P. 1
Mechanical Desktop 6. Ćwiczenia praktyczne

Mechanical Desktop 6. Ćwiczenia praktyczne

|Views: 80|Likes:
Wydawca: helionsa
Podręcznik "Mechanical Desktop 6. Ćwiczenia praktyczne" jest przeznaczony dla początkujących użytkowników programu Mechanical Desktop 6. Materiał ćwiczeniowy zawarty w podręczniku jest tak skonstruowany, żeby na podstawie prostego projektu mechanicznego można było przejść podstawowy kurs modelowania części, składania zespołów i tworzenia dokumentacji rysunkowej. Ćwiczenia ułożone są w kolejności od najprostszych do bardziej zaawansowanych i stanowią doskonałą podstawę do samodzielnego odkrywania kolejnych możliwości pakietu Mechanical Desktop.
Mechanical Desktop 6 to program do zaawansowanego projektowania trójwymiarowego w środowisku AutoCAD-a. Warunkiem niezbędnym do rozpoczęcia ćwiczeń jest taka znajomość programu AutoCAD 2002, która pozwala na swobodne rysowanie i edycję rysunków dwuwymiarowych oraz skonfigurowanie programu do własnych potrzeb.
Podręcznik "Mechanical Desktop 6. Ćwiczenia praktyczne" jest przeznaczony dla początkujących użytkowników programu Mechanical Desktop 6. Materiał ćwiczeniowy zawarty w podręczniku jest tak skonstruowany, żeby na podstawie prostego projektu mechanicznego można było przejść podstawowy kurs modelowania części, składania zespołów i tworzenia dokumentacji rysunkowej. Ćwiczenia ułożone są w kolejności od najprostszych do bardziej zaawansowanych i stanowią doskonałą podstawę do samodzielnego odkrywania kolejnych możliwości pakietu Mechanical Desktop.
Mechanical Desktop 6 to program do zaawansowanego projektowania trójwymiarowego w środowisku AutoCAD-a. Warunkiem niezbędnym do rozpoczęcia ćwiczeń jest taka znajomość programu AutoCAD 2002, która pozwala na swobodne rysowanie i edycję rysunków dwuwymiarowych oraz skonfigurowanie programu do własnych potrzeb.

More info:

Published by: helionsa on Aug 11, 2011
Prawo autorskie:Attribution Non-commercial

Availability:

Read on Scribd mobile: iPhone, iPad and Android.
download as PDF, TXT or read online from Scribd
See more
See less

12/19/2015

pdf

text

original

Sections

Wydawnictwo Helion

ul. Chopina 6
44-100 Gliwice
tel. (32)230-98-63
e-mail: helion@helion.pl
PRZYK£ADOWY ROZDZIA£ PRZYK£ADOWY ROZDZIA£
IDZ DO IDZ DO
ZAMÓW DRUKOWANY KATALOG ZAMÓW DRUKOWANY KATALOG
KATALOG KSI¥¯EK KATALOG KSI¥¯EK
TWÓJ KOSZYK TWÓJ KOSZYK
CENNIK I INFORMACJE CENNIK I INFORMACJE
ZAMÓW INFORMACJE
O NOWOŒCIACH
ZAMÓW INFORMACJE
O NOWOŒCIACH
ZAMÓW CENNIK ZAMÓW CENNIK
CZYTELNIA CZYTELNIA
FRAGMENTY KSI¥¯EK ONLINE FRAGMENTY KSI¥¯EK ONLINE
SPIS TREŒCI SPIS TREŒCI
DODAJ DO KOSZYKA DODAJ DO KOSZYKA
KATALOG ONLINE KATALOG ONLINE
Mechanical Desktop 6.
Æwiczenia praktyczne
Autor: Fabian Stasiak
ISBN: 83-7197-655-0
Format: B5, stron: 152
Podrêcznik „Mechanical Desktop 6. Æwiczenia praktyczne” jest przeznaczony dla
pocz¹tkuj¹cych u¿ytkowników programu Mechanical Desktop 6. Materia³ æwiczeniowy
zawarty w podrêczniku jest tak skonstruowany, ¿eby na podstawie prostego projektu
mechanicznego mo¿na by³o przejœæ podstawowy kurs modelowania czêœci, sk³adania
zespo³ów i tworzenia dokumentacji rysunkowej. Æwiczenia u³o¿one s¹ w kolejnoœci od
najprostszych do bardziej zaawansowanych i stanowi¹ doskona³¹ podstawê do
samodzielnego odkrywania kolejnych mo¿liwoœci pakietu Mechanical Desktop.
Mechanical Desktop 6 to program do zaawansowanego projektowania
trójwymiarowego w œrodowisku AutoCAD-a. Warunkiem niezbêdnym do rozpoczêcia
æwiczeñ jest taka znajomoœæ programu AutoCAD 2002, która pozwala na swobodne
rysowanie i edycjê rysunków dwuwymiarowych oraz skonfigurowanie programu do
w³asnych potrzeb.
Wstęp...................................................................................................................................................... 5
Łyk teorii ...................................................................................................................... 5
Modelowanie części..............................................................................................................6
Modelowanie zespołów........................................................................................................7
Modelowanie powierzchniami..............................................................................................8
Tworzenie wizualizacji projektu...........................................................................................9
Tworzenie dokumentacji rysunkowej...................................................................................9
Wymiana danych z innymi systemami CAD/CAM/CAE
i publikacja danych w Internecie ........................................................................................10
Metodyka projektowania w MDT .............................................................................. 10
Cel ćwiczeń.........................................................................................................................12
ROZDZIAŁ 1. Konfiguracja programu .............................................................................................................. 15
Szablon projektu......................................................................................................... 15
ROZDZIAŁ 2. Tworzenie modeli i rysunków wykonawczych części ................................................. 27
Model blatu................................................................................................................. 27
Rysunek wykonawczy blatu towarowego .................................................................. 35
Model kółka................................................................................................................ 44
Rysunek wykonawczy kółka ...................................................................................... 55
Model zaczepu............................................................................................................ 62
ROZDZIAŁ 3. Tworzenie modelu i dokumentacji zespołu..................................................................... 69
Rama wagonika — część główna ramy...................................................................... 69
Rama wagonika — klocki do mocowania osi ............................................................ 81
Obejmy do zamocowanie osi...................................................................................... 92
Wstawienie blatu i wykonanie otworów w ramie ...................................................... 97
Projektowanie osi wózka.......................................................................................... 106
Wstawienie łożysk.................................................................................................... 113
Wstawienie i edycja kół............................................................................................ 116
Połączenia gwintowe ................................................................................................ 120
Wstawienie zaczepu.................................................................................................. 127
Uzupełnianie danych projektu.................................................................................. 130
4 Mechanical Desktop 6. Ćwiczenia praktyczne
Porządkowanie struktury projektu............................................................................ 133
Detalowanie projektu................................................................................................ 137
Prezentacje zespołów................................................................................................ 140
Rysunek złożeniowy projektu .................................................................................. 146
Lista części i numerowanie komponentów............................................................... 149
Rysunek wykonawczy części spawanej ................................................................... 151
C:\Andrzej\PDF\Mechanical Desktop 6. Ćwiczenia praktyczne\02-05.doc 27
Celem tego rozdziału jest zdobycie umiejętności modelowania pojedynczych części za po-
mocą kilku podstawowych technik modelowania. Utworzone tutaj części zapiszemy w od-
dzielnych plikach DWG, a następnie wstawimy je do naszego projektu głównego.
Plik pojedynczej części może zawierać tylko jedną część. Wyjątkiem od tej zasady jest sytu-
acja, w której wstawiamy drugą część w celu wykonania kombinacji dwóch części. Jednakże
wynikiem końcowym takiej operacji będzie zawsze jedna część. Plik pojedynczej części
służy do utworzenia rysunków wykonawczych części. Po zakończeniu projektu te części,
które znajdują się w środku pliku zespołu, powinny być zapisane w plikach zewnętrznych
— w plikach pojedynczej części — z których utworzone będą ich rysunki wykonawcze.
Ćwiczenie 2.
Zaczniemy od bardzo prostego modelu, który wprowadzi nas w podstawy parametrycz-
nego modelowania bryłowego. Rysunek 2.1 przedstawia płaski blat wagonika, na któ-
rym będą znajdować się przewożone towary.
1. Z menu Pliki (File) wybierz pozycję Plik nowej części (New Part File). Wykorzystaj
plik szablonu XYZ-ISO.DWT, który utworzyliśmy w ćwiczeniu 1.
28 Mechanical Desktop 6. Ćwiczenia praktyczne
Rysunek 2.1.
Model blatu
2. Utwórz szkic blatu. W tym celu narysuj prostokąt o wymiarach 1000800 mm.
Do rysowania wykorzystaj polecenia rysunkowe AutoCAD-a (np. |ROSTO|/T
¹R|CTAN´||)).
Rysunek 2.2.
Krawędzie prostokąta
do zwymiarowania
3. Zamień szkic w profil parametryczny.
Pasek narzędzi: Modelowanie części (Part Modeling)
Menu rozwijane: Części> Rozwiąż szkic> Profil
(Parts> Sketch Solving> Profile)
Polecenie: AM|RO|1||
.,|er. o|e|!, c`a s.|cu ¹Se`ec! o|_ec!s 'or s|e!c|) Wskaż
narysowany właśnie prostokąt.
.,|er. o|e|!, c`a s.|cu ¹Se`ec! o|_ec!s 'or s|e!c|) Naciśnij Enter.
|e!ne o|res`ene s.|cu w,ma_a nacana mu . w,marów `u| w(.an ¹So`vec
uncer cons!ranec s|e!c| requrn_ . cmensons or cons!ran!s)
Program „stwierdził”, że należy wprowadzić dwa brakujące wymiary lub wiązania,
a wtedy będzie w pełni kontrolował nasz profil. W naszym przypadku są to wymiary
określające wysokość i szerokość prostokąta.

Mechanical Desktop pozwala pracować z profilami, które nie s w pełni okrellone
(co oznacza, re brakuje im wymiarowania lub wiza). Morna nawet nie wprowadzać
radnego wymiaru i wizania.

Do wymiarowania profilu uryjemy wymiarów parametrycznych, które pozwol kontrolować
rozmiary profilu. Standardowo, do wymiarowania program korzysta z biercego stylu
wymiarowania (np. ISO-35), w którym tekst i strzałki wymiarowe maj wielkolć 3,5 mm.
Przy wymiarowaniu w obszarze modelu prostokta o wymiarach 1000800 mm tekst
wymiarowy bdzie nieczytelny. Warto zdefiniować nowy styl wymiarowania, w którym zmienimy
wielkolć tekstu i strzałek. Moremy takre zmienić tymczasowo wartolć zmiennej D1MSCA||
z wartolci 1 na wartolć 10, co spowoduje dziesiciokrotne powikszenie tekstu i strzałek
wymiarowych.
1
2
Rozdział 2. Tworzenie modeli i rysunków wykonawczych części 29
4. Zmień wartość D1MSCA|| na 10.
5. Zwymiaruj profil.
Pasek narzędzi: Modelowanie części (Part Modeling)
Menu rozwijane: Części> Wymiarowanie> Nowy wymiar
(Parts> Dimensioning> New dimension)
Polecenie: AM|ARD1M
.,|er. perws., o|e|! ¹Se`ec! 'rs! o|_ec!) Wskaż krawędź prostokąta,
która jest oznaczona cyfrą 1 na rysunku 2.2.
.,|er. cru_ o|e|! `u| po!o.ene w,maru ¹Se`ec! seconc o|_ec! or p`ace
cmenson) Wskaż położenie wymiaru z prawej strony profilu.
|oca_ war!osc w,maru `u| |Co'a_/pO./p1o/copAs/Rów/|(!/.spó!/sreDnca/
|un|!] ·· ¹|n!er cmenson va`ue or ||nco/|or/Ver/A`_n/|ar/aN_`e/Orc/
Dame!er/p|ace]) Wpisz 800 i naciśnij Enter.
|e!ne o|res`ene s.|cu w,ma_a nacana mu 1 w,marów `u| w(.an ¹So`vec
uncer cons!ranec s|e!c| requrn_ 1 cmenson or cons!ran!)
.,|er. perws., o|e|! ¹Se`ec! 'rs! o|_ec! ) Wskaż krawędź prostokąta
oznaczoną 2 na rysunku 2.2.
.,|er. cru_ o|e|! `u| po!o.ene w,maru ¹Se`ec! seconc o|_ec! or p`ace
cmenson) Wskaż położenie wymiaru poniżej profilu.
|oca_ war!osc w,maru `u| |Co'a_/pO./p1o/copAs/Rów/|(!/.spó!/sreDnca/
|un|!] ·· ¹|n!er cmenson va`ue or ||nco/|or/Ver/A`_n/|ar/aN_`e/Orc/
Dame!er/p|ace]) Wpisz 1000 i naciśnij Enter.
S.|c .os!a! w pe!n o|res`on, ¹So`vec 'u``, cons!ranec s|e!c|)
.,|er. perws., o|e|! ¹Se`ec! 'rs! o|_ec!) Naciśnij Enter.
Na rysunku 2.3 mamy zwymiarowany profil.
Rysunek 2.3.
Profil
po wprowadzeniu
wymiarów
Teraz możemy utworzyć bryłę. Najczęściej używaną funkcją tworzenia bryły będzie
wyciągnięcie proste, realizowane poleceniem AM|XTR|D|. Przedtem jednak ustawimy
profil w widoku izometrycznym.
30 Mechanical Desktop 6. Ćwiczenia praktyczne
6. Naciśnij klawisz z cyfrą 8 i Enter. Jest to skrót klawiszowy, za pomocą którego
możemy ustawić profil w widoku izometrycznym. Pełny spis skrótów klawiszowych
znajduje się w menu Pomoc programu.
7. Utwórz bryłę przez wyciągnięcie proste.
Pasek narzędzie: Modelowanie części (Part Modeling)
Menu rozwijane: Części> Elementy szkicowe> Wyciągnięcie proste
(Parts> Sketched Features> Extrusion)
Polecenie: AM|XTR|D|
W wyświetlonym oknie dialogowym Wyciągnięcie proste (Extrusion), ustaw
wyciągnięcie Ślepe (Blind) i Odległość (Distance) 40 mm, jak widać na rysunku 2.4.
Kliknij OK.
Rysunek 2.4.
Okno dialogowe
operacji wyciągnięcia
prostego
Program utworzył model przestrzenny, jak widać na rysunku 2.5.
Rysunek 2.5.
Punkty konieczne
do określenia
lokalizacji otworu
Warto zauważyć, że w oknie Przeglądarka Desktop (Desktop Browser) pojawiła się
informacja o zastosowaniu operacji wyciagnięcia prostego ślepego jako pierwszej
operacji kształtującej model bryłowy (patrz rysunek 2.6).
Rysunek 2.6.
Zawartość okna
przeglądarki po utworzeniu
wyciągnięcia prostego
8. Zapiszmy model w katalogu naszego projektu 100-000, pod nazwą 100-002. Należy
zwrócić uwagę na fakt, że w oknie Przeglądarka Desktop (Desktop Browser)
nastąpiła zmiana opisu modelu części. Teraz znajduje się tam oznaczenie 100-002.
Możemy teraz wykonać otwory, które będą służyły do przykręcenia blatu do ramy
wózka.
3
1
2
Rozdział 2. Tworzenie modeli i rysunków wykonawczych części 31

Otwór morna wykonać na wiele rórnych sposobów. Moremy narysować profil w kształcie okrgu
i wycić w nim otwór, moremy narysować profil w postaci prostokta i obrócić go tworzc
otwór. Najbardziej zalecan metod tworzenia otworów — szczególnie tam, gdzie otwory
w rzeczywistym obiekcie powstaj w wyniku wiercenia — jest urycie polecenia AMHO||.
Otwór utworzony za pomoc tego polecenia jest bowiem obiektem typu otwór, a nie wyciciem
w kształcie otworu i more być w sposób parametryczny opisany na rysunku wykonawczym.
9. Utwórz otwory za pomocą polecenia AM|O||
Pasek narzędzi: Modelowanie części (Part Modeling)
Menu rozwijane: Części> Elementy wstawiane> Otwór
(Parts> Placed Features> Hole)
Polecenie: AM|O||
W oknie dialogowym Otwór (Hole) na zakładce Otwór (Hole) naciśnij przycisk
z rysunkiem otworu z pogłębieniem walcowym (Counterbore), ustaw rodzaj
zakończenia jako Przejściowe (Through) i wybierz położenie otworu — 2 krawędzie
(2 Edges). Pozostałe parametry to: Średnica (Diameter) równa 11 mm, Średnica
pogłębienia (C’Dia) 30 mm, a Głębokość pogłębienia (C’Depth) 10 mm.
Rysunek 2.7 przedstawia właściwie wypełnione okno dialogowe Otwór (Hole):
Rysunek 2.7.
Okno dialogowe
otworów
Po ustawieniu wszystkich parametrów kliknij OK. i odpowiedz następująco na
zgłoszenia programu.
.,|er. perws.( |rawec. ¹Se`ec! 'rs! ec_e) Wskaż krawędź oznaczoną 1
na rysunku 2.5.
.,|er. cru_( |rawec. ¹Se`ec! seconc ec_e) Wskaż krawędź oznaczoną 2
na rysunku 2.5.
O|res` po!o.ene o!woru ¹Spec', |o`e `oca!on) Wskaż położenie otworu
w okolicy punktu oznaczonego 3 na rysunku 2.5.
|oca_ oc`e_!osc oc perws.e_ |rawec. ¹w,ró.nona) ·· ¹|n!er cs!ance 'rom
'rs! ec_e ¹|_|`_|!ec)) Wpisz .00 i naciśnij Enter.
|oca_ oc`e_!osc oc cru_e_ |rawec. ¹w,ró.nona) ·· ¹|n!er cs!ance 'rom
seconc ec_e ¹|_|`_|!ec)) Wpisz .00 i naciśnij Enter.
32 Mechanical Desktop 6. Ćwiczenia praktyczne
Program wykona otwór, jak zostało to przedstawione na rysunku 2.8.
Rysunek 2.8.
Utworzony otwór
Następnie program wyświetli zgłoszenie oczekujące na pokazanie pierwszej krawędzi
dla zlokalizowania kolejnego otworu:
.,|er. perws.( |rawec. ¹Se`ec! 'rs! ec_e) Naciśnij Enter, żeby zakończyć
polecenie.
Należy teraz utworzyć jeszcze dodatkowe trzy otwory znajdujące się w takiej samej
odległości od krawędzi modelu jak pierwszy otwór. Pozostałe otwory utworzymy
korzystając z polecenia AM|ATT|RN, które tworzy szyk elementów kształtujących.
10. Utwórz pozostałe otwory za pomocą polecenia AM|ATT|RN
Pasek narzędzi: Modelowanie części (Part Modeling)
Menu rozwijane: Części> Elementy wstawiane> Wzór prostokątny
(Parts> Placed Features> Rectangle Pattern)
Polecenie: AM|ATT|RN
.,|er. e`emen!, co w.oru ¹Se`ec! 'ea!ures !o pa!!ern) Pokaż na ekranie
utworzony właśnie otwór.
|oca_ opc_e |Nas!epn,/A|cep!u_] ·A|cep!u_· ¹|n!er an op!on |Nex!/Accep!]
·Accep!·) Jeżeli program wyróżni otwór to naciśnij Enter.
.,|er. e`emen!, co w.oru `u| ||s!a/|sun] ·A|cep!u_· ¹Se`ec! 'ea!ures !o
pa!!ern or |`S!/Remove] ·Accep!·) Naciśnij Enter.
W wyświetlonym oknie dialogowym Wzór (Pattern) należy ustawić parametry wzoru
dokładnie tak jak na rysunku 2.9. Odstęp między kolumnami powinien wynosić o00,
a między wierszami 400. W sumie w blacie powinny być utworzone cztery otwory.
Po wprowadzeniu właściwych danych należy kliknąć OK. w oknie Wzór (Pattern).
Wszystkie otwory powinny prezentować się jak na rysunku 2.10.
Teraz możemy wykonać zaokrąglenie narożników modelu stałym promieniem
o wartości 50 mm. Do tego celu skorzystamy z polecenia AM|1|||T.
11. Utwórz zaokrąglenie narożników blatu:
Pasek narzędzi: Modelowanie części (Part Modeling)
Menu rozwijane: Części> Elementy wstawiane> Zaokrąglenie
(Parts> Placed Features> Fillet)
Polecenie: AM|1|||T
W wyświetlonym oknie dialogowym Zaokrągl (Fillet) ustaw zaokrąglenie Stałe
(Constant) o wartości Promień (Radius) równej 50 mm, jak widać na rysunku 2.11.
Rozdział 2. Tworzenie modeli i rysunków wykonawczych części 33
Rysunek 2.9.
Okno dialogowe
Wzór (Pattern)
Rysunek 2.10.
Pozostałe otwory
Rysunek 2.11.
Okno dialogowe
zaokrąglania
Po ustawieniu żądanych parametrów kliknij OK. i odpowiedz następująco na
zgłoszenia programu:
.,|er. |rawec.e `u| power.c|ne co .ao|r(_`ena ¹Se`ec! ec_es or 'aces !o
'``e!) Wskaż kolejno cztery krawędzie narożne blatu, jak widać na rysunku 2.12
i na koniec naciśnij Enter.
Rysunek 2.12.
Zaznaczanie krawędzi
do zaokrąglenia

