P. 1
Młoda Polska Zagadnienia

Młoda Polska Zagadnienia

|Views: 1,392|Likes:
Wydawca: maciej119

More info:

Published by: maciej119 on Dec 15, 2011
Prawo autorskie:Attribution Non-commercial

Availability:

Read on Scribd mobile: iPhone, iPad and Android.
download as DOC, PDF, TXT or read online from Scribd
See more
See less

07/25/2013

pdf

text

original

1.

Schopenhaueryzm, Nietscheanizm i Intuicjonizm – na czym polegają, jaki wpływ i w jakich utworach występowały: • Artur Schopenhauer - Schopenhaueryzm – człowiek został stworzony po to by cierpieć, rozpaczać, podejście do świata przejawia się do pesymizmem. Jednak ból ten można uśmierzyć przez alkohol, tytoń, narkotyki i innego rodzaju używki. • Friedrich Nietsche - Nietscheanizm (nihilizm) – występował przeciwko pesymizmowi, bierności i słabości. Głoszono kult życia. Potępiał wczesne zasady moralne, humanitaryzm?, altruizm?, uważał, że są ludzie słabi, tacy co mają działać „po za dobrem i złem”. • Henryk Bergson - Intuicjonizm – kierunek według którego, głównym sposobem poznania jest intuicja. Filozofia ta stanowiła istotną inspirację w twórczości Bolesława Leśmiana i Marcela Prousta. 2. Dekadentyzm – koniec wieku XIX: • Dekadentyzm – to prąd ideowy, który narodził się we Francji, u schyłku XIX w, nazwa pochodzi od francuskiego słowa decadense, które oznacza chylenie się ku upadkowi, zastój, rozpad. • Dekadenci – inspirują się literaturą Schopenhauera, wyrażali uczucie kryzysu kultury i cywilizacji, która, jak sądzą, doszła do okresu możliwości swego rozwoju. Człowiek epoki schyłkowej był istotą słabą, podatną na chorobę, niezdolną do życia, doświadczył kryzys wartości, prawdy, wiary, dobra i piękna. Rezygnował z życiowej aktywności, szukał silnych bodźców (stąd chętnie sięgał po używki), uciekał w wyrafinowany erotyzm. • Dekadentyzm - w literaturze polskiej był pierwszym przykładem radykalnego przekreślenia obowiązków artysty wobec zbiorowości. Wpłynął na całą Polskę poezję lat 90-tych XIX w. Znalazł swój wyraz przede wszystkim w liryce: twórczości Tetmajera i Stanisława Korab Brzozowski. • Dekadentyzm wyrażał się najczęściej w dwóch postaciach cygana i dandysa: - Cygan – to członek cyganerii, czyli nieformalnej grupy artystycznej, zakładanej zwykle przez jakąś charakterystyczną osobę np. cyganeria krakowska, której przywódcą był Stanisław Przybyszewski. Cyganie swoim stylem życia wyrażali dezaprobatę dla obowiązujących norm społecznych, żyli z dnia na dzień, nie legalizowali związków erotycznych, nadużywali alkoholu i narkotyków. Ich znakiem rozpoznawczym były długie czarne peleryny oraz kapelusze. - Dandys – nie należy do grupy jest samotnikiem, przekonanym o swojej wyjątkowej wartości jego demonstracja polega na przekształcaniu swojego życia w dzieło sztuki: nosi wyszukane, elegancje ubrania, stylizuje każdy gest i każde słowo. 3. Impresjonizm – malarski ( twórcy), poetycki („Melodia mgieł nocnych”): • Impresjonizm w malarstwie – (z francuskiego; impression – wrażenie) – był kierunkiem, który w rewolucyjny sposób zerwał z wiernym odzwierciedleniem rzeczywistości. Obraz miał przynosić zapis wrażenia ulotnej chwili zatrzymanego ruchu. Artyści malowali rzeczywistość zmieniającą się w porach dnia. Charakterystyczna jest technika malarska impresjonistów: 1

