P. 1
Zespół ciasnoty przestrzeni podbarkowej - najczęstrz przyczyna zaspołu bolesnego barku

Zespół ciasnoty przestrzeni podbarkowej - najczęstrz przyczyna zaspołu bolesnego barku

|Views: 2,586|Likes:

More info:

Published by: Kornelia Lisiewska on Mar 25, 2012
Prawo autorskie:Attribution Non-commercial

Availability:

Read on Scribd mobile: iPhone, iPad and Android.
download as PDF, TXT or read online from Scribd
See more
See less

03/25/2012

pdf

text

original

Zespół ciasnoty przestrzeni podbarkowej – najczęstsza przyczyna zespołu bolesnego barku

179

Zespół ciasnoty przestrzeni podbarkowej – najczęstsza przyczyna zespołu bolesnego barku
KAROL SZYLUK, ANDRZEJ JASIŃSKI, BOGDAN KOCZY, WOJCIECH WIDUCHOWSKI, JERZY WIDUCHOWSKI
Samodzielny Publiczny Wojewódzki Szpital Chirurgii Urazowej w Piekarach Śląskich, Oddział VI Chirurgii Rekonstrukcyjnej Ręki, kierownik Oddziału: dr med. A. Jasiński

Zespół ciasnoty przestrzeni podbarkowej – najczęstsza przyczyna zespołu bolesnego barku Szyluk K., Jasiński A., Koczy B., Widuchowski W., Widuchowski J. Samodzielny Publiczny Wojewódzki Szpital Chirurgii Urazowej w Piekarach Śląskich, Oddział VI Chirurgii Rekonstrukcyjnej Ręki, e-mail: karol.szyluk1@neostrada.pl Dolegliwości bólowe okolicy barku są częstym powodem wizyt u lekarza. Postęp wiedzy na temat budowy i biomechaniki barku pozwala, w oparciu o szczegółowe badanie, na precyzyjną lokalizację przyczyn dolegliwości. Zespół ciasnoty przestrzeni podbarkowej (ZCPP) jest najczęstszą przyczyną bólów i ograniczenia funkcji okolicy barku. W wyniku źle rozpoznanego i leczonego ZCPP może dojść do poważnych uszkodzeń struktur znajdujących się w świetle przestrzeni podbarkowej, w tym pierścienia mięśni rotatorów, które wraz z mięśniem naramiennym odpowiedzialne są za ruchy kończyny górnej w stawie ramiennym. Bagatelizowanie problemu może doprowadzić do nieodwracalnych uszkodzeń skutkujących silnymi bólami i znacznym ograniczeniem zakresu ruchomości części wolnej kończyny górnej. Słowa kluczowe: bark, wyrostek barkowy, staw barkowo-obojczykowy Pol. Merk. Lek., 2008, XXV, 146, 179

Subacromial impingement syndrome – most frequent reason of the painful shoulder syndrome Szyluk K., Jasiński A., Koczy B., Widuchowski W., Widuchowski J. Independent Public Provincial Hospital of Traumatic Surgery, Piekary Śląskie, Poland, VI Department of Reconstructive Hand Surgery, e-mail: karol.szyluk1@neostrada.pl Painful shoulder syndrome is a frequent cause of visit at physician. The development of knowledge about the anatomy and biomechanics of the shoulder allows, based on detailed examination, to precise localization of the shoulder dysfunction. Subacromial impingement syndrome is the most common cause of pain as well as of limited motion of the shoulder region. Misdiagnosis and mistreatment can lead to serious damage of the structures placed in the subacromial space including the rotator cuff, which along with the deltoid are responsible for movements of the upper limb in the shoulder joint. If not taken seriously, the problem can cause irreversible damages which will result in pain and limitations of upper limb movements.