34 Mechanical Desktop 6. Ćwiczenia praktyczne
Program utworzy zaokrąglenia narożników blatu, jak widać na rysunku 2.13.
Rysunek 2.13.
Krawędzie zostały
zaokrąglone
W zasadzie nasz model jest już gotowy. Poza kształtowaniem samej geometrii możemy
wprowadzać do modelu informacje o projektowanej części (korzystając z atrybutów
MDT). Informacje te będą przydatne do utworzenia listy części.
Mechanical Desktop posiada mechanizm generowania listy czlci, który bazuje na zdefiniowanym
standardzie. Standard ten nalery dostosować do własnych potrzeb (co było tematem ćwiczenia 1).
W skład definicji naszego standardu XYZ wchodzi zestaw atrybutów opisujcych czlci
i podzespoły.
Program Mechanical Desktop 6 pozwala na wprowadzanie atrybutów i zmianę
wartości już wprowadzonych atrybutów na kilka różnych sposobów. W tym
ćwiczeniu wypróbujemy pierwszą z metod.
Wprowadzimy następujące atrybuty:
Nazwa atrybutu Typ danych Wartość Opis atrybutu
DESCR Tekst Blat towarowy Atrybut przechowuje nazwę detalu
lub zespołu
STANDARD Tekst ZN-88/M-123456 Atrybut przechowuje numer normy
12. Przypisz atrybuty do modelu.
Pasek narzędzi: Modelowanie części (Part Modeling)
Menu rozwijane: Części> Część> Atrybuty (Part> Part> Attributes)
Polecenie: AMASS1´N
W wyświetlonym oknie dialogowym Przypisz atrybuty (Assign Attributes), kliknij
przycisk Dodaj (Add) i w wyświetlonym oknie Dodaj nowy atrybut (Add New
Attribute) wprowadź atrybut DESCR.
Rysunek 2.13.
Okno dialogowe
dodawania atrybutów
Po wprowadzeniu nazwy i wartości atrybutu kliknij OK. W podobny sposób
wprowadź drugi atrybut. Na rysunku 2.14 przedstawione zostało okno dialogowe
Przypisz atrybuty (Assign Attributes) z wprowadzonymi atrybutami.
Rozdział 2. Tworzenie modeli i rysunków wykonawczych części 35
Rysunek 2.14.
Okno dialogowe
przeglądania
atrybutów
Po wprowadzeniu wszystkich atrybutów należy kliknąć Koniec (Done). Teraz nasz
model może zostać zapisany.
13. Zapisać model. Koniec ćwiczenia.
Ćwiczenie 3.
Wykorzystując to ćwiczenie utworzymy rysunek wykonawczy blatu, który powstał w re-
zultacie poprzedniego ćwiczenia.

Mechanical Desktop przechowuje rysunki w obszarze papieru tego samego pliku, w którym
znajduje si model trójwymiarowy. Przed wykonaniem tego ćwiczenia nalery zapoznać si
ze sposobem konfigurowania arkuszy obszaru papieru. Informacje na ten temat zawiera
dokumentacja programu AutoCAD 2002.
1. Otwórz plik 100-002 zapisany w poprzednim ćwiczeniu.
2. Przejdź do obszaru papieru wskazując zakładkę Arkusz1 (Layout1) znajdującą się
w dolnej części ekranu lub zakładkę Rysunek (Drawing) w oknie Przeglądarka
Desktop (Desktop Browser).
3. Skonfiguruj ustawienia strony odpowiednie dla tej zakładki. Ustaw arkusz o formacie
A3. Możesz także wstawić własną ramkę i tabliczkę rysunkową przeznaczoną
dla arkusza A3, korzystając z polecenia .STA. ¹1NS|RT). Ramka powinna być
wstawiana z oddzielnego pliku DWG.
Moremy takre skorzystać z ramek i tabliczek rysunkowych dostarczonych wraz z programem.
Polecenie, za pomoc którego morna wstawić tabliczk i ramk to AMT1T||. Morna je uaktywnić
wskazujc pozycj Tabelka rysunkowa i ramki z menu Opis> Tabelka rysunkowa/zmiany>
Tabelka rysunkowa i ramki (Annotate> Drawing Title/Revisions> Drawing Title/Borders).
Ramki i tabliczki rysunkowe dostarczone z programem powinny być skonfigurowane zgodnie
z potrzebami urytkownika programu (co jednak nie bdzie tematem tego zbioru ćwicze).
Podczas tworzenia modelu zmieniliśmy wartość zmiennej skalowania wielkości
wymiarów D1MSCA||, żeby uzyskać przejrzyste wymiary podczas tworzenia modelu,
36 Mechanical Desktop 6. Ćwiczenia praktyczne
którego wymiary były znaczne w stosunku do wielkości tekstu wymiarowego
w bieżącym stylu wymiarowania. Konieczne będzie obecnie przywrócenie wartości
poprzedniej zmiennej D1MSCA||, ponieważ chcemy utworzyć rysunek na arkuszu A3,
na którym tekst wymiarowy i strzałki wymiarowe powinny mieć wielkość 3,5 mm.
Wartość ta jest nominalną wielkością tekstu wymiarowego dla bieżącego stylu
wymiarowania.
4. Zmień wartość D1MSCA|| z 10 na 1.
Teraz możemy utworzyć rzuty rysunkowe. Utworzymy rzut bazowy, prostokątny
i izometryczny (rysunek 3.1). Następnie wykonamy porządkowanie i uzupełnienie
rysunku.
Rysunek 3.1.
Rzuty rysunkowe
utworzone
w bieżącym ćwiczeniu
5. Utwórz rzuty rysunkowe.
Pasek narzędzi: Arkusz rysunku (Drawing Layout)
Menu rozwijane: Rysunki> Nowy rzut (Drawings> New View)
Polecenie: AMD.´V1|.
W wyświetlonym oknie dialogowym Utwórz rzut rysunku (Create Drawing View)
ustaw typ rzutu Bazowy (Base) i skalę 0.1 (jest to podziałka globalna rysunku 1:10).
Rysunek 3.2.
Okno dialogowe
tworzenia rzutów
rysunkowych
Rozdział 2. Tworzenie modeli i rysunków wykonawczych części 37
Zaznacz opcję Powrót do okna dialogowego (Return to Dialog) i usuń znacznik
z opcji Wyświetl krawędzie niewidoczne (Display Hidden Lines) ponieważ ten rzut
nie wymaga krawędzi niewidocznych. Po ustawieniu żądanych parametrów kliknij
Zastosuj (Apply) i odpowiedz następująco na zgłoszenia programu.
.,|er. p!as|( power.c|ne p!as.c.,.ne |ons!ru|c,_n( `u| ||uw/.co|/
_`o|a`n,X,/_`o|a`n,Y./_`o|a`n,Zx] ¹Se`ec! p`anar 'ace wor| p`ane or
||cs/Vew/wor`cX,/wor`cY./wor`cZx]) Wpisz . i naciśnij Enter.
Zce'nu_ |erune| os X .,|er. os |ons!ru|c,_n( pros!( |rawec. `u|
|_`o|a`n,X/_`o|a`n,Y/_`o|a`n,Z] ¹De'ne X axs crec!on)Se`ec! wor| axs
s!ra_|! ec_e or |wor`cX/wor`cY/wor`cZ]) Wpisz x i naciśnij Enter.
.,równa_ oren!ac_e |ocwrócZ/O|róc] ·A|cep!u_· ¹Ac_us! oren!a!on
||`p/Ro!a!e] ·Accep!·) Naciśnij Enter.
O|res` po!o.ene r.u!u |a.owe_o¹Spec', `oca!on o' |ase vew) Wskaż
położenie rzutu bazowego w górnej części obszaru rysunku i naciśnij Enter.
Rysunek 3.3.
Pierwszy utworzony
rzut rysunkowy
Powtórnie zostało otworzone okno dialogowe Utwórz rzut (Create Drawing View).
Teraz trzeba będzie utworzyć rzut prostokątny z istniejącego rzutu bazowego. Ustaw
w tym celu typ rzutu Prostokątny (Ortho), jak widać na rysunku 3.4.
Rysunek 3.4.
Ustawienia konieczne
do utworzenia rzutu
prostokątnego
Po ustawieniu opcji kliknij Zastosuj (Apply) i odpowiedz następująco na zgłoszenia
programu.
.,|er. r.u! macer.,s!, ¹Se`ec! paren! vew ) Kliknij wcześniej utworzony
rzut.
O|res` po!o.ene r.u!u pros!opac!e_o ¹Spec', `oca!on 'or or!|o_ona` vew )
Wskaż położenie znajdujące się poniżej rzutu macierzystego, jak widać na rysunku 3.5.
38 Mechanical Desktop 6. Ćwiczenia praktyczne
Rysunek 3.5.
Utworzony
rzut prostokątny
W powtórnie wyświetlonym oknie dialogowym ustaw typ rzutu Izometryczny (Iso).
Pozostaw skalę rzutu 1, która jest obliczana względem rzutu macierzystego
(rysunek 3.6.).
Rysunek 3.6.
Ustawienia
dla utworzenia rzutu
izometrycznego
Wyłącz opcję Powrót do okna dialogowego (Return to Dialog), kliknij OK.
i odpowiedz następująco na zgłoszenia programu.
.,|er. r.u! macer.,s!, ¹Se`ec! paren! vew ) Wskaż pierwszy utworzony
rzut rysunkowy.
.,|er. po!o.ene c`a r.u!u .ome!r,c.ne_o ¹Spec', `oca!on 'or some!rc
vew) Wskaż położenie rzutu w prawej części rysunku 3.7.
Rzuty rysunkowe zostały utworzone. Teraz pozostało jeszcze do wykonania kilka
operacji porządkujących i uzupełniających rysunek. Najpierw wprowadzimy osie
symetrii w jednym z rzutów rysunkowych.
6. Powiększ rzut prostokątny, jak na rysunku 3.8.
Rozdział 2. Tworzenie modeli i rysunków wykonawczych części 39
Rysunek 3.7.
Położenie rzutu
izometrycznego
Rysunek 3.8.
Punkty niezbędne
do wyznaczenia osi
symetrii rzutu
rysunkowego
7. Wstaw osie symetrii w rzucie rysunkowym.
Pasek narzędzi: Opisywanie (Annotation)
Menu rozwijane: Opis> Opis> Linia osiowa
(Annotate> Annotation> Centerline)
Polecenie: AMC|N|1N|
.,|er. |rawec. ¹Se`ec! ec_e ) Wskaż krawędź rzutu prostokątnego w punkcie
oznaczonym 1 na rysunku 3.8.
.,|er. |rawec. s,me!r,c.n( `u| ·|NT|R· ¹Se`ec! mrrorec ec_e or ·|NT|R·)