- artyści posługiwali się barwną plamą, co zacierało kontury przedmiotów i osób, posługiwali się światło-cieniem (ich obrazy należy oglądać z pewnego oddalenia, inaczej co jedynie zobaczymy kompozycję barw). Preferowali jasne, pastelowe, zamglone kolory Nazwa kierunku wzięła się od tytułu obrazu Claude’a Monet Impresja. Wschód słońca. Monet – był czołowym przedstawicielem tego kierunku. Obok niego kierunek ten tworzyli: - Eduarol Monet („Śniadanie na trawie”, „Olimpia”) - Edgar Degas („Lekcja tańca, „Primabalerina”) - Auguste Renoir („Śniadanie wioślarzy”, „Róże w wazonie”) • Impresjonizm w literaturze: a) Najważniejsze cechy: - barwność widzenia - wrażliwość, na kolor, częste epitety kolorystyczne, jasne pastelowe barwy pojawiają się na tle ciemnych przestrzeni (las, otchłań, granatowe niebo), oprócz krajobrazów realnych przedstawiano pejzaże duszy (tzw. Krajobraz mentalny) - muzyczność – poeci sięgali po środki poetyckie wyrażające dźwięki np. onomatopeje, aliteracje, pisali wiersze sylabotonicznym i tonicznym stylem, pojawiał się też, temat muzyki - przedmiotowość widzenia – wiersze wyrażają najczęściej nastrój nieokreślonego smutku, melancholii, zadumy, nad nietrwałością i chaosem życia 4. Analiza wiersza „Ja, kiedy usta…”: • W wierszu „Ja, kiedy usta…” poeta mówi, że pragnie jedynie miłosnego ukojenia, jednak szuka zapomnienia, ucieczki od rzeczywistości i nurtujących go myśli. Boi się miłosnego przesytu, za najlepsze rozwiązanie uważa śmierć. 5. Analiza wiersza „Lubię kiedy kobieta…”: • W utworze „Lubię kiedy kobieta…” dominuje miłość w postaci fizycznej rozkoszy, oraz ma charakter zmysłowy. Ujęcie tego rodzaju miłości jest doświadczeniem chwili, czyli jest ulotne. Autor w wierszu używa słowa „Lubię” zamiast „kocham”, ponieważ, nie odczuwa do opisywanej kobiety prawdziwej miłości. Rozkoszuje się jedynie chwilą, po czym szybko zapomina kochance. 6. Rodzaje miłości: • Miłość w różnych przejawach była jednym, z częstszych tematów młodopolskich. Autorzy łamali zasadę fatum, w jej emocjach mówili wprost o emocjach, opisywali czysty zmysłowy erotyzm. • Można dostrzec 3 sposoby przedstawiania miłości w literaturze młodopolskiej: - miłość jako siła niszcząca i fatum wpisane w losy świata; kobieta przyjmowała w tym przypadku rolę fascynującej, groźnej i niszczącej femine fatal - miłość jako fizyczna rozkosz; miała charakter zmysłowy, hedonistyczny. Kochankowie odkrywali reakcję własnych ciał, szukali upojenia. Uczucie stawało się doświadczaniem chwili, było więc ulotne. - miłość jako wyraz w pełni; wierzono, iż szczęśliwy związek jest możliwy pod warunkiem, że spotka się drugą połówkę. Zakochani czuli wówczas pełnię szczęścia. 2