Key words: shoulder, acromion, acromioclavicular joint Pol. Merk. Lek., 2008, XXV, 146, 179

Przestrzeń podbarkowa jest integralną częścią barku, ograniczoną od góry wyrostkiem barkowym, więzadłem kruczobarkowym oraz stawem barkowo-obojczykowym, od dołu zaś górną powierzchnią guzka większego kości ramiennej. Zespołem ciasnoty przestrzeni podbarkowej (ZCPP) nazywa się dysfunkcję barku spowodowaną przewlekłym uciskiem struktur znajdujących się w świetle przestrzeni podbarkowej: kaletki podbarkowej, pierścienia rotatorów, ścięgna głowy długiej mięśnia dwugłowego. Przyczyną ucisku jest zmniejszenie wymiarów przestrzeni podbarkowej lub zwiększenie ciśnienia w jej świetle [2, 5, 24, 26, 32]. Zespół ciasnoty przestrzeni podbarkowej jest obecnie często rozpoznawaną przyczyną dolegliwości bólowych w okolicy barku. Szacuje się, że około 40-60% bólów barku spowodowanych jest ZCPP. Pierwsze dostępne na łamach piśmiennictwa doniesienia, próbujące wyjaśnić mechanizm powstawania dolegliwości, to prace Meyera z 1931 r. Przedstawił on teorię, według której przyczyną wystąpienia choroby jest zmniejszenie odległości pomiędzy wyrostkiem barkowym a guzkiem większym kości ramiennej. Kierując się podobnymi przesłankami, inni autorzy w leczeniu operacyjnym ZCPP wykonywali akromiotomię (całkowite wycięcie wyrostka barkowego), jednak wykorzystywanie tej metody nie przynosiło dobrych wyników [1, 2, 21, 22, 34, 35]. Po 40 latach od doniesień Mayera, w 1972 r. Neer dowiódł, że za ucisk struktur zawartych w przestrzeni podbarkowej odpowiedzialna jest nie tylko budowa wyrostka barkowego, ale również zmiany morfologii: więzadła kruczo-barkowego, stawu barkowo-obojczykowego i dalszego końca

obojczyka. Zachęcające wyniki plastyki przestrzeni podbarkowej, wykonywanej metodą Neera, potwierdziły zasadność jego koncepcji. Neer jest również autorem podziału ZCPP na trzy stopnie. · Stopień I charakteryzuje się występowaniem odwracalnych zmian zapalnych kaletki podbarkowej i pierścienia rotatorów, podatnych na leczenie zachowawcze, dotyczy chorych poniżej 25 roku życia · Stopień II to zmiany o charakterze nieodwracalnym, np. zwłóknienie mięśni rotatorów bez cech ich rozerwania; II stadium choroby stwierdza się najczęściej w przedziale wiekowym pomiędzy 25 a 40 rokiem życia. · Stopień III charakteryzuje się częściowym lub całkowitym uszkodzeniem (rozerwaniem) mięśni wchodzących w skład pierścienia rotatorów; najczęściej dotyczy chorych po 40 roku życia [13, 21, 22, 25]. W połowie lat 80. ubiegłego stulecia pojawiły się pierwsze doniesienia o dobrych wynikach leczenia ZCPP metodą artroskopową. Za sprawą zachęcających doniesień Ellmana i innych autorów metoda artroskopowa jest obecnie coraz częściej wykorzystywana w leczeniu operacyjnym ZCPP [2, 11, 29]. Zespół bolesnego barku jest często spotykanym rozpoznaniem. Niestety rzadko na skierowaniach, kartach wypisowych i innych formach dokumentacji medycznej spotyka się bardziej precyzyjne rozpoznania opisujące rzeczywistą przyczynę dolegliwości bólowych okolicy barku. Zespół ciasnoty przestrzeni podbarkowej jest częstą przyczyną bólów barku, jego złe lub zbyt późne rozpoznanie oraz nieodpowiednie leczenie może prowadzić do poważnego upośledzenia funkcji kończyny górnej.

20. Kaletka ułatwia przesuwanie się mięśni rotatorów w przestrzeni podbarkowej. II – curved. zalicza się: kształt wyrostka barkowego. Zmiany te występują najczęściej pod postacią wyrośli kostnych okolicy stawu penetrujących do przestrzeni podbarkowej. ANATOMIA I PATOGENEZA Bark jest okolicą anatomiczną. kaletka i mięśnie tworzące pierścień rotatorów ulegają uszkodzeniu w wyniku tarcia o wymienione struktury kostne i więzadło kruczo-barkowe. . ale stłuczenie lub zwichnięcie stawu ramiennego lub ramienno-łopatkowego. Przyczyną wystąpienia dolegliwości są zmiany zwyrodnieniowe powstałe w wyniku długotrwałego przeciążenia i napięcia mięśnia nadgrzebieniowego. że główną przyczyną zespołu ciasnoty podbarkowej jest przewlekłe drażnienie kaletki podbarkowej przez więzadło kruczo-barkowe. Zamiast potocznie używanego określenia „staw barkowy” należy stosować. I tak z trzech typów wyrostka opisanych przez Neera – prosty – typ I. ponieważ takiego stawu nie ma. Typy budowy wyrostka barkowego: I – płaski. i Kessela z 1977 r. stawem barkowo-obojczykowym i więzadłem kruczo-barkowym. Burns i Whiple wykazali. Rotatory wspólnie z mięśniem naramiennym odpowiadają za ruchy w stawie ramiennym [2. co powoduje jej podrażnienie i może prowadzić do stanów zapalnych kaletki i uszkodzenia rotatorów [2. jest 1/3 przednia dolnej powierzchni wyrostka barkowego i więzadło kruczo-barkowe [2. a typem wyrostka barkowego. 12]. Są to mięśnie: nadgrzebieniowy. Wyjątkowo duży zakres ruchomości części wolnej kończyny górnej jest wypadkową ruchów w stawach: mostkowoobojczykowym. Obecnie jest to teoria powszechnie akceptowana [10. a końcowe na guzku większym kości ramiennej. 10. podgrzebieniowy. Część autorów uważa. 1. 28. Tak więc nie ma stłuczenia czy zwichnięcia stawu barkowego. co z kolei wywołuje zwiększenie ciśnienia w przestrzeni podbarkowej. Zapalenie kaletki podbarkowej. Jak wynika z przedstawionej anatomii. Najczęściej są to wyrośla kostne zlokalizowane w bocznej części wyrostka barkowego [15. Kształt wyrostka barkowego. Więzadło kruczo-barkowe. 26]. 34. 10. nazwy: staw ramienny lub staw ramienno-łopatkowy. jak i z tyłu. 21. Często spotykane określenie „staw barkowy” nie jest zasadne. Badania przeprowadzone przez Nirschla wykazały. II – zakrzywiony. 27]. Zmiany zwyrodnieniowe stawu barkowo-obojczykowego. Celem pracy było przedstawienie wiedzy dostępnej na łamach piśmiennictwa na temat etiologii. 30]. W wyniku zmniejszenia odległości pomiędzy guzkiem większym kości ramiennej a wyrostkiem barkowym. W 1972 r. III – haczykowaty Fig. Do najczęściej stwierdzanych przyczyn pierwotnych. związanych z zaburzeniami anatomii. W tym miejscu autorzy pracy chcą zwrócić szczególną uwagę na terminologię. ramienno-łopatkowym. Otwór przedni wypełnia mostek. I II III Ryc. Podobnie przestrzeń podbarkowa. Osłabienie siły mięśniowej występuje u osób wykonujących pracę wymagającą długotrwałego trzymania kończyn górnych ponad głową. rozpoznania i leczenia zespołu ciasnoty podbarkowej w kontekście własnych doświadczeń. a kostno-stawowym sklepieniem przestrzeni podbarkowej oraz więzadłem kruczo-barkowym – narażona jest na ciągłe powtarzające się urazy. 17]. 