Wskaż krawędź rzutu oznaczoną 2 na rysunku 3.8.
O|res` perws., pun|! uceca ¹Spec', 'rs! !rm pon! ) Wskaż punkt
ucięcia w miejscu oznaczonym 3 na rysunku 3.8.
O|res` cru_ pun|! uceca ¹Spec', seconc !rm pon! ) Wskaż punkt
ucięcia w miejscu oznaczonym 4 na rysunku 3.8.
1
2
4
3
40 Mechanical Desktop 6. Ćwiczenia praktyczne
W ten sposób utworzono oś symetrii. Jeżeli oś symetrii wygląda jak linia ciągła, to
należy dopasować skalę rodzaju linii. W podobny sposób utwórz drugą oś symetrii,
która będzie prostopadła do pierwszej osi. Na rysunku 3.9 widać rzut rysunkowy
z utworzonymi osiami symetrii.
Rysunek 3.9.
Rzut rysunkowy
z utworzonymi
osiami symetrii
Teraz należy wprowadzić wymiar uzupełniający, który będzie określał promień
zaokrąglenia narożnika modelu. Wymiarowanie uzupełniające działa podobnie
jak wymiarowanie parametryczne, ale dotyczy tylko obszaru papieru.
8. Wstaw wymiar promienia
Pasek narzędzi: Opisywanie (Desktop Annotation)
Menu rozwijane: Opis> Wymiar uzupełniający
(Annotate> Reference Dimension)
Polecenie: AMR||D1M
.,|er. perws., o|e|! ¹Se`ec! 'rs! o|_ec! ) Wskaż zaokrąglenie lewego
dolnego narożnika rzutu.
.,|er. cru_ o|e|! `u| po!o.ene w,maru ¹Se`ec! seconc o|_ec! or p`ace
cmenson ) Wskaż położenie wymiaru w środku rzutu.
O|res` pun|! ws!awena `u| |Co'a_/srecNca/.._`/oDn/raM|a] ¹Spec',
p`acemen! pon! or ||nco/Dame!er/Orc/re|/basc]) Zatwierdź położenie
wymiaru naciskając Enter.
Wstawiony wymiar promienia prezentuje się jak na rysunku 3.10.
Otwory, które utworzone są za pomocą polecenia AM|O||, możemy wymiarować
korzystając ze specjalnego polecenia, które służy do opisywania otworów
w obszarze rysunku.
9. Zwymiaruj otwory znajdujące się na rysunku.
Pasek narzędzi: Opisywanie (Desktop Annotation)
Menu rozwijane: Opis> Opis> Opis otworów
(Annotate> Annotation> Hole Note)
Polecenie: AMNOT|
Rozdział 2. Tworzenie modeli i rysunków wykonawczych części 41
Rysunek 3.10.
Wstawiony
wymiar promienia
.,|er. o|e|! co co!(c.ena |r|or_an.u_] ¹Se`ec! o|_ec! !o a!!ac|
|r|or_an.e]) Wybierz otwór znajdujący się w lewym górnym narożniku rzutu
prostokątnego.
|o`e_n, pun|! ·S,m|o`· ¹Nex! |on! ·S,m|o`·)Rozciągnij linie odniesienia
opisu otworu nad górną krawędź rzutu rysunkowego.
|o`e_n, pun|! ·S,m|o`· ¹Nex! |on! ·S,m|o`·)Wskaż punkt końcowy linii
odniesienia i naciśnij Enter.
Wyświetlone zostanie okno dialogowe Opis XYZ (Note Symbol XYZ), w którym
powstanie opis naszego otworu. Program rozpoznaje wskazany otwór i proponuje opis
zapisany w domyślnym szablonie przeznaczonym dla rozpoznanego rodzaju otworu.
Moremy zdefiniować własne parametryczne szablony opisujce otwory, a nastpnie wybierać je z listy
szablonów w celu zastosowania do wybranego otworu.
Teraz utworzymy własny szablon opisujący ten otwór. Ponieważ mamy w blacie cztery
jednakowe otwory, to dopiszemy tekst „4x”. Zmienimy także oznaczenie — opis
wymiaru otworu powinien znajdować się przed wymiarem pogłębienia, jak widać
na rysunku 3.11.
Rysunek 3.11.
Opis otworu przed (a)
i po modyfikacji (b)
a) b)
Opis otworu znajdujący się w oknie dialogowym Opis XYZ (Note Symbol XYZ) jest
opisem parametrycznym, który został zbudowany z symboli i zmiennych. Wartości
wymiarów sterowane zmiennymi parametrycznymi są w oknie podświetlone, a symbole
pomocnicze (takie jak znak „x”) nie są podświetlone. Utworzymy nowy szablon
korzystając z istniejących zmiennych parametrycznych opisujących otwory.
Usuń z pola edycji opisu okna Opis XYZ (Note Symbol XYZ) cały opis z wyjątkiem
znaku równości. Obecność znaku równości oznacza, że znajdujący się za nim opis jest
wyrażeniem parametrycznym. Następnie wpisz za znakiem równości 4x i spację,
jak widać na rysunku 3.12a (kreska pionowa oznacza aktualne położenie kursora).
42 Mechanical Desktop 6. Ćwiczenia praktyczne
Kliknij przycisk Wstaw symbol specjalny (Insert Specjal Symbol) zaznaczony na
rysunku 3.12a i w wyświetlonym menu symboli kliknij w symbol (fi). Program
wstawi w pole edycji opisu symbol średnicy zaraz za spacją, jak widać na rysunku 3.12b.
Rysunek 3.12.
Tworzenie szablonu
opisu otworu —
wpisywanie symboli
a)
b)
Teraz należy wstawić zmienną parametryczną, która przechowuje wartość średnicy
otworu. Dzięki temu zmiana średnicy otworu w modelu powoduje zmianę w opisie.
Rozwiń listę <Zmienne> (<Variables>), a następnie rozwiń rozdział HOLE i wybierz
zmienną DIA, jak widać na rysunku 3.13a.
W ten sposób zostanie wprowadzona w pole edycji szablonu aktualna wartość średnicy
otworu, jak to przedstawiono na rysunku 3.13b. Następnie trzeba wstawić znak
ukośnika „/”, potem wprowadzić znak „” i zmienną CTDIA (średnica pogłębienia),
a później znak „x” i zmienną CTDEPTH (głębokość pogłębienia). Pełny opis prezentuje
rysunek 3.13c.
Rysunek 3.13.
Tworzenie szablonu
opisu otworu —
wstawianie zmiennych
a)
b)
c)
Utworzony szablon opisu dla otworu z pogłębieniem walcowym można teraz zapisać
w bibliotece szablonów. Kliknij przycisk „>>”, znajdujący się w dolnym prawym
narożniku okna Opis XYZ (Note Symbol XYZ), co spowoduje wyświetlenie listy
szablonów. Musimy najpierw wybrać grupę w jakiej będzie zapisany nasz szablon.
Zaznacz grupę POGŁĘBIENIE WALCOWE (HOLE COUNTERBORE), a następnie
kliknij przycisk Dodaj (Add). Program wprowadza nowy szablon i udostępnia pole
nazwy do edycji — wpisz nazwę „Walcowe-1”, jak widać na rysunku 3.14.
Rozdział 2. Tworzenie modeli i rysunków wykonawczych części 43
Rysunek 3.14.
Wprowadzenie
nowego szablonu
do biblioteki
Nowy szablon można ustawić jako szablon domyślny dla opisu kolejnych otworów
z pogłębieniem walcowym. Żeby to zrobić można kliknąć prawym przyciskiem nazwę
nowego szablonu i w wyświetlonym menu wybrać pozycję Ustaw jako standard (Set
As Default). Na koniec trzeba zamknąć okno dialogowe Opis XYZ (Note Symbol XYZ),
wskazując OK. Opis otworu będzie prezentował się teraz jak na rysunku 3.15.
Rysunek 3.15.
Wstawiony
opis otworu
Na zakończenie tego ćwiczenia należy wprowadzić symbol chropowatości
powierzchni, który umieszczony zostanie na rzucie bazowym.
10. Umieść symbol chropowatości powierzchni
Pasek narzędzi: Opisywanie (Desktop Annotation)
Menu rozwijane: Opis > Symbole> Chropowatość powierzchni
(Annotate> Symbols> Surface Texture)
Polecenie: AMS|R|SYM
.,|er. o|e|! co co!(c.ena ¹Se`ec! o|_ec! !o a!!ac| ) Wskaż górną
krawędź rzutu bazowego.
|un|! poc.(!|ow, ¹S!ar! |on! ) Wskaż położenie symbolu chropowatości.
|o`e_n, pun|! ·S,m|o`· ¹Nex! |on! ·S,m|o`· ) Naciśnij Enter, żeby nie
tworzyć linii odniesienia.
|(! o|ro!u ¹Se`ec! sce ) Naciśnij Enter.
W wyświetlonym oknie dialogowym Chropowatość powierzchni (Surface Texture)
ustal parametry chropowatości jak na rysunku 3.16.
Po ustawieniu parametrów kliknij OK. Program utworzy symbol chropowatości, jak
widać na rysunku 3.17.
Rysunek wykonawczy modelu jest już zakończony. Można teraz przejść do obszaru
modelu i zapisać model w takim widoku, który ułatwi jego identyfikację. Jeżeli
będzie to obszar modelu to warto ustawić model w widoku izometrycznym i przed
zapisem pliku ukryć krawędzie niewidoczne.
44 Mechanical Desktop 6. Ćwiczenia praktyczne
Rysunek 3.16.
Okno dialogowe
symbolu
chropowatości
powierzchni
Rysunek 3.17.
Wstawiony symbol
chropowatości powierzchni
Dobr praktyk more okazać si zamieszczenie informacji o pliku rysunkowym wlród cech
rysunku. Morna to zrobić korzystajc z polecenia D.´|RO|S. Informacje tam zapisane ułatwi
odszukanie pliku i mog być wykorzystane przez inne programy.
11. Koniec ćwiczenia. Teraz należy zapisać model i zamknąć.
Ćwiczenie 4
Drugi model pojedynczej części, który wprowadza w podstawowe techniki modelowa-
nia, to kółko wózka. Poprzedni model były utworzony z zastosowaniem wyciągnięcia
prostego. Teraz skorzystamy z techniki obracania profilu dookoła wybranej osi. Gotowe
kółko prezentuje rysunek 4.1.
Rysunek 4.1.
Model kółka

1. Z menu Pliki (File) wybierz pozycję Plik nowej części (New Part File). Użyj pliku
szablonu XYZ-ISO.DWT.
2. Zapisz teraz plik pod nazwą 100-004 w katalogu naszego projektu. To będzie numer
rysunku wykonawczego koła.
Rozdział 2. Tworzenie modeli i rysunków wykonawczych części 45
3. Narysuj, linią inną niż ciągła, prostokąt o wymiarach XY równych 80100. To
będzie prostokąt pomocniczy, który posłuży do określenia zgrubnych wymiarów
gabarytowych profilu. Utworzenie takiego prostokąta przed narysowaniem profilu
może być przydatną techniką pracy.
4. Narysuj w prostokącie pomocniczym kształt przedstawiony na rysunku 4.2.
Rozpocznij od narysowania pomocniczej poziomej linii, która będzie stanowić oś
obrotu profilu. Pozostałe obiekty narysuj linią ciągłą. Poszczególne linie powinny
być prostopadłe do siebie. Po narysowaniu szkicu usuń prostokąt gabarytowy.
Rysunek 4.2.
Szkic kółka
w prostokącie
gabarytowym
5. Zamień szkic w profil.
Pasek narzędzi: Modelowanie części (Part Modeling)
Menu rozwijane: Części> Rozwiąż szkic> Profil
(Parts> Sketch Solving> Profile)
Polecenie: AM|RO|1||
W odpowiedzi na zgłoszenie programu wybierz kontur narysowany linią ciągłą oraz
oś obrotu narysowaną linią przerywaną. Wszystkie wskazane obiekty będą stanowić
jeden profil. Po zamianie szkicu w profil należy go zwymiarować. Tym razem jednak
skorzystamy z wymiarowania automatycznego, które oferuje Mechanical Desktop.
Do wymiarowania profili oprócz polecenia AM|ARD1M morna stosować polecenia AMAUTOD1M oraz
AM|O.|RD1M.
6. Zwymiaruj profil z zastosowaniem wymiarowania automatycznego.
Pasek narzędzi: Opisywanie (Annotation)
Menu rozwijane: Opis> Wymiarowanie automatyczne
(Annotate> Automatic Dimensioning)
Polecenie: AMA|TOD1M
W wyświetlonym oknie dialogowym Automatyczne wymiarowanie (Automatic
Dimensioning) włącz zakładkę Równoległy (Parallel) i wybierz typ Od bazy
(Baseline), co przedstawiono na rysunku 4.3.
Następnie kliknij OK. i odpowiedz następująco na zgłoszenie programu.
1
46 Mechanical Desktop 6. Ćwiczenia praktyczne
Rysunek 4.3.
Okno dialogowe
wymiarowania
automatycznego
.,|er. o|e|!, |b`o|] ¹Se`ec! o|_ec!s |b`oc|]) Wskaż za pomocą okna
wybierającego cały profil z wyjątkiem osi.
.,|er. o|e|!, |b`o|] ¹Se`ec! o|_ec!s |b`oc|]) Naciśnij Enter.
|oc.(!e| perws.e_ `n pomocnc.e_ ¹|rs! ex!enson `ne or_n)
Wybierz punkt oznaczony 1 na rysunku 4.2 korzystając z trybu lokalizacji
(np. |ONec ¹|NDpon!)).
O|res` po!o.ene `n w,marowe_ `u| |Opc_e/wS|a.o|e|!] ¹Spec',
cmenson `ne `oca!on or |Op!ons/|c|o|_]) Pokaż położenie wymiarów
poniżej osi obrotu profilu, jak widać na rysunku 4.4.
Rysunek 4.4.
Wymiarowanie
automatyczne
od punktu bazowego
|un|! poc.(!|ow, c`a nas!epne_ `n pomocnc.e_ ¹S!ar!n_ pon! 'or nex!
ex!enson `ne) Naciśnij Enter.
Wartości wymiarów parametrycznych, które zostały zmierzone są przypadkowe.
Żeby zmienić wartości wymiarów tak, aby były takie jak widać na rysunku 4.4,
możemy skorzystać z polecenia edycji wymiarowania parametrycznego AMMODD1M
lub ogólnej funkcji edycyjnej AM|O.|R|D1T.
Rozdział 2. Tworzenie modeli i rysunków wykonawczych części 47
7. Edytuj wstawione właśnie wymiary.
Pasek narzędzi: Modelowanie części (Part Modeling)
Menu rozwijane: Części> Wymiarowanie> Edycja wymiaru
(Parts> Dimensioning> Edit Domension)
Polecenie: AMMODD1M
W odpowiedzi na zgłoszenie programu wskaż kolejno poszczególne wymiary i wpisz
wartości, jak widać na rysunku 4.4. Edycję należy rozpocząć od wymiarów, które
mają najmniejszą wartość. Po dopasowaniu wartości tych wymiarów możemy
zwymiarować średnice przyszłego kółka korzystając z innej opcji wymiarowania
automatycznego.
8. Wykonaj wymiarowanie średnic kółka.
Pasek narzędzi: Opisywanie (Annotation)
Menu rozwijane: Opis> Wymiarowanie automatyczne
(Annotate> Automatic Dimensioning)
Polecenie: AMA|TOD1M
W wyświetlonym oknie dialogowym Automatyczne wymiarowanie (Automatic
Dimensioning) włącz zakładkę Wałek / Symetryczny (Shaft / Symmetric), ustaw
rodzaj wymiarowania Pół wałka (Half Shaft) i zaznacz opcję Wyświetl okno Super
wymiarowania (Display Power Dimensioning Dialog), jak widać na rysunku 4.5.
Rysunek 4.5.
Okno dialogowe
automatycznego
wymiarowania
Po ustawieniu odpowiednich opcji kliknij OK. i odpowiedz następująco na
zgłoszenie programu.
.,|er. o|e|!, |b`o|] ¹Se`ec! o|_ec!s |b`oc|]) Wskaż za pomocą okna
wybierającego cały profil z wyjątkiem osi symetrii.
.,|er. o|e|!, |b`o|] ¹Se`ec! o|_ec!s |b`oc|]) Naciśnij Enter.
.,|er. os o|ro!u ¹Se`ec! revo`u!on axs) Wybierz oś obrotu, korzystając
z trybu lokalizacji.
O|res` po!o.ene `n w,marowe_ `u| |Opc_e/wS|a.o|e|!] ¹Spec', cmenson
`ne `oca!on or |Op!ons/|c|o|_]) Zaznacz punkt z prawej strony profilu.
48 Mechanical Desktop 6. Ćwiczenia praktyczne
|un|! poc.(!|ow, c`a nas!epne_ `n pomocnc.e_ ¹S!ar!n_ pon! 'or nex!
ex!enson `ne) Naciśnij Enter.
Teraz zostanie wyświetlone dla każdego wstawianego wymiaru, okno dialogowe
Super wymiarowanie (Power Dimensioning), w którym możemy wpisać wartość
wymiaru oraz uzupełnić wymiar o dodatkowe symbole, oznaczenie tolerancji lub
odchyłki. Dla każdego wprowadzanego wymiaru należy wpisać w polu Wyrażenie
(Expresion) wartości wymiarów, które zostały przedstawione na rysunku 4.6.
Rysunek 4.6.
Zwymiarowany profil
Po uzupełnieniu wymiarowania nasz profil jest już przygotowany do utworzenia
bryły. Model trójwymiarowy powstanie przez obrócenie profilu dookoła osi
narysowanej linią przerywaną.
9. Wykonaj obrót profilu.
Pasek narzędzi: Modelowanie części (Part Modeling)
Menu rozwijane: Części> Elementy szkicowe > Obrót
(Parts> Sketched Features> Revolve)
Polecenie: AMR|VO|V|
.,|er. os o|ro!u ¹Se`ec! revo`u!on axs ) Wskaż oś obrotu oznaczoną cyfrą
1 na rysunku 4.6.
W wyświetlonym oknie dialogowym Obrót (Revolution) ustaw zakończenie typu
Kąt (Angle) i wpisz wartość kąta 360, jak widać na rysunku 4.7.
Po ustawieniu żądanej opcji kliknij OK. Program utworzy kółko, które w widokach
izometrycznych prezentuje się jak na rysunku 4.8.
Model jest już prawie gotowy. Widoczne na rysunku koło zbudowane jest z jednego
szkicowego elementu kształtującego typu obrót. Modelowanie bryłowe polega na
stosowaniu wielu różnych szkicowych i wstawianych elementów kształtujących,
które razem utworzą pożądany kształt. Dodamy teraz kolejny szkicowy element
kształtujący, który umieścimy na nowej płaszczyźnie szkicowania. Element ten
utworzy w kółku wycięcia. Najpierw jednak konieczne jest zdefiniowanie
płaszczyzny szkicowania.
1
Rozdział 2. Tworzenie modeli i rysunków wykonawczych części 49
Rysunek 4.7.
Okno dialogowe
elementu
kształtującego
typu Obrót
Rysunek 4.8.
Gotowy model kółka
10. Ustaw model w widoku izometrycznym, wpisując w linii poleceń liczbę 88
i naciskając Enter.
11. Zdefiniuj płaszczyznę szkicowania.
Płaszczyzna szkicowania może powstać na płaskiej ścianie lub płaszczyźnie
konstrukcyjnej. W tym przypadku użyjemy płaskiej ściany.
Pasek narzędzi: Modelowanie części (Part Modeling)
Menu rozwijane: Części> Nowa płaszczyzna szkicu
(Parts> New Sketch Plane)
Polecenie: AMS|||N
Po uruchomieniu polecenia AMS|||N, odpowiedz następująco na zgłoszenie
programu.
.,|er. p!as.c.,.ne |ons!ru|c,_n( p!as|( power.c|ne `u| |_`o|a`n,X,/
_`o|a`n,Y./_`o|a`n,Zx/|uw] ¹Se`ec! wor| p`ane p`anar 'ace or |wor`cX,/
wor`cY./wor`cZx/|cs]) Kliknij płaszczyznę wyróżnioną na rysunku 4.9a.
|oca_ opc_e |Nas!epn,/A|cep!u_] ·A|cep!u_· ¹|n!er an op!on |Nex!/Accep!]
·Accep!·) Jeżeli program zaznaczył płaszczyznę wyróżnioną na rysunku 4.9a,
to naciśnij Enter.
.,|er. |rawec. |, copasowac os X `u| |oDwróc/O|róc/|oc.(!e|] A|cep!u_·
¹Se`ec! ec_e !o a`_n X axs or ||`p/Ro!a!e/Or_n] ·Accep!·) Naciskaj
przycisk wybierający tak długo aż oś X będzie ustawiona jak na rysunku 4.9b.
Na koniec naciśnij Enter.
50 Mechanical Desktop 6. Ćwiczenia praktyczne
Rysunek 4.9.
Definiowanie nowej
płaszczyzny
szkicowania
a) b)
Płaszczyzna szkicowania została zdefiniowana. Teraz można narysować na niej
nowy szkic. Najwygodniej będzie to wykonać, gdy płaszczyzna szkicowania będzie
ustawiona równolegle do płaszczyzny ekranu.
12. Ustaw widok planarny na płaszczyznę szkicowania. W tym celu naciśnij klawisz
z cyfrą 9 i Enter.
13. Narysuj szkic taki jak na rysunku 4.10a za pomocą polecenia |ROSTO|/T ¹R|CTAN´)
Rysunek 4.10.
Szkic nowego elementu
kształtującego
a) b)
Szkic w kształcie prostokąta należy zamienić w profil. Tym razem użyjemy takiego
wywołania polecenia AM|RO|1||, które nie wymaga wskazywania szkicu (wtedy gdy
cały szkic jest utworzony za pomocą jednego elementem rysunkowego, np. polilinii
i nic więcej nie zostało później narysowane).
14. Zamień szkic w profil.
Pasek narzędzi: Modelowanie części (Part Modeling)
Menu rozwijane: Części> Rozwiąż szkic> Jeden profil
(Parts> Sketch Solving> Single Profile)
Polecenie: AM|RO|1|| oS!a!n
Jeżeli wywołamy polecenie z menu rozwijanego lub z paska narzędzi, to program
zamieni narysowany prostokąt w profil bez wyświetlania zgłoszenia.
15. Zwymiaruj profil.
Pasek narzędzi: Modelowanie części (Part Modeling)
Menu rozwijane: Części> Wymiarowanie> Nowy wymiar
(Parts> Dimensioning> New dimension)
Polecenie: AM|ARD1M
Płaszczyzna do określenia nowej
płaszczyzny szkicowania
Rozdział 2. Tworzenie modeli i rysunków wykonawczych części 51
Teraz należy zwymiarować profil jak na rysunku 4.10b. Wymiar 10 i 40 należy
wstawić względem krawędzi kołowej już istniejącej bryły. Program sam znajdzie
środek krawędzi kołowej i właściwie zlokalizuje punkty zaczepienia wymiaru.
Nie trzeba używać trybu lokalizacji.
16. Wykonaj wycięcie przelotowe.
Nowy profil powinien utworzyć otwór o kształcie prostokąta, który będzie
przechodził przez całe kółko. Do tego celu użyjemy polecenia AM|XTR|D|.
Pasek narzędzie: Modelowanie części (Part Modeling)
Menu rozwijane: Części> Elementy szkicowe> Wyciągnięcie proste
(Parts> Sketched Features> Extrusion)
Polecenie: AM|XTR|D|
W wyświetlonym oknie dialogowym Wyciągnięcie proste (Extrusion) ustaw
operację wyciągnięcia Wycięcie (Cut), a typ zakończenia Symetrycznie przelotowo
(Mid-hrough), jak widać na rysunku 4.11.
Rysunek 4.11.
Ustawienia polecenia
wyciągnięcia prostego
Na koniec kliknij OK. Model kółka w widoku izometrycznym (klawisze skrótu 88)
prezentuje się teraz podobnie jak na rysunku 4.12a.
Rysunek 4.12.
Wycięty otwór
i krawędzie
do zaokrąglenia
a) b)
Teraz zaokrąglimy krawędzie wykonanego właśnie otworu korzystając z polecenia
AM|1|||T.
52 Mechanical Desktop 6. Ćwiczenia praktyczne
17. Utwórz zaokrąglenie krawędzi otworu.
Pasek narzędzi: Modelowanie części (Part Modeling)
Menu rozwijane: Części> Elementy wstawiane> Zaokrąglenie
(Parts> Placed Features> Fillet)
Polecenie: AM|1|||T
W wyświetlonym oknie dialogowym Zaokrągl (Fillet) ustaw zaokrąglenie Stałe
(Constant) o wartości parametru Promień (Radius) równej 10 mm i kliknij OK.
Odpowiedz następująco na zgłoszenie programu.
.,|er. |rawec.e `u| power.c|ne co .ao|r(_`ena ¹Se`ec! ec_es or 'aces !o
'``e!) Wskaż kolejno krawędzie, które zostały wyróżnione na rysunku 4.12b,
a na koniec naciśnij Enter.
Po utworzeniu zaokrągleń otwór w kółku prezentuje się tak jak na rysunku 4.13
(widok z ukrytymi krawędziami — klawisz skrótu 0).
Rysunek 4.13.
Otwór po zaokrągleniu

Teraz wykonamy kolejny element kształtujący — szyk otworów. Program pozwala
na tworzenie zbioru elementów kształtujących, które będą układane w odpowiedni
wzór. W modelowanym kole utworzymy szyk otworów, na który będzie składać się
wyciągnięcie proste tworzące otwór i zaokrąglenie otworu.
18. Utwórz szyk (wzór) otworów.
Pasek narzędzi: Modelowanie części (Part Modeling)
Menu rozwijane: Części> Elementy wstawiane> Wzór kołowy
(Parts> Placed Features> Polar Pattern)
Polecenie: AM|ATT|RN
Po uruchomieniu polecenia AM|ATT|RN odpowiedz następująco na zgłoszenia
programu.
.,|er. e`emen!, co w.oru ¹Se`ec! 'ea!ures !o pa!!ern) Najedź kursorem
na utworzone wycięcie przelotowe symetryczne, jak widać na rysunku 4.14a.
|oca_ opc_e |Nas!epn,/A|cep!u_] ·A|cep!u_· ¹|n!er an op!on |Nex!/Accep!]
·Accep!·) Program wyświetli podpowiedź. Jeżeli podpowiedź dotyczy innego
elementu kształtującego, to spróbuj wybrać powtórnie w innym miejscu ten element
kształtujący.
Rozdział 2. Tworzenie modeli i rysunków wykonawczych części 53
.,|er. e`emen!, co w.oru `u| ||s!a/|sun] ·A|cep!u_· ¹Se`ec! 'ea!ures !o
pa!!ern or |`S!/Remove] ·Accep!·) Pokaż zaokrąglenie, jak to przedstawiono
na rysunku 4.14b.
Rysunek 4.14.
Elementy kształtujące
do utworzenia szyku
kołowego
a) b)
.,|er. e`emen!, co w.oru `u| ||s!a/|sun] ·A|cep!u_· ¹Se`ec! 'ea!ures !o
pa!!ern or |`S!/Remove] ·Accep!·) Naciśnij Enter.
.,|er. sroce| o|ro!u ¹Se`ec! ro!a!ona` cen!er) Zaznacz zewnętrzną krawędź
kółka, jak to widać na rysunku 4.14b.
W wyświetlonym oknie dialogowym Wzór (Pattern) ustaw liczbę umieszczeń
równą 6, jak to widać na rysunku 4.15.
Rysunek 4.15.
Ustawienia wzoru
kołowego
Po ustawieniu liczby umieszczeń zaznacz OK. Program utworzy szyk otworów taki
jak został przedstawiony na rysunku 4.16. Elementem dodatkowym zastosowania
polecenia tworzącego wzór kołowy jest oś konstrukcyjna.
Model jest gotowy. Teraz można wprowadzić do modelu atrybuty, które będą
przechowywać dodatkowe dane modelu. Atrybutami, które chcielibyśmy tutaj
wprowadzić są także rodzaj materiału i masa części. Użyjemy metody pomiaru
parametrów fizycznych modelowanej części, która spowoduje automatyczne
przypisanie rodzaju materiału i masy części.
Krawędź do
wyznaczenia
środka obrotu
54 Mechanical Desktop 6. Ćwiczenia praktyczne
Rysunek 4.16.
Gotowy szyk kołowy