• Erotyzm – w literaturze to przedstawienie miłości w tekstach artystycznych. Przybiera on różne formy, ukazuje miłość w wielu jej postaciach; od duchowej po zmysłową, w różnych tonacjach emocjonalnych, a także w różnym świetle; od gloryfikacji i idealizacji, po trybalizację i brutalizację • Erotyk - to wiersz o tematyce miłosnej. Przyjmuje najczęściej postać wyznania, bezpośredniego zwrotu do adresata, lub sięga po metaforyczny obraz wyrażania erotyczną treść (wiersze „Ja, kiedy usta…” i „Lubię kiedy kobieta…” są erotykami). 7. Leopold Staff – sylwetka twórcza, sonet, interpretacja wiersza „Kowal” i „Deszcz jesienny”: • Sylwetka twórcza: - Leopold Staff żył w latach 1878 – 1857, poeta dramatu, tłumacz. Debiutuje w 1901 r. tomikiem poetyckim „Sny o potędze”. W okresie młodopolskim wydał między innymi zbiory „Ptakom niebieskim” (1905 r.), „Gałąź kwitnąca” (1908 r.) W okresie modernizmu twórczość Staffa wykorzystuje popularne młodopolskie tematy np. dekadentyzm, ujawnia też wpływ nietscheanizmu i schopenhaueryzmu. Ze względu na to, iż w ciągu swego 78 letniego życia „ogarnął” 3 epoki (młodą Polskę, dwudziestolecie międzywojenne, współczesność) nazywany jest poetą „trzech pokoleń”. • Sonet – jest to gatunek liryczny, który narodził się w XIII w. we Włoszech. Składa się z 14 wersów, podzielonych na 4 strofy. Pierwsze 2 strofy 4wersowe mają charakter opisowy. Dwie kolejne 3 wersowe mają charakter refleksyjny. Rozróżniamy 3 typy sonetów: - Włoski - Francuzki - Angielski • „Kowal”: - Podmiot liryczny tekstu utożsamia się z kowalem dążącym do doskonalenia wewnętrznego i duchowego. Cechuje go pewność siebie, odrzuca słabość. Przepełnia go moc, siła i chce swoje życie, kształtować, aż do końca. - Podmiot liryczny planuje pozbyć się słabości, która towarzyszyła ówczesnym czasom i podążać za rozwojem duchowym, hartować swoje serce. Wybiera życie w przypadku wyboru gnicia ze słabościami wybierze śmierć. - W tekście da się zauważyć filozofię nietscheanizmu, autor występuje przeciwko pesymizmowi i słabości. Tytułowy kowal przypomina ponad życiowego człowieka nietscheanizmu.

• „Deszcz jesienny”: - nastrój wiersza jest przepełniony smutkiem, przygnębieniem, nudą, typowo dekadenckim poczuciem bezsensu, końca, żalu za czymś, co miało przyjść, ale nie nadeszło - poeta uzyskał efekt imitacji deszczu w utworze po przez użycie onomatopei oraz po przez nagromadzeniu głosek sz, cz, dz, dż, s - szatan w tym utworze staje się towarzyszem człowieka w nieszczęściu - wykorzystane zostały środki impresjonistyczne, uchwycony został nastój chwili, zasugerowany przez dźwięki, barwę i ruch 3

- refren utworu „Deszcz jesienny” został napisany wierszem sylabotonicznym „ - wiersz sylabotoniczny – w sposób szczególny służy muzyczności tekstu poetyckiego 8. „Wesele” – (geneza, postacie, postacie pierwowzoru, charakterystyka inteligencji chłopów, symbolika, pojęcie dramatu symbolicznego): • Geneza: - Wyspiański napisał „Wesele” zainspirowany autentycznym ślubem poety Lucjana Rydla z chłopką, Jadwigą Mikołajczykówną. Wydarzenie to miało miejsce 20 listopada 1900 r. w podkrakowskich Bronowicach, w domu młodopolskiego malarza, Włodzimierza Tetmajera, męża siostry Jadwigi – Anny Mikołajczykówny. Na uroczystość przybyła elita intelektualno- artystyczna Krakowa oraz Bronowiccy chłopi. „Wesele” powstało między końcem listopada 1900 r. a połową marca 1901 r. Premiera sztuki miała miejsce 16 Marca 1901 r. w Krakowie. • Postacie: - Panna młoda i jej rodzina: - Panna Młoda – Jadwiga Mikołajczykówna - Gospodyni – Anna Mikołajczykówna, siostra Jadwigi, żona Włodzimierza Tetmajera - Isia – córeczka Anny i Włodzimierza - Marysia – starsza siostra Jadwigi - Ojciec – Jacek Mikołajczyk - Kuba – Jakub Mikołajczyk, brat Jadwigi - Pan Młody i jego rodzina: - Pan Młody – Lucjan Rydel, młodopolski poeta, pisarz, dramaturg, tłumacz - Haneczka – Anna Rydel, siostra Lucjana - Radczyni – profesorowa Antonina Domańska, ciotka Rydla, autorka książek dla dzieci i młodzieży - Żyd – Hersz Singer, karczmarz - Rachela – Pepa Singer córka Hersza - Czepiec – Błażej Czepiec, pisarz gminy - Klimina – postać autentyczna wspaniała kobieta w podeszłym wieku chętna do swatów - Goście z miasta: - Maryna i Zosia – Maria i Zofia Parmeńskie, siostry ich matka Eliza prowadziła w Krakowie salon literacki, przyjaźniła się z Wyspiańskim - Dziennikarz – Rudolf Starzewski, redaktor konserwatywnego dziennika „Czas” - Poeta – Kazimierz Tetmajer, brat Gospodarza, poeta, dekadent - Nos - Postacie fantastyczne: - Widmo – Ludwik De Lavaux - Rycerz – Zawisza Czerny herbu Sulima, walczył pod Grunwaldem - Stańczyk – postać z obrazu z portretu Jana Matejki - Hetman – Franciszek Ksawery Branicki, hetman wielki koronny, jeden z przywódców konfederacji targowickiej związanej przeciw konstytucji 3 Maja, zdrajca - Upiór – zjawa Jakuba Szeli, przywódca rabacji galicyjskiej, krwawego wystąpienia chłopów - Wernyhora – postać z obrazu Matejki • Symbolika: - Widmo – symbol romantycznej miłości - Stańczyk – symbol rozwagi i mądrości - Rycerz – symbol potęgi, męstwa, wielkości narodowego ducha - Hetman – symbol kosmopolityzmu, zdrady - Upiór – symbol tragicznego rozdźwięku między chłopaki, a szlachtą 4

- Wernyhora – symbol powstania, wolności, zmiany - złoty róg – symbol siły, mocy - czapka krakowska – symbol próżności, egoizmu, prywaty - Chochoł – symbol marazmu, bierności, a zarazem znak odrodzenia, zmartwychwstania, życia - złota podkowa – symbol szczęścia - dzwon Zygmunta – symbol wielkości i chwały • Pojęcie dramatu symbolicznego: - Mimo wielkiej sceny-symbolu będącej zakończeniem dramatu, można je zinterpretować jednoznacznie – Polacy końca XIX w. nie są w stanie zdobyć niepodległości; Wyspiański odrzucił zakorzenione w świadomości narodowej przekonania o potędze chłopa, wsi arkadii, mitu o mądrości „panów z miasta” w 1901 r. poeta postrzegł Polaków jako naród pogrążony w marazmie, otępieniu, niemocy, słabości. • Charakterystyka inteligencji i chłopów: - Inteligencja: - grupa, której nierealne marzenia, puste frazesy, jałowe gesty i udany patriotyzm całkowicie wystarczają - są niechętni zmianom, odrzucają myśl o zbrataniu się z chłopami - traktują wieś ja arkadię, idealizują jej obraz - Chłopi: - interesują się polityką, wydarzeniami rozgrywającymi się poza wsią, nie tworzą zamkniętej społeczności, są otwarci, ciekawi, gotowi przyjąć nowości - pamiętają o przeszłości i mają krytyczny stosunek do inteligencji, oraz traktują z dystansem ludzi z miasta 9. „Ludzie Bezdomni” – (dzieje i charakterystyka Judyma, charakterystyczne znaczenie tytułu): • Dzieje Tomasza Judyma: - Warszawa: - odnowienie relacji rodzinnych, spotkanie z bratem Wiktorem, oraz jego bratanicą - Wiktor zarzucał Tomaszowi lepsze wykształcenie dzięki pomocy ciotki - Tomasz zostaje zaproszony na spotkanie Warszawskich lektorów u Czernicza, gdzie wygłasza swoje idee, w których zarzuca lekarzom, że opiekują się tylko bogatymi - otwiera własny gabinet lekarski, pomimo dyskryminacji innych lekarzy, niestety narzeka na brak pacjentów - dostaje ofertę pracy w Cisach od doktora zakładu leczniczego Węglichowskiego, postanawia przyjąć ofertę i wyjeżdża do Cisów - Cisy: - w Cisach Judym ma pełne ręce roboty, do południa zajmuje się korzystającymi z usług zakładu, oraz pracuje w swoim szpitalu, po południu zaś zaangażowany jest bardziej w życie towarzyskie - stara się doprowadzić szpital do należytego stanu - działa niezależnie, potajemnie wspierany finansowo przez Leszczykowskiego - Tomasz odkrywa liczne przypadki malarii, najczęściej u najbiedniejszych mieszkańców wsi, której źródłem są stawy urządzone i zagospodarowane przez Krzywosąda • Charakterystyka Judyma: - w ostatnim rozdziale powieści pod tytułem „Rozdarta sosna” główny bohater podejmuje decyzję o rozstaniu się z ukochaną Joanną Podborską. Uzasadnia ten krok słowami „Muszę wyrzec się szczęścia. Muszę być sam jeden. Żeby nikt mię nie trzymał ! Muszę to oddać komu wziął ten dług przeklęty… Nie mogę mieć ani ojca, ani matki”. 5

- bohater czuje się odpowiedzialny za najbliższych, którym chce pomagać dlatego rezygnuje ze szczęścia osobistego ponieważ boi się iż bardziej będzie dbał o własną rodzinę niż o potrzebujących. Jego stan emocjonalny symbolizuje tytułowa „Rozdarta sosna”. Judym jest rozdarty wewnętrznie, między miłością do Joasi, a powinnością pomocy ubogim. • Znaczenie tytułu: - znaczenie tytułu powieści należy rozpatrzeć pod kątem 3 kategorii: - bezdomności – w sensie dosłownym (chodzi tu przede wszystkim o biedotę paryską, pozbawioną dachu nad głową, żyjącą na ulicy) - bezdomności – w sensie braku ojczyzny (chodzi tu o Leszczykowskiego, oraz o rodzinę Wiktora Judyma - bezdomności – w sensie braku stałego miejsca zamieszkania (Tomasz Judym i Joanna Podborska) 10. J. Kasprowicz – (etapy twórczości, utwory i interpretacja utworów, symbole; krzak dzikiej róży, synestezja, postawa franciszkańska w powieści Kasprowicza): • Etapy twórczości: - Nazywany naturalistycznym: - pisane utwory ukazują biedę chłopów i złe warunki panujące na wsi - w tym okresie powstał cykl sonety pod tytułem „Z chałupy” oraz wiesz „W chałupie” - Okres ekspresjonistyczny: - twórczość tego okresu wyraża bunt poety przeciwko Bogu, powstają wówczas hymny, między innymi „Dies irae” - Okres franciszkański: - wyraża pogodzenie poety z Bogiem, afirmację życia i świata - w tym czasie powstaje cykl utworów pod tytułem księga ubogich • Utwory i ich interpretacja: - Tom poezji „Księga ubogich”: - w 1916 r. Jan Kasprowicz wydał Tom poezji „Księga ubogich” - tytuł nawiązuje do łacińskiego określenia „Biblia pauperum” - jego formuła zapowiada prostotę języka i przyjęcie przez Kasprowicza punktu widzenia zwykłych ludzi - poeta w cyklu tym wyraża postawę franciszkańską, głosząc radość ze zwyczajnego prostego życia, braterstwo z przyrodą i pokorą wobec tajemnicy życia i śmierci - „Rozmiłowała się ma dusza”(wiersz z tomu poezji „Księga ubogich”): - Podmiot liryczny w opisie przyrody i natury przyjmuje postawę franciszkańską. - Przyjmuję postawę pokory, zachwyca się naturą. - Skupia się na naturze, na tym co go otacza, a nie na własnych odczuciach. - Człowiek jest częścią natury. Podmiot akceptuje w pełni porządek świata, jest związany z naturą, nie boi się jej. - Nazywa poszczególne zjawiska swoim druhem. Mówi o tym co dzieje się w jego duszy. - Natura mobilizuje go do tworzenia. - Podmiot godzi się nawet ze śmiercią - „Kwiat dzikiej róży w ciemnych smreczynach”(sonet)(impresjonizm): - cykl 4 sonetów - świadectwo odejścia od naturalizmu i dokonanie przełomu modernistycznego poety - wpływ symbolizmu - poszczególne sonety połączone są tematycznie motywem krzaku dzikiej róży rosnącej obok powalonej przez burzę limby 6

