Metafora

I Słownik terminów literackich
Metafora – wyrażenie, w którego obrębie następuje zamierzona przemiana (znaczeń składających się
na nie słów).
 Wyrazy zespalają się w nową całość, wykraczając poza ramy semantyczne. M. staje się nową
wartością semantyczną. Trudno ją przełożyć na język potoczny bo taka m. to pewnego rodzaju
uniwersum.
 Zależna od kontekstu plastyczność znaczeniowa wyrazów, która umożliwia tworzenie
metafor, jest ogólną właściwością języka gwarantującą jego semantyczną zdolność do
obsługiwania nieskończonej liczby rozmaitych i zmieniających się sytuacji (polisemia), –
dlatego też metafory pojawiają się w różnych rodzajach wypowiedzi, choć uważane są
powszechnie za szczególne znamię – języka poetyckiego.
 Metafora jest najbardziej kunsztownym tropem. Zespół wyrazów tworzący kontekst, który
odbiera wyrazom ich pierwotne znaczenie.
Metafora poetycka różni się od metafory potocznej, zwanej też językową, nie tyle okolicznościami
użycia czy zasadami budowy, ile stopniem konwencjonalności. Powstają jako rezultat indywidualnej
odkrywczości i sztuki językowej, mają zaskakiwać, zastanawiać czy zachwycać odbiorcę, stanowić
wymagającą rozwiązania zagadkę
 Granicę między poetycką a potoczną metaforą są płynne.
 Metafory poetyckie nie zjawiają się wyłącznie w poezji, ale jako produkty anonimowej
twórczości lingwistycznej rodzą się także w mowie potocznej, np. w ulicznych czy
żargonowych powiedzonkach
 Metafory występujące w utworach poetyckich mogą mieć charakter z dawna potoczny lub być
pozbawionymi pierwiastka twórczego banalnymi – poetyzmami.
 Rodzące się metafory jako niezwykłe połączenia wyrazowe zakładają pewien odbiorczy
wysiłek semantyzacyjny, który pobudzają przez równoczesne stawianie oporu utartym
nawykom frazeologicznym.
 Możliwości tworzenia nowych związków metaforycznych są nieskończone, ale niezupełnie
swobodne.
 Zasięg semantycznej łączliwości nie jest z góry ograniczony, jednak do wytworzenia
znaczenia metaforycznego nie wystarcza składniowe połączenie jakichkolwiek obcych sobie
wyrazów, lecz konieczna jest uchwytność więzi uzasadniających to połączenie.
Metafora potoczna – są wielekroć powtarzanymi, utartymi w obyczaju językowym zestawieniami
słownymi; ich znaczenia zostały na tyle przyswojone, że rozumiane są automatycznie, bez
konieczności uzasadnień i odwołań do niemetaforycznych znaczeń składających się na nie wyrazów.
Np. bieg wydarzeń, źródło dochodów, rachunek sumienia, gorący spór.
Substytucyjna teoria metafory – utrwalona została przez dziedzictwo klasycznej retoryki i poetyki.
W myśl jej założeń metafora jest celową dewiacją, artystycznym odstępstwem od językowej
naturalności i wprowadzona zostaje do wypowiedzi w drodze substytucji zamiast zwykłego określenia
niemetaforycznego.
 Interpretacja metafory wymaga zrekonstruowanego właściwego, prozaicznego ekwiwalentu
dla całej metafory lub dla któregoś z jej składników oraz określenia zasady ich wymiany.
Teoria Arystotelesa
 „wg Arystotelesa „Metafora jest to przeniesienie nazwy jednej rzeczy na inną: z rodzaju na
gatunek, z gatunku na rodzaj, z jednego gatunku na inny, lub też przeniesienie nazwy z jakiejś
rzeczy na inną na podstawie analogii”.
 Analogię rozumie jako rodzaj odniesień proporcjonalnych