34]. Przewlekłe drażnienie kaletki podbarkowej doprowadza do stanu zapalnego. Szyluk i wsp. pierścień rotatorów odpowiada za ruchy w stawie ramiennym. zmiany zwyrodnieniowe dolnej powierzchni wyrostka barkowego. Podobnie badania przeprowadzone przez Bigilianiego i Toiromena wykazały istotną zależność pomiędzy wystąpieniem ZCPP. choć funkcjonalnie pełni jego rolę.180 K. Types of acromion: I – flat. stawem barkowo-obojczykowym. Zawartość przestrzeni podbarkowej to: kaletka podbarkowa. Przestrzeń podbarkowa jest ograniczona od góry wyrostkiem barkowym. Migracja głowy kości ramiennej ku górze prowadzi do zmniejszenia przestrzeni podbarkowej [10. że typ wyrostka barkowego jest czynnikiem ryzyka wystąpienia zespołu ciasnoty podbarkowej. Obaj autorzy potwierdzili odnotowaną przez Neera koincydencję pomiędzy wystąpieniem ZCPP. niekiedy nazywana stawem. 16. 12. 9. Pierścień rotatorów jest grupą czterech mięśni mających swoje przyczepy początkowe na powierzchni łopatki. Położona w newralgicznym miejscu pomiędzy rotatorami – strukturami poruszającymi się. zgodnie z mianownictwem anatomicznym. zaś otwór tylny jest wolną przestrzenią pomiędzy brzegami przyśrodkowymi łopatek. osłabienie siły mięśniowej. doprowadzając do zmian degeneracyjnych najczęściej w obrębie przyczepu mięśnia nadgrzebieniowego [14. a III typem wyrostka barkowego [2. stawem nie jest. 20]. 22. 33]. Obręcz kończyny górnej jest otwarta zarówno z przodu. Jako pierwszy różne typy budowy wyrostka barkowego opisał Goldthwalt w 1909 r. III – hooked ETIOLOGIA Przyczyny wystąpienia zespołu ciasnoty przestrzeni podbarkowej dzieli się na: · pierwotne: – związane z zaburzeniami anatomii struktur ograniczających przestrzeń podbarkową. 11. więzadło kruczo-barkowe. podłopatkowy i obły mniejszy. łopatkowo-żebrowym oraz w przestrzeni podbarkowej [5. której zrąb tworzą kości obręczy kończyny górnej oraz koniec bliższy kości ramiennej. pierścień rotatorów oraz ścięgno głowy długiej mięśnia dwugłowego. że w takich przypadkach dochodzi do migracji głowy kości ramiennej ku górze w wyniku niewydolności pierścienia rotatorów spowodowanej zmianami degeneracyjnymi i ich rozciągnięciem. 3. 18. w której najczęściej dochodzi do konfliktu. więzadłem kruczo-barkowym. Neer udowodnił. – związane z dysfunkcją tkanek miękkich tworzących zawartość przestrzeni podbarkowej [2. że największy ucisk na kaletkę występuje w momencie zgięcia i rotacji wewnętrznej kończyny górnej. od dołu zaś górną powierzchnią guzka większego kości ramiennej. 7. Pierwsze doniesienia na temat udziału w etiologii ZCPP zmian zwyrodnieniowych w obrębie stawu barkowoobojczykowego to doniesienia Neera z 1972 r. 4. 1. 10. 13. zakrzywiony – typ II i haczykowaty – typ III – objawy choroby rozwijają się najczęściej u chorych z wyrostkiem haczykowatym (ryc. Zmiany zwyrodnieniowe dolnej powierzchni wyrostka barkowego.. przeciążenie mięśni rotatorów. 32]. – neuropatie. Do przyczyn niezwiązanych z dysfunkcją tkanek miękkich tworzących zawartość przestrzeni podbarkowej zalicza się: zapalenie kaletki podbarkowej. Newralgiczną okolicą. zmiany zwyrodnieniowe stawu barkowo-obojczykowego. 1). 10. · wtórne: – nawrotowa niestabilność stawu ramiennego. 36]. Uszkodzenie kaletki oraz pierścienia rotatorów jest najczęstszą przyczyną wystąpienia dolegliwości. obojczykowo-barkowym. – wady postawy [2. 5. 32]. 22.

