Murōji

Murōji to duży kompleks świątynny, położony w górach we wschodniej części prefektury Nara. Teren, na którym się znajduje, od setek lat uważany był za święty. Mówi się, że kiedy cesarz Kammu zachorował, kapłani sekty Shingon zostali tam wysłani, aby odprawid niezbędne rytuały. Jako że cesarzowi udało się odzyskad zdrowie, zarządził on wybudowanie tam świątyni. Murōji nazywa się również „Kōyasan dla kobiet”, ponieważ podczas gdy na teren Kōyasan wchodzid mogli tylko mężczyźni, Murōji otwarta była dla wszystkich płci. Pod koniec epoki Nara, Murōji została dołączona do świątyni Kōfukuji w Narze. W 1694 stała się niezależną świątynią Shingon. Murōji jest usytuowana głęboko w górach i składa się łącznie z kilkunastu budynków, położonych w dośd dużym oddaleniu od siebie. Jedynymi wchodzącymi w teren tej świątyni budynkami pochodzącymi z dziewiątego wieku, a zarazem jedynymi w pełni zachowanymi budowlami z wczesnej epoki Heian, są kondō oraz pagoda. Mimo to, nawet dzięki tak niewielkiej liczbie zabytków wyciągnąd można wnioski na temat charakterystycznych cech architektury tamtego okresu. Już lokacja świątyni, otoczonej lasami wśród górskiej scenerii, jest typowa dla świątyo Shingon .Budowniczowie górskich świątyo dostosowali formę i umiejscowienie budynków do twardego, nierównego terenu. Japooczykom bardzo odpowiadała synteza architektury i naturalnego środowiska. Przypominała dawną architekturę shintoistyczną, a jednocześnie odzwierciedlała dalekowschodnie dążenie do tego, by raczej łączyd się z naturą, niż ją opanowywad.
Pagoda

Kondō oraz pagoda są bardzo małe – pagoda jest wręcznajmniejszą położoną na zewnątrz pagodą w całym kraju. Trafiła ona na listę Skarbów Narodowych Japonii.

Kondō

Kondō znajduje się na szczycie wysokich schodów i prezentuje sobą malowniczy widok. Wiosną i latem widok upiększa soczysta zieleo, natomiast jesienią - złote i brązowe liście. Najbardziej interesującymi cechami kondō i zarazem tymi najbardziej charakterystycznymi dla stylu architektury dziewiątego wieku są: metoda wykonania dachu oraz sposób, w jaki struktura świątyni wbudowana jest w zbocze góry. Wcześniej, dachy pokryte korą hinoki (cyprysik japooski) widywane były tylko w chramach Shintō, tak więc użycie tego materiału sugeruje, iż rodzima japooska tradycja architektoniczna zaczynała wywierad wpływ również na buddyjskie świątynie. Zewnętrzne ściany budowli pokrywają belki oraz białe otynkowanie, natomiast drzwi i okna tworzące piękny, abstrakcyjny wzór. Inną charakterystyczną cechą kondō jest wyraźnie wyróżniająca się weranda, podtrzymywana przez drewniane podpory, pod którymi pozostawiona jest wolna przestrzeo. W taki oto sposób architekci poradzili sobie z budową świątyni na pochyłym, górskim terenie.

Mirokudō

W Murōji znajduje się spora kolekcja sztuki okresu Heian. W Mirokudō zobaczyd można Buddę Shaka, wielką statuę wykonaną z jednego bloku drewna, co było bardzo charakterystyczne dla rzeźb tamtego okresu. Forma rzeźby jest prosta, ale imponująca i majestatyczna. W szacie noszonej przez buddę dostrzec możemy hompashiki, czyli serię licznych zagięd, mających przypominad fale oceanu. Twarz buddy ma wyraz wewnętrznej harmonii. Siedzący w pozycji jogi budda ma ręce ułożone w mudry abhaya oraz vara, a na jego głowie znajdują się charakterystyczne atrybuty, mające podkreślad jego boską naturę.

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful