P. 1
Fonogesty, totalna, migowy

Fonogesty, totalna, migowy

|Views: 236|Likes:
Wydawca: aleocoho

More info:

Published by: aleocoho on Mar 06, 2012
Prawo autorskie:Attribution Non-commercial

Availability:

Read on Scribd mobile: iPhone, iPad and Android.
download as DOCX, PDF, TXT or read online from Scribd
See more
See less

03/06/2012

pdf

text

original

http://www.wczesniak.pl/04_dlarodzicow15.html 1.

ŚRODKI POROZUMIEWANIA SIĘ NIESŁYSZĄCYCH Naturalnym dla osób niesłyszących środkiem porozumiewania się jest język migowy. W kontaktach pomiędzy osobami niesłyszącymi dominują środki porozumiewania się, które można wywodzić lub powiązać z klasycznym językiem migowym. Należą do nich: · znaki migowe ideograficzne w systemie migowym (klasyczny język migowy); · znaki migowe daktylograficzne (alfabet palcowy i znaki liczb), przy czym alfabet palcowy pełni głównie funkcje pomocnicze i uzupełniające; · mimika i pantomimika stanowiąca integralną część znaków migowych, · gesty wtrącone, które nie są skodyfikowanymi znakami migowymi, ale je uzupełniają i ułatwiają całościowy odbiór wypowiedzi; · elementy mowy dźwiękowej lub artykulacji; · inne zachowania kinetyczne (środki niewerbalne pozawokalne, mowa ciała, parajęzyk); W kontaktach pomiędzy osobami niesłyszącymi a słyszącymi dominują te środki komunikacji interpersonalnej, dla których bazą jest język narodowy. Zaliczamy do nich: · język narodowy mówiony (głośna mowa), przy którym łączy się wykorzystywanie resztek słuchu z odczytywaniem z ust; · język narodowy artykułowany (wyraźna artykulacja bez użycia głosu) odbierany wyłącznie przez odczytywanie z ust; · znaki migowe daktylograficzne (alfabet palcowy i znaki liczb); · pismo; · fonogesty (umowne układy rąk i palców wspomagające artykulację); · znaki migowe ideograficzne i daktylograficzne w systemie językowo- migowym pełnym (język migany z końcówkami); · znaki migowe ideograficzne i daktylograficzne w systemie językowo- migowym użytkowym (język migany bez końcówek lub z końcówkami stosowanymi wybiórczo); · mimika i pantomimika stanowiąca integralną część znaków migowych; Odbiór informacji przez osoby niesłyszące przebiega głównie drogą wzrokową, jednak w niektórych przypadkach jest wykorzystywany także niesprawny słuch. Wśród możliwości odbioru należy wymienić: · odbiór mowy dźwiękowej słuchem; · odbiór mowy artykułowanej wzrokiem; · odbiór znaków migowych daktylograficznych wzrokiem; · odbiór znaków migowych ideograficznych wzrokiem; · odbiór gestów wtrąconych, mimiki i pantomimiki wzrokiem; · odbiór fonogestów wzrokiem; · odbiór pisma wzrokiem;

Język migowy nie jest używany i rozumiany przez większość osób słyszących. Ponadto. pochodzi od słowa dactilos (palec) i grapho (piszę). 5. Niektórzy opowiadają się za uczeniem języka migowego zamiast mowy. Daktylografia – oznacza pisanie palcami. W tej strategii edukacyjnej dzieci uczą się słuchania dźwięków mowy i używania mowy i języka miganego do porozumiewania. 4.· odbiór zachowań kinetycznych wzrokiem. Fonogesty – są to specjalne ruchy ręki (prawej lub lewej) towarzyszące mówieniu. . Fonogesty różnią się od języka migowego tym. gdyż wymaga ona znajomości języków narodowych. Krakowiak). Niestety większość słyszących rodziców ma niewielką znajomość i doświadczenia z językiem migowym. np. takie jak kupienie hamburgera czy zapytanie o drogę. że wyrażają tylko dźwięki. PRZYCZYNY USZKODZEŃ SŁUCHU. Polski system fonogestów zawiera 9 układów spółgłoskowych oraz 5 lokacji (ustawień) samogłoskowych. stają się wyzwaniem. Dział języka migowego obejmujący alfabet palcowy oraz znaki migowe odpowiadające pojęciom liczbowym znakom działań arytmetycznych niektórym mianom i wyrazom jednoliterowym oraz znakom interpunkcyjnym. co może ograniczać kontakt dziecka ze światem słyszących. 2. Komunikacja totalna łączy trening słuchowy i mowę z językiem miganym. Niektórzy eksperci twierdzą. Istnieje duża grupa osób używających języka migowego. co sprawia. ale wyjaśniają konkretne dźwięki. Fonogesty nie są językiem migowym i nie mają znaczenia bez kontekstu słownego. Komunikacja totalna Inną metodą rehabilitacji jest komunikacja totalna. a nie całe słowa. z własną składnią i gramatyką różną od języków narodowych. ponieważ druk jest zakodowaną formą języków narodowych. że dla osoby posługującej się tym językiem proste czynności. Język migowy – jest to zespół środków stosowanych przez osoby niesłyszące w porozumiewaniu się pomiędzy sobą i z osobami słyszącymi obejmujący właściwe danym środowiskom słownictwo – zbiór społecznie wytworzonych i obowiązujących znaków migowych oraz reguły określające ich użycie. nauka czytania jest również trudniejsza dla osób używających języka migowego. 6. Fonogesty Fonogesty to inna metoda rehabilitacji podkreślająca język mówiony wsparciem niektórych dźwięków mowy gestami. ponieważ jest on bardziej dostępny dla dziecka niesłyszącego lub niedosłyszącego. "p" i "m". również w szkołach i uniwersytetach. że większość osób słyszących nie rozumie języka miganego. że wadą komunikacji totalnej jest fakt. zapewniając wskazówki wizualne pomagające rozróżnić dźwięki wyglądające tak samo w wymowie. 3. Fonogesty mają na celu pomóc dziecku z ubytkiem słuchu. pomagające wsłuchiwać się w żywą mowę i dokładnie odczytywać wypowiedzi z ust (K. Język migowy Język migowy to język wizualny komunikowany przez gesty i wyrazy twarzy. litery alfabetu lub pojęcia.

Istnieje wiele przyczyn powodujących zaburzenia w działaniu narządu słuchu.poza wymienionymi już chorobami. nieprawidłowy poród. Recysywna może pojawić się w każdym pokoleniu. Głuchotę dziedziczną dzielimy na dominującą i recysywną. które mogą uszkodzić ten narząd należy zaliczyć: · czynniki dziedziczne. zwłaszcza w stopniu znacznym i głębokim. powstałe podczas zabaw pirotechnicznych).zapalenia opon mózgowych i przewlekłe zapalenia ucha środkowego. długotrwałym urazem akustycznym (praca w hałasie) oraz głuchotą starczą. uraz porodowy. i inne uszkodzenia ototoksyczne. urazy mechaniczne w obrębie czaszki oraz urazy akustyczne (np. chorobą Meniere’a. że pierwszym jej warunkiem jest nauczenie ich języka i mowy artykułowanej. mają normalne możliwości rozwojowe. takich jak: odra. należy tylko odpowiednio je kształtować i wykorzystywać. Znaczna większość przypadków uszkodzeń słuchu. Głusi są ludźmi normalnymi pod względem intelektualnym (jeśli głuchocie nie towarzyszy upośledzenie umysłowe). zaburzenia krążeniowe lub oddechowe.zaburzenia płodu.). zatruciem lekami. koklusz. urazami i lekami ototoksycznymi. gentamycyna itp. Osiągnięcie tego celu jest bardzo trudne. . · w okresie prenatalnym płodu. powstaje przed 5 rokiem życia. spowodowaną chorobą wirusową matki.żółtaczkę (szczególnie w powiązaniu z konfliktem serologicznym). uszkodzenia słuchu mogą być spowodowane otosklerozą. brak fachowej opieki w czasie porodu. · w okresie niemowlęcym i wczesnego dzieciństwa. Do tych. stosowania leków o charakterze ototoksycznym (chinina. zaburzeniami ukrwienia ucha wewnętrznego. zakażenia. Podejmując jednak jakiekolwiek próby rewalidacji głuchych należy pamiętać. Nie zawsze ujawnia się od urodzenia.wcześniactwo. 7. urazy. · w okresie późniejszym. · w okresie poporodowym. grypa i świnka. nieprawidłowo stosowaną narkozę itp. poza głuchotą starczą. infekcją wewnątrzmaciczną.jeśli występuje również u innych członków tej samej rodziny. toksyczne uszkodzenie nerwu słuchowego w przebiegu chorób zakaźnych. płonica. · w okresie okołoporodowym.

You're Reading a Free Preview

Pobierz
scribd
/*********** DO NOT ALTER ANYTHING BELOW THIS LINE ! ************/ var s_code=s.t();if(s_code)document.write(s_code)//-->