U chorych przed 40. 28. 2. 4. 4. 3. lekarz za plecami badanego. B – Y view. Test Apleya Fig. – Joba (ryc. 6. Badaniem fizykalnym stwierdza się bolesny łuk czynnego odwodzenia w zakresie od 70° do 120°. Nasilenie dolegliwości często występuje w nocy. 3. Na podstawie doświadczeń własnych. Zdjęcia rentgenowskie w projekcjach: A – P-A. 3. – Ludingtona (ryc. B – Y. narażonych na częste urazy okolicy barku. Test Neera Fig. jedną ręką stabilizuje obręcz barkową. . 5. 14. 22]. 36]. w celu dokładnego zobrazowania ewentualnych uszkodzeń w obrębie tkanek miękkich. Ustąpienie dolegliwości podczas ponownego wykonywania testu po podaniu środka znieczulającego dodatkowo potwierdza diagnozę. 15. Według większości autorów leczenie ZCPP powinno się zacząć od leczenia zachowawczego. Występuje także bolesność palpacyjna w rzucie stawu barkowo-obojczykowego. na przebyte urazy okolicy barku oraz na charakter dolegliwości bólowych. Ryc. I Ryc. Apleys test Leczenie zachowawcze.test interpretuje się jako dodatni w przypadku wystąpienia dolegliwości bólowych. Test Joba Fig. chorzy podają. wynik testu jest dodatni. X-ray Picture: A – PA view. 5. z tendinitis calcarea pozwalają też ustalić część przyczyn powodujących chorobę: typ wyrostka barkowego. rokiem życia należy zawsze zebrać wywiad odnośnie: aktywności sportowej. np. 6. 34. Ponadto. Ponadto stwierdza się dodatnie testy: – Neera (ryc.). 4. C – axis view Ryc. Neers test II I II III Ryc. Przyczyną dolegliwości jest stan zapalny kaletki podbarkowej [10. rodzaju wykonywanej pracy. wskazane jest wykonanie badania z wykorzystaniem rezonansu magnetycznego [2. C – osiowej Fig. Ludingtons test W celu poszerzenia diagnostyki przydatna jest również tomografia komputerowa z rekonstrukcją trójwymiarową. 5. zmiany zwyrodnieniowe stawu barkowoobojczykowego. 22. Wystąpienie dolegliwości bólowych świadczy o uszkodzeniu mięśnia nadgrzebieniowego [2. 6. Chorzy zgłaszają również dolegliwości bólowe podczas odwodzenia kończyny i zmniejszenie siły mięśniowej [2. Zdaniem autorów.Zespół ciasnoty przestrzeni podbarkowej – najczęstsza przyczyna zespołu bolesnego barku 181 Przeciążenie mięśni rotatorów najczęściej występuje u młodych aktywnych osób intensywnie uprawiających sport.) – badany unosi kończyny wbrew oporowi badającego. Autorzy pracy chcą zwrócić szczególną uwagę na dokładne odnotowanie podczas przeprowadzania wywiadów: wieku chorego (ZCPP najczęściej występuje po 40 roku życia). 24. przebytych urazów. bocznej (Y) i osiowej (ryc. że nie mogą spać na boku. 34]. – Apleya (ryc. LECZENIE Ryc. 26]. ROZPOZNANIE Podczas przeprowadzania wywiadów lekarskich chorzy skarżą się na bóle przednio-bocznej okolicy barku. 6. podczas wykonywania testu Neera bardzo przydatne jest przeprowadzenie go po raz drugi po uprzednim podaniu do stawu barkowo-obojczykowego lignokainy (w celu weryfikacji wyniku testu).) – badany proszony jest o dotknięcie palcem wskazującym kąta łopatki. dolegliwości najczęściej ulegają zaostrzeniu w nocy. jeśli ruch ten powoduje ból. Jobs test Badania dodatkowe Zdjęcia rentgenowskie (rtg) w trzech projekcjach przedniotylnej (P-A). 2. Test Ludingtona Fig. pozwalają na różnicowanie dolegliwości. 2.) – chory w pozycji stojącej. 6. drugą ręką wykonuje energiczne zgięcie i przywiedzenie badanej kończyny .) – badany w pozycji siedzącej splata ręce za szyją – wystąpienie dolegliwości bólowych interpretuje się jako wynik dodatni.

