P. 1
Wyznaczanie równoważnika Elektrochemicznego Miedzi i Stałej Faraday

Wyznaczanie równoważnika Elektrochemicznego Miedzi i Stałej Faraday

4.75

|Views: 9,278|Likes:
Wydawca: api-3849705

More info:

Published by: api-3849705 on Oct 19, 2008
Prawo autorskie:Attribution Non-commercial

Availability:

Read on Scribd mobile: iPhone, iPad and Android.
download as DOC, PDF, TXT or read online from Scribd
See more
See less

05/09/2014

pdf

text

original

Wyznaczanie równoważnika elektrochemicznego miedzi i stałej Faraday'a.

Dysocjacja: Ciecze przewodzące prąd elektryczny nazywa się elektrolitami. Są nimi wodne roztwory kwasów, zasad i soli. Ulegają one dysocjacji elektrolitycznej polegającej na rozpadzie drobin na jony: dodatnie zwane kationami oraz ujemne - anionami. Dodatnimi jonami są metale i wodór, a ujemnymi reszta kwasowa lub grupa wodorotlenowa. Czynnikiem warunkującym obecność jonów w elektrolicie jest woda, która powoduje rozpad cząsteczki elektrycznie obojętnej na fragmenty. Stopień dysocjacji: Dysocjacja nie jest całkowita, toteż wprowadzamy pojęcie stopnia dysocjacji a, będącego stosunkiem liczby drobin zdysocjowanych Nd do ogólnej liczby drobin zawartych w roztworze N A=Nd/N Stopień dysocjacji zależy od wielu czynników (temperatury, stężenia itp.), z których najważniejszą rolę odgrywa względna przenikalność dielektryczna ε r rozpuszczalnika. Części drobin substancji dysocjujących stanowią jony związane siłami kulombowskimi: Q1Q2 1 F= 4Πε 0 ε r r 2 a więc proporcjonalne do odwrotności względnej stałej dielektrycznej rozpuszczalnika. - Im większe ε r, tym wyższy stopień dysocjacji. - W roztworze następuje również rekombinacja drobin, a stopień dysocjacji jest wynikiem równowagi dynamicznej między dysocjacją i rekombinacją. Prąd konwekcyjny i elektroliza - Jony pochodzące ze zdysocjowanych drobin mogą przewodzić prąd elektryczny. - Prąd taki różni się od prądu przewodzonego w metalach, ponieważ nie jest to przepływ elektronów, lecz przepływ dużych jonów. - Stąd też opór elektrolitu jest duży. - Poza tym elektrolity zachowują się jak przewodniki, tzn. stosują się do prawa Ohma i ich opór zależy od temperatury w taki sposób jak dla metali. - Całość zjawisk zachodzących przy przepływie prądu elektrycznego przez elektrolity nazywamy elektrolizą. - Ponieważ w elektrolitach występują prądy konwekcyjne, towarzyszy im transport masy. Jony pobierają lub oddają swój ładunek elektrodzie, ulegają zobojętnieniu i wydzielają się na elektrodzie lub reagują natychmiast z elektrodą bądź z roztworem. - Ilość wydzielonej masy jest proporcjonalna do ładunku Q, który przepłynął przez elektrolit m=kQ oraz m=kit - Współczynnik proporcjonalności k nazywamy równoważnikiem elektrochemicznym. Równanie nazywamy I prawem Faradaya. Oznaczając masę pojedynczego jonu przez m', jego ładunek przez e', a ilość wydzielonych jonów przez N', otrzymamy: m= N'm' oraz N' =Q/e’ a stąd m=Q m’/e’ więc k=m’/e’ – równoważnik elektrochemiczny Ładunek jonu e' = We jest równy iloczynowi wartościowości i ładunku elementarnego, a masa m' jonu jest równa stosunkowi masy atomowej do liczby Avogadra NA, czyli m' = M/NA Podstawiając te wielkości do m=Q m’/e’ mamy: 1 M m= Q N Ae W gdzie wielkość M/W = R nazywamy równoważnikiem chemicznym, a iloczyn F = NAe stałą Faradaya. M=R Q/F Wynika stąd, że ładunek Q = F równy stałej Faradaya wydziela masę równą jednemu równoważnikowi chemicznemu m = R dowolnej substancji. Stwierdzenie to jest treścią II prawa Faradaya. Stała Faradaya F = 96519,3 C a ostateczny wzór:

R = kF. Zasada pomiaru: Elektrolizę badamy w naczyniu zwanym woltametrem zawierającym elektrolit, np. roztwór wodny siarczanu miedzi CuSO4 i miedziane elektrody. Elektrody są w kształcie płaskich blach, umieszczamy je w woltametrze w odległości rzędu kilku centymetrów. Układ łączymy według schematu. Przed przystąpieniem do pomiaru czyścimy elektrody papierem ściernym, obmywamy wodą destylowaną i suszymy. Elektrodę, która będzie katodą, ważymy na wadze analitycznej (m1 i umieszczamy w woltametrze. Następnie włączamy prąd i równocześnie sekundomierz. Elektrolizę przeprowadzamy przez 30 minut. W tym czasie ciągle obserwujemy wskazania amperomierza i wahania prądu natychmiast kompensujemy. Po upływie 30 minut wyłączamy prąd, suszymy elektrodę i ważymy (m2). Obliczamy masę m wydzieloną oraz równoważnik elektrochemiczny k. Obliczamy stałą Faradaya. Równoważnik chemiczny obliczamy z definicji jako stosunek masy atomowej do wartościowości.

Prawa Faradaya BIS: I. Współczynnik proporcjonalności k nazywamy równoważnikiem elektrochemicznym. m=kQ oraz m=Kit II. Ładunek Q = F równy stałej Faradaya wydziela masę równą jednemu równoważnikowi chemicznemu m = R dowolnej substancji. M=R Q/F Stała Faradaya F = 96519,3 C Z Romcia: I prawo. masa substancji wydzielona na jednej z elektrod jest wprost proporcjonalna do natężenia prądu I przepływającego przez elektrolit oraz do czasu przepływu t: m=kIt => k=m/It [kg/As]=[kg/C] Równoważnik elektrochemiczny jest to liczba wyrażająca masę wydzielonej substancji podczas przepływu prądu o natężeniu l A w czasie l sek. II prawo. Masy substancji wydzielonych na katodach dwóch lub więcej woltametrów przy przepływie prądu o tym samym natężeniu i w tym samym czasie są wprost proporcjonalne do ich równoważników chemicznych. Równoważnikiem chemicznym R określa się iloraz ciężaru atomowego i wartościowości R=M/W, M – masa atomowa, W - wartościowość Iloraz F=R/k nazywa się stałą Faradaya i oznacza taką ilość ładunku, która w czasie elektrolizy wydzieli na elektrodzie masę równą równoważnikowi chemicznemu.

Pomiar współczynnika samoindukcji zwojnicy w obwodzie prądu zmiennego
Prąd zmienny. Generalnie to prąd, w którym zmienia się napięcie i natężenie. P rąd zmienny wytwarzany jest w prądnicy, w której oba końce ramki wirującej w polu magnetycznym połączone są z metalowymi pierścieniami osadzonymi na osi twornika i odizolowanymi od niej. Prąd zbierają dwie szczotki, do których przyłączony jest obwód zewnętrzny. W ramce prąd zmienia kierunek co pół obrotu i tak samo zmienia się prąd w obwodzie zewnętrznym. Jeżeli obwód zewnętrzny zostanie odłączony, wówczas prąd przestaje płynąć, panujące między szczotkami napięcie zmienne jest równe sile elektromotorycznej E prądnicy Wykresem siły elektromotorycznej prądu zmiennego otrzymanego z prądnicy obracanej ruchem jednostajnym jest sinusoida Prąd zmienny wytwarzany przez elektrownie ma zazwyczaj częstość v=1/T=50Hz. Zasada pomiaru: Gdy w obwodzie elektrycznym płynie prąd zmienny, wówczas powstaje siła elektromotoryczna indukcji: ∆I E = −L ∆t gdzie ∆I - zmiana natężenia prądu, ∆t - czas, w którym nastąpiła zmiana natężenia prądu, L - samoindukcja cewki mierzona w henrach. Moc prądu zmiennego: MS=USIS czyli iloczyn napięcia i natężenia skutecznego Opór rzeczywisty: Zwykły opór omowy wytwarzany przez opornicę umieszczoną w układzie…chyba…oby… R=U/I Opór pozorny indukcyjny: Jeśli w obwód prądu zmiennego włączyć cewkę indukcyjną o indukcyjności L, wówczas oprócz oporu omowego uzwojeń cewki istnieć będzie w obwodzie dodatkowy opór związany z wytwarzaniem się w cewce prądów indukcyjnych, które zgodnie z regułą Lenza przeciwne są do prądów wzbudzających. Doświadczenie pokazuje, że nożna zapisać wzorem: RL=ωL ω- częstość kołowa prądu L – indukcyjność cewki ZAWADA CEWKI Z = R 2 + R L 2 = R 2 + ω 2 L2 Opór pozorny pojemnościowy: Podłączenie do źródła prądu zmiennego kondensatora o pojemności C powoduje pojawienie się urojonego oporu pojemnościowego związanego z istnieniem siły przeciw-elektromotorycznej naładowanego kondensatora. Teoria i doświadczenie pokazują że opór ten wy rażą się wzorem: RC=1/ωC ω- częstość kołowa prądu C – pojemność kondensatora a faza prądu wyprzedza napięcie o 90°. Ponieważ opór omowy jest do zaniedbania więc zawadę kondensatora wyraża wzór: 1 Z= ω 2C 2

Współczynnik samoindukcji: Ażeby wyznaczyć L, należy mierzyć: 1. napięcie i natężenie w obwodzie o stałej sile elektromotorycznej według schematu i z prawa Ohma wyliczyć R.

2.

napięcie i natężenie skuteczne przy użyciu prądu zmiennego (f = 50 Hz) i z prawa Ohma wyliczyć Z

Mając te dane, obliczamy współczynnik samoindukcji L:

L=

1 1 Z 2 − R2 = ω 2πf

Z 2 − R2

Wykonanie ćwiczenia: 1. Zwojnicę, dla której chcemy obliczyć opór omowy, należy włączyć w obwód po lewej. 2. Włączyć prąd i odczytać napięcie U oraz natężenie I dla kilku położeń suwaka opornicy suwakowej. 3. Obliczyć opór omowy ze wzoru: R=U/I. 4. Tę samą zwojnicę włączyć w obwód według schematu po prawej. 5. Odczytać wartości skuteczne napięcia Us oraz natężenia Is, dla kilku położeń suwaka opornicy. 6. Obliczyć zawadę Z ze wzoru Z=Us/Is 7. Obliczyć średnie wartości R i zawady Z. 8. Obliczyć współczynnik samoindukcji ze wzoru wyżej. Indukcja własna ? Indukcja wzajemna ?

You're Reading a Free Preview

Pobierz
scribd
/*********** DO NOT ALTER ANYTHING BELOW THIS LINE ! ************/ var s_code=s.t();if(s_code)document.write(s_code)//-->