- krzak dzikiej róży jest symbolem życia - limba jest symbolem śmierci - poeta ukazuje egzystencjalne lęki róży, która, przytulona do skał, ma za jedynego sąsiada zawaloną przez burzę limbę - limba przypomina róży o przemijaniu, wskazuje bliskość i nieuchronność śmierci - „Dies Irae”(hymn)(ekspresjonizm): - najważniejszy i najdoskonalszy hymn Jana Kasprowicza - utwór przesycony jest symboliką biblijną, a szczególnie apokaliptyczną, co ma podkreślić grozę czasów ostatecznych - zwiastuje on nadchodzącą katastrofę, kres cywilizacji, koniec ludzkości - według poety Bóg jest odpowiedzialny za całą nędzę i marność świata

11. Ekspresjonizm: • Ekspresjonizm w literaturze: - ekspresjoniści stawiali sobie za cel ukazania obrazu świata wewnętrznego człowieka, posługiwali się przy tym deformacją ukazywanej rzeczywistości, kontrastem, dysharmonią 12. „Chłopi” – (mityczność świata, techniki pisarskie, jakimi posługuje się autor, hierarchia gromady chłopskiej, życie erotyczne Lipiec): • Mityczność świata: - akcja utworu rozgrywa się w ciągu 10 miesięcy od jesieni do lata w nieokreślonym roku, czasów współczesnych Reymontowi Przerwa Tetmajerowi XIX w. i XX w. - miejsce akcji jest autentyczne, wieś Lipce pod Skierniewicami - mimo tej współczesnej i konkretnej lokalizacji w czasie i przestrzeni, świat przedstawiony Chłopów zdradza wyraźne konstrukcje świata mitycznego, przypomina dawne opowieści (np. „Iliada Odysei” Homera), które wyrażały archaiczne wyobrażenie o świecie i niosły ważne prawdy uniwersalne. - do charakterystycznych cech mitycznego świata, które możemy odnaleźć ograniczone do niewielkiego terytorium przestrzeń w której żyją bohaterowie, rzeczywistość dzieląca się na sferę boską i ziemską (sacrum i profanum), cykliczny czas, hierarchia panująca wśród ludzi. - porządek świata odzwierciedla zarówno czas natury, narzucający rytm rolniczych prac, jak i czas sakralny – kalendarz świąt katolickich. - porządek wśród ludzi podlega ścisłej hierarchii, najwyżej stoją najstarsi i najbogatsi we wsi, najniżej pozbawieni majątku, żebracy i parobkowie. • Techniki pisarskie jakimi posługuje się autor: - Reymont w kreacji świata Chłopi łączą odległe na nawet sprzeczne techniki literackie - można wśród nich dostrzec elementy poetyki impresjonistycznej służące oddaniu piękna natury, jak i wyraźne cechy realizmu, czy naturalizmu w przybliżeniu prawdy o przestrzennej wsi - pojawiają się także fragmenty mające charakter ekspresjonistyczny • Hierarchia gromady chłopskiej: - w Lipcach najwyżej stali bogaci gospodarze tacy jak Boryna, urzędnicy np. wójt oraz kler (dobrodziej oraz kleryk Jasio). Wśród tej grupy również można dokonać podziału, na 7

tych których kochano i szanowano (Boryna, dobrodziej) oraz na tych których się bano i nienawidzono – wójt. - Nie zawsze bogactwo i uroda szły w parze z powszechnym szacunkiem. Wyrazistym przykładem jest tu Jagna, małżeństwo z Boryną stało się dla niej szansą swoistego awansu społecznego. - Druga warstwa to średniozamożni chłopi, dalej znajdują się biedni chłopi, ale posiadający nieco ziemi i chałupę (np. Weronka i Stach). - Na samym końcu natomiast znajdują się parobkowie (Kuba), komornicy oraz dziady żebracze. Choć tu też można zrobi c zastrzeżenia, że nie wszyscy mieli jednakowy statut. Np. Roch, choć nic nie posiadał, to cieszył się powszechnym szacunkiem, był chętnie goszczony w najlepszych Lipieckich domach. Nawet ksiądz go do siebie zapraszał. - Hierarchiczna struktura Lipiec została ukazana przez Reymonta w ustawieniu ludzi podczas Mszy, czy w drodze na wojnę z dworem. Pokazał jak można awansować oraz jak można upaść na samo dno tej hierarchii. • Życie erotyczne Lipiec: - biologiczny charakter bohaterów, ekspozycja cech fizycznych i ich znaczenie w społeczności Lipiec – np. męska siła, fizyczna atrakcyjność dziewcząt, co wyraża się także w porównaniach narratora do świata zwierząt - dobór płciowy w świecie powieści: - najbardziej atrakcyjni mężczyźni, to Ci którzy posiadają ziemię – zapewniaj im to pozycję społeczną i majątek dający poczucie bezpieczeństwa kobiecie i potomstwu, dlatego dla Jagny atrakcyjny staje się zarówno Maciej Boryna, jak i jego syn Antek. Kobiety porównują Jagnę do suki, za którą uganiają się psy. - Jagna ma realny wybór – jest atrakcyjną dziewczyną z wysoką pozycją społeczną, wpływ pozycji społecznej na wybór partnera małżeństw. - Jagna wybiera wśród najsilniejszych i najbogatszych gospodarzy, także starający się o Jagnę, Mateusz to silny mężczyzna i dobry cieśla, wybór na męża o wiele starszego Macieja Boryny potwierdza, iż na wybór ogromny wpływ ma pozycja społeczna. - Jagna, która nie podlega wszystkim moralnym świadom swej atrakcyjności, pchaną seksualnym instynktem kusi różnych mężczyzn, a Ci uwodzeni także pod wpływem popędu ulegają namiętności 13. Synestezja: • Synestezja: - łączenie w obrębie tekstu różnych wrażeń zmysłowych, odwołanie się do zmysłu wzroku, słuchu, dotyku, smaku 13. Pejzaż mentalny: • Pejzaż mentalny: - synkretyczna forma opisu przyrody wyrażająca projekcję stanów duchowych bohaterów, służy ona zwłaszcza do budowania i podkreślania atmosfery utworu („Deszcz jesienny”)

8

You're Reading a Free Preview

Pobierz
scribd
/*********** DO NOT ALTER ANYTHING BELOW THIS LINE ! ************/ var s_code=s.t();if(s_code)document.write(s_code)//-->