia wysokości opłat za usunięcie drzew lub krzewów, a w związku z tym wysokości administracyjnych kar

Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na interpelację pana posła Piotra Tomańskiego (SPS-023-19196/10 z dnia 29 października 2010 r.) w sprawie likwidacji Podkarpackiego Zakładu Spółki PKP Cargo SA w Przemyślu i utrzymania zaplecza technicznego Sekcji Utrzymania i Eksploatacji Taboru Wagonowego PKP InterCity SA w Przemyślu, uprzejmie informuję, co następuje. Zarówno spółka PKP Cargo SA jak i PKP InterCity SA są spółkami prawa handlowego działającymi jako samodzielne podmioty gospodarcze i wszelkie decyzje w zakresie bieżącego zarządzania, w tym również określania docelowej struktury organizacyjnej, leżą w kompetencjach organów statutowych tych spółek. Jak podkreślają zarządy wskazanych spółek, prowadzone działania restrukturyzacyjne mają na celu poprawę efektywności ekonomicznej, a przez to zapewnienie spółkom warunków rozwoju, poprawy konkurencyjności i jakości świadczonych usług. Odnosząc się do kwestii likwidacji Podkarpackiego Zakładu Spółki PKP Cargo SA, uprzejmie informuję, że zarząd spółki, kierując się przesłanką osiągnięcia strategicznych celów, uwzględniając doświadczenie zdobyte w toku wprowadzanych na przełomie lat 2008/2009 zmian, w oparciu o wyniki ciągłego monitorowania efektów funkcjonowania PKP Cargo

115 SA, zaproponował nową strukturę organizacyjną. Została ona oparta na funkcjonowaniu 10 zakładów. W ocenie zarządu spółki tworzenie większych obszarowo jednostek organizacyjnych pozwala m.in. na zoptymalizowanie wielkości posiadanych zasobów i zwiększenie efektywności ich wykorzystania, zmniejszenie kosztów oraz wygenerowanie środków na rozwój (inwestycje), usprawnienie procesów przewozowych, poprawę jakości usług świadczonych przez spółkę, a także zoptymalizowanie systemu zarządzania. Obecnie Zarząd PKP Cargo SA poddaje wnikliwej analizie opinie ponadzakładowych organizacji związkowych wyrażane w imieniu zrzeszanych zakładowych organizacji związkowych, a tym samym załogi spółki, a także liczne wnioski i propozycje przekazane w ramach szerokich konsultacji społecznych, tak by przy udziale wszystkich podmiotów biorących udział w dyskusji możliwe było przyjęcie rozwiązania uwzględniającego w możliwie najszerszym stopniu zarówno oczekiwania pracownicze, jak i interesy spółki. Omawiając kwestię spółki PKP Cargo SA, należy wskazać na tworzone centra logistyczne, które stanowią jeden z celów założonych w strategii spółki. Pierwsze centrum logistyczne zostało powołane przez spółkę na bazie rejonu przeładunkowego w Małaszewiczach. Powołany został zespół, który opracowuje wszystkie niezbędne dokumenty umożliwiające rozpoczęcie działalności przez nowy podmiot w rejonie przeładunkowym Medyka – Żurawica. W zależności od sytuacji gospodarczej, podaży poszczególnych asortymentów towarów, inwestycje będą dostosowywane do potrzeb rynkowych w taki sposób, aby zachowana została jakość usług na poziomie zadawalającym klienta przy jednoczesnym zachowaniu rentowności świadczonych usług. Odnosząc się do kwestii dotyczących zaplecza technicznego Sekcji Utrzymania i Eksploatacji Taboru Wagonowego PKP InterCity w Przemyślu, uprzejmie informuję, że Zarząd PKP InterCity SA realizuje program restrukturyzacji. Jednym z jego podstawowych elementów są zmiany w ramach zapleczy technicznych. Ze względu na posiadane rezerwy optymalizacji kosztów i poprawy wydajności w zapleczach własnych Zarząd PKP InterCity SA za zasadne uznał zakończenie działalności warsztatowej w zapleczach dotychczas użytkowanych, w tym w zapleczu spółki zlokalizowanym w Przemyślu. Z informacji przekazanych przez Zarząd PKP InterCity SA wynika, że pomimo zakończenia działalności warsztatowej w Przemyślu, planowane jest dalsze utrzymywanie przez spółkę wielu funkcji związanych z pracą eksploatacyjną na stacji w tym mieście. Obecnie Zarząd PKP InterCity SA prowadzi rozmowy z organizacjami związkowymi, których celem jest dojście do wspólnego porozumienia dotyczącego poziomu zatrudnienia w spółce oraz dokonanie takiej reorganizacji pracy, która przyniesie pozytywne skutki w postaci poprawy efektywności pracy i wskaźników ekonomicznych. Z poważaniem Podsekretarz stanu Juliusz Engelhardt

Warszawa, dnia 25 listopada 2010 r.

Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia - z upoważnienia ministra na interpelację poseł Iwony Arent w sprawie propozycji podziału funduszu zapasowego NFZ na 2011 r. (19199)

Szanowny Panie Marszałku! W związku z interpelacją pani Iwony Arent, posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, z dnia 18 października 2010 r., w sprawie propozycji podziału funduszu zapasowego NFZ na 2011 r., przesłaną przy piśmie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 29 października 2010 r., znak: SPS-023-19199/10, uprzejmie proszę o przyjęcie następujących wyjaśnień. Odnosząc się do przedmiotowej sprawy, uprzejmie informuję, iż po zatwierdzeniu planu finansowego NFZ na 2011 r. część z OW NFZ miała niższą dynamikę wzrostu środków na 2011 r. w porównaniu do planu finansowego NFZ na 2010 r. z 16 grudnia 2009 r., a ponadto w przypadku tych OW NFZ wystąpił spadek środków w porównaniu do aktualnego planu finansowego NFZ na 2010 r. W związku z tym decyzja w sprawie podziału środków z funduszu zapasowego NFZ została podjęta przez prezesa NFZ na wniosek ministra zdrowia w celu zabezpieczenia, aby żaden z oddziałów wojewódzkich NFZ nie otrzymał na rok 2011 mniej środków, niż dysponuje w chwili obecnej. Prezes NFZ zarządzeniami z dnia 23 sierpnia i 25 sierpnia 2010 r. zwiększył planowane koszty świadczeń opieki zdrowotnej w kwocie 856,9 mln zł OW NFZ: Dolnośląskiemu, Łódzkiemu, Mazowieckiemu, Pomorskiemu, Wielkopolskiemu, Zachodniopomorskiemu, Śląskiemu. Zgodnie z art. 124 ust. 9 ww. ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027, z późn. zm.) do ww. podziału środków nie stosuje się tzw. algorytmu podziału środków. Odnosząc się do kwestii wysokości środków dla Warmińsko-Mazurskiego OW NFZ, uprzejmie informuję, że podział środków pomiędzy poszczególne oddziały wojewódzkiego NFZ z przeznaczeniem na finansowanie świadczeń opieki zdrowotnej dla ubezpieczonych odbywa się na podstawie art. 118 i 119 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finan-

116 sowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027, z późn. zm.) oraz rozporządzenia ministra zdrowia z dnia 17 listopada 2009 r. w sprawie szczegółowego trybu i kryteriów podziału środków pomiędzy centralę i oddziały wojewódzkie NFZ z przeznaczeniem na finansowanie świadczeń opieki zdrowotnej dla ubezpieczonych (Dz. U. Nr 193, poz. 1495). Na podstawie ww. regulacji Warmińsko-Mazurski OW NFZ na 2011 r. otrzymał kwotę 1 993 695 tys. zł (wg planu z 13.08.2010 r. zatwierdzonego przez ministra zdrowia w porozumieniu z ministrem finansów), co stanowi wzrost o 8,32% (o 153,2 mln zł) w porównaniu do planu na 2010 r. z 16.12.2009 r. przy średniej w kraju 4,83% (jeden z najwyższych w kraju). Powyższe dane potwierdzają, że środki zaplanowane na 2011 r. dla Warmińsko-Mazurskiego OW NFZ stwarzają możliwość wzrostu dostępności do świadczeń opieki zdrowotnej. Z poważaniem Podsekretarz stanu Cezary Rzemek jowego. Przyjęte w tym obszarze rozwiązania mają charakter systemowy. W grupie jednostek wojskowych planowanych do rozformowania znajduje się 16. Pomorski Pułk Artylerii stacjonujący w Braniewie. Pragnę podkreślić, że wszystkie zmiany skutkujące przebudową struktur rodzajów i komponentów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poddawane są wszechstronnym analizom, ze szczególnym uwzględnieniem zasady koszt – efekt, w kontekście potrzeb obronnych, wydatkowania ograniczonych środków finansowych z budżetu państwa, a także skutków dla społeczności lokalnych. Prace analityczne, prowadzone na etapie planistycznym, wskazały na potrzebę przeformowania 5. Lubuskiego Pułku Artylerii w Sulechowie, z jednoczesnym włączeniem w jego skład sił i środków z 16. Pomorskiego Pułku Artylerii. Pozostawienie tych dwóch jednostek w dotychczasowej strukturze organizacyjnej oceniono jako nieuzasadnione również ze względów ekonomicznych. Ponadto infrastruktura wojskowa 5. Lubuskiego Pułku Artylerii jest w lepszym stanie technicznym niż infrastruktura będąca obecnie w dyspozycji 16. Pomorskiego Pułku Artylerii. Niemniej jednak garnizon wojskowy w Braniewie nadal będzie funkcjonował wraz z jego największą jednostką wojskową – 9. Brygadą Kawalerii Pancernej. W związku z tym twierdzenie głoszące, że rozformowanie 16. Pomorskiego Pułku Artylerii pozbawi mieszkańców Braniewa ich głównego źródła utrzymania, nie znajduje uzasadnienia. W przypadku wystąpienia konieczności zwolnienia żołnierzy zostaną oni objęci systemem pomocy rekonwersyjnej. Natomiast w odniesieniu do zwalnianych pracowników wojska zostaną podjęte stosowne działania osłonowe, zgodnie z ustawą z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (Dz. U. Nr 90, poz. 844, ze zm.). Wszelkie przedsięwzięcia w tym zakresie będą realizowane zgodnie z procedurami zawartymi w ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, ze zm.). Ponadto pragnę poinformować, że Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej od momentu otrzymania informacji o planowanych zwolnieniach w resorcie obrony narodowej na bieżąco współpracuje z Ministerstwem Obrony Narodowej w zakresie możliwych do wdrożenia działań na rzecz zminimalizowania negatywnych skutków związanych z utratą zatrudnienia przez pracowników wojska. Jednocześnie uprzejmie informuję, że zbędna infrastruktura wojskowa z chwilą rozformowania jednostki wojskowej lub opuszczenia kompleksu wojskowego przez instytucje wojskowe, zgodnie z uregulowaniami zawartymi w ustawie z dnia 30 maja 1996 r. o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz o Agencji Mienia Wojskowego (Dz. U. z 2004 r. Nr 163, poz. 1711, ze zm.) i w decyzji nr 156/MON ministra obrony narodowej z dnia 19 maja 2005 r. w sprawie zadań w zakresie przekazy-

Warszawa, dnia 25 listopada 2010 r.

Odpowiedź
sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej - z upoważnienia ministra na interpelację poseł Iwony Arent w sprawie likwidacji jednostki wojskowej 16. Pomorskiego Pułku Artylerii w Braniewie oraz ograniczenia liczebności innych jednostek wojskowych (19200)

Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na interpelację pani poseł Iwony Arent w sprawie likwidacji jednostki wojskowej 16. Pomorskiego Pułku Artylerii w Braniewie oraz ograniczenia liczebności innych jednostek wojskowych (SPS-023-19200/10), uprzejmie proszę o przyjęcie następujących wyjaśnień. Planowane działania reorganizacyjne w Siłach Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej wynikają ze zmieniających się uwarunkowań i potrzeb obronnych naszego kraju. Obecnie w resorcie obrony narodowej wdrażane są postanowienia „Programu rozwoju Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w latach 2009– –2018”. Zawiera on zapisy dotyczące m.in. przeformowania, rozformowania, integracji, jak również sformowania nowych jednostek wojskowych. Wdrożony zostanie nowy model organizacji i funkcjonowania jednostek artylerii Wojsk Lądowych polegający na ich zintegrowaniu w ramach trzech pułków, z jednoczesnym zachowaniem dotychczasowego potencjału bo-

117 wania Agencji Mienia Wojskowego niektórych składników mienia Skarbu Państwa (Dz. Urz. MON Nr 10, poz. 86, ze zm.), przekazana zostanie do Agencji Mienia Wojskowego w celu jej dalszego zagospodarowania. Agencja Mienia Wojskowego, posiadając uprawnienia do pełnego gospodarowania mieniem, może m.in. wnieść je do spółek, oddać w użytkowanie, najem, dzierżawę, użyczenie lub trwały zarząd, a także przekazać, w drodze umowy, na własność jednostce samorządu terytorialnego na cele związane z inwestycjami służącymi wykonywaniu zdań własnych. Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, pozostaję w przekonaniu, że uzna je Pan Marszałek za satysfakcjonujące. Z poważaniem Sekretarz stanu Czesław Piątas gruntów nie musi oznaczać, że jest się posiadaczem odrębnego ekonomicznie podmiotu gospodarczego. Rozstrzygający w tej kwestii jest tylko i wyłącznie fakt istnienia związku małżeńskiego, ponieważ zgodnie z art. 23 Konstytucji RP podstawą ustroju rolnego państwa jest gospodarstwo rodzinne. Gospodarstwo rodzinne w zamyśle ustawodawcy winno stanowić jeden organizm ekonomiczny, utrzymywany pracą małżonków oraz ich rodziny zamieszkujących w tym gospodarstwie. Kwestie własnościowe w pojęciu gospodarstwa rodzinnego odgrywają wtórną rolę, nawet jeżeli stanowią kilka odrębnych części ustanowionych np. do celów podatkowych lub innych. Nie ma gospodarstwa rodzinnego bez istnienia związku małżeńskiego, ponieważ nie ma rodziny rolnika bez zawarcia związku małżeńskiego w rozumieniu przepisów Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Należy zaznaczyć, iż o ile da się wyodrębnić gospodarstwo pod kątem struktury własności, o tyle nie ma możliwości wyodrębnienia takiego składnika, jako zorganizowanej części działalności gospodarczej, szczególnie w kontekście samodzielności finansowej gospodarstw rolnych prowadzonych oddzielnie przez każdego ze współmałżonków. Stanowisko takie potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych w tym zakresie. W uzasadnieniu wyroku z 8 lipca 2009 r., sygn. akt II GSK 1092/08, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że „posiadanie odrębnego gospodarstwa rolnego ze strony współmałżonka producenta rolnego, który wpisany jest do ewidencji producentów i legitymuje się numerem identyfikacyjnym, nie uprawnia współmałżonka posiadającego oddzielne gospodarstwo rolne, jako jego majątek osobisty, do ubiegania się o wpis do ewidencji producentów i nadania numeru identyfikacyjnego”. Takie samo stanowisko przedstawił NSA w wyroku z dnia 27 sierpnia 2009 r., sygn. akt II GKS 23/09. Sąd w ww. wyrokach wskazał jednoznacznie na obowiązek literalnego stosowania zapisów art. 12 ust. 4 ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów..., czyli na obowiązek nadawania małżonkom jednego numeru identyfikacyjnego niezależnie od tego, czy posiadają jedno, czy więcej gospodarstw rolnych. Jednakże należy podkreślić, iż takie rozwiązanie prawne nie ogranicza prawa własności współmałżonka osoby wpisanej do krajowego systemu ewidencji producentów. Z wnioskiem o płatność w ramach określonego schematu pomocy może bowiem wystąpić zarówno małżonek, któremu został nadany numer identyfikacyjny, jak również z takim wnioskiem może wystąpić jego współmałżonek, także w odniesieniu do swojego majątku odrębnego, powołując się na numer identyfikacyjny małżonka wpisanego do systemu. Pragnę zwrócić uwagę, iż Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 sierpnia 2009 r., sygn. akt II GSK 23/09, zauważył, że „przynależność producenta rolnego w programach pomocowych w ramach Unii Europejskiej nie jest obliga-

Warszawa, dnia 23 listopada 2010 r.

Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi - z upoważnienia ministra na interpelację posła Zbigniewa Babalskiego w sprawie interpretacji art. 12 ust. 4 ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (19201)

Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na interpelację pana posła Zbigniewa Babalskiego w sprawie interpretacji art. 12 ust. 4 ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, przesłaną do Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi pismem znak: SPS-023-19201/10 z dnia 29 października 2010 r., uprzejmie informuję, co następuje. Zasady nadawania numerów identyfikacyjnych reguluje art. 12 ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2004 r. Nr 10, poz. 76, z późn. zm.), który stanowi, że w przypadku małżonków oraz podmiotów będących współposiadaczami gospodarstwa rolnego nadaje się jeden numer identyfikacyjny; numer ten nadaje się temu z małżonków, co do którego współmałżonek wyraził pisemną zgodę. Przepisy w tym zakresie obowiązują od początku realizacji płatności bezpośrednich w Polsce. Małżonkom nie mogą być zatem nadane dwa odrębne numery identyfikacyjne, nawet w sytuacji rozdzielności majątkowej. Samo posiadanie odrębnych

118 toryjna”. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 lipca 2009 r. (sygn. akt II GSK 1092/08), uczestnictwo w omawianych programach wymaga bowiem zawsze akceptacji ze strony zainteresowanego producenta rolnego. Może to nastąpić w formie czy to poprzez złożenie przez rolnika odpowiedniego wniosku o wpis do ewidencji producentów, czy też pozostawania w związku małżeńskim z osobą, która ma przyznane takie prawo. Jeżeli producent rolny zdecydował się być uczestnikiem wspomnianych programów pomocowych, choćby w wyniku pozostawania w związku małżeńskim z osobą, która ma przyznane wspomniane prawo, kwestię statusu producenta rolnego, jego prawa i obowiązki normują obowiązujące w tej mierze przepisy prawa wspólnotowego i prawa krajowego. Kwestia wpisu do ewidencji producentów oraz nadania numeru identyfikacyjnego dla celów ubiegania się producenta rolnego o świadczenia objęte programami pomocowymi przewidzianymi w Unii Europejskiej, normowana jest zasadniczo bezwzględnie obowiązującymi przepisami prawa publicznego. Przepisy prawa prywatnego mogłyby znaleźć zastosowanie tylko wówczas, jeżeli wyraźnie tak stanowiłby odpowiedni przepis normujący kwestię związaną z przynależnością rolnika w omawianych programach pomocowych, mający charakter normy prawa publicznego. Przepis art. 12 ust. 4 ww. ustawy obliguje do nadania numeru identyfikacyjnego jednemu ze współmałżonków, niezależnie od ustroju majątkowego obowiązującego współmałżonków. Zatem nawet posiadanie odrębnego gospodarstwa rolnego ze strony współmałżonka producenta rolnego, który wpisany jest do ewidencji producentów i legitymuje się numerem identyfikacyjnym, nie uprawnia współmałżonka ewentualnie posiadającego oddzielne gospodarstwo rolne, jako jego majątek osobisty, do ubiegania się o wpis. Zasadą jest bowiem, że wszelkie świadczenia z tytułu uczestnictwa w programach obejmują również współmałżonka rolnika wspólnie prowadzącego gospodarstwo rolne. Widoczne jest to w szczególności w kwestiach socjalnych. I tak małżonkowie mogą otrzymać tylko jedną, wspólną rentę strukturalną z tytułu zaprzestania prowadzenia gospodarstwa rolnego (por. § 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich; Dz. U. Nr 114, poz. 1191, z późn. zm.). Co więcej, współmałżonek producenta rolnego, który jest adresatem decyzji w przedmiocie przyznania renty strukturalnej, obowiązany jest przekazać następcy posiadane gospodarstwo rolne (por. § 6 ust. 1 pkt 1 powołanego wyżej rozporządzenia). W rozporządzeniu ministra rolnictwa i rozwoju wsi z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania: Renty strukturalne, objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007–2013 (Dz. U. Nr 109, poz. 750, z późn. zm.) przewiduje się, że jeżeli rolnik pozostaje w związku małżeńskim, a warunki do ubiegania się o przyznanie renty strukturalnej spełniają oboje małżonkowie, rentę strukturalną przyznaje się tylko jednemu z nich (§ 5 ust. 1 rozporządzenia). W świetle natomiast § 6 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia, warunek przekazania gospodarstwa rolnego, o którym mowa w § 4 pkt 5, uważa się za spełniony, jeżeli zostały przekazane wszystkie użytki rolne wchodzące w skład tego gospodarstwa, będące zarówno przedmiotem odrębnej własności rolnika i jego małżonka, jak również przedmiotem ich współwłasności, z zastrzeżeniem § 9 pkt 1. Należy także pamiętać, że w niektórych przypadkach instrumentów pomocowych współfinansowanych z budżetu Unii Europejskiej obowiązuje limitacja wysokości przyznawanych środków w odniesieniu do powierzchni gospodarstwa lub przyznawania płatności w określonej maksymalnej wysokości na jedno gospodarstwo. Zatem instytucja wdrażająca powyższe działania, tj. Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, pełniąc rolę agencji płatniczej, odpowiedzialna jest za ich prawidłowe wydatkowanie, nie dopuszczając do sztucznych podziałów gospodarstw i przyznawania płatności nienależnych. Przykładowo, zgodnie z § 3 ust. 3 rozporządzenia ministra rolnictwa i rozwoju wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania: Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW), objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007–2013 (Dz. U. Nr 40, poz. 329, z późn. zm.), płatność ONW do powierzchni działek rolnych lub ich części położonych na obszarach ONW przekraczającej 50 ha jest przyznawana w wysokości: 1) 50% stawki podstawowej – za powierzchnię powyżej 50 ha do 100 ha; 2) 25% stawki podstawowej – za powierzchnię powyżej 100 ha do 300 ha. Płatność ONW do powierzchni działek rolnych powyżej 300 ha nie przysługuje (§ 2 pkt 3 ww. rozporządzenia). Odnosząc się natomiast do poruszonej w interpelacji kwestii dotyczącej zwrotu kredytów na zakup gospodarstwa i otrzymanych dotacji, zgodnie z informacją przekazaną przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa informuję, iż w sytuacji posiadania przez małżonków dwóch numerów identyfikacyjnych, numer nadany niezgodnie z przepisami ustawy zawieszany jest z datą bieżącą. Oznacza to, że rolnik nie jest zobligowany do zwrotu pobranych płatności, gdyż na dzień ich otrzymania numer posiadał, a tym samym spełniał wszystkie warunki ich otrzymania. Ponadto, jak zaznacza ARiMR, w większości płatności, gdzie istnieją zobowiązania wielo-

119 letnie, agencja postanowiła umożliwić korzystanie z zawieszonego numeru aż do momentu wygaśnięcia zobowiązań rolnika wobec agencji. Wyjątek stanowią sytuacje, w których małżonkowie dokonali sztucznego podziału gospodarstwa rolnego w celu ominięcia opisanej wyżej modulacji. W nawiązaniu do powyższego mam nadzieję, że przekazane informacje w wyczerpujący sposób odpowiadają na kwestie dotyczące przedmiotowej sprawy. Z poważaniem Podsekretarz stanu Artur Ławniczak mln zł) w porównaniu do planu na 2010 r. z 16 grudnia 2009 r. Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że planowanie środków na poszczególne zakresy świadczeń w ramach planu finansowego oddziału wojewódzkiego należy do kompetencji dyrektora tego oddziału. Również w zakresie kompetencji dyrektora oddziału wojewódzkiego funduszu leży, zgodnie z art. 124 ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027, z późn. zm.), możliwość dokonywania przesunięć w ramach kosztów świadczeń opieki zdrowotnej w planie finansowym tego oddziału. Ponadto informuję, odnosząc się do pytania dotyczącego podziału funduszu zapasowego NFZ, iż po zatwierdzeniu planu finansowego NFZ na 2011 r. część z OW NFZ miała niższą dynamikę wzrostu środków na 2011 r. w porównaniu do planu finansowego NFZ na 2010 r. z 16 grudnia 2009 r., a ponadto w przypadku tych OW NFZ wystąpił spadek środków w porównaniu do aktualnego planu finansowego NFZ na 2010 r. W związku z tym decyzja w sprawie podziału środków z funduszu zapasowego NFZ została podjęta przez prezesa NFZ, na wniosek ministra zdrowia, w celu zabezpieczenia, aby żaden z oddziałów wojewódzkich NFZ nie otrzymał na rok 2011 mniej środków niż dysponuje w chwili obecnej. Prezes NFZ zarządzeniami z dnia 23 sierpnia i 25 sierpnia 2010 r. zwiększył planowane koszty świadczeń opieki zdrowotnej w kwocie 856,9 mln zł OW NFZ: dolnośląskiemu, łódzkiemu, mazowieckiemu, pomorskiemu, wielkopolskiemu, zachodniopomorskiemu, śląskiemu. Zgodnie z art. 124 ust. 9 ww. ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, do ww. podziału środków nie stosuje się tzw. algorytmu podziału środków. Odnosząc się do tezy pana posła, że nowy algorytm bierze pod uwagę jedynie liczbę ubezpieczonych w danym województwie, informuję uprzejmie, że zasady podziału środków pomiędzy oddziały wojewódzkie Narodowego Funduszu Zdrowia określone zostały w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027) oraz rozporządzeniu ministra zdrowia z dnia 17 listopada 2009 r. w sprawie szczegółowego trybu i kryteriów podziału środków pomiędzy centralę i oddziały wojewódzkie NFZ z przeznaczeniem na finansowanie świadczeń opieki zdrowotnej dla ubezpieczonych (Dz. U. Nr 193, poz. 1495). Zgodnie z przepisami art. 118 ust. 3 ww. ustawy planowane środki na pokrycie kosztów finansowania przez poszczególne oddziały wojewódzkie Narodowego Funduszu Zdrowia świadczeń opieki zdrowotnej dla ubezpieczonych dzieli się pomiędzy oddziały wojewódzkie funduszu, uwzględniając: — liczbę ubezpieczonych zarejestrowanych w oddziale wojewódzkim funduszu;

Warszawa, dnia 23 listopada 2010 r.

Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia - z upoważnienia ministra na interpelację posła Zbigniewa Girzyńskiego w sprawie planu finansowego ochrony zdrowia na 2011 r. w woj. kujawsko-pomorskim, który został przedłożony przez NFZ (19204)

Szanowny Panie Marszałku! W związku z interpelacją pana Zbigniewa Girzyńskiego, posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, z dnia 22 października 2010 r., w sprawie planu finansowego ochrony zdrowia na rok 2011 w województwie kujawsko-pomorskim, która została przesłana przy piśmie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 29 października 2010 r. (znak: SPS-023-19204/10), uprzejmie proszę o przyjęcie następujących informacji. Odnosząc się do kwestii dotyczącej wysokości środków na świadczenia opieki zdrowotnej dla województwa kujawsko-pomorskiego na 2011 r., uprzejmie informuję, że Kujawsko-Pomorski OW NFZ na 2011 r. otrzymał 3 020 732 tys. zł (wg planu z 13 sierpnia 2010 r. zatwierdzonego przez ministra zdrowia w porozumieniu z ministrem finansów), co stanowi wzrost o 7,06% (ok. 199 mln zł) w porównaniu do planu na 2010 r. z 16 grudnia 2009 r., przy średniej w kraju 4,83%. Powyższe dane potwierdzają, że środki zaplanowane na 2011 r. dla Kujawsko-Pomorskiego OW NFZ rosną w większym stopniu niż średnio w kraju. W odniesieniu do przytoczonej przez pana posła informacji ze stanowiska Sejmiku Województwa Kujawsko-Pomorskiego z 20 września 2010 r. o spadku nakładów na lecznictwo szpitalne w województwie kujawsko-pomorskim o 42 mln zł, uprzejmie informuję, że na leczenie szpitalne w planie finansowym Kujawsko-Pomorskiego OW NFZ przeznaczona jest kwota 1 430 300 tys. zł (wg stanu na dzień 28 października 2010 r.), co stanowi wzrost o 12% (ok. 153

120 — wydzielone, według wieku i płci, grupy ubezpieczonych oraz wydzielone grupy świadczeń opieki zdrowotnej, w tym świadczenia wysokospecjalistyczne; — ryzyko zdrowotne odpowiadające danej grupie ubezpieczonych, w zakresie danej grupy świadczeń opieki zdrowotnej, w porównaniu z grupą odniesienia. Z poważaniem Podsekretarz stanu Cezary Rzemek Warszawa, dnia 19 listopada 2010 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury - z upoważnienia ministra na interpelację posła Jana Kamińskiego w sprawie funkcjonowania spółki PKP SA (19206)

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na interpelację posła Jana Kamińskiego (SPS-023-19206/ 10) z dnia 29 października 2010 r., w sprawie funkcjonowania PKP SA, uprzejmie informuję, co następuje. Jak wynika z treści interpelacji, głównym jej przedmiotem jest kwestia zmian organizacyjnych w PKP PLK SA w postaci likwidacji siedziby Zakładu Linii Kolejowych w Białymstoku i przeniesienia jej do Siedlec. Wobec powyższego pragnę poinformować, iż zgodnie z zapisami Regulaminu Organizacyjnego PKP PLK SA jednym z zakładów, które miały zaprzestać swej działalności, jest Zakład Linii Kolejowych w Siedlcach, nie zaś w Białymstoku. Odnośnie do kwestii podjęcia przez Ministerstwo Infrastruktury działań zmierzających do zapobiegania likwidacji zakładów pracy w województwie podlaskim pragnę zaznaczyć, iż minister infrastruktury nie posiada takich kompetencji w swoim zakresie działania. Odnosząc się do reorganizacji jednostek organizacyjnych PKP PLK SA, informuję, iż spółka ta jest podmiotem prawa handlowego, w którym za działania i osiągnięte wyniki odpowiada zarząd tej spółki. Zmiany organizacyjne w PKP PLK SA znajdują się w kompetencjach organów statutowych tej spółki będącej samodzielnym podmiotem gospodarczym. Szczegółową strukturę organizacyjną oraz zakres zadań zakładów linii kolejowych określają ich regulaminy organizacyjne ustalone przez kierowników tych jednostek i akceptowane przez Zarząd PKP PLK SA. W celu wdrożenia docelowej struktury organizacyjnej PKP PLK SA oraz monitorowania realizacji porozumienia zarządu spółki PKP PLK SA z partne-

rami społecznymi zawartego w dniu 21 października 2009 r. Zarząd PKP PLK SA powołał zespół administracyjno-związkowy, w skład którego wchodzą przedstawiciele największych organizacji związkowych działających w spółce. W myśl zapisów obowiązującego Regulaminu Organizacyjnego PKP PLK SA pięć zakładów linii kolejowych (w tym ZLK w Białymstoku) funkcjonować będzie do dnia, który zostanie ustalony odrębną uchwałą zarządu tej spółki. Z informacji otrzymanych z PKP PLK SA wynika, iż kolejny etap restrukturyzacji polegający między innymi na zaprzestaniu funkcjonowania pięciu zakładów został wstrzymany do czasu dokonania przez firmę zewnętrzną oceny konieczności dalszych zmian w strukturze spółki. Wyniki przeprowadzonego audytu będą podstawą do kierunku przeprowadzenia dalszych zmian restrukturyzacyjnych przy zachowaniu procedury konsultacji z partnerami społecznymi. W odniesieniu do kwestii wpływu potencjalnych zmian organizacyjnych PKP PLK SA na inne podmioty świadczące kolejowe przewozy pasażerskie informuję, iż kwestie te są od siebie całkowicie niezależne. Podział organizacyjny zarządcy infrastruktury kolejowej nie ma żadnego wpływu na działalność przewozową przewoźnika kolejowego, a tym bardziej na jego procesy oddłużeniowe i restrukturyzacyjne, jak to jest w przypadku spółki Przewozy Regionalne sp. z o.o. Także potencjalne zmiany organizacyjne w PKP PLK SA (np. łączenie zakładów) nie mają żadnego odniesienia do prowadzonej obecnie modernizacji linii kolejowej E75 Warszawa – Białystok – Suwałki – Trakiszki – granica państwa stanowiącej część korytarza pierwszego zdefiniowanego jako Kolej Bałtycka (Rail Baltica), łączącego Helsinki przez Tallin, Rygę i Kowno z Warszawą, a tym bardziej do komplikacji na kolejowych przejściach granicznych. Z poważaniem Podsekretarz stanu Juliusz Engelhardt Warszawa, dnia 19 listopada 2010 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów - z upoważnienia ministra na interpelację posła Wojciecha Szaramy w sprawie planu włączenia PGL Lasy Państwowe do sektora finansów publicznych (19208)

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na pismo z dnia 29 października 2010 r. (sygn. SPS-023-

121 -19208/10), przy którym przekazana została interpelacja pana posła Wojciecha Szaramy w sprawie planu włączenia Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe do sektora finansów publicznych, uprzejmie przedstawiam poniższe wyjaśnienia. Odnosząc się do pytania pierwszego przekazanego pisma, pragnę poinformować, że nowelizacja ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240, z późn. zm.) nie wpływa na zmianę struktury własności Lasów Państwowych i nie stoi w sprzeczności z postulatami zawartego w 2007 r. porozumienia o współpracy w zakresie rozwoju branż objętych działaniami Ministerstwa Środowiska. Przedmiotowy projekt zawiera bowiem jedynie propozycję włączenia Lasów Państwowych do sektora finansów publicznych bez naruszania ich struktury własnościowej i samodzielności finansowej. Lasy Państwowe jako jednostka organizacyjna sektora finansów publicznych będą prowadziły gospodarkę finansową na podstawie odrębnych przepisów ustawowych stanowiących podstawę jej utworzenia. Projekt ustawy o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw nie przewiduje dokonywania zmian systemowych w ww. ustawie o lasach, a więc nie narusza struktury własnościowej i nie ma wpływu na gospodarkę finansową Lasów Państwowych oraz strukturę organizacyjną ich funkcjonowania (pozostaną na zasadach dotychczasowych). Zgłaszane w wystąpieniu pana posła obawy nie mają zatem jakichkolwiek podstaw w treści przygotowanego projektu ustawy o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw. W zakresie pytania drugiego uprzejmie informuję, że Rada Ministrów w dniu 26 października br. przyjęła projekt ww. ustawy i przekazała go do parlamentu. Z poważaniem Warszawa, dnia 23 listopada 2010 r. Podsekretarz stanu Hanna Majszczyk Odpowiedź Warszawa, dnia 22 listopada 2010 r.
podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia - z upoważnienia ministra na interpelację posła Wojciecha Szaramy w sprawie projektu nowelizacji rozporządzenia w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej (19209)

stwowe do sektora finansów publicznych, przekazaną przy piśmie SPS-023-19208/10 z dnia 29 października 2010 r., uprzejmie informuję. Projekt ustawy o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw, opracowany w Ministerstwie Finansów, ma trzy podstawowe cele: — obniżenie poziomu długu publicznego, — obniżenie deficytu sektora finansów publicznych, — wzmocnienie norm ostrożnościowych w budżecie państwa. Akceptując wyżej wymienione cele, w trakcie uzgodnień międzyresortowych minister środowiska dwukrotnie zgłosił negatywną opinię odnośnie do włączenia Lasów Państwowych do sektora finansów publicznych, argumentując to m.in. obawą o naruszenie ich samodzielności finansowej, gwarantowanej dotychczas przez ustawę o lasach. W dniu 26 października 2010 r. Rada Ministrów przyjęła projekt nowelizacji ustawy o finansach publicznych z zapisem w art. 1 pkt 1 dot. zaliczenia PGL Lasy Państwowe do sektora finansów publicznych. W dniu 8 listopada 2010 r. projekt został przekazany Wysokiej Izbie (druk nr 3576), a do reprezentowania stanowiska rządu w tej sprawie w toku prac parlamentarnych został upoważniony minister finansów. Jednocześnie uprzejmie informuję, że projekt ten nie zawiera propozycji regulacji dot. przekazania państwowych lasów starostom, zniesienia prawa do bezpłatnych mieszkań, powołania Rady Lasów Państwowych, przedstawionych w tekście wystąpienia pana posła. Podsekretarz stanu Janusz Zaleski

Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Środowiska - z upoważnienia ministra na interpelację posła Wojciecha Szaramy w sprawie planu włączenia PGL Lasy Państwowe do sektora finansów publicznych (19208)

W odpowiedzi na interpelację posła Wojciecha Szaramy w sprawie planu włączenia PGL Lasy Pań-

Szanowny Panie Marszałku! W związku z interpelacją pana Wojciecha Szaramy, posła na Sejm RP, przekazaną przy piśmie pana Marka Kuchcińskiego, wicemarszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej, z dnia 29 października 2010 r., znak: SPS-023-19209/10, w sprawie postulatów zgłaszanych przez Naczelną Radę Pielęgniarek i Położnych podczas prac nad pro-

122 jektem rozporządzenia zmieniającego rozporządzenie ministra zdrowia w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej, uprzejmie proszę o przyjęcie następujących wyjaśnień. Rozporządzenie ministra zdrowia z dnia 22 października 2010 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 208, poz. 1376) weszło w życie z dniem ogłoszenia. Odnosząc się do postulatów przekazanych w treści interpelacji, uprzejmie wyjaśniam, iż pacjenci mają zagwarantowaną możliwość korzystania ze świadczeń pielęgniarki podstawowej opieki zdrowotnej w miejscu zamieszkania, u której są zadeklarowani. Jednocześnie uprzejmie informuję, iż nie ma żadnych ograniczeń w możliwości korzystania ze świadczeń podstawowej opieki zdrowotnej. Odnosząc się do kwestii świadczeń realizowanych w gabinecie zabiegowym lekarza POZ, uprzejmie informuję, iż zgodnie z zapisami przedmiotowego rozporządzenia, w celu realizacji zabiegów i procedur diagnostyczno-terapeutycznych w trakcie udzielanej porady lekarskiej oraz tych wynikających z udzielanej porady oraz szczepień ochronnych wynikających z zakresu zadań lekarza podstawowej opieki zdrowotnej, świadczeniodawca zapewnia funkcjonowanie gabinetu zabiegowego od poniedziałku do piątku, z wyłączeniem dni ustawowo wolnych od pracy, w tym punktu szczepień dostępnego co najmniej raz w tygodniu, także po godz. 15. Powyższy zapis ma na celu wskazanie, że gabinet zabiegowy prowadzony przez świadczeniodawcę POZ służyć ma obok realizacji zabiegów i szczepień ochronnych wynikających z zakresu zadań lekarza podstawowej opieki zdrowotnej także realizacji procedur diagnostyczno-terapeutycznych w trakcie udzielanej porady lekarskiej. Odnosząc się do kwestii wizyt patronażowych realizowanych przez pielęgniarkę podstawowej opieki zdrowotnej, uprzejmie wyjaśniam, iż warunki realizacji wizyt patronażowych zawarte w części II załącznika nr 2 do niniejszego rozporządzenia przewidują w ramach ww. świadczeń wizyty patronażowe w przedziale od 0 do 6 miesiąca życia dziecka – w terminach odpowiadających szczepieniom ochronnym, w 3–4 miesiącu życia dziecka, w 9 miesiącu oraz 12 miesiącu życia dziecka, co oznacza spełnienie postulatu zagwarantowania dzieciom do 12 miesiąca życia patronażowych wizyt pielęgniarki POZ przynajmniej raz na kwartał. Jednocześnie uprzejmie informuję, iż zgodnie z warunkami realizacji wizyt patronażowych położnej podstawowej opieki zdrowotnej pierwsza wizyta patronażowa odbywa się nie później niż 48 godzin po opuszczeniu szpitala przez matkę i dziecko. Natomiast w kwestii dotyczącej postulatu zagwarantowania dzieciom i młodzieży szkolnej dostępności do świadczeń pielęgniarki lub higienistki szkolnej uprzejmie informuję, iż stosownie do przepisów ww. rozporządzenia pielęgniarka lub higienistka szkolna zapewnia dostępność do świadczeń w wymiarze czasu pracy proporcjonalnym do liczby uczniów objętych opieką oraz planu godzin lekcyjnych, od poniedziałku do piątku, w dniach i godzinach dostępności świadczeń zgodnie z warunkami umowy zawartej ze świadczeniodawcą, z wyłączeniem dni ustawowo wolnych od pracy, według norm dotyczących zalecanej liczby uczniów na jedną pielęgniarkę lub higienistkę szkolną dla poszczególnych typów szkół. W odniesieniu do zawartego w interpelacji pytania dotyczącego uwzględnienia postulatów Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych w przedmiotowym rozporządzeniu, uprzejmie informuję, iż podczas procedowania ww. rozporządzenia w ramach konsultacji społecznych jego projekt został przekazany do zaopiniowania organizacjom zrzeszającym świadczeniobiorców i świadczeniodawców. Spośród 110 podmiotów, które otrzymały projekt do zaopiniowania, 11 ustosunkowało się do proponowanych zapisów i przekazało sugestie odnośnie do ich zmiany bądź przedstawiło inne rozwiązania merytoryczne. Przekazane propozycje i wnioski zostały poddane szczegółowej i wnikliwej analizie. Jednocześnie uprzejmie informuję, iż intencją wprowadzanych przedmiotową nowelizacją zmian było wyeliminowanie niejasności niektórych przepisów i uniknięcie sytuacji dopuszczających możliwość rozbieżnych interpretacji oraz zwiększenie dostępności do świadczeń opieki zdrowotnej poprzez umożliwienie świadczeniodawcom realizacji świadczeń bez zbędnych kosztów i podejmowania zbytecznych działań w granicach utrzymania poziomu jakości świadczeń i zachowania bezpieczeństwa dla świadczeniobiorców. Zmiany dokonane przedmiotowym rozporządzeniem dotyczą jedynie warunków realizacji świadczeń. Zmiana warunków realizacji świadczeń, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008r. Nr 164, poz. 1027, ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 23 lipca 2010 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 165, poz. 1116), nie wymaga rekomendacji prezesa Agencji Oceny Technologii Medycznych. Wydanie przedmiotowej rekomendacji jest natomiast konieczne w przypadku zakwalifikowania danego świadczenia jako świadczenia gwarantowanego lub usunięcia danego świadczenia z wykazu świadczeń gwarantowanych. Powyższe miało wpływ na zakres przedmiotowej nowelizacji, jak również fakt nieuwzględnienia postulatów dotyczących kwestii wymagających ww. rekomendacji. Wśród wniosków zgłoszonych przez Naczelną Radę Pielęgniarek i Położnych postulatem tego typu był m.in. postulat usunięcia testów przesiewowych z wykazu świadczeń gwarantowanych pielęgniarki podstawowej opieki medycznej. Natomiast wśród uwzględnionych w przedmiotowym rozporządzeniu postulatów Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych znalazły się m.in. kwestie dotyczące warunków realizacji świadczeń gwarantowanych pielęgniarki i położnej podstawowej opieki zdro-

123 wotnej w zakresie warunków lokalowych, umożliwiające udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w przedmiotowym zakresie przez indywidualne oraz grupowe praktyki pielęgniarek i położnych pod tym samym adresem, doprecyzowania zapisów dotyczących czasu pracy położnej podstawowej opieki zdrowotnej, analogicznie jak ma to miejsce w przypadku lekarzy i pielęgniarek podstawowej opieki zdrowotnej, oraz usunięcie pojęcia „lekarza pomocnika”. Jednocześnie uprzejmie wyjaśniam, iż fakt nieuwzględnienia postulatów dotyczących kwestii wymagających uzyskania rekomendacji prezesa Agencji Oceny Technologii Medycznych nie oznacza niemożności rozważenia zmiany przedmiotowych uregulowań przy kolejnych nowelizacjach. Z poważaniem Podsekretarz stanu Marek Haber Warszawa, dnia 22 listopada 2010 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości na interpelację posła Jana Widackiego w sprawie skuteczności rozwiązań prawnych zmierzających do walki z narkomanią (19211)

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na pismo Pana Marszałka z dnia 29 października br., nr SPS-023-19211/10, przekazujące interpelację pana Jana Widackiego, posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, w sprawie skuteczności rozwiązań prawnych zmierzających do walki z narkomanią uprzejmie informuję, jak następuje. Ustawa z dnia 26 października 2000 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. Nr 103, poz. 1097) wprowadziła zmiany w ustawie z dnia 24 kwietnia 1997 r. Znowelizowane przepisy m.in. zaostrzyły odpowiedzialność karną wobec osób udostępniających, wbrew przepisom ustawy, innym osobom środki odurzające, a także spenalizowały odpowiedzialność karną za posiadanie nawet najmniejszej ilości narkotyków. W latach 1998 (od 1 września do 31 grudnia) – 2000 na podstawie art. 46 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, który wskazuje, że podlega karze ten, kto w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej udziela innej osobie środka odurzającego lub substancji psychotropowej, ułatwia użycie albo nakłania do użycia takiego środka lub substancji, prawomocnie skazano łącznie 1767 osób dorosłych, w tym 878 w roku 2000. W roku 2001, po wejściu w życie ustawy zmieniającej, prawomocnie skazano 1428 osób dorosłych, tj. o 62,6% więcej niż w roku 2000. Liczba ta sukcesywnie rośnie.

Analogiczna sytuacja występuje w przypadku liczby osób skazanych prawomocnie za posiadanie środków odurzających lub substancji psychotropowych, o czym mówi art. 48 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 24 kwietnia 1997 r. W latach 1998 (od 1 września do 31 grudnia) – 2000 prawomocnie skazano łącznie 997 osób dorosłych, w tym w 2008 r. – 598 osób. W roku 2001 o 136,1% więcej niż w roku 2000, w roku 2004 więcej już o 1524,4% (tj. piętnaście razy więcej osób). 4 października 2005 r. weszła w życie ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. Nr 179, poz. 1485, z późn. zm.) zastępująca ustawę z dnia 24 kwietnia 1997 r. Zmiana ustawy była spowodowana m.in. potrzebą dostosowania obowiązujących przepisów do regulacji Unii Europejskiej. Zgodnie z art. 59 ustawy ten, kto w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej udziela innej osobie środka odurzającego (…) podlega karze. Na tej podstawie w roku 2007 prawomocnie skazano 3326 osób dorosłych, w roku 2008 – 3461, więcej o 294,2% (tj. trzykrotnie) w stosunku do analogicznego przepisu obowiązującego w roku 2000. Natomiast na podstawie art. 62 ustawy za posiadanie środków odurzających lub substancji psychotropowych w roku 2008 skazano 13 483 osoby dorosłe – więcej o 2154,7% (tj. dwadzieścia dwa razy więcej) niż w roku 2000 – przed skreśleniem w ustawie o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 24 kwietnia 1997 r. art. 48 ust. 4 mówiącego, że nie podlega karze sprawca występku, który posiada na własny użytek środki odurzające lub substancje psychotropowe w ilości nieznacznej. W załączeniu*) uprzejmie przesyłam dodatkowo opracowanie tabelaryczne prezentujące liczbę prawomocnie skazanych osób dorosłych z ustaw o przeciwdziałaniu i zapobieganiu narkomani w latach 1998 (od 1 września do 31 grudnia) – 2008. Tabele prezentują także wskaźniki dynamiki przestępczości związanej z narkomanią. Jednocześnie uprzejmie informuję, że dane za rok 2009 są w trakcie opracowania i będą dostępne w terminie późniejszym. Należy podkreślić, że wszelkie zaprezentowane powyżej i w załączeniu dane statystyczne są pozyskiwane na podstawie ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. Nr 89, poz. 439, z późn. zm.) i wydawanych na jej podstawie aktów wykonawczych, a także w oparciu o ustawę z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926, z późn. zm.) i podlegają rygorom ze wskazanych ustaw wynikającym. Z wyrazami szacunku Podsekretarz stanu Zbigniew Wrona Warszawa, dnia 23 listopada 2010 r. *) Załącznik – w aktach Sekretariatu Posiedzeń Sejmu.

124 Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury - z upoważnienia ministra na interpelację poseł Bożeny Kotkowskiej w sprawie wniosku I prezesa Sądu Najwyższego złożonego do Trybunału Konstytucyjnego o stwierdzenie niezgodności z Konstytucją RP szeregu przepisów ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych (19214)

Szanowny Panie Marszałku! W związku z pismem Pana Marszałka z dnia 29 października 2010 r., znak: SPS-023-19214/10, dotyczącym interpelacji pani poseł Bożeny Kotkowskiej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie wniosku pierwszego prezesa Sądu Najwyższego złożonego do Trybunału Konstytucyjnego o stwierdzenie niezgodności z Konstytucją RP szeregu zapisów ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych, uprzejmie przedstawiam informacje w tym zakresie. Wniosek złożony przez pierwszego prezesa Sądu Najwyższego w dniu 22 lutego 2010 r. do Trybunału Konstytucyjnego o stwierdzenie niezgodności przepisów ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz. U. Nr 169, poz. 1419, z późn. zm.) z odpowiednimi przepisami Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej obejmował niżej wymienione przepisy: 1) art. 10 z art. 2, art. 32 i art. 64 konstytucji; 2) art. 14 ust. 1 i 2 z art. 2, art. 31 ust. 1 i 3, art. 32 i art. 58 ust. 1 konstytucji; 3) art. 15 ust. 2 z art. 2, art. 21 i art. 64 ust. 2 konstytucji; 4) art. 30 z art. 2, art. 31 ust. 1 i 3, art. 32 oraz art. 58 ust. 1 konstytucji; 5) art. 31 ust. 1, 2 i 3 art. 2, art. 31 ust. 1 i 3, art. 32 oraz art. 58 ust. 1 konstytucji; 6) art. 31 ust. 4, w zakresie, w jakim nie określa w sposób wyraźny kręgu osób bliskich, które z mocy ustawy wstępują po zmarłym użytkowniku działki w stosunek użytkowania, a w przypadku gdy o przydział działki ubiega się więcej niż jedna osoba bliska, pozostawia PZD swobodne uznanie co do wyboru osoby, na rzecz której nastąpi przydział działki, z art. 2, art. 21 oraz art. 64 ust. 2 konstytucji. Jednocześnie pragnę uprzejmie poinformować Pana Marszałka, że w dniu 6 września 2010 r. pierwszy prezes Sądu Najwyższego przesłał do Trybunału Konstytucyjnego pismo procesowe, w którym rozszerzył swój wniosek z dnia 22 lutego 2010 r., wnosząc o orzeczenie niezgodności całej ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych z art. 2, art. 21 ust. 1, art. 31 ust. 3, art. 32, art. 58 ust. 1 oraz art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W przypadku gdyby Trybunał Konstytucyjny uznał ten wniosek za nieuzasadniony, pierwszy prezes Sądu Najwyższego poinformował, iż podtrzymuje swój wniosek z dnia 22

lutego 2010 r., a ponadto wnosi o orzeczenie niezgodności niżej wymienionych przepisów ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych z przepisami Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej: 1) art. 6 z art. 2, art. 21 ust. 1, art. 31 ust. 1, art. 32 art. 58 ust. 1 oraz art. 64 ust. 2 i 3 konstytucji; 2) art. 13 ust. 1 z art. 2, art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 58 ust. 1 konstytucji; 3) art. 13 ust. 4 z art. 2 konstytucji; 4) art. 17 ust. 2 z art. 2, art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 3 oraz art. 165 ust. 1 konstytucji; 5) art. 18 ustawy, w zakresie, w jakim uzależnia likwidację rodzinnego ogrodu działkowego w okresie wegetacji roślin od zgody Polskiego Związku Działkowców, z art. 21 ust. 1 i 2, art. 64 ust. 3 oraz art. 165 ust. 1 konstytucji; 6) art. 19 i 20 z art. 2, art. 31 ust. 3 i art. 167 ust. 4 konstytucji; 7) art. 24 z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 64 ust. 2 i 3 oraz art. 167 ust. 2 i 4 konstytucji. Zgodnie z treścią przepisu art. 27 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, z późn. zm.) minister infrastruktury nie jest uczestnikiem postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym w powyższej sprawie i nie posiada kompetencji do przedstawienia swojego stanowiska w sprawach objętych tym postępowaniem. Odnosząc się do pytania zawartego w interpelacji pani poseł, pragnę zauważyć, że złożenie wniosku do Trybunału Konstytucyjnego o stwierdzenie niezgodności konkretnych przepisów z uregulowaniami zawartymi w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nie jest równoznaczne z zaprzestaniem obowiązywania tych przepisów. Do czasu wydania i opublikowania wyroku Trybunału Konstytucyjnego w omawianej sprawie przepisy ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych pozostają nadal w mocy, w tym także przepisy dotyczące likwidacji rodzinnych ogrodów działkowych (art. 17–22). Należy także zauważyć, że zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, jeżeli trybunał postanowi, że utrata mocy obowiązującej przepisów ustawy nastąpić ma po dniu ogłoszenia orzeczenia stwierdzającego niezgodność z konstytucją, w orzeczeniu tym określi termin utraty mocy obowiązującej tych przepisów. Pozwala to na podjęcie stosownych działań legislacyjnych w celu przygotowania i uchwalenia nowych przepisów regulujących przedmiotowe zagadnienia. Ponadto należy zauważyć, że Polski Związek Działkowców jako osoba prawna, której przysługuje w przeważającej większości prawo użytkowania wieczystego nieruchomości, na których zlokalizowane zostały rodzinne ogrody działkowe oraz w pozostałej części prawo użytkowania będące ograniczonym prawem rzeczowym, podlega ochronie w odniesieniu do posiadanych praw, którą przewidują między innymi przepisy Kodeksu cywilnego. Utrata mocy obowiązującej określonych przepisów nie powoduje bowiem automatycznej utraty praw nabytych w okresie obowiązywania tych przepisów. Warto także zauważyć, że Krajowa Rada

125 Polskiego Związku Działkowców w piśmie z dnia 8 stycznia 2010 r. skierowanym do Najwyższej Izby Kontroli w związku z kontrolą gmin w zakresie zapewnienia warunków dla prawidłowego funkcjonowania rodzinnych ogrodów działkowych nie podnosiła istotnych nieprawidłowości w realizacji przez gminy zadań wynikających z przepisów ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych. Przedstawiając powyższe informacje, wyrażam nadzieję, że pozwolą one wyjaśnić wątpliwości przedstawione przez panią poseł w interpelacji z dnia 11 października 2010 r. Z poważaniem Podsekretarz stanu Piotr Styczeń 2007 r. odchodziły od corocznej waloryzacji i uzależniały podwyżkę emerytur i rent, w ramach waloryzacji, od osiągnięcia minimalnego wskaźnika wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych, który został określony na poziomie 105,0%. Jeśli przez 2 lata kalendarzowe następujące po roku, w którym przeprowadzono ostatnią waloryzację, wskaźnik inflacji nie osiągnął tego poziomu, waloryzację można było przeprowadzić od dnia 1 marca następnego roku kalendarzowego. W warunkach niskiej inflacji regulacja ta zapewniała waloryzację tylko raz na trzy lata. Pierwszą waloryzację według ww. zasad przeprowadzono od 1 marca 2006 r. Nastąpiła ona po upływie 24 miesięcy od terminu ostatniej waloryzacji, która miała miejsce 1 marca 2004 r. Należy nadmienić, że w latach, w których nie było waloryzacji z powodu zbyt niskiej inflacji, tj. w roku 2005 i 2007, emeryci i renciści, którym organy emerytalno-rentowe wypłacały najniższe świadczenia, otrzymali jednorazowe dodatki i zapomogi pieniężne, co stanowiło rekompensatę braku podwyższenia świadczeń. Następująca od 2005 r. poprawa kondycji gospodarki narodowej oraz stanu finansów publicznych, niższy od zakładanego deficyt budżetu państwa oraz utrzymujący się od kilku lat na niskim poziomie wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych pozwoliły na powrót do formuły corocznej waloryzacji emerytur i rent. Obecnie obowiązujące zasady waloryzacyjne wprowadzone zostały ustawą z dnia 7 września 2007 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 191, poz. 1368). Ustawą tą przywrócono coroczną waloryzację świadczeń emerytalno-rentowych oraz wprowadzono wskaźnik waloryzacji odpowiadający średniorocznemu wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych w poprzednim roku kalendarzowym zwiększonemu o co najmniej 20% realnego wzrostu przeciętnego wynagrodzenia w poprzednim roku kalendarzowym. Emerytury i renty podlegają waloryzacji od dnia 1 marca. Należy podkreślić, że w projekcie ustawy budżetowej na rok 2011 również przewidziano waloryzację świadczeń emerytalno-rentowych. Z poważaniem Podsekretarz stanu Marek Bucior

Warszawa, dnia 24 listopada 2010 r.

Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej - z upoważnienia ministra na interpelację poseł Bożeny Kotkowskiej w sprawie pogarszającej się sytuacji bytowej polskich emerytów i rencistów (19219)

Szanowny Panie Marszałku! W związku z pismem Pana Marszałka z dnia 29 października 2010 r., znak: SPS-023-19219/10, przy którym przesłana została interpelacja posłanki Bożeny Kotkowskiej w sprawie pogarszającej się sytuacji bytowej polskich emerytów i rencistów, przekazuję następujące wyjaśnienie w kwestiach poruszanych w interpelacji. Świadczenia emerytalno-rentowe podlegają corocznej waloryzacji. Waloryzacja ta uwzględnia wzrost kosztów utrzymania wynikający ze wzrostu cen poprzez uwzględnienie wskaźnika wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych w gospodarstwach domowych emerytów i rencistów. Ponadto przy ustalaniu wskaźnika waloryzacji, o który zwiększane są świadczenia emerytalno-rentowe, uwzględnia się również udział emerytów i rencistów we wzroście gospodarczym kraju poprzez zwiększenie wskaźnika waloryzacji o 20% realnego wzrostu wynagrodzeń. Należy nadmienić, że sposób waloryzacji emerytur i rent wypłacanych na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227) podlegał w ostatnich latach modyfikacjom. Poprzednie przepisy wprowadzone ustawą z dnia 16 lipca 2004 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 191, poz. 1954) w 2005 r. i obowiązujące do 31 grudnia

Warszawa, dnia 19 listopada 2010 r.

126 Odpowiedź
ministra sportu i turystyki na interpelację posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie interpretacji art. 28 ust. 1 i 2 ustawy o sporcie (19220)

Ministerstwa Sportu i Turystyki pozostają do dyspozycji zainteresowanych podmiotów. Z poważaniem Minister Adam Giersz Warszawa, dnia 23 listopada 2010 r.

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na interpelację posła na Sejm RP pana Tadeusza Tomaszewskiego przekazaną pismem z dnia 29 października 2010 r. (sygn. SPS-023-19220/10) w sprawie interpretacji art. 28 ust. 1 i 2 ustawy o sporcie uprzejmie informuję, co następuje. Ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. Nr 127, poz. 857, z późn. zm.) w art. 28 ust. 1 stanowi, że klub sportowy działający na obszarze danej jednostki samorządu terytorialnego, niedziałający w celu osiągnięcia zysku, może otrzymywać dotację celową z budżetu tej jednostki z zastosowaniem przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240, z późn. zm.) w zakresie udzielania dotacji celowych dla podmiotów niezaliczanych do sektora finansów publicznych i niedziałających w celu osiągnięcia zysku. Przepis ten w sposób bezpośredni wynika z regulacji systemowej zawartej w art. 221 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, który stanowi, że podmioty niezaliczane do sektora finansów publicznych i niedziałające w celu osiągnięcia zysku mogą otrzymywać z budżetu jednostki samorządu terytorialnego dotacje celowe na cele publiczne związane z realizacją zadań tej jednostki, a także na dofinansowanie inwestycji związanych z realizacją tych zadań. Przepis art. 28 ustawy o sporcie jest więc czytelny i jego interpretacja jest jednoznaczna, tym bardziej że stowarzyszenia nie mogą działać w celu osiągnięcia zysku, nawet gdy prowadzą działalność gospodarczą. Zgodnie bowiem z art. 34 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 855) Prawo o stowarzyszeniach stowarzyszenie może prowadzić działalność gospodarczą, według ogólnych zasad określanych w odrębnych przepisach, natomiast dochód z działalności gospodarczej stowarzyszenia służy realizacji celów statutowych i nie może być przeznaczony do podziału między jego członków. Należy jednocześnie wskazać, że minister sportu i turystyki w ramach dotychczasowych kontaktów i konsultacji, także w ramach jednostek samorządu terytorialnego, jak i klubów sportowych, nie spotkał się z przedstawionym przez pana posła problemem. Dodatkowo należy poinformować, że minister sportu i turystyki nie jest upoważniony do wydania wiążących interpretacji, które mogłyby być zamieszczane na stronach internetowych urzędu. Niemniej w razie potrzeby udzielenia indywidualnych wyjaśnień w odniesieniu do konkretnego stanu prawnego i faktycznego odpowiednie komórki organizacyjne

Odpowiedź
ministra nauki i szkolnictwa wyższego na interpelację poseł Beaty Małeckiej-Libery w sprawie bezpłatnego dostępu do bezprzewodowego Internetu na uczelniach wyższych (19222)

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na przekazaną przez pana M. Kuchcińskiego, wicemarszałka Sejmu RP, pismem z dnia 29 października br. interpelację pani poseł Beaty Małeckiej-Libery w sprawie bezpłatnego dostępu do bezprzewodowego Internetu uprzejmie informuję, że Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego podziela opinię pani poseł o znaczącej roli bezpłatnego, bezprzewodowego Internetu dla podwyższania kompetencji naukowych i rozwoju zainteresowań kadry akademickiej i studentów polskich uczelni. Z tego powodu MNiSW wspiera, w ramach obecnie obowiązujących regulacji prawnych i programów finansowych, w tym w szczególności w ramach ustawy o zasadach finansowania nauki oraz „Programu ministra nauki i szkolnictwa wyższego rozwoju infrastruktury informatycznej nauki na lata 2007–2013”, rozwój bezprzewodowego Internetu dla środowiska naukowego. Rozwój mobilnego dostępu do Internetu w powyższym programie jest wymieniony jako jedno z 12 priorytetowych zadań przeznaczonych do finansowania. Wspomniana przez panią poseł „inicjatywa Uniwersytetu Opolskiego” eduroam jest częścią finansowanego w ramach Programu Operacyjnego „Innowacyjna gospodarka” oraz środków budżetowych ogólnopolskiego projektu „Platon”, w którym eduroam jest jedną z pięciu rozwijanych usług, obok wideokonferencji, usług kampusowych, powszechnej archiwizacji oraz naukowej interaktywnej telewizji HD. Łączny koszt projektu wynosi 82 952 733,25 zł. Wdrożenie usługi eduroam w tym projekcie polega na uruchomieniu we wszystkich akademickich sieciach miejskich i centrach komputerów dużej mocy wzorcowych bezpiecznych systemów dostępu do sieci bezprzewodowej. Usługa ta jest oferowana na zasadzie wzajemności – instytucja udostępniająca sieć na swoim terenie równocześnie zapewnia swoim pracownikom i studentom dostęp do sieci na terenie wszystkich innych instytucji implementujących tę usługę. Jednocześnie sieci pracujące zgodnie ze standardami

127 eduroam są bardzo bezpieczne i zapewniają monitoring pozwalający na identyfikację sprawców wykroczeń. Dzięki łącznemu dofinansowaniu w wysokości 6,3 mln PLN budowana jest infrastruktura serwerów pośredniczących eduroam oraz 20 wzorcowych instalacji dostępowych z sumaryczną ilością ponad 1000 punktów dostępowych Wi-Fi. Kluczowa część tej inwestycji została już zrealizowana. Usługa ta jest zarządzana i koordynowana w ramach ogólnopolskiego konsorcjum „Pionier”. Obecnie eduroam jest dostępny w ponad 40 polskich instytucjach naukowych, a następne przygotowują się do dołączenia do tej inicjatywy. Pragnę podkreślić, że dostęp do usługi eduroam jest bezpłatny, a zasady uczestnictwa w tej inicjatywie są sprecyzowane i powszechnie dostępne na portalu www.eduroam.pl. Decyzja o przystąpieniu do inicjatywy eduroam jest decyzją niezależną, podejmowaną przez władze poszczególnych jednostek naukowych, natomiast rolą MNSiW jest wspieranie tego typu inicjatyw, co jest w pełni realizowane w ramach obecnie obowiązujących i wspomnianych wyżej przepisów, programów i mechanizmów finansowych. Wobec powyższego nie widzę potrzeby wprowadzania dodatkowych regulacji prawnych wspierających rozwój bezprzewodowego Internetu dla środowiska naukowego i studentów. Łączę wyrazy szacunku Minister Barbara Kudrycka Warszawa, dnia 23 listopada 2010 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia - z upoważnienia ministra na interpelację posła Jana Burego s. Antoniego w sprawie pogarszającej się sytuacji w zakładach opieki zdrowotnej nadzorowanych przez podkarpacki urząd marszałkowski (19224)

Szanowny Panie Marszałku! W związku z interpelacją pana Jana Burego s. Antoniego, posła na Sejm RP, przekazaną przy piśmie nr SPS-023-19224/ 10, w sprawie sytuacji w zakładach opieki zdrowotnej nadzorowanych przez Podkarpacki Urząd Wojewódzki uprzejmie proszę o przyjęcie następujących wyjaśnień. Odnosząc się do kwestii wysokości środków dla Podkarpackiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, uprzejmie informuję, że podział środków pomiędzy poszczególne oddziały wojewódzkie Narodowego Funduszu Zdrowia z przeznaczeniem na finansowanie świadczeń opieki zdrowotnej dla ubezpieczonych odbywa się na podstawie art. 118 i 119 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r.

o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027, z późn. zm.) oraz rozporządzenia ministra zdrowia z dnia 17 listopada 2009 r. w sprawie szczegółowego trybu i kryteriów podziału środków pomiędzy centralę i oddziały wojewódzkie Narodowego Funduszu Zdrowia z przeznaczeniem na finansowanie świadczeń opieki zdrowotnej dla ubezpieczonych (Dz. U. Nr 193, poz. 1495). Na podstawie ww. regulacji Podkarpacki Oddział Wojewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia otrzymał na 2011 r. kwotę 2 937 791 tys. zł (wg planu z 13.08.2010 r. zatwierdzonego przez ministra zdrowia w porozumieniu z ministrem finansów), co stanowi wzrost o 13,6% (ok. 351,7 mln zł) w porównaniu do planu na 2010 r. z 16.12.2009 r. przy średniej w kraju 4,83%. Powyższe dane potwierdzają, że środki zaplanowane na 2011 r. dla Podkarpackiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia stanowią najwyższy wzrost w kraju i stwarzają możliwość wzrostu dostępności do świadczeń opieki zdrowotnej. W odniesieniu do kwestii dotyczącej ograniczenia środków dla szpitali uprzejmie informuję, że na leczenie szpitalne w planie finansowym Podkarpackiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia na 2011 r. przeznaczona jest kwota 1 371 300 tys. zł (wg stanu na dzień 28.10.2010 r.), co stanowi wzrost o 32,6% (ok. 337 mln zł) w porównaniu do planu na 2010 r. z 16.12.2009 r. Należy zwrócić uwagę, że planowanie środków na poszczególne zakresy świadczeń w ramach planu finansowego oddziału wojewódzkiego należy do kompetencji dyrektora tego oddziału. Również w zakresie kompetencji dyrektora oddziału wojewódzkiego funduszu leży, zgodnie z art. 124 ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, możliwość dokonywania przesunięć w ramach kosztów świadczeń opieki zdrowotnej w planie finansowym tego oddziału. Jednocześnie informuję, iż Rada Ministrów przygotowała projekt ustawy o działalności leczniczej, który jest odpowiedzią na niewątpliwą konieczność wprowadzenia zmian zarówno w zakresie zasad organizacji systemu ochrony zdrowia, jak i funkcjonowania podmiotów prowadzących działalność leczniczą. Stanowi on systemową regulację dotyczącą organizacji i funkcjonowania ochrony zdrowia. Podmioty prowadzące działalność leczniczą będą działały na jasno określonych zasadach, w bardziej elastyczny i efektywny sposób. Projekt ustawy został przekazany do Sejmu (druk nr 3489) i odbyło się już jego pierwsze czytanie, zaś na 23 listopada br. zaplanowane jest pierwsze posiedzenie Komisji Zdrowia właściwej do jego dalszego procedowania. Z poważaniem Podsekretarz stanu Marek Haber Warszawa, dnia 22 listopada 2010 r.

128 Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury - z upoważnienia ministra na interpelację posła Jana Burego s. Antoniego w sprawie planów kierownictwa PKP Cargo SA zmierzających do likwidacji zakładu w Przemyślu (19225)

Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na interpelację pana posła Jana Burego s. Antoniego (SPS-023-19225/10) z dnia 29 października 2010 r., w sprawie planów kierownictwa PKP Cargo SA zmierzających do likwidacji zakładu w Przemyślu, uprzejmie informuję, co następuje. PKP Cargo SA jest spółką prawa handlowego działającą jako samodzielny podmiot gospodarczy i wszelkie decyzje w zakresie bieżącego nią zarządzania, w tym również określania docelowej struktury organizacyjnej, leżą w kompetencjach organów statutowych tej spółki. Zarząd PKP Cargo SA, kierując się przesłanką osiągnięcia strategicznych celów spółki, uwzględniając doświadczenia zdobyte w toku wprowadzanych na przełomie lat 2008/2009 zmian, w oparciu o wyniki ciągłego monitorowania efektów funkcjonowania PKP Cargo SA, zaproponował nową strukturę organizacyjną firmy opartą na funkcjonowaniu 10 zakładów. W ocenie zarządu spółki tworzenie większych obszarowo jednostek organizacyjnych pozwala m.in. na zoptymalizowanie wielkości posiadanych zasobów i zwiększenie efektywności ich wykorzystania, zmniejszenie kosztów oraz wygenerowanie środków na rozwój (inwestycje), usprawnienie procesów przewozowych, poprawę jakości usług świadczonych przez spółkę, a także zoptymalizowanie systemu zarządzania. Obecnie Zarząd PKP Cargo SA poddaje wnikliwej analizie opinie ponadzakładowych organizacji związkowych wyrażane w imieniu zrzeszanych zakładowych organizacji związkowych, a tym samym załogi spółki, a także liczne wnioski i propozycje przekazane w ramach szerokich konsultacji społecznych, tak by przy udziale wszystkich podmiotów biorących udział w dyskusji możliwe było przyjęcie rozwiązania uwzględniającego w możliwie najszerszym stopniu zarówno oczekiwania pracownicze, jak i interesy spółki. W obszarze zarządzania zasobami ludzkimi realizacja proponowanej przez Zarząd PKP Cargo SA konsolidacji zakładów spółki wiązać się będzie z koniecznością realokacji pracowników, głównie obsługi administracyjnej. Z informacji Zarządu PKP Cargo SA wynika, że w pierwszej kolejności pracownikom bądź zespołom pracowniczym zostaną zaproponowane alternatywne miejsca zatrudnienia w strukturach PKP Cargo SA bardziej obciążonych pracą. Także obecnie ma miejsce czasowa alokacja pracowników

wybranych grup zawodowych pomiędzy zakładami spółki, w których notuje się nadwyżkę zasobów w stosunku do potrzeb zatrudnieniowych wynikających z wielkości realizowanych zadań, a tymi, które odczuwają braki kadrowe. Z informacji przedstawionych przez Zarząd PKP Cargo SA wynika, iż obniżenie zatrudnienia w spółce w latach 2010–2015 nastąpi w głównej mierze w drodze naturalnych ruchów kadrowych. W ramach tego procesu Zarząd PKP Cargo SA wstępnie prognozuje rozwiązanie umów o pracę z pracownikami nabywającymi prawo do emerytury w liczbie około 5,8 tys. osób oraz rozwiązanie stosunku pracy z około 1,1 tys. osób z innych przyczyn, nieleżących po stronie pracodawcy, tj. w wyniku utraty zdolności do pracy, zgonów, wypowiedzeń umów przez pracowników itp. Ponadto w omawianym okresie zarząd spółki planuje kontynuowanie procesu wydzielania i przekazywania zespołów pracowniczych do spółek Grupy Kapitałowej PKP Cargo, co stanowić będzie uzupełnienie przedsięwzięć optymalizujących koszty pracy. Jednocześnie uprzejmie informuję, iż w dniu 26 października 2010 r. pomiędzy PKP Cargo SA Podkarpacki Zakład Spółki i Komisją Zakładową NSZZ „Solidarność” działającą w tym zakładzie zostało zawarte „Porozumienie w sprawie postulatów przedstawionych przez stronę związkową w dniu 21 października 2010 r.”, kończące ostatecznie negocjacje stron oraz protest głodowy prowadzony od 18 października 2010 r. przez kilku członków KZ NSZZ „Solidarność” w lokalu tej organizacji związkowej w Żurawicy. Osiągnięcie porozumienia świadczyć może o zrozumieniu przez przedstawicieli załogi konieczności kontynuacji niezbędnych procesów optymalizacyjno-naprawczych w PKP Cargo SA. Z poważaniem Podsekretarz stanu Juliusz Engelhardt

Warszawa, dnia 22 listopada 2010 r.

Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Środowiska - z upoważnienia ministra na interpelację posła Stanisława Ożoga w sprawie szkód rolniczych wyrządzonych przez dziką zwierzynę (19228)

W odpowiedzi na interpelację posła Stanisława Ożoga, skierowaną do ministra środowiska przy piśmie marszałka Sejmu RP z dnia 29 października 2010 r., w sprawie szkód rolniczych wyrządzonych

129 przez zwierzęta łowne przedstawiam następującą opinię. Obowiązujące rozporządzenie ministra środowiska z dnia 8 marca 2010 r. (Dz. U. Nr 45, poz. 272) w sprawie sposobu postępowania przy szacowaniu szkód oraz wypłat odszkodowań za szkody w uprawach i płodach rolnych jest wynikiem długotrwałej pracy międzyresortowego zespołu i wypracowanym kompromisem pomiędzy interesami gospodarki łowieckiej i rolnej. W jego tworzeniu oprócz przedstawicieli Ministerstwa Środowiska brali udział przedstawiciele Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi, Krajowej Rady Izb Rolniczych (jako przedstawiciele i reprezentanci rolników) oraz przedstawiciele Polskiego Związku Łowieckiego. Pragnę zaznaczyć, że nowelizacja i wydanie nowego rozporządzenia zainicjowane zostały przez Krajową Radę Izb Rolniczych i w przeważającej mierze nowelizacja uwzględniła postulaty rolników. Należy pamiętać, że w przypadku szkód łowieckich mamy zazwyczaj do czynienia z konfliktem interesów rolników i myśliwych. Obowiązujące przepisy winny w równym stopniu uwzględniać interesy jednej i drugiej strony oraz gwarantować należytą ich ochronę. Rolnicy często stawiają zarzuty dotyczące zaniżania przez szacujących obszaru stwierdzonych szkód, wydajności upraw, czy przyjmowania zbyt niskich cen płodów stanowiących podstawę wypłaty odszkodowania. Myśliwi zaś przedstawiają argumentację odwrotną, uważając, że rolnicy domagają się w sposób nieuzasadniony odszkodowań z uwagi na wielkość czy wycenę szkód. Zwracam także uwagę pana posła na fakt, że w szacowaniu szkód łowieckich mogą brać udział także przedstawiciele właściwych terytorialnie izb rolniczych reprezentujący interesy rolników. Istnieje także możliwość mediacji przed właściwym organem gminy, który, jak wskazuje praktyka, jest także reprezentantem rolników. Mając na uwadze powyższe, wyrażam opinię, że obecnie brak jest podstaw do zmiany rozporządzenia w sprawie sposobu szacowania szkód oraz wypłat odszkodowań za szkody w uprawach i płodach rolnych, które obowiązuje zaledwie od kilku miesięcy. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów i postulatów pana posła, należy stwierdzić, że: 1. Załącznik ww. rozporządzenia w jego końcowej części wskazuje, że jeden egzemplarz protokołu otrzymuje zainteresowany rolnik. Zarzut, że rolnicy nie otrzymują protokołów szacowania szkód, jest zatem przy obecnym stanie prawnym nieuzasadniony. 2. Zarzut dotyczący nieprzestrzegania przez myśliwych terminów związanych z ostatecznym szacowaniem szkód może dotyczyć incydentalnych przypadków. 3. Kwestia szacowania szkód łowieckich przez niezależnych ekspertów była przedmiotem rozważań podczas prac nad obowiązującym obecnie rozporządzeniem. Przedstawione wówczas argumenty są nadal aktualne. Brak jest obecnie w skali kraju wystarczającej liczby ekspertów znających dobrze tę problematykę. Koszty prac niezależnych ekspertów byłyby ogromne, a w indywidualnych przypadkach mogłyby przekraczać wartość szkody. 4. Postulat stworzenia zestawień wydajności i opłacalności upraw w skali kraju wydaje się nierealny. W różnych regionach kraju, w zależności od klas gleby, mamy do czynienia z różną wydajnością uprawy z hektara. Nawet na obszarze jednej gminy i tej samej klasy wydajność może się zmieniać. Przypadki żądania ustalenia wydajności uprawy na poziomie średnim w gminie, podczas gdy stan uprawy wskazuje, że jej wydajność jest niższa od średniej, nie należą do odosobnionych. To właśnie na skutek postulatów rolników odeszło się od przyjęcia przy obliczaniu wysokości odszkodowania średniego plonu w gminie na rzecz rzeczywistej wydajności danej uprawy. Także cena w dobie gospodarki rynkowej zależy od wielu czynników i narzucanie cen obowiązujących przy obliczaniu odszkodowań łowieckich dla obszaru całego kraju nie może mieć miejsca. Takie działanie promowałoby rolników osiągających niewielką wydajność z prowadzonych upraw i regiony o niższej cenie danego płodu rolnego. 5. Odnośnie do okresowej kontroli kół przez organy administracji publicznej – wymagałoby to zmiany ustawy Prawo łowieckie. Powodowałoby także problemy podobne jak w przypadku powoływania niezależnych ekspertów (koszty). Zwracam uwagę pana posła, że koła łowieckie są cyklicznie kontrolowane i nadzorowane przez sprawujące nad nimi nadzór zarządy okręgowe Polskiego Związku Łowieckiego. Zarządy okręgowe zobowiązane są do podejmowania działań nadzorczych w przypadku zgłaszania przez rolników nieprawidłowości w zakresie szacowania szkód i wypłaty odszkodowań. Kończąc, uprzejmie informuję, że spór o wysokość wypłaconego odszkodowania ma charakter sporu cywilnego i ostateczną instancją przyznającą rację jednej ze stron sporu w przypadku braku porozumienia jest sąd powszechny. Podsekretarz stanu Bernard Błaszczyk Warszawa, dnia 23 listopada 2010 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Środowiska - z upoważnienia ministra na interpelację posła Stanisława Ożoga w sprawie meblowych pozostałości poprodukcyjnych (19229)

Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na interpelację pana Stanisława Ożoga, posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, z dnia 29 października

130 2010 r., znak: SPS-023-19229/10, w sprawie pozostałości z produkcji mebli, uprzejmie informuję. Zgodnie z obowiązującymi przepisami i procedurami obecnie w Rządowym Centrum Legislacji trwają prace nad przygotowaniem projektu ustawy o odpadach na podstawie przyjętych przez Radę Ministrów dnia 8 lipca 2010 r. założeń do projektu ustawy o odpadach stanowiącej transpozycję dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy. W założeniach do projektu ustawy o odpadach, zgodnie z dyrektywą 2008/98/WE w sprawie odpadów, zawarto regulacje dotyczące utraty statusu odpadów oraz produktów ubocznych. Terminem produkt uboczny można będzie posługiwać się w sytuacji, gdy wytwarzane będą substancje lub przedmioty powstające w wyniku procesu produkcyjnego, którego pierwotnym celem nie jest ich wyprodukowanie, oraz jeżeli spełnione będą określone w przepisach warunki: a) dana substancja lub przedmiot są powszechnie stosowane do konkretnych celów; b) istnieje rynek takich substancji lub przedmiotów bądź popyt na nie; c) dana substancja lub przedmiot spełniają wymagania techniczne dla konkretnych celów oraz wymagania obowiązujących przepisów i norm mających zastosowanie do produktów oraz d) zastosowanie danej substancji lub przedmiotu nie prowadzi do ogólnych niekorzystnych skutków dla środowiska lub zdrowia ludzkiego. Należy mieć na uwadze fakt, że dalsze zastosowanie materiału uznanego za produkt uboczny musi być zgodne z przepisami i nie może prowadzić do ogólnych niekorzystnych skutków dla środowiska lub zdrowia ludzkiego. Natomiast przepisy dotyczące utraty statusu odpadu będą miały zastosowanie w przypadku, gdy odpady poddano procesowi odzysku, w tym recyklingu, oraz po spełnieniu kryteriów opracowanych zgodnie z następującymi warunkami: a) dana substancja lub przedmiot są powszechnie stosowane do konkretnych celów; b) istnieje rynek takich substancji lub przedmiotów bądź popyt na nie; c) dana substancja lub przedmiot spełniają wymagania techniczne dla konkretnych celów oraz wymagania obowiązujących przepisów i norm mających zastosowanie do produktów oraz d) zastosowanie danej substancji lub przedmiotu nie prowadzi do ogólnych niekorzystnych skutków dla środowiska lub zdrowia ludzkiego. Również ta grupa przepisów przewidziała upoważnienie dla Komisji Europejskiej do wydania decyzji. Przepisy dotyczące utraty statusu odpadu nie będą miały zastosowania aż do momentu, kiedy Komisja Europejska opublikuje akty wykonawcze, które będą jednoznacznie wskazywać, który strumień odpadów utraci swój status, i określi kryteria utraty statusu odpadów dla danego strumienia odpadów. W chwili obecnej dyskusje prowadzone są między innymi w zakresie kwalifikowania złomu metali i makulatury. Rozważana jest kwestia dotycząca ewentualnego ustanowienia kryteriów utraty statusu odpadów dla paliw z odpadów. Zarówno przepisy dotyczące utraty statusu odpadu, jak i produktów ubocznych mają na celu wprowadzenie ułatwień dla obrotu wewnątrzkrajowego oraz na terenie Unii Europejskiej określonymi rodzajami substancji, materiałów, które według dotychczas obowiązujących przepisów traktowane są jak odpady, a którymi gospodarowanie nie powoduje zagrożenia dla zdrowia i życia ludzi oraz dla środowiska. Z poważaniem Podsekretarz stanu Janusz Zaleski

Warszawa, dnia 22 listopada 2010 r.

Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów - z upoważnienia prezesa Rady Ministrów na interpelację posła Norberta Wojnarowskiego w sprawie działań urzędów skarbowych wobec podatników uprawnionych do ulgi meldunkowej (19232)

Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na interpelację pana Norberta Wojnarowskiego, posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, z dnia 15 października 2010 r., przesłaną prezesowi Rady Ministrów przy piśmie z dnia 29 października 2010 r., nr SPS-023-19232/10, a następnie przekazaną przy piśmie szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów z dnia 8 listopada 2010 r., nr DSPA-4810-5750-(1)/10, w sprawie działań urzędów skarbowych wobec podatników uprawnionych do ulgi meldunkowej, pragnę przedstawić Panu Marszałkowi następujące wyjaśnienia. Całokształt materii prawnej dotyczącej ulgi meldunkowej został uregulowany w ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307, ze zm.). Treść art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a–c powołanej ustawy wskazuje, że źródłem przychodów jest m.in. odpłatne zbycie nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, prawa wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłat-

131 nego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych określonych pod lit. a–c przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie. Do przychodu (dochodu) z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a–c ustawy, nabytych lub wybudowanych (oddanych do użytkowania) w okresie od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2008 r., mają zastosowanie zasady określone w ustawie, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2008 r., w tym także dotyczące tzw. ulgi meldunkowej. Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 126 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2008 r. wolne od podatku są przychody uzyskane z odpłatnego zbycia: a) budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, b) lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, c) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie, d) prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie – jeżeli podatnik był zameldowany w budynku lub lokalu wymienionym w lit. a–d na pobyt stały przez okres nie krótszy niż 12 miesięcy przed datą zbycia. Stosownie do art. 21 ust. 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2008 r. zwolnienie to ma zastosowanie łącznie do obojga małżonków, co jest konsekwencją przyjętej w ustawie zasady odrębnego opodatkowania małżonków. Oznacza to, że każdy z małżonków musi spełniać warunek 12-miesięcznego okresu zameldowania, by móc skorzystać z tego zwolnienia. Należy przy tym zauważyć, że podatnikiem jest osoba fizyczna niezależnie od tego, czy jest współwłaścicielem zbywanej nieruchomości lub prawa majątkowego, czy też wyłącznym właścicielem. Zgodnie bowiem z art. 8 ust. 1 cytowanej ustawy przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, ze wspólnej własności, wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania rzeczy lub praw majątkowych u każdego podatnika określa się proporcjonalnie do jego prawa w udziale w zysku. W konsekwencji każdy ze współwłaścicieli zbywanej nieruchomości lub prawa majątkowego obowiązany jest do samodzielnego rozliczenia w zeznaniu i zapłaty podatku od przypadającego na niego w stosunku do wielkości udziału we współwłasności dochodu (przychodu) z odpłatnego zbycia. Zasada ta dotyczy także współwłasności małżeńskiej. Przychód ze sprzedaży rzeczy wspólnej jako dochód ze wspólnej własności opodatkowuje się osobno u każdego z małżonków, przyjmując, w braku dowodu przeciwnego, że ich udziały w tym dochodzie są równe. Takie uregulowanie opodatkowania podatkiem dochodowym przychodów ze wspólnej własności oznacza, iż obowiązek podatkowy z tytułu tego przychodu obciąża każdego z małżonków z osobna. Powołany wyżej przepis art. 21 ust. 22 ustawy stanowi konsekwencję opisanych wyżej rozwiązań przyjętych w ustawie, a dotyczących opodatkowania przychodów ze wspólnej własności. Stanowisko takie Ministerstwo Finansów prezentowało od początku obowiązywania przedmiotowego zwolnienia m.in. w odpowiedziach na zapytania dyrektorów izb skarbowych czy też wystąpienia dziennikarzy. Odnosząc się natomiast do podniesionej przez pana posła kwestii orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, które odmiennie interpretują powołane wyżej przepisy dotyczące ulgi meldunkowej, należy wskazać, że w większości przypadków wniesione zostały skargi kasacyjne do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a zatem nie są to orzeczenia prawomocne. Jednocześnie pragnę wyjaśnić, iż w latach 2008– –2010 w składanych do Ministerstwa Finansów w trybie działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.) skargach podatnicy nie podnosili zarzutu kwestionowania przez urzędy skarbowe prawa do ulgi meldunkowej z uwagi na brak „zameldowania przez wymagany okres obojga małżonków” oraz nieformalnych sposobów wpływania na podatników, przy jednoczesnym niewszczynaniu zgodnych z procedurą postępowań w przedmiotowych sprawach. Niemniej jednak pragnę zapewnić Pana Marszałka, że podległe służby monitorują sygnały o niewłaściwym działaniu organów podatkowych. W przypadku stwierdzenia uchybień podejmowane są stosowne działania mające na celu ich wyeliminowanie z bieżącej pracy, bowiem efektywne funkcjonowanie podległych mi jednostek jest dla mnie zagadnieniem priorytetowym. Ponadto uprzejmie informuję, iż w polskiej administracji podatkowej dokonały się i wciąż dokonują głębokie zmiany, zaś jej cele realizowane są przy pomocy instrumentów w większym stopniu zabezpieczających interesy podatników. Polska administracja dąży do zapewnienia podatnikowi maksimum ułatwień w dobrowolnym, prawidłowym wypełnianiu obowiązków podatkowych. Wszystkie wprowadzone zmiany mają na celu wzmocnienie instrumentów ochrony praw i interesów podatników oraz zrównanie procesowej pozycji organu i strony postępowania podatkowego, zminimalizowanie możliwości popełniania nadużyć podatkowych, a także podniesienie efektywności działania organów podatkowych i skarbowych. Z poważaniem Podsekretarz stanu Andrzej Parafianowicz Warszawa, dnia 25 listopada 2010 r.

132 Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia - z upoważnienia ministra na interpelację posła Wojciecha Szaramy w sprawie pakietu zmian proponowanych przez Ministerstwo Zdrowia (19234)

Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na interpelację pana posła Wojciecha Szaramy z Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość, uprzejmie informuję, że projekty pakietu ustaw z obszaru ochrony zdrowia były przedmiotem bardzo szerokiej konsultacji społecznej, a zgłoszone uwagi były szczegółowo analizowane. Jednakże należy zwrócić uwagę, że trudno oczekiwać, aby projekty zmierzające do stworzenia nowych rozwiązań systemowych mających na celu wyeliminowanie pogłębiających się problemów oraz dostosowanie do zmienionych zasadniczo realiów życia społecznego spotkały się z akceptacja wszystkich środowisk. Uwagi zgłaszane w ramach konsultacji były uzgadniane, co potwierdza dowodnie fakt przepracowywania projektu i powstawania jego kilku kolejnych wersji. Doceniając rolę i pozycję rektorów uczelni oraz uznając za autorytatywne ich zdanie, odbyły się spotkania pani minister zdrowia z rektorami (z rzeczonym KRAUM), z udziałem członków kierownictwa Ministerstwa Zdrowia, Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego oraz ministra finansów, na których dyskutowano zapisy projektu ustawy będące przedmiotem kontrowersji. W większości przypadków udało się osiągnąć konsensus. Odnosząc się do spraw wskazanych przez pana posła: Ad 1. Projekt ustawy o działalności leczniczej przewiduje możliwość przekształcenia samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej w spółkę kapitałową bez konieczności przeprowadzenia likwidacji. W żadnej sytuacji przekształcenie nie ma charakteru obligatoryjnego, zawsze jest wynikiem decyzji organu tworzącego. W projekcie proponuje się wprowadzenie mechanizmów wsparcia tego procesu, dzięki którym powstająca spółka miałaby zapewnioną możliwość działania bez obciążenia długami samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej. W przeciwnym razie mogłyby zdarzyć się sytuacje, w których spółka powstała w wyniku przekształcenia w krótkim czasie byłaby zagrożona upadłością (w przeciwieństwie do samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej spółka kapitałowa ma zdolność upadłościową). Byłaby to sytuacja niepożądana zarówno z punktu widzenia systemu ochrony zdrowia, w szczególności dostępności do świadczeń zdrowotnych, jak i z punktu widzenia wierzycieli samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej, którzy w takiej sytuacji mogą zaspokoić swoje roszczenia do wysokości majątku spółki. Natomiast na podstawie obecnie obowiązujących przepisów w przypadku likwidacji wszystkie zobowiązania zakładu

opieki zdrowotnej przejmuje podmiot tworzący (w zdecydowanej większości przypadków jest to jednostka samorządu terytorialnego). Elementem wsparcia będzie umorzenie zobowiązań publicznoprawnych zakładu oraz udzielenie dotacji podmiotom tworzącym w wysokości wartości umorzonych, w wyniku ugody, kwoty głównej lub odsetek z tytułu zobowiązań cywilnoprawnych lub zobowiązań cywilnoprawnych wynikających z zaciągniętych kredytów bankowych, o których mowa w art. 34 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 15 kwietnia 2005 r. o pomocy publicznej i restrukturyzacji publicznych zakładów opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 78, poz. 684, z późn. zm.), pozostałych do spłaty. Proponuje się również uwzględnienie w kwocie dotacji wartości uiszczonego przez podmiot tworzący podatku od towarów i usług od wniesionego do spółki aportu lub kwoty zobowiązania wynikającego z pożyczki udzielonej przez podmiot tworzący samodzielnemu publicznemu zakładowi opieki zdrowotnej, na podstawie umowy zawartej przed dniem 31 grudnia 2009 r., według stanu na dzień przekształcenia, jednak nie większej, niż pozostała do spłaty w dniu 31 grudnia 2009 r. Ponadto wartość dotacji ustalana będzie z uwzględnieniem kosztów określenia wartości rynkowej nieruchomości będących w posiadaniu przekształcanego w spółkę kapitałową samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej. Projekt ustawy zawiera przepis zobowiązujący podmiot tworzący do podjęcia określonych działań w przypadku ujemnego wyniku finansowego zakładu. Wynika to z zasady odpowiedzialności podmiotu za „swój” zakład opieki zdrowotnej. Może on w terminie 3 miesięcy od upływu terminu zatwierdzenia sprawozdania finansowego samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej pokryć ujemny wynik finansowy za rok obrotowy tego zakładu, jeżeli wynik ten, powiększony o koszty amortyzacji, ma wartość ujemną – do wysokości tej wartości. Ujemny wynik finansowy i koszty amortyzacji dotyczą okresu objętego sprawozdaniem finansowym. W przypadku niepokrycia ujemnego wyniku finansowego podmiot tworzący w terminie 12 miesięcy podejmuje decyzję o zmianie formy organizacyjno-prawnej (przekształcenie samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej w spółkę kapitałową albo jednostkę budżetową) albo o likwidacji samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej. Ad 2. Projekt ustawy przewiduje, iż podmioty wykonujące działalność leczniczą inne niż podmiot utworzony lub prowadzony przez uczelnię medyczną mogą udostępniać uczelni medycznej jednostki organizacyjne niezbędne na potrzeby kształcenia przedi podyplomowego w zawodach medycznych, w powiązaniu z udzielaniem świadczeń zdrowotnych i promocją zdrowia. Ponadto nie należy utożsamiać „bankructwa” szpitala – spółki z zakończeniem jego działania. Ad 3. W wyniku prowadzonych konsultacji dotyczących projektu przepis wymagający opłacenia ka-

133 pitału zakładowego w wysokości 10 mln zł w przypadku spółek – szpitali klinicznych został usunięty i nie istnieje w wersji przekazanej do Sejmu. Ad 4. Usunięto zapis zawierający wymóg uzyskiwania zgody ministra zdrowia przy powoływaniu i odwoływania kierownika podmiotu leczniczego, dla którego organem tworzącym jest uczelnia medyczna (vide art. 42). Ad 5. W sprawie rozdzielenia funkcji kierownika katedry od ordynatora osiągnięto konsensus, przyjmując rozwiązanie fakultatywne, które zostanie zgłoszone w trybie przewidzianym dla poszczególnych etapów prac w Sejmie. Ad 6. Z uwagi na dobro pacjenta oraz konieczność monitorowania na bieżąco działalności szpitali, tak aby istniała możliwość podejmowania działań naprawczych w przypadku zagrożenia nieprawidłowościami, nie byłoby właściwe odstąpienie od kontroli szpitali klinicznych przez uczelnie (organ tworzący). Przy czym trzeba wyjaśnić, że w stosunku do obecnie obowiązujących przepisów zapis ten zmodyfikowano, zwalniając uczelnię od przekazywania całego protokołu kontroli i pozostawiając jej ocenę sytuacji, a obligując jedynie do przekazywania ministrowi wniosków z kontroli, co jest niezbędną informacją przy kierowaniu systemem ochrony zdrowia. Ad 7. W odniesieniu do udzielania świadczeń medycznych przez studentów należy podkreślić, że projekt ustawy o działalności leczniczej zawiera przepis mówiący, że studenci zdobywający kwalifikacje do wykonywania zawodu medycznego mogą brać udział w udzielaniu świadczeń zdrowotnych w ramach kształcenia w jednostce organizacyjnej uczelni pod bezpośrednim nadzorem osób wykonujących zawód medyczny. Ad 8. Co do obawy o uznanie kwalifikacji zawodowych w związku z zapisami dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego, zarówno opinia Ministerstwa Zdrowia, jak i stanowisko Ministerstwa Spraw Zagranicznych w tym zakresie nie potwierdza wskazywanych zagrożeń. Reasumując, pragnę zapewnić Pana Marszałka i Pana Posła, że działając „pro publico bono”, minister zdrowia dołoży wszelkich starań, aby ostateczny kształt procedowanych norm prawnych odpowiadał istniejącym potrzebom społecznym i ekonomicznym oraz postulatom zainteresowanych środowisk. Żywię nadzieję, że udzielona odpowiedź zostanie przyjęta przez Pana Marszałka i Pana Posła do akceptującej wiadomości. Z poważaniem Podsekretarz stanu Adam Fronczak Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury - z upoważnienia ministra na interpelację poseł Danieli Chrapkiewicz w sprawie wzrostu limitu cenowego mieszkań w ramach programu „Rodzina na swoim” (19235)

Warszawa, dnia 23 listopada 2010 r.

Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na interpelację pani poseł Danieli Chrapkiewicz (znak: SPS-023-19235/10), w sprawie wzrostu limitu cenowego kwalifikującego mieszkania do rządowego programu preferencyjnych kredytów mieszkaniowych „Rodzina na swoim” funkcjonującego na podstawie ustawy z dnia 8 września 2006 r. o finansowym wsparciu rodzin w nabywaniu własnego mieszkania (Dz. U. Nr 183, poz. 1354, z późn. zm.), uprzejmie przekazuję poniższe wyjaśnienia. Zgodnie z warunkami określonymi w ustawie o finansowym wsparciu rodzin w nabywaniu własnego mieszkania cena/koszt zakupu lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego kwalifikującego się do finansowania kredytem preferencyjnym, do oprocentowania którego mogą być stosowane dopłaty z budżetu państwa, nie może przekroczyć określonego w ustawie poziomu. Poziom ten wyznacza kwota stanowiąca iloczyn powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego i średniego wskaźnika przeliczeniowego kosztu odtworzenia 1 m2 powierzchni użytkowej budynków mieszkalnych (art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy). Średni wskaźnik przeliczeniowy kosztu odtworzenia 1 m2 powierzchni użytkowej budynków mieszkalnych, popularnie nazywany limitem cenowym, został zdefiniowany w ustawie o finansowym wsparciu rodzin w nabywaniu własnego mieszkania jako iloczyn współczynnika 1,4 oraz średniej arytmetycznej dwóch ostatnio ogłoszonych wartości wskaźnika, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266, z późn. zm.), obowiązujących dla gminy, na terenie której położony jest lokal mieszkalny lub dom jednorodzinny, na który ma być udzielony kredyt preferencyjny. Wartości wskaźnika przeliczeniowego kosztu odtworzenia 1 m2 powierzchni użytkowej budynków mieszkalnych odzwierciedlają przeciętny koszt budowy 1 m2 tejże powierzchni i są ustalane – odrębnie dla województwa i miasta wojewódzkiego – na okres 6 miesięcy przez wojewodę na podstawie aktualnych danych urzędu statystycznego oraz własnych analiz. Określony w ustawie sposób wyznaczania wartości średniego wskaźnika (tzw. limitu cenowego) jest więc uzależniony z jednej strony od lokalizacji kredytowanej nieruchomości, z drugiej zaś od zmian poziomu wartości przeciętnych kosztów budowy.

134 Uwzględniając powyższe uwarunkowania należy stwierdzić, że tendencje kształtowania poziomu wskaźnika przeliczeniowego w ostatnim okresie, tj. w przypadku wartości wskaźników opublikowanych dla okresu od 1 października 2010 r. do 31 marca 2011 r., były zróżnicowane. W 4 lokalizacjach (miastach wojewódzkich i województwach) nastąpił spadek wartości wskaźnika, w 2 wysokość wskaźnika utrzymała się na niezmienionym poziomie, w 21 wartość wskaźnika wzrosła o nie więcej niż 10%, natomiast w 3 wzrost ten przekroczył 10% (dolnośląskie 14,9%, lubelskie 17,7%, Warszawa 19,4%). Jednakże, mimo odnotowanych w większości wzrostów wskaźnika przeliczeniowego, wartość średniego wskaźnika, tj. limitu ustawowego, w poszczególnych lokalizacjach spadła w 13 z nich, wzrosła natomiast w przypadku 19. W większości przypadków wzrost był niewielki (maksymalnie 8,2%), w 3 przypadkach przekroczył 10% (lubelskie 11,3%, Warszawa 13,3%, świętokrzyskie 18,6%). W przypadku Warszawy zarówno wskaźnik przeliczeniowy, jak i limit cenowy odnotowały wzrost powyżej 10%, co może budzić pewne wątpliwości. Prezes GUS, w przekazanych na moją prośbę wyjaśnieniach na temat metodologii opracowywania kosztów budowy 1 m 2 powierzchni użytkowej nowych budynków mieszkalnych, stwierdził, że na poziom odnotowywanych kosztów mają wpływ m.in. czas rozpoczęcia i zakończenia budowy inwestycji. W przypadku Warszawy przeciętny czas trwania budowy może wynieść ok. 29 miesięcy, co sprawia, że na poziom kosztów budowy mają wpływ dane pochodzące z odległych okresów, znacząco różne od danych pochodzących z bieżącej analizy. Nie bez znaczenia jest także lokalizacja nieruchomości oraz standard oferowany przez dewelopera (place zabaw, tereny zieleni, wysokiej jakości materiały budowlane). Czynniki te także wpływają na poziom kosztów budowy, prowadząc czasami do zawyżenia przeciętnych danych gromadzonych w systemie statystyki publicznej, i z tego względu stanowią być przedmiotem krytycznej analizy organu uprawnionego ustawowo do ogłaszania wysokości parametru. Jak z kolei wynika z przekazanych na moją prośbę wyjaśnień wojewody mazowieckiego w zakresie określania wartości wskaźnika przeliczeniowego, cena 1 m2 powierzchni użytkowej budynków mieszkalnych stanowiąca podstawę obliczeń wykazywała od IV kwartału 2009 r. tendencję wzrostową (5358,80 zł za 1 m² w IV kwartale 2009 r., 6661,30 zł w I kwartale i 6670,60 zł w II kwartale 2010 r.). Przeciętna w mieście stołecznym Warszawa cena budowy 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego określona przez Urząd Statystyczny w Warszawie została powiększona o wartość robót wykończeniowych finansowanych przez przyszłych użytkowników (5% wskaźnika). Przy ustalaniu wartości wskaźnika uwzględniony został też wzrost cen towarów i usług konsumpcyjnych dla województwa mazowieckiego na podstawie danych ogłaszanych przez GUS, który za II kwartał 2010 r. wyniósł 0,8%. Ustalony na okres od 1 października 2010 r. do 31 marca 2011 r. według powyższej metody wskaźnik przeliczeniowy kosztu odtworzenia 1 m2 powierzchni użytkowej budynków mieszkalnych dla Warszawy wykazał wzrost w stosunku do wartości obowiązującej w poprzednim okresie, co stanowi konsekwencję odnotowanego przez GUS wzrostu ceny budowy 1 m2 powierzchni użytkowej budynków mieszkalnych. Chciałbym na koniec poinformować, że aktualnie trwają prace nad uzgodnieniem projektu ustawy o zmianie ustawy z dnia 8 września 2006 r. o finansowym wsparciu rodzin w nabywaniu własnego mieszkania. Projekt nowelizacji ustawy zakłada m.in. obniżenie z 1,4 do 1,2 współczynnika kształtującego wysokość limitu cenowo-kosztowego dla nieruchomości kwalifikujących się do objęcia finansowym wsparciem. Projekt został w dniu 10 listopada br. przyjęty przez stały komitet Rady Ministrów i obecnie oczekuje na rozpatrzenie przez Komisję Prawniczą. Decyzję w sprawie ostatecznej wysokość współczynnika podejmie Rada Ministrów. Z poważaniem Podsekretarz stanu Piotr Styczeń

Warszawa, dnia 22 listopada 2010 r.

Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury - z upoważnienia ministra na interpelację posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie funkcjonowania urzędów pocztowych (19238)

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na interpelację pana posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie funkcjonowania urzędów pocztowych, która została przesłana przy piśmie nr SPS-023-19238/ 10, pragnę przedstawić, co poniżej. Na wstępie pragnę zaznaczyć, że Poczta Polska SA jako operator publiczny jest zobowiązana do utrzymania określonych wskaźników dostępności powszechnych usług pocztowych. Wskaźniki te reguluje rozporządzenie ministra infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych, w którym wskazano, iż na terenie kraju powinno być uruchomionych co najmniej 8240 placówek operatora, rozmieszczonych z uwzględnieniem występującego na danym obszarze zapotrzebowania na usługi. Ponadto jedna stała placówka operatora, licząc średnio w skali kraju, powinna przypadać na 7000 mieszkań-

135 ców na terenie miast, natomiast na obszarach wiejskich jedna placówka operatora powinna przypadać na 85 km2 powierzchni. Jednocześnie minister infrastruktury, który w imieniu Skarbu Państwa sprawuje nadzór właścicielski nad Pocztą Polską SA i posiada uprawnienia przewidziane dla walnego zgromadzenia, może ingerować w sprawy spółki jedynie w zakresie określonym w przepisach. Zgodnie z § 26 ust. 2 statutu Poczty Polskiej SA wszelkie sprawy związane z prowadzeniem spraw spółki (w tym związane z kwestiami funkcjonowania poszczególnych placówek pocztowych) należą do kompetencji zarządu spółki. W myśl powyższego zwróciłem się do prezesa Poczty Polskiej z prośbą o przedstawienie wyjaśnień w sprawie szczegółowych kwestii dotyczących działalności urzędów pocztowych, które zostały poruszone w interpelacji. Z informacji przekazanych przez Pocztę Polską SA wynika, że obecnie w miejscowości Pyzdry, liczącej 3238 mieszkańców, funkcjonuje Urząd Pocztowy Pyzdry. Natomiast na terenie gminy Kołaczkowo funkcjonują 2 placówki pocztowe: Agencja Pocztowa Borzykowo i Filia UP Pyzdry w miejscowości Kołaczkowo. Wskaźnik dostępności na terenie miejskim Pyzdry wynosi 3238 mieszkańców na jedną placówkę pocztową, natomiast na obszarze wiejskim gminy Kołaczkowo wynosi 57,96 km2 powierzchni na jedną placówkę pocztową i jest znacznie lepszy niż norma wynikająca z wcześniej wspomnianego rozporządzenia. Poczta Polska SA jako operator publiczny świadczący usługi pocztowe zobowiązana jest zapewnić powszechną dostępność usług oraz utrzymanie odpowiedniej liczby placówek pocztowych na terenie całego kraju. Wiąże się to z koniecznością ponoszenia znacznych nakładów na utrzymanie placówek pocztowych. Dlatego też konieczne jest podejmowanie działań restrukturyzacyjnych mających na celu obniżenie kosztów funkcjonowania sieci, jak również dostosowanie się do potrzeb klientów. Sytuacja ta wymusza na Poczcie Polskiej podejmowanie decyzji o skracaniu czasu pracy placówek, w których występuje bardzo małe zapotrzebowanie na usługi pocztowe. Ograniczenia czasu obsługi dotyczą godzin, w których klienci bardzo rzadko korzystają z usług Poczty Polskiej SA. Jednocześnie nadmieniam, że w placówkach pocztowych jest prowadzone cykliczne badanie obciążenia pracą. Na podstawie osiągniętych wyników podejmowane są działania w celu optymalnego dostosowania formy organizacyjnej placówki pocztowej oraz czasu obsługi klientów do faktycznego zapotrzebowania na usługi. Poczta Polska SA wychodzi naprzeciw potrzebom i oczekiwaniom lokalnej społeczności, niemniej jednak w swoich działaniach musi kierować się również rachunkiem ekonomicznym. Uprzejmie informuję, że w Urzędzie Pocztowym w Pyzdrach klienci są obsługiwani: — w poniedziałek i wtorek w godzinach od 8 do 17, — w środę, czwartek i piątek w godzinach od 8 do 15. Mając na uwadze powyższe, Poczta Polska zapewniła mnie, że UP Pyzdry czynny jest, zgodnie z postulatem pana posła, dwa razy w tygodniu do godz. 17. Takie rozwiązanie w zakresie czasu pracy placówki pozwala na korzystanie z usług również osobom pracującym zawodowo. Natomiast Filia UP Pyzdry w miejscowości Kołaczkowo obecnie obsługuje klientów w dni robocze w godzinach od 8 do 13. Od 2 stycznia 2009 r. godziny pracy zostały skrócone z przyczyn ekonomicznych, ponieważ w placówce świadczona była niewielka ilość usług pocztowych. Jedyną możliwością wydłużenia godzin pracy placówki pocztowej w Kołaczkowie jest przekształcenie w agencję pocztową, która świadczyłaby pełen zakres powszechnych usług pocztowych. Dostałem zapewnienia, że czas obsługi klientów będzie dostosowywany do rzeczywistego zapotrzebowania na usługi. W miarę wzrostu liczby klientów godziny obsługi mogą być wydłużane, natomiast w przypadku zmniejszenia liczby transakcji zlecanych przez klientów godziny pracy placówek pocztowych niestety mogą ulec skróceniu. Jednocześnie uprzejmie przekazuję, że Poczta Polska SA nie ma obowiązku konsultowania z władzami samorządowymi godzin funkcjonowania placówek pocztowych oraz informowania ich o tych zmianach. Niemniej jednak, mając na uwadze dobrą współpracę między jednostkami, Poczta Polska SA informuje władze samorządowe o wszelkich zmianach dotyczących funkcjonowania placówek pocztowych. Ponadto w placówce pocztowej, której zmiana dotyczy, wywieszana jest informacja dla klientów o terminie planowanej zmiany i jej zakresie. Odpowiadając w tym miejscu na pytanie pana posła dotyczące zmian w 2011 r. i w latach następnych w odniesieniu do funkcjonowania placówek pocztowych na terenie gmin powiatów wrzesińskiego, słupeckiego, gnieźnieńskiego w Wielkopolsce, uprzejmie przekazuję, co następuje. W grudniu 2010 r. na terenie powiatu gnieźnieńskiego planowane jest przekształcenie Filii UP Gniezno 1 w miejscowości Żydowo w Agencję Pocztową Żydowo. Natomiast we wstępnym planie zmian w sieci placówek pocztowych na rok 2011 przewidziane zostały następujące zmiany organizacyjne: 1) przekształcenie UP Gniezno 5 w Agencje Pocztową Gniezno, 2) przekształcenie FUP Kłecko w miejscowości Mieleszyn w Agencję Pocztową Mieleszyn, 3) przekształcenie FUP Gniezno 1, ul. Jana III Sobieskiego 20, w Agencję Pocztową Gniezno, 4) likwidacja Agencji Pocztowej Słupca – placówka zawieszona od 1 czerwca 2010 r. z powodu braku podmiotu chętnego do prowadzenia agencji, 5) likwidacja Agencji Pocztowej Trzemeszno – placówka zawieszona od 2 lutego 2009 r. z powodu braku osoby chętnej do prowadzenia agencji. Uzyskałem zapewnienia, iż decyzje dotyczące zmian w organizacji obsługi klientów podejmowane są po wnikliwej analizie kosztów i przychodów oraz

136 zapotrzebowania na usługi. Poczta Polska SA jest również zainteresowana utrzymaniem jak największej liczby placówek czynnych w godzinach najbardziej optymalnych dla klientów. Warunkiem niezbędnym jest możliwość sfinansowania rosnących kosztów utrzymania sieci wpływami ze sprzedaży usług. Niestety, z uwagi na coraz bardziej malejące zapotrzebowanie na usługi pocztowe, zwłaszcza na obszarach wiejskich, konieczne jest podejmowanie trudnych decyzji o ograniczeniu kosztów poprzez skrócenie czasu pracy placówki lub zmianę formy organizacyjnej. Przekazując powyższe informacje, mam nadzieję, że w sposób wyczerpujący wyjaśniają one kwestie poruszone w interpelacji pana posła. Z wyrazami szacunku Podsekretarz stanu Maciej Jankowski dowy Fundusz Zdrowia dodatkowymi środkami finansowymi. Powyższe wynika również z konstrukcji przepisów art. 118 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych dotyczących gospodarki finansowej Narodowego Funduszu Zdrowia, zgodnie z którymi plan finansowy Narodowego Funduszu Zdrowia jest zrównoważony w zakresie przychodów i kosztów. Jednocześnie zgodnie z art. 132 ust. 5 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych łączna suma zobowiązań Narodowego Funduszu Zdrowia wynikających z zawartych ze świadczeniodawcami umów nie może przekroczyć wysokości kosztów przewidzianych na ten cel w planie finansowym Narodowego Funduszu Zdrowia. Odnosząc się do kwestii udzielania świadczeń opieki zdrowotnej przez świadczeniodawców, należy zwrócić uwagę, że umowa pomiędzy Narodowym Funduszem Zdrowia a świadczeniodawcą zawarta na okres oznaczony (na przykład na rok) nakłada na świadczeniodawcę obowiązek udzielania świadczeń przez cały ten okres. Kolejność udzielania tych świadczeń zależy od ich rodzaju. Nie ulega wątpliwości, że świadczenia opieki zdrowotnej udzielane w stanach nagłych bądź kwalifikujące się do grupy świadczeń tzw. nielimitowanych (m.in. porody, leczenie inwazyjne ostrych zespołów wieńcowych, populacyjne badania przesiewowe) powinny być udzielane przez świadczeniodawców niezwłocznie oraz bezwzględnie finansowane przez Narodowy Fundusz Zdrowia. Należy jednocześnie pamiętać, że duża liczba świadczeń udzielanych przez świadczeniodawców nie powinna być zaliczana do ww. świadczeń w stanach nagłych lub nielimitowanych. W takich przypadkach stosownie do przepisów art. 20–23 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych świadczeniodawca zobowiązany jest do prowadzenia list oczekujących na planowe świadczenia. W związku z powyższym kierujący placówką lub inne osoby odpowiedzialne za organizację pracy zakładu opieki zdrowotnej powinny uwzględnić w ramach ustalonego planu umowy zarówno realizację świadczeń planowych, jak i nagłych, w odpowiednich częściach. Kwestia ta powinna być rozważana w odniesieniu do konkretnego zakładu opieki zdrowotnej i ma bezpośredni związek z jakością zarządzania tym zakładem. Ponadto uprzejmie informuję, że nakłady na koszty świadczeń opieki zdrowotnej ogółem w ostatnich latach kształtują się następująco: — 2008 r.: 49 348 745,56 zł (w tym leczenie szpitalne: 23 802 148,63 zł) – wykonanie, — 2009 r.: 55 038 582,01 zł (w tym leczenie szpitalne: 25 775 384,96 zł) – wykonanie, — 2010 r.: 57 042 382,00 zł (w tym leczenie szpitalne: 26 742 294,00 zł) – plan, — 2011 r.: 57 520 892,00 zł (w tym leczenie szpitalne: 26 831 540,00 zł) – plan.

Warszawa, dnia 23 listopada 2010 r.

Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia - z upoważnienia ministra na interpelację poseł Anny Sobeckiej w sprawie sytuacji finansowej szpitali (19240)

Szanowny Panie Marszałku! W związku z interpelacją pani Anny Sobeckiej, posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, z dnia 22 października 2010 r., w sprawie sytuacji finansowej szpitali, przesłaną przy piśmie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 5 listopada 2010 r., znak: SPS-023-19240/ 10, uprzejmie proszę o przyjęcie następujących wyjaśnień. W odniesieniu do istniejącego obecnie problemu tzw. nadwykonań pragnę poinformować, że zgodnie z przepisami art. 132 ust. 1 oraz art. 136 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027, z późn. zm.) podstawą udzielania świadczeń opieki zdrowotnej jest umowa, która określa m.in. rodzaj i zakres udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej, zasady rozliczeń pomiędzy Narodowym Funduszem Zdrowia a świadczeniodawcami oraz kwotę zobowiązania Narodowego Funduszu Zdrowia wobec świadczeniodawcy. W związku z tym co do zasady świadczenia są finansowane przez Narodowy Fundusz Zdrowia do wysokości limitów określonych umową. Natomiast możliwość sfinansowania dodatkowych świadczeń zrealizowanych ponad limit określony umową może być rozważana w konkretnej sytuacji wynikającej m.in. z dysponowania przez Naro-

137 Z powyższych danych wynika, że nakłady na koszty świadczeń opieki zdrowotnej systematycznie wzrastają, co pozwoli na zapewnienie dostępności do tych świadczeń. Z poważaniem Podsekretarz stanu Cezary Rzemek cyjne, poza uwarunkowaniami ekonomicznymi, społecznymi, ekologicznymi, bez wątpienia duży wpływ będzie miała europejska i krajowa polityka klimatyczna. Zmieniające się warunki skłaniają bowiem inwestorów do weryfikacji wcześniejszych planów. Wycofanie bloków energetycznych z eksploatacji jest przesądzone tylko dla tych jednostek, które operatorzy instalacji zgłosili administracji rządowej do likwidacji w okresie 1 stycznia 2008 r. – 31 grudnia 2015 r. w ramach tzw. derogacji naturalnych, wynikających z dyrektywy 2001/80/WE w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza z dużych obiektów energetycznego spalania. Dyrektywa dopuszcza odstępstwo od standardów emisji, jakie zaczęły obowiązywać od 1 stycznia 2008 r., pod warunkiem wycofania jednostek z eksploatacji po przepracowaniu co najwyżej 20 000 godzin we wskazanym okresie. Wśród jednostek wytwórczych centralnie dysponowanych (JWCD), czyli jednostek wytwórczych bezpośrednio dostępnych dla PSE Operator SA, derogacje te objęły 9 jednostek o mocy łącznej 1336 MW. Obecnie z tej grupy pracuje 5 jednostek o łącznej mocy 770 MW – w dniu 3 października 2010 r. wyłączono z eksploatacji blok nr 8 w Elektrowni Turów o mocy 206 MW. W Polsce największy obecnie udział w zakresie zainstalowanej mocy urządzeń wykorzystujących energię z odnawialnych źródeł energii (OZE) mają elektrownie wiatrowe. W okresie 2000 r. – 2007 r. moc zainstalowana elektrowni wiatrowych wzrosła z niecałych 20 MW do 306 MW (wzrost o 930%). Moc zainstalowana w elektrowniach wiatrowych w 2008 r. wynosiła już 451 MW, a w roku 2009 – 725 MW. Według danych URE na koniec września 2010 r. moc zainstalowana w energetyce wiatrowej w Polsce osiągnęła ponad 1095 MW, przy ilości 378 instalacji wiatrowych. Drugim co do wielkości źródłem odnawialnej energii elektrycznej są elektrownie wodne. Na koniec września tego roku, przy ilości 737 elektrowni wodnych, moc zainstalowana wyniosła 948,4 MW. Trzecim, liczącym się źródłem „zielonej energii” elektrycznej są instalacje spalające, bądź współspalające biomasę. Na koniec września 2010 r. moc zainstalowana dla 16 instalacji wynosiła 259,5 MW. Obecnie zainstalowana moc w elektrowniach biogazowych oraz fotowoltaice ma marginalne znaczenie. Natomiast w najbliższym czasie w Polsce nie przewiduje się produkcji energii elektrycznej z energii geotermalnej. W 2009 r. prezes URE wydał 8229 świadectw pochodzenia energii elektrycznej wytworzonej ze źródeł odnawialnych na łączny wolumen 7 713 962,446 MWh (źródło: „Sprawozdanie z działalności Prezesa URE w 2009 r.”). Przyjmując, iż wielkość sprzedaży energii elektrycznej do odbiorców końcowych w 2009 r. była na poziomie 117 550 000 MWh, udział energii elektrycznej wytwarzanej ze źródeł odnawialnych

Warszawa, dnia 25 listopada 2010 r.

Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki - z upoważnienia ministra na interpelację poseł Anny Sobeckiej w sprawie stanu technicznego elektrowni w Polsce (19242)

Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na interpelację pani poseł Anny Sobeckiej, przekazaną przy piśmie, znak: SPS-023-19242/10, z dnia 5 listopada 2010 r., w sprawie stanu technicznego elektrowni w Polsce, uprzejmie przedstawiam poniższe wyjaśnienia. Ze względu na postępujący proces starzenia się jednostek wytwórczych oraz systematyczne zaostrzanie unijnych norm dotyczących emisji zanieczyszczeń, zwłaszcza dwutlenku siarki (SO2) i tlenków azotu (NOx), istniejące bloki energetyczne będą wycofywane z eksploatacji lub poddawane głębokiej modernizacji. Według danych zawartych w obwieszczeniu ministra gospodarki z dnia 14 sierpnia 2009 r. w sprawie sprawozdania z wyników nadzoru nad bezpieczeństwem zaopatrzenia w energię elektryczną (M. P. z dnia 4 września 2009 r., Nr 56, poz. 771), w perspektywie do końca 2015 r. powinno powstać w Polsce ok. 10 000 MW mocy w elektrowniach konwencjonalnych. Jak wynika z długoterminowych strategii rozwoju, opracowanych przez przedsiębiorstwa energetyczne, planowane są budowy nowych mocy wytwórczych w elektrowniach konwencjonalnych do 2030 r. w wysokości około 32 400 MW. Minister gospodarki na bieżąco gromadzi informacje od potencjalnych inwestorów na temat planowanych lub będących w trakcie realizacji inwestycji w moce wytwórcze energii elektrycznej. Ze względu na dynamikę zjawisk w szerokim otoczeniu gospodarczym trudno jest jednoznacznie przewidzieć, które z tych inwestycji zostaną rzeczywiście podjęte i zrealizowane w zakładanych dziś terminach. Wielkość jednostek wytwórczych, jak również miejsca ich lokalizacji są przedmiotem bieżącej analizy potencjalnych inwestorów. Na ostateczne decyzje inwesty-

138 w 2009 r. wyniósł wg wydanych świadectw pochodzenia 5,44%. Należy podkreślić, iż podstawą rozwoju wykorzystania energii z OZE są właściwe regulacje prawne oraz instrumenty ekonomiczne, tworzące stabilny system, odpowiedni dla zrównoważonego rozwoju sektora. Zgodnie z przyjętą dla Unii Europejskiej polityką energetyczną, zrównoważony rozwój energetyki odnawialnej stanowi jeden z trwałych i kluczowych priorytetów wyznaczonych dla Wspólnoty Europejskiej. Wg założeń pakietu klimatyczno-energetycznego, będącego realizacją konkluzji Rady Europejskiej z marca 2007 r., którego głównym elementem jest dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/ 28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniająca i w następstwie uchylająca dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE, do największych wyzwań przewidzianych dla państw członkowskich należy zaliczyć obowiązek zwiększenia udziału energii ze źródeł odnawialnych w bilansie energii finalnej państw członkowskich do 20% w 2020 r. (w przypadku Polski 15%). Zasadnicza transpozycja postanowień ww. dyrektywy 2009/28/WE do polskiego porządku prawnego odbędzie w ramach przygotowywanej w Ministerstwie Gospodarki ustawy o energii ze źródeł odnawialnych. Projektowana ustawa zapewni kontynuację wsparcia rozwoju OZE ustanowionego w ustawie Prawo energetyczne. Zgodnie z ww. dyrektywą Polska jest zobowiązana do przedstawienia Komisji Europejskiej „Krajowego planu działania w zakresie wykorzystania energii ze źródeł odnawialnych” (KPD). Projekt tego dokumentu w dniu 15 października 2010 r. został przyjęty przez Komitet do Spraw Europejskich, następnie w dniu 18 listopada 2010 r. – przez komitet stały Rady Ministrów, a po przyjęciu przez Radę Ministrów zostanie przesłany Komisji Europejskiej. Odnosi się on do działań prowadzonych przez administrację rządową (odpowiedzialną za stworzenie warunków do stabilnych dostaw energii), organizacje i stowarzyszenia działające w branży OZE, potencjalnych inwestorów i przedsiębiorców zainteresowanych rozwojem OZE. Określa ponadto współpracę między organami władzy lokalnej, regionalnej i krajowej, szacowaną nadwyżkę energii ze źródeł odnawialnych, która mogłaby zostać przekazana innym państwom członkowskim, strategię ukierunkowaną na rozwój istniejących zasobów biomasy i zmobilizowanie nowych zasobów biomasy do różnych zastosowań, a także środki, które należy podjąć w celu wypełnienia stosownych zobowiązań wynikających z dyrektywy 2009/28/WE. W projekcie KPD zakłada się, iż podstawowymi filarami wzrostu udziału energii ze źródeł odnawialnych do 2020 r. będzie zwiększenie wykorzystania biomasy oraz energii wiatru. Prognozuje się, iż produkcja energii elektrycznej z energii wiatru powinna osiągnąć w 2020 r. około 15 210 GWh, natomiast z biomasy – około 14 218 GWh. Według prognoz sporządzonych na potrzeby opracowania ww. dokumentu, produkcją pochodzącą z OZE będzie można pokryć w ciągu roku zapotrzebowanie na około 32 400 GWh energii elektrycznej brutto, czyli około 19% zapotrzebowania brutto na energię elektryczną w 2020 r. Wyrażam przekonanie, że powyższe wyjaśnienia zostaną przyjęte jako wyczerpująca odpowiedź na zagadnienia podniesione w interpelacji pani poseł Anny Sobeckiej. Z poważaniem Podsekretarz stanu Joanna Strzelec-Łobodzińska

Warszawa, dnia 24 listopada 2010 r.

Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów - z upoważnienia ministra na interpelację poseł Anny Sobeckiej w sprawie zmiany stawki podatku VAT (19245)

Szanowny Panie Marszałku! W związku z pismem Pana Marszałka z dnia 5 listopada 2010 r., nr SPS-023-19245/10, przy którym została przesłana interpelacja pani poseł Anny Sobeckiej w sprawie zmiany stawki podatku VAT, uprzejmie informuję. W dniu 29 października 2010 r. na 77. posiedzeniu Sejmu została uchwalona ustawa o zmianie niektórych ustaw związanych z realizacją ustawy budżetowej oraz przekazana do Senatu, który w dniu 17 listopada 2010 r. wniósł do niej poprawki. Przedmiotowa ustawa, zawierająca m.in. zmiany do ustawy o podatku od towarów i usług, w art. 19 pkt 2 lit. b wprowadza regulacje, które w sposób kompleksowy będą regulować opodatkowanie podatkiem VAT w okresie zmiany stawek (dodanie nowych ustępów do art. 41 ustawy o podatku od towarów i usług). Zgodnie z tymi regulacjami, co do zasady, w przypadku czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, która została wykonana przed dniem zmiany stawki podatku, dla której obowiązek podatkowy powstaje w dniu zmiany stawki podatku lub po tym dniu, czynność ta podlega opodatkowaniu według stawki podatku obowiązującej dla tej czynności w momencie jej wykonania. Na potrzeby stosowania tej ogólnej zasady uznano, iż czynności, dla których w związku z ich wykonywaniem ustalane są następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń, są wykonane z upływem każdego okresu, do którego odnoszą się te rozliczenia lub płatności. Jednakże w przypadku gdy okres, do którego odnosi się rozliczenie lub płatność, obejmuje dzień

139 zmiany stawki podatku, czynność uznaje się za wykonaną: 1) w dniu poprzedzającym dzień zmiany stawki podatku – w zakresie jej części wykonywanej do dnia poprzedzającego dzień zmiany stawki podatku, 2) z upływem tego okresu – w zakresie jej części wykonywanej od dnia zmiany stawki podatku. Mając na uwadze powyższe, nie mogę zgodzić się z Panią Poseł, iż dodane w art. 41 przepisy są niewystarczające, a te same usługi w zależności od dnia rozliczenia będą opodatkowane różną stawką VAT. Przykładowo bowiem, w przypadku świadczonych usług telekomunikacyjnych, których okres rozliczeniowy obejmuje przełom roku z terminem płatności przypadającym na styczeń (a więc w sytuacji gdy obowiązek podatkowy zgodnie z przepisami w zakresie podatku od towarów i usług przypada na styczeń), niezależnie od przyjętego okresu rozliczeniowego, usługi wykonane w grudniu będą podlegały opodatkowaniu według stawki 22%, natomiast usługi wykonane w styczniu – według stawki 23%. Korzystając więc z przykładu podanego przez Panią Poseł, jeśli klient rozlicza się z operatorem w okresie np. od 5. do 4. następnego miesiąca, usługi wykonane w grudniu (tj. od 5 grudnia do 31 grudnia) będą opodatkowane według stawki podatku VAT obowiązującej na dzień ich wykonania, tj. 22%, natomiast usługi wykonane w styczniu (tj. od 1 stycznia do 4 stycznia) – według stawki obowiązującej na styczeń, tj. 23%. Ta sama zasada będzie obowiązywała w przypadku klienta, który rozlicza się w okresie od pierwszego do ostatniego dnia miesiąca. Jeśli okres ten będzie obejmował usługi wykonane w okresie od 1 do 31 grudnia, usługi te będą opodatkowane według 22% stawki podatku VAT, natomiast okres od 1 do 31 stycznia będzie podlegał rozliczeniu już według stawki 23%. Ponadto należy zaznaczyć, iż sygnalizowane przez branżę telekomunikacyjną problemy zostały rozwiązane w trakcie prac parlamentarnych nad ustawą – w wyniku zgłoszonych poprawek poselskich uzupełniono bowiem ww. ustawę o zmianie niektórych ustaw związanych z realizacją ustawy budżetowej (w art. 21) o przepisy wprowadzające zmiany w ustawie z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800, z późn. zm.). Odnośnie natomiast do zgłaszanych problemów wynikających z przepisów ustawowych nakładających na producentów obowiązek wydrukowania na opakowaniu maksymalnej ceny detalicznej produktu (np. papierosów) należy wskazać, iż również ten postulat przedsiębiorców został uwzględniony w trakcie prac parlamentarnych. Przyjęta w dniu 29 października 2010 r. ustawa o zmianie niektórych ustaw związanych z realizacją ustawy budżetowej zawiera przepis przejściowy w podatku akcyzowym dla sprzedaży wyrobów tytoniowych. Przepis ten, zawarty w art. 36 ww. ustawy o zmianie niektórych ustaw związanych z realizacją ustawy budżetowej, ma na celu zapobieżenie ponoszeniu kosztów wzrostu podatku VAT przez sprzedawców detalicznych wyrobów tytoniowych. Podsumowując, w mojej ocenie ww. przepisy przejściowe regulujące opodatkowanie podatkiem VAT transakcji w okresie zmiany stawek pozwolą zminimalizować ewentualne trudności związane z rozliczeniem tych transakcji. Z poważaniem Podsekretarz stanu Maciej Grabowski

Warszawa, dnia 22 listopada 2010 r.

Odpowiedź
ministra pracy i polityki społecznej na interpelację posła Zbigniewa Girzyńskiego w sprawie przypadków uchylania się bezrobotnych kierowanych przez urzędy pracy do pracodawców od podejmowania legalnej pracy (19251)

W odpowiedzi na pismo z dnia 27 października 2010r. zawierające interpelację poselską posła Zbigniewa Girzyńskiego dotyczącą pracy zarobkowej bezrobotnych w tzw. szarej strefie, monitoringu tego zjawiska oraz projektu zmian legislacyjnych w tym zakresie przekazuję następujące informacje. 1. Zjawisko pracy nierejestrowanej ma charakter powszechny i występuje we wszystkich krajach, bez względu na ich poziom rozwoju gospodarczego i społecznego. Na skalę tego zjawiska wpływa wiele bardzo różnorodnych czynników w efekcie kształtujących zachowania społeczne w sposób bardzo zróżnicowany. Te różnice występują nie tylko pomiędzy poszczególnymi krajami, ale także w obrębie każdego z nich. Podobna sytuacja występuje także w Polsce. Mówiąc o szarej strefie, musimy pamiętać, że mamy do czynienia ze zjawiskiem bardzo złożonym i niejednorodnym. Można uznać, że w istocie występuje bardzo wiele szarych stref, w których decyzje o podjęciu pracy nierejestrowanej lub o zatrudnieniu w ten sposób pracownika są powodowane bardzo różnymi czynnikami. Nawet wpływ czynnika ekonomicznego na te decyzje jest zróżnicowany i zależy od rodzaju i zakresu wykonywanej pracy. Badania prowadzone przez różne instytucje pokazują, że podejmowane przez poszczególne kraje działania mające na celu ograniczenie zjawiska pracy nierejestrowanej nigdzie nie zakończyły się sukcesem. Praca nierejestrowana, potocznie definiowana jako szara strefa, jest zarówno z punktu widzenia makroekonomicznego, jak i mikroekonomicznego zjawiskiem w najwyższym stopniu niepożądanym

140 społecznie i przynosi wiele strat dla rozwoju gospodarki państwa. Przywołany w interpelacji pana posła Girzyńskiego przykład bezrobotnych, którzy jednocześnie pobierają zasiłek i wykonują pracę zarobkową w szarej strefie, obrazuje dosyć częste przypadki nieprawidłowości na polskim rynku pracy. W polskim ustawodawstwie istnieją regulacje prawne, które mają na celu zapobieganie przypadkom podejmowania pracy w szarej strefie przez osoby pobierające zasiłek dla bezrobotnych, jednak publiczne służby zatrudnienia mają bardzo ograniczony wpływ na kształtowanie indywidualnych postaw wobec pracy u osób bezrobotnych, a jeszcze w mniejszym stopniu mogą oddziaływać na pracodawców. Minister właściwy do spraw pracy, który odpowiada za politykę w obszarze rynku pracy, promocji zatrudnienia i rozwoju instytucji rynku pracy oraz inicjuje i wspiera działalność publicznych służb zatrudnienia, wprowadził do ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415, z późn. zm.) stosowne przepisy, które mają zapobiegać zjawisku szarej strefy definiowanej w ww. ustawie jako nielegalne zatrudnienie lub nielegalna praca zarobkowa. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 13 ustawy o promocji (…) „Ilekroć w ustawie jest mowa o (…) nielegalnym zatrudnieniu lub nielegalnej innej pracy zarobkowej – oznacza to: a) zatrudnienie przez pracodawcę osoby bez potwierdzenia na piśmie w wymaganym terminie rodzaju zawartej umowy i jej warunków, b) niezgłoszenie osoby zatrudnionej lub wykonującej inną pracę zarobkową do ubezpieczenia społecznego, c) podjęcie przez bezrobotnego zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub działalności bez powiadomienia o tym właściwego powiatowego urzędu pracy, d) zatrudnienie lub powierzenie wykonywania innej pracy zarobkowej bezrobotnemu bez zawiadomienia właściwego powiatowego urzędu pracy, e) powierzenie wykonywania pracy cudzoziemcowi nieposiadającemu zezwolenia na pracę, w przypadkach gdy jest ono wymagane, lub powierzenie wykonywania pracy na innych warunkach lub na innym stanowisku niż określone w zezwoleniu na pracę (…)” Każda osoba, rejestrując się w urzędzie, wyraża tym samym wolę skorzystania z przysługującego jej prawa do pomocy państwa w poszukiwaniu zatrudnienia i aktywizacji zawodowej. Osoba zarejestrowana w urzędzie pracy jako bezrobotna posiada szereg praw, w tym prawo do ubezpieczeń społecznych, ale zobowiązana jest także do wykonywania pewnych działań, których celem ostatecznym jest podjęcie pracy. Wobec osoby bezrobotnej, która nie stosuje się do przepisów ustawy o promocji (…) i podejmie pracę, nie powiadamiając o tym powiatowego urzędu pracy, ustawodawca przewidział nałożenie kary pieniężnej. Zgodnie z art. 119 ust. 2 ustawy o promocji bezrobotny, który podjął zatrudnienie, inną pracę zarobkową lub działalność gospodarczą bez powiadomienia o tym właściwego powiatowego urzędu pracy, podlega karze grzywny nie niższej niż 500 zł. Pragnę zauważyć, że Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej oprócz działań legislacyjnych zmierzających do ograniczenia zjawiska pracy nierejestrowanej inicjuje badania i analizy rynku pracy, które dostarczają wielu cennych wskazówek i rekomendacji wykorzystywanych w planowaniu dalszych prac. Jedno z takich badań zrealizowane zostało w ramach projektu „Przyczyny pracy nierejestrowanej, jej skala, charakter i skutki społeczne” współfinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego, Działanie 1.1, schemat a) Sektorowego Programu Operacyjnego „Rozwój zasobów ludzkich” 2004−2006. Projekt był realizowany od lutego do listopada 2007 r. w formie dwóch, niezależnych od siebie, projektów prowadzonych równocześnie przez dwa ośrodki badawcze. Realizatorem pierwszego był Instytut Pracy i Spraw Socjalnych (IPiSS) oraz Centrum Badania Opinii Społecznej (CBOS). Wykonawcą drugiego projektu było CASE – Centrum Analiz Społeczno-Ekonomicznych oraz Millward-Brown SMG/KRC. Podstawowym celem badań było określenie przyczyn, charakteru, skali i skutków społecznych zjawiska pracy nierejestrowanej oraz wskazanie rekomendowanych działań, których podjęcie powinno ograniczać zjawisko pracy nierejestrowanej. W raporcie sformułowano strategiczne kierunki działań ograniczających skalę zjawiska. Wskazano, iż działania podejmowane w Polsce przez władze publiczne zmierzające do ograniczania zjawiska pracy nierejestrowanej, a więc w praktyce do przekształcania dotychczasowego zatrudnienia nierejestrowanego w pracę rejestrowaną, muszą mieć charakter kompleksowego, dobrze przygotowanego programu. Program ten powinien obejmować m.in. zmiany w systemie ubezpieczeń społecznych, zmiany w systemie podatkowym, wprowadzenie elastycznych stosunków pracy, usprawnienie organizacyjno-administracyjne, wprowadzenie indywidualnej pomocy dla pracowników nierejestrowanych, jak i prowadzenie kampanii informacyjno-edukacyjnych w tym zakresie. Powyższy raport z badań został przekazany w 2008 r. przedstawicielom parlamentu, administracji rządowej i samorządowej, partnerom społecznym oraz instytucjom zajmującym się polityką społeczną w celu wykorzystania rezultatów projektu przy podejmowaniu, zgodnie z kompetencjami poszczególnych instytucji, działań pozwalających przekształcić dotychczasowe zatrudnienie nierejestrowane w pracę rejestrowaną. 2. W Polsce kontrolę legalności zatrudnienia w latach 1995–1999 realizowały wojewódzkie urzędy pracy, w latach 2000–2001 samorząd powiatowy, a od 1 stycznia 2002 r. do 2006 r. zadanie to sprawowali wojewodowie. Podstawę prawną realizowanej przez wojewodów do roku 2006 kontroli legalności zatrudnienia stanowił przepis art. 116 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001,

141 z późn. zm.), który określał zakres sprawowanej przez wojewodów kontroli. Z dniem 1 lipca 2007 r. na mocy ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. Nr 89, poz. 589) zagadnienia związane z kontrolą legalności zatrudnienia zostały przejęte przez Państwową Inspekcję Pracy. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. „Państwowa Inspekcja Pracy jest organem powołanym do sprawowania nadzoru i kontroli przestrzegania prawa pracy, w szczególności przepisów i zasad bhp, a także przepisów dotyczących legalności zatrudnienia i innej pracy zarobkowej w zakresie określonym w tej ustawie”. Urzędy pracy nie posiadają prawa kontroli legalności zatrudnienia, ale współpracują z Państwową Inspekcja Pracy w tym zakresie, zgodnie z przepisem art. 14 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy. Przepis ten określa katalog instytucji oraz służb, z którymi Państwowa Inspekcja Pracy współdziała przy realizacji swoich zadań. W ramach kontroli legalności zatrudnienia osób bezrobotnych Państwowa Inspekcja Pracy zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3a i 3b ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. bada przestrzeganie obowiązku „a) informowania powiatowych urzędów pracy o zatrudnieniu bezrobotnego lub powierzeniu mu wykonywania innej pracy zarobkowej, b) informowania powiatowych urzędów pracy przez bezrobotnych o podjęciu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub działalności”. Okręgowi inspektorzy pracy w momencie stwierdzenia naruszeń przez bezrobotnego przepisów ustawy o promocji zatrudnienia (…) powiadamiają o tym fakcie urząd pracy. Pragnę podkreślić, iż ważnym źródłem informacji na temat legalności pracy w Polsce jest coroczne sprawozdanie głównego inspektora pracy z działalności Państwowej Inspekcji Pracy. Zgodnie z ustawowym obowiązkiem główny inspektor pracy przedkłada Sejmowi Rzeczypospolitej Polskiej, Radzie Ochrony Pracy przy Sejmie RP oraz Radzie Ministrów roczne sprawozdanie z działalności Państwowej Inspekcji Pracy wraz z wnioskami dotyczącymi stanu przestrzegania prawa pracy. Sprawozdanie podawane jest także do wiadomości publicznej. W sprawozdaniu tym znajdują się m.in. szczegółowe informacje dotyczące kontroli legalności zatrudnienia i innej pracy zarobkowej obywateli polskich, jak również wnioski i rekomendacje, w jaki sposób można zwalczać ten problem. W 2009 r. legalność zatrudnienia i innej pracy zarobkowej obywateli polskich była badana podczas 20,8 tys. kontroli. Objęto nimi blisko 20 tys. podmiotów, w których wykonywało pracę ponad 800 tys. osób, w tym 149,3 tys. na podstawie umów cywilnoprawnych oraz 11,9 tys. osób prowadzących na własny rachunek działalność gospodarczą. Wśród kontrolowanych podmiotów dominowały mikroprzedsiębiorstwa, czyli zakłady o zatrudnieniu do 9 osób (63% kontroli). Prawie 3/4 kontroli dotyczyło podmiotów prowadzących działalność w zakresie: handlu i napraw, przetwórstwa przemysłowego oraz budownictwa, tj. w sektorach gospodarki, w których przewidywano największą skalę i ryzyko wystąpienia naruszeń prawa. Skontrolowano legalność zatrudnienia 163 tys. osób. Kontrole z zakresu opłacania składek na Fundusz Pracy objęły ponad 405 tys. osób. Wyniki kontroli wskazały, iż różnego rodzaju nieprawidłowości w zakresie legalności zatrudnienia oraz przestrzegania przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy dotyczyły 46% skontrolowanych podmiotów. Dla porównania w 2008 r. było to 58%, w 2007 r. – 53%. Przypadki takie stwierdzano najczęściej w województwach: zachodniopomorskim, świętokrzyskim, podkarpackim, opolskim i warmińsko-mazurskim. W co piątym kontrolowanym podmiocie inspektorzy pracy ujawnili nielegalne zatrudnienie lub nielegalnie wykonywaną inną pracę zarobkową, tzn. zatrudnienie bez potwierdzenia na piśmie rodzaju zawartej umowy i jej warunków, niezgłoszenie osoby zatrudnionej lub wykonującej inną pracę zarobkową do ubezpieczenia społecznego, a także podjęcie przez bezrobotnego zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub działalności bez zawiadomienia o tym właściwego powiatowego urzędu pracy. Nielegalne zatrudnienie lub nielegalnie wykonywaną inną pracę zarobkową najczęściej stwierdzano w branżach: transport i składowanie, hotele i restauracje oraz budownictwo. Najbardziej rażące z punktu widzenia praw pracowniczych formy nielegalnego zatrudnienia, czyli zatrudnienie bez potwierdzenia na piśmie rodzaju umowy o pracę i jej warunków oraz niezgłoszenie osoby wykonującej pracę do ubezpieczenia społecznego, ujawniono w 18% podmiotów. Nieprawidłowości te dotyczyły ponad 6% osób objętych kontrolą, w tym 749 zarejestrowanych jako bezrobotne. W porównaniu do 2008 r. w ubiegłym roku wzrosła skala naruszeń przepisów w zakresie zgłaszania pracujących do ubezpieczenia społecznego. Nieprawidłowości takie zostały wykazane w co czwartym podmiocie, do ZUS nie zgłoszono ponad 2,5 tys. osób pracujących w skontrolowanych firmach, zaś nieterminowo zgłoszono ponad 12,4 tys. Zatrudnianie bez potwierdzenia umowy o pracę w formie pisemnej bądź bez zgłoszenia do ubezpieczenia społecznego najczęściej stwierdzano w województwach: zachodniopomorskim, opolskim i pomorskim. Wspomniane nieprawidłowości w największym stopniu dotyczyły podmiotów z branż: transport i składowanie, hotele i restauracje, obsługa nieruchomości oraz budownictwo. Kontrole przestrzegania przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ujawniły ponadto 1512 przypadków podjęcia przez bezrobotnych zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub działalności bez powiadomienia o tym właściwego powiatowego urzędu pracy (o 53% mniej niż w 2008 r.). Informacja o takich przypadkach przekazana do urzędu pracy skutkuje pozbawieniem statusu bezrobotnego oraz powoduje karę grzywny zgodnie z art.

142 119 ust. 2 ustawy o promocji (…). We wskazanej liczbie obowiązku powiadomienia nie dopełniło 367 osób pobierających zasiłek dla bezrobotnych. Warto zaznaczyć, że w 2009 r. główny inspektor pracy pozytywnie ocenił współpracę w zakresie kontroli z powiatowymi urzędami pracy. Zwrócił jednak uwagę, iż usprawnieniu wymaga procedura udzielania przez te urzędy informacji o osobach pozostających w rejestrze bezrobotnych. W szczególności ważne jest umożliwienie Państwowej Inspekcji Pracy uzyskiwania takich danych drogą elektroniczną. Współpraca z urzędami pracy polegała głównie na przekazywaniu, przez okręgowych inspektorów pracy, powiadomień dotyczących stwierdzonych naruszeń przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Państwowa Inspekcja Pracy otrzymywała informacje o efektach tych powiadomień jedynie wówczas, gdy w sprawie zostały podjęte określone działania, np. wydanie decyzji o pozbawieniu danej osoby statusu bezrobotnego. 3. Pragnę zapewnić Pana Marszałka, iż walkę ze zjawiskiem podejmowania przez bezrobotnych pracy zarobkowej w szarej strefy uważam za zadanie o charakterze ciągłym, jednakże w związku z istniejącymi już regulacjami prawnymi zawartymi w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, które mają zapobiegać zjawisku szarej strefy, nie przewiduję w najbliższym czasie podjęcia inicjatywy wprowadzania zmian legislacyjnych w tym zakresie. Minister Jolanta Fedak Warszawa, dnia 25 listopada 2010 r. Odpowiedź
ministra pracy i polityki społecznej na interpelację posła Zbigniewa Girzyńskiego

nagrodzenie za czas choroby, ani zasiłek chorobowy nie stanowią odzwierciedlenia zarobków, jakie pracownik osiągnął lub mógłby osiągnąć w miesiącu, w którym wystąpiła niezdolność do pracy. Podstawę wymiaru wynagrodzenia za czas niezdolności do pracy (zasiłku chorobowego) oblicza się na podstawie średniego miesięcznego wynagrodzenia, jakie pracownik uzyskał w ciągu 12 miesięcy poprzedzających miesiąc, w którym powstała niezdolność do pracy. Pracownik otrzymuje więc wynagrodzenie za czas choroby (zasiłek chorobowy) obliczone w oparciu o uśrednione wynagrodzenie z poprzednich miesięcy, a nie takie, jakie otrzymałby w miesiącu, w którym choruje. Należy podkreślić, że przy ustalaniu zasiłku chorobowego, jak również wynagrodzenia chorobowego otrzymanego średniego wynagrodzenia nie dzieli się przez dni (ani tym bardziej godziny) robocze, lecz przez miesiące, przy czym jeden miesiąc rozumiany jest jako 30 dni. Aby otrzymać zasiłek chorobowy (wynagrodzenie za czas choroby) za jeden dzień średnie miesięczne wynagrodzenie dzieli się przez 30 dni i wypłaca za każdy dzień orzeczony w zwolnieniu lekarskim, nie wyłączając dni wolnych od pracy. Jest to uzasadnione faktem, że ani zasiłek chorobowy, ani wynagrodzenie za czas choroby nie jest wynagrodzeniem za wykonaną pracę, ale pełni funkcję świadczenia gwarancyjnego przysługującego pracownikowi mimo nieświadczenia pracy. Należy uznać za uzasadnione, aby w okresie nieobecności w pracy spowodowanej chorobą zasady i sposób ustalania wysokości przysługującego pracownikowi świadczenia były takie same – niezależnie od tego, czy świadczenie to jest finansowane przez pracodawcę, czy też przez ZUS. Minister Jolanta Fedak

Warszawa, dnia 25 listopada 2010 r.
w sprawie luk prawnych w przepisach o świadczeniach przysługujących w okresie czasowej niezdolności do pracy (19253)

Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury - z upoważnienia ministra na interpelację posła Tadeusza Woźniaka w sprawie budowy odcinka autostrady A2 łączącej Łódź z Warszawą (19255)

W odpowiedzi na wystąpienie Pana Marszałka z dnia 5 listopada 2010 r., znak: SPS-023-19253/10, w sprawie interpelacji pana posła Zbigniewa Giżyńskiego dotyczącej luk prawnych w przepisach o świadczeniach przysługujących w okresie czasowej niezdolności do pracy pozwolę sobie przedstawić, co następuje. Wynagrodzenie za czas niezdolności do pracy określone w art. 92 Kodeksu pracy jest obliczane według takich samych zasad jak zasiłek chorobowy, regulowany ustawą z dnia 25 czerwca 1999r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2010 r. Nr 77, poz.512). Zgodnie z tymi przepisami ani wy-

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na interpelację pana posła Tadeusza Woźniaka przekazaną przy piśmie z dnia 5 listopada 2010 r., znak: SPS-023-19255/10, w sprawie budowy odcinka autostrady A2 łączącej Łódź z Warszawą, uprzejmie przekazuję następujące informacje.

143 Autostrada A2 na odcinku Stryków – Konotopa o długości 91 km zostanie zrealizowana w pięciu odcinkach (A/ B/ C/ D/ E) w systemie „projektuj i buduj”. Umowy z wykonawcami Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad zawarła w dniu 28 września 2009 r. Przewiduje się, iż okres realizacji będzie trwał od października 2009 r. do maja 2012 r. Autostrada A2 na odcinku Stryków – Konotopa zostanie oddana do użytku do czerwca 2012 r. Odnośnie do drogi krajowej nr 14 na odcinku Łódź – Łowicz, resort infrastruktury dostrzega problem dużego natężenia ruchu na tej drodze, w tym również samochodów ciężarowych. W celu poprawy bezpieczeństwa ruchu na ww. drodze rozpoczęto prace koncepcyjne i planistyczne. Do chwili obecnej regionalny dyrektor ochrony środowiska w Łodzi wydał postanowienie w sprawie nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie drogi krajowej nr 14 na odcinku od km 0+000 do km 23+300 – odcinek Łowicz – Głowno. Ponadto dla ww. odcinka drogi krajowej nr 14 sporządzono „Raport z konsultacji społecznych”, w którym uwzględniono wiele postulatów społeczności lokalnych. Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad, realizując inwestycje drogowe, uwzględnia, o ile to możliwe, oddawanie poszczególnych odcinków autostrady po uprzednim zmodernizowaniu dróg lokalnych. Jest to jednak uzależnione od możliwości finansowych oraz od faktu, czy dana droga jest w zarządzie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, czy też podlega zarządowi odpowiedniej jednostki samorządu terytorialnego. W obecnym stanie prawnym resort infrastruktury nie ma możliwości finansowania zadań oraz zarządzania drogami na drogach innej kategorii niż krajowa. W kwestii montażu sygnalizacji świetlnej „na życzenie” na przejściach dla pieszych na drodze krajowej nr 14 na odcinku Łódź – Łowicz, uwzględniając przyszłą planowaną rozbudowę tej drogi, należy stwierdzić, iż zarządca drogi, którym jest Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad, dokona odpowiednich badań oraz analiz. Następnie po uwzględnieniu uwag i propozycji społeczności lokalnych zapadnie decyzja o montażu na przejściach dla pieszych odpowiedniej ilości sygnalizacji świetlnych „na życzenie”. Z poważaniem Podsekretarz stanu Radosław Stępień Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury - z upoważnienia ministra na interpelację posła Tadeusza Woźniaka w sprawie modernizacji trakcji kolejowej na trasie Łowicz – Łódź (19256)

Warszawa, dnia 24 listopada 2010 r.

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na interpelację pana posła Tadeusza Woźniaka, skierowaną do ministra infrastruktury pana Cezarego Grabarczyka w piśmie SPS-023-19256/10 z dnia 5 listopada 2010 r., w sprawie modernizacji trakcji kolejowej na trasie Łowicz – Łódź przedstawiam poniższe informacje. W ramach Regionalnego Programu Operacyjnej Województwa Łódzkiego w dniu 23 września 2010 r. została podpisana umowa z wykonawcą robót na wykonanie zadania pod nazwą „Modernizacja linii kolejowej nr 15 na odcinku Bednary – Zgierz wraz z budową łącznika na Lotnisko im. W. Reymonta – etap I przebudowa nawierzchni kolejowej na odcinku Łowicz – Zgierz”. Inwestycja ma charakter odtworzeniowy, polegający na kompleksowej wymianie nawierzchni kolejowej na długości 47 km. Realizacja powyższego zadania pozwoli na przywrócenie prędkości konstrukcyjnej, tj. V = 90 km/h dla ruchu pasażerskiego oraz V = 60 km/h dla ruchu towarowego. Pozwoli to skrócić czas przejazdu pociągów na odcinku Łowicz – Łódź Kaliska z ponad dwóch godzin do około jednej godziny. Realizacja zadania zgodnie z podpisaną umową planowana jest na dzień 31 sierpnia 2011 r. Ponadto w ramach działania 1.2: Kolej, Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Łódzkiego na lata 2007–2013, zatwierdzonego decyzją Komisji Europejskiej nr K(2007) 4580 z dnia 02.10.2007 r., planowana jest na lata 2011–2013 realizacja zadania pod nazwą „Budowa, przebudowa przystanków kolejowych na trasach Łódzkiej Kolei Aglomeracyjnej – poprawa dostępności komunikacyjnej poprzez utworzenie intermodalnych przystanków z Łódzką Koleją Aglomeracyjną”. Dla linii nr 15 Bednary – Łódź Kaliska, odcinek Łowicz – Łódź Kaliska, zakres obejmuje budowę lub przebudowę 9 przystanków kolejowych wraz z infrastrukturą związaną z obsługą podróżnych – stworzenie systemów parkingów dla samochodów „Parkuj i jedź” (Park & Ride) oraz systemu parkingów dla rowerów („Bike & Park”) na następujących stacjach i przystankach: — przystanek Radogoszcz Zachód (budowa nowego przystanku), — przystanek Smardzew (przebudowa przystanku), — przystanek Glinnik Wieś (budowa nowego przystanku), — stacja Glinnik (przebudowa przystanku), — przystanek Swędów (przebudowa przystanku), — stacja Stryków (przebudowa przystanku),

144 — przystanek Bratoszewice (przebudowa przystanku – relokacja), — stacja Głowno (przebudowa przystanku), — przystanek Domaniewice Centrum (budowa nowego przystanku). Planuje się, iż dzięki kompleksowej modernizacji linii nr 15 Łowicz odzyska połączenie kolejowe do Łodzi, co będzie miało wpływ na zwiększenie tempa rozwoju gospodarczego miasta i gmin w tym rejonie oraz aktywizacje inwestycji miejscowych terenów. Zakłada się, że przeprowadzona modernizacja powyższej linii kolejowej i przywrócenie połączenia kolejowego zwiększy dostępność transportu kolejowego w regionie łódzkim. Z poważaniem Odpowiedź Podsekretarz stanu Juliusz Engelhardt
podsekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji Narodowej - z upoważnienia ministra na interpelację poseł Elżbiety Zakrzewskiej w sprawie wyjaśnienia niejasności związanych z obowiązkiem szkolnym osób upośledzonych umysłowo w stopniu głębokim (19260)

twa w sprawie katastrofy samolotu TU-154 M w dniu 10 kwietnia 2010 r. prokurator generalny ustosunkuje się do pytań zawartych w tej interpelacji w trakcie wspólnego posiedzenia sejmowych: Komisji Infrastruktury oraz Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka. Z poważaniem Podsekretarz stanu Igor Dzialuk

Warszawa, dnia 23 listopada 2010 r.

Warszawa, dnia 25 listopada 2010 r.

Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości - z upoważnienia ministra na interpelację posła Jerzego Polaczka w sprawie treści oraz stanu realizacji wniosków prokuratury Federacji Rosyjskiej w ramach międzynarodowej pomocy prawnej z związku z prowadzonym na terenie Federacji Rosyjskiej śledztwem w sprawie katastrofy samolotu TU-154M będącego w rejestrze ministra obrony narodowej RP (19259)

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na pismo z dnia 5 listopada 2010 r., przy którym przekazana została interpelacja pana posła Jerzego Polaczka, uprzejmie informuję, że minister sprawiedliwości nie posiada informacji pozwalających na udzielenie odpowiedzi na pytania zawarte w tej interpelacji. Kwestie podniesione w interpelacji należą wyłącznie do właściwości organów prokuratury, a wnioski strony rosyjskiej o pomoc prawną w tej sprawie kierowane były do Prokuratury Generalnej. W tej sytuacji minister sprawiedliwości zwrócił się do prokuratora generalnego o przekazanie takich informacji, które pozwoliłyby na udzielenie odpowiedzi na interpelację. Odpowiadając na to wystąpienie, prokurator generalny zwrócił uwagę, że nie jest organem zobowiązanym do udzielania odpowiedzi na interpelacje poselskie, stosownie do art. 115 ust. 1 konstytucji. Uwzględniając jednakże duże zainteresowanie posłów, jak również opinii publicznej, postępami śledz-

Panie Marszałku! Odpowiadając na interpelację posłanki pani Elżbiety Zakrzewskiej (SPS-023-19260/10) w zakresie dotyczącym obowiązku szkolnego dla osób upośledzonych w stopniu głębokim, uprzejmie wyjaśniam. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572, z późn. zm.) nauka jest obowiązkowa do ukończenia 18. roku życia. Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy obowiązek szkolny dziecka rozpoczyna się z początkiem roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym dziecko kończy 7 lat, oraz trwa do ukończenia gimnazjum, nie dłużej jednak niż do ukończenia 18. roku życia. Obowiązek ten dotyczy wszystkich dzieci, niezależnie od stopnia upośledzenia umysłowego czy innego rodzaju niepełnosprawności. Obowiązek szkolny spełnia się przez uczęszczanie do szkoły podstawowej i gimnazjum, publicznych lub niepublicznych. Niespełnianie obowiązku szkolnego lub obowiązku nauki podlega egzekucji w trybie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jednocześnie na podstawie przepisów art. 15 ust. 1 ustawy uczeń, który ukończył gimnazjum, a nie przekroczył wieku 18 lat, jest objęty obowiązkiem nauki, który realizuje w formach wskazanych w przepisach art. 16 ust. 5a ustawy. Na podstawie art. 16 ust. 7 cytowanej wyżej ustawy za spełnianie obowiązku szkolnego i obowiązku nauki przez dzieci i młodzież upośledzone umysłowo w stopniu głębokim uznaje się udział w zajęciach rewalidacyjno-wychowawczych. Zajęcia rewalidacyjno-wychowawcze organizowane są na podstawie rozpo-

145 rządzenia ministra edukacji narodowej z dnia 30 stycznia 1997 r. w sprawie zasad organizowania zajęć rewalidacyjno-wychowawczych dla dzieci i młodzieży upośledzonych umysłowo w stopniu głębokim (Dz. U. Nr 14, poz. 76). Zgodnie z § 2 ww. rozporządzenia zajęcia te organizuje się dla dzieci i młodzieży z upośledzeniem umysłowym w stopniu głębokim w wieku od 3. do 25. roku życia. Do ukończenia 18. roku życia udział w zajęciach rewalidacyjno-wychowawczych jest zatem realizacją obowiązku szkolnego i obowiązku nauki, natomiast kontynuacja udziału w tych zajęciach przez dziecko w wieku od ukończenia 18 lat do 25. roku życia jest jego prawem. Prawa tego nie należy więc traktować jako rozszerzenia obowiązku nauki w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy. Zajęcia rewalidacyjno-wychowawcze organizuje się w formie zespołowej lub indywidualnej. O zalecanej formie zajęć orzeka zespół orzekający publicznej poradni psychologiczno-pedagogicznej, w tym specjalistycznej, który wydaje orzeczenie o potrzebie zajęć rewalidacyjno-wychowawczych na podstawie odrębnych przepisów. Zajęcia rewalidacyjno-wychowawcze organizuje się w: 1) publicznych przedszkolach, w tym specjalnych, 2) publicznych szkołach, w tym specjalnych, położonych najbliżej miejsca zamieszkania lub pobytu (w tym dziennego) osób zakwalifikowanych do udziału w zajęciach zespołowych, 3) publicznych placówkach opiekuńczo-wychowawczych, 4) zakładach opieki zdrowotnej, 5) domach pomocy społecznej i środowiskowych domach samopomocy, 6) ośrodkach rehabilitacyjno-wychowawczych, jeżeli przebywają w nich dzieci i młodzież z upośledzeniem umysłowym w stopniu głębokim, 7) domach rodzinnych, dla osób zakwalifikowanych do udziału w indywidualnych zajęciach. Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992, z późn. zm.), określająca zasady przyznawania zasiłku rodzinnego, w art. 6 stanowi, że przysługuje on osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1 i 2, tj. rodzicom, jednemu z rodziców albo opiekunowi prawnemu dziecka albo opiekunowi faktycznemu dziecka do ukończenia przez dziecko: 1) 18. roku życia, 2) nauki w szkole, jednak nie dłużej niż do ukończenia 21. roku życia, 3) 24. roku życia, jeżeli kontynuuje naukę w szkole lub w szkole wyższej i legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym albo znacznym stopniu niepełnosprawności. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 18 ustawy o świadczeniach rodzinnych ilekroć w tej ustawie jest mowa o szkole – oznacza to szkołę podstawową, gimnazjum, szkołę ponadpodstawową i ponadgimnazjalną oraz szkołę artystyczną, w której realizowany jest obowiązek szkolny i obowiązek nauki, a także specjalny ośrodek szkolno-wychowawczy, specjalny ośrodek wychowawczy dla dzieci i młodzieży wymagających stosowania specjalnej organizacji nauki, metod pracy i wychowania oraz ośrodek umożliwiający dzieciom i młodzieży upośledzonym umysłowo w stopniu głębokim realizację obowiązku szkolnego i obowiązku nauki. Nie budzi zatem wątpliwości uprawnienie do zasiłku rodzinnego na dziecko do 24. roku życia, które legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym albo znacznym stopniu niepełnosprawności (stopnie niepełnosprawności zostały zdefiniowane w art. 3 pkt 20 i 21 ustawy o świadczeniach rodzinnych), które jednocześnie zostało zakwalifikowane do udziału w zajęciach rewalidacyjno-wychowawczych i które uczęszcza do ośrodka rewalidacyjno-wychowawczego. Ten bowiem w rozumieniu ustawy o świadczeniach rodzinnych jest szkołą. Problem sprawia określenie uprawnień do zasiłku rodzinnego na dziecko, które uczestniczy w indywidualnych zajęciach rewalidacyjno-wychowawczych prowadzonych w domu rodzinnym. Wykładnia gramatyczna art. 6 ust. 1 w związku z art. 3 pkt 18 wskazywałaby, że nie można uznać dzieci, dla których zajęcia rewalidacyjno-wychowawcze są organizowane w domu rodzinnym, za kontynuujące naukę w szkole w rozumieniu ustawy o świadczeniach rodzinnych. Skoro jednak uczestniczenie w zajęciach rewalidacyjno-wychowawczych, niezależnie od miejsca, gdzie te zajęcia się odbywają, zostało przepisami ustawy o systemie oświaty uznane za spełnianie obowiązku szkolnego i obowiązku nauki, to taka literalna wykładnia przepisów może jednak budzić wątpliwości z uwagi na fakt, że różnicowałaby sytuację dzieci z upośledzeniem umysłowym w stopniu głębokim w zakresie prawa do zasiłku rodzinnego wyłącznie od tego, w jakim miejscu osoba ta uczestniczy w zajęciach rewalidacyjno-wychowawczych. Udział dziecka w zajęciach rewalidacyjno-wychowawczych po ukończeniu 18. roku życia oznacza pozostawanie w systemie oświaty, jednak rozstrzygnięcie powyższego problemu w zakresie interpretacji przepisów o świadczeniach rodzinnych należy do kompetencji ministra pracy i polityki społecznej. Z poważaniem Podsekretarz stanu Zbigniew Włodkowski

Warszawa, dnia 22 listopada 2010 r.

146 Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej - z upoważnienia ministra na interpelację poseł Moniki Wielichowskiej w sprawie pozyskania na potrzeby Straży Granicznej nieruchomości położonej w Legnicy (19262)

Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na interpelację pani poseł Moniki Wielichowskiej w sprawie pozyskania na potrzeby Straży Granicznej nieruchomości położonej w Legnicy (SPS-023-19262/10), uprzejmie proszę o przyjęcie następujących wyjaśnień. Nieruchomość przy ul. Partyzantów 22/23 w Legnicy, stanowiąca kompleks wojskowy nr 7234 (działka nr 441 o powierzchni 0,2001 ha zabudowana dwoma budynkami o łącznej powierzchni użytkowej 1205 m²), została uznana za zbędną dla resortu obrony narodowej. W związku z tym, zgodnie z „Planem przekazywania nieruchomości zbędnych dla potrzeb resortu obrony narodowej do Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w 2010 r.”, jest przewidziana do przekazania do Wojskowej Agencji Mieszkaniowej do końca bieżącego roku. Mając na uwadze fakt, że wskazany kompleks wojskowy jest w trakcie przekazywania, niezbędne jest zakończenie tej procedury. Dlatego też ewentualne pozyskanie przedmiotowej nieruchomości powinno nastąpić bezpośrednio od Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, po przedstawieniu formalnego wniosku przez Straż Graniczną. Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, pozostaję w przekonaniu, że uzna je Pan Marszałek za zasadne. Łączę wyrazy szacunku i poważania Podsekretarz stanu Marcin Idzik

Warszawa, dnia 19 listopada 2010 r.

10, przy którym przekazano interpelację pani poseł Moniki Wielichowskiej w sprawie połączenia w przyszłości drogi ekspresowej S3 po stronie polskiej i drogi ekspresowej R11 po stronie czeskiej na polsko-czeskiej granicy państwowej, uprzejmie przekazuję następujące informacje. Umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Czeskiej o połączeniu drogi ekspresowej S3 po stronie polskiej i drogi ekspresowej R11 po stronie czeskiej na polsko-czeskiej granicy państwowej, została podpisana w Straszynie dnia 18 marca 2005 r. Przedmiotowa umowa weszła w życie w dniu 18 lipca 2005 r. Zostało w niej ustalone miejsce połączenia dróg w rejonie przejścia granicznego Lubawka – Kralovec oraz termin realizacji połączenia po 2010 r. Dla strony polskiej połączenie S3/R11 ma duże znaczenie m.in. dla funkcjonowania portów RP w Szczecinie i Świnoujściu oraz w kontekście współpracy transportowej między Polską a Czechami. Ponadto w dokonanej przez RP rewizji sieci TEN-T, droga S3 stanowi jeden z priorytetów. Będzie obsługiwała ruch na odcinku Świnoujście – Szczecin – Gorzów Wielkopolski – Zielona Góra – Legnica – Lubawka – granica polsko-czeska. Droga S3 ma stanowić dogodne połączenie transportowe o znaczeniu międzynarodowym, łączące państwa skandynawskie z państwami bałkańskimi. Projekt realizuje również cel wzmocnienia zarówno regionalnych, jak i ponadregionalnych połączeń sieciowych. Dlatego też strona polska przy różnych okazjach zwraca się z prośbą do strony czeskiej o przekazanie harmonogramu tego połączenia. Jednocześnie chciałbym poinformować, iż podczas ostatnich spotkań przedstawicieli kierownictwa resortu ds. transportu RP i RC, z dnia 14 maja 2009 r. i z 3 listopada 2009 r., nie padły ze strony czeskiej żadne konkretne deklaracje odnośnie do terminu realizacji przedmiotowego połączenia. Według informacji przedstawiciela ministerstwa transportu RC z dnia 18.11.2010 r., strona czeska przystąpiła do opracowania strategii rozwoju infrastruktury, w której określone zostaną priorytety oraz harmonogram poszczególnych zadań. Zakończenie prac nad tym dokumentem planowane jest na grudzień 2010 r. Podsekretarz stanu Radosław Stępień Warszawa, dnia 25 listopada 2010 r.

Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury - z upoważnienia ministra na interpelację poseł Moniki Wielichowskiej w sprawie połączenia w przyszłości drogi ekspresowej S3 po stronie polskiej i drogi ekspresowej R11 po stronie czeskiej na polsko-czeskiej granicy państwowej (19263)

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na pismo z dnia 5 listopada 2010 r., znak: SPS-023-19263/

147 Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów - z upoważnienia ministra na interpelację poseł Moniki Wielichowskiej w sprawie przekazania uzupełniającej subwencji ogólnej dla pow. kłodzkiego z przeznaczeniem na realizację ustawowych zadań powiatu (19264)

Szanowny Panie Marszałku! W związku z interpelacją pani Moniki Wielichowskiej, posła na Sejm RP, przesłaną przy piśmie z dnia 5 listopada br., nr SPS-023-19264/10, w sprawie przekazania uzupełniającej subwencji ogólnej dla powiatu kłodzkiego z przeznaczeniem na realizację ustawowych zadań powiatu, uprzejmie informuję. Jedną z podstawowych zasad, na których opiera się system finansowania jednostek samorządu terytorialnego, uregulowany w ustawie z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U z 2010 r. Nr 80, poz. 526, ze zm.), jest obiektywizacja zasileń budżetów samorządowych w formie subwencji ogólnej z budżetu państwa. Oznacza to w szczególności: 1) ustalenie ściśle sformalizowanych zasad ustalania wielkości subwencji ogólnej dla poszczególnych jednostek samorządu terytorialnego, 2) zniesienie możliwości uznaniowego przyznawania przez ministra finansów – z własnej inicjatywy lub w wyniku kierowanych do resortu indywidualnych wniosków – dodatkowych środków, poza określonymi w ustawie. Na podstawie ww. ustawy na rok 2010 r. zaplanowana została dla powiatu kłodzkiego subwencja ogólna w wysokości 76 972 362 zł, z tego: — część oświatowa w wysokości 55 154 105 zł, — część wyrównawcza w wysokości 19 573 812 zł, — część równoważąca w wysokości 2 244 445 zł. W ramach ww. kwoty części równoważącej subwencji ogólnej na 2010 r. powiat kłodzki otrzymuje między innymi 1 030 260 zł z tytułu wydatków na rodziny zastępcze. Część oświatowa subwencji ogólnej dla powiatu kłodzkiego na 2010 r., w porównaniu do 2009 r., jest wyższa o 736 513 zł. Planowana na rok 2011 część oświatowa subwencji ogólnej, zgodnie z informacją przekazaną przy piśmie z dnia 12 października br., nr ST4/4820/856/2010, będzie wyższa o 4 009 776 zł. Pragnę zaznaczyć, że zwiększenie – w stosunku do 2010 r. – planowanej na 2011 r. części oświatowej subwencji ogólnej związane jest ze skutkami przechodzącymi na rok 2011 podwyżki wynagrodzeń o 7% od 1 września 2010 r. oraz planowaną podwyżką wynagrodzeń dla nauczycieli o 7% od 1 września 2011 r., a także ze skutkami zmian w strukturze awansu zawodowego nauczycieli zatrudnionych w szkołach i placówkach oświatowych prowadzonych przez jednostki samorządu terytorialnego.

Oprócz ww. kwoty części oświatowej subwencji ogólnej powiat kłodzki otrzymał także (do dnia 25 listopada br.) środki z rezerwy części oświatowej w wysokości 384 431 zł, między innymi na remonty bieżące, wyposażenie placówek oświatowych oraz odprawy dla zwalnianych nauczycieli. Obecnie w Ministerstwie Finansów rozpatrywany jest kolejny wniosek ministra edukacji narodowej o podział środków z 0,6% rezerwy części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego, w tym również dla powiatu kłodzkiego. W ramach subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego ze zwrotów nienależnie otrzymanych kwot subwencji ustalonych na rok budżetowy tworzona jest rezerwa subwencji, o której mowa w art. 36 ust. 4 pkt 1 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego. Rezerwą tą dysponuje minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z reprezentacją jednostek samorządu terytorialnego. W 2010 r. – stosownie do postanowień zawartych w art. 34 ustawy z dnia 24 czerwca 2010 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi z 2010 r. (Dz. U. Nr 123, poz. 835 i Nr 148, poz. 993) – środki z rezerwy, o której mowa w art. 36 ust. 4 pkt 1 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, przeznacza się na uzupełnienie dochodów jednostek samorządu terytorialnego określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2001 r. o szczególnych zasadach odbudowy, remontów i rozbiórek obiektów budowlanych zniszczonych lub uszkodzonych w wyniku działania żywiołu (Dz. U. Nr 84, poz. 906). Środki z ww. rezerwy zostały podzielone zgodnie ze stanowiskiem Zespołu ds. Systemu Finansów Publicznych Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu Terytorialnego z dnia 24 sierpnia 2010 r. oraz z dnia 16 listopada 2010 r. w sprawie podziału rezerwy subwencji ogólnej na 2010 r. Powiat kłodzki nie spełnia kryteriów przyjętych przez zespół, w związku z tym minister finansów nie ma możliwości przyznania w 2010 r. dodatkowych środków z tej rezerwy na uzupełnienie subwencji ogólnej. Odnosząc się do poruszonej w interpelacji kwestii dotyczącej dotacji celowych na zadania bieżące z zakresu administracji rządowej realizowane przez jednostki samorządu terytorialnego oraz na dofinansowanie zadań własnych planowanych w budżecie części 85: Budżety wojewodów, pragnę zauważyć, że podobnie jak kwoty wydatków na zadania będące w kompetencji wojewodów, kwoty ww. dotacji ustalane są samodzielnie przez poszczególnych wojewodów w ramach wstępnej kwoty wydatków, skalkulowanej w oparciu o możliwości finansowe budżetu państwa i jednakowe zasady przyjęte w budżecie państwa do określania wydatków podobnego rodzaju. Podziału dotacji na poszczególne powiaty dokonuje samodzielnie wojewoda dolnośląski.

148 Ze sprawozdania Rb-28 z wykonania planu wydatków budżetu państwa za III kwartały 2010 r. województwa dolnośląskiego wynika, że z ujętej w planie po zmianach łącznej kwoty dotacji celowych na zadania z zakresu administracji rządowej realizowane przez powiaty w wysokości 281 344 tys. zł, wojewoda dolnośląski przekazał do wszystkich powiatów kwotę 215 629 tys. zł. Zaplanowane dotacje na zadania z zakresu administracji rządowej realizowane przez powiaty były zwiększane m.in. z rezerw budżetu państwa. Podziału dotacji na poszczególne powiaty – podobnie, jak kwot dotacji zaplanowanych w ustawie budżetowej na rok 2010 – dokonał wojewoda dolnośląski. Z danych zawartych w sporządzonym przez powiat kłodzki sprawozdaniu Rb-50 o dotacjach/wydatkach związanych z wykonywaniem zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych jednostkom samorządu terytorialnego ustawami za III kwartały 2010 r. wynika, że plan dotacji po zmianach na zadania z zakresu administracji rządowej dla powiatu kłodzkiego wynosi 19 254 972 zł, wykonanie dotacji – 13 411 465 zł, a wykonanie wydatków finansowanych z tych z dotacji – 12 278 773 zł. Przedstawiając powyższe, uprzejmie informuję, że poza wspomnianymi wyżej środkami z 0,6% rezerwy części oświatowej subwencji ogólnej minister finansów nie ma możliwości przekazania w 2010 r. dodatkowych środków dla powiatu kłodzkiego. Z poważaniem Podsekretarz stanu Hanna Majszczyk Puławy SA. Termin składania przez potencjalnych inwestorów pisemnych odpowiedzi na ww. publiczne zaproszenie do nabycia akcji upłynął w dniu 23 lipca 2010 r. W wyznaczonym terminie wpłynęły cztery oferty na zakup akcji spółki. Do kolejnego etapu procesu prywatyzacji spółki zostały dopuszczone wszystkie podmioty, które złożyły odpowiedzi. Termin składania ofert wiążących, wyznaczony pierwotnie na 11 października 2010 r., w związku z wnioskami potencjalnych inwestorów wydłużony został do dnia 30 listopada 2010 r. Po wyłonieniu przez Ministerstwo Skarbu Państwa inwestora i uzgodnieniu parametrów transakcji będzie możliwe rozpoczęcie negocjacji dotyczących pakietu socjalnego (m.in. w zakresie poziomu zatrudnienia oraz ewentualnych rozwiązań płacowych i socjalnych). Rozmowy z przedstawicielami załogi spółki będzie prowadził potencjalny nabywca. Ministerstwo Skarbu Państwa nie jest stroną dla tego typu ustaleń. Ponadto pragnę wskazać, że zgodnie z ustawą z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji uprawnionym pracownikom przysługuje prawo do nieodpłatnego nabycia do 15% akcji spółki objętych przez Skarb Państwa w dniu wpisania jej do rejestru. Proces udostępniania akcji pracownikom ZA Puławy SA jest już zakończony. Objęli oni 2 021 366 akcji o wartości 20 213 660,00 zł (12 lutego 2010 r. wygasło prawo do nieodpłatnego nabycia akcji przywrócone wyłącznie dla spadkobierców uprawnionych pracowników). Mam nadzieję, że przedstawione wyjaśnienia uzna Pan Marszałek za wyczerpujące temat przedmiotowej interpelacji. Z poważaniem Warszawa, dnia 26 listopada 2010 r. Minister Aleksander Grad Odpowiedź
ministra skarbu państwa na interpelację posła Zbigniewa Matuszczaka w sprawie dalszych losów pracowników Zakładów Azotowych Puławy SA (19267)

Warszawa, dnia 22 listopada 2010 r.

Odpowiedź
sekretarza stanu w Ministerstwie Skarbu Państwa - z upoważnienia prezesa Rady Ministrów na interpelację posła Zbigniewa Matuszczaka w sprawie warunków prywatyzacji Lubelskiego Węgla Bogdanka SA (19268)

Szanowny Panie Marszałku! W związku z interpelacją posła Zbigniewa Matuszczaka z dnia 28 października 2010 r. (SPS-023-19367/10) dotyczącą dalszych losów pracowników Zakładów Azotowych Puławy SA wyjaśniam, co następuje. Prywatyzacja spółki jest ujęta w rządowym „Planie prywatyzacji na lata 2008–2011” przyjętym uchwałą nr 83/2008 Rady Ministrów z dnia 22 kwietnia oraz jego aktualizacji przyjętej uchwałą nr 22/ 2009 Rady Ministrów z dnia 10 lutego 2009 r. W dniu 14 maja 2010 r. opublikowane zostało zaproszenie do nabycia należących do Skarbu Państwa akcji stanowiących do 50,67% Zakładów Azotowych

W odpowiedzi na interpelację poselską pana posła Zbigniewa Matuszczaka z dnia 28.10.2010 r. w sprawie warunków prywatyzacji Lubelskiego Węgla Bogdanka SA uprzejmie informuję, iż tryb i przewidywany termin prywatyzacji tej spółki jest zawarty w Planie prywatyzacji na lata 2008–2011 (dokument przy-

149 jęty przez Radę Ministrów) i jego kolejnych aktualizacjach. W sierpniu 2009 r. Rada Ministrów zaakceptowała aktualizację Planu prywatyzacji na lata 2008–2011, zmieniono także zapisy Strategii działalności górnictwa węgla kamiennego w Polsce w latach 2007–2015, umożliwiając sprzedaż przez Skarb Państwa większościowego pakietu akcji LW Bogdanka SA. W bardzo trudnym dla rynków finansowych roku 2009 miały miejsce znaczące zmiany w strukturze własnościowej spółki. W czerwcu 2009 r. przeprowadzono z sukcesem pierwszą ofertę publiczną spółki. Udział Skarbu Państwa w strukturze własnościowej spółki zmniejszył się do 65,50%. W celu poprawienia płynności akcji spółki na GPW w grudniu 2009 r. Skarb Państwa zbył 1 689 939 akcji spółki stanowiących ok. 5% kapitału zakładowego. Tym samym udział Skarbu Państwa w kapitale zakładowym spółki zmniejszył się do ok. 51% (pomijając tzw. akcje pracownicze). Na skutek przeprowadzonej przez Skarb Państwa transakcji uprawnieni pracownicy uzyskali możliwość objęcia tzw. akcji pracowniczych. Zakładano także zwiększenie zainteresowania potencjalnych inwestorów spółką, a tym samym wzrost kursu akcji na rynku regulowanym. Zbycie akcji poprzedzono dwiema rundami dialogu ze stroną społeczną (zgodnie z zapisami pkt. 5.2 Strategii działalności górnictwa węgla kamiennego w Polsce w latach 2007–2015). Uwzględniając wariant postulowany przez zarząd spółki i przedstawicieli strony społecznej MSP skierowało ofertę do inwestorów finansowych (odrzucono opcję zakupu akcji spółki przez inwestora branżowego). Strona społeczna poparła plany MSP dotyczące skierowania oferty do przewidywalnych, długoterminowych inwestorów, pełniących bardzo ważną rolę w polskiej gospodarce – otwartych funduszy emerytalnych. Pieniądze gromadzone w OFE stanowić będą w przyszłości podstawowe źródło wypłaty emerytur. Tym samym udział OFE jednocześnie jest udziałem milionów Polaków w prywatyzacji Bogdanki. Mając na uwadze sprzyjające warunki rynkowe, Skarb Państwa zbył w dniu 9 marca 2010 r. 46.7% akcji LW Bogdanka SA za ponad 1,1 mld zł. Akcje zaoferowane przez Skarb Państwa zostały nabyte po 70,50 zł za akcję przez otwarte fundusze emerytalne. Po dokonaniu transakcji LW Bogdanka SA stała się prywatną spółką z nieznacznym udziałem Skarbu Państwa na poziomie 4,3%. Wszystkie 14 działających w Polsce OFE wzięło udział w ofercie. W dniu 9 marca 2010 r. rozpoczął się proces udostępniania akcji pracowniczych, który potrwa do 9 marca 2012 r. Pula akcji przeznaczona dla pracowników wynosi 3 243 000 szt. Rada Ministrów podziela troskę pana posła dotyczącą potrzeby rozwoju województwa lubelskiego i zapewniam, że takim samym zainteresowaniem i troską Rada Ministrów otacza zarówno województwo lubelskie, jak i pozostałe 15 województw naszego kraju. Na szczególne uznanie zasługuje wysoka efektywność województwa lubelskiego w pozyskiwaniu środków na jego rozwój – w tym np. skorzystanie z pomocy 99,8% środków ze Zintegrowanego Programu Operacyjnego Rozwoju Regionalnego 2004–2006, będąc pod tym względem wśród najlepszych w kraju (średnia w Polsce wyniosła 94%). Obecnie w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Lubelskiego 2007–2013 województwo lubelskie pozyskało do zagospodarowania środki w wysokości 1 156 mln euro, a z Programu Operacyjnego „Rozwój Polski Wschodniej” 508,57 mln euro. Pragnę jednak poinformować pana posła, iż pomimo oczekiwań przez wyborców przeznaczenia środków uzyskanych ze sprzedaży pakietu akcji LW Bogdanka na rozwój województwa lubelskiego Minister Skarbu Państwa nie może przeznaczyć powyższych środków na inne cele niż te, które zostały wskazane w ustawie z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji (t.j. Dz.U. z 2002 r. nr 171, poz.1397, z późn.zm.). Sposób dysponowania środkami uzyskanymi z tytułu prywatyzacji został określony w art. 56 ww. ustawy w ten sposób, że z przychodów uzyskanych z prywatyzacji tworzy się następujące państwowe fundusze celowe: 1) Fundusz Reprywatyzacji, na rachunku którego są gromadzone środki pochodzące ze sprzedaży 5% akcji należących do Skarbu Państwa w każdej ze spółek powstałych w wyniku komercjalizacji oraz odsetki od tych środków, z przeznaczeniem na cele związane z zaspokajaniem roszczeń byłych właścicieli mienia przejętego przez Skarb Państwa, poprzez: a) wypłatę odszkodowań wynikających z prawomocnych wyroków i ugód sądowych oraz ostatecznych decyzji administracyjnych, wydanych w związku z nacjonalizacją mienia, b) wypłatę odszkodowań przyznanych na podstawie art. 10 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego (Dz. U. Nr 34, poz. 149, z późn. zm.), c) pokrycie kosztów postępowania sądowego i egzekucyjnego, w tym wynagrodzeń biegłych sądowych za sporządzanie ekspertyz, których koszty w wyroku ponosi pozwany – Skarb Państwa, d) pokrycie kosztów zastępstwa procesowego w sprawach prowadzonych poza granicami kraju, e) pokrycie kosztów wynagrodzeń wypłacanych na podstawie umów cywilnoprawnych w zakresie specjalistycznych opinii i analiz, w ramach realizacji celów, o których mowa w lit. a–d; 2) Fundusz Restrukturyzacji Przedsiębiorców, na rachunku którego gromadzi się 15% przychodów uzyskanych z prywatyzacji w danym roku budżetowym oraz odsetki od tych środków, z przeznaczeniem na wsparcie w celu ratowania lub restrukturyzacji przedsiębiorców, w tym przeznaczonych do prywatyzacji;

150 3) Fundusz Skarbu Państwa, na rachunku którego gromadzi się 2% przychodów uzyskanych z prywatyzacji w danym roku budżetowym oraz odsetki od tych środków, z przeznaczeniem na pokrycie kosztów prywatyzacji, gospodarowania mieniem Skarbu Państwa, podwyższenie kapitału zakładowego spółek z udziałem Skarbu Państwa oraz na wykonywanie przez ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa innych ustawowo określonych zadań, w szczególności zadań wynikających z ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o zasadach wykonywania uprawnień przysługujących Skarbowi Państwa (Dz. U. Nr 106, poz. 493, z późn. zm.); 4) Fundusz Nauki i Technologii Polskiej, na rachunku którego gromadzi się 2% przychodów uzyskanych z prywatyzacji w danym roku budżetowym oraz odsetki od tych środków, z przeznaczeniem na cele związane z rozwojem nauki i technologii polskiej obejmujące wspieranie szczególnie ważnych kierunków badań naukowych lub prac rozwojowych określanych w założeniach polityki naukowo-technicznej państwa, wspieranie inwestycji służących potrzebom badań naukowych lub prac rozwojowych oraz promocję i upowszechnianie nauki. Przychody ze sprzedaży należących do Skarbu Państwa akcji i udziałów, stanowiących do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 1 marca 2002 r. o zmianach w organizacji i funkcjonowaniu centralnych organów administracji rządowej i jednostek im podporządkowanych oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 25, poz. 253, z późn. zm.) rezerwę na cele uwłaszczenia, minister właściwy do spraw Skarbu Państwa przekazuje na wyodrębniony rachunek ministra właściwego do spraw pracy. Środki te przeznacza się na finansowanie zadań ministra właściwego do spraw pracy na rzecz przeciwdziałania bezrobociu. Minister właściwy do spraw pracy może przekazać środki do: Funduszu Pracy, Banku Gospodarstwa Krajowego – z przeznaczeniem na wypłatę pożyczek dla osób fizycznych podejmujących działalność gospodarczą, przy czym środki pochodzące ze zwrotu pożyczek Bank Gospodarstwa Krajowego zwraca na wyodrębniony rachunek ministra właściwego do spraw pracy. Z przychodów uzyskanych z prywatyzacji przeznacza się, na zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 8 maja 1997 r. o poręczeniach i gwarancjach udzielanych przez Skarb Państwa oraz niektóre osoby prawne (Dz. U. z 2003 r. Nr 174, poz. 1689, z późn. zm.) środki na rachunek rezerw poręczeniowych i gwarancyjnych Skarbu Państwa. Z powyższych powodów Rada Ministrów, podzielając troskę pana posła o prawidłowy rozwój województwa lubelskiego, nie może podjąć, z uwagi na ograniczenia ustawowe, działań zmierzających dla zapewnienia województwu lubelskiemu udziału w środkach uzyskanych z prywatyzacji LW Bogdanka. Sekretarz stanu Jan Bury Warszawa, dnia 19 listopada 2010 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Środowiska - z upoważnienia prezesa Rady Ministrów na interpelację posła Jarosława Matwiejuka w sprawie dalszych działań mających na celu poszerzenie Białowieskiego Parku Narodowego (19286)

Nawiązując do otrzymanej przy piśmie z dnia 22 września 2010 r., znak: SPS-023-19286/10, interpelacji posła Jarosława Matwiejuka w sprawie dalszych działań mających na celu poszerzenie Białowieskiego Parku Narodowego, poniżej przedstawiam stosowne informacje. Uchwalone stanowiska organów opiniodawczych samorządu terytorialnego gmin Hajnówka i Narewka wskazały na odmowę realizacji Białowieskiego Programu Rozwoju, a gmina Białowieża dotychczas nie zajęła stanowiska. W związku z odmową udziału w realizacji programu, którego elementem było rozszerzenie granic Białowieskiego Parku Narodowego, działania w tym zakresie zostały również wstrzymane. W tej sytuacji minister środowiska w dniu 21 października 2010 r. ogłosił wstrzymanie procesu negocjacji Białowieskiego Programu Rozwoju i jednocześnie zapowiedział wzmocnienie ochrony Puszczy Białowieskiej, które będzie polegało na następujących działaniach: 1) pozyskanie drewna od 1 stycznia 2011 r. będzie prowadzone tylko na lokalne potrzeby, to jest w ilości 48,5 tys. m3 rocznie; 2) od momentu wejścia w życie rozporządzenia ministra środowiska w sprawie ustanowienia strefy ochronnej zwierząt łownych w otulinie Białowieskiego Parku Narodowego nastąpi zakaz polowań w otulinie parku narodowego; 3) Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej zapewni dla mieszkańców gmin puszczańskich środki w wysokości 6 mln zł na dofinansowanie przedsięwzięć z zakresu ochrony środowiska, jak np. instalacji kolektorów słonecznych, przydomowych oczyszczalni ścieków. Ponadto znacznie przyspieszy się opracowanie planu zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000 PLC20004 Puszcza Białowieska, to jest do końca 2011 r., zharmonizowanego z opracowywanymi planami urządzania lasu w nadleśnictwach puszczańskich. Informuję, że wprowadzone obecnie zmiany w formie ochrony Puszczy Białowieskiej nie ograniczają ubiegania się gmin o środki finansowe z innych źródeł. Nie ma również przeszkód w realizacji pozytywnie zaopiniowanego przez ministra środowiska projektu Starostwa Powiatowego w Hajnówce pt. „Platforma współpracy na rzecz zrównoważonego rozwoju

151 rejonu Puszczy Białowieskiej”, finansowanego ze środków unijnych. Nawiązując do szczegółowych pytań zawartych w interpelacji, informuję, że w Ministerstwie Środowiska nie są prowadzone prace legislacyjne związane ze zmianą ustawy o ochronie przyrody zmierzające do wykluczenia społeczności lokalnych z procesu poszerzania parku narodowego. Odnośnie do ograniczenia wycinki drzew na obszarze Puszczy Białowieskiej należy stwierdzić, że od kilku lat zmniejszane jest pozyskanie. Związane to było z okresem lęgowym ptaków. Wstrzymano również tego rodzaju zabiegi na powierzchniach, na których stwierdzono występowanie dzięcioła białogrzbietego, dzięcioła trójpalczastego oraz chrząszczy saproksylicznych dających podstawę do wyznaczenia obszarów Natura 2000. Z pozyskania drewna w okresie lęgowym zostały wyłączone powierzchnie z wilgotnymi i bagiennymi siedliskami, takimi jak bory, bory mieszane, olsy oraz drzewostany wzdłuż cieków wodnych. We wszystkich zabiegach pielęgnacyjno-hodowlanych nie wycina się drzew dziuplastych i posuszu stojącego, nie usuwa się pojedynczych wywrotów i złomów ani martwych drzew leżących. Zapowiedziana decyzja określająca dopuszczalną ilość pozyskanego drewna na obszarze Puszczy Białowieskiej związana jest ze wzmocnieniem ochrony tego ekosystemu leśnego, a przede wszystkim pozostałych jeszcze fragmentów lasów naturalnych i półnaturalnych. Planowane pozyskanie drewna w pełni zabezpieczy zapotrzebowanie miejscowej ludności oraz lokalnego przemysłu drzewnego. Stosownie do art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220, z późn. zm.) w otulinie parku narodowego może być utworzona strefa ochronna zwierząt łownych ze względu na potrzebę ochrony zwierząt w parku narodowym. Strefa ochronna zwierząt łownych nie podlega włączeniu w granice obwodów łowieckich. Minister środowiska, ustanawiając w drodze rozporządzenia strefę ochronną zwierząt łownych, kieruje się potrzebą ochrony gatunków zwierząt łownych wychodzących na żerowiska poza obszar parku narodowego i utrzymania właściwej liczebności i struktury populacji poszczególnych gatunków zwierząt łownych na obszarze parku narodowego w celu zachowania równowagi przyrodniczej. Podsekretarz stanu Janusz Zaleski Warszawa, dnia 22 listopada 2010 r. Odpowiedź
sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej - z upoważnienia ministra na interpelację posła Jarosława Matwiejuka w sprawie pogarszającej się sytuacji noclegowni dla bezdomnych (19287)

Szanowny Panie Marszałku! Nawiązując do interpelacji z dnia 19 października 2010 r. pana Jarosława Matwiejuka, posła na Sejm Rzeczypospolitej, przekazanej przy piśmie Pana Marszałka z dnia 5 listopada 2010 r., znak: SPS-023-19287/10, w sprawie pogarszającej się sytuacji noclegowni dla bezdomnych, proszę o przyjęcie poniższego stanowiska. W odpowiedzi na inne interpelacje pana Jarosława Matwiejuka, posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, z dnia 25 października 2010 r., jakie były przekazane przy piśmie Pana Marszałka z dnia 29 października 2010 r., znak: SPS-024-8022-8034/10, zawarto w dość obszerny sposób informacje na temat m.in. właściwości ministra pracy i polityki społecznej w zakresie finansowania kosztów działalności noclegowni, liczby placówek (schronisk, noclegowni, ośrodków wsparcia) oraz kwot środków budżetowych przeznaczanych na realizację resortowego programu „Program wspierający powrót osób bezdomnych do społeczności”. Zakres zawartych informacji, o których wyżej mowa, dotyczył pytań nr 2, nr 3 i nr 4 ujętych w interpelacji z dnia 19 października 2010 r. W tym miejscu za wskazane wydaje się udzielenie odpowiedzi na pytanie nr 1: Jakie kroki zostaną podjęte w celu zmiany zaistniałej sytuacji? Niezmiernie ważnym działaniem wpisanym w bieżącą politykę ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego wobec problemów osób bezdomnych jest realizacja jednego z komponentów projektu systemowego współfinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego w ramach Programu Operacyjnego „Kapitał ludzki” 2008–2013. Chodzi o zadanie nr 4: Gminny standard wychodzenia z bezdomności w projekcie nr 1.18 „Tworzenie i rozwijanie standardów instytucji pomocy i integracji społecznej”, z przewidzianym kosztorysem na ok. 35 mln zł w latach 2008–2013. Prace w ramach zadania nr 4 obejmują opracowanie modelu, pilotażowe przetestowanie na grupie wybranych gmin w Polsce (samorządów gminnych), a następnie rekomendowanie ministrowi pracy i polityki społecznej wniosków w zakresie zmian legislacyjnych w obszarze przeciwdziałania bezdomności. Prace projektowe dotyczące tzw. gminnego standardu wychodzenia z bezdomności” obejmują tematycznie: — standardy mieszkalnictwa i pomocy doraźnej – m.in. standard ogrzewalni, noclegowni, schroniska, domu dla bezdomnych, mieszkania wspieranego, wspólnoty, jadłodajni punktu charytatywnego; — standardy w obszarze zdrowia – m.in. standard terapii alkoholowej, punktów doraźnej pomocy me-

152 dycznej; współpracy ze służbą zdrowia; standard pracy z bezdomnymi narkomanami; standard pracy z osobami bezdomnymi z zaburzeniami psychicznymi, starszymi i niepełnosprawnymi; — standardy w obszarze zatrudnienia i edukacji – m.in. standard prac społecznie użytecznych z bezdomnymi, standard przedsiębiorstwa społecznego i spółdzielni socjalnej, zatrudnienia socjalnego w kontekście bezdomności, standard stażu i przygotowania zawodowego, warsztatów, standard edukacji formalnej i nieformalnej dla osób bezdomnych; — standardy pracy socjalnej – m.in. standard pracy socjalnej w placówkach dla osób bezdomnych; standard pracy socjalnej w OPS; standard streetworkingu dla osób bezdomnych; standardy mentoringu (asystowania, akompaniowania, coachingu), standardy poradnictwa dla osób bezdomnych; — standardy komunikacji społecznej – m.in. standardy profilaktyki; standardy współpracy z biznesem, z masmediami; standardy akcji medialnych ukierunkowanych na przełamywanie negatywnych stereotypów, standardy edukacji społecznej w zakresie bezdomności. Osiągnięcie planowanych rezultatów tego projektu systemowego pozwoli ministrowi pracy i polityki społecznej tak sformułować propozycje zmian legislacyjnych, aby praktycznie każda gmina w kraju (każdy samorząd gminny) był przygotowany do wprowadzenia odpowiedniego „scenariusza działań” w przypadku pojawienia się zagrożeń z bezdomnością. Szanowny Panie Marszałku! Szanowny Panie Pośle! Innym niezmiernie ważnym działaniem planowanym na lata 2011–2012 jest współdziałanie z Polskimi Kolejami Państwowymi w zakresie niwelowania zjawiska bezdomności na dworcach kolejowych. W październiku 2010 r. przeprowadzono już wstępne, robocze rozmowy na temat konieczności opracowania wspólnego harmonogramu działań zmierzających do niwelowania tego negatywnego zjawiska społecznego na dworcach kolejowych. Wiadomym powszechnie jest, że dworce kolejowe od wielu już lat są miejscem gromadzenia się osób zaliczanych do kategorii wykluczonych społecznie, w tym przede wszystkim osób bezdomnych. Próby całkowitego zlikwidowania na terenie dworców kolejowych zjawiska bezdomności kończą się praktycznie fiaskiem. Podstawową trudnością prowadzenia pracy socjalnej z osobami bezdomnymi przebywającymi na dworcach kolejowych jest fakt, że nie sposób podać dokładnej liczby tych osób, które tam mieszkają bądź przebywają. Obecnie lansowanym w wielu krajach UE kierunkiem działań wobec osób bezdomnych przebywających na dworcach kolejowych i w ich okolicach jest dążenie do nawiązywania współpracy z tymi osobami oraz rozpowszechnianie różnych form pracy socjalnej włączającej aktywnie osoby bezdomne do „życia dworcowego”, a tym samym lokalnego życia społecznego. Obraz polskich dworców kolejowych, zwłaszcza w dużych miastach, jest znany oraz powszechnie nieakceptowany. PKP SA Oddział Dworce Kolejowe zarządza 82 dworcami w całym kraju, odpowiadając za ich sprawne funkcjonowanie, remonty i rozwój. W ostatnim czasie PKP SA Oddział Dworce Kolejowe podjęły się inicjatyw łączących społeczne zaangażowanie z działaniem na rzecz poprawy wizerunku dworców, w tym m.in. Dworca Centralnego w Warszawie. Znane jest już w kraju przedsięwzięcie organizacyjne – czasopismo „Wspak”, będące projektem ogólnopolskiej Akcji Przedsiębiorczej Filantropii „Wspak”. Realizują ją dwie fundacje: Satoris i Fabryka UTU przy współudziale Stowarzyszenia OZON. To czasopismo dotychczas kolportowano w Warszawie i okresowo w Toruniu, a od niedawna w Puławach. Do tego projektu przystąpiło również PKP SA Oddział Dworce Kolejowe. Na Dworcu Centralnym w Warszawie można spotkać „zorganizowane” stoiska kolportażu prowadzone przez osoby bezdomne, a podróżni wcale się od nich nie oddalają. Doświadczenia innych krajów UE, w tym Włoch, Francji oraz Luksemburga, mogą być inspiracją dla nowych projektów aktywizacji społeczno-zawodowej osób bezdomnych przebywających na dworcach kolejowych, mających również na celu zapewnienie komfortowych i bezpiecznych warunków podróżnym. Okazuje się, że PKP SA Oddział Dworce Kolejowe jest dysponentem szeregu obiektów budowlanych, które nie są wykorzystane na cele prowadzonej działalności gospodarczej. Mogłyby one zostać wykorzystane na tworzenie przez organizacje pozarządowe wokół dworców kolejowych sieci placówek pomocy dla osób bezdomnych, punkty pomocy medycznej czy też na domy lub schroniska dla osób bezdomnych. Obiekty te mogłyby być również brane pod uwagę w kontekście tworzenia przez samorządy gmin nowych lokali socjalnych czy mieszkań komunalnych. Koncepcja planowanej współpracy została oparta przez ministra pracy i polityki społecznej na jego ustawowych możliwościach. Wykorzystując te możliwości, wpisane w przepis art. 23 ust. 1 pkt. 7a ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1462, z późn. zm.), minister pracy i polityki społecznej może w ramach dwóch programów, a mianowicie: program „Aktywne formy przeciwdziałania wykluczeniu społecznemu” oraz program „Program wspierający powrót osób bezdomnych”, udzielać wsparcia finansowego na projekty, których celem jest m.in.: — organizowanie przez samorządy gminne lokalnych programów prac społecznie użytecznych oraz robót publicznych na obiektach budowlanych udostępnianych przez PKP SA Oddział Dworce Kolejowe na cele budownictwa socjalnego, — organizowanie przez organizacje pozarządowe programów aktywizacji społeczno-zawodowej dla osób bezdomnych przebywających na obiektach dworcowych przy współpracy służb pracowniczych PKP SA Oddział Dworce Kolejowe, — organizowanie współpracy organizacji pozarządowych z jednostkami organizacyjnymi PKP SA Oddział Dworce Kolejowe w tworzeniu sieci placówek pomocy poprzez wykorzystanie „wolnych” obiektów kolejowych.

153 Z kolei PKP SA Oddział Dworce Kolejowe, dysponując nadzorem nad obiektami dworcowymi w kraju, może: — poprzez udostępnienie samorządom gmin i organizacjom pozarządowym wykazu obiektów wolnych do zagospodarowania stworzyć warunki dla zmiany sytuacji bytowej osób bezdomnych przebywających na terenie dworców i ich okolic, — nakłonić swoich pracowników do współpracy z organizacjami pozarządowymi działającymi na rzecz pomocy osobom bezdomnym przy organizowaniu programów pracy socjalnej na terenie dworców kolejowych i ich okolic, — współtworzyć na terenie dworców kolejowych zorganizowane miejsca pobytu oraz pracy dla osób bezdomnych spełniające wymagania bezpieczeństwa podróżnych. Zarysowany w sposób ogólny „scenariusz działań” na lata 2011–2012 wpisuje się w odpowiedź na pytanie pana posła. Szanowny Panie Marszałku! Szanowny Panie Pośle! W udzielonej wcześniej odpowiedzi na kilka interpelacji pana posła dotyczących sytuacji finansowania kosztów działalności noclegowni we wskazanych województwach przywołany został również temat prac nad polską strategią wychodzenia z bezdomności. Ustawowy obowiązek udzielenia schronienia, zapewnienie posiłku oraz niezbędnego ubrania osobom tego pozbawionym należy do zadań własnych gminy – ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, art. 17 ust. 1: „Do zadań własnych gminy o charakterze obowiązkowym należy: (…) 3) udzielanie schronienia, zapewnienie posiłku oraz niezbędnego ubrania osobom tego pozbawionym (...)”. Natomiast do zadań ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego należy m.in. tworzenie koncepcji i określanie kierunków rozwoju w obszarze pomocy społecznej, inspirowanie i promowanie nowych form i metod działania. Zobowiązania zawarte w krajowym programie „Zabezpieczenie społeczne i integracja społeczna na lata 2008–2010”, przyjętym przez Radę Ministrów w dniu 16 grudnia 2008 r., wpisane w działanie 2.5.2: Rozwój budownictwa socjalnego zostały przez ministra pracy i polityki społecznej podjęte jeszcze w 2008 r. Do końca września 2008 r. zespół roboczy, w skład którego wchodzili przedstawiciele Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej oraz podmiotów III sektora, przygotował materiał roboczy pt: „Projekt – krajowa strategia wychodzenia z bezdomności i rozwoju budownictwa socjalnego na lata 2009–2015”. W styczniu 2009 r. odbyło się kolegium ministra pracy i polityki społecznej, na którym aprobowano przygotowany projekt dokumentu z jednoczesnym wykonaniem zalecenia Kancelarii Prezesa Rady Ministrów o zmianie nazwy tytułowej tego projektu na „Krajowy program wychodzenia z bezdomności i rozwoju budownictwa socjalnego na lata 2009–2015”. W marcu 2009 r. minister pracy i polityki społecznej przedstawił Kancelarii Prezesa Rady Ministrów wniosek o wyrażenie zgody na opracowanie programu wieloletniego, z jednoczesną zgodą na przeprowadzenie konsultacji na temat założeń tego programu. Jednakże w listopadzie 2009 r. minister pracy i polityki społecznej uzyskał odpowiedź Kancelarii Prezesa Rady Ministrów zawierającą sugestię odstąpienia od inicjatywy w 2009 r. z uwagi na ogólnoświatową sytuację finansową (kryzys finansowy) oraz z ewentualnym powrotem do problemu w kolejnych latach, kiedy sytuacja ulegnie poprawie. Z szacunkiem Sekretarz stanu Jarosław Duda Warszawa, dnia 18 listopada 2010 r. Odpowiedź
prezesa Rządowego Centrum Legislacji - z upoważnienia prezesa Rady Ministrów na interpelację posła Zbigniewa Girzyńskiego w sprawie nagminnego naruszania przez rząd 30-dniowego terminu konsultacji z partnerami społecznymi projektów aktów prawnych (19293)

Szanowny Panie Marszałku! W związku z interpelacją pana posła Zbigniewa Girzyńskiego otrzymaną przy piśmie z dnia 8 listopada 2010 r., działając z upoważnienia prezesa Rady Ministrów, uprzejmie informuję, co następuje. Zasadą jest, że projekty założeń albo projekty aktów prawnych kierowane są do konsultacji społecznych przez poszczególne ministerstwa. W związku z powyższym Rządowe Centrum Legislacji zwróciło się do członków Rady Ministrów o przedstawienie informacji dotyczących przypadków niedotrzymywania ustawowych terminów konsultacji z partnerami społecznymi, a także wskazanie podjętych działań, które mają na celu wyeliminowanie ewentualnych nieprawidłowości. Na marginesie powyższych uwag, doceniając rolę i znaczenie organizacji Pracodawcy RP, pragnę zwrócić uwagę, iż jest ona jednym z wielu partnerów społecznych biorących udział w konsultacjach. W związku z powyższym wydaje się, iż badania, na które powołuje się organizacja Pracodawcy RP, nie mogą stanowić potwierdzenia tezy o nagminnym naruszaniu przez rząd terminu konsultacji z partnerami społecznymi. Jednocześnie uprzejmie informuję, iż po uzyskaniu informacji w powyższym zakresie zostaną one niezwłocznie przekazane na ręce Pana Marszałka. Z wyrazami szacunku Prezes Rządowego Centrum Legislacji Maciej Berek Warszawa, dnia 25 listopada 2010 r.

154 Odpowiedź
ministra sportu i turystyki na interpelację posła Jarosława Stolarczyka w sprawie wydania rozporządzenia do art. 67 ust. 8 ustawy o sporcie (19296)

Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów - z upoważnienia ministra na interpelację posła Grzegorza Roszaka w sprawie wzoru dopuszczalnego zadłużenia jednostek samorządu terytorialnego (19297)

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na interpelację posła na Sejm RP pana Jarosława Stolarczyka przekazaną pismem z dnia 5 listopada 2010 r. (sygn. SPS-023-19296/10) w sprawie wydania rozporządzenia do art. 67 ust. 8 ustawy o sporcie uprzejmie informuję, co następuje. Na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 37b ust. 8 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 123, poz. 857, z późn. zm.) minister właściwy do spraw kultury fizycznej, minister właściwy do spraw gospodarki morskiej oraz minister właściwy do spraw transportu określą w drodze rozporządzenia: 1) szczegółowe warunki uzyskiwania upoważnienia do przeprowadzania egzaminu, 2) warunki kadrowe i organizacyjne, konieczne dla prawidłowego przeprowadzania egzaminu, – biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia jednolitego sposobu prowadzenia egzaminu oraz najwyższego poziomu kształcenia. W chwili obecnej zarówno w Ministerstwie Infrastruktury, jak i Ministerstwie Sportu i Turystyki trwają prace nad przygotowaniem stosownego projektu aktu wykonawczego. Rozporządzenie to zostanie bowiem wydane wspólnie przez ministra sportu i turystyki oraz ministra infrastruktury. Z uwagi na fakt, że prace nad ww. aktem prawnym podjęto w okresie poprzedzającym sezon żeglarski, należy oczekiwać, że przedmiotowe rozporządzenie zacznie obowiązywać na tyle szybko, aby środowisko żeglarskie mogło dostosować się do nowych regulacji jeszcze przed rozpoczęciem sezonu. Przy opracowaniu przedmiotowego rozporządzenia zostaną wzięte pod uwagę przede wszystkim wytyczne zawarte w art. 37b ust. 8 ustawy o żegludze śródlądowej, jak również ewentualne uwagi zgłoszone w ramach uzgodnień wewnątrzresortowych i społecznych. Z poważaniem Minister Adam Giersz

Warszawa, dnia 19 listopada 2010 r.

Szanowny Panie Marszałku! W związku z przesłaną przy piśmie, nr SPS-023-19297/10, interpelacją posła G. Roszaka w sprawie wzoru dopuszczalnego zadłużenia jednostek samorządu terytorialnego uprzejmie informuję. I. Ministerstwo Finansów dokonało analizy propozycji przedłożonej przez Krajową Radę Regionalnych Izb Obrachunkowych w zakresie wskaźnika limitującego spłatę zobowiązań jednostki samorządu terytorialnego, w szczególności w zakresie jej wpływu na możliwości absorpcji środków pochodzących z budżetu UE. W wyniku przedmiotowych analiz można stwierdzić, że: 1) propozycja KRRIO, zmierzająca do wyeliminowania z mianownika wzoru art. 243 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U Nr 157, poz. 1240, ze zm.) dotacji i innych środków przeznaczonych na konkretne cele, może prowadzić do zmniejszenia wielkości spłat zobowiązań jednostek samorządu terytorialnego. W warunkach roku 2010 łączna kwota obsługi zobowiązań, o której mowa w art. 243 ust. 1 ww. ustawy, obliczona – zgodnie z propozycją KRRIO – dla wszystkich jednostek samorządu terytorialnego, wyniosłaby w warunkach 2010 r. 21,1 mld zł. Natomiast kwota obsługi zobowiązań, ustalona w oparciu o wskaźnik w kształcie określonym w obecnej ustawie o finansach publicznych, wyniosłaby 21,7 mld zł. Zmniejszenie kwoty spłat zobowiązań jednostek samorządu terytorialnego może oznaczać tym samym wyższy poziom zadłużenia jednostek samorządu terytorialnego; 2) przedstawiony przez KRRIO w uzasadnieniu do uchwały 10/2010 przykład obrazujący wadę ww. wskaźnika ograniczającą – zdaniem krajowej rady – możliwość wykorzystania przez aktywnie działające j.s.t. dofinansowania zadań inwestycyjnych środkami Unii Europejskiej i innymi dotacjami jest hipotetyczny i nie można na jego podstawie wyciągać jednoznacznych wniosków co do możliwości absorpcji środków europejskich. Uwzględnienie dotacji na inwestycje we wzorze wskaźnika, o którym mowa w art. 243 ustawy o finansach publicznych, nie zawsze bowiem ma jednoznacznie negatywny wpływ na możliwości zaciągania kredytów/pożyczek czy emisji obligacji przez jednostki samorządu terytorialnego. Pozytywny wpływ dotacji na inwestycje może wystąpić, m.in. gdy jednostka samorządu terytorialnego w poszczególnych latach budżetowych, w których otrzymała dotacje na inwestycje, wykazała tzw. deficyt operacyjny będący

155 różnicą między dochodami bieżącymi a wydatkami bieżącymi. W przypadku otrzymania przez jednostkę samorządu terytorialnego – w latach uwzględnianych przy wyliczeniu wskaźnika spłaty – dotacji na inwestycje jednostka samorządu terytorialnego ma korzystniejszą średnią obliczoną dla trzech ostatnich lat (prawa strona wzoru art. 243), co pozwala jednostce zaplanować wyższą spłatę zobowiązań dłużnych w porównaniu do jednostki, która nie otrzymała takiej dotacji. Analogiczny wniosek dotyczący korzystnego wpływu uwzględnienia dotacji na inwestycje we wzorze art. 243 ustawy o finansach publicznych na możliwości zaciągania przez jednostki samorządu terytorialnego zobowiązań, w tym zobowiązań na wkład własny związany z realizacją projektów UE, wynika z sytuacji gdy jednostka nie osiągała dochodów majątkowych z dotacji na zadania inwestycyjne w ostatnich 3 latach, ale zakłada pozyskanie takiej dotacji w roku budżetowym, na który planuje budżet. W przypadku zaplanowania w roku budżetowym, na który uchwalany jest budżet, dotacji na inwestycje jednostka samorządu terytorialnego ma korzystniejszy wskaźnik art. 243 i może zaplanować wyższą spłatę zobowiązań dłużnych. Szczegółowe przykłady wraz z wyliczeniami zostały przekazane przewodniczącemu Krajowej Rady Regionalnych Izb Obrachunkowych w piśmie ministra finansów nr ST8-4834-3/09/ WWR/10/8349. W związku z powyższym propozycje Krajowej Rady Regionalnych Izb Obrachunkowych, zawarte w uchwale z dnia 16 czerwca 2010 r. w sprawie wystąpienia do Komisji Samorządu Terytorialnego i Polityki Regionalnej Sejmu RP o wystąpienie z projektem nowelizacji art. 243 i art. 72 ustawy o finansach publicznych z dnia 27 sierpnia 2009 r., mające znieść ograniczenia w wykorzystywaniu przez jednostki samorządu terytorialnego środków Unii Europejskiej, nie uwzględniają sytuacji, jakie mogą wystąpić w poszczególnych jednostkach samorządu terytorialnego. Jednocześnie należy podkreślić, że przyjęta konstrukcja wskaźnika limitującego spłatę zobowiązań jednostki samorządu terytorialnego, o którym mowa w art. 243 ustawy o finansach publicznych, nie ogranicza możliwości absorpcji środków europejskich przeznaczonych na realizację projektów objętych dofinansowaniem z tych środków. Ustawa o finansach publicznych z dnia 27 sierpnia 2009 r. zachowuje bowiem dotychczasowe wyłączenia w zakresie spłaty zobowiązań jednostki samorządu terytorialnego zaciągniętych w związku z umową zawartą na realizację programu, projektu lub zadania finansowanego z udziałem środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy. Rozwiązania te mają umożliwić jednostkom samorządu terytorialnego zaciąganie zobowiązań w celu pozyskania środków finansowych m.in. z funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności. W opinii ministra finansów rozwiązania te nie powinny jednakże prowadzić do nieograniczonego i niekontrolowanego zadłużania jednostek samorządu terytorialnego, a tym samym powiększania państwowego długu publicznego. Upływ terminu nie dłuższy niż 90 dni po zakończeniu programu, projektu lub zadania unijnego i otrzymaniu refundacji z tych środków oznacza, iż brak jest przesłanek uzasadniających niezaliczenie konkretnego zobowiązania do limitu spłaty, o którym mowa w art. 243 ustawy o finansach publicznych. II. W kwestii zmiany art. 72 ustawy o finansach publicznych pragnę poinformować, że w opinii Ministerstwa Finansów, w świetle obowiązujących w chwili obecnej przepisów, jeżeli zobowiązania finansowe wynikające z przesunięcia terminu płatności w czasie za dokonane usługi czy też dostawy towarów wykazują cechy analogiczne jak pożyczki (kredyty), powinny stanowić tytuł dłużny jednostki i ich wartość powinna być zaliczona do długu publicznego. Niemniej w celu uniknięcia wszelkich wątpliwości interpretacyjnych w zakresie obowiązku klasyfikowania niektórych zobowiązań finansowych jako tytuł dłużny zaliczany do długu danej jednostki, w ramach rządowego projektu nowelizacji ustawy o finansach publicznych (druk sejmowy nr 3576) przewiduje się zmianę art. 72 ust. 2 ustawy o finansach publicznych. Zmiana ta polega na dodaniu wprost stwierdzenia w delegacji ustawowej do wydania rozporządzenia, że szczegółowa klasyfikacja tytułów dłużnych obejmuje również rodzaje zobowiązań zaliczanych do poszczególnych tytułów dłużnych i ma jedynie charakter doprecyzowujący. Z poważaniem Podsekretarz stanu Hanna Majszczyk

Warszawa, dnia 26 listopada 2010 r.

Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej - z upoważnienia ministra na interpelację poseł Elżbiety Pierzchały w sprawie wykonania przez ministra obrony narodowej postanowień art. 4f ust. 3 ustawy o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz Agencji Mienia Wojskowego (19301)

Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na pismo nr SPS-023-19301/10 z dnia 5 listopada 2010 r. zawierające interpelację pani poseł Elżbiety Pierzchały w sprawie wykonania przez ministra obrony narodowej postanowień art. 4f ust. 3 ustawy o gospo-

156 darowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz o Agencji Mienia Wojskowego, uprzejmie informuję, co następuje. Proces przekazywania i udostępniania jednostkom samorządu terytorialnego nieruchomości lotniskowych stanowi realizację uregulowań zawartych w ustawie z dnia 30 maja 1996 r. o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz o Agencji Mienia Wojskowego (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 163, poz. 1711, z późn. zm.). Nieruchomości te zostały wytypowane przez ministrów obrony narodowej i infrastruktury i wykazane zostały w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2008 r. w sprawie wykazu lotnisk wojskowych, które mogą być wykorzystane na potrzeby lotnictwa cywilnego (Dz. U. z 2009 r. Nr 3, poz. 12). Na wstępie pragnę przedstawić aktualne zaawansowanie przedmiotowego procesu. Do dnia dzisiejszego właściwi wojewodowie zawarli umowy darowizny w stosunku do nieruchomości na 9 obiektach stanowiących byłe lotniska wojskowe. Są to: Zielona Góra-Babimost (384,9073 ha), Poznań-Ławica (18,3599 ha), Kraków-Balice (33,4591 ha), Wrocław-Strachowice (407,5945 ha), Szczytno-Szymany (464,1323 ha), Biała Podlaska (327,1073 ha), Piła (179,2291 ha), Modlin (276,4019 ha) oraz Radom (22,5905 ha). W trakcie przygotowania niezbędnych dokumentów do zawarcia umowy darowizny znajdują się nieruchomości na lotnisku Zegrze Pomorskie. Dla tego obiektu obowiązuje zgoda ministra skarbu państwa do dnia 22 stycznia 2011 r. Ponadto w drodze użyczenia przekazano nieruchomości na 3 lotniskach wojskowych celem współużytkowania. Wskazać tu należy lotniska: Radom (125,2886 ha), Wrocław-Strachowice (56,9153 ha) i Gdynia-Oksywie (252,8759 ha). Przygotowywane są do użyczenia nieruchomości na lotnisku Bydgoszcz, dla których obowiązuje zgoda ministra skarbu państwa do dnia 26 stycznia 2011 r. Ponadto jako lotnisko współużytkowane na terenach znajdujących się w trwałym zarządzie jednostki organizacyjnej resortu obrony narodowej funkcjonuje lotnisko Kraków-Balice. Zarządzający tym lotniskiem cywilnym aktualnie wykorzystuje nieruchomości na podstawie umowy dzierżawy zawartej z Agencją Mienia Wojskowego. Nawiązując natomiast do treści przedstawionej interpelacji, należy zgodzić się z panią poseł, że przyjęty kierunek rozwoju infrastruktury lotniskowej kraju zakłada wsparcie w zakresie rozwoju lotnisk regionalnych i lokalnych oraz włączenie władz samorządowych w aktywne finansowanie i zarządzanie lotniskami. Przyjęto ponadto, że zainteresowanie władz lokalnych rozwojem lotnisk pozwoli na opracowanie długofalowej koncepcji rozbudowy, formuły pozyskiwania partnerów i kapitału do realizacji zakładanych przedsięwzięć oraz określenie celów, jakim ma służyć dane lotnisko z uwzględnieniem zapotrzebowania wyrażanego przez społeczność lokalną. Mając na uwadze powyższe, pragnę ustosunkować się do najważniejszych wątpliwości wyrażonych w interpelacji pani poseł Elżbiety Pierzchały. Uwzględniając fakt, że resort obrony narodowej jest przychylny rozwojowi lotnictwa cywilnego, i aby umożliwić niezwłoczne przejmowanie nieruchomości przez jednostki samorządu terytorialnego, minister obrony narodowej przedstawiał swoją opinię niezwłocznie po otrzymaniu stosownych wniosków j.s.t. W opiniach tych wskazano możliwość ich ewentualnego dostosowania do specyfiki danego obiektu. Intencją tego było niezwłoczne rozpoczęcie bardzo istotnego procesu rozwoju cywilnej sieci lotniskowej kraju z jednoczesnym zabezpieczeniem potrzeb obronności państwa. Należy również zgodzić się z faktem, iż opinie te nie zawsze są adekwatne do charakteru wskazanych przez Radę Ministrów nieruchomości. Jednak równocześnie trzeba zauważyć, że Siły Zbrojne RP znajdują się w trakcie procesu profesjonalizacji, który również zakłada m.in. zmiany dyslokacyjne, przemodelowanie, modernizację i unowocześnienie sprzętu, jak i przeobrażenie zakresu zadań realizowanych przez poszczególne jednostki wojskowe. Ponadto opinie wyrażane przez ministra obrony narodowej dotyczyły przekazania nieruchomości dla jednostek samorządu terytorialnego oraz zabezpieczenia możliwości wykorzystywania tych nieruchomości do realizacji zadań związanych z bezpieczeństwem i obronnością państwa. Wyrażane one były celem uwzględnienia oczekiwań lotnictwa państwowego, kierowane do ministra infrastruktury oraz ministra skarbu państwa do wykorzystania przy wyrażaniu stosownych zgód na dokonanie darowizny lub zawarcie umowy użyczenia oraz uwzględnienia w procesie uruchamiania cywilnej działalności lotniczej na tych terenach. Nie wszystkie punkty opinii ministra obrony narodowej możliwe są do bezpośredniego uwzględnienia i egzekwowania w umowach darowizny i użyczenia, gdyż sposób realizacji niektórych zapisów pozostaje poza właściwościami beneficjenta (jednostki samorządu terytorialnego) oraz zarządzającego lotniskiem cywilnym użytku publicznego. Jednak pozostaje to we właściwościach instytucji biorących udział w całokształcie tego procesu (m.in. ministrowie, wojewodowie, Urząd Lotnictwa Cywilnego, Polska Agencja Żeglugi Powietrznej, Straż Graniczna, Urząd Celny itd.). W tym miejscu podkreślić należy, że minister obrony narodowej otrzymał upoważnienie ustawowe do wyrażenia opinii pod kątem potrzeb realizacji celów obronnych i bezpieczeństwa państwa. Jednak podnieść należy, że zgodnie z przepisem art. 37 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 65, poz. 437, z późn. zm.) każdy „minister kierujący określonym działem wykonuje określone w odrębnych przepisach zadania z dziedziny obronności i ochrony bezpieczeństwa Państwa, z wyjątkiem spraw, które na mocy odrębnych przepisów należą do innych organów administracji rządowej i państwowych jednostek organiza-

157 cyjnych”. Na gruncie niniejszej sprawy chciałbym jednocześnie zwrócić uwagę na katalog nieruchomości uznawanych za niezbędne na potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa, który pozostaje w związku z działalnością różnych organów administracji i ujęty został w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 24 sierpnia 2004 r. w sprawie określenia rodzajów nieruchomości uznawanych za niezbędne na cele obronności i bezpieczeństwa państwa (Dz. U. Nr 207, poz. 2107). W § 1 przywołanego rozporządzenia wymienia się nieruchomości wykorzystywane m.in. pod lotniska i urządzenia naziemne lotnisk, czy też wykorzystywane pod obiekty kierowania, kontroli, nadzoru i zabezpieczenia ruchu lotniczego. Mając na uwadze przytoczone przepisy oraz uwzględniając fakt, że przekazaniu w drodze darowizny i oddaniu w bezpłatne używanie (użyczeniu) podlega mienie o znacznej wartości, tj. nieruchomości Skarbu Państwa wraz z obiektami budowlanymi i infrastrukturą techniczną, minister obrony narodowej celowo używał sformułowania „państwowe statki powietrzne” w celu zabezpieczenia ewentualnych potrzeb w zakresie realizacji zadań obronności i bezpieczeństwa państwa innych ministrów, którzy nie mieli możliwości wypowiedzieć się w tym zakresie. W szczególności dotyczy to statków powietrznych Policji i Straży Granicznej. Ponadto zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 241, poz. 2416, z późn. zm.) „umacnianie obronności Rzeczypospolitej Polskiej (...) oraz wykonywanie innych zadań w ramach powszechnego obowiązku obrony należy do wszystkich organów władzy i administracji rządowej oraz innych organów i instytucji państwowych, organów samorządu terytorialnego, przedsiębiorców i innych jednostek organizacyjnych, organizacji społecznych, a także do każdego obywatela w zakresie określonym w ustawach”. Przedstawiając powyższe, pragnę jednocześnie zapewnić, że strona wojskowa nie zamierza powodować dodatkowych obciążeń finansowych dla podmiotów gospodarczych prowadzących działalność na lotniskach użytku publicznego w zakresie zarządzania lotniskiem. W resorcie obrony narodowej założono, że oczekiwania lotnictwa państwowego w zakresie wykorzystywania tych nieruchomości zostaną szczegółowo uregulowane przez zainteresowanych ministrów bezpośrednio z zarządzającym w ramach porozumienia (dla lotnisk uruchamianych na darowanych nieruchomościach) i w umowie operacyjnej (dla lotnisk współużytkowanych). Podkreślić należy, że oczekiwania strony wojskowej nie wychodzą poza obszar bieżącej działalności zarządzającego lotniskiem. Dla przykładu chciałbym zauważyć, iż w zakresie odtworzenia gotowości statków powietrznych oczekiwane jest uzyskanie takiej usługi, w miarę posiadanych możliwości przez zarządzającego, na zasadach odpłatności. Ponadto ewentualna krótkoterminowa ochrona mienia Sił Zbrojnych RP oczekiwana byłaby w ramach istniejącego planu ochrony lotniska oraz uzgodnienia możliwości i warunków wprowadzenia dodatkowego zabezpieczenia realizowanego staraniem i na koszt strony wojskowej. Jednak wszelkie szczegóły techniczne i rozliczeniowe powinny być uregulowane przez właściwe organy i komórki zainteresowanych stron we wskazanym porozumieniu lub umowie operacyjnej. Również kwestia możliwości zastosowania ulg i zwolnień od opłat lotniskowych przez zarządzającego lotniskiem cywilnym użytku publicznego została określona w rozporządzeniu ministra infrastruktury z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie opłat lotniskowych (Dz. U. Nr 103, poz. 1083) i rozporządzeniu ministra infrastruktury z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie opłat lotniskowych dla państwowych statków powietrznych wykonujących loty związane z zapewnieniem bezpieczeństwa publicznego, bezpieczeństwa państwa, ochroną granicy państwowej lub przeszukaniem i ratownictwem (Dz. U. Nr 122, poz. 1268). Oczekiwaniem strony wojskowej było, aby zarządzający przy ustalaniu opłat lotniskowych dla państwowych statków powietrznych uwzględnił, że do uruchomienia lotniska cywilnego użytku publicznego Skarb Państwa darował nieruchomości wraz z obiektami budowlanymi i infrastrukturą techniczną, co znacznie zmniejszyło koszty uruchomienia i prowadzenia tej działalności. Zastosowanie miałoby tu uwzględnienie zasady wzajemności (uwzględnienie wartości nieruchomości zadeklarowanej przez strony w aktach notarialnych). Sytuacja taka dotyczy tylko lotnisk na nieruchomościach darowanych. Wykorzystanie przez państwowe statki powietrzne lotnisk cywilnych użytku publicznego założonych na nieruchomościach użyczonych jest na mocy ww. przepisów zwolnione z takich opłat (są to lotniska współużytkowane). Kolejną kwestią podniesioną w interpelacji pani poseł jest kwestia dopuszczalnego okresu użyczenia oraz rozliczenia po zakończeniu działalności przez zarządzającego lotniskiem cywilnym użytku publicznego. Należy w tym miejscu zauważyć, że lotniska wskazane do udostępnienia w drodze umowy użyczenia nadal uważane są za istotne dla potrzeb obronności i bezpieczeństwa państwa. Przeprowadzona analiza w tym zakresie wskazywała okres, na jaki z pełną odpowiedzialnością można udostępnić obiekt w celu założenia lotniska cywilnego użytku publicznego, w tym na okres 30 lat (dolna granica wskazana przez ustawodawcę). Zgodnie z obowiązującymi regulacjami możliwe jest ponowne wskazanie lotniska do dalszego wykorzystywania przez lotnictwo cywilne po zakończeniu pierwotnego okresu, lecz brak jest podstaw do wycofania się z udostępnienia obiektu nawet w przypadku powstania potrzeb związanych z bezpieczeństwem i obronnością państwa. Ograniczenie takie spowodowane jest trwającym w dalszym ciągu procesem profesjonalizacji Sił Zbrojnych RP, który zmusza do pozostawienia możliwości elastycz-

158 nego dostosowywania się do zmieniających się uwarunkowań tego procesu. Z wyżej przedstawioną kwestią nierozerwalnie związany jest sposób planowania, realizacji i wzajemnych rozliczeń związanych z inwestycjami dostosowującymi lotnisko wojskowe dla potrzeb lotnictwa cywilnego. Powinno to zostać uregulowane w umowie operacyjnej. Podkreślić należy, że obowiązujące przepisy wskazują, że biorący do używania zobowiązany jest doprowadzić przedmiot używania do stanu pierwotnego po zakończeniu jego wykorzystywania. Kwestia rekompensaty za pozostawione naniesienia po zakończeniu działalności przez zarządzającego może zostać przez wojskowego użytkownika lotniska rozpatrzone indywidualnie, lecz dotyczyć powinno wyłącznie naniesień niezbędnych dla samodzielnego funkcjonowania lotniska wojskowego. Ponadto należy zauważyć, że sugestia, iż nowo powstałe obiekty budowlane wraz z urządzeniami naniesione przez cywilnego użytkownika lotniska spowodują wzrost wartości nieruchomości, nie jest w pełni uzasadniona. Wzrost wartości nieruchomości jest kwestią względną. Na potwierdzenie tego pragnę przytoczyć, iż wartości nieruchomości darowanych zadeklarowane w aktach notarialnych przez strony są w większości przypadków niższe niż ich wartość rynkowa szacowana przez Agencję Mienia Wojskowego. Ponadto po zakończeniu działalności przez lotnisko cywilne użytku publicznego naniesienia te, powstałe wyłącznie w związku z cywilną działalnością, pozostaną. Przychylenie się do propozycji rekompensaty za pozostawione naniesienia może teoretycznie spowodować, że w przypadku całkowitego niepowodzenia działalności lotniska cywilnego zarządzający wycofa się po krótkim okresie działalności. Wartość rynkowa obiektów budowlanych będzie wówczas znaczna, a Skarb Państwa (resort obrony narodowej) byłby zobowiązany do zwrotu nakładów poczynionych na te inwestycje. Lotnisko wojskowe na tym terenie będzie nadal funkcjonowało. Sytuacja taka spowodować może, że resort ON byłby zobowiązany do utrzymywania obiektów niedostosowanych do wykorzystania przez lotnisko wojskowe, a w skrajnym przypadku do ich usunięcia, co spowodowałoby ponowne poniesienie nakładów. Warte podkreślenia jest, że opinia ministra obrony narodowej nie jest restrykcyjna w tym zakresie i nie nakazuje doprowadzenia do stanu pierwotnego użyczonych terenów, co jest częstą praktyką w umowach cywilnoprawnych przy udostępnianiu nieruchomości Skarbu Państwa przez inne instytucje władające takimi nieruchomościami. Ponadto uprzejmie informuję, że w kontynuacji procesu uruchamiania cywilnej działalności na lotniskach wojskowych adaptacja oczekiwań Sił Zbrojnych RP do możliwości zarządzających lotniskami będzie mogła być uregulowana w porozumieniach, umowach operacyjnych lub, po uzyskaniu zgody ministra skarbu państwa, w aneksach do zawartych umów. Ostatnią kwestią poruszoną przez panią poseł jest zachęcanie samorządów terytorialnych do uruchamiania lotnisk cywilnych. Należy zauważyć, że rolą resortu obrony narodowej w tym procesie jest wyłącznie udostępnienie nieruchomości. Pomimo tego, dla wyeliminowania wątpliwości oraz usprawnienia realizacji tego zamierzenia, resort obrony narodowej prowadzi, nie tylko korespondencyjnie, intensywną wymianę spostrzeżeń i uwag z jednostkami samorządów terytorialnych i przedsiębiorcami zainteresowanymi prowadzeniem działalności lotniczej. Procedowane jest m.in. zawarcie porozumienia o współpracy z zarządzającym lotniskiem cywilnym użytku publicznego Zielona Góra-Babimost. Odbyły się również w tym celu spotkania przedstawicieli resortu z władzami samorządowymi, np. woj. warmińsko-mazurskiego, powiatu koszalińskiego, czy też miasta Darłowa. Natomiast reprezentantem Skarbu Państwa są właściwi terytorialnie wojewodowie, a dalsze zagospodarowanie nieruchomości, w celu uruchomienia cywilnej działalności lotniczej, powierzone zostało beneficjentom tego procesu, czyli jednostkom samorządu terytorialnego. W ramy tego zagospodarowania wpisana jest również konieczność modernizacji i dostosowania nieruchomości do wykorzystywania przez cywilne statki powietrzne oraz zachęcenie potencjalnych inwestorów prywatnych. Podkreślić należy natomiast, że rozwój bazy lotniskowej w Polsce należy do właściwości ministra infrastruktury, który sprawuje zwierzchnictwo w polskiej przestrzeni powietrznej oraz jest odpowiedzialny za kierowanie i realizację polityki państwa w obszarze lotnictwa cywilnego. Przedstawiając powyższe, wyrażam nadzieję, że informacje te są wyczerpujące i zostaną przyjęte ze zrozumieniem. Z wyrazami szacunku Podsekretarz stanu Marcin Idzik

Warszawa, dnia 19 listopada 2010 r.

Odpowiedź
sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia - z upoważnienia ministra na interpelację posła Bronisława Dutki w sprawie braku zajęć z gimnastyki korekcyjnej w szkołach podstawowych (19304)

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na interpelację pana posła Bronisława Dutki przesłaną przy piśmie Pana Marszałka z dnia 12 listopada 2010 r., znak: SPS-023-19304/10, w sprawie braku zajęć z gim-

159 nastyki korekcyjnej w szkołach podstawowych, uprzejmie wyjaśniam, co następuje. Występowanie wad postawy jest problemem społeczno-cywilizacyjnym. Istotnym aspektem działań pozwalających na zmniejszenie częstotliwości występowania wad postawy jest promocja zdrowia i edukacja zdrowotna. Ważnym elementem działań warunkujących zachowanie prawidłowej postawy dzieci jest zapewnienie właściwych warunków nauki (ławki i krzesła umożliwiające zachowanie fizjologicznej postawy) oraz kształtowanie nawyku przyjmowania prawidłowej postawy. Powstawaniu wad postawy, jak również korygowaniu już istniejących sprzyja uprawianie gimnastyki oraz wszelkie inne formy aktywności ruchowej, z uwzględnieniem okresów odpoczynku umożliwiającego rozluźnienie mięśni. Najważniejszą rolę w kształtowaniu stylu życia sprzyjającego zdrowiu dzieci i młodzieży spełniają wzorce dostępne w ich środowisku nauczania i wychowania realizowane poprzez zajęcia wychowania fizycznego, ruch na świeżym powietrzu oraz racjonalne uprawianie sportów. Podstawowym działaniem resortu zdrowia zapobiegającym powstawaniu wad postawy jest profilaktyczna opieka zdrowotna realizowana na poziomie podstawowej opieki zdrowotnej. Podstawę działań profilaktycznych stanowią przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027, z późn. zm.) oraz aktów wykonawczych do ustawy: 1) rozporządzenia z dnia 28 sierpnia 2009 r. w sprawie organizacji profilaktycznej opieki zdrowotnej nad dziećmi i młodzieżą (Dz. U. Nr 139, poz. 1133); 2) rozporządzenia ministra zdrowia z dnia 29 sierpnia 2009 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 139 poz. 1139, ze. zm.). W załączniku nr 1 do rozporządzenia „Wykaz świadczeń gwarantowanych lekarza podstawowej opieki zdrowotnej oraz warunki ich realizacji” i w załączniku nr 4 do rozporządzenia „Wykaz świadczeń gwarantowanych pielęgniarki lub higienistki szkolnej udzielanych w środowisku nauczania i wychowania” określono warunki, zakres i częstotliwość badań profilaktycznych (tzw. bilansów zdrowia) oraz testów przesiewowych, wykonywanych w wieku: 6 albo 7 lat, 10 lat, 13 lat, 16 lat oraz 18 lat. Wskazane testy przesiewowe i badania obejmują, między innymi, wykrywanie zaburzeń układu ruchu, w tym bocznego skrzywienia kręgosłupa, zniekształceń statycznych kończyn dolnych oraz dokonywanie pomiarów masy ciała. Nadwaga i otyłość stanowią bowiem istotny czynnik predysponujący do powstawania niekorzystnych zmian w układzie kostnym, w szczególności – skrzywień kręgosłupa. Ze względu na zagrożenie występowaniem chorób cywilizacyjnych, związanych z niską aktywnością fizyczną i niewłaściwą dietą, Ministerstwo Zdrowia wdrożyło w 2007 r. „Narodowy program przeciwdziałania chorobom cywilizacyjnym na lata 2007–2011”. Program ten jest zgodny z „Narodowym programem zdrowia na lata 2007– –2015”, którego cel operacyjny nr 4 zakłada „Zwiększenie aktywności fizycznej ludności”. Zgodnie z założeniami realizacja tego programu wpłynie na kształtowanie pozytywnych postaw zdrowotnych dzieci i młodzieży. Ponadto Główny Inspektorat Sanitarny realizuje program edukacyjny pt. „Trzymaj formę!” skierowany do uczniów ostatnich klas szkół podstawowych (w wieku 11–12 lat) oraz gimnazjów (13–15 lat), którego celem jest promowanie aktywności fizycznej i prawidłowo zbilansowanej diety, ze szczególnym uwzględnieniem indywidualnej odpowiedzialności za zdrowie i umiejętności dokonywania świadomych wyborów zdrowotnych przez młodzież. W roku szkolnym 2009/2010 zrealizowano IV edycję programu w 6949 szkołach podstawowych i gimnazjach na terenie 16 województw. Odbiorcami było 819 849 uczniów klas V–VI szkół podstawowych i I–III klas gimnazjów oraz ich rodzice i opiekunowie. Proces diagnozowania i korekcja wad postawy u dzieci i młodzieży jest zagadnieniem złożonym. Znajduje to potwierdzenie w zróżnicowanych opiniach ekspertów dotyczących nazewnictwa, etiologii, epidemiologii, profilaktyki, leczenia i rehabilitacji wad postawy. W zakresie swoich kompetencji minister zdrowia podjął działania na rzecz opracowania rekomendacji w zakresie zapobiegania wadom postawy w środowisku nauczania i wychowania. Do współpracy zaproszono ekspertów z następujących dziedzin: fizjoterapia, rehabilitacja medyczna, ortopedia i traumatologia narządu ruchu oraz przedstawicieli Ministerstwa Edukacji Narodowej i Ministerstwa Zdrowia. Zespół opracował dokument pt. „Profilaktyka wad postawy u dzieci i młodzieży w środowisku nauczania i wychowania – rekomendacje ekspertów”, który w sierpniu 2009 r. został przekazany Ministerstwu Edukacji Narodowej do wykorzystania w szkołach i placówkach oświatowych. Rekomendacje te zostały również zamieszczone na stronie Ministerstwa Zdrowia www.mz.gov.pl oraz opublikowane w 2009 r. jako praca poglądowa w czasopiśmie „Polish Annals of Medicine”, wydanym przez Uniwersytet Warmińsko-Mazurski w Olsztynie. W odpowiedzi na zapytanie o planowany ogólny przegląd dzieci w szkołach przez lekarzy ortopedów i fizjoterapeutów w celu zebrania dokładnych danych statystycznych informuję, że działalność resortu zdrowia objęta jest statystyką resortową, w ramach której gromadzone są dane na temat bazy i kadry medycznej, liczby udzielonych świadczeń wybranego rodzaju, liczby nowo rozpoznanych chorób przewlekłych (w wybranych grupach) i inne. Dane zgromadzone w ramach statystyki resortowej pozwalają obiektywnie ocenić stan zdrowia dzieci i młodzieży, a także pozwalają określić zmiany, jakie zachodzą w stanie zdrowia tej populacji. Dane te wskazują, że około 20% dzieci cierpi na różnego rodzaju choroby o przewlekłym charakterze. Od wielu lat odsetek ten pozostaje na zbliżonym poziomie. Dane, którymi dysponuje Ministerstwo Zdrowia, gromadzone przez

160 Centrum Systemów Informacyjnych Ochrony Zdrowia, pochodzą z druków sprawozdawczych MZ-11, wypełnianych na podstawie dokumentacji medycznej prowadzonej przez lekarzy. Nie mamy podstaw, aby uznać, że dokumentacja ta jest prowadzona nierzetelnie. Tym samym brak jest uzasadnienia do prowadzenia dodatkowych badań statystycznych przez inne podmioty. W odniesieniu do pytań pana posła dotyczących prowadzenia zajęć gimnastyki korekcyjnej w szkołach wyjaśniam, że kwestie organizacji zajęć edukacyjnych w szkołach pozostają w kompetencji ministra właściwego do spraw oświaty. Szczegółowe regulacje dotyczące organizacji zajęć gimnastyki korekcyjnej określone są w rozporządzeniu ministra edukacji narodowej i sportu z dnia 12 lutego 2002 r. w sprawie ramowych planów nauczania w szkołach publicznych (Dz. U. Nr 15, poz. 142, z późn. zm.). Zgodnie z przepisami tworzenie warunków do systematycznej aktywności ruchowej dla wszystkich uczniów jest obowiązkiem każdej szkoły i każdego nauczyciela, a za wychowanie fizyczne oraz inne formy aktywności ruchowej uczniów odpowiada dyrektor szkoły. Ponadto przepisy rozporządzenia ministra edukacji narodowej z dnia 19 sierpnia 2009 r. w sprawie dopuszczalnych form dwóch godzin obowiązkowych zajęć wychowania fizycznego (Dz. U. Nr 136, poz. 1116) umożliwiają organizowanie zajęć w różnych formach. Mogą to być zajęcia sportowe, zajęcia rekreacyjno-zdrowotne, zajęcia taneczne oraz aktywne formy turystyki. W ramach zajęć rekreacyjno-zdrowotnych mogą być prowadzone zajęcia dla uczniów z wadami postawy. W szkołach, w których istnieją takie potrzeby, zajęcia te mogą być realizowane również z puli godzin do dyspozycji dyrektora szkoły lub po zwiększeniu, decyzją organu prowadzącego szkołę, liczby godzin zajęć edukacyjnych. Można zatem zwiększyć liczbę godzin wychowania fizycznego, wykorzystując je na prowadzenie zajęć korekcyjnych wad postawy. Decyzje w powyższej sprawie powinny być podejmowane w szkole, bowiem za tworzenie i realizację szkolnego programu profilaktyki, w tym profilaktyki wad postawy u dzieci, odpowiada dyrektor szkoły, a rozstrzygnięcia w sprawie odpowiedniego przeznaczenia godzin zajęć zależą od zdiagnozowanych potrzeb uczniów danej szkoły. Z poważaniem Sekretarz stanu Jakub Szulc Odpowiedź
sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji - z upoważnienia ministra na interpelację posła Bronisława Dutki w sprawie nowelizacji ustawy Prawo wodne, która reguluje problematykę ochrony przeciwpowodziowej (19305)

Szanowny Panie Marszałku! W nawiązaniu do pisma z dnia 12 listopada 2010 r., sygn. SPS-023-19305/10, przekazującego interpelację posła na Sejm RP pana Bronisława Dutki w sprawie nowelizacji ustawy Prawo wodne, która reguluje problematykę ochrony przeciwpowodziowej, uprzejmie przedstawiam następujące informacje. „Program ochrony przed powodzią w dorzeczu górnej Wisły” obejmuje dorzecze górnej Wisły do ujścia Sanu – obszary, na terenie których występują częste i gwałtowne powodzie: województwa podkarpackie, śląskie, małopolskie, świętokrzyskie. W 2009 r. do programu dołączono województwo lubelskie. Celem programu jest zwiększenie bezpieczeństwa powodziowego w dorzeczu górnej Wisły poprzez efektywne planowanie i realizację środków ochrony oraz rozwój działań prewencyjnych, mających za zadanie ograniczenie zagrożenia powodziowego. Zakłada się, że działania prewencyjne powinny być ukierunkowane na sformułowanie odpowiednich zasad planowania przestrzennego i na wprowadzenie ograniczeń w zagospodarowaniu terenów zalewowych. Ochrona przed powodzią w dorzeczu górnej Wisły realizowana jest już od kilku lat. Działania, które mają poprawić bezpieczeństwo powodziowe mieszkańców tej części kraju, prowadzone są przez wojewódzkie zarządy melioracji i urządzeń wodnych. W latach 2007–2010 na realizację „Programu ochrony przed powodzią w dorzeczu górnej Wisły” Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji przekazało wojewódzkim zarządom melioracji i urządzeń wodnych środki finansowe w wysokości około 250 mln zł, w tym w 2010 r. około 72 mln zł. Obecnie przygotowana jest strategiczna ocena oddziaływania ww. programu na środowisko. Wkrótce program zostanie poddany konsultacjom społecznym. Przedstawiając powyższe, pragnę poinformować, iż do udzielenia odpowiedzi na pozostałe kwestie poruszone w przedmiotowym wystąpieniu właściwy jest minister środowiska. Z wyrazami szacunku Sekretarz stanu Tomasz Siemoniak

Warszawa, dnia 22 listopada 2010 r.

Warszawa, dnia 19 listopada 2010 r.

161 Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia - z upoważnienia ministra na interpelację posła Bronisława Dutki w sprawie propozycji wydłużenia czasu pracy techników elektrokardiologii zawartej w projekcie ustawy z dnia 9 września 2010 r. o działalności leczniczej (19306)

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na interpelację pana posła Bronisława Dutki w sprawie proponowanych w projekcie ustawy o działalności leczniczej przepisów przewidujących wydłużenie dobowego czasu pracy pracowników objętych obecnie zakresem art. 32g ust. 3 i 5 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej, przekazaną przy piśmie z dnia 12 listopada br., znak: SPS-023-19306/10, uprzejmie proszę o przyjęcie następujących informacji. Propozycja zrównania czasu pracy pracowników zakładów opieki zdrowotnej objętych obecnie 5-godzinną dobową normą czasu pracy z czasem pracy pozostałych pracowników medycznych, rozważana, jak to zauważa pan poseł, już od kilku lat, oparta została na szeregu opinii eksperckich i stanowisk przedstawionych przez instytuty naukowe oraz konsultantów krajowych w stosownych dziedzinach medycyny. Instytut Medycyny Pracy im. J. Nofera w Łodzi, wiodąca dla obszaru medycyny pracy jednostka badawczo-rozwojowa, w swoich opiniach wskazał, iż w przypadku narażenia na promieniowanie jonizujące prowadzona jest systematyczna kontrola narażenia od 1966 r. Obecnie pomiarami objętych jest ponad 30 tys. osób na terenie całego kraju, w tym ponad 28 tys. to pracownicy ochrony zdrowia. Z pomiarów wynika, że narażenie tych osób jest na bardzo niskim poziomie i średnia dawka nie przekracza 1 mSv. Obowiązujący limit dawki rocznej dla osób zawodowo narażonych na promieniowanie jonizujące wynosi 20 mSv. Limit ten jest wartością wynikającą z przepisów i zaleceń organizacji międzynarodowych, takich jak Międzynarodowa Komisja Ochrony Radiologicznej, Międzynarodowa Agencja Energii Atomowej, Światowa Organizacja Zdrowia. Limit ten obowiązuje we wszystkich państwach. Wyżej wymienione organizacje oceniają, że przy podanej wartości limitu dawki promieniowania ryzyko wystąpienia nowotworów złośliwych jest znikomo małe. Ponadto Instytut Medycyny Pracy wskazał, że skrócony czas pracy został wprowadzony do polskiego ustawodawstwa jeszcze w latach 50. i 60. i służyć miał nie tyle ochronie przed wpływem na zdrowie pracowników czynników szkodliwych, co raczej zachęceniu do pracy na stanowiskach objętych skróconą normą czasu pracy. Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu z kolei w swoim stanowisku stwier-

dził: „Pracownicy działu radiologii, zarówno lekarze, jak i średni personel medyczny, powinni być zatrudnieni w wymiarze czasu pracy jak pozostali pracownicy zakładów opieki zdrowotnej. Obecnie aparatura rentgenowska posiada parametry techniczne zabezpieczające pracowników przed szkodliwym działaniem promieniowania. Ponadto pracownicy pionu radiologii w większości wykonują dodatkową pracę w innych zakładach opieki zdrowotnej”. Podobną opinię instytut wyraził w przypadku pozostałych pracowników zakładów opieki zdrowotnej objętych obecnie skróconą do 5 godzin na dobę normą czasu pracy. Również Rada Ochrony Pracy przy Sejmie RP w swoim stanowisku w sprawie problemów narażenia na promieniowanie jonizujące wyraziła pogląd, iż „aktualny poziom narażenia na promieniowanie jonizujące pracowników służby zdrowia uzasadnia ponowne rozważenie celowości obecnie obowiązujących przepisów prawnych skracających czas pracy w tych dziedzinach medycyny, w których promieniowanie takie jest stosowane. Praktyka taka nie ma miejsca w żadnym innym kraju europejskim”. Ponadto należy zwrócić uwagę, iż wszyscy pracownicy, którzy zatrudnieni są w warunkach narażenia na promieniowanie jonizujące, podlegają ochronie wynikającej z ustawy z dnia 29 listopada 2000 r. Prawo atomowe. Prawo atomowe nie reguluje zagadnień związanych z czasem pracy, co wynika bezpośrednio z zaleceń zawartych w „Międzynarodowych podstawowych normach ochrony przed promieniowaniem jonizującym i bezpieczeństwa źródeł promieniowania”, które stanowią, iż: „warunki zatrudnienia pracowników nie zależą od istnienia lub możliwości pojawienia się narażenia zawodowego. Nie stosuje się żadnych specjalnych systemów rekompensat lub preferencyjnego traktowania narażonych pracowników, takich jak: dodatki płacowe, opłacanie specjalnych ubezpieczeń, skrócony dzień pracy, dłuższy lub dodatkowy urlop, lepsze warunki przejścia na emeryturę. Wymienione środki nie mogą być ani proponowane, ani stosowane zamiast zapewnienia pracownikom takich środków ochrony i bezpieczeństwa, które gwarantują spełnienie wymagań norm”. Powyżej przywołane opinie i stanowiska stanowiły przesłankę do przedłożenia propozycji wydłużenia czasu pracy pracowników zakładów opieki zdrowotnej objętych obecnie 5-godzinną dobową normą czasu pracy. Należy w tym miejscu podkreślić, że proponowana regulacja w opinii ekspertów nie prowadzi do obniżenia poziomu ochrony zdrowia i życia pracowników narażonych na promieniowanie jonizujące. Jak wskazuje w swojej ekspertyzie konsultant krajowy w dziedzinie onkologii klinicznej pan profesor Maciej Krzakowski, „obecne rozwiązania technologiczne w zakresie wyposażenia i warunków wykonywania badań w pracowniach diagnostyki rentgenowskiej i innych metod obrazowania oraz pracowniach diagnostyki patomorfologicznej eliminują ryzyko na-

162 rażenia na działanie czynników szkodliwych dla zdrowia”. Z poważaniem Podsekretarz stanu Marek Twardowski dotychczasowe standardy wymagań, zapewnić zatem miały dopływ kandydatów do pełnienia urzędu sędziego po wskazanym wyżej wyroku trybunału. W chwili obecnej dopływ kandydatów do pełnienia urzędu sędziego jest już ustabilizowany, zaś dotychczasowe doświadczenia płynące z funkcjonowania powyższej regulacji przejściowej wskazują na istotne wątpliwości, czy dwuletni okres pracy na stanowisku referendarza sądowego lub asystenta sędziego pozwala na odpowiedzialną ocenę spełniania przez kandydata do służby sędziowskiej stawianych mu wymagań, a ogromna liczba zgłaszających się osób o zbliżonych kwalifikacjach zawodowych dodatkowo znacząco utrudnia wybór najlepszego z kandydatów. Niezależnie od powyższego pragnę jednak ponownie podkreślić, że projekt ustawy o zmianie ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw przyjęty przez Radę Ministrów na posiedzeniu w dniu 19 października 2010 r. nie zawiera przepisu uchylającego art. 65 ust. 3–7 oraz art. 67 ust. 3 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury. Jednocześnie uprzejmie informuję, że nie są prowadzone prace legislacyjne, których przedmiotem byłaby zmiana treści art. 65 ust 3. powołanej powyżej ustawy. Wskazuję przy tym, że obecnie obowiązujące unormowania prawne w pełni umożliwiają egzaminowanym aplikantom sądowym ubieganie się o wolne stanowiska sędziowskie i nie dostrzegam potrzeby prowadzenia dalszych prac legislacyjnych w kierunku rozszerzenia obecnie istniejących możliwości dojścia do urzędu sędziego. Z poważaniem Podsekretarz stanu Jacek Czaja

Warszawa, dnia 23 listopada 2010 r.

Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości - z upoważnienia ministra na interpelację posła Zenona Durki w sprawie zmiany sytuacji prawnej aplikantów sądowych (19326)

W odpowiedzi na interpelację pana posła Zenona Durki w sprawie sytuacji prawnej aplikantów sądowych uprzejmie przedstawiam następujące stanowisko. Na wstępie pragnę zaznaczyć, że przyjęty przez Radę Ministrów na posiedzeniu w dniu 19 października 2010 r. projekt ustawy o zmianie ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw nie zawiera przepisu uchylającego art. 65 ust. 3–7 oraz art. 67 ust. 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz. U. Nr 26, poz. 157, z późn. zm.). W toku prac nad projektem rzeczywiście rozważano potrzebę uchylenia regulacji przejściowej zawartej w przepisach art. 65 ust. 3–7 i art. 67 ust. 3 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury. Intencją proponowanych zapisów nie było jednak pozbawienie referendarzy sądowych oraz asystentów sędziów, którzy ukończyli aplikację sądową lub referendarską i złożyli z wynikiem pozytywnym egzamin sędziowski na poprzednich zasadach, możliwości ubiegania się o urząd sędziego. Uznano jedynie, że utrzymywanie regulacji przejściowej straciło uzasadnienie i obecnie w interesie wymiaru sprawiedliwości zasadny staje się powrót do takich samych standardów w zakresie wymaganej praktyki zawodowej dla wszystkich ubiegających się o urząd sędziego referendarzy sądowych i asystentów sędziów. Należy przypomnieć, że przyjęta w ustawie o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury regulacja przejściowa, obniżająca wymagania w tym zakresie, związana była z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 października 2007 r., sygn. akt SK 7/06, w którym trybunał uznał, że powierzenie asesorom sądowym sprawowania wymiaru sprawiedliwości jest niezgodne z normami Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W tej sytuacji pojawiły się obawy, że brak będzie kandydatów na zwalniające się stanowiska sędziowskie. Przepisy przejściowe, obniżające

Warszawa, dnia 24 listopada 2010 r.

Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Środowiska - z upoważnienia ministra na interpelację posła Józefa Zycha w sprawie pozyskiwania gruntów leśnych Skarbu Państwa pod prace wiertnicze związane z poszukiwaniem i rozpoznawaniem złóż oraz pod wykonywanie robót górniczych (19344)

Nawiązując do wystąpienia Pana Marszałka z dnia 12 listopada 2010 r., znak: SPS-023-19344/10, przekazującego interpelację pana posła Józefa Zycha z dnia 2 października 2010 r. w przedmiocie pozyskiwania

163 gruntów leśnych Skarbu Państwa pod prace wiertnicze związane z poszukiwaniem i rozpoznawaniem złóż oraz pod wykonywanie robót górniczych, a także pilnej potrzeby nowelizacji ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266, z późn. zm.), uprzejmie informuję, co następuje. W związku ze zgłaszanymi potrzebami zmian w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych (pismo DGLP z dnia 7 października 2010 r., znak: ZS-S-210-102-6/10) w zakresie wyłączania gruntów leśnych z produkcji oraz rodzących się problemów interpretacyjnych także w zakresie egzekwowania opłat na rzecz Skarbu Państwa minister środowiska pismem z dnia 22 października 2010 r., znak: DL.nol.6501-76/50746/10/JS, zwrócił się do ministra rolnictwa i rozwoju wsi, w którego gestii także leży ww. ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych, o rozważenie propozycji spotkania przedstawicieli obydwu resortów w przedmiotowej sprawie oraz poinformował, że w przypadku pozytywnego stanowiska ministra rolnictwa i rozwoju wsi urząd ministra środowiska przyłączy się do prac mających na celu nowelizację ww. ustawy. Jednocześnie w świetle obecnie obowiązujących przepisów prawnych pragnę poinformować, iż zmiana przeznaczenia gruntów leśnych na cele nierolnicze i nieleśne w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego może być dokonana po uzyskaniu zgód i stanowisk innych organów, wymaganych przez art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zgodnie z przepisem art. 8 tejże ustawy jej przepisów dotyczących zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych nie stosuje się tylko w dwóch przypadkach: do okresowego wyłączania gruntów z produkcji, związanego z podjęciem natychmiastowych działań interwencyjnych wynikających z klęsk żywiołowych, lub wypadków losowych. Prace poszukiwawcze i rozpoznawcze dotyczące ropy naftowej i gazu ziemnego nie mają cech klęski żywiołowej ani wypadku losowego. Zwolnienie zatem z wymagań art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie obejmuje tych prac geologicznych. Ich realizacja wymaga uzyskania zmiany przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze i nieleśne, mimo że użytek, jaki w wyniku prac jest czyniony z gruntu, ma charakter przejściowy, zaś zmiana planu zagospodarowania jest procesem długotrwałym. Podsekretarz stanu Janusz Zaleski

Warszawa, dnia 23 listopada 2010 r.

ZAPYTANIA

Zapytanie (nr 8076) do ministra spraw wewnętrznych i administracji w sprawie wyjaśnienia przyczyn zbyt krótkiego terminu realizacji inwestycji „Remont sieci kanalizacji sanitarnej w miejscowości Janowiec” w ramach otrzymanych od wojewody lubelskiego środków na usuwanie skutków powodzi Szanowny Panie Ministrze! Zwrócili się do mnie przedstawiciele władz samorządowych gminy Janowiec z prośbą o wyjaśnienie przyczyny zbyt krótkiego terminu realizacji inwestycji „Remont sieci kanalizacji sanitarnej w miejscowości Janowiec” (przepompownia na ul. Praga oraz studzienki rewizyjne). W związku z powodzią, która nawiedziła gminę Janowiec w okresie maja i czerwca 2010 r., zalaniu i zniszczeniu uległa oczyszczalnia ścieków w Janowcu oraz sieć kanalizacyjna. Ze względu na wyjątkowy charakter sytuacji przekładającej się bezpośrednio na obniżenie jakości/komfortu życia oraz zagrażającej zdrowiu mieszkańców władze samorządowe gminy wystąpiły 29.07.2010 r. do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z wnioskiem o dofinansowanie zadania związanego z usuwaniem skutków powodzi. Po rozpatrzeniu wniosku na mocy umowy nr LUB/1/RCII/MSWiA/2010 gminie Janowiec zostały przyznane środki na realizację inwestycji pn. „Remont sieci kanalizacji sanitarnej w miejscowości Janowiec” (przepompownia na ul. Praga oraz studzienki rewizyjne). Jak podkreślają przedstawiciele władz samorządowych, wzór umowy gmina Janowiec otrzymała w dniu 24.09.2010 r., natomiast termin zakończenia realizacji zadania wyznaczono na 30.09.2010 r. Szanowny Panie Ministrze! Mając na uwadze fakt, że realizacja inwestycji to szereg prac i zadań, których prawidłowe wykonanie wymaga dokładności i czasu, chciałbym prosić o wyjaśnienie przyczyny zbyt krótkiego terminu realizacji powyższej inwestycji. Jednocześnie chciałbym również zapytać: Jaka jest możliwość ewentualnego przesunięcia na rok 2011 środków finansowych, które nie zostaną wykorzystane w bieżącym roku na realizację pozostałych zadań – na odbudowę infrastruktury gminnej? Poseł Włodzimierz Karpiński Warszawa, dnia 25 października 2010 r.

Zapytanie (nr 8077) do ministra finansów w sprawie traktowania w Polsce wynagrodzeń odsetkowych wypłacanych pomiędzy polskim oddziałem banku z siedzibą w innym państwie UE a jego centralą oraz innymi jego zagranicznymi zakładami, na gruncie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w związku z postanowieniami obowiązujących Polskę umów o unikaniu podwójnego opodatkowania Szanowny Panie Ministrze! Nie od dzisiaj wiadomo, że problematyka wzajemnych rozliczeń między centralą przedsiębiorstwa a jego zagranicznymi zakładami stanowi jedną z najbardziej skomplikowanych kwestii, z jakimi możemy mieć do czynienia przy stosowaniu przepisów podatkowych. Wiąże się to między innymi z faktem, że w tego rodzaju sytuacji przepisy wewnętrznych regulacji podatkowych muszą być stosowane w związku z postanowieniami właściwych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, których interpretacja winna być dokonywana z uwzględnieniem stanowiska wyrażonego w obowiązującym (aktualna wersja z czerwca 2010 r.) komentarzu do Modelowej konwencji OECD w sprawie podatku od dochodu i majątku (dalej jako „komentarz”). Zgodnie bowiem z utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowiskiem, w pełni akceptowanym przez organy podatkowe, w tym przez ministra finansów, władze podatkowe, dokonując wykładni przepisów obowiązujących umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, których Polska jest stroną (dalej jako „polskie UPO”), zobowiązane są do stosowania zasad wskazanych w komentarzu. Nie ulega wszakże wątpliwości, że w państwie prawa, jakim jest Polska, nie można tolerować sytuacji, w których nasze wewnętrzne regulacje podatkowe stałyby w sprzeczności z postanowieniami polskich UPO interpretowanymi w oparciu o zasady określone w komentarzu. Tymczasem okazuje się, że właśnie z taką „nietolerowalną” sytuacją możemy mieć do czynienia w przypadku traktowania na gruncie ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654, z późn. zm.; dalej: „ustawa CIT”) odsetek, jakie usytuowany w Polsce oddział banku z siedzibą w innym państwie członkowskim UE (dalej jako „oddział”) wypłaca na rzecz oraz otrzymuje ze swojej centrali oraz innych jego zagranicznych zakładów w związku z udostępnianymi wzajemnie środkami finansowymi.

165 Jak bowiem powszechnie wiadomo, zgodnie z przepisem art. 4 pkt 11 lit. a ustawy CIT w związku z odpowiednimi postanowieniami polskich UPO – jest to zazwyczaj art. 5 polskich UPO i dotyczy to zarówno umów zawieranych w czasach PRL, jak np. umowy z dnia 15 listopada 1979 r. zawartej między rządem PRL a rządem Hiszpanii o unikaniu podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku (Dz. U. z 1982 r. Nr 17, poz. 127; dalej „umowa polsko-hiszpańska”) czy też umowy z dnia 20 listopada 1987 r. zawartej między rządem PRL a rządem Republiki Greckiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 524; dalej „umowa polsko-grecka”), jak i tych nowszych, np. Konwencji z dnia 13 lutego 2002 r. zawartej między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu (Dz. U. z 2003 r. Nr 216, poz. 2120; dalej jako „umowa polsko-holenderska”) – oddział jest traktowany jako usytuowany na terytorium RP „zakład” (ang. permanent establishment) banku z siedzibą w innym państwie, który podlega opodatkowaniu w Polsce z tytułu dochodów, jakie mógłby osiągnąć, gdyby wykonywał taką działalność jako niezależne przedsiębiorstwo i był całkowicie niezależny w stosunkach z przedsiębiorstwem, którego jest zakładem (art. 7 ust. 2 umowy polsko-hiszpańskiej, umowy polsko-greckiej, konwencji polsko-holenderskiej). Zgodnie z obowiązującymi wytycznymi określonymi przez OECD w najnowszej wersji Report on Atributtion of Profits to Permanent Establishment z 17 lipca 2008 r. (raport ten stanowi oficjalny element komentarza) na prowadzenie swojej działalności oddział, w celu możliwie najprecyzyjniejszego odzwierciedlenia zasad rynkowych istniejących między dwoma odrębnymi podmiotami, powinien otrzymać od centrali środki finansowe na poczet tzw. kapitału własnego (ang. free capital), stanowiącego swego rodzaju odzwierciedlenie kapitału zakładowego w spółce kapitałowej. Kwota kapitału własnego otrzymana przez oddział winna być przy tym ustalona w wysokości odpowiedniej dla wykonywanych przez oddział funkcji, wykorzystywanych aktywów oraz podejmowanych ryzyk, które mogą powstać w związku z przyjętymi przez zakład ryzykami gospodarczymi. Od kwoty kapitału własnego oddział nie może naliczać ani przekazywać na rzecz centrali żadnych kwot stanowiących wynagrodzenie z tytułu powierzonego kapitału (w szczególności o charakterze odsetkowym). Jednakże zgodnie z obowiązującymi zasadami oddział poza dysponowaniem środkami uzyskanymi jako kapitał własny w miarę potrzeb może pozyskiwać z centrali oraz innych jej zagranicznych zakładów środki finansowe niezbędne dla prowadzonej w Polsce działalności bankowej. W przypadku zaś posiadania wolnych środków finansowych może „lokować” takowe bądź w centrali, bądź w innych jej zagranicznych zakładach. Jak pokazuje przy tym praktyka, pozyskiwanie środków pieniężnych przez oddział odbywa się zazwyczaj w formie swego rodzaju „depozytowych transakcji wewnętrznych” polegających co do zasady na przekazaniu przez centralę lub inny zakład zagraniczny centrali środków pieniężnych na rzecz oddziału na czas określony, po którym oddział zwraca te środki pieniężne powiększone o wynagrodzenie odsetkowe wyliczone według stopy procentowej ustalonej w dniu zawarcia transakcji wewnętrznej. Podobnie rzecz się ma w przypadku „lokowania” środków przez oddział, gdzie mamy zazwyczaj do czynienia z „depozytowymi transakcjami wewnętrznymi” polegającymi na przekazaniu przez oddział środków pieniężnych na rzecz centrali lub innego zakładu zagranicznego centrali na czas określony, po którym centrala lub inny zakład zagraniczny centrali zwraca oddziałowi te środki pieniężne powiększone o wynagrodzenie odsetkowe wyliczone według stopy procentowej ustalonej w dniu zawarcia transakcji wewnętrznej. Zwyczajowo tego rodzaju wynagrodzenie odsetkowe powinno być oczywiście ustalane na poziomie rynkowym, tj. takim, jaki jest stosowany na rynku międzybankowym pomiędzy podmiotami niepowiązanymi w podobnych transakcjach. Jednakże kwestia rynkowości wypłacanych odsetek pozostaje poza przedmiotem mojego zapytania. Sedno problemu polega bowiem na tym, że o ile w przypadku podmiotów innych niż instytucje finansowe komentarz stanowi, że „wewnętrzne odsetki” nie powinny być wykazywane dla celów podatkowych, to w przypadku instytucji finansowych, jaką jest bank, komentarz jednoznacznie stwierdza, że takowe odsetki powinny być traktowane, w zależności od przypadku, bądź jako przychód, bądź jako koszt podatkowy (komentarz do art. 7 pkt 41–42, 49). Zgodnie więc z odpowiednimi postanowieniami polskich UPO (przywoływany już art. 7 ust. 2 umowy polsko-hiszpańskiej, umowy polsko-greckiej, konwencji polsko-holenderskiej) przy ustalaniu w Polsce zysku (dochodu) oddziału, który stanowi zakład zagranicznego banku w rozumieniu UPO, tego rodzaju wewnętrzne odsetki stanowią dla oddziału bądź przychód, bądź koszt podatkowy. Niestety, kwestia ta nie jest już tak oczywista na podstawie obowiązujących przepisów ustawy CIT. Transakcje pomiędzy centralą a jej zagranicznym oddziałem nie dość, że nie są wprost uregulowane w przepisach ustawy CIT, to istniejące przepisy wewnętrzne (w szczególności art. 12 i 16 ustawy CIT) są, oględnie mówiąc, niekoherentne w tym zakresie z regulacjami polskich UPO. Mając na uwadze powyższe oraz fakt, że przedstawiony przeze mnie problem interpretacyjny dotyczy zagadnienia, które wymaga kompleksowego rozstrzygnięcia, zwracam się do Pana Ministra z prośbą

166 o rozstrzygnięcie przedmiotowej kwestii i udzielenie jednoznacznej odpowiedzi na poniższe pytania: 1. Czy wynagrodzenie odsetkowe, w świetle postanowień wyżej wymienionych UPO oraz przepisów ustawy CIT, otrzymywane przez oddział od centrali oraz innych jej zagranicznych zakładów stanowi dla oddziału przychód w dacie jego otrzymania? 2. Czy wynagrodzenie odsetkowe, w świetle postanowień wyżej wymienionych UPO oraz ustawy CIT, wypłacane przez oddział na rzecz centrali oraz innych jej zagranicznych zakładów stanowi dla oddziału koszt uzyskania przychodu w dacie jego faktycznego przekazania na ich rzecz? Z poważaniem Poseł Urszula Augustyn Tarnów, dnia 16 listopada 2010 r. nych oddzielili szkielety jednych zmarłych od drugich. Do tej pory oddzielono szkielety ponad 40 powstańców. Według stowarzyszenia Collegium Suprasliense jest to sprawa narodowa. Chodzi o bohaterów Rzeczypospolitej Polskiej, którzy oddali życie w walce o jej wolność. Ładowanie ich znów do jednego, ciasnego grobu przypomina to, co już zrobił rosyjski zaborca – zsypał do jednego dołu. Zniekształcenia na czaszkach zbadane przez patomorfologa uczestniczącego w ekshumacji dowodzą, że dociskały ich jeszcze kopyta końskie. W związku z powyższym proszę o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: 1. Jakie są prawdziwe powody negatywnego stanowiska Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa w sprawie mauzoleum poległych żołnierzy polskich? Czyżby organy administracji podległe Panu Premierowi nie chciały drażnić obecnych władz państwa rosyjskiego, którym przeszkadzałoby takie upamiętnienie poległych żołnierzy polskich? Czy powodem tego negatywnego stanowiska jest chęć podtrzymania rzekomego pojednania polsko-rosyjskiego, będącego następstwem coraz bardziej zagadkowej tragedii smoleńskiej, która miała miejsce 10 kwietnia 2010 r.? 2. Czy organy administracji rządowej zamierzają wesprzeć inicjatywę stowarzyszenia Collegium Suprasliense zmierzającą do upamiętnienia żołnierzy polskich poległych w walce z rosyjskim zaborcą w dniu 25 czerwca 1831 r., tym bardziej że zbliża się 180. rocznica wybuchu powstania listopadowego, i jakie to będą działania? Z poważaniem Poseł Kazimierz Gwiazdowski Warszawa, dnia 4 listopada 2010 r.

Zapytanie (nr 8078) do prezesa Rady Ministrów w sprawie mauzoleum żołnierzy polskich Po trzech latach poszukiwań w Kopnej Górze koło Supraśla odkryto miejsce pochówku 56 żołnierzy powstania listopadowego z oddziału płk. Józefa Zaliwskiego poległych w bitwie z oddziałami rosyjskimi, która miała miejsce nad rzeką Sokołdą 25 czerwca 1831 r. Po przeprowadzeniu prac ekshumacyjnych z grobu, do którego prawie dwa wieki temu żołnierze rosyjscy, jak bezładną masę (w sposób podobny jak w Katyniu), zrzucili ciała polskich powstańców, wydobyto dotąd szczątki 40 mężczyzn. Stowarzyszenie Collegium Suprasliense, które zabiegało o ich ekshumację i powtórny, godny pochówek ma pomysł, by stworzyć nieduży wojskowy cmentarz w ten sposób, by każdy żołnierz został pochowany w oddzielnej trumience, miał oddzielny grób, oznaczony symbolicznym głazem i krzyżem. Chodzi o to, by powstańcy doczekali się należnego im pochówku i jednocześnie o to, by poprzez taki mały cmentarz pokazać rozmiar tragedii powstańców i ich poświęcenie. Niestety Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa nie zaakceptowała przedstawionego projektu urządzenia mogiły, gdyż przedstawiona powyżej forma urządzenia mogiły, zdaniem rady sugeruje istnienie 56 indywidualnych pochówków, pomimo znikomego prawdopodobieństwa, aby podczas ekshumacji zbiorowej mogiły pozyskać kompletne szczątki w tej liczbie. Według rady tworzenie tego typu fikcyjnego cmentarzyka jest całkowicie nieuzasadnione i niepotrzebnie zwiększa koszty realizacji projektu. Z posiadanych przeze mnie informacji wynika natomiast, że archeolodzy w trakcie prac ekshumacyj-

Zapytanie (nr 8079) do ministra infrastruktury w sprawie planów likwidacji kasy PKP InterCity na stacji w Nowym Sączu W czerwcu 2010 r., gdy powódź zerwała most na Popradzie, przestały kursować pociągi do Krynicy. W związku z tym spółka PKP InterCity zlikwidowała kasę w tej miejscowości. Obecnie pojawiły się niepokojące sygnały dotyczące planów zamknięcia kolejnej kasy w mieście Nowy Sącz. Należy nadmienić, że kasa w Nowym Sączu jako jedyna w regionie prowadzi sprzedaż biletów międzynarodowych, a także obsługuje przewozy grupowe i kolonijne. Tak więc jej zamknięcie oznaczałoby dla korzystających z usług spółki PKP InterCity konieczność dojazdu po taki bilet do Krakowa bądź Tarnowa.