19. Określ parametry fizyczne części.
Pasek narzędzi: Modelowanie części (Part modeling)
Menu rozwijane: Części> Część> Parametry fizyczne
(Part> Part> Mass Properties)
Polecenie: AMMASS|RO|
.s|a. c.esc `u| poc.espo!, ¹Se`ec! par!s or su|assem|`es) Zaznacz kółko
i naciśnij Enter.
W wyświetlonym oknie dialogowym Parametry fizyczne złożenia (Assembly Mass
Properties) ustal jednostki wyjściowe pomiarów (kg), dokładność obliczeń i wybierz
z listy Dostępne materiały (Materials Available) materiał STAL_HSLA (HSLA_STEEL),
a następnie naciśnij przycisk ekranowy Przypisz materiał (Assign Material).
Kliknij OK. w oknie komunikatu, zgadzając się na przypisanie wybranego rodzaju
materiału do części. Następnie kliknij zakładkę Wyniki (Results) i naciśnij przycisk
Oblicz (Calculate). Program wyświetli obliczenia, jak to przedstawiono na rysunku 4.17.
Rysunek 4.17.
Parametry fizyczne
kółka
Na koniec naciśnij przycisk Zakończ (Done). W ten sposób do modelu bryłowego
części przypisany został rodzaj materiału, gęstość materiału i masa części.
20. Wprowadź pozostałe atrybuty — wypełnij dane punktu informacyjnego.
W tym ćwiczeniu użyjemy innej metody wprowadzania i edycji atrybutów niż
poprzednio. Każda część zaopatrzona jest w tzw. punkt informacyjny, w którym
przechowywane są atrybuty i dane części. Możemy w każdej chwili wykonać edycję
tego punktu informacyjnego. W odróżnieniu od metody nadawania atrybutów, która
była przedstawiona w ćwiczeniu drugim, edycja punktu informacyjnego nie wymaga
wprowadzania atrybutów. Program wyświetla zestaw atrybutów, które zostały
zdefiniowane podczas tworzenia własnego szablonu rysunkowego (w naszym
przypadku był to plik XYZ-ISO.DWT).
Rozdział 2. Tworzenie modeli i rysunków wykonawczych części 55
Pasek narzędzi: Opisywanie (Annotations)
Menu rozwijane: Opis> Lista elementów> Edycja punktu informacyjnego
(Annotate> Parts List> Part Reference Edit)
Polecenie: AM|ARTR|||D1T
Po uruchomieniu polecenia AM|ARTR|||D1T program wyświetla okno dialogowe
Atrybuty punktu informacyjnego XYZ (Part Ref Attributes XYZ), w którym
wprowadzamy wartości atrybutów. Należy jeszcze uzupełnić atrybut przechowujący
nazwę części, jak to przedstawiono na rysunku 4.18.
Rysunek 4.18.
Atrybuty punktu
informacyjnego
kółka
Jak widać, program sam wprowadził masę części i rodzaj materiału. Resztę
atrybutów należy wprowadzić ręcznie. Do danej części będą na stałe przypisane
te atrybuty, którym przypiszemy wartości. Kliknij dwukrotnie pole, w którym
chcesz wprowadzić atrybuty i wpisz wartość atrybutu. Po wprowadzeniu atrybutów
kliknij OK. by zamknąć okno dialogowe.
21. Zapisać model. Koniec ćwiczenia.
Ćwiczenie 5
W efekcie tego ćwiczenia powstanie rysunek wykonawczy naszego kółka. Poznamy kolejne
narzędzia służące do tworzenia rysunków wykonawczych. Rysunek kółka będzie zawie-
rał przekrój pełny. Utworzymy rysunek wykonawczy przedstawiony na ilustracji 5.1.
1. Otwórz plik 100-004 zapisany po wykonaniu poprzedniego ćwiczenia.
2. Przejdź do obszaru papieru wskazując zakładkę Arkusz1 (Layout1) w dolnej części
ekranu lub zakładkę Rysunek (Drawing) w oknie Przeglądarka Desktop
(Desktop Browser).
3. Skonfiguruj ustawienia strony dla tej zakładki. Ustaw arkusz o formacie A3. Można
także wstawić własną ramkę i tabliczkę rysunkową przeznaczoną dla arkusza A3.
56 Mechanical Desktop 6. Ćwiczenia praktyczne
Rysunek 5.1.
Rysunek utworzony
podczas wykonywania
tego ćwiczeniu
4. Utwórz bazowy rzut rysunkowy.
Pasek narzędzi: Arkusz rysunku (Drawing Layout)
Menu rozwijane: Rysunki> Nowy rzut (Drawings> New View)
Polecenie: AMD.´V1|.
W wyświetlonym oknie dialogowym Utwórz rzut (Create Drawing View) ustaw typ
rzutu Bazowy (Base), skalę 0.5 (jest to podziałka globalna rysunku), jak widać
na rysunku 5.2.
Rysunek 5.2.
Okno dialogowe
tworzenia rzutów
rysunkowych
Zaznacz opcję Powrót do okna dialogowego (Return to Dialog) i usuń znacznik
z opcji Wyświetl krawędzie niewidoczne (Display Hidden Lines), ponieważ nie będą
potrzebne na tym rzucie krawędzie niewidoczne. Po ustawieniu żądanych
parametrów kliknij Zastosuj (Apply) i odpowiedz następująco na zgłoszenia programu.
.,|er. p!as|( power.c|ne p!as.c.,.ne |ons!ru|c,_n( `u| ||uw/.co|/
_`o|a`n,X,/_`o|a`n,Y./_`o|a`n,Zx] ¹Se`ec! p`anar 'ace wor| p`ane or
||cs/Vew/wor`cX,/wor`cY./wor`cZx]) Kliknij płaszczyznę wyróżnioną na
rysunku 5.3a lub wpisz , i naciśnij Enter.
Rozdział 2. Tworzenie modeli i rysunków wykonawczych części 57
Zce'nu_ |erune| os X .,|er. os |ons!ru|c,_n( pros!( |rawec. `u|
|_`o|a`n,X/_`o|a`n,Y/_`o|a`n,Z] ¹De'ne X axs crec!on)Se`ec! wor| axs
s!ra_|! ec_e or |wor`cX/wor`cY/wor`cZ]) Wpisz , i naciśnij Enter.
.,równa_ oren!ac_e |ocwrócZ/O|róc] ·A|cep!u_· ¹Ac_us! oren!a!on ||`p/
Ro!a!e] ·Accep!·) Naciskaj przycisk wybierający myszki tak długo aż symbol
LUW przyjmie taką pozycję jak na rysunku 5.3b, a następnie naciśnij Enter.
Rys. 5.3.
Płaszczyzna rzutu
bazowego
a) b)
O|res` po!o.ene r.u!u |a.owe_o¹Spec', `oca!on o' |ase vew) Wskaż
położenie rzutu bazowego w górnej części obszaru rysunku. Na koniec naciśnij Enter.
Rysunek 5.4.
Pierwszy utworzony
rzut rysunkowy
Program powtórnie otworzył okno dialogowe Utwórz rzut (Create Drawing View).
Teraz utworzymy rzut prostokątny z istniejącego rzutu bazowego, który będzie
zawierał przekrój. W tym celu ustaw typ rzutu jako Prostokątny (Ortho) i wybierz
zakładkę Przekrój (Section). W zakładce tej wybierz z listy typ przekroju — Pełny
(Full). Wyłącz opcję Powrót do okna dialogowego (Return to Dialog). Ustawienia
w oknie dialogowym przedstawia rysunek 5.5.
Kliknij przycisk Wzór kreskowania (Pattern) i ustaw wzór Standardowy
(Predefined), o skali 2 i kącie 0. Zamknij okno ..ór |res|owana ¹|a!c| |a!!ern)
a następnie kliknij OK w oknie definiowania rzutu i odpowiedz następująco
na zgłoszenia programu.
.,|er. r.u! macer.,s!, ¹Se`ec! paren! vew) Kliknij wcześniej utworzony rzut.
58 Mechanical Desktop 6. Ćwiczenia praktyczne
Rysunek 5.5.
Ustawienia
do utworzenia
przekroju
O|res` po!o.ene r.u!u pros!opac!e_o ¹Spec', `oca!on 'or or!|o_ona` vew)
Wskaż położenie z prawej strony rzutu bazowego.
|oca_ !,p pr.e|ro_u pr.e. |p|n|!/|!as.c.,.ne |ons!ru|c,_n(] ·|!as.c.,.ne
|ons!ru|c,_n(· ¹|n!er sec!on !|rou_| !,pe ||on!/.or|p`ane] ·.or|p`ane·)
Przekrój powinien przechodzić przez punkt. Wpisz u ¹p) i naciśnij Enter.
O|res` pun|! w r.uce macer.,s!,m c`a _!e|o|osc pr.e|ro_u ¹Spec', pon! n
paren! vew 'or cep!| o' sec!on) Wskaż krawędź kółka w rzucie macierzystym.
Opcja pUnkt (Point) sprawdza si przy tworzeniu przekroju pełnego z czlci obrotowej lub
przekroju przechodzcego przez otwór. Poza t opcj program posiada wiele innych narzdzi
do tworzenia przekrojów.
W efekcie naszych działań utworzony został rzut, jak na rysunku 5.6.
Rysunek 5.6.
Rzut rysunkowy
zawierający przekrój
pełny
Do zwymiarowania przekroju możesz użyć polecenia AMA|TOD1M, które stosuje
wymiarowanie automatyczne. W naszym ćwiczeniu wstawimy jeden wymiar
z zastosowaniem polecenia AM|O.|RD1M, które pozwala na łatwe wprowadzanie
opisów do wymiarów.
Rozdział 2. Tworzenie modeli i rysunków wykonawczych części 59
5. Zwymiaruj otwór w kole za pomocą Super wymiarowania.
Pasek narzędzi: Opisywanie (Annotating)
Menu rozwijane: Opis> Super wymiarowanie
(Annotate> Power Dimensioning)
Polecenie: AM|O.|RD1M
Po uruchomieniu polecenia odpowiedz następująco na zgłoszenia programu.
¹Jecna) .,|er. poc.(!e| perws.e_ pomocnc.e_ `n w,marowe_ `u|
||(!ow,/Opc_e/oD |a.,/¦ancuc|/|a|!ua`n_] ·.,|er.· ¹¹Sn_`e) Spec',
'rs! ex!enson `ne or_n or |An_u`ar/Op!ons/base`ne/C|an/|pca!e]
·Se`ec!·) Zaznacz punkt oznaczony cyfrą 1 na rysunku 5.7. (Użyj trybu lokalizacji).
.,|er. poc.(!e| cru_e_ pomocnc.e_ `n w,marowe_ ¹Spec', seconc
ex!enson `ne or_n) Zaznacz punkt oznaczony cyfrą 2 na rysunku 5.7.
(Użyj trybu lokalizacji).
Rysunek 5.7.
Punkty
do zwymiarowania
otworu
O|res` po!o.ene `n w,marowe_ `u| |Opc_e/wS|a.o|e|!] ¹Spec',
cmenson `ne `oca!on or |Op!ons/|c|o|_]) Wskaż położenie wymiaru
z lewej strony przekroju.
W wyświetlonym oknie dialogowym Super wymiarowanie (Power Dimensioning)
kliknij przycisk Dodaj pasowanie (Add Fit), a następnie ustaw pasowanie dla
wymiarowanego otworu (np. H6), jak na rysunku 5.8.
Rysunek 5.8.
Okno dialogowe
Super wymiarowanie
1
2
60 Mechanical Desktop 6. Ćwiczenia praktyczne
Po ustawieniu właściwych wartości kliknij OK i kontynuuj dialog wymiarowania.
¹Jecna) .,|er. poc.(!e| perws.e_ pomocnc.e_ `n w,marowe_ `u|
||(!ow,/Opc_e/oD |a.,/¦ancuc|/|a|!ua`n_] ·.,|er.· ¹¹Sn_`e) Spec',
'rs! ex!enson `ne or_n or |An_u`ar/Op!ons/base`ne/C|an/|pca!e]
·Se`ec!·) Naciśnij Enter.
.,|er. !u| `ne o|r(_ `u| w,mar ¹Se`ec! arc `ne crc`e or
cmenson) Naciśnij Enter.
6. Wstaw brakujące wymiary.
Skorzystaj z wymiarowania automatycznego podobnie jak podczas wymiarowania
profilu. Do zwymiarowania zaznacz cały rzut koła zawierający przekrój. Wybierz
wymiarowanie Wałków/Symetryczne (Shaft/Symmetric).
Pasek narzędzi: Opisywanie (Annotation)
Menu rozwijane: Opis> Wymiarowanie automatyczne
(Annotate> Automatic Dimensioning)
Polecenie: AMA|TOD1M
Efekt wymiarowania automatycznego prezentuje rysunek 5.9.
Rysunek 5.9.
Przekrój
zwymiarowany
za pomocą
wymiarowania
automatycznego

Jak widać na rysunku 5.9, podczas wymiarowania automatycznego powtórzony
został wymiar 62 oraz pojawiło się dużo wymiarów, których nie powinno być
na rysunku wykonawczym. Można usunąć te wymiary korzystając z polecenia
AM|O.|R|RAS|, które jest w tym przypadku lepszym poleceniem niż .YMAZ ¹|RAS|)
ponieważ spowoduje odpowiednie przemieszczenie reszty wymiarów.
7. Usuń niepotrzebne wymiary.
Pasek narzędzi: Podstawowy Mechanical (Mechanical Main)
Menu rozwijane: Zmiana> Super polecenia> Super wymaż
(Modify> Power Comands> Power Erase)
Polecenie: AM|O.|R|RAS|
Rozdział 2. Tworzenie modeli i rysunków wykonawczych części 61
W odpowiedzi na zgłoszenie programu wskaż niepotrzebne wymiary. Właściwy
zestaw wymiarowania prezentuje rysunek 5.10.
Rysunek 5.10.
Skorygowany
zestaw wymiarów

8. Wstaw listę pasowań.
Pasek narzędzi: Podstawowy Mechanical (Mechanical Main)
Menu rozwijane: Opis> Lista pasowań (Annotate> Fits List)
Polecenie: AM|1TS|1ST
W odpowiedzi na zgłoszenie wstaw nową listę pasowań w dowolnym miejscu
rysunku. W ten sposób zakończone zostanie tworzenie rysunku wykonawczego,
który powinien prezentować się jak na ilustracji 5.11.
Rysunek 5.11.
Gotowy rysunek
wykonawczy kółka
9. Zapisz i zamknij plik. Koniec ćwiczenia.
62 Mechanical Desktop 6. Ćwiczenia praktyczne
Ćwiczenie 6.
Ostatnim modelem części, którym zajmiemy się w tym rozdziale będzie zaczep, który
służy do ciągnięcia wagonika. Wykorzystując to ćwiczenie sprawdzimy działanie kilku
wiązań geometrycznych, które pomogą nam właściwie ukształtować profil.
Rysunek 6.1.
Model zaczepu
1. Z menu Pliki (File) wybierz pozycję Plik nowej części (New Part File). Użyj pliku
szablonu XYZ-ISO.DWT.
2. Zapisz teraz plik pod nazwą 100-005 w katalogu 100-000.
3. Narysuj szkic przedstawiony na rysunku 6.2. Szkic zawiera dwa okręgi i pętlę
zbudowaną z prostych oraz z łuków. Do tworzenia tego szkicu użyj polecenia
|1N1A ¹|1N|) ¦|| ¹ARC) oraz O|R/´ ¹C1RC||) Cały szkic powinien zmieścić się
w prostokącie o wymiarach 450200. Możesz narysować taki prostokąt
pomocniczy, a następnie wymazać go po utworzeniu szkicu.
Rysunek 6.2.
Szkic zaczepu
4. Zamień szkic w profil.
Pasek narzędzi: Modelowanie części (Part Modeling)
Menu rozwijane: Części> Rozwiąż szkic> Profil
(Parts> Sketch Solving> Profile)
Polecenie: AM|RO|1||
W odpowiedzi na zgłoszenie polecenia zaznacz obydwa okręgi i kształt otaczający
te okręgi. Całość stanowi jeden profil.
Program wprowadzi pewien zestaw wiązań geometrycznych, które zależą od tego,
w jaki sposób narysowano szkic. Naszym zadaniem będzie uzupełnienie profilu
o brakujące wiązania. W profilu oba okręgi powinny być współśrodkowe z łukami
kształtu zewnętrznego, powinny leżeć na tej samej współrzędnej Y, a linie proste
powinny stycznie przechodzić w łuki. Ustalimy także, że obiektem odniesienia
będzie większy okrąg. Względem niego będzie przemieszczać się pozostała
geometria profilu.
Rozdział 2. Tworzenie modeli i rysunków wykonawczych części 63
Żeby zorientować się, jakie należy wstawić wiązania trzeba najpierw
przeanalizować układ wiązań, które program zastosował automatycznie.
Ze wzgldu na sposób rysowania szkicu układ wiza na Twoim ekranie more rórnić si od
tego, który został przedstawiony w ksirce. Bdziemy posługiwać si numeracj i oznaczeniem
wiza, które zaprezentowane s w ksirce. Jereli Twój szkic był podobny do przedstawionego
na rysunku 6.2, to zestaw wiza bdzie bardzo zblirony.
Wielkolć symboli wiza kontroluje zmienna systemowa AMCONDS|SZ. Przyjmuje wartolci
od 1 do 19.
5. Wyświetl wiązania profilu zastosowane przez program.
Pasek narzędzi: Wiązania 2D (2D Constraints)
Menu rozwijane: Części> Wiązania 2D> Pokaż wiązania
(Parts> 2D Constraints> Show constraints)
Polecenie: AMS|O.CON
Program wyświetli układ wiązań podobnych do przedstawionych na rysunku 6.3.
Rysunek 6.3.
Wiązania nadane
przez program
automatycznie
Liczby w okręgach oznaczają numer obiektu. Wiązanie F oznacza zamocowanie
punktu lub obiektu. Wiązania T oznaczają styczność. Liczba znajdująca się obok
symbolu T oznacza numer obiektu stycznego. Porównaj ten rysunek z własnym
układem wiązań. W przypadku profilu przedstawionego na rysunku 6.3 zastosujemy
następujące czynności, żeby osiągnąć oczekiwany efekt:
Usuniemy wiązanie zamocowania z miejsca, w którym się obecnie znajduje;
Wstawimy wiązanie zamocowania w środku większego okręgu, żeby stanowił
on nieruchomy obiekt odniesienia dla reszty profilu;
Wstawimy brakujące wiązania styczności między liniami prostymi i łukami;
Wstawimy wiązania współśrodkowości między okręgami i łukami;
Wstawimy wiązanie jednakowej współrzędnej Y dla okręgów.
6. Usuń wiązanie zamocowania oznaczone symbolem F.
Pasek narzędzi: Wiązania 2D (2D Constraints)
Menu rozwijane: Części> Wiązania 2D> Usuń wiązania
(Parts> 2D Constraints> Delete constraints)
Polecenie: AMD||CON
64 Mechanical Desktop 6. Ćwiczenia praktyczne
W odpowiedzi na zgłoszenie programu wskaż symbol F i naciśnij Enter. Możesz
także wybrać opcję Rozmiar (Size), żeby powiększyć symbole wiązań, jeżeli obraz
jest mało czytelny.
7. Wstaw wiązanie zamocowania do większego okręgu.
Pasek narzędzi: Wiązania 2D (2D Constraints)
Menu rozwijane: Części> Wiązania 2D> Zamocowanie
(Parts> 2D Constraints> Fix)
Polecenie: AMADDCON opc_a Zamoc ¹|x)
W odpowiedzi na zgłoszenie włącz tryb lokalizacji CENtrum (CENter) i pokaż
okrąg oznaczony numerem 4 na rysunku 6.3. Symbol F powinien być teraz
widoczny w środku większego okręgu. Następnie naciśnij Enter dwukrotnie,
żeby zakończyć aktywność polecenia.
8. Wstaw brakujące wiązania styczności między obiektami 3 i 0 oraz 3 i 2.
Pasek narzędzi: Wiązania 2D (2D Constraints)
Menu rozwijane: Części> Wiązania 2D> Styczność
(Parts> 2D Constraints> Tangent)
Polecenie: AMADDCON opc_a S!,¹Tan)
Obiekty pokazujemy parami. W odpowiedzi na zgłoszenie programu wskaż łuk
numer 3 jako obiekt przeznaczony do zmiany orientacji, a następnie linię numer 0.
Potem wskaż jeszcze raz łuk numer 3, a następnie linię numer 2. Układ wiązań
powinien teraz przedstawiać się podobnie do układu przedstawionego na rysunku 6.4.
Łuki „łagodnie” przechodzą w odcinki proste.
Rysunek 6.4.
Wprowadzone
wiązania
zamocowania
oraz styczności
Na koniec naciśnij dwukrotnie Enter, żeby zakończyć aktywność polecenia.
9. Wstaw wiązania współśrodkowości między okręgami i łukami.
Pasek narzędzi: Wiązania 2D (2D Constraints)
Menu rozwijane: Części> Wiązania 2D> Współśrodkowość
(Parts> 2D Constraints> Concentric)
Polecenie: AMADDCON opc_a wspó!sroD ¹Concen!rc)
Obiekty wskazujemy parami. W odpowiedzi na zgłoszenie wskaż najpierw łuk
numer 3, a następnie okrąg numer 4. Następna para to — kolejno — okrąg numer 5
i łuk numer 1. Współśrodkowość oznaczona jest symbolem N. Układ wiązań
przedstawia się teraz tak, jak widać na rysunku 6.5.
Rozdział 2. Tworzenie modeli i rysunków wykonawczych części 65
Rysunek 6.5.
Wprowadzone
wiązania
współśrodkowości
Naciśnij Enter dwukrotnie, żeby zakończyć aktywność polecenia. Teraz pozostaje
nam wstawienie wiązań jednakowych współrzędnych Y dla obu okręgów.
10. Wstaw wiązania jednakowej współrzędnej Y między okręgami.
Pasek narzędzi: Wiązania 2D (2D Constraints)
Menu rozwijane: Części> Wiązania 2D> Współrzędna Y
(Parts> 2D Constraints> Y Value)
Polecenie: AMADDCON opc_a wspY ¹Y Va`ue)
W odpowiedzi na zgłoszenie wskaż — kolejno — okrąg numer 5, a następnie okrąg
numer 4. Układ wiązań całego profilu przedstawia się obecnie jak na rysunku 6.6.
Rysunek 6.6.
Pełny zestaw
wiązań profilu
Naciśnij Enter dwukrotnie, żeby zakończyć aktywność polecenia. Nasz profil
powinien być teraz zwymiarowany.
11. Zwymiaruj profil.
Pasek narzędzi: Modelowanie części (Part Modeling)
Menu rozwijane: Części> Wymiarowanie> Nowy wymiar
(Parts> Dimensioning> New dimension)
Polecenie: AM|ARD1M
Wstaw wymiary parametryczne, które zostały przedstawione na rysunku 6.7.
Rysunek 6.7.
Wymiary profilu
Po wstawieniu wymiarowania parametrycznego możemy utworzyć bryłę za pomocą
z operacji wyciągnięcia prostego.
66 Mechanical Desktop 6. Ćwiczenia praktyczne
12. Utwórz bryłę bazową modelu.
Pasek narzędzie: Modelowanie części (Part Modeling)
Menu rozwijane: Części> Elementy szkicowe> Wyciągnięcie proste
(Parts> Sketched Features> Extrusion)
Polecenie: AM|XTR|D|
W wyświetlonym oknie dialogowym Wyciągnięcie proste (Extrusion) ustaw
wyciągnięcie Ślepe (Blind) i Odległość (Distance) równą 8 mm. Na koniec
kliknij OK. Bryła bazowa przedstawiona w widoku izometrycznym powinna
prezentować się jak na rysunku 6.8a.
Teraz możemy dalej kształtować uchwyt poprzez zaginanie jego części. Żeby
wykonać zagięcie, należy utworzyć profil zbudowany z tylko jednej linii prostej,
który będzie stanowił linię gięcia. Profil ten to „otwarty” profil.
13. Narysuj w widoku linię pionową przedstawioną na rysunku 6.8b.
Rysunek 6.8.
Model bazowy
i profil otwarty
a) b)
14. Zamień narysowaną właśnie linię w profil otwarty.
Pasek narzędzi: Modelowanie części (Part Modeling)
Menu rozwijane: Części> Rozwiąż szkic> Profil
(Parts> Sketch Solving> Profile)
Polecenie: AM|RO|1||
W odpowiedzi na zgłoszenie wskaż linię, a następnie naciśnij Enter. W ten sposób
utworzony zostanie profil otwarty.
15. Zwymiaruj położenie profilu.
Pasek narzędzi: Modelowanie części (Part Modeling)
Menu rozwijane: Części> Wymiarowanie> Nowy wymiar
(Parts> Dimensioning> New dimension)
Polecenie: AM|ARD1M
Profil powinien znajdować się w odległości 260 mm od mniejszego okręgu. Wstaw
wymiar parametryczny tak, jak zostało to przedstawione na rysunku 6.9.
Rysunek 6.9.
Położenie linii gięcia
Rozdział 2. Tworzenie modeli i rysunków wykonawczych części 67
Teraz możemy wykonać gięcie.
16. Ustaw model w widoku izometrycznym naciskając klawisz z cyfrą 8 i Enter.
17. Wykonaj zgięcie.
Pasek narzędzi: Modelowanie części (Part Modeling)
Menu rozwijane: Części> Elementy szkicowe> Zgięcie
(Parts> Sketched Features> Bend)
Polecenie: AMb|ND
W wyświetlonym oknie dialogowym Zgięcie (Bend) ustaw promień gięcia równy 19
mm i kąt gięcia równy 200. Poprawnie wypełnione okno dialogowe przedstawia
rysunek 6.10.
Rysunek 6.10.
Okno dialogowe
zgięcia
Ustaw kierunek gięcia do dołu zgodnie z rysunkiem 6.11. Do zmiany kierunku
gięcia służy przycisk Odwróć kierunek (Flip Direction). Część modelu, która ma
być zagięta to część z większym otworem.
Rysunek 6.11.
Właściwy kierunek
gięcia
Po ustawieniu wszystkich parametrów gięcia kliknij OK. Program wykona zagięcie
części przedstawione na rysunku 6.12.
Rysunek 6.12.
Po wykonaniu zagięcia
Model jest już gotowy. Teraz trzeba jeszcze wprowadzić atrybuty oraz utworzyć
rysunek wykonawczy części.
Część
do zagięcia
Symbol ilustrujący
kierunek gięcia
68 Mechanical Desktop 6. Ćwiczenia praktyczne
18. Wypełnij dane punktu informacyjnego (przypisz wartości atrybutów do modelu).
Pasek narzędzi: Opisywanie (Annotations)
Menu rozwijane: Opis> Lista elementów> Edycja punktu informacyjnego
(Annotate> Parts List> Part Reference Edit)
Polecenie: AM|ARTR|||D1T
Po uruchomieniu polecenia AM|ARTR|||D1T wyświetlone zostanie okno dialogowe
Atrybuty punktu informacyjnego XYZ (Part Ref Attributes), w którym należy
wprowadzić wartości atrybutów.
W odróżnieniu od poprzednich ćwiczeń dla modelu zaczepu wprowadzona musi być
dodatkowo nazwa materiału i jego masa. Po zmontowaniu całego zespołu będzie
można sprawdzić, jakie są możliwości ingerencji w atrybuty wprowadzone w różny
sposób. Uzupełnij wybrane atrybuty tak, jak przedstawiono to na rysunku 6.13.
Rysunek 6.13.
Atrybuty punktu
informacyjnego
kółka
19. Utwórz rysunek wykonawczy uchwytu bazując na wiedzy zdobytej w poprzednich
ćwiczeniach.
Zapisz model i zamknij plik. Koniec ćwiczenia

You're Reading a Free Preview

Pobierz
scribd
/*********** DO NOT ALTER ANYTHING BELOW THIS LINE ! ************/ var s_code=s.t();if(s_code)document.write(s_code)//-->