1994. 16.M.L. Clin.. J.. jak wspomniano we wstępie. dowodziły przydatności akromioplastyki metodą otwartą. Flatow E. odnotowujemy stosowanie uporczywej rehabilitacji. i wsp.: Lesions of the musculotendinous cuff of the shoulder.. 11.. 173-181.: Kości części wolnej kończyny górnej. 1997. zbliżającym lekarza do sukcesu terapeutycznego. Wykonywał on jednocześnie: przecięcie więzadła kruczo-barkowego. Orthop. 21. ubiegłego wieku. 13. A preliminary report. W tym czasie stosujemy niesteroidowe leki przeciwzapalne. 9.. nie ma możliwości bezpiecznego wprowadzenia instrumentarium do przestrzeni podbarkowej (przeważnie ze względu na stopień zaawansowania choroby).. Am. 8. co wynika z naszych obserwacji. 249. 7. 10. mniejsze dojścia operacyjne.). 6. Flatow E. PZWL. 60-67. 1990.. 1997. Większość z tych chorych. Orthop. McLaughlin H. Bone Joint Surg. zespół ciasnoty przestrzeni podbarkowej. Na jej korzyść przemawia: możliwość dokładnej eksploracji stawu ramiennego. i wsp.: The role of the coracoid process in the chronic impingement syndrome. podaje. 4. Relad. J.: The subcoracoid space. Sports Med. w przypadku zmniejszenia odległości pomiędzy guzkiem większym kości ramiennej a wyrostkiem barkowym. The exposure and treatment of tears with retraction. 3-9. 1997. Copeland S. Relat. PODSUMOWANIE Rozpoznanie zespołu bolesnego barku oraz leczenie tej choroby jedynie lekami przeciwbólowymi i rehabilitacją to w wie- . 779-788. fizykoterapię [8..). Orthop. Buckup K. Zdaniem autorów największe znaczenie w pierwszym etapie leczenia ma szybkie rozpoznanie i wdrożenie leczenia zachowawczego.: Arthroscopic decompression of shoulder impingement secondary to os acromiale.U. że leczenie nie może obejmować usprawniania ruchowego.. Veenstra M. Na podstawie doświadczeń własnych autorzy chcą zwrócić uwagę na duże znaczenie określenia zakresu operacji. – mniej rozległy dostęp operacyjny. Warszawa.). Surg. Bone Joint Surg. In: Shoulder surgery (ed. 228-232. Ellman H.. Ganz R. Codman E.. Res. że przyczyn dolegliwości bólowych barku jest wiele. 14. Levine W.: Office evaluation and and management of the shoulder impingement syndrome.B. 22. 67. Bone Joint Surg. – mniejszy ból pooperacyjny. 5.G. Ellman uzyskał 88% wyników dobrych i bardzo dobrych. 132-138. iniekcje steroidów. stosuje się leczenie operacyjne – metodą otwartą (klasyczną) lub zamkniętą (artroskopową). 20.: Arthroscopic subacromial decompression: analysis of one to three-year results. Obecnie wyniki leczenia obiema metodami są porównywalne [2. w których: wcześniej zastosowane leczenie metodą artroskopową nie przyniosło skutku. Trans. możliwość wyboru metody otwartej na każdym etapie operacji.. 28-32. Armstrong J. ponieważ intensywne ćwiczenia.A. Gerber C.: Anterior acromioplasty: effect of litigation and workers compensation. Kessel L. PZWL..: Anterior acromioplasty for the chronic impingement syndrome in the shoulder.: The morphology of the acromion and its relationship to rotator cuff tears. i wsp. Najczęstszą z nich jest. Clinical classification as a guide to management. Łasiński W. 4. Duke P. – mniejsze blizny pooperacyjne. fizjoterapię. 175-181. 15(2). 1987.B.C.. Res. Butters K. April E. W sytuacji.U. 446-453. Bohenek A.. Patterns of subacromial contact. 1994.: The painful arc syndrome. Clin.: Excursion of the rotator cuff under the acromion. Hutchinson M. Terrier F.N. 2007.U. Whipple T. wstrzykiwanie do przestrzeni podbarkowej steroidów... Wywiad i badanie fizykalne powinno być poparte radiogramami zawsze w trzech projekcjach: P-A. Bigiliani L. (red. Reicher M. Bardzo ważne jest.. 3. Report of ninety-fife excisions. stawów i mięśni.: Subacromial impingement syndrome. 1993. prowadzonego przez okres od 6 do 12 miesięcy. Bone Joint Surg. Już sam fakt wzięcia pod uwagę takiego rozpoznania jest krokiem milowym.W.. Warszawa.A.. An anatomic study.J. 18.: The relationship of acromial architecture to rotator cuff disease. 12. J. 10. Terrier F. Za artroskopowym odbarczeniem przestrzeni podbarkowej w opinii autorów przemawia: – możliwość dokładnej eksploracji stawu ramiennego. że podczas ćwiczeń dolegliwości ulegały nasileniu. 11. J. Clin. J. Clin. Ticker J. 823-838. 2002. Arthroscopy. 31. Res. 59. Oczywiście w miarę upływu czasu i popularyzacji metody wielu badaczy wnosiło własne modyfikacje do leczenia operacyjnego. Arthroscopy. 23.P. Clin. 2. Frieman B. North Am.: Anatomic relationships in the shoulder impingement syndrome..182 K.L.. Bigliani L.. kiedy leczenie zachowawcze nie przynosi efektów. 1972. 22. Szyluk i wsp. 19. Metodę otwartą zaś rezerwujemy dla przypadków. J. dalszej części obojczyka. Sports Med. 19.R. Nie zgadzamy się z doniesieniami niektórych autorów.K. 1991. 54.. niesteroidowe leki przeciwzapalne.. Wallace W. stawem barkowo-obojczykowym lub dalszym końcem obojczyka.: Pathology and pathogenesis of the intratendinous tearing of the rotator cuff viewed from en bloc histologic sections. 1985. aby zdawać sobie sprawę z tego. W: Anatomia człowieka tom I (red.. J.. Bigliani L. Clin. Clin Orthop Relat Res.. 10. 1854-1868. 17. Sahstrand donosi o 77% chorych z wynikiem dobrym i bardzo dobrym po zastosowaniu przedniej akromioplastyki. Szczególnie po długotrwałym intensywnym usprawnianiu ruchowym funkcja kończyny ulega pogorszeniu a dolegliwości bólowe nasileniu. Saunders Company Ltd. Neviaser zaproponował metodę „cztery w jednym”. Autorzy pracy w większości przypadków wykorzystują metodę artroskopową.. 41-50. Buckup K. 79. Hamada K.C. Przeprowadzając wywiady odnośnie wcześniej stosowanego leczenia. Relat. J.. Chang H. Fukuda H. prowadzą do ciągłego drażnienia kaletki podbarkowej i pierścienia rotatorów. Neer C. i wsp.. 304. 9.. Operacja polega na resekcji 1/3 przedniej wyrostka barkowego i przecięciu więzadła kruczo-barkowego. mniejszy ból pooperacyjny.L. Orthop. 31].R.: Excision of the acromion in treatment of the supraspinatus syndrome. przedniej akromioplastyki. – szybszy powrót funkcji kończyny. 1994. lu przypadkach zbyt mało.A.: Arthroscopic subacromial decompression for stage-II impingement. Soslowsky L. – mniejsze uszkodzenie mięśnia naramiennego. 166-172.S. którzy za każdym razem proponują reseksję stawu barkowoobojczykowego. Doniesienia Neera potwierdzały badania innych autorów. 1995. W tym czasie stosuje się: modyfikację trybu życia. Ticker J.S. 96-102. Watson M. 18. Relat. „oszczędzanie” kończyny. 1949.. 22. Autorzy w leczeniu operacyjnym polecają metodę artroskopową. Czas trwania leczenia zachowawczego nie powinien przekraczać 6 miesięcy. 3. Shoulder and Elbow Surg. resekcji stawu barkowo-obojczykowego oraz tenodezy ścięgna głowy długiej bicepsa [21. O przydatności metody artroskopowej świadczą doniesienia wielu autorów porównujących wyniki leczenia metodą otwartą i artroskopową. 171-178. Nakajima T. i wsp. Zehnder R. 1987.: Pathophysiology of Impingement. 51-69..A. Orthop. 436-442. Orthop. 755-765. 29]. 1990. Pierwsze doniesienia o artroskopowej dekompresji przestrzeni podbarkowej to praca Ellmana z 1987 r. Burns W.... 3-26. Techniki otwarte rozpowszechnione były w latach 70. możliwość rekonstrukcji uszkodzonych struktur zarówno stawu ramiennego.L. Naszym zdaniem procedury te powinno się wykonywać jedynie w przypadku stwierdzenia patologii w obrębie tych struktur. PIŚMIENNICTWO 1. W: Testy kliniczne w badaniu kości. Orthop. 1993. Lim K.. Res. 1986. Fenlin J. Pierwsze doniesienia zaprezentowane przez Neera w 1972 r. 1988. 197-200. 215. Na podstawie doświadczeń własnych stwierdzamy. London. aby osiągnąć sukces. Tan J. W 1982 r.L.: Rupture of the supraspinatus tendon. jak i przestrzeni podbarkowej. W razie niepowodzenia leczenia zachowawczego wskazany jest zabieg operacyjny.. 254. Gerber C. Bone Joint Surg. Naszym zdaniem kierowanie chorych z ZCPP na rehabilitację może doprowadzić do pogorszenia stanu zdrowia. 28]. zwłaszcza odwodzenie. Staw barkowy. Leczenie zabiegowe. Rockwood C. 19. 703-708. bocznej i Y. Morrison D. tenodezę ścięgna mięśnia dwugłowego.. 15.

Neviaser T.: The measurement of subacromial contact pressure in patient with subacromial impingement. Orthop.. Trans. Neviaser J. 27. 37. Clin. Studium Kliniczno-Dydaktyczne. Res. Orthop. Relat. Arch. Arthroscopy.S.: Impingement lesions.. 1989. Klinika Nefrologii. 1995.: Arthroscopic subacromial decompression versus open acromioplasty. de Jong B. xx-xxx Piekary Śląskie. Orthop. 1982.pl Ostra niewydolność nerek 03. Clin.: Inflammation of the subacromial bursa in chronic shoulder pain. Ogata S. Uhthoff H. 31. Warszawa Charakter kursu: Kurs doskonalący. Toivonen D. J.: 032 266 51 92. Arthroscopy. 1983. 0692 433 623.P.S..E.10. van der Windt D. patient characteristics. 30.: Operations for the impingement of the shoulder. 1999.: Kończyna górna.A..szyluk1@neostrada. Plotkin E. J... The significance of distally pointing acromioclavicular osteophytes.2008 r. Arthroscopy. faks: 0 22 569 38 09. Wrocław. ul. Sachlstrand T.A. Roye R... 70-77. Konttinen Y. Neviaser R.F. Trauma Surg. 1989. 178-179. Res. Cegłowska 80 Kierownik naukowy: prof. Br.pl Płatność: kurs bezpłatny Uwagi: miejsce zajęć: Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego.. 1997. Vecchio P. Res.: Acromial enthesopathy and rotator cuff tear. Ziółkowski M. Nordt W. Marymocka 99 .: Glenohumeral cinematics in a muscle fatigue model a radiographic study. J.: The four-in-one arthroplasty for the painful arc syndrome. Garretson R. 1995. Marymoncka 99. Grana W. e-mail: karol. 1995.L. Organizator: Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego. Reveille J. e-mail: kursy-4@cmkp. Otrzymano 31 stycznia 2008 r. 60. 4. 28. Hazleman B. Wickiewicz T.Zespół ciasnoty przestrzeni podbarkowej – najczęstsza przyczyna zespołu bolesnego barku 183 23... 34. 1995.T.H.. Res. Yates C. 1983.: Soft-tissue rheumatism: diagnosis and treatment. Ryszard Gellert Zgłoszenia na kurs: Wyłącznie na formularzu zgłoszenia na kursy w ramach programu dydaktycznego CMKP. Ann Rheum Dis.: Ruptures of the supraspinatus tendon. i wsp. Orvin J. 24. 336-340. Orthop. W: Anatomia topograficzna człowieka. 163. Reumatol. Orthop. med. 11...A. 12. 2. 959-964. 25. Antti-Poika I.. and management. Samodzielny Publiczny Wojewódzki Szpital Chirurgii Urazowej.. 111. 440-442. Schumacher G. ul. Oddział VI Chirurgii Rekonstrukcyjnej Ręki.K. 143-148.J. Relat.. Santavirta S.D.A. Med.. 32.. 107-112. 1990.F. 33. Kavanagh R. Petersson C.W. 173. Tuite M. Clin. 54. ul.K. 39-48. 376-383. pediatrii toksykologii klinicznej. Dla lekarzy nefrologów w ramach kształcenia ustawicznego oraz dla lekarzy specjalizujących się w anestezjologii i intensywnej terapii. i wsp. Orthop.J. 01-813 Warszawa.. tel. 26. 23-29.: Acromial structure and tears of the rotator cuff.: 0 22 569 38 07. 1994. 01-813 Warszawa. Neer C. medycynie ratunkowej. 121-125.J.: Arthroscopic subacromial decompression: two to seven years follow-up. 34. 36.L. Bytomska 62.. Relat.J. ul. 174. Am. 18.edu. (red. 102.. Gentz C.: Shoulder pain in a community-based rheumatologic clinic. tel. A radiologic and histologic postmortem investigation of the coracoacromial arch.. Acta Orthop. Adres: Karol Szyluk. 01-809 Warszawa. i wsp. 301-306.. 1992.. 321-323. houlder and Elbow Surg. dr hab. Clin. Volumed. Relat. chorobach wewnętrznych. 45-48. Early results in 52 patients. 5. Scandinavica. Norlin N. 35. medycynie rodzinnej.). Studium Kliniczno-Dydaktyczne.B. 1994.. 373-392.: Shoulder disorders in general practice: incidence. 29. Koes B.

You're Reading a Free Preview

Pobierz
scribd
/*********** DO NOT ALTER ANYTHING BELOW THIS LINE ! ************/ var s_code=s.t();if(s_code)document.write(s_code)//-->