167 W tym wypadku istnieje obawa, że wielu potencjalnych pasażerów zrezygnuje z przejazdów koleją na rzecz transportu samochodowego. Brak możliwości nabycia biletów grupowych może dodatkowo zmniejszyć ruch turystyczny w tym regionie. Zamknięcie kasy pociągnie za sobą również likwidację miejsc pracy. Przy obecnej stopie bezrobocia na Sądecczyźnie (według danych GUS w końcu września 2010 r. wynosiła ona 13,5%) powinno się zabiegać o tworzenie nowych miejsc pracy, a nie likwidować istniejące. Mając na uwadze powyższe, zwracam się do Pana Ministra z następującymi pytaniami: 1. Jakie działania można dzisiaj podjąć, aby utrzymać w długim terminie funkcjonowanie kasy PKP InterCity w Nowym Sączu? 2. Czy decyzjom podejmowanym w przedmiotowej sprawie towarzyszy świadomość, że ewentualny brak możliwości dostępu podróżnych do nabycia biletów w dotychczasowy sposób spowoduje dalszy spadek liczby pasażerów, a zatem dodatkową stratę dla PKP InterCity? Z poważaniem Poseł Wiesław Janczyk Limanowa, dnia 10 listopada 2010 r. ustawy o działalności leczniczej a zaleceniami Światowej Organizacji Zdrowia w kontekście odrębnego systemu uregulowania sfery zdrowia i opieki zdrowotnej z wiodącą rolą opieki podstawowej, w tym relacji pacjenta z lekarzem, finansowanej ze środków publicznych? Z poważaniem Poseł Daniela Chrapkiewicz Starogard Gdański, dnia 17 listopada 2010 r.

Zapytanie (nr 8081) do ministra zdrowia w sprawie wprowadzenia programów terapeutycznych dotyczących chorób onkologicznych Zwracam się z zapytaniem do Pani Minister w sprawie wprowadzenie programów terapeutycznych dotyczących chorób onkologicznych. W komunikacie zamieszczonym na stronie Ministerstwa Zdrowia, z dnia 6 września 2010 r., dotyczącym rozszerzenia wykazu świadczeń gwarantowanych o nowe programy zdrowotne możemy przeczytać, że trwają prace nad 17 programami zdrowotnymi, w tym nad 7 dotyczącymi chorób onkologicznych. Nie ma informacji, kiedy prace zostaną zakończone. Tymczasem rozpoczęło się kontraktowanie szpitali na 2011 r. i potrwa do 31 grudnia 2010 r. Jeśli prace nad programami terapeutycznymi nie zostaną ukończone w 2010 r., służbie zdrowia grozi chaos proceduralny, jaki wystąpił na przełomie 2009 i 2010 r. Rozdział środków finansowych na 2011 r. nie obejmuje przecież wspomnianych świadczeń, gdyż nie zostało wydane w tej sprawie żadne rozporządzenie, co oznacza, że szpitale nie mogą ich zakontraktować. Nawet jeśli programy zostaną wprowadzone na początku nowego roku, szpitale planujące obecnie swoje wydatki nie będą miały funduszy na realizację nowo wprowadzonych świadczeń. Ponadto zanim NFZ ogłosi i rozstrzygnie konkursy na nowe programy, upłyną kolejne miesiące, podczas których obawiamy się proceduralnych utrudnień w dostępie pacjentów do leczenia. Pytanie: Czy istnieje już faktyczna data zakończenia prac nad wprowadzeniem programów zdrowotnych dotyczących chorób onkologicznych, o których mowa w komunikacie z dnia 6 września 2010 r.? Z poważaniem Poseł Daniela Chrapkiewicz Starogard Gdański, dnia 17 listopada 2010 r.

Zapytanie (nr 8080) do ministra zdrowia w sprawie projektu ustawy o działalności leczniczej Zwracam się z zapytaniem do Pani Minister w sprawie projektu ustawy o działalności leczniczej. Kolegium Lekarzy Rodzinnych w Polsce wyraziło głębokie zaniepokojenie treścią i uzasadnieniem projektu ustawy o działalności leczniczej. Ograniczenie opieki zdrowotnej do działalności leczniczej prowadzonej jako działalność gospodarcza nie rozwiąże, a nasili istniejące problemy dostępności i kosztów świadczeń zdrowotnych, w tym ciągłej opieki medycznej. Niepokojące jest unikanie określenia ram ustawowych systemu ochrony zdrowia i proponowanie w zamian działalności leczniczej. Zaniechanie budowania publicznego systemu ochrony zdrowia z wiodącą rolą podstawowej opieki zdrowotnej, w tym medycyny rodzinnej, odbiega od powszechnych standardów europejskich, zagraża utratą kontroli nad kosztami ponoszonymi wspólnie przez społeczeństwo, jak i przez pojedyncze osoby i gospodarstwa domowe, zagraża ciągłości opieki zdrowotnej, a w następstwie tego bezpieczeństwu zdrowotnemu. Zwracam się z następującym pytaniem do Pani Minister: Czy istnieje odrębność pomiędzy projektem

168 Zapytanie (nr 8082) do ministra skarbu państwa w sprawie prywatyzacji Zakładów Mechanicznych Chemitex sp. z o.o. Minister Skarbu Państwa RP skierował zaproszenie do negocjacji w sprawie nabycia udziałów spółki Zakładów Mechanicznych Chemitex sp. z o.o. Termin składania pisemnych odpowiedzi na publiczne zaproszenie do negocjacji w sprawie nabycia udziałów spółki przez potencjalnych inwestorów upływa 26 listopada br. Zakłady Mechaniczne Chemitex w Sieradzu są jednymi z ostatnich na terenie miasta, których właścicielem jest Skarb Państwa. Załoga spółki liczy 120 osób. Spółka od wielu lat boryka się z trudnościami, załoga jednak zawsze zachowywała się odpowiedzialnie, stawiając na pierwszym miejscu interes zakładu pracy i utożsamiając go z interesem załogi. W sytuacji obecnej, gdzie Skarb Państwa chce zbyć 85% udziałów spółki, przed załogą stoi widmo utraty miejsc pracy. Likwidacja kolejnego zakładu to nie tylko utrata miejsc pracy, ale również uderzenie w budżet państwa i miasta, gdyż pracownicy będą wymagać pomocy finansowej ze strony państwa (zasiłków) i w sposób drastyczny ograniczą swoje wydatki, co spowoduje mniejsze wpływy podatków do budżetu. Zysk ze sprzedaży udziałów spółki będzie zyskiem doraźnym osiągniętym kosztem krzywdy ludzi w niej zatrudnionych oraz ich rodzin. W dalszej perspektywie może być to nieopłacalne ze względu na wysokie koszty społeczne. Mając powyższe na uwadze, proszę o udzielenie odpowiedzi na pytania: 1. Czy Pan Minister przy sprzedaży udziałów spółki zapewni pracownikom obronę ich miejsc pracy? Jeżeli tak, to jaki to będzie sposób zabezpieczenia? 2. Czy przy sprzedaży udziałów ministerstwo zabezpieczy dalszy rozwój spółki, w tym zobowiązań inwestycyjnych? 3. Ilu inwestorów jest zainteresowanych negocjacjami w sprawie nabycia udziałów spółki? 4. Czy w ramach 15% pakietu udziałów, do którego są uprawnieni pracownicy, będą zaliczeni byli pracownicy, a także emeryci, którzy pracowali w tej spółce? Z poważaniem Poseł Krystyna Grabicka Sieradz, dnia 19 listopada 2010 r. Zapytanie (nr 8083) do ministra kultury i dziedzictwa narodowego w sprawie egzekwowania opłat abonamentu radiowo-telewizyjnego Szanowny Panie Ministrze! W związku z niepłaceniem przez wielu obywateli abonamentu radiowo-telewizyjnego nasuwa się pytanie, czy opłaty i kontrola nad ich sprawowaniem jest wystarczająca i odpowiednia. Nadal jest wiele osób, które nie uiszczają opłat abonamentowych. W tym są także firmy, które zgodnie z ustawą powinny płacić także za odbiorniki radiowe znajdujące się w samochodach służbowych. Niestety wiele odbiorników nie jest wcale rejestrowanych i, mimo że w domach czy firmach jest kilka odbiorników zarówno radiowych, jak i telewizyjnych, płaci się za jeden albo wcale się nie opłaca abonamentu. Rażące jest również to, że kary, jakie są egzekwowane za niedokonywanie wpłat za abonament radiowo-telewizyjny, są widocznie niewystarczające, skoro tyle ludzi decyduje, że nie będzie go opłacało. Może częstotliwość kontroli powinna być zwiększona, co dałoby widoczne efekty W związku z powyższym proszę o odpowiedź na następujące pytanie: Czy ministerstwo planuje rozwiązanie tego problemu poprzez zwiększenie kar czy też kontroli nad uiszczaniem opłat i rejestrowaniem odbiorników radiowo-telewizyjnych? Z poważaniem Poseł Mieczysław Marcin Łuczak Wieluń, dnia 12 października 2010 r.

Zapytanie (nr 8084) do ministra pracy i polityki społecznej w sprawie projektu ustawy budżetowej w części dotyczącej planu finansowego Funduszu Pracy Zwracam się z zapytaniem do Pani Minister w sprawie projektu ustawy budżetowej w części dotyczącej planu finansowego Funduszu Pracy. Po analizie projektu ustawy budżetowej na 2011 r. w części dotyczącej planu finansowego Funduszu Pracy wyrażam głębokie zaniepokojenie z powodu radykalnego obniżenia środków funduszu na aktywne formy przeciwdziałania bezrobociu na przyszły rok w wersji przyjętej przez Radę Ministrów. Drastyczne zmniejszenie środków do poziomu 28% w stosunku do przewidywanego wykonania wydatków na

169 te cele w 2010 r. w sytuacji wciąż wysokiego poziomu bezrobocia spowoduje olbrzymie szkody społeczne. Zwracam się z zapytaniem do Pani Minister: Dlaczego zdecydowano się na tak znaczne obniżenie środków na aktywne formy przeciwdziałania bezrobociu? Z poważaniem Poseł Daniela Chrapkiewicz Starogard Gdański, dnia 17 listopada 2010 r. Zapytanie (nr 8085) do ministra nauki i szkolnictwa wyższego w sprawie uprawnień do nadawania stopni naukowych przez Uniwersytet Papieski im. Jana Pawła II w Krakowie Szanowna Pani Profesor! Wśród uniwersytetów krakowskich jest też Uniwersytet Papieski im. Jana Pawła II. Mając wątpliwości, czy ten uniwersytet jest uniwersytetem w rozumieniu art. 3 ust. 1, czy też uniwersytetem w rozumieniu art. 3 ust. 3 ustawy prawo o szkolnictwie wyższym, zwracam się do Pani Minister z zapytaniem: Ile jednostek organizacyjnych papieskiego uniwersytetu ma uprawnienia do nadawania stopnia doktora, w tym ile w zakresie nauk objętych profilem tej uczelni? Czy stopnie nadawane przez ten uniwersytet są równoważne ze stopniami nadawanymi przez inne uniwersytety i akademie w Polsce? Łączę wyrazy szacunku Poseł Jan Widacki Kraków, dnia 15 listopada 2010 r. Zapytanie (nr 8086) do ministra pracy i polityki społecznej w sprawie finansowania domów pomocy społecznej Szanowna Pani Minister! Ze stanowiska Rady Powiatu Czarnkowsko-Trzcianeckiego wynika, że dotacje celowe z budżetu państwa za osoby przyjęte do domu pomocy społecznej lub posiadające skierowania przed dniem 1 stycznia 2004 r., uwzględniające miesięczną kwotę dla powiatu ustaloną w wysokości odpowiadającej iloczynowi liczby mieszkańców domów prowadzonych przez powiat i średniego miesięcznego kosztu utrzymania domu pomniejszonemu o dochody uzyskiwane z odpłatności za pobyt w domu za mieszkańca, są dalece niewystarczające ze względu na treść art. 87 ust. 6 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2010 r. Nr 80, poz. 526, ze zm. w Dz. U. Nr 127, poz. 857). Z przepisu tego wynika, że do wyliczenia dotacji dla powiatu przyjmuje się, co prawda, średni miesięczny koszt utrzymywania domu, nie wyższy jednak niż średnia miesięczna kwota dotacji wyliczona dla województwa. W przypadku powiatu czarnkowsko-trzcianeckiego, prowadzącego 3 domy pomocy społecznej dla 215 mieszkańców, z których 168 zostało przyjętych lub skierowanych przed dniem 1 stycznia 2004 r., dotacja z budżetu państwa przekazana zgodnie z podaną wyżej zasadą będzie w roku 2010 o ok. 503 tys. zł mniejsza od dotacji przekazywanej według nowych zasad. Stan taki trwa od 2004 r., a ubytek dotacji za lata 2004–2010 wyniósł ponad 2 mln zł i powoduje nawarstwiające się istotne problemy w prawidłowym prowadzeniu domów pomocy społecznej, a szczególnie w kształtowaniu wynagrodzeń pracowników tych jednostek. Szanowna Pani Minister! Uprzejmie proszę o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: 1. Jak w obecnej chwili kształtuje się sposób finansowania domów pomocy społecznej? 2. Czy Pani Minister dostrzega potrzebę zmiany tych przepisów i ewentualnie wystąpi z inicjatywą ustawodawczą rządu w powyższej sprawie? Z poważaniem Poseł Tadeusz Tomaszewski Gniezno, dnia 23 listopada 2010 r.

Zapytanie (nr 8087) do ministra pracy i polityki społecznej w sprawie projektu ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej Szanowna Pani Minister! Do mojego biura poselskiego wpłynęło pismo od przedstawicieli Związku Nauczycielstwa Polskiego w sprawie pozbawienia nauczycieli i pedagogów prawa do kontynuacji zatrudnienia na postawie ustawy Karta Nauczyciela. Według członków związku, zapis art. 1 ust. 1a Karty Nauczyciela do momentu zakończenia pracy w placówkach opiekuńczo-wychowawczych (ośrodkach adopcyjno-opiekuńczych), był to wynik konsensusu zawartego z rządem po reformie systemu opieki nad dzieckiem i przekazaniu tych zadań resortowi pracy i polityki społecznej.

170 Od 2004 r. warunki pracy zatrudnianych pracowników pedagogicznych oparte są na przepisach ustawy o pracownikach samorządowych. Liczba tych pracowników systematycznie maleje, obecnie wynosi ok. 2 tys. W ostatnich latach pozbawiono już ich prawa do emerytury bez względu na wiek po trzydziestu latach pracy, w tym dwudziestu latach pracy pedagogicznej. Osoby te nie są też objęte ustawą o nauczycielskich świadczeniach kompensacyjnych ani ustawą o emeryturach pomostowych. Osobom tym pozostało jedynie kontynuowanie zatrudnienia na podstawie ustawy Karta Nauczyciela. Szanowna Pani Minister! Proszę Panią Minister o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: 1. Jakie stanowisko w tej sprawie zajmuje Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej? 2. Jakie przesłanki spowodowały fakt pozbawienia nauczycieli i pedagogów prawa do kontynuacji zatrudnienia na podstawie ustawy Karta Nauczyciela w projekcie ustawy? 3. Czy resort przewiduje możliwość polepszenia warunków zatrudnienia tych pracowników w trakcie procesu legislacyjnego ustawy? Z poważaniem Poseł Tadeusz Tomaszewski Gniezno, dnia 23 listopada 2010 r. Zapytanie (nr 8089) do ministra infrastruktury w sprawie tempa wydawania unijnych certyfikatów bezpieczeństwa dla polskich kolei W ostatnich tygodniach pojawiła się niepokojąca informacja dotycząca potencjalnego niebezpieczeństwa unieruchomienia z początkiem roku 2011 wielu pociągów w Polsce. Ma to wynikać z faktu opóźnień w wydawaniu unijnych certyfikatów bezpieczeństwa przez Urząd Transportu Kolejowego, który nadzoruje tę dziedzinę transportu. Co prawda, osoby kierujące tą instytucją zapewniają, że postarają się zdążyć do końca bieżącego roku z wydawaniem dokumentów dla największych spółek kolejowych na rynku, jednak z doniesień medialnych wynika, że problemy mogą mieć mniejsze firmy tej branży, np. PKP Przewozy Regionalne. Równocześnie eksperci powodów niedomagań Urzędu Transportu Kolejowego upatrują w jego słabej kondycji finansowej i niedoborach kadrowych, co idzie w parze z wciąż przybywającymi obowiązkami (np. z tytułu zarządzeń Komisji Europejskiej). W związku z powyższym pragnę zadać pytania: 1. Jakie jest stanowisko Ministerstwa Infrastruktury w sprawie tempa wydawania unijnych certyfikatów bezpieczeństwa dla polskich kolei? 2. Jakie jest zdanie ministerstwa w sprawie niedofinansowania i braków kadrowych w Urzędzie Transportu Kolejowego? Poseł Adam Wykręt Bielsko-Biała, dnia 22 listopada 2010 r.

Zapytanie (nr 8088) do ministra finansów w sprawie ograniczeń w przyznawaniu dotacji rządowych dla niektórych inwestorów zagranicznych Panie Ministrze! W ostatnich tygodniach pojawiły się w mediach informacje na temat planowanych przez Ministerstwo Finansów ograniczeń dotacji rządowych dla inwestorów zagranicznych. Granty miałyby nie być przyznane firmom, które starają się o wsparcie unijne lub działają w specjalnych strefach ekonomicznych. W efekcie liczba dotacji pozostałych do zatwierdzenia jeszcze w roku bieżącym w skrajnym przypadku mogłaby zostać zmniejszona o połowę. W związku z powyższym pragnę zapytać: Czy Ministerstwo Finansów planuje wprowadzenie ograniczeń w przyznawaniu dotacji rządowych dla niektórych inwestorów zagranicznych? Poseł Adam Wykręt Bielsko-Biała, dnia 22 listopada 2010 r.

Zapytanie (nr 8090) do ministra zdrowia w sprawie zapobiegania niepełnosprawności osób chorych na reumatoidalne zapalenie stawów Szanowna Pani Minister! Reumatoidalne zapalenie stawów to choroba, na którą cierpi ponad 400 tys. Polaków. W celu polepszenia trudnej sytuacji osób dotkniętych reumatoidalnym zapaleniem stawów organizatorzy ubiegłorocznej akcji „Głos w sprawie RZS”, tj. Ogólnopolska Federacja Stowarzyszeń Reumatyków oraz Ogólnopolskie Stowarzyszenie Młodych z Zapalnymi Chorobami Tkanki Łącznej, sformułowali postulaty, które przekazane zostały do ministerstwa:

171 1. Podjęcie intensywnych działań w celu realizacji „Narodowego programu zdrowia na lata 2007–2015” w zakresie chorób reumatycznych. 2. Zapewnienie chorym reumatycznie właściwej opieki, która pozwoli na szybkie zdiagnozowanie RZS i podjęcie odpowiedniego leczenia. 3. Zapewnienie chorym reumatycznie powszechnej dostępność terapii chroniących przed inwalidztwem. 4. Objęcie szczególną opieką dzieci i młodzieży chorującej na schorzenia reumatyczne. 5. Podjęcie intensywnych działań na rzecz upowszechnienia wiedzy o chorobach reumatycznych. 6. Utworzenie sprawnego systemu, dzięki któremu w ośrodku zdrowia każdy chory reumatycznie będzie mógł uzyskać pomoc i informację w zakresie zatrudnienia osób niepełnosprawnych. 7. Uwzględnienie głosu, zaangażowania i doświadczenia stowarzyszeń reprezentujących osoby chore reumatycznie oraz umożliwienie tym organizacjom uczestniczenia w tworzeniu dobrej, kompleksowej i dostępnej opieki reumatologicznej w Polsce. Zapytuję Panią Minister: Czy i jakie działania w tym zakresie podjął resort zdrowia? Z poważaniem Poseł Janusz Dzięcioł Grudziądz, dnia 4 listopada 2010 r. Zapytanie (nr 8091) do ministra finansów w sprawie pomocy rzeczowej dla powodzian Grudziądz, dnia 4 listopada 2010 r. Szanowny Panie Ministrze! W ślad za przesłanym na Pana ręce stanowiskiem Rady Powiatu Tucholskiego z dnia 24 września 2010 r. zapytuję Pana Ministra: Czy ministerstwo rozważa przedłużenie terminu obowiązywania rozporządzenia z dnia 8 czerwca 2010 r. (wygasło w dniu 30 września br.) zmieniającego rozporządzenie w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, zwalniające od podatku VAT dostawę towarów, której przedmiotem są materiały budowlane na likwidację szkody powstałej w wyniku powodzi? Zapytuje również: Czy istnieje możliwość rozszerzenia zwolnienia na wszystkie darowizny, a także zmiany dotyczące sposobu udzielania ulgi w podatku VAT, tj. opodatkowania podatkiem VAT ze stawką 0% wszystkich darowizn rzeczowych przekazywanych przez przedsiębiorców jako pomoc dla osób, które ucierpiały w wyniku powodzi? Z poważaniem Poseł Janusz Dzięcioł Grudziądz, dnia 4 listopada 2010 r. Zapytanie (nr 8092) do ministra nauki i szkolnictwa wyższego w sprawie możliwości zwrotu nakładów finansowych na badania naukowe poprzez patentowanie osiągnięć Szanowna Pani Minister! Finansowanie projektów badawczych przez Komitet Badań Naukowych w postaci tzw. grantów dla pracowników lub studentów państwowych uczelni wyższych nie posiada mechanizmu zabezpieczającego prawo własności intelektualnej dla tego, kto wyłożył pieniądze na badania oraz dla prowadzącego badania. Wobec powyższego zapytuję Panią Minister: Czy resort rozpatruje możliwość wprowadzenia stosownych zmian w umowie o finansowaniu badań naukowych w tym zakresie? Dotyczyłoby to zobowiązania grantobiorcy przez grantodawcę do uzyskania patentu z osiągniętego rezultatu badawczego bądź zawarowania praw intelektualnych tudzież praw własności po połowie dla finansującego i badacza z możliwością wykupu udziałów przez każdą ze stron. Zdarzają się bowiem przypadki, że uczelnia nierzetelnie rozdziela korzyści uzyskane osobom pracującym nad projektem badawczym finansowanym przez KBN. Zdarzają się dość często przypadki podmieniania kierowników projektu oraz minimalizowanie kosztów na opracowanie patentu czy też jego wdrożenie. Z poważaniem Poseł Janusz Dzięcioł

Zapytanie (nr 8093) do ministra środowiska w sprawie ewentualnego naruszenia prawa w zakresie ochrony środowiska w Łódzkiej Specjalnej Strefie Ekonomicznej – Podstrefie Kutno Szanowny Panie Ministrze! W Łódzkiej Specjalnej Strefie Ekonomicznej – Podstrefie Kutno od 2001 r. instalują się liczne przedsiębiorstwa mające wpływ na rozwój regionu i zmniejszenie bezrobocia w powiecie kutnowskim. Pomimo pozytywnych elementów działania tych przedsiębiorstw, niepokój mieszkańców Kutna i okolic budzi oddziaływanie na środowisko niektórych zakładów. Do mojego biura poselskiego w Kutnie zgłaszają się mieszkańcy miasta i powiatu kutnowskiego, zaniepokojeni potencjalnie negatywnym wpływem na

172 środowisko ubojni zwierząt Pini Polonia sp. z o.o. Zastrzeżenia wyborców budzi też niewłaściwy nadzór służb podległych Panu Ministrowi, staroście kutnowskiemu i prezydentowi Kutna, w sprawie badania zanieczyszczenia powietrza (nieprzyjemny zapach) i czystości ścieków odprowadzanych z ww. ubojni, a przejmowanych przez Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w Kutnie. Panie Ministrze! — Czy podległe Panu Ministrowi służby prowadzą monitoring oddziaływania na środowisko przedsiębiorstw zlokalizowanych w Łódzkiej Specjalnej Strefie Ekonomicznej – Podstrefie Kutno, ze szczególnym uwzględnieniem ubojni Pini Polonia sp. z o.o.? — Czy oddziaływanie na środowisko ww. przedsiębiorstw jest zgodne z polskim prawem i operatami? — Czy w ŁSSE – Podstrefie Kutno zanotowano przypadki negatywnego oddziaływania na środowisko przekraczającego polskie normy w tym zakresie? — Czy funkcjonowanie zakładu Pini Polonia sp. z o.o. ma lub może mieć negatywne oddziaływanie na czystość wód, gleby i powietrza, a co tym idzie, na zdrowie okolicznych mieszkańców? Jakie istnieją zagrożenia w tym zakresie? — Czy istnieją nieprawidłowości w zrzucie ścieków pochodzących z Pini Polonia sp. z o.o. do urządzeń Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w Kutnie? — Czy odpady organiczne powstające w trakcie uboju i „rozbioru” zwierząt w Pini Polonia sp. z o.o. są odbierane i utylizowane we właściwy sposób? — Czy toczą się postępowania prokuratorskie wobec zakładów umiejscowionych w Łódzkiej Specjalnej Strefie Ekonomicznej – Podstrefie Kutno w zakresie ochrony środowiska? Jeżeli tak to wobec których zakładów i czego one dotyczą? — Czy stwierdzono jakiekolwiek zaniedbania w zakresie ochrony środowiska w Łódzkiej Specjalnej Strefie Ekonomicznej – Podstrefie Kutno? Jeżeli tak, to czy osoby winne zostały ukarane i w jaki sposób? Z poważaniem Poseł Tadeusz Woźniak Warszawa, dnia 4 listopada 2010 r. z Unii Europejskiej. Zdaniem rolników winę ponosi minister rolnictwa i rozwoju wsi, który spóźnił się ze złożeniem odpowiedniego wniosku do instytucji unijnych. Zdecydowana większość rolników zamierza, w związku z brakiem opłacalności uprawy tytoniu, zlikwidować swoje uprawy, co spowoduje powiększenie liczby osób bezrobotnych w województwie podlaskim, i tak już ciężko doświadczonym przez rząd Platformy Obywatelskiej i Polskiego Stronnictwa Ludowego. W związku z powyższym proszę o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: 1. Jakie były przyczyny odebrania przez Unię Europejską dopłat do upraw tytoniu w Polsce i czy w stosunku do osób winnych ewentualnych zaniedbań wyciągnął Pan jakiekolwiek konsekwencje? 2. Co zamierza Pan zrobić, aby pomóc rolnikom z terenu województwa podlaskiego, którzy zostali pozbawieni dopłat do upraw tytoniu? Z poważaniem Poseł Kazimierz Gwiazdowski Warszawa, dnia 23 listopada 2010 r.

Zapytanie (nr 8095) do ministra zdrowia w sprawie odpłatności za leki stosowane przez pacjentów po przeszczepach narządów i tkanek Szanowna Pani Minister! Transplantologia jest niezmiernie ważną dziedziną medycyny. Pomimo różnych trudności w jej rozwoju wielu osobom dzięki tej metodzie można ocalić życie. Aby przeszczep nie został odrzucony, pacjent jest zobowiązany przez cały czas regularnie przyjmować odpowiednie leki. Jednym z nich jest cellcept. Przygotowywana jest nowa lista leków refundowanych i wśród pacjentów po przeszczepach rodzi się niepokój o znaczący wzrost ponoszonych przez nich kosztów odpłatności za przyjmowane leki. Czy wzrośnie, i w jakim stopniu, odpłatność za leki (w tym cellcept) stosowane przez pacjentów po przeszczepach narządów i tkanek? Poseł Czesław Czechyra Warszawa, dnia 25 listopada 2010 r.

Zapytanie (nr 8094) do prezesa Rady Ministrów w sprawie dopłat do uprawy tytoniu Panie Premierze! Jak wynika z informacji uzyskiwanych w trakcie moich spotkań poselskich z rolnikami z terenu województwa podlaskiego, uprawa tytoniu na Podlasiu przestała się opłacać, a spowodowane to jest przede wszystkim brakiem dopłat

173 Zapytanie (nr 8096) do ministra infrastruktury w sprawie budowy południowo-wschodniej obwodnicy Pilzna Uprzejmie informuję, że stały wzrost ruchu samochodowego, a w szczególności samochodów ciężarowych o wysokim tonażu, stanowi coraz większą uciążliwość dla mieszkańców miasta Pilzna, szczególnie tych, których budynki zlokalizowane są w bezpośrednim sąsiedztwie istniejącej jezdni drogi krajowej nr 73. Pragnę nadmienić, że w miejskich planach zagospodarowania przestrzennego zarezerwowano tereny pod to obejście, gdzie uciążliwość drogi byłaby znacznie mniejsza. Ponadto władze miejskie deklarują, że ze swojej strony dołożą wszelkiej możliwej pomocy w negocjacjach z właścicielami działek. Dołożą też wszelkich starań, aby obowiązujące procedury przebiegały sprawnie, a inwestycja była realizowana możliwie jak najszybciej. W związku z powyższym pragnę zadać Panu Ministrowi następujące pytania: 1. Czy ministerstwo przewiduje w planach inwestycyjnych budowę południowo-wschodniej obwodnicy miasta Pilzna? 2. W jakim terminie może mieć miejsce ewentualna budowa obwodnicy Pilzna na drodze nr 73 w kierunku Jasła? Poseł Wiesław Rygiel Ropczyce, dnia 23 listopada 2010 r. Zapytanie (nr 8097) do ministra infrastruktury w sprawie stanu nawierzchni drogi wewnętrznej przy dworcu PKP w Inowrocławiu Szanowny Panie Ministrze! Zwracam się z prośbą o pomoc w zakresie podjęcia działań, które przyczynią się do remontu drogi (będącej w administrowaniu PKP SA) przy dworcu kolejowym w Inowrocławiu. Mieszkańcy Inowrocławia z niepokojem obserwują, jak ulica ta w szybkim tempie ulega zniszczeniu, powodując równocześnie zagrożenie dla bezpieczeństwa kierowców oraz samych pasażerów. Niestety podróżni, kuracjusze i turyści nie szczędzą negatywnych uwag z powyższego stanu rzeczy. Dodatkowo coraz częściej nieprzychylne opinie publikowane są na łamach lokalnych gazet oraz emitowane w rozgłośniach radiowych z powodu braku reakcji ze strony zarządcy drogi. Dlatego też, mając na uwadze powyższe, proszę o udzielenie odpowiedzi na pytania: 1. Czy można spodziewać się interwencji ministerstwa w opisanej przeze mnie sprawie? 2. Jeżeli tak, to kiedy można spodziewać się rozwiązania ww. problemu? Z poważaniem Poseł Grzegorz Roszak Warszawa, dnia 24 listopada 2010 r.

Zapytanie (nr 8098) do ministra zdrowia w sprawie zwrotu kosztów za nadwykonania Szanowna Pani Minister! Prasa donosi, że wydłużają się kolejki na badania diagnostyczne we włocławskiej filii Centrum Onkologii. Na rezonans magnetyczny trzeba czekać aż do października przyszłego roku. Tymczasem do niedawna czas oczekiwania na wykonanie tego typu badań we włocławskiej filii bydgoskiego Centrum Onkologii był znacznie krótszy – tydzień, kilka tygodni. Ale wówczas skierowania od specjalistów były realizowane w ramach tzw. nadwykonań. Gdy okazało się, że Narodowy Fundusz Zdrowia nie zapłaci za nadwykonania, Centrum Onkologii wstrzymało wykonywanie badań diagnostycznych ponad przyznany limit. Dyrekcja centrum otrzymała takie zalecenie z NFZ, by nie przekraczać limitów. Okazuje się, że kwota nadwykonań tylko w radiologii sięga 3774 tys. zł. Za badania z wykorzystaniem rezonansu magnetycznego NFZ nie zapłacił Centrum Onkologii 1800 tys. zł. Zaprzestanie wykonywania badań ponad przyznany limit spowodowało, że kolejki wydłużyły się i to znacznie. W związku z powyższym pytam Panią Minister: Czy ministerstwo podejmie kroki, jeśli tak, to jakie, aby NFZ zapłacił placówkom służby zdrowia za nadwykonania, co skróciłoby czas oczekiwania na badania? Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 3 listopada 2010 r.

174 Zapytanie (nr 8099) do prezesa Rady Ministrów w sprawie niewłaściwego wydatkowania funduszy publicznych na kampanię wyborczą Platformy Obywatelskiej Szanowny Panie Premierze! Prasa donosi, że politycy Platformy Obywatelskiej, głównie Premier oraz ministrowie, naruszyli przepisy samorządowej ordynacji wyborczej. Chodzi o to, że Premier Donald Tusk oraz ministrowie jego rządu za publiczne pieniądze jeżdżą po kraju i promują kandydatów Platformy Obywatelskiej. W uzasadnieniu wniosku czytamy, że w ramach samorządowej kampanii wyborczej Prezes Rady Ministrów odwiedził m.in. woj. lubelskie i podkarpackie i podobna sytuacja dotyczy też ministrów jego rządu, którzy biorą udział w spotkaniach wyborczych PO w całym kraju. Istnieje uzasadniona obawa, że Komitet Wyborczy Platformy Obywatelskiej nie finansuje z własnych środków kosztów przejazdów, przelotów, noclegów, wyżywienia dla Pana Premiera oraz jego współpracowników i ochrony BOR, a także kosztów organizacji konferencji prasowych i innych wydarzeń podczas wizyt w trakcie kampanii wyborczej. Wiceszef klubu SLD Tomasz Kamiński ocenił, że kawalkady rządowych limuzyn, pobyty ministrów, premiera w poszczególnych regionach kraju, to wszystko jest finansowane z naszych pieniędzy, z pieniędzy podatników, a wykorzystywane do prowadzenia kampanii wyborczej w wyborach samorządowych. Dlatego też – jak poinformował na konferencji prasowej szef sztabu sojuszu Tomasz Kamiński – SLD chce, by sprawę zbadała PKW. W związku z powyższym pytam Pana Ministra: Czy prawdą jest, że podróże premiera i ministrów, w trakcie których promowani byli kandydaci Platformy Obywatelskiej w wyborach samorządowych, były finansowane z publicznych pieniędzy? Poseł Anna Sobecka Toruń, dnia 16 listopada 2010 r. osobą posiadającą orzeczenie o upośledzeniu umysłowym w stopniu umiarkowanym. Sytuacja materialna tej osoby jest ciężka, mianowicie nie posiada prawa do renty socjalnej, ponieważ jest tylko częściowo niezdolna do pracy, a biorąc pod uwagę problemy zdrowotne i poziom bezrobocia w regionie, bardzo trudno o zatrudnienie. Mieszkaniec ten jest na utrzymaniu matki i otrzymuje jedynie zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 153 zł. Pani Minister, w tak trudnej sytuacji z pewnością znajduje się wielu chorych na cukrzycę, dlatego też proszę o odpowiedź na pytanie: Czy istnieje możliwość wniesienia poprawki w liście leków refundowanych, która pozwalałaby na zakup refundowanej insuliny analogowej długo działającej osobom powyżej 26. roku życia? Poseł Zbigniew Babalski Warszawa, dnia 25 listopada 2010 r.

Zapytanie (nr 8101) do ministra spraw zagranicznych w sprawie objęcia małym ruchem granicznym obwodu kaliningradzkiego i woj. warmińsko-mazurskiego „Strategia rozwoju społeczno-gospodarczego województwa warmińsko-mazurskiego do 2020 r.” przewiduje współpracę tego województwa z obwodem kaliningradzkim. Przystąpienie Polski do strefy Schengen w ramach członkostwa w Unii Europejskiej przyczyniło się do pogorszenia warunków przekraczania granicy zewnętrznej Unii Europejskiej, czyli również granicy między województwem warmińsko-mazurskim a obwodem kaliningradzkim. Unijny dokument wskazuje, że strefa przygraniczna oznacza obszar między 30 a 50 km od granicy, uwzględniając podział administracyjny, odnosi się więc tylko do osób tam zameldowanych. 24 sierpnia 2010 r. zostały zakończone negocjacje Rzeczypospolitej Polskiej z Federacją Rosyjską o ustanowieniu na obszarze obwodu kaliningradzkiego i województwa warmińsko-mazurskiego małego ruchu granicznego. Umowa precyzuje między innymi warunki uzyskania zezwolenia do poruszania się w tej strefie, sprawa obszaru objętego małym ruchem granicznym pozostała otwarta. Szanowny Panie Ministrze, nie ukrywam, iż władzom województwa zależy na ustanowieniu małego ruchu granicznego obejmującego cały obszar województwa warmińsko-mazurskiego Rzeczypospolitej Polskiej oraz obwodu kaliningradzkiego Federacji Rosyjskiej, stąd też moje pytanie: Czy jest możliwość

Zapytanie (nr 8100) do ministra zdrowia w sprawie listy leków refundowanych Szanowna Pani Minister! Na moje ręce dotarło pismo mieszkańca Ostródy, który od 15. roku życia choruje na cukrzycę typu I, ponadto z powodu poważnej wady wzroku widzi tylko na jedno oko oraz jest

175 spełnienia oczekiwań władz województwa i jakie są szanse na powyższe? Poseł Zbigniew Babalski Warszawa, dnia 25 listopada 2010 r. o 10% podstawy emerytury. Powyższe wynikało z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r., przepisów wykonawczych, a także wcześniejszych dotyczących tzw. I kategorii zatrudnienia. Jak zaznaczył zainteresowany, ww. rozporządzenie w wersji znowelizowanej w 1996 r. jest nadal obowiązującym aktem prawnym. Pan T. B. uważa, iż spełnia warunki do uzyskania ww. dodatku. Zainteresowany wymagany staż pracy w warunkach szczególnych spełnił dwukrotnie. Pan T. B. uważa, iż został pozbawiony części należnej emerytury (ok. 200 zł miesięcznie), co stanowi dla niego bardzo dużą kwotę. Mając na uwadze powyższe, proszę Panią Minister o zainteresowanie się niniejszą sprawą. W związku z powyższym zwracam się z pytaniem do Pani Minister: Czy zainteresowany został słusznie pozbawiony prawa do dodatku emerytalnego 10%? Z poważaniem Poseł Jarosław Rusiecki Ostrowiec Świętokrzyski, dnia 10 listopada 2010 r.

Zapytanie (nr 8102) do ministra spraw wewnętrznych i administracji w sprawie działań Policji w dniu 21 listopada 2010 r. podczas wyborów samorządowych w Płocku Szanowny Panie Ministrze! 21 listopada w Polsce odbyły się wybory samorządowe. W Płocku przebiegały one w atmosferze skandalu związanego z procederem „handlu” głosami. Mieszkańcy Płocka wielokrotnie interweniowali, zgłaszając telefonicznie do dyżurnego policjanta przypadki „kupowania” głosów. O zakrojonym na szeroką skalę procederze informowały również lokalne media. Niestety, ocena działań Policji wystawiona zarówno przez mieszkańców miasta, jak i lokalne media jest bardzo krytyczna. W związku z tym proszę o szczegółową informację na temat działań Policji podczas trwania wyborów samorządowych w Płocku oraz wyjaśnienie powodów, dla których Policja nie podjęła skutecznych działań, które uniemożliwiłyby „handel” głosami. Proszę również o właściwe przygotowanie i zabezpieczenie odpowiednich służb, których zadaniem byłoby zapobieżenie podobnemu procederowi w II turze wyborów prezydenckich w Płocku. Z poważaniem Poseł Andrzej Nowakowski Płock, dnia 25 listopada 2010 r.

Zapytanie (nr 8104) do ministra pracy i polityki społecznej w sprawie wyjaśnienia, czy zasiłek pielęgnacyjny na osobę z I grupą inwalidzką jest wliczany do miesięcznych przychodów całej rodziny Szanowna Pani Minister! Pan K. B. zwrócił się do mojego biura poselskiego z prośbą o wystąpienie z zapytaniem poselskim w sprawie wyjaśnienia swojej sytuacji, tj. czy zasiłek pielęgnacyjny na osobę z I grupą inwalidzką jest wliczany do miesięcznych przychodów całej rodziny. Zainteresowany ubiega się o dodatek pieniężny na żywność. Mając na uwadze powyższe, proszę Panią Minister o zainteresowanie się niniejszą sprawą. W związku z powyższym zwracam się z pytaniami do Pani Minister: 1. Czy zasiłek pielęgnacyjny na osobę z I grupą inwalidzką jest wliczany do miesięcznych przychodów całej rodziny? 2. Czy w przypadku ubiegania się przez zainteresowanego o dodatek pieniężny na żywność ww. zasiłek będzie wliczany do miesięcznych przychodów całej rodziny? Z poważaniem Poseł Jarosław Rusiecki Ostrowiec Świętokrzyski, dnia 9 listopada 2010 r.

Zapytanie (nr 8103) do ministra pracy i polityki społecznej w sprawie wyjaśnienia sytuacji byłego pracownika branży hutniczej i jego prawa do 10% dodatku emerytalnego Szanowna Pani Minister! Pan T. B. zwrócił się do mojego biura poselskiego z prośbą o wystąpienie z zapytaniem poselskim w sprawie swojej sytuacji, tj. prawa do dodatku emerytalnego 10%. Jak podkreślił zainteresowany, po długoletniej pracy w hutnictwie (warunki szczególne) nabył prawo do dodatku emerytalnego 10% – zwiększenie

176 Zapytanie (nr 8105) do ministra pracy i polityki społecznej w sprawie możliwości odzyskania niewypłaconego wynagrodzenia Szanowna Pani Minister! Pan A. G. zwrócił się do mojego biura poselskiego z prośbą o wystąpienie z zapytaniem poselskim w sprawie wyjaśnienia swojej sytuacji, tj. możliwości odzyskania niewypłaconego wynagrodzenia*). Zainteresowany został poszkodowany przez prywatnego pracodawcę, u którego pracował w 2008 r. i nie otrzymał wynagrodzenia za trzy ostatnie miesiące. Jak podkreślił zainteresowany, jego obecna sytuacja finansowa jest bardzo trudna, pozostaje on bez środków do życia. Pan A. G. próbował odzyskać swoje należności na drodze sądowej, jednak bezskutecznie. Zainteresowany czuje się bardzo pokrzywdzony, ponieważ nie otrzymał pieniędzy od nieuczciwego pracodawcy. Mając na uwadze powyższe, proszę Panią Minister o zainteresowanie się niniejszą sprawą. W związku z powyższym zwracam się z pytaniem do Pani Minister: Czy pan A. G. ma możliwość odzyskania niewypłaconego wynagrodzenia, a jeżeli tak, to w jaki sposób? Z poważaniem Poseł Jarosław Rusiecki Ostrowiec Świętokrzyski, dnia 25 października 2010 r. Zapytanie (nr 8106) do ministra pracy i polityki społecznej w sprawie zasadności odmowy wypłaty przez PKO BP SA nagrody jubileuszowej za 35 lat pracy Szanowna Pani Minister! Pani B. S. zwróciła się do mojego biura poselskiego z prośbą o wystąpienie z zapytaniem poselskim w sprawie wyjaśnienia swojej sytuacji, tj. zasadności odmowy wypłaty jubileuszu za 35 lat pracy przez PKO BP SA*). Przyczyną odmowy wypłaty jubileuszu było niewliczenie zainteresowanej pracy w gospodarstwie rolnym rodziców. Jak zaznaczyła zainteresowana, w 2008 r. była zapewniania przez pracodawcę, że jubileusz zostanie jej zapłacony. Ponadto należy uwzględnić fakt, że zainteresowana jest współwłaścicielem gospodarstwa rolnego, któ*) Załączniki – w aktach Sekretariatu Posiedzeń Sejmu. re zostało przekazane jej i jej mężowi przez teściów. W związku z powyższym pani B. S. czuje się bardzo pokrzywdzona. Mając na uwadze powyższe, proszę Panią Minister o zainteresowanie się niniejszą sprawą. W związku z powyższym zwracam się z pytaniem do Pani Minister: Czy PKO BP SA powinno wypłacić zainteresowanej jubileusz? Z poważaniem Poseł Jarosław Rusiecki Ostrowiec Świętokrzyski, dnia 29 października 2010 r.

Zapytanie (nr 8107) do ministra infrastruktury w sprawie przywrócenia kolejowych połączeń dalekobieżnych z Zamojszczyzną Szanowny Panie Ministrze! Minął już rok od likwidacji dalekobieżnych połączeń kolejowych z Zamościem i Roztoczem. Ponad 500 tys. mieszkańców Zamojszczyzny nie ma możliwości korzystania z tego najbezpieczniejszego środka transportu lądowego. Tym bardziej z wielką radością przeczytałem informację zamieszczoną na stronie Ministerstwa Infrastruktury dotyczącą uruchomienia połączenia kolejowego z Zamościa do Wrocławia przez Spółkę PKP InterCity SA. Wielokrotne interwencje i petycje w tej sprawie – nie tylko z mojej strony, ale także ze strony organizacji społecznych i samorządowych – przyniosły wreszcie oczekiwany sukces jednak tylko połowiczny, gdyż nie przewidziano uruchomienia połączenia Zamościa z Warszawą. Dzieje się tak pomimo tego, że w ostatnim czasie znacznej poprawie uległa infrastruktura kolejowa na trasie Zamość – Lublin. Zmodernizowano most kolejowy w miejscowości Wólka Orłowska, a także wyremontowano tory kolejowe na trasie Zawada –Krasnystaw, co w znacznym stopniu pozwala na zwiększenie prędkości jazdy pociągów. Jak wynika z informacji medialnych Spółka PKP IC zamierza przywrócić bezpośrednie połączenie Warszawy z Chełmem i Dorohuskiem. Należy tu podkreślić, że miasto dawniej wojewódzkie Chełm ma obecnie kolejowe połączenie z Lublinem i będzie miało bezpośrednie połączenie z Warszawą. Inne natomiast miasto, też dawniej wojewódzkie Zamość, zwane Padwą północy i całe Roztocze leżące na historycznym szlaku Warszawa – Lwów nadal pozostaje pozbawione połączeń kolejowych ze stolicą kraju. Moim zdaniem jest to ogromna niesprawiedliwość i nierówne traktowanie obywateli naszego państwa. Jako poseł ziemi zamojskiej nie pozostaję w tej sprawie obojętny.

177 W związku z powyższym razem z organizacjami społecznymi i w porozumieniu ze środowiskiem kolejarskim ustalone zostały propozycje najkorzystniejszych i najbardziej ekonomicznych połączeń dalekobieżnych z Zamościa, mające na uwadze zarówno potrzeby Zamojszczyzny, jak i interes ekonomiczny przewoźnika. Przedstawione poniżej propozycje połączeń są gruntownie przeanalizowane i nie kolidują z założonymi w projekcie rozkładu jazdy PKP IC pociągami, a wręcz byłyby realizowane na bazie tzw. łączników do i od pociągów kursujących z Lublina i Przemyśla, co w znacznym stopniu obniża koszty ich uruchomienia. Poniżej przedstawiam propozycje czterech połączeń, z czego trzy całoroczne i jedno sezonowe-wakacyjne: 1) z Zamościa około godz. 7 jako łącznik do Dębicy (przez Biłgoraj, Stalową Wolę, Tarnobrzeg, Mielec) do pociągu nr 37100 relacji Przemyśl – Zielona Góra przez Kraków, Katowice, Wrocław). Powrót do Zamościa około godz. 20.40 jako łącznik z pociągu 73101; 2) z Zamościa około godz. 9.30 jako łącznik do Przeworska (przez Bełżec, Horyniec Zdrój, Jarosław) do pociągu nr 36100 relacji Przemyśl – Wrocław (przez Rzeszów, Kraków, Katowice). Powrót do Zamościa ok. godz. 17.50 jako łącznik od pociągu 63101, 3) z kolei w kierunku północnym proponuję jedno całoroczne połączenie z Zamościa ok. godz. 5 jako łącznik do Lublina do pociągu nr 28100 relacji Lublin – Szczecin (w sezonie letnim do pociągu 28510 relacji Lublin – Świnoujście) przez Warszawę, Poznań. Powrót do Zamościa ok. godz. 22.40 jako łącznik od pociągu 82101/82511, 7) ostatnie proponowane połączenie to sezonowy wakacyjny łącznik relacji Lublin – Bełżec – Lublin do i od pociągu 27200/72201 relacji Lublin – Świnoujście – Lublin przez Warszawę, Poznań, Szczecin. Przyjazd do Bełżca ok. godz. 11.50 a odjazd z Bełżca ok. godz. 16. Powyższe propozycje w przypadku ich realizacji zapewniłyby dogodne połączenia dla mieszkańców Zamojszczyzny we wszystkich kierunkach oraz, co nie pozostaje bez znaczenia, połączyłyby dwa turystyczne regiony Roztocze i Morze Bałtyckie. Mając na uwadze dobro mieszkańców tego regionu, uprzejmie proszę Pana Ministra o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: 1. Czy możemy liczyć, że w najbliższym rozkładzie jazdy pociągów zostaną uwzględnione wyżej przedstawione propozycje dalekobieżnych połączeń kolejowych z Zamojszczyzną? 2. Czy wyżej obiecane połączenie z Zamościa do Wrocławia, które, jak określono, może być uruchomione od marca, zostanie ujęte w wydawnictwach rozkładu jazdy pociągów w chwili jego zmiany w grudniu z określeniem terminów kursowania tego pociągu? 3. Czy w kierowanym przez Pana Ministra resorcie rozważane są jeszcze ewentualnie inne propozycje rozwiązania problemu braku pociągów do Zamościa? Z poważaniem Poseł Sławomir Zawiślak Warszawa, dnia 17 listopada 2010 r.

Zapytanie (nr 8108) do ministra skarbu państwa w sprawie planowanej nacjonalizacji dziennika „Rzeczpospolita” Szanowny Panie Ministrze! Z zaniepokojeniem obserwuję doniesienia prasowe dotyczące działań Ministerstwa Skarbu Państwa w odniesieniu do dziennika „Rzeczpospolita”. Wynika z nich, że przedstawiciele należącej do Skarbu Państwa spółki PW „Rzeczpospolita” wraz z dwoma członkami zarządu Presspubliki rekomendowanymi przez PW „Rzeczpospolita” złożyli w sądzie gospodarczym w Warszawie pozew o rozwiązanie wydawcy „Rzeczpospolitej”. To oznacza, że tytuł gazety wraca do państwowego udziałowca, czyli Skarbu Państwa. Państwowy udziałowiec tłumaczy swoją decyzję słabymi wynikami spółki, podczas gdy prywatny udziałowiec Mecom w specjalnym oświadczeniu zapewnia: Wyniki Presspubliki w czasie największego w historii kryzysu na rynku reklamy były wzorowe. Dziś nadal się poprawiają. Tytuł zwiększył swoje udziały w rynku i wyeliminował niemieckiego konkurenta – „Dziennik”. Te sukcesy „Rzeczpospolitej” z ostatnich kilku latach były efektem działań jej kadry menedżerskiej. Mecom jest dumny i wdzięczny za pracę i poświęcenie menedżerów Presspubliki i jej pracowników. Dlatego będziemy kontynuować obronę wydawniczej niezależności i wolności słowa w „Rzeczpospolitej”, tak jak robimy to w innych naszych tytułach w Europie. Polityczne ingerencje w sprawy wydawnictwa będą ujawniane i zwalczane przed polskimi i europejskimi sądami. Konfrontując to oświadczenie z działaniami przedstawicieli Skarbu Państwa, można dojść do wniosku, że noszą znamiona bezwzględnego nacisku na prywatnego partnera spółki w celu zmiany linii redakcyjnej gazety. Eksperci rynku medialnego zwracają uwagę na fakt, iż tego typu postępowanie jest działaniem na szkodę spółki i podlega sankcjom prawnym. Zbulwersowany tą sprawą w trosce o wolność słowa w Polsce kieruję do Pana Ministra pytania: 1. Jakie są przyczyny złożenia wniosku do sądu o rozwiązanie wydawcy gazety? 2. Czy wobec dobrej kondycji finansowej spółki oraz ugruntowanej pozycji na rynku reklamowym

178 zasadne jest podejmowanie działań w celu likwidacji spółki? 3. Czy przedstawicie Skarbu Państwa swoją decyzję w tym zakresie konsultowali z prywatnym udziałowcem? 4. Jakie plany ma Ministerstwo Skarbu Państwa wobec tytułu „Rzeczpospolita” w przypadku rozwiązania spółki Presspublika? Z poważaniem Poseł Tadeusz Wita Warszawa, dnia 24 listopada 2010 r. Zapytanie (nr 8110) do ministra edukacji narodowej w sprawie potrzeby wsparcia finansowego odbudowy Gimnazjum Gminnego im. Ireny Sendlerowej w Sianowie, które uległo spaleniu Szanowna Pani Minister! Gimnazjum Gminne im. Ireny Sendlerowej w Sianowie dnia 20 października 2010 r. uległo spaleniu. Pożar wybuchł w starej części zabytkowego budynku. Całkowitemu spaleniu uległa konstrukcja dachu, a podczas akcji gaszenia pożaru zawalił się strop auli szkolnej, stwarzając dodatkowe zagrożenie i jeszcze większe straty. Z budynku uratowano dokumentację oraz częściowo wyposażenie szkoły. Udało się również uratować nowy budynek szkoły, w którym znajduje się hala sportowa oraz cztery sale lekcyjne, świetlica i stołówka. Niestety w spalonym budynku zniszczeniu uległo dwanaście klas lekcyjnych, aula, pomieszczenia administracyjne, pokój nauczycielski, zaplecze sanitarne i pomieszczenia techniczno magazynowe. Gimnazjum gminne położone w centrum miejscowości stanowiło niewymierny symbol Sianowa. Jego budowę datuje się na lata 1896–1997, a jego architektura zachwyca swoim rzadko spotykanym wyglądem. Na dzień dzisiejszy gmina uruchomiła środki w wysokości 150 tys. zł, co pokryje zaledwie część kosztów związanych z odbudową gimnazjum. W związku z powyższym zwracam się do Pani minister z pytaniem: Czy władze samorządowe gminy Sianów mogą liczyć na wsparcie Ministerstwa Edukacji Narodowej w odbudowie gimnazjum gminnego, aby zniszczenia spowodowane pożarem nie pozbawiły młodzieży godnego miejsca nauki, a pracowników miejsca pracy? Z poważaniem Poseł Stanisław Wziątek Połczyn-Zdrój, dnia 16 listopada 2010 r. Czy Pan Minister zna problem i jakie podjął działania zmierzające do zmiany tej sytuacji? Z poważaniem Poseł Edward Czesak Warszawa, dnia 26 listopada 2010 r.

Zapytanie (nr 8109) do ministra sprawiedliwości w sprawie podejmowanych działań mających na celu poprawę bezpieczeństwa podopiecznych w młodzieżowych domach socjoterapii Szanowny Panie Ministrze! Postępująca brutalizacja zachowań i niebywały wzrost agresji w placówkach oświatowych powodują bardzo poważne zagrożenie bezpieczeństwa młodzieży i pracowników szkół oraz ośrodków opiekuńczo-wychowawczych. Ostatnie zdarzenia, zbiorowy gwałt na nieletniej, próby samobójcze czy bunt w młodzieżowym ośrodku socjoterapii w powiecie brzeskim ewidentnie pokazują, iż w naszym systemie prawnym jest poważna wada implikująca niewłaściwą kwalifikację młodzieży z zarzutami o przestępstwo do MOS-ów. Taka sytuacja z góry przesądza o tym, że powstają sytuacje zwiększające lub wręcz prowokujące wystąpienie zjawisk wynikających z często patologicznej osobowości młodzieży tam przebywającej. Ośrodki te nie mogą skutecznie odmówić przyjęcia podopiecznego i najczęściej nie posiadają również wiedzy o jego przeszłości. Stanowi to olbrzymie zagrożenie dla przebywających tam wychowanków i pracowników, a w dodatku wydatnie uniemożliwia realizację racjonalnej pracy terapeutycznej. Przy zastraszająco wysokim tempie wzrostu liczby młodzieży wymagającej opieki socjoterapeutycznej i jednocześnie sporym deficycie specjalistycznych placówek tego typu potrzeba niezwłocznie podjąć sensowne działania. W przeciwnym razie samorządy nie będą tworzyć takich placówek, a nawet mogą rozpocząć procesy likwidacyjne już istniejących.

ODPOWIEDZI NA ZAPYTANIA

Odpowiedź
ministra skarbu państwa na zapytanie posła Wiesława Rygla w sprawie zwrócenia przez Ministerstwo Finansów szczególnej uwagi przy wyborze nabywcy pakietu akcji Wytwórni Filtrów PZL – Sędziszów SA, w kontekście zapewnienia miejsc pracy dla regionu zagrożonego dużym bezrobociem (7973)

akcji Skarbu Państwa na rzecz wybranego inwestora powinno nastąpić w pierwszym kwartale 2011 r. Jednocześnie informuję, że Ministerstwo Skarbu Państwa dokłada starań, aby poprzez wybór wiarygodnego i rzetelnego inwestora zagwarantować istnienie i rozwój Wytwórni Filtrów PZL – Sędziszów SA, a tym samym zabezpieczyć miejsca pracy dla mieszkańców Sędziszowa Małopolskiego i okolic. Z poważaniem Minister Aleksander Grad Warszawa, dnia 24 listopada 2010 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki - z upoważnienia ministra na zapytanie posłów Tadeusza Arkita i Andrzeja Ryszki w sprawie możliwości nowelizacji ustawy o zasadach pokrywania kosztów powstałych u wytwórców w związku z przedterminowym rozwiązaniem umów długoterminowych sprzedaży mocy i energii elektrycznej, na przykładzie ZGH Bolesław SA w Bukownie (7978)

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na pismo z dnia 26 października 2010 r. (nr SPS-024-7973/10) dotyczące zapytania pana posła Wiesława Rygla w sprawie sprzedaży udziałów Wytwórni Filtrów PZL – Sędziszów SA przez Skarb Państwa, kierowane do ministra finansów i przesłane ministrowi skarbu państwa zgodnie z właściwością, przekazuję następujące informacje. Proces prywatyzacji Wytwórni Filtrów PZL – Sędziszów SA z siedzibą w Sędziszowie Małopolskim jest prowadzony na podstawie publicznie ogłoszonego w dniu 26 lipca 2010 r. zaproszenia do negocjacji. W odpowiedzi na zaproszenie do dnia 3 września 2010 r. wstępną ofertę nabycia akcji spółki złożyło pięć podmiotów. Wszyscy potencjalni inwestorzy, którzy złożyli oferty, zostali dopuszczeni do zbadania dokumentów spółki. Badanie odbyło się od 28 września 2010 r. do 28 października 2010 r. Po przeprowadzeniu badania trzech potencjalnych inwestorów, tj.: 1) MTM sp. z o.o. z siedzibą w Straszęcinie, 2) Unimot Express sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, 3) Jan Pąprowicz, Szebnie – w dniu 15 listopada 2010 r. złożyło oferty wiążące. Obecnie trwa analiza ofert, po przeprowadzeniu której zostanie podjęta decyzja o dopuszczeniu jednego lub kilku oferentów do negocjacji. W przypadku prowadzenia negocjacji równoległych z kilkoma oferentami w pierwszej fazie prowadzone są rozmowy dotyczące proponowanej ceny za pakiet akcji. W wyniku tych rozmów oferentowi, który proponuje najkorzystniejszą cenę, udzielana jest wyłączność negocjacyjna w celu ustalenia szczegółowych warunków umowy. Po wynegocjowaniu satysfakcjonujących Skarb Państwa parametrów umowy potencjalny inwestor otrzymuje prawo negocjowania z przedstawicielami pracowników spółki treści pakietu socjalnego, w którym zawierane są regulacje dotyczące spraw socjalno-bytowych załogi. Po zakończeniu przez potencjalnego inwestora rozmów z pracownikami następuje podpisanie umowy prywatyzacyjnej. Należy oczekiwać, iż w przypadku powodzenia negocjacji zbycie

Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na zapytanie poselskie skierowane do ministra gospodarki przez pana posła Tadeusza Arkita i pana posła Andrzeja Ryszkę dotyczące możliwości nowelizacji ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o zasadach pokrywania kosztów powstałych u wytwórców w związku z przedterminowym rozwiązaniem umów długoterminowych sprzedaży mocy i energii elektrycznej (ustawa o KDT), na przykładzie ZGH Bolesław SA w Bukownie, przesłane przy piśmie Pana Marszałka z dnia 26 października 2010 r. o znakach: SPS-024 -7978/10, przedstawiam następujące wyjaśnienie. W ramach rozwiązań przyjętych w ustawie o KDT dokonano podziału odbiorców końcowych energii elektrycznej na kilka grup, w odniesieniu do których ustalono różne stawki opłaty przejściowej. W przypadku grupy odbiorców, których instalacje są przyłączone do sieci elektroenergetycznej wysokich i najwyższych napięć i którzy w roku kalendarzowym poprzedzającym o rok dany rok kalendarzowy, w którym są stosowane stawki opłaty przejściowej, zużyli nie mniej niż 500 GWh energii elektrycznej z wykorzystaniem nie mniej niż 60% mocy umownej oraz

180 dla których koszt energii elektrycznej stanowi nie mniej niż 15% wartości ich produkcji, przewidziano znacznie niższą stawkę opłaty przejściowej w stosunku do innych odbiorców przyłączonych do sieci elektroenergetycznej. Z chwilą wejścia w życie z dniem 1 kwietnia 2008 r. ustawy o KDT, będącej w istocie zatwierdzonym przez Komisję Wspólnot Europejskich programem pomocy publicznej, w grupie tych odbiorców znalazła się m.in. spółka ZGH Bolesław SA w Bukownie jako szczególnie energochłonny odbiorca, spełniający ww. ustawowe kryteria. Zasygnalizowany w zapytaniu poselskim problem dotyczy realnej możliwości wypadnięcia tego odbiorcy już w przyszłym roku z tej grupy odbiorców z tytułu zmniejszenia w ciągu roku kalendarzowego zużycia energii elektrycznej do poziomu niższego od progu 500 GWh, spowodowanego podjęciem w międzyczasie istotnych działań proefektywnościowych w ramach modernizacji techniczno-technologicznych oraz organizacyjnych, a w konsekwencji przejścia do grupy ze znacznie wyższą stawką opłaty przejściowej i ponoszenia z tego powodu odpowiednio wyższych kosztów zakupu energii elektrycznej. Pragnę uprzejmie poinformować Pana Marszałka, że w moim przekonaniu podejmowanie przez przedsiębiorstwa działań prowadzących w efekcie do zwiększania oszczędności energii elektrycznej jest szczególnie korzystne dla naszej gospodarki i jako takie powinno być również wysoce korzystne dla tych przedsiębiorstw, m.in. dając im z tytułu ponoszenia niższych kosztów własnych lepsze możliwości konkurowania na rynku w ramach prowadzonych działalności poprzez szansę oferowania swoich towarów, wyrobów czy usług z odpowiednio niższymi cenami. Mając na uwadze sytuację spółki ZGH Bolesław SA, Ministerstwo Gospodarki jest przychylne modyfikacji zapisów art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o KDT w zakresie zaproponowanym w tym zapytaniu poselskim, tj. odpowiedniego wprowadzenia dla ww. grupy szczególnie energochłonnych odbiorców poziomu 400 GWh rocznego zużycia energii elektrycznej z wykorzystaniem 50% mocy umownej. Wydaje się, że najszybszą i najprostszą ścieżką dla dokonania tej zmiany w ustawie o KDT jest możliwość podjęcia stosownej inicjatywy przez grupę posłów w ramach rozpoczynającej się właśnie poselskiej dyskusji nad projektem ustawy o efektywności energetycznej. Wyrażam przekonanie, że powyższe wyjaśnienie zostanie przyjęte jako w pełni wyczerpujące wobec kwestii podniesionej w zapytaniu poselskim pana posła Tadeusza Arkita i pana posła Andrzeja Ryszki. Z poważaniem Podsekretarz stanu Joanna Strzelec-Łobodzińska Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury - z upoważnienia ministra na zapytanie posła Czesława Hoca w sprawie zbiorowego protestu mieszkańców Starych Bielic, Niekłonic i Konikowa w woj. zachodniopomorskim w związku z nieprawidłowościami ze strony władz samorządowych i GDDKiA Oddział w Szczecinie w przygotowaniu i realizacji budowy drogi krajowej S11 (7979)

Warszawa, dnia 18 listopada 2010 r.

Szanowny Panie Marszałku! W nawiązaniu do zapytania pana posła Czesława Hoca w sprawie zbiorowego protestu mieszkańców Starych Bielic, Niekłonic i Konikowa w woj. zachodniopomorskim związanego z dostosowaniem drogi krajowej nr 11 do parametrów drogi ekspresowej, przesłanego przy piśmie z dnia 26 października 2010 r., znak: SPS-024-7979/10, przedstawiam stanowisko w przedmiotowej kwestii. Prace projektowe nad opracowaniem „Studium techniczno-ekonomicznego dostosowania drogi krajowej nr 11 do parametrów drogi ekspresowej na odcinku Kołobrzeg – granica z woj. wielkopolskim” zostały rozpoczęte w 2004 r. i trwały do roku 2006. Na etapie prac przygotowawczych Biuro Projektowe „Karo” z Poznania oraz Pracownia Dróg i Mostów „DiM” ze Szczecina uzgadniały przebieg projektowanych wariantów drogi ekspresowej S11 z przedstawicielami miast i gmin, tj. reprezentantami lokalnej społeczności. W efekcie takich uzgodnień powstał wariant przebiegu trasy zgodny z oczekiwaniami społeczeństwa. Pomimo braku konieczności informowania społeczeństwa na etapie opracowywania raportu o oddziaływaniu na środowisko przed złożeniem wniosku o wydanie decyzji środowiskowej Oddział GDDKiA w Szczecinie przeprowadził w sierpniu i wrześniu 2010 r. w Urzędzie Gminy Biesiekierz nieobowiązkowe konsultacje społeczne, aby uwzględnić w dokumentacji ewentualne wnioski i uwagi społeczeństwa. Umożliwiono zatem wprowadzenie korekty drogi na odcinkach, gdzie zagospodarowanie terenu od czasu zakończenia prac nad ww. studium znacznie się zmieniło. Takie działanie miało na celu eliminację dodatkowych problemów na etapie właściwych konsultacji społecznych prowadzonych przed wydawaniem decyzji środowiskowej. W powyższych konsultacjach udział wzięli okoliczni mieszkańcy oraz przedstawiciele gminy, a informacja o ww. spotkaniu była przekazana do urzędu gminy. To urząd gminy, a nie GDDKiA powinien skutecznie poinformować społeczeństwo o planowanych spotkaniach. Nie można zatem obarczyć GDDKiA konsekwencjami braku skutecznego powiadamiania o planowanych spotkaniach, tym bardziej że Oddział GDDKiA w Szczecinie na każdym spotkaniu udzielał informacji o planowanych terminach kolejnych spotkań.

181 Z uwagi na liczne protesty społeczeństwa został wprowadzony dodatkowy wariant przebiegu drogi ekspresowej (wariant V), tj. najbardziej oddalony od m. Koszalin, nieprzecinający osiedla „przy torach” w Starych Bielicach oraz oddalony od osiedla „Zielona Dolina”, miejscowości Konikowo i Niekłonice od strony południowo-zachodniej, który był konsultowany ze społeczeństwem. W tej sprawie do Oddziału GDDKiA w Szczecinie wpłynęło wiele protestów. Po gruntownej i wnikliwej analizie wariant V pozostał w raporcie. Z raportu środowiskowego i z przeprowadzonych w jego zakresie analiz wynika, że wariant V jest wariantem najkorzystniejszym, głównie pod względem środowiskowym i społecznym. W rezultacie Oddział GDDKiA w Szczecinie podjął wszelkie działania zmierzające do poszukiwania wariantu akceptowalnego przez społeczeństwo, czego dowodem są liczne spotkania z zainteresowanymi mieszkańcami, przedstawicielami urzędu gminy w Świeszynie i Biesiekierzu oraz miasta Koszalin, a także wprowadzenie dodatkowego wariantu omijającego nową zabudowę. Zatem zarzuty dotyczące celowego wprowadzania dezinformacji są nieuzasadnione. Właśnie w trosce o dobro lokalnej społeczności GDDKiA prowadzi prace związane z poszukiwaniem wariantu akceptowalnego przez społeczeństwo i jednocześnie możliwego do realizacji. Odnosząc się do przebiegu drogi ekspresowej od Kłanina do Gniazdowa, uprzejmie informuję, że taki wariant nie był rozpatrywany. We wcześniejszych opracowaniach był uwzględniany wariant I, który omijał miejscowość Stare Bielice od strony południowo-zachodniej. Jednak z uwagi na zatwierdzony przebieg drogi ekspresowej S6 zrezygnowano z tego wariantu, ponieważ stałym punktem połączenia drogi S11 i S6 jest w tej chwili węzeł Koszalin. Wobec powyższego wszystkie rozpatrywane warianty przebiegu drogi S11 zaczynają się w węźle Koszalin. Rozważanie takiego układu komunikacyjnego jest efektem powstania wariantu V przebiegu drogi S6, który zakłada wspólny przebieg z drogą S11 na odcinku od Kołobrzegu do Koszalina. Poza tym pozostawienie tego wariantu i jednoczesne poszukiwanie innego rozwiązania połączenia z drogą S6 generowałoby liczne kolizje z zabudową (przejście przez osiedle „Zielona Dolina”). Ponadto uprzejmie informuję, że zgodnie z ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko właściwe konsultacje społeczne nie były jeszcze przeprowadzane, ponieważ nie zostało jeszcze wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Niniejsze konsultacje będą prowadzone przez Regionalną Dyrekcję Ochrony Środowiska w Szczecinie zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Obowiązkiem władz samorządowych będzie skuteczne powiadomienie zwyczajowo przyjętym sposobem o prowadzonym postępowaniu, możliwości zapoznania się z dokumentacją oraz wnoszeniem wszelkich uwag do ww. dokumentacji. W kwestii aktualności map Oddział GDDKiA w Szczecinie wyjaśnił, że tylko takie mapy dostępne były w ośrodku geodezyjnym. Dlatego też w ramach umowy wykonawca raportu oddziaływania na środowisko został zobowiązany do pozyskania aktualnych ortofotomap (map fotograficznych dopasowanych do układu współrzędnych przyjętego odwzorowania kartograficznego) i przeprowadzenia dokładnej wizji w terenie. Ortofotomapy wykorzystane zostały m.in. do sporządzenia inwentaryzacji przyrodniczej będącej podstawą i materiałem wyjściowym do wykonania kompletnego raportu środowiskowego. Z poważaniem Podsekretarz stanu Radosław Stępień Warszawa, dnia 18 listopada 2010 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów - z upoważnienia ministra na zapytanie posła Dariusza Lipińskiego w sprawie projektu zniesienia Urzędu Skarbowego Poznań-Śródmieście (7987)

Szanowny Panie Marszałku! W związku z przekazanym przy piśmie nr SPS-024-7987/10 z dnia 27 października 2010 r. zapytaniem posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej pana Dariusza Lipińskiego w sprawie przewidywanego przez projekt rozporządzenia zmieniającego rozporządzenie ministra finansów z dnia 19 listopada 2003 r. w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych (Dz. U. Nr 209, poz. 2027, z późn. zm.) zniesienia Urzędu Skarbowego Poznań-Śródmieście uprzejmie informuję, co następuje. Prace nad zmianą ww. rozporządzenia zostały rozpoczęte w czerwcu 2009 r. w ramach podejmowanych przez Ministerstwo Finansów działań mających na celu zapobieganie niekorzystnym dla poboru podatków oraz sprawnej obsługi podatnika skutkom negatywnych zjawisk oddziałujących na funkcjonowanie administracji podatkowej. Przyjęte w projekcie rozwiązania mają na celu zniwelowanie narastających pomiędzy urzędami skarbowymi dysproporcji w obciążeniu pracą oraz wielkości zatrudnienia będących pochodną występującego w dużych aglomeracjach zjawiska, jakim jest migracja podatników z centrum miasta do rozwijających się pod względem gospodarczym i urbanistycznym gmin ościennych. W odniesieniu do Poznania proces ten w sposób szczególny oddziałuje na urzędy skarbowe obsługujące podatników mających miejsce zamieszkania lub siedzibę w centrum tego miasta oraz na Pierwszy Urząd Skar-

182 bowy w Poznaniu, który obsługuje gminy powiatu poznańskiego. Z przedstawionych przez Izbę Skarbową w Poznaniu danych wynika, iż obciążenia pracą występujące w poznańskich urzędach skarbowych (z wyłączeniem Pierwszego Wielkopolskiego Urzędu Skarbowego w Poznaniu ds. obsługi tzw. dużych podatników), mierzone liczbą aktywnych podatników przypadających na jeden etat, kształtują się następująco: — Urząd Skarbowy Poznań-Śródmieście – 339,03, — Urząd Skarbowy Poznań-Wilda – 482,01, — Urząd Skarbowy Poznań-Jeżyce – 529,57, — Urząd Skarbowy Poznań-Grunwald – 608,25, — Urząd Skarbowy Poznań-Winogrady – 656,65, — Urząd Skarbowy Poznań-Nowe Miasto – 660,35, — Pierwszy Urząd Skarbowy w Poznaniu – 806,12. Zwraca uwagę fakt, iż liczby podatników przypadających na jeden etat w Urzędzie Skarbowym Poznań-Śródmieście oraz w Urzędzie Skarbowym Poznań-Wilda znacznie odbiegają wielkością od pozostałych poznańskich urzędów skarbowych. W przypadku Urzędu Skarbowego Poznań-Śródmieście jest ona ok. dwukrotnie niższa niż w większości pozostałych urzędów, czego nie wyrównuje specyfika tego urzędu związana zarówno z lokalizacją w ścisłym centrum miasta, jak i ze szczególnymi zadaniami realizowanymi w zakresie postępowań w sprawach o przestępstwa i wykroczenia skarbowe z zawiadomień prezydenta miasta Poznania i wyznaczoną przez dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu właściwością dla prowadzenia określonych postępowań karnych skarbowych. Obok nierównomiernego obciążenia pracą konsekwencją tych dysproporcji jest m.in. nieefektywne wykorzystanie sił i środków, jakimi dysponują poznańskie urzędy skarbowe oraz pogarszanie się możliwości skutecznego monitorowania poprawności realizowania obowiązków podatkowych przez podatników obsługiwanych przez najbardziej obciążony Pierwszy Urząd Skarbowy w Poznaniu. Utrzymywanie tego stanu rzeczy w negatywny sposób wpływa także na poziom obsługi podatników. Zgodnie z przedstawionym przez dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu wnioskiem o dokonanie zmian w zakresie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników niektórych urzędów skarbowych w województwie wielkopolskim do poprawy funkcjonowania poznańskiej administracji podatkowej powinno przyczynić się m.in. skupienie struktury organizacyjnej urzędów skarbowych na terenie miasta Poznania w drodze objęcia przez naczelnika Urzędu Skarbowego Poznań-Wilda terytorialnego zasięgu działania naczelnika dotychczasowego Urzędu Skarbowego Poznań-Śródmieście. Dzięki temu scaleniu wielkość zatrudnienia w Urzędzie Skarbowym Poznań-Wilda oraz liczba obsługiwanych przez ten urząd podatników będą po reorganizacji porównywalne w relacji do innych urzędów skarbowych w Poznaniu. W miejsce 2 urzędów, z których 1 posiada aktualnie 92 etaty (US Poznań-Śródmieście), a drugi 109 etatów (US Poznań-Wilda), powstanie jednostka zatrudniająca ok. 200 pracowników, co mieścić się będzie w granicach optymalnego poziomu zatrudnienia, który powinien kształtować się w przedziale od 150 do 200 osób. Jak wykazały wyniki przeprowadzonej przez resort finansów analizy ekonomicznej i oceny funkcjonowania sieci urzędów skarbowych, jednostki, w których liczba zatrudnionych pracowników jest niższa od poziomu optymalnego, wykazują się niższą efektywnością realizacji zadań niż urzędy większe. Struktury organizacyjne tych urzędów wymagają utrzymywania odpowiedniej liczby pracowników realizujących zadania logistyczno-wspomagające oraz powołania odpowiedniej liczby stanowisk kierowniczych – im mniejszy urząd, tym większy jest udział kadry kierowniczej i pracowników obsługi w zatrudnieniu ogółem. Poza wyższym udziałem wynagrodzeń w kosztach ogółem wyższe są także wydatki rzeczowe, przede wszystkim dotyczące kosztów eksploatacji zajmowanego budynku w przeliczeniu na jednego zatrudnionego pracownika oraz koszty obsługi podatników, które pozostają w relacji odwrotnie proporcjonalnej do wielkości urzędu. Tak więc do korzyści, jakie przyniesie połączenie ww. urzędów, będzie można zaliczyć zmniejszenie się liczby pracowników zatrudnionych w komórkach wspomagających (możliwość wzmocnienia kadrowego komórek merytorycznych) oraz ogólnej liczby osób zatrudnionych na stanowiskach kierowniczych (oszczędności w funduszu wynagrodzeń, które będzie można wykorzystać na motywacyjne podwyżki dla pracowników). Projektowane zmiany obejmą także Pierwszy Urząd Skarbowy w Poznaniu oraz urzędy skarbowe, które przejmą część gmin powiatu poznańskiego obsługiwanego dotychczas w całości w przez ww. urząd. Zgodnie z wnioskiem dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu projekt rozporządzenia zakłada, iż terytorialny zasięg działania Urzędu Skarbowego Poznań-Wilda powiększy się dodatkowo o miasta Luboń i Puszczykowo, Urzędu Skarbowego Poznań -Jeżyce o gminy Rokietnica i Tarnowo Podgórne, a Urzędu Skarbowego Poznań-Winogrady o gminę Suchy Las. Zmianom tym towarzyszyć będą przeniesienia pracowników, dzięki którym będzie możliwe zmniejszenie poziomu zatrudnienia w Pierwszym Urzędzie Skarbowym (aktualnie 316 etatów). W świetle przedstawionych powyżej zmian oraz następstw, jakie przyniesie ze sobą projektowane rozporządzenie, nie można zgodzić się ze stwierdzeniem, iż dominującym sposobem reorganizacji administracji skarbowej w Wielkopolsce jest tworzenie dużych, trudnych w zarządzaniu i nieefektywnych w związku z tym urzędów. Pragnę poinformować Pana Marszałka, iż odstąpienie od pierwotnej koncepcji utworzenia Urzędu Skarbowego Poznań-Centrum w drodze połączenia Urzędu Skarbowego Poznań-Wilda z Urzędem Skarbowym Poznań-Śródmieście zostało wymuszone uwarunkowaniami technicznymi sytemu Poltax i innych systemów operujących na pochodzących z tego systemu danych, które nie są przystosowane do obsłużenia sytuacji likwidacji urzędu skarbowego (automatyczna

183 migracja danych). Z uwagi na powyższe przyjęto rozwiązanie, zgodnie z którym połączenie ww. urzędów nastąpi w drodze przejęcia terytorialnego zasięgu działania, sił i środków oraz komputerowych baz danych Urzędu Skarbowego Poznań-Śródmieście przez Urząd Skarbowy Poznań-Wilda. Przyjęcie tego rozwiązania pozwoli na znaczne ograniczenie zakresu zmian kadrowych i technicznych (Urząd Skarbowy Poznań-Wilda zachowa zarówno swoich pracowników, jak i bazę danych). Konieczne zmiany ograniczą się jedynie do przeniesienia pracowników i baz danych Urzędu Poznań-Śródmieście. Wejście w życie rozporządzenia zmieniającego rozporządzenie ministra finansów z dnia 19 listopada 2003 r. w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych umożliwi lepsze wykorzystanie zasobów kadrowych i lokalowych, jakimi dysponuje administracja podatkowa działająca na terenie miasta Poznania i doprowadzi do znacznego zniwelowania różnic zarówno w poziomie zatrudnienia, jak i obciążeniu pracą poszczególnych urzędów. Przeniesienie części pracowników do innych jednostek lub lokali pozwolił na zmniejszenie nadmiernego zagęszczenia, jakie występuje w części zajmowanych pomieszczeń i na poprawę warunków pracy. Stanie się także okazją do wymiany zużytego sprzętu komputerowego i części mebli. Zaznaczyć przy tym należy, iż planowane zmiany nie spowodują wzrostu bieżących kosztów funkcjonowania urzędów skarbowych, w tym także wydatków płacowych. Nawiązując do poruszonego w zapytaniu aspektu ludzkiego projektowanych zmian, pragnę poinformować, iż negatywne zjawiska, takie jak przeciążenie pracą, presja czasu i inne czynniki mające wpływ na kondycję psychiczną i motywacje pracowników, oddziałują na całą administrację podatkową. Biorąc jednak pod uwagę przedstawioną na wstępie skalę obciążenia pracą w poszczególnych poznańskich urzędach skarbowych, zaproponowane w projekcie zmiany powinny pozytywnie wpłynąć na sytuację pracowników zatrudnionych w najbardziej obciążonych pracą urzędach skarbowych. Jednocześnie uprzejmie informuję Pana Marszałka, że szczegółowe omówienie zagadnień formalno-technicznych i procedur związanych z przeprowadzeniem scalania urzędów skarbowych i zmianami terytorialnego zasięgu działania naczelników urzędów skarbowych zostanie przedstawione w piśmie, które zostanie przekazane zainteresowanym podmiotom po wejściu w życie rozporządzenia zmieniającego rozporządzenie w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych. Z poważaniem Podsekretarz stanu Andrzej Parafianowicz Warszawa, dnia 18 listopada 2010 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości - z upoważnienia ministra na zapytanie posłów Marka Krząkały i Ryszarda Zawadzkiego w sprawie Ośrodka Zamiejscowego Sądu Okręgowego w Gliwicach z siedzibą w Rybniku (7990)

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na zapytanie pana posła Marka Krząkały i pana posła Ryszarda Zawadzkiego w sprawie Ośrodka Zamiejscowego Sądu Okręgowego w Gliwicach z siedzibą w Rybniku, przesłane przy piśmie z dnia 27 października 2010 r., nr SPS-024-7990/10, uprzejmie przedstawiam, co następuje. Realizując swe ustawowe obowiązki, Ministerstwo Sprawiedliwości dokonuje analiz i przeprowadza zmiany organizacyjne dotyczące rozlokowania jednostek sądowych na terenie kraju. Polityka resortu, jak i charakter przedstawianych przez organy sądowe inicjatyw w zakresie zmian w ukształtowaniu struktury organizacyjnej sądownictwa powszechnego ewoluowały, gdyż na przestrzeni lat zmieniały się potrzeby wymiaru sprawiedliwości. Jednakże zarówno aktualnie, jak i w przeszłości Ministerstwo Sprawiedliwości nie planowało i nie planuje utworzenia sądu okręgowego w Rybniku. Sąd Okręgowy w Gliwicach i jego wydziały zamiejscowe zabezpieczają wykonywanie wymiaru sprawiedliwości w tej części apelacji katowickiej, a prawa mieszkańców gmin należących do właściwości sądów rejonowych w Jastrzębiu-Zdroju, Raciborzu, Rybniku, Wodzisławiu Śląskim i Żorach, które miałyby tworzyć nowy okręg sądowy, nie są ograniczane z powodu dotychczasowych rozwiązań organizacyjnych. Ministerstwo Sprawiedliwości przychyla się tym samym do stanowiska prezesa Sądu Okręgowego w Gliwicach, że obecny stan organizacji gliwickiego okręgu sądowego nie wymaga podejmowania kroków zmierzających do jego podziału. Nawiązując do kwestii podnoszonych w treści zapytania, pragnę zauważyć, że liczba jednostek sądowych szczebla rejonowego w obszarze właściwości sądu okręgowego jest uzależniona od wielu czynników, w tym historycznych. Dlatego porównywanie wielkości okręgów sądowych tylko pod względem liczby sądów rejonowych będących w obszarze ich właściwości nie może stanowić wystarczającej podstawy dla dokonania wnioskowanej reorganizacji. Co do roli zadania inwestycyjnego, o jakim wspominają panowie posłowie, to informuję, że w 2007 r. Ministerstwo Sprawiedliwości, uznając za konieczne zabezpieczenie właściwych warunków pracy sądownictwa powszechnego na terenie Rybnika, wyraziło zgodę na realizację wspólnej inwestycji Sądu Okręgowego w Gliwicach i władz samorządowych miasta

184 Rybnika pod nazwą „Budowa budynku użyteczności publicznej, tj. Ośrodka Zamiejscowego Sądu Okręgowego w Gliwicach z siedzibą w Rybniku i Wydziałów: Nowej Księgi Wieczystej i Gospodarczego Sądu Rejonowego w Rybniku przy ul. Piłsudskiego 33 w Rybniku”. Wykonanie zadania przebiega zgodnie z harmonogramem i obiekt ma zostać oddany do użytku w grudniu 2010 r. Z poważaniem Podsekretarz stanu Jacek Czaja Warszawa, dnia 23 listopada 2010 r. Objęcie odpowiedzialnością Skarbu Państwa na podstawie art. 50 Prawa łowieckiego wszelkich szkód wyrządzonych przez zwierzęta łowne oznaczałoby całkowite zerwanie zarówno z założeniami regulacji zawartej w art. 46–49 Prawa łowieckiego, jak i założeniami regulacji odpowiedzialności za czyny niedozwolone w Kodeksie cywilnym. Odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną przez zwierzę łowne oparta na art. 50 cytowanej ustawy byłaby odpowiedzialnością absolutną w najpełniejszym tego słowa znaczeniu, ponieważ nie wyłączałaby jej żadna przesłanka egzoneracyjna. Byłoby to więc rozwiązanie niezwykłe w polskim systemie prawa. Trudno byłoby przy tym wyjaśnić, dlaczego Skarb Państwa miałby tę absolutną odpowiedzialność ponosić. Skarb Państwa nie ponosi także odpowiedzialności odszkodowawczej za wypadki drogowe z udziałem zwierząt objętych ochroną. Odpowiedzialność odszkodowawczą Skarbu Państwa w odniesieniu do zwierząt objętych ochroną (żubry, niedźwiedzie, wilki, rysie, bobry) reguluje art. 126 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220, z późn. zm.). Wprowadzenie dodatkowych obciążeń finansowych Skarbu Państwa wydaje się w obecnej sytuacji niezasadne. W 2009 r. minister środowiska zlecił opracowanie pracy badawczej uniwersytetowi w Białymstoku wraz z innymi podmiotami pt. „Strategia ochrony i gospodarowania populacją łosia w Polsce”. Celem tej pracy jest opracowanie nowej strategii hodowli i ochrony krajowych zasobów populacyjnych łosia w warunkach gospodarki łowieckiej. Naukowcy zbadają sytuację łosia w Polsce w aspekcie dynamiki liczebności i rozmieszczenia na terenie kraju oraz dokonają charakterystyki wybranych populacji pod względem genetycznym. Analizy te pozwolą na zbadanie kierunków dyspersji łosi w Polsce i umożliwią zaplanowanie najważniejszych szlaków migracyjnych warunkujących trwałość występowania gatunku na terenie kraju. Opracowanie nowej strategii gospodarowania populacją łosi w Polsce ma zawierać mechanizmy uniemożliwiające dewastację lokalnych populacji, uwzględni regionalne zróżnicowanie pozyskania, utrzymanie funkcji migracyjnych. Wyniki powyższego opracowania, które będą w pełni znane w roku przyszłym, pozwolą na wypracowanie najlepszych decyzji dotyczących tego gatunku, w tym także zmian legislacyjnych w zakresie pozyskiwania łosi w Polsce. W ramach powyższej strategii już w tym roku realizowana jest decyzja ministra środowiska dotycząca odstrzału 90 sztuk łosi dla celów badań naukowych, z czego największy udział w odstrzale ma miejsce w województwie podlaskim. Z poważaniem Podsekretarz stanu Janusz Zaleski Warszawa, dnia 19 listopada 2010 r.

Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Środowiska - z upoważnienia prezesa Rady Ministrów na zapytanie posła Kazimierza Gwiazdowskiego w sprawie wypadków drogowych z udziałem łosi (7996)

Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na zapytanie posła Kazimierza Gwiazdowskiego w sprawie wypadków drogowych z udziałem łosi i ewentualnych działań ministra środowiska w tej sprawie, uprzejmie informuję, co następuje. Odpowiedzialność za szkody wyrządzone przez zwierzęta łowne określona została w art. 46–50 ustawy Prawo łowieckie. Należałoby uznać, że przepisy te są przepisami o charakterze lex specialis w stosunku do Kodeksu cywilnego. Odnoszą się one jednak wyłącznie do szkód w uprawach i płodach rolnych oraz szkód powstałych przy wykonywaniu polowania. Art. 50 przedmiotowej ustawy stanowi, że: „1. Skarb Państwa odpowiada za szkody, o których mowa w art. 46 ust. 1, wyrządzone przez zwierzęta łowne objęte całoroczną ochroną. 1b. Skarb Państwa odpowiada za szkody wyrządzone przez zwierzęta łowne, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 1, na obszarach niewchodzących w skład obwodów łowieckich”. W uchwale z dnia 7 grudnia 2007 r. (III CZP 120/ 07) Sąd Najwyższy, dokonując interpretacji art. 50 ustawy Prawo łowieckie, stwierdził, że Skarb Państwa odpowiada za szkody wyrządzone przez zwierzęta łowne objęte całoroczną ochroną, ale tylko w uprawach i płodach rolnych i za szkody powstałe podczas wykonywania polowania. Zatem wszelkiego rodzaju szkody komunikacyjne wyrządzone przez zwierzęta łowne mogą być w świetle tego orzeczenia rekompensowane jedynie z właściwej polisy ubezpieczeniowej.

185 Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury - z upoważnienia ministra na zapytanie posła Kazimierza Gwiazdowskiego w sprawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (7998)

Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na zapytanie z dnia 6 października br. pana Kazimierza Gwiazdowskiegom, posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, znak: SPS-024-7998/10, dotyczące prawidłowego stosowania przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717, z późn. zm.), uprzejmie informuję, co następuje. Odnosząc się do zapytania, jaki jest termin na zajęcie stanowiska przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska, po upływie którego uznaje się, że uzgodnienie zostało dokonane – czy jest to termin 2 tygodni (art. 53 ust. 5 ww. ustawy), czy też termin 21 dni (art. 53 ust. 5c ww. ustawy), przedstawiam poniższe wyjaśnienia: Art. 53 ust. 5 powyższej ustawy stanowi, że w przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający, o którym mowa w ust. 4 tego artykułu, w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie – uzgodnienie uważa się za dokonane. Natomiast w myśl ust. 5c tego artykułu niewyrażenie stanowiska w terminie 21 dni od dnia otrzymania projektu decyzji przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska uznaje się za uzgodnienie decyzji. Art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym to norma ogólna (lex generalis), która dotyczy wszystkich organów, uzgadniających projekt decyzji, o których mówi art. 53 ust. 4 tej ustawy. Art. 53 ust. 5c ww. ustawy natomiast to norma szczególna (lex specialis) oznaczająca prawo o większym stopniu szczegółowości, którą należy stosować przed prawem ogólnym. Norma szczególna ustanawia wyjątki od postanowień normy ogólnej i ustala inne skutki prawne dla przypadków nią objętych albo też skutki te w ogóle wyłącza. Art. 53 ust. 5c ww. ustawy dotyczy tylko regionalnego dyrektora ochrony środowiska. Biorąc pod uwagę powyższe, terminem do zajęcia stanowiska przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska jest termin, o którym mowa w art. 53 ust. 5c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. termin 21 dni. Odnosząc się do zapytania, czy zapis art. 17 pkt 6 lit. a tiret piąte ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nakładający na gminy obowiązek uzyskania opinii prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej o projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, oznacza, że opinia taka będzie wymagana także w przypadku projektów

planów, które były już wyłożone przed datą wejścia w życie ww. przepisu, przedstawiam poniższe wyjaśnienia. Plan miejscowy musi być zgodny z przepisami obowiązującymi w dacie jego uchwalenia. Przepis, o którym mowa powyżej, obowiązuje od dnia 21 października br. W związku z tym projekty planów, które zostały wyłożone przed tym dniem i nieuchwalone do tego dnia, należy uzgodnić i zaopiniować z właściwymi organami, o których mowa w art. 17 pkt 6 lit. a i b ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Powyższe znajduje potwierdzenie w orzecznictwie (np. wyrok z dnia 27 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Lu 228/09 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie). Z poważaniem Podsekretarz stanu Piotr Styczeń

Warszawa, dnia 24 listopada 2010 r.

Odpowiedź
ministra skarbu państwa na zapytanie posła Tadeusza Tomaszewskiego

w sprawie prywatyzacji PKS w Koninie SA (8004) Szanowny Panie Marszałku! W związku z zapytaniem pana posła Tadeusza Tomaszewskiego, znak: SPS-024-8004/10, w sprawie prywatyzacji PKS w Koninie SA proszę o przyjęcie następujących wyjaśnień. Dlaczego Ministerstwo wystawiło na sprzedaż Przedsiębiorstwo Komunikacji Samochodowej w Koninie SA? Informuję, że decyzja o prywatyzacji spółki stanowi realizację dokumentu rządowego „Plan prywatyzacji na lata 2008–2011”, przyjętego przez Radę Ministrów w dniu 22 kwietnia 2008 r. Plan przewiduje zbycie akcji spółki w trybie publicznym lub komunalizację. W 2009 r. minister skarbu państwa wystąpił do jednostek samorządu terytorialnego wszystkich szczebli właściwych miejscowo dla siedziby PKS w Koninie SA z zapytaniem o chęć udziału w komunalizacji spółki. Do końca 2009 r. do MSP wpłynęły odpowiedzi poszczególnych samorządów, informujące o braku zainteresowania procesem komunalizacji PKS w Koninie SA. Minister skarbu państwa planuje sprzedaż 85% akcji spółki. 10 sierpnia 2010 r. ogłoszono zaproszenie do przetargu publicznego na nabycie akcji spółki. Z powodu braku ofert przetarg nie odbył się. Następ-

186 nie 2 listopada 2010 r. opublikowano zaproszenie do negocjacji na nabycie akcji PKS w Koninie SA. Powyższe tryby prywatyzacji definiuje art. 33 ust. 1 pkt 2–3 ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji (Dz. U. z 2002 r. Nr 171, poz. 1397– tekst jednolity, z późn. zm.). Jak Pan Minister ocenia obecną kondycję finansową tej spółki? Bieżącą sytuację ekonomiczno-finansową spółki PKS Konin SA należy ocenić, zwłaszcza na tle sytuacji całej branży transportu autobusowego, jako dobrą. Spółka nie korzysta z kredytów bankowych i nie ponosi z tego tytułu kosztów finansowych. Wszystkie zobowiązania regulowane są na bieżąco. Strata wykazana przez spółkę na koniec III kwartału 2010 r. wynika przede wszystkim z sezonowości występującej w przewozach pasażerskich. Spółka posiada kapitał zapasowy w wysokości 3 734 846,96 zł. Zarząd spółki inicjuje działania prowadzące do obniżenia kosztów prowadzonej działalności gospodarczej, w szczególności kosztów stałych, których udział w kosztach ogółem spółki jest znaczny. Zarząd zamierza ograniczyć koszty wynagrodzeń i ich pochodnych poprzez dostosowanie zatrudnienia do aktualnych potrzeb produkcyjnych, a także dostosować rozkład jazdy do potrzeb podróżnych. Zarząd podkreśla, że na wynik działalności podstawowej wpływają koszty, na które spółka nie ma wpływu, oraz spadek liczby pasażerów w związku z niżem demograficznym i kryzysem gospodarczym. Prowadzone są również działania w kierunku zwiększenia oferty przewozowej na nowych kierunkach oraz działania zmierzające do określenia jednostkowej efektywności linii. Sytuacja społeczna w spółce jest dobra. W jaki sposób podczas procesu prywatyzacji zostaną zabezpieczone interesy pracowników przedsiębiorstwa? Wskazuję, że zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowego trybu zbywania akcji Skarbu Państwa (Dz. U. Nr 34, poz. 264, z późn. zm.) opublikowane w dniu 2 listopada 2010 r. zaproszenie do negocjacji określa przedmiot negocjacji, obejmujący m.in. zobowiązania dotyczące ochrony interesów pracowników i innych osób związanych ze spółką oraz sposób zabezpieczenia wykonania tych zobowiązań. Oznacza to, że we wskazany sposób minister skarbu państwa sformułował oczekiwania dotyczące interesów pracowników prywatyzowanej spółki. Należy przy tym podkreślić, iż podstawowym i koniecznym warunkiem porozumienia z potencjalnym inwestorem w sprawie prywatyzacji spółki jest uzyskanie oczekiwanego przez MSP poziomu ceny za akcje. Znaczenie kryterium ceny w omawianym zakresie wynika ze stanowiska prezentowanego przez Komisję Europejską. Jego nieuwzględnienie może powodować zarzut stosowania niedozwolonej pomocy publicznej. Po zakończonych negocjacjach i ustaleniu wszelkich warunków zbycia akcji minister skarbu państwa parafuje umowę prywatyzacyjną. Jest to moment, w którym przyszły inwestor może podjąć rozmowy w kwestiach socjalnych z działającymi w spółce organizacjami związkowymi. Przyjęte w powyższym zakresie ustalenia mogą znaleźć odzwierciedlenie np. w tzw. pakiecie socjalnym. Po zakończeniu rozmów pomiędzy inwestorem a stroną związkową dochodzi do ostatecznego podpisania umowy prywatyzacyjnej, której załącznik może stanowić wspomniany pakiet socjalny. Ponadto nadmieniam, iż w związku z prywatyzacją spółki, zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji, uprawnionym pracownikom przysługuje prawo do nieodpłatnego nabycia do 15% akcji objętych przez Skarb Państwa w dniu wpisania spółki do rejestru. Z poważaniem Minister Aleksander Grad

Warszawa, dnia 22 listopada 2010 r.

Odpowiedź
zastępcy głównego inspektora ochrony środowiska - z upoważnienia ministra na zapytanie posła Marka Opioły

w sprawie nielegalnego składowania odpadów petrochemicznych w miejscowościach Jaworowo-Lipa i Jaworowo-Kłódź (8005) Szanowny Panie Marszałku! W nawiązaniu do pisma Pana Marszałka z dnia 29 października 2010 r., znak: SPS-024-8005/10, dotyczącego zapytania posła Marka Opioły z dnia 18 października 2010 r. w sprawie nielegalnego składowania odpadów petrochemicznych w miejscowościach Jaworowo-Lipa i Jaworowo-Kłódź uprzejmie informuję, że główny inspektor ochrony środowiska podjął niezwłocznie działania w celu wyjaśnienia sprawy, w tym wystąpił: — do mazowieckiego wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o wyjaśnienie kwestii podnoszonych przez posła Marka Opiołę, — do wojewody mazowieckiego o poinformowanie o podjętych przez niego działaniach dotyczących likwidacji potencjalnego zagrożenia zanieczyszczenia wód podziemnych w gminie Zawidz, z uwagi na brak otrzymania odpowiedzi na swoje pisma z dnia 28 kwietnia 2008 r. i z dnia 20 października 2008 r. w przedmiotowej sprawie, lub o powiadomienie o fakcie przekazania sprawy do regionalnego dyrektora ochrony środowiska w Warszawie, który od 15 listopada 2008 r.

187 jest organem właściwym w sprawach szkód w środowisku powstałych po dniu 30 kwietnia 2007 r. O dokonanych ustaleniach poinformuję Pana Marszałka odrębnym pismem w możliwie bliskim terminie. Jednocześnie załączam odpowiedź w powyższej sprawie udzieloną przez ministra środowiska Marszałkowi Senatu RP z dnia 7 maja 2008 r. oraz pismo głównego inspektora ochrony środowiska z dnia 10 listopada 2010 r. skierowane do wojewody mazowieckiego*). Z poważaniem Zastępca głównego inspektora ochrony środowiska Roman Jaworski Warszawa, dnia 22 listopada 2010 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości - z upoważnienia ministra na zapytanie poseł Gabrieli Masłowskiej

w sprawie planowanego przeniesienia XI Wydziału Gospodarczego Krajowego Rejestru Sądowego z Lublina do Świdnika (8006) Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na zapytanie pani poseł Gabrieli Masłowskiej w sprawie planowanego przeniesienia XI Wydziału Gospodarczego Krajowego Rejestru Sądowego z Lublina do Świdnika, przesłane przy piśmie z dnia 29 października 2010 r., nr SPS-024-8006/10, uprzejmie przedstawiam, co następuje. Na wstępie pragnę poinformować Panią Poseł, że w Ministerstwie Sprawiedliwości przygotowany został projekt rozporządzenia, na podstawie przepisów którego nastąpi podział Sądu Rejonowego w Lublinie poprzez utworzenie sądów rejonowych Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku i Lublin-Zachód w Lublinie. W ramach prac związanych z przedmiotową reorganizacją analizowane były różne koncepcje usytuowania pionu gospodarczego obecnego Sądu Rejonowego w Lublinie, co dotyczyło także Wydziału Gospodarczego Krajowego Rejestru Sądowego. Rozważania te miały na celu przygotowanie rozwiązań w zakresie określenia struktury organizacyjnej nowych jednostek powstałych po podziale Sądu Rejonowego w Lublinie, zapewniających sprawne funkcjonowanie sądów z siedzibami w Lublinie i w Świdniku. Zgodnie z przyjętymi założeniami celem inwestycji w Świdniku było umożliwienie podziału Sądu Rejonowego w Lublinie, który w chwili obecnej jest naj*) Załącznik – w aktach Sekretariatu Posiedzeń Sejmu.

większym sądem rejonowym w kraju. Powierzchnia użytkowa powstałego budynku została zatem zaplanowana tak, aby mógł on stać się siedzibą dużej jednostki. Dalsze funkcjonowanie Sądu Rejonowego w Lublinie w niezmienionej formie organizacyjnej byłoby sprzeczne z racjonalnym wykorzystaniem potencjału kadrowego tej jednostki i wykraczałoby poza ramy właściwej gospodarki zasobami pozostającymi we władaniu resortu sprawiedliwości. Usytuowanie w Świdniku całego pionu gospodarczego Sądu Rejonowego w Lublinie uznać należy za zasadne. Umożliwi to racjonalne wykorzystanie odpowiednio do tego celu przygotowanej powierzchni nowego budynku, a co za tym idzie, odciąży i usprawni pracę lubelskich sądów rejonowych. Podkreślić należy, że Lublin i Świdnik stanowią właściwie jedną aglomerację miejską, a w związku z tym odległość między tymi miastami jest niewielka. Dodatkowym elementem, w praktyce znoszącym jakąkolwiek niedogodność dla obywateli wynikającą z ulokowania jednostki sądowej w Świdniku, jest istnienie wyjątkowo dogodnego połączenia komunikacyjnego pomiędzy obydwoma miastami. Usytuowanie w Świdniku obecnych wydziałów gospodarczych Sądu Rejonowego w Lublinie (VIII, XI, XII i XVIII) nie będzie więc stanowiło utrudnienia w zakresie dostępu obywateli do sądu w sprawach gospodarczych. Reasumując, pragnę poinformować Panią Poseł, że projekt rozporządzenia ministra sprawiedliwości zmieniającego rozporządzenie w sprawie utworzenia sądów gospodarczych, uwzględniający przeniesienie do Świdnika XI Wydziału Gospodarczego Krajowego Rejestru Sądowego Sądu Rejonowego w Lublinie, został przekazany do uzgodnień międzyresortowych. Wejście w życie wskazanego aktu prawnego zaplanowane zostało na dzień 1 stycznia 2011 r. Z poważaniem Podsekretarz stanu Jacek Czaja Warszawa, dnia 24 listopada 2010 r.

Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury - z upoważnienia ministra na zapytanie posła Adama Wykręta

w sprawie stanu technicznego wodnych obiektów inżynieryjnych (8007) Szanowny Panie Marszałku! W związku z otrzymanym zapytaniem pana posła Adama Wykręta w sprawie stanu technicznego wodnych obiektów inżynieryjnych (nr SPS-024-8007/10) przedstawiam

188 następujące informacje dotyczące urządzeń przeciwpowodziowych terenów nadmorskich będących w kompetencjach ministra infrastruktury. W ramach „Programu ochrony brzegów morskich” powołanego ustawą z dnia 28 marca 2003 r. o ustanowieniu programu wieloletniego (Dz. U. Nr 67, poz. 621) podejmowane są przez dyrektorów urzędów morskich zadania dotyczące budowy, rozbudowy i utrzymania systemu zabezpieczenia przeciwpowodziowego na obszarze swoich kompetencji. W celu weryfikacji stanu technicznego urządzeń przeciwpowodziowych przeprowadzane są okresowe kontrole istniejących obiektów hydrotechnicznych zlokalizowanych w portach morskich, przystaniach i na pasie technicznym. Kontrole stanu technicznego ww. budowli dokonywane są zgodnie z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (roczne i pięcioletnie przeglądy). Prowadzone są na bieżąco konserwacje i remonty obiektów zabezpieczenia przeciwpowodziowego. W przypadku stwierdzenia potencjalnego lub istniejącego zagrożenia podejmowane są inwestycje w zakresie budowy nowych lub rozbudowy istniejących budowli hydrotechnicznych (np. wał przeciwsztormowy w Kątach Rybackich, zabezpieczenie przeciwpowodziowe na Starej Świnie). Jednocześnie pragnę poinformować, że na podstawie wyników kontroli przeprowadzanych przez urzędy morskie nie stwierdzono wystąpienia stanu technicznego, który zagrażałby bezpieczeństwu ludzi. Ponadto informuję, że zapytanie zostało przekazane również do ministra środowiska jako organu właściwego do zarządzania zasobami wodnymi w zakresie ochrony przed powodzią. Z wyrazami szacunku Podsekretarz stanu Anna Wypych-Namiotko Warszawa, dnia 24 listopada 2010 r. Odpowiedź Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów - z upoważnienia ministra na zapytanie posła Adama Wykręta podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury - z upoważnienia ministra na zapytanie posła Stanisława Rydzonia

nowane. Ustalenie wskaźnika dla każdej jednostki samorządu terytorialnego opiera się bowiem na danych dotyczących wykonania za okres dwóch ostatnich lat oraz na wartościach planowanych z roku poprzedzającego rok, na który wylicza się wskaźnik. Wykorzystanie danych za trzy kwartały, które znane są pod koniec października, pozwala na uwzględnienie najbardziej aktualnej sytuacji finansowej danej jednostki zarówno przy konstrukcji budżetu, jak również przy przygotowywaniu prognozy kwoty długu. Zgodnie z postanowieniem art. 121 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1241, ze zm.) indywidualny wskaźnik zadłużenia, o którym mowa wyżej, wyznaczający dopuszczalny poziom spłaty zadłużenia każdej j.s.t. będzie obowiązywał po raz pierwszy przy uchwalaniu budżetów na 2014 r. W myśl art. 122 ust. 3 ustawy Przepisy wprowadzające (…) w latach 2011–2013 do wieloletniej prognozy finansowej jednostki samorządu terytorialnego zarząd tej jednostki załącza informację o relacji, o której mowa w art. 243 ustawy o finansach publicznych. Spełnienie przez jednostki samorządu terytorialnego wskaźnika spłaty zobowiązań jednostek samorządu terytorialnego jest i w dalszym ciągu będzie przez Ministerstwo Finansów na bieżąco monitorowane. Dotychczasowa analiza obowiązujących przepisów nie wskazuje na konieczność wprowadzenia zmian w sposobie obliczania wskaźnika zadłużenia jednostek samorządu terytorialnego. Z poważaniem Podsekretarz stanu Hanna Majszczyk Warszawa, dnia 22 listopada 2010 r.

w sprawie zmian sposobu obliczania wskaźnika zadłużenia jednostek samorządu terytorialnego (8008) Szanowny Panie Marszałku! W związku z przesłanym przy piśmie nr SPS-024-8008/10 zapytaniem posła A. Wykręta w sprawie zmian sposobu obliczania wskaźnika zadłużenia jednostek samorządu terytorialnego uprzejmie informuję. Stosownie do treści art. 243 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. (Dz. U. Nr 157, poz. 1240, ze zm.) przy wyliczeniu wskaźnika zadłużenia pod uwagę będą brane nie tylko dane wykonane, ale także dane pla-

w sprawie likwidacji gniazd drużyn konduktorskich oraz zwolnień pracowników w PKP InterCity SA (8009) Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na zapytanie poselskie pana posła Stanisława Rydzonia (nr SPS-024-8009/10 z dnia 29 października 2010 r.) w sprawie likwidacji gniazd drużyn konduktorskich oraz zwolnień pracowników PKP InterCity SA, uprzejmie informuję, co następuje. PKP InterCity SA jest spółką prawa handlowego działającą jako samodzielny podmiot gospodarczy i wszelkie decyzje w zakresie bieżącego zarządzania, w tym również określanie docelowej struktury orga-

189 nizacyjnej, leżą w kompetencjach organów statutowych spółki. Jak podkreśla Zarząd PKP InterCity SA, prowadzone działania restrukturyzacyjne mają na celu poprawę efektywności ekonomicznej, a przez to zapewnienie spółce warunków rozwoju, poprawy konkurencyjności, jakości i bezpieczeństwa. Celów tych nie uda się osiągnąć bez przeprowadzenia głębokich zmian w strukturze działalności, jak również w strukturze zatrudnienia. Z przekazanych przez Zarząd PKP InterCity SA informacji wynika, że jednym z elementów obecnie przeprowadzanych zmian w strukturze oraz sposobie funkcjonowania spółki PKP InterCity SA jest m.in. częściowe zawieszenie działalności w zakładach, w których wyniki ekonomiczno-finansowe nie pozwalają na utrzymanie rozbudowanych struktur. Zakładana wielkość pracy przewozowej w rozkładzie jazdy 2010/2011 będzie wymagała – z punktu widzenia ekonomicznego spółki – zmniejszenia stanu zatrudnienia. Pracownikom, którzy nie znajdą zatrudnienia w drużynach konduktorskich, spółka PKP InterCity SA proponować będzie zmianę stanowiska pracy. Jednym ze sposobów na ograniczenie negatywnych skutków społecznych związanych z utratą zatrudnienia przez pracowników PKP InterCity SA był zakończony 22 października 2010 r. program dobrowolnych odejść. Obecnie Zarząd PKP InterCity SA prowadzi rozmowy z organizacjami związkowymi, których celem jest dojście do wspólnego porozumienia dotyczącego poziomu zatrudnienia w spółce oraz dokonanie takiej reorganizacji pracy, która przyniesie pozytywne skutki w postaci poprawy efektywności pracy i wskaźników ekonomicznych. Według zapewnień Zarządu PKP InterCity SA spółka kładzie szczególny nacisk na kwestie związane z rozwiązaniami, które będą chronić miejsca pracy, a także wspierać pracowników w zmianie zatrudnienia, w tym w poszukiwaniu nowych ofert pracy. Z poważaniem Podsekretarz stanu Juliusz Engelhardt Warszawa, dnia 22 listopada 2010 r. pisowni nazwisk polskich na Litwie pragnę przypomnieć, że w traktacie polsko-litewskim z 1994 r. zawarty został zapis gwarantujący osobom należącym do polskiej mniejszości możliwość używania imion i nazwisk w brzmieniu i pisowni języka mniejszości (art. 14 tiret 7). Zostało także zapisane, iż szczegółowe regulacje dotyczące pisowni imion i nazwisk zostaną określone w odrębnej umowie. Mimo kilku lat negocjacji ze stroną litewską do chwili obecnej umowy takiej nie ma (jak twierdzi strona litewska, ze względu na konieczność wprowadzenia odpowiednich zmian w przepisach wewnętrznych RL, przede wszystkim w konstytucji). Władze litewskie starały się na różne sposoby oddalić albo chociażby rozwodnić polski postulat, proponując np. podwójne zapisywanie nazwisk. Argumentowały, że nie ma jednolitej praktyki w tym zakresie, a wiele krajów demokratycznych narzuca pisownię nazwisk mniejszości w brzmieniu języka oficjalnego. Podnosiły, że nie jest to problem jedynie mniejszości polskiej, ale także innych narodowości zamieszkujących Litwę. Nie brały przy tym pod uwagę faktu, że Polska gwarantuje mniejszości litewskiej zapisywanie nazwisk w wersji oryginalnej. W listopadzie 2009 Sąd Konstytucyjny Republiki Litewskiej orzekł, że jedyną właściwą formą zapisu nielitewskiego nazwiska jest zapis w języku państwowym, czyli litewskim. Ostatnią odsłoną sporu było odrzucenie przez sejm litewski w dniu 8 kwietnia 2010 r. projektu ustawy o pisowni, korzystnego dla mniejszości polskiej, a przyjęcie do dalszych prac projektu, który wykluczył możliwość zapisywania nazwisk w brzmieniu oryginalnym. Nawiązując do pytań postawionych przez pana posła Jana Widackiego, przedstawiam następujące odpowiedzi: 1. Ministerstwo Spraw Zagranicznych nie dysponuje wynikami badań, ile procent Polaków obywateli Litwy jest gotowych, po podpisaniu ustawy o pisowni nazwisk, zmienić swoje dokumenty osobiste. Badania tego typu nie były przeprowadzone. Natomiast na podstawie odzewu na akcję informacyjną na ten temat można przewidywać, że wystąpi spore zainteresowanie zmianą dokumentów. Według szacunków ZPL może być nią zainteresowanych około 20% obywateli należących do mniejszości polskiej. Zdaniem prezesa Związku Polaków Prawników Litwy sama wymiana dokumentów nie powinna stanowić większego problemu, wystarczy wymiana dowodu osobistego, a USC zmieni pozostałe dokumenty. 2. Od wprowadzenia na Litwie nowej ustawy o paszportach (ustawa o paszportach z dnia 8 listopada, 2001 r. Nr IX-590, Wilno), obowiązującej od dnia 1 stycznia 2003 r., nie jest już możliwe zamieszczanie informacji na temat narodowości. Zgodnie z ustawą w paszporcie można umieszczać tylko następujące dane: imię, nazwisko, płeć, data i miejsce urodzenia, nr ewidencyjny i obywatelstwo. Ponadto wpisuje się: datę wydania paszportu, nazwę instytucji wydającej paszport, numer i okres ważności pasz-

Odpowiedź
sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych - z upoważnienia ministra na zapytanie posła Jana Widackiego

w sprawie pisowni nazwisk polskich na Litwie (8010) Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na zapytanie posła Jana Widackiego (pismo nr SPS-024-8010/10 z dnia 29 października 2010 r.) w sprawie

190 portu. Według prawodawstwa litewskiego dane w paszporcie są wpisane w języku litewskim. Wcześniej informacja o narodowości mogła być zamieszczona w paszporcie w części: Inne adnotacje urzędowe, na pisemne życzenie zainteresowanego. Podstawą prawną było rozporządzenie Rady Najwyższej RL nr 1-766 z dnia 8 listopada 1990 r. o zatwierdzeniu przepisów o paszportach RL. Z wyrazami szacunku Sekretarz stanu Jan Borkowski zagraniczny akt stanu cywilnego, przed wydaniem dokumentu tożsamości niezbędne jest wpisanie zagranicznego aktu do polskiej księgi stanu cywilnego w trybie art. 73 ustawy z dnia 29 września 1986 r. Prawo o aktach stanu cywilnego (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 161, poz. 1688, z późn. zm.). Zgodnie z przyjętą zasadą transkrypcji, powyższa czynność polega na wiernym i literalnym przepisaniu treści aktu zagranicznego do polskiej księgi. W zakresie postępowania prowadzonego w trybie art. 73 ww. ustawy nie mieści się rozstrzyganie o pisowni nazwisk podlegających wpisaniu. W sytuacji gdy dokumentem bazowym dla sporządzenia polskiego aktu stanu cywilnego jest zagraniczny akt, zgodnie z § 9 rozporządzenia ministra spraw wewnętrznych i administracji z dnia 26 października 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad sporządzania aktów stanu cywilnego, sposobu prowadzenia ksiąg stanu cywilnego, ich kontroli, przechowywania i zabezpieczenia oraz wzorów aktów stanu cywilnego, ich odpisów, zaświadczeń i protokołów (Dz. U. Nr 136, poz. 884, z późn. zm.), winien on zostać przedłożony kierownikowi urzędu stanu cywilnego wraz z urzędowym tłumaczeniem na język polski dokonanym przez tłumacza przysięgłego lub polskiego konsula. Zapis nazw własnych w polskim akcie stanu cywilnego winien być wówczas tożsamy z zapisem figurującym w zagranicznym dokumencie w alfabecie łacińskim, a w przypadku języków wschodniosłowiańskich zapisanych cyrylicą, zgodny z pisownią widniejącą w urzędowym tłumaczeniu dokumentu zagranicznego. Wskazać przy tym należy, że określenie zasad dokonywania tłumaczeń nazw własnych pozostaje poza zakresem właściwości ministra spraw wewnętrznych i administracji. Organem właściwym w tym przedmiocie jest minister sprawiedliwości. Z poważaniem Podsekretarz stanu Piotr Kołodziejczyk

Warszawa, dnia 22 listopada 2010 r.

Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji - z upoważnienia ministra na zapytanie posła Jana Widackiego

w sprawie możliwości pisowni nazwisk obywateli polskich narodowości ukraińskiej lub białoruskiej w języku ojczystym (8011) Szanowny Panie Marszałku! W nawiązaniu do pisma z dnia 29 października 2010 r. (znak: SPS-024-8011/10) dotyczącego zapytania posła na Sejm RP pana Jana Widackiego z dnia 19 października 2010 r. w sprawie możliwości pisowni nazwisk obywateli polskich narodowości ukraińskiej lub białoruskiej w języku ojczystym, uprzejmie przedstawiam następujące informacje. Zgodnie z zasadą obowiązującą w polskim prawie, dokumenty tożsamości (tj. dowody osobiste, paszporty) wydawane są na podstawie danych zawartych w aktach stanu cywilnego danej osoby. Powyższe wynika z charakteru aktu stanu cywilnego, który jako dokument konstytutywny ma wyłączną moc dowodową i w sposób najbardziej wierny odzwierciedla rzeczywistość. Dokumenty te sporządzane są w języku polskim, zgodnie z polską normą ortograficzną, o czym przesądzają obowiązujące przepisy prawa: art. 27 Konstytucji RP oraz art. 4 i 5 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz. U. Nr 90, poz. 999, z późn. zm.), w myśl których językiem urzędowym w RP jest język polski i organy administracji publicznej mają obowiązek dokonywania wszelkich czynności urzędowych w tym języku. Podstawę zapisu danych wpisywanych do polskiego aktu stanu cywilnego w przypadku zdarzenia (urodzenia, małżeństwa, zgonu), które miało miejsce w Polsce, stanowi wcześniej sporządzony dla tej osoby akt stanu cywilnego lub akt stanu cywilnego rodziców tej osoby. Jeżeli natomiast zdarzenie miało miejsce poza granicami kraju i został sporządzony

Warszawa, dnia 18 listopada 2010 r.

Odpowiedź
ministra pracy i polityki społecznej na zapytanie poseł Danieli Chrapkiewicz

w sprawie ochrony pracowników (8013) Odpowiadając na zapytanie pani poseł Danieli Chrapkiewicz dotyczące ochrony stosunku pracy pracowników uprawnionych do urlopu wychowawczego korzystających z prawa do wykonywania pracy w obniżonym wymiarze czasu pracy, przekazane przy pi-

191 śmie z dnia 29 października br., znak: SPS-024-8013/ 10, uprzejmie wyjaśniam, co następuje. Przepisy Kodeksu pracy w jednakowy sposób regulują zakres szczególnej ochrony stosunku pracy zarówno pracownika korzystającego z urlopu wychowawczego (art. 1861), jak i pracownika uprawnionego do urlopu wychowawczego korzystającego z prawa wykonywania pracy w obniżonym wymiarze czasu pracy (art. 1868). Ochrona trwałości stosunku pracy pracowników korzystających z urlopu wychowawczego polega na zakazie wypowiedzenia oraz rozwiązania umowy o pracę przez pracodawcę w okresie od dnia złożenia przez pracownika wniosku o udzielenie urlopu wychowawczego do dnia zakończenia tego urlopu. Rozwiązanie przez pracodawcę umowy o pracę w okresie ochronnym jest dopuszczalne w razie ogłoszenia upadłości lub likwidacji pracodawcy, a także gdy zachodzą przyczyny uzasadniające rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika. Ochrona trwałości stosunku pracy pracowników uprawnionych do urlopu wychowawczego korzystających z prawa do wykonywania pracy w obniżonym wymiarze czasu pracy polega na zakazie wypowiedzenia oraz rozwiązania umowy o pracę przez pracodawcę w okresie od dnia złożenia przez pracownika wniosku o obniżenie wymiaru czasu pracy do dnia powrotu do wykonywania pracy w nieobniżonym wymiarze czasu pracy, nie dłużej jednak niż przez łączny okres 12 miesięcy. Rozwiązanie przez pracodawcę umowy o pracę w okresie ochronnym jest dopuszczalne w razie ogłoszenia upadłości lub likwidacji pracodawcy, a także gdy zachodzą przyczyny uzasadniające rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika. Pragnę dodać, że rządowy projekt nowelizacji Kodeksu pracy nie przewidywał ograniczenia w zakresie czasu obowiązywania szczególnej ochrony stosunku pracy pracowników uprawnionych do urlopu wychowawczego korzystających z prawa do wykonywania pracy w obniżonym wymiarze czasu pracy. Takie ograniczenie zostało wprowadzone z inicjatywy poselskiej w trakcie prac parlamentarnych. Ponadto uprzejmie wyjaśniam, że w odniesieniu do pracodawców zatrudniających co najmniej 20 pracowników, rozwiązujących stosunki pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, stosuje się przepisy ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, które w przypadku zwolnienia grupowego uchylają szczególną ochronę stosunku pracy pracowników korzystających zarówno z urlopu wychowawczego, jak i z prawa wykonywania pracy w obniżonym wymiarze czasu pracy (art. 5), natomiast w przypadku zwolnienia indywidualnego istotnie modyfikują zakres tej ochrony (art. 10 ust. 1). W razie zwolnienia grupowego jest dopuszczalne wypowiedzenie umowy o pracę omawianym wyżej grupom pracowników. Przepis art. 5 ust. 1 ustawy o grupowych zwolnieniach stanowi bowiem, że przy wypowiadaniu pracownikom stosunków pracy w ramach zwolnienia grupowego nie stosuje się przepisów odrębnych dotyczących szczególnej ochrony pracowników przed wypowiedzeniem lub rozwiązaniem stosunku pracy, co oznacza m.in. uchylenie stosowania w takim przypadku przepisów Kodeksu pracy dotyczących ochrony stosunku pracy pracowników korzystających z urlopu wychowawczego oraz pracowników korzystających z prawa do wykonywania pracy w obniżonym wymiarze czasu pracy. W przypadku zwolnienia indywidualnego jest dopuszczalne wypowiedzenie umowy o pracę obu wymienionym grupom pracowników, pod warunkiem niezgłoszenia sprzeciwu przez zakładową organizację związkową. Przepis art. 10 ust. 1 ustawy o grupowych zwolnieniach stanowi bowiem, że pracodawca może rozwiązać stosunki pracy w drodze wypowiedzenia z pracownikami, których stosunek pracy podlega z mocy odrębnych przepisów szczególnej ochronie przed wypowiedzeniem lub rozwiązaniem i wobec których jest dopuszczalne wypowiedzenie stosunków pracy w ramach grupowego zwolnienia, pod warunkiem niezgłoszenia sprzeciwu przez zakładową organizację związkową w terminie 14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia o zamierzonym wypowiedzeniu. Jak wynika z powyższych wyjaśnień, zakres szczególnej ochrony stosunku pracy pracowników korzystających z urlopu wychowawczego i pracowników uprawnionych do takiego urlopu korzystających z prawa wykonywania pracy w obniżonym wymiarze czasu pracy jest taki sam, zarówno w świetle przepisów Kodeksu pracy jak i ustawy o grupowych zwolnieniach. Różnica w sytuacji prawnej tych grup pracowników polega jedynie na ograniczeniu czasowym szczególnej ochrony stosunku pracy pracowników korzystających z prawa do wykonywania pracy w obniżonym wymiarze czasu pracy – łącznie do 12 miesięcy. W mojej ocenie przepisy prawa pracy dotyczące szczególnej ochrony stosunku pracy pracowników korzystających zarówno z urlopu wychowawczego, jak i prawa do wykonywania pracy w obniżonym wymiarze czasu pracy we właściwy sposób zabezpieczają interesy tych pracowników. Ponadto pragnę podkreślić, że przyznanie takim pracownikom jednakowej ochrony stosunku pracy wynika ze zbliżonego charakteru tych uprawnień służących godzeniu życia zawodowego z pełnieniem funkcji rodzicielskich. Minister Jolanta Fedak

Warszawa, dnia 25 listopada 2010 r.

192 Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia - z upoważnienia ministra na zapytanie poseł Anny Sobeckiej

w sprawie braku dostępu do lekarzy specjalistów (8016) Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na zapytanie pani poseł Anny Sobeckiej z dnia 19 października 2010 r., przekazane przy piśmie pana Marka Kuchcińskiego, wicemarszałka Sejmu, z dnia 29 października 2010 r. (znak: SPS-024-8016/10), w sprawie braku dostępu do lekarzy specjalistów, uprzejmie proszę o przyjęcie następujących wyjaśnień. Zasady realizacji świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych zostały określone w przepisach ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027, ze zm.), aktach wykonawczych do ww. ustawy oraz zarządzeniach prezesa NFZ dotyczących postępowań w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w poszczególnych rodzajach i zakresach. Zgodnie z art. 15 ww. ustawy świadczeniobiorcy mają zapewnione prawo do świadczeń opieki zdrowotnej, których celem jest zachowanie zdrowia, zapobieganie chorobom i urazom, wczesne wykrywanie chorób, leczenie, pielęgnacja oraz zapobieganie niepełnosprawności i jej ograniczanie. Odnosząc się do poruszonej w treści zapytania kwestii dotyczącej długiego czasu oczekiwania na realizację świadczeń opieki zdrowotnej, uprzejmie informuję, iż zgodnie z przepisem art. 20 ww. ustawy świadczenia opieki zdrowotnej w szpitalach i świadczenia specjalistyczne w ambulatoryjnej opiece zdrowotnej są udzielane świadczeniobiorcom według kolejności zgłoszenia w dniach i godzinach ich udzielania przez świadczeniodawcę, który zawarł umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej z Narodowym Funduszem Zdrowia. Mając na uwadze bezpieczeństwo pacjenta oraz konieczność zwiększenia przejrzystości procedur związanych z prowadzeniem list oczekujących na świadczenia opieki zdrowotnej, minister zdrowia wydał rozporządzenie z dnia 26 września 2005 r. w sprawie kryteriów medycznych, jakimi powinni kierować się świadczeniodawcy, umieszczając świadczeniobiorców na listach oczekujących na udzielenie świadczenia opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 200, poz. 1661). Na podstawie przepisów ww. rozporządzenia świadczeniodawca kwalifikuje i umieszcza świadczeniobiorcę, z wyjątkiem świadczeniobiorcy znajdującego się w stanie nagłym, na liście oczekujących na realizację świadczenia opieki zdrowotnej, kierując się kryteriami medycznymi opartymi na aktualnej wiedzy medycznej, jako: — „przypadek pilny” – jeżeli istnieje konieczność pilnego udzielenia świadczenia ze względu na dyna-

mikę procesu chorobowego i możliwość szybkiego pogorszenia stanu zdrowia lub znacznego zmniejszenia szans na powrót do zdrowia; — „przypadek stabilny” – w przypadku innym niż stan nagły i przypadek pilny. Świadczeniobiorców, którzy wymagają okresowego, w ściśle ustalonych terminach, wykonywania kolejnych etapów świadczenia, przyjmuje się w celu udzielenia tego świadczenia zgodnie z planem leczenia, o czym stanowi § 4 przywołanego rozporządzenia. W przypadku zmiany stanu zdrowia świadczeniobiorcy wskazującej na potrzebę wcześniejszego niż w ustalonym terminie udzielenia świadczenia świadczeniobiorca informuje o tym świadczeniodawcę, który, jeżeli to wynika z kryteriów medycznych, koryguje odpowiednio termin udzielenia świadczenia i informuje niezwłocznie świadczeniobiorcę o nowym terminie. W stanach nagłych świadczenia opieki zdrowotnej są udzielane świadczeniobiorcy niezwłocznie (art. 19 ww. ustawy). Listę pacjentów oczekujących na realizację świadczenia prowadzi się w sposób zapewniający poszanowanie zasady sprawiedliwego, równego, niedyskryminującego i przejrzystego dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej. Równocześnie uprzejmie informuję, iż zgodnie z przepisem art. 29 i 30 ww. ustawy świadczeniobiorca ma prawo wyboru świadczeniodawcy udzielającego ambulatoryjnych świadczeń specjalistycznych oraz szpitala spośród świadczeniodawców posiadających zawarte umowy z Narodowym Funduszem Zdrowia o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oraz wybrać tego realizatora świadczeń, u którego czas oczekiwania na realizację danego świadczenia opieki zdrowotnej jest najkrótszy. Informacji na temat wykazu świadczeniodawców realizujących świadczenia opieki zdrowotnej m.in. w zakresie ambulatoryjnej opieki specjalistycznej, zgodnie z przepisem art. 23 ust. 2 i 3 ww. ustawy, udziela właściwy ze względu na miejsce realizacji świadczeń oddział wojewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia na wniosek świadczeniobiorcy, wraz ze wskazaniem danych adresowych tych świadczeniodawców. Omawiając przedmiotowe zagadnienie, należy mieć również na uwadze fakt, że istotny wpływ na poziom realizacji kontraktu przez świadczeniodawcę mają również świadczeniobiorcy zakwalifikowani do kategorii medycznej „przypadek pilny”, których umieszcza się na liście oczekujących przed świadczeniobiorcami zakwalifikowanymi do kategorii medycznej „przypadek stabilny”. Uwzględniając zagadnienie poruszone w zapytaniu pani poseł, uprzejmie informuję, że w przedmiotowej sprawie wystąpiono o wyjaśnienia do Kujawsko-Pomorskiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ, zgodnie bowiem z cytowaną na wstępie ustawą o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych do zakresu działania funduszu należy m.in. określanie jakości i dostępności oraz analiza kosztów świadczeń opieki zdrowotnej w zakresie nie-

193 zbędnym dla prawidłowego zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, jak również przeprowadzanie konkursów ofert, rokowań i zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, a także monitorowanie ich realizacji i rozliczanie. Zgodnie z uzyskaną odpowiedzią w mieście Toruniu jest dziewięciu świadczeniodawców, którzy realizują umowy zawarte z NFZ w rodzaju ambulatoryjna opieka specjalistyczna w zakresie porada specjalistyczna kardiologiczna, w tym dwie poradnie funkcjonują w strukturze szpitali. W 2010 r. wskaźnik dla Polski w rodzaju poradnia kardiologiczna na 10 tys. mieszkańców wyniósł 52 896 zł, dla województwa kujawsko-pomorskiego 46 856,28 zł, a dla miasta Torunia 72 702 zł. Na I półrocze 2011 r. NFZ planuje wzrost kontraktu na poradnie kardiologiczne dla miasta Torunia o kwotę 146 626 zł i tym samym wzrost poziomu wskaźnika do kwoty 79 982 zł. Fundusz podkreślił również, że zawierając umowy ze świadczeniodawcami o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, zwraca szczególną uwagę na dostępność do świadczeń, czyli liczbę dni i godzin pracy personelu, oraz kwalifikacje personelu określone rozporządzeniem ministra zdrowia z dnia 29 sierpnia 2009 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu ambulatoryjnej opieki specjalistycznej (Dz. U. Nr 139, poz. 1142, ze zm.). Z poważaniem Podsekretarz stanu Cezary Rzemek nych z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej uprzejmie proszę o przyjęcie następujących wyjaśnień. Rozporządzenie ministra zdrowia z dnia 22 października 2010 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 208, poz. 1376) weszło w życie z dniem ogłoszenia. Odnosząc się do postulatów przekazanych w treści interpelacji, uprzejmie wyjaśniam, iż pacjenci mają zagwarantowaną możliwość korzystania ze świadczeń pielęgniarki podstawowej opieki zdrowotnej w miejscu zamieszkania, u której są zadeklarowani. Jednocześnie uprzejmie informuję, iż nie ma żadnych ograniczeń w możliwości korzystania ze świadczeń podstawowej opieki zdrowotnej. Odnosząc się do kwestii świadczeń realizowanych w gabinecie zabiegowym lekarza POZ, uprzejmie informuję, iż zgodnie z zapisami przedmiotowego rozporządzenia, w celu realizacji zabiegów i procedur diagnostyczno-terapeutycznych w trakcie udzielanej porady lekarskiej oraz tych wynikających z udzielanej porady oraz szczepień ochronnych wynikających z zakresu zadań lekarza podstawowej opieki zdrowotnej, świadczeniodawca zapewnia funkcjonowanie gabinetu zabiegowego od poniedziałku do piątku, z wyłączeniem dni ustawowo wolnych od pracy, w tym punktu szczepień dostępnego co najmniej raz w tygodniu, także po godz. 15. Powyższy zapis ma na celu wskazanie, że gabinet zabiegowy prowadzony przez świadczeniodawcę POZ służyć ma obok realizacji zabiegów i szczepień ochronnych wynikających z zakresu zadań lekarza podstawowej opieki zdrowotnej także realizacji procedur diagnostyczno-terapeutycznych w trakcie udzielanej porady lekarskiej. W odniesieniu do zawartego w zapytaniu pytania dotyczącego uwzględnienia postulatów Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych w przedmiotowym rozporządzeniu uprzejmie informuję, iż podczas procedowania ww. rozporządzenia w ramach konsultacji społecznych jego projekt został przekazany do zaopiniowania organizacjom zrzeszającym świadczeniobiorców i świadczeniodawców. Spośród 110 podmiotów, które otrzymały projekt do zaopiniowania, 11 ustosunkowało się do proponowanych zapisów i przekazało sugestie odnośnie do ich zmiany bądź przedstawiło inne rozwiązania merytoryczne. Przekazane propozycje i wnioski zostały poddane szczegółowej i wnikliwej analizie. Jednocześnie uprzejmie informuję, iż intencją wprowadzanych przedmiotową nowelizacją zmian było wyeliminowanie niejasności niektórych przepisów i uniknięcie sytuacji dopuszczających możliwość rozbieżnych interpretacji oraz zwiększenie dostępności do świadczeń opieki zdrowotnej poprzez umożliwienie świadczeniodawcom realizacji świadczeń bez zbędnych kosztów i podejmowania zbytecznych działań w granicach utrzymania poziomu jakości świadczeń i zachowania bezpieczeństwa dla świadczeniobiorców. Zmiany dokonane przedmiotowym rozporządzeniem dotyczą jedynie warunków realizacji

Warszawa, dnia 23 listopada 2010 r.

Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia - z upoważnienia ministra na zapytanie posła Józefa Rojka

w sprawie nowelizacji rozporządzenia ministra zdrowia z dnia 29 sierpnia 2009 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej (8017) Szanowny Panie Marszałku! W związku z zapytaniem pana Józefa Rojka, posła na Sejm RP, przekazanym przy piśmie pana Marka Kuchcińskiego, wicemarszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej, z dnia 29 października 2010 r., znak: SPS-024-8017/10, w sprawie postulatów zgłaszanych przez Naczelną Radę Pielęgniarek i Położnych podczas prac nad projektem rozporządzenia zmieniającego rozporządzenie ministra zdrowia w sprawie świadczeń gwarantowa-

194 świadczeń. Zmiana warunków realizacji świadczeń, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027, ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 23 lipca 2010 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 165, poz. 1116), nie wymaga rekomendacji prezesa Agencji Oceny Technologii Medycznych. Wydanie przedmiotowej rekomendacji jest natomiast konieczne w przypadku zakwalifikowania danego świadczenia jako świadczenia gwarantowanego lub usunięcia danego świadczenia z wykazu świadczeń gwarantowanych. Powyższe miało wpływ na zakres przedmiotowej nowelizacji, jak również fakt nieuwzględnienia postulatów dotyczących kwestii wymagających ww. rekomendacji. Wśród wniosków zgłoszonych przez Naczelną Radę Pielęgniarek i Położnych postulatem tego typu był m.in. postulat usunięcia testów przesiewowych z wykazu świadczeń gwarantowanych pielęgniarki podstawowej opieki medycznej. Natomiast wśród uwzględnionych w przedmiotowym rozporządzeniu postulatów Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych znalazły się m.in. kwestie dotyczące warunków realizacji świadczeń gwarantowanych pielęgniarki i położnej podstawowej opieki zdrowotnej w zakresie warunków lokalowych, umożliwiające udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w przedmiotowym zakresie przez indywidualne oraz grupowe praktyki pielęgniarek i położnych pod tym samym adresem, doprecyzowania zapisów dotyczących czasu pracy położnej podstawowej opieki zdrowotnej, analogicznie jak ma to miejsce w przypadku lekarzy i pielęgniarek podstawowej opieki zdrowotnej, oraz usunięcia pojęcia „lekarza pomocnika”. Jednocześnie uprzejmie wyjaśniam, iż fakt nieuwzględnienia postulatów dotyczących kwestii wymagających uzyskania rekomendacji prezesa Agencji Oceny Technologii Medycznych nie oznacza niemożności rozważenia zmiany przedmiotowych uregulowań przy kolejnych nowelizacjach. Z poważaniem Podsekretarz stanu Marek Haber Warszawa, dnia 22 listopada 2010 r. Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia - z upoważnienia ministra na zapytanie poseł Elżbiety Zakrzewskiej

w sprawie rządowego projektu ustawy o niektórych zawodach medycznych i zasadach uzyskiwania tytułu specjalisty w innych dziedzinach mających zastosowanie w ochronie zdrowia, w zakresie dotyczącym psychoterapeutów (8021) Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na zapytanie pani poseł Elżbiety Zakrzewskiej przekazane przy piśmie z dnia 29 października br., znak: SPS-024-8021/10, w sprawie uregulowań prawnych dotyczących psychoterapeutów, zawartych w projekcie ustawy o niektórych zawodach medycznych i zasadach uzyskiwania tytułu specjalisty w innych dziedzinach mających zastosowanie w ochronie zdrowia, uprzejmie proszę o przyjęcie poniższych wyjaśnień. W odniesieniu do pytania o aktualny stan prac nad przedmiotowym projektem ustawy informuję, iż 8 lipca br. przedmiotowy projekt ustawy został przyjęty i zarekomendowany Radzie Ministrów przez komitet stały Rady Ministrów i obecnie oczekuje na rozpatrzenie przez Radę Ministrów. W nawiązaniu do pytania w sprawie określenia, jakimi przesłankami kieruje się Ministerstwo Zdrowia, włączając do ww. projektu ustawy zawód psychoterapeuty, pragnę podkreślić, iż wprowadzenie obowiązku posiadania określonych ustawowo wymagań kwalifikacyjnych do wykonywania zawodów medycznych jest bezwzględnie konieczne z uwagi na fakt, iż wykonywanie wszystkich wymienionych w tym projekcie zawodów polega na udzielaniu świadczeń zdrowotnych. Wykonywanie tych świadczeń musi być uwarunkowane posiadaniem wiedzy opartej na dowodach naukowych, zdobytej w ramach regulowanego kształcenia, oraz umiejętnościami zawodowymi zgodnymi z wypracowanymi dla danego zawodu standardami postępowania. Dla bezpieczeństwa zdrowia i życia pacjentów muszą być określone warunki wykonywania świadczeń zdrowotnych odnoszące się m.in. do kwalifikacji zawodowych osób wykonujących te świadczenia. Dlatego też w państwach członkowskich UE najliczniej regulowaną grupą zawodów są zawody medyczne. Uprzejmie informuję, iż przesłanką do regulowania tych zawodów w jednej ustawie było przyjęcie rozwiązań systemowych mających zwiększyć bezpieczeństwo zdrowia i życia pacjentów. Należy mieć bowiem na uwadze negatywne konsekwencje wynikające z braku instrumentów prawnych, które zapewniłyby pacjentom udzielanie świadczeń zdrowotnych, m.in. w zakresie psychoterapii, przez osoby posiadające właściwe kwalifikacje do wykonywania tych świadczeń. Z uwagi na brak wymagań kwalifikacyjnych dla zawodu np. fizjoterapeuty może się zdarzyć, że w gabinecie fizjoterapeutycznym udziela-

195 ją świadczeń osoby, które np. ukończyły kurs obejmujący 270 godzin kształcenia. Biorąc pod uwagę fakt, iż studia licencjackie na kierunku fizjoterapia trwają 3 lata i obejmują co najmniej 3800 godzin, możliwość wykonywania świadczeń fizjoterapeutycznych przez osoby, które nie posiadają właściwych kwalifikacji, stanowi istotne zagrożenie dla zdrowia i życia pacjentów. Podobna sytuacja dotyczy pozostałych zawodów medycznych objętych projektowaną ustawą, np. zawodu masażysty. Na rynku pracy są absolwenci bardzo krótkich kursów masażu I stopnia obejmujących np. 70 godzin, w tym tylko 5 godzin podstaw fizjologii i fizjopatologii, 10 godzin teoretycznych masażu klasycznego i 30 godzin praktycznych w pracowni masażu. Na oferowanych kursach masażu II stopnia wiedza i umiejętności są zdobywane w ciągu 60 godzin, w tym 10 godzin poświeconych jest terapii manualnej. Jest to bardzo duże zagrożenie dla pacjentów, biorąc pod uwagę fakt, iż zatwierdzone przez ministra edukacji narodowej programy nauczania w zawodzie technik masażysta obejmują 2010 godzin realizowanych w ciągu 2 lat kształcenia. Zagrożenie to dotyczy w największym procencie pacjentów korzystających ze świadczeń udzielanych w gabinetach prowadzonych w oparciu o ustawę z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178, z późn. zm.), która nie przyznaje organowi ewidencyjnemu (gminie) uprawnienia do weryfikacji, czy wnioskujący o wpis posiada stosowne uprawnienia zawodowe. Dlatego ww. projekt ustawy reguluje wymagania kwalifikacyjne do wykonywania zawodów medycznych, ale także daje prawo organom ewidencyjnym do sprawdzenia zgodności posiadanych kwalifikacji z wymaganiami kwalifikacyjnymi dla danego zawodu. W odniesieniu do powodów objęcia projektowaną ustawą również zawodu psychoterapeuty informuję, iż specyfika wykonywania ww. zawodu także polega na udzielaniu usług o wyjątkowym charakterze społecznym. Wymaga to bowiem od osób wykonujących zawód psychoterapeuty szczególnych cech psychofizycznych i moralnych oraz wysokich, stale podnoszonych kwalifikacji zawodowych. Dlatego też, z uwagi na specyfikę i charakter ww. zawodu, osoby wykonujące zawód psychoterapeuty również powinny mieć jasno określone zasady odpowiedzialności zawodowej. Jednocześnie pragnę zauważyć, iż do Ministerstwa Zdrowia wpływały i wpływają pisma odnoszące się do potrzeby uregulowania zawodu psychoterapeuty w taki sposób, aby uniemożliwić osobom niekompetentnym udzielanie świadczeń w zakresie psychoterapii. Informuję, iż do resortu zdrowia wystąpiło w tej sprawie m.in. Stowarzyszenie „Dość Psychomanipulacji” z wnioskiem o podjęcie prac legislacyjnych mających na celu uregulowanie kwalifikacji do wykonywania zawodu psychoterapeuty i zasad odpowiedzialności zawodowej psychoterapeutów. W przedmiotowym piśmie podjęto bowiem kwestię pokrzywdzenia 40 rodzin w wyniku stosowania psychoterapii przez osoby niebędące profesjonalistami w tym zakresie. Stowarzyszenie to zwróciło się do ministra zdrowia z prośbą o stworzenie regulacji prawnych, które stanowiłyby narzędzie przeciwdziałające tego rodzaju praktykom. Brak jednolitych, jednoznacznie określonych w ustawie wymagań kwalifikacyjnych dla osób wykonujących zawód psychoterapeuty naraża pacjentów na ryzyko wykonywania usług psychoterapeutycznych przez osoby, które nie posiadają właściwych kwalifikacji. Dalszy brak regulacji w tym zakresie jest korzystny dla pseudoprofesjonalistów, którzy nie posiadając właściwych kompetencji, dzisiaj w związku z brakiem stosownych przepisów mogą nazywać się psychoterapeutami, wprowadzając w błąd potencjalnych pacjentów co do posiadanych kwalifikacji. W sytuacji braku ustawowych regulacji dla zawodu psychoterapeuty działania osób prowadzących psychoterapię nie w ramach umowy zawartej z Narodowym Funduszem Zdrowia nie podlegają w praktyce żadnej weryfikacji ani kontroli. Brak uregulowanego systemu kształcenia psychoterapeutów powoduje, iż w systemie świadczenia psychoterapeutyczne mogą być realizowane przez osoby nieposiadające wiedzy i doświadczenia klinicznego z różnych obszarów medycyny, które są niezbędne każdemu psychoterapeucie, zwłaszcza pracującemu samodzielnie w prywatnym gabinecie. Mając na uwadze powyższe, w ww. projekcie ustawy o niektórych zawodach medycznych i zasadach uzyskiwania tytułu specjalisty w innych dziedzinach mających zastosowanie w ochronie zdrowia wśród wybranych zawodów medycznych uregulowano również zawód psychoterapeuty. Należy bowiem podkreślić, iż przedmiotowy projekt ustawy reguluje systemowo kwestie dotyczące zasad wykonywania ujętych w tym projekcie zawodów o szczególnym charakterze społecznym, których wykonywanie polega na udzielaniu świadczeń zdrowotnych. Powyższe rozwiązania systemowe związane są m.in. z wprowadzeniem rejestru osób uprawnionych do wykonywania zawodów w ochronie zdrowia. Wpisanie do rejestru będzie miało charakter fakultatywny, jednakże należy podkreślić, iż osoby, które uzyskają taki wpis, będą miały znacznie korzystniejszą sytuację w procesie uznawania kwalifikacji w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej. Zaświadczenie o wpisie do rejestru będzie bowiem państwowym dokumentem potwierdzającym posiadanie w Polsce uprawnień do wykonywania danego zawodu medycznego. Jednocześnie projekt ustawy przewiduje procedurę uznawania kwalifikacji w danym zawodzie, co jest kolejnym rozwiązaniem prawnym umożliwiającym osobom, które posiadają kwalifikacje inne niż wymienione w tym projekcie ustawy, uzyskanie prawa wykonywania danego zawodu, w tym zawodu psychoterapeuty. Ponadto w projektowanej ustawie zawarte są przepisy regulujące kwestie związane z doskonaleniem zawodowym. Z uwagi na specyfikę ujętych w projekcie ustawy zawodów projektowane przepisy stanowią, iż osoba wykonująca zawód medyczny ma nie tylko prawo, ale i obowiązek doskonalenia zawo-

196 dowego, na które składa się zarówno regulowane kształcenie w ramach kursów kwalifikacyjnych i specjalizacji, jak i samokształcenie. Projekt ustawy wprowadza mechanizmy regulujące systemowo organizację kształcenia podyplomowego, określając, iż organizatorem kształcenia może być każdy podmiot, który spełni warunki określone ustawą. Wprowadza się także mechanizmy sprawowania nadzoru nad prowadzeniem kształcenia. Proponowane rozwiązania mają na celu wyeliminowanie z rynku usług edukacyjnych takich podmiotów, które nie zapewniają właściwej jakości kształcenia i bez podstaw prawnych wydają zaświadczenia „uprawniające” do wykonywania specjalistycznych świadczeń zdrowotnych. Jednocześnie pragnę podkreślić, iż projektowana ustawa reguluje również kwestie związane m.in. z udzielaniem osobom podejmującym doskonalenie zawodowe urlopu szkoleniowego, jak również zwrotu kosztów związanych z odbywaniem tego doskonalenia. Ponadto ww. projekt ustawy przewiduje możliwość dofinansowania specjalizacji oraz kursów kwalifikacyjnych lub doskonalących ze środków publicznych przeznaczonych na ten cel w budżecie państwa, z części, której dysponentem jest minister zdrowia, w ramach posiadanych środków i limitów miejsc szkoleniowych dla poszczególnych rodzajów doskonalenia zawodowego. Jednocześnie pragnę zaznaczyć, iż wśród rozwiązań systemowych ujętych w ww. projekcie ustawy znajdują się regulacje odnoszące się do zasad odpowiedzialności zawodowej osoby wykonującej zawód medyczny. Projektowane przepisy wychodzą naprzeciw najnowszej rekomendacji Rady Europy nt. zarządzania bezpieczeństwem pacjentów i zapobiegania zdarzeniom niepożądanym w opiece zdrowotnej. Rekomendacja została przygotowana przez komitet ekspertów złożony z najwybitniejszych specjalistów pochodzących z 14 krajów i ze Światowej Organizacji Zdrowia. Przedmiotem rekomendacji jest propozycja opracowania strategii bezpieczeństwa pacjenta w każdym kraju Rady Europy. Celem rekomendacji jest między innymi ujawnienie rzeczywistych rozmiarów niedoskonałości w systemie opieki zdrowotnej. Zmierza ona do tego, aby ujawnić ich rzeczywisty rozmiar i charakter i w ten sposób zwiększyć bezpieczeństwo pacjentów. Przepisy projektowanej ustawy są spójne z tym bardzo istotnym celem. W odniesieniu do pytania dotyczącego przeciwwskazań do uregulowania zawodu psychoterapeuty w oddzielnej ustawie informuję, iż decyzja o uwzględnieniu zawodu psychoterapeuty wśród innych zawodów określonych w projekcie ustawy o niektórych zawodach medycznych i zasadach uzyskiwania tytułu specjalisty w innych dziedzinach mających zastosowanie w ochronie zdrowia została podjęta przez kierownictwo Ministerstwa Zdrowia z uwagi na rozwiązania systemowe, które wprowadza ww. projekt ustawy. Ponadto należy zauważyć, iż podjęcie prac nad odrębnym projektem regulującym kwestie dotyczące wykonywania zawodu psychoterapeuty, zgodnie z zasadami przyjętymi w rozporządzeniu prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie „Zasad techniki prawodawczej” (Dz. U. Nr 100, poz. 908), będzie znacznie bardziej czasochłonne z uwagi na konieczność przygotowania projektu założeń do ustawy, a następnie przeprowadzenia całego procesu legislacyjnego. W mojej opinii procedura ta może istotnie wydłużyć uregulowanie ww. zawodu, co będzie niekorzystne zarówno dla pacjentów, jak i samych psychoterapeutów. Z poważaniem Podsekretarz stanu Adam Fronczak Warszawa, dnia 22 listopada 2010 r.

Odpowiedź
ministra sportu i turystyki na zapytanie posła Tadeusza Tomaszewskiego

w sprawie utworzenia polskiego związku sportowego w świetle ustawy o sporcie (8037) Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na zapytanie posła na Sejm RP pana Tadeusza Tomaszewskiego przekazane pismem z dnia 29 października 2010 r. (sygn. SPS-024-8037/10), w sprawie nadania statutu polskiego związku sportowego w świetle ustawy o sporcie, uprzejmie informuję, co następuje. Ad 1. Procedura uznawania przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski międzynarodowych federacji sportowych uregulowana jest w Karcie Olimpijskiej, tj. dokumencie określającym zasady i tryb funkcjonowania Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego. Stosowne regulacje w tym zakresie zawarte są w rozdziale 1 pkt 3 „uznawanie przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski”. Ad 2. Międzynarodowe federacje sportowe uznawane przez MKOl zrzeszone są w ARISF (Association of IOC Recognised International Sports Federations), czyli stowarzyszeniu uznawanych przez MKOl międzynarodowych federacji sportowych. Są to organizacje działające w następujących sportach: sporty lotnicze, bandy, basque pelota, sporty bilardowe, bule, bowling, brydż, szachy, krykiet, sporty taneczne, floorball, golf, karate, korfball, sporty motocyklowe, sporty ratownicze, sporty górskie, netball, orientacja, polo, sporty motorowodne, racquetball, sporty wrotkarskie, rugby, sporty wspinaczkowe, squash, sumo, surfing, przeciąganie liny, płetwonurkowanie, narciarstwo wodne i wushu. Ad 3. Spełnienie kryterium przynależności do międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim, paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski gwarantuje przede wszystkim przestrzeganie zasad

197 fair play wyrażonych w Karcie Olimpijskiej, jak również przestrzeganie postanowień kodeksu antydopingowego WADA. Wymóg posiadania ww. przynależności jest ponadto warunkiem obiektywnym, który w sytuacji rezygnacji z publikowania wykazu sportów (wcześniej: dyscyplin), w których mogą działać polskie związki sportowe, wyłącza uznaniowość ministra sportu i turystyki i powoduje, że proces tworzenia polskich związków sportowych jest transparentny i jednakowy dla wszystkich podmiotów. Z poważaniem Minister Adam Giersz Warszawa, dnia 23 listopada 2010 r. producentów rolnych zrzeszających ponad 22,5 tys. członków. Najwięcej grup zorganizowało się po 2004 r., od którego odnotowany został sukcesywny wzrost w liczbie nowo powstałych grup. Zgodnie z danymi statystycznymi najprężniej grupy producentów rolnych rozwijały się w 2008 r., w którym powstało 158 grup, w 2009 r. zarejestrowanych zostało 131 grup, natomiast w kolejnym roku do końca października 2010 r. zorganizowały się 123 grupy. Najwięcej grup producentów rolnych zostało założonych w województwach: wielkopolskim (116), kujawsko-pomorskim (80) i dolnośląskim (76), najmniej natomiast w świętokrzyskim (9), małopolskim (10) i łódzkim (13). Największa liczba grup producentów rolnych została powstała w branży ziarna zbóż i nasion roślin oleistych (151 grup), świń (116 grup), drobiu (110 grup), natomiast najmniej grup zostało zorganizowanych w następujących kategoriach produkcji: ziemniaki (17 grup), bydło (12 grup), jaja ptasie (6 grup), produkty rolnictwa ekologicznego (6 grup), szyszki chmielowe (3 grupy), owce i kozy (2 grupy), ozdobne rośliny ogrodnicze (2 grupy), króliki (2 grupy), po jednej grupie zorganizowało się w ramach następujących kategorii produkcji: miód naturalny inne produkty pszczelarskie, lisy, norki, tchórze, jenoty, konie, kwiaty. Grupy producentów rolnych mogą ubiegać się o pomoc finansową w ramach działania: Grupy producentów rolnych, objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007–2013. Zgodnie z art. 35 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) – wsparcia dla grup producentów rolnych udziela się w celu ułatwienia tworzenia i działalności administracyjnej grup producentów, do celów: dostosowania do wymogów rynkowych procesu produkcyjnego i produkcji producentów, którzy są członkami takich grup, wspólnego wprowadzania towarów do obrotu, w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych, ustanowienia wspólnych zasad dotyczących informacji o produkcji, ze szczególnym uwzględnieniem zbiorów i dostępności. W efekcie negocjacji prowadzonych przez Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi z Komisją Europejską, mających na celu umożliwienie grupom producentów rolnych wykorzystywanie zryczałtowanego wsparcia uzyskiwanego w ramach działania 142: Grupy producentów rolnych, objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007–2013, także na działalność inwestycyjną, uzyskano następujące informacje. Komisja Europejska stwierdziła, iż zryczałtowana pomoc udzielana grupom producentów rolnych w formie rocznych rat przez okres pierwszych 5 lat działalności grupy, może być przeznaczana także na inwestycje, o ile grupa realizuje ww. cele wynikające z przepisów Rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/ 2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia

Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi - z upoważnienia ministra na zapytanie posła Jana Kulasa

w sprawie promocji i ułatwień dla działalności grup producentów rolnych (8038) Szanowny Panie Marszałku! W związku z przesłanym przy piśmie z dnia 29 października 2010 r., SPS-024-8038/10, zapytaniem posła Jana Kulasa dotyczącym promocji i ułatwień dla działalności grup producentów rolnych przedkładam poniżej informacje w sprawie. Grupy producentów rolnych organizują się w oparciu o przepisy ustawy z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. Nr 88, poz. 983, z późn. zm.) oraz rozporządzenia ministra rolnictwa i rozwoju wsi z dnia 9 kwietnia 2008 r. w sprawie wykazu produktów i grup produktów, dla których mogą być tworzone grupy producentów rolnych, minimalnej rocznej wielkości produkcji towarowej oraz minimalnej liczby członków grupy producentów rolnych (Dz. U. Nr 72, poz. 424). W dniu 21 listopada 2000 r. ustawa o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. z 2000 r. Nr 88, poz. 983, z późn. zm.) weszła w życie i od tego dnia stanowi podstawę prawną do tworzenia się grup producentów rolnych w Polsce. Niniejsza ustawa jest oparta na wieloletniej tradycji gospodarczej, wyrażającej się współpracą rolników, która określa zasady organizowania się producentów rolnych w grupy, a tych z kolei w związki grup. Od chwili wejścia w życie ustawy liczba grup producentów rolnych w Polsce systematycznie wzrasta na dzień 31 października 2010 r. w rejestrach prowadzonych przez marszałków poszczególnych województw z całej Polski zarejestrowanych było 611 grup

198 rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. Ponadto Komisja Europejska orzekła, iż wysokość kwoty, która może zostać przeznaczona na inwestycje, zależy od decyzji grupy, o ile realizowane są przez grupę ww. cele rozporządzenia 1698/2005. Dotychczas ze środków Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007–2013 grupom producentów rolnych wypłacono pomoc finansową w następującej wysokości: w roku 2008 – 9 617 795,41 zł, w roku 2009 – 38 255 286,26 zł, w roku 2010 – 87 388 652,53 zł. Dzięki staraniom podjętym przez Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi nowelizacja ustawy z 15 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw umożliwiła zwolnienie z podatku od nieruchomości budynków i budowli zajętych przez grupę producentów rolnych, wykorzystywanych wyłącznie na prowadzenie działalności w zakresie sprzedaży produktów lub grup produktów wytworzonych w gospodarstwach członków grupy zgodnie z jej aktem założycielskim oraz zwolnienie od podatku dochodu grupy producentów rolnych pochodzącego ze sprzedaży produktów lub grup produktów, dla których grupa została utworzona, wyprodukowanych w gospodarstwach jej członków. W drugiej połowie 2009 r. oraz pierwszej połowie 2010 r. wprowadzono dodatkowe możliwości uzyskania wsparcia przez grupy producentów rolnych. Grupy, na preferencyjnych zasadach, mogą korzystać z kolejnego z działań PROW 2007–2013, tj. Zwiększanie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej, a także umożliwiono grupom otrzymywanie wstępnego finansowania na podstawie wprowadzonych zmian do ustawy o uruchomianiu środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej przeznaczonych na finansowanie wspólnej polityki rolnej. Preferencje dla grup producentów rolnych w ramach ww. działania polegają na wprowadzeniu pierwszeństwa na etapie składania wniosków o przyznanie pomocy, które mogą być przez grupy producentów rolnych przekazywane po upływie 14 dni od dnia podania do publicznej wiadomości przez prezesa ARiMR informacji o możliwości składania w danym roku wniosków o przyznawanie pomocy. Dodatkowe inicjatywy podjęte przez Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi pozwoliły na szybki wzrost popularności koncepcji organizowania się producentów rolnych w grupy poprzez wprowadzenie następujących przepisów: — w zakresie szybszego zwrotu podatku VAT – umożliwiono grupom producentów rolnych szybsze odzyskiwanie zwrotu podatku VAT z urzędu skarbowego do 25 dni; aby szybciej odzyskać podatek VAT, grupa musi uzasadnić potrzebę jego szybkiego odzyskania; — rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 października 2010 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie realizacji niektórych zadań ARiMR (Dz. U. Nr 208, poz. 1374) w sprawie możliwości rozszerzenia istniejącej linii kredytowej nGP, o możliwość zakupu akcji lub udziałów przez grupy producentów rolnych. Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi jest zainteresowane działalnością i funkcjonowaniem grup producentów rolnych, dlatego też ściśle współpracuje z urzędami z urzędami marszałkowskimi i jednostkami doradztwa rolniczego wszystkich szczebli, starając się znaleźć optymalne rozwiązania dla producentów. Osoby z wymienionych instytucji bezpośrednio współpracujące z liderami grup producentów odbyły szereg szkoleń, które umożliwiają lepsze i szybsze przekazanie grupom odpowiednich informacji. Działania te mają na celu zwiększenie efektywności podejmowania wspólnych przedsięwzięć przez producentów rolnych. Dzięki środkom pochodzącym z Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007–2013 w ramach realizacji działań informacyjnych i promocyjnych ministerstwo prowadzi spotkania dla rolników celem zachęcenia ich do organizowania się w grupy producentów, w szczególności na terenie województw o niskim poziomie organizacji. Merytoryczni pracownicy uczestniczą w warsztatach i seminariach organizowanych przez ośrodki doradztwa rolniczego, izby rolnicze oraz urzędy marszałkowskie, gdzie upowszechniają ideę wspólnego działania w ramach jednego przedsiębiorstwa, jakim jest grupa. Informują m.in. o działaniach PROW 2007–2013, z których grupy mogą skorzystać. Ministerstwo jest obecne na imprezach rolniczych o zasięgu regionalnym i krajowym, jak np. POLAGRA, oraz dniach otwartych w ODR-ach, gdzie przekazuje informacje o zasadach organizacji i funkcjonowaniu grup producentów rolnych. W większości województw zostali powołani koordynatorzy, których praca polega na comiesięcznym organizowaniu spotkań poświęconych tworzeniu grup producentów rolnych. Ponadto, w celu wspierania podmiotów zaangażowanych w pracę na rzecz rozwoju obszarów wiejskich oraz umożliwienia przekazywania aktualnych informacji na temat działań podejmowanych na szczeblu krajowym, regionalnym i lokalnym, uruchomiony został portal internetowy Krajowej Sieci Obszarów Wiejskich: www.ksow.pl, który pozwala na wymianę informacji pomiędzy członkami grup producentów rolnych oraz promuje działania związane z rozwojem najlepszych praktyk realizowanych przez grupy producentów rolnych, w tym spółdzielczość rolniczą. Z poważaniem Podsekretarz stanu Artur Ławniczak Warszawa, dnia 23 listopada 2010 r.

199 Odpowiedź
podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury - z upoważnienia ministra na zapytanie posłów Bożeny Kotkowskiej i Stanisława Rydzonia

w sprawie udzielenia pomocy osobom poszkodowanym przez osuwisko w gm. Milówka (8045) Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na zapytanie posłów Bożeny Kotkowskiej i Stanisława Rydzonia w sprawie udzielenia pomocy osobom poszkodowanym przez osuwisko w gminie Milówka (przekazane pismem z dnia 5 listopada 2010 r., znak: SPS-024-8045/10) uprzejmie przekazuję poniższe wyjaśnienia. Budżet Ministerstwa Infrastruktury nie dysponuje środkami, które mogłyby zostać przeznaczone na bezpośrednie wsparcie finansowe dla gminy w celu pozyskania nieruchomości na rzecz mieszkańców poszkodowanych przez osuwisko. Pomoc państwa w zakresie tworzenia zasobu budownictwa dla osób oraz rodzin najuboższych i wymagających opieki realizowana jest natomiast na podstawie ustawy z dnia 8 grudnia 2