1

Dla jej opisu aplikują cały aparat współczesnej semantyki oraz lingwistyki tekstu. a promieniuje zwykle na budowę większego fragmentu lub nawet całego tekstu. tworząc rozgałęziony układ słowny. Interakcyjna teoria metafory  Odrzuca jako niewystarczające lub mylące objaśnienia porównaniowe. 2 .Metafora Porównaniowa teoria metafory  Także zakorzeniona w Arystotelesowskiej opinii. poczynając od Arystotelesa.  Traktuje ona wyrażenie metaforyczne jako obszar współoddziaływania dwóch przynajmniej dziedzin. katachrezy. semantyczno-lingwistyczne itd.  Teoria ta upatruje motywacji w podobieństwach lub pokrewieństwach między zjawiskami czy obiektami. przeżyć czy wyobrażeń. wycie wichru. lodowate milczenie itp.. poetyckiego więc kategorię nadrzędną wobec kilku czy kilkunastu odmian tropów (np. jako układy przedmiotowe. tematologiczne (tematyczna krytyka). a zwłaszcza substytucyjne. w jakich kategoriach ujęte zostaną zestawione w metaforach dziedziny. którego kompozycyjnym odpowiednikiem jest rozwinięty obraz metaforyczny. a także mechanizmy niejawnego przekazywania i uzyskiwania informacji przez wypowiedź oraz mechanizmy jej rozumienia. rodzaje myśli. prawie 24 wieki. Inaczej mówiąc. semantyczno-logiczne. z których jedna zostaje przedstawiona i przekształcona przez system „implikacji skojarzeniowych” typowych dla drugiej. Klasyfikacje retoryczne przyznając metaforze szczególną rangę uważały ją bądź za najważniejszy z tropów poetyckich (figury retoryczne). Zajmuje się kwestiami stosunków między znakami słownymi a interpretatorami (ludźmi je wypowiadającymi lub słuchającymi). pomocniczej. peryfrazy. Nowoczesne ujęcia traktują metaforę jako konstrukcję językową. synekdochy i in.  Porównaniowa teoria metafory eksponując więzi przedmiotowe łatwo przylega do pewnej klasy dość prostych metafor o czytelnej denotacji. psychologiczne. Historia rozważań nad metaforą w europejskim kręgu kultury liczy. które zachodzą w procesie komunikacji słownej. że współczesna metafora poetycka szczególnie uwydatnia motywację i zależności językowe (grę słów.) II Zarys teorii literatury 1 Pragmatyka (pragmatyka lingwistyczna) – jeden z trzech działów semiotyki (obok semantyki i syntaktyki).  Zależnie od tego. wypróbowując koncepcje zrodzone w obrębie gramatyki generatywnej. Poetycka konstrukcja metaforyczna rzadko ogranicza swój zasięg do autonomicznego związku dwóch wyrazów. fale zbóż. kompozycje obrazowe. W niezwykle żywotnym dziedzictwie antycznej retoryki i poetyki tkwią korzenie niemal wszystkich najpopularniejszych do dzisiaj sądów o metaforze. bądź też traktowały ją jako synonim tropu poetyckiego. metonimii. koral ust może być uzasadniona podobieństwem w dwóch planach: między „koralem” a „ustami” oraz między „koralem” a potoczną „czerwienią” jeśli koral uznać za jej metaforyczny substytut. że metafory to skrócone porównanie. Np. poetyki generatywnej. całkowicie uzależniając przekazywany obraz świata od sposobu jego wysłowienia. dzwon spódnicy. hiperboli. płomień miłości. takich jak np. przekształcenia frazeologiczne itp. np. pragmatyka bada sposoby posługiwania się mową przez ludzi (w szczególności rozumienie i interpretowanie wypowiedzi w zależności od kontekstu). Lingwistyczną orientację w teorii metafory stymuluje fakt. których nazwy zostały w metaforze zestawione lub podmienione. ironii.). teorii aktów mowy itd. pragmatyki 1. homonimy. konstrukcje pojęciowe czy kompleksy znaczeniowe – teoria interakcyjna może prezentować różne orientacje: obiektywizująco-realistyczne. a stworzenie dobrej polega na „dostrzeganiu podobieństwa w rzeczach niepodobnych”. zapewniający mowie ozdobność i zniewalające oddziaływanie.

Synekdocha służy wydobyciu jakiegoś jednego elementu dla celów emocjonalnych lub obrazowych. np.Metafora Dla przemian metafory niezwykłe są trzy czynniki: 1) jaki jest zakres znaczeniowy słów. część zastępuje całość lub całość część. jaka zarysowuje się między nimi „odległość” semantyczna 2) jaka jest funkcja interpretacyjna 3) jaka jest funkcja kompozycyjna Metonimia – jest to rodzaj metafory. łagodzenie znaczeń pewnych wyrazów. z których jest budowana. „wypić kielicha do dna” metonimia polega na tym. a więc pozostaje z nim w pewnym realnym związku. które byłyby jego równoważnikiem znaczeniowym. liść i drzewo mogą ogólnie oznaczać roślinność. wzajemnie się wykluczających („czarny śnieg”) Peryfraza – polega na zastąpieniu danego wyrazu przez szereg innych . Synekdocha – odmiana metonimii. 3 . Np. Oksymoron – zestawienie ze sobą dwóch wyrazów o przeciwstawnym znaczeniu. że wino zastąpione przez kielich. Eufemizm – odmiana peryfrazy. w którym ono się znajduje. Zastępowanie dokonuje się w ramach jednego przedmiotu. pozostającego pozostającego nim w pełnej zależności. zastąpienie nazwy jakiegoś przedmiotu lub zjawiska nazwą innego.

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful