Halina Boniszewska KIERUNEK: WIEDZA O KULTURZE ( 2007/8); MODUŁ: FILMOZNAWSTWO ANALIZA ŚRODKÓW ARTYSTYCZNYCH WYKORZYSTANYCH W FILMIE „REQUIEM DLA

SNU” W REŻYSERII DARRENA ARONOFSKY’EGO. Minęło wiele lat od powstania filmów, które przedstawiały świat narkomanów w sposób albo wyidealizowany, albo realistyczny i konwencjonalny, takich jak „Drugstore Cowboy” lub „Dzieci z Dworca ZOO”, będący adaptacją zapisków nastoletniej narkomanki z Berlina Wschodniego, która przedyktowała swe wspomnienia dziennikarce. Film o berlińskich narkomanach lat 80-tych jest jednym z wielu przykładów obrazów, w których kamera wprawdzie ukazuje świat narkomana wiernie, lecz w dużej mierze w sposób normatywny i w gruncie rzeczy bezosobowy. Nawet powstały niedawno film „Trainspotting”, choć odważny, wprowadził elementy humorystyczne w celu „odciążenia” trudnego tematu: potrafi poruszyć, lecz w żaden sposób nie można wrażeń nim wywołanych przyrównać do przeżyć podczas oglądania karkołomnie zrealizowanego filmu „Requiem dla Snu” z roku 2000, w reżyserii Darrena Aronofsky’ego, nowojorczyka z Brooklynu, urodzonego w 1969 roku, absolwenta wydziału reżyserii na Harvardzie. Jeff Shannon, recenzent współpracujący z amazon.com, podsumował to dzieło w następujący sposób: „Requiem Dla Snu” to film warty uznania, lecz osoba, która oglądnie go dwa razy, zasługuje na diagnozę: masochista”.1 Film ten jest równie mocno przez jednych wielbiony, jak przez innych znienawidzony, ale zarówno jego obrońcy, jak i przeciwnicy zgodnie popierają cytowane twierdzenie - oglądanie go jest procesem bolesnym, a autor wykorzystał wszelkie dostępne środki, by wcisnąć

1

wypowiedź Huberta Selby’ego jra opublikowana na stronie internetowej http://www.amazon.ca/Requiem-for-a-Dream-Pi/dp/B00005V1WQ, odczytu dokonano dnia 5 stycznia 2008 roku

nas

w

ten

fotel

tortur

z

pełną

premedytacją.

Po

zapoznaniu

się

z

wypowiedziami najważniejszych osób, które przyczyniły się do powstania tego filmu, zrozumieć jednak można, w czym tkwią źródła tego sadyzmu. Film ten oparty jest na równie głośnej powieści Huberta Selby’ego juniora2. Hubert Selby, będący również współtwórcą scenariusza do filmu, rozpoczął pisanie powieści niedługo po ciężkiej chorobie (zapalenie płuc), podczas której był hospitalizowany i z której ledwo uszedł z życiem, zaś tłumaczy on swą inspirację w następujący sposób: „Podczas, gdy mieszkałem na Lower East Side3, pamiętam, jak szedłem kiedyś wzdłuż Avenue C i zauważyłem facetów stojących na rogu ulicy.... w środku zimy.... ubranych jedynie w podszyte wiatrem kurtki, z nieruchomym wzrokiem, zlanych potem.... [.....] pisanie „Requiem dla Snu” było potężnym doświadczeniem. Zajęło mi ono 6 tygodni, włączając w to poprawki. Nigdy przedtem nie pisałem w takim tempie. To prawie tak, jakbym ścigał się ze śmiercią. Ale nie tak się czułem, a raczej było wręcz na odwrót.... Odczuwałem w sposób bardzo intensywny, że żyję [....] Były okresy prostej i ekstatycznej radości, ale także momenty szaleństwa. Czasami zachowywałem się jak ogarnięty szałem wariat. W moim umyśle i ciele było tysiące demonów, a ja nie mogłem ich egzorcyzmować.”4 Z kolei sam Darren Aronofsky, także współautor scenariusza, tak relacjonuje swoje wrażenia po lekturze książki: „W <<Requiem dla Snu>> chodziło mi zawsze o uchwycenie potęgi pisarstwa Selby’ego. Kiedy kończysz czytać książkę Selby’ego, czujesz, jak gdyby ktoś uderzył cię w splot słoneczny, pozostawiając w nim wgłębienie po pięści. Po prostu pragnąłem przenieść na ekran tę energię. Zasadniczo, chciałem podjąć próbę podzielenia się w widzami tym doświadczeniem.”
5

2 3

Hubert Selby Jr. "Requiem dla Snu", Dzielnica Nowego Jorku, w którym toczy się akcja filmu tekst zaczerpnięty ze strony internetowej dnia 22 stycznia 2008 ; adres strony: http://www.marionboyars.co.uk; odczytu dokonano dnia 5 stycznia 2008 roku

4

5

tekst zaczerpnięty ze strony internetowej dnia 22 stycznia 2008 ; wywiad przeprowadzony przez Stephena Applebauma reprezentującego Netribution.co.uk na początku roku 2001 dotyczący “Requiem dla Snu” tekst wywiadu zamieszczono na stronie internetowej http://aronofksy.tripod.com, odczytu ze strony internetowej dokonano 13 stycznia 2008.

Brutalność środków wyrazu wykorzystanych w filmie nieuchronnie wiąże się ze stanami psychicznymi jego twórców, którzy, jakby zarażeni wzajemnie swymi emocjami, pragnęli z równym natężeniem przekazać je na taśmie filmowej. Pomimo wielkiego sukcesu pierwszego filmu Aronofskiego, „Pi” i zapewnień o poparciu ze strony wytwórni filmowych, wszyscy producenci zgodnie odrzucili scenariusz „Requiem”, o jeszcze bardziej utwierdziło reżysera w przekonaniu, że zmierza we właściwym kierunku. Film zrealizował wbrew przeciwnościom, za minimalny budżet 50 000 dolarów. W świecie filmowym długo toczyła się walka wokół zaklasyfikowania filmu do kategorii dopuszczalności do oglądania dla danych grup wiekowych. Nawet, gdyby wyłączono z niego krytykowane sceny pornograficzne, film ten jest tak ponury, drastyczny, agresywny i brutalny w zastosowanych środkach wyrazu, że w porównaniu z nim typową pornografię wypadałoby obwołać raczej kinematografią sielankową „dla ukojenia zmysłów”. MPAA zaklasyfikowało film do kategorii NC-17. Darren Aronofsky zaapelował przeciwko takiej hipokryzji w odtwarzaniu rzeczywistości, utrzymując, iż wycinanie dowolnych fragmentów filmu „rozpuściłoby” jego przesłanie, a być może nawet zniekształciło je. Niezależna wytwórnia Artisan Entertainment wprowadziła film na rynek bez ograniczeń wiekowych, przedkładając tym samym sztukę i prawdę przekazu nad komercję. Aronofsky opowiada: “ Powiedziałem ludziom, że pragnąłem, by film był jak skok z samolotu po to, by w połowie drogi uświadomić sobie, że zapomniało się o spadochronie. Tak zaczyna się film – w momencie gdy uświadamiasz sobie, że zapomniałeś spadochronu. A film kończy się pięć minut po tym, jak uderzasz o ziemię, zaś ty żyjesz jeszcze przez ostatnie pięć minut [..]”6 Przed londyńską premierą filmu Aronofsky przepraszał widownię na sali, za ból jaki miało jej sprawić oglądnięcie „Requiem”. Towarzysząca mu Ellen Burstyn wyraziła nadzieję, że widzowie nie przybyli do kina sami, by móc się nawzajem wesprzeć po projekcji.
6

6 Wywiad pt. „To Film Punk” („It’s a Punk Movie”) z Darrenem Aronofskym dotyczący “Requiem dla Snu” ,przeprowadzony przez Jeffa Starka z Salon.com dnia 13 października, 2000 roku; tekst wywiadu zamieszczono na stronie internetowej http://aronofksy.tripod.com, odczytu ze strony internetowej dokonano 13 stycznia 2008.

który opisał swoje uzależnienie od heroiny z punktu widzenia profesjonalisty dysponującego narzędziami do interpretowania procesów zachodzących w jego mózgu i psychice. w której autor bez skrępowania opisuje. które. Znak. Maciej Kozłowski. na ekranie pozostającej bez twarzy. Coraz częściej w sztuce podejmuje się próby innego. iż czytająca powieść osoba zaczyna odczuwać strach i autentyczne poruszenie. lecz najgłębszy wgląd w istotę narkomanii daje czytelnikowi Tomasz Piątek. nieszablonowego opisu uzależnienia – są to ambitne. i choć pozornie nie ma w nim głównego bohatera. „Heroina”. „Moja Heroina”. by osiągnąć wspomniany cel. spersonifikowane. z których żaden z nich nie jest tak naprawdę głównym. Analogicznym. 2002. Dopiero ten chwyt sprawia. chaotyczny pościg obrazów. szalone tempo ujęć przeskakujących nieustannie między czwórką bohaterów. Wydawnictwo Czarne. . lecz w prawdziwy szok wprawia czytelnika dopiero w momencie. To nie my panujemy nad obrazem. do czego się zniżał. sugestywnym w swojej wymowie środkiem posłużył się Darren Aronofsky. W polskim powieściopisarstwie duży rozgłos zyskała autobiograficzna powieść Tomasza Piątka „Heroina”7. lecz nieustannie odczuwalnej: uzależnienia. lekarza psychiatrii. Analogie do tak nietypowego potraktowania tematu znaleźć można we współczesnej beletrystyce polskiej poświęconej narkomanii. Niniejsza praca jest próbą opisania środków artystycznych wykorzystanych po to. podobnie jak narkotyk panuje nad jego bohaterami. Wartościowa w literaturze polskiej jest także pozycja „Moja Heroina” autorstwa Macieja Kozłowskiego8. i chyba właśnie dlatego nikt z widzów nie pozostaje wobec filmu 7 8 Tomasz Piątek. oddając głos samemu demonowi. odważne próby dotarcia do prawdy w opisie rzeczywistości wewnętrznej. gdy heroina staje się narratorem powieści i odbierając głos głównemu bohaterowi. uzyskuje władzę nad duszami bohaterów i strąca ich na dno. Multiplikacja kadru. 2004. zaczyna przemawiać w jego zastępstwie. koncentruje naszą uwagę na samym doznaniu – w konsekwencji na ekranie panuje demon narkotyku. a może nawet rozumieć istotę nałogu. to surrealistyczny i groteskowy obraz przejmuje kontrolę nad naszą percepcją. jest to tylko zabieg służący zaprezentowaniu i wyeksponowaniu głównej postaci. wyd. by pozyskać środki na zdobycie narkotyków.Film prezentuje równolegle postaci czterech uzależnionych osób.

w czasach współczesnych.obojętny. Kiedy zacząłem tworzyć strukturę skryptu. Czy to rola Jareda. To bilet w jedną stronę do piekła. Mówi: „Jest to film o ludzkiej duszy zmagającej się z uzależnieniem. bohaterem filmu stał się ich wróg – nałóg. Także. jest taką samą walką jak walka o to. jedzenia – wszystko jedno. uświadamiasz sobie.9 Natomiast odtwórczyni nagrodzonej Oscarem roli prostej żydowskiej mamy. znaleźć też można w filmie”. w jaki sposób styl kinematograficzny Darrena {Aronofskiego} staje się wierną realizacją powieści. masturbacji.Williamsa reprezentującego Threat. 9 10 http://www. lecz pospolici „Spełnione Marzenia” („Dreams Fulfilled”). miłości. tekst wywiadu zamieszczono na stronie internetowej http://aronofksy. Akcja celowo nie została osadzona w konkretnych realiach historycznych. A przesłaniem filmu jest to. że kręcimy horror. by nie wkłuć sobie igły w ramię”. Reżyser nie waha się przed osadzeniem tego filmu w gatunku horrorów.tripod. jak często przedstawia się ludzi uzależnionych. Sary Goldfarb. Lecz ich głosy są tak wyraziste.com. I w każdej scenie. a może Ellen? Ale to nie było żadne z nich.co. nałóg pokonuje bohaterów. gdyż opowieść ta w zamierzeniu twórców ma być ponadczasowa i służy nie zobrazowaniu rzeczywistości epoki. Wchodzi naprawdę. odczytu ze strony internetowej dokonano 13 stycznia 2008. fragment wywiadu przeprowadzonego 11 października 2000 roku z Warrenem Aronofskym przez Davida E. że wiesz dokładnie. Czwórka bohaterów to zwykli szarzy ludzie . kto w danej chwili przemawia. że wszystkie nałogi są takie same – czy jest to uzależnienie od narkotyków. Powoli uświadomiłem sobie. telewizji. nie ma tu odwołań do żadnych wydarzeń ze współczesnego świata. naprawdę głęboko w ludzki ból i poświęcenie i jest to jazda bez trzymanki.10 Fabuła filmu rozgrywa się w Nowym Jorku. lecz rzeczywistości ludzkiego wnętrza.com. kiedy czytasz książkę. by powiedzieć <<nie>> papierosom. nadziei. Zamiast tego. rozpocząłem od poszukiwania bohatera filmu. lecz nie ma w nim fizycznego potwora. Natomiast był to potwór kryjący się w ich mózgach. lecz większość tego.nie jakieś diaboliczne postacie. Po przeczytaniu książki bardziej zrozumiałam postać Sary. Walka. Ellen Burstyn. na Coney Island. nie identyfikując ich.marionboyars. co jest w książce.uk . tłumaczy: „{Autor} po prostu przepływa od kwestii jednej postaci do drugiej.

Zachwycona początkową utratą wagi. pozbawiony weny. Odwiedza lekarza. w czerwonej sukience z jej najświetniejszych lat. zastawiając go. z którego rzekomo czerpie korzyści. z którymi przesiaduje popołudnia na krzesełkach ułożonych rzędami na chodniku przed budynkiem. przyszłego wspólnego życia rodzinnego na przedmieściach z Marion (którą zagrała Jennifer . zaś w ostatnich scenach przedstawiono ja podczas terapii wstrząsami elektrycznymi. jednocześnie nieudacznik.amerykańscy obywatele wychowani w kulcie American Dream. ani ugruntowania w duchowości lub wiedzy. udręczona halucynacjami wychodzi na ulice i ostatecznie kończy w szpitalu psychiatrycznym. by dzięki kilku intratnym transakcjom narkotykowym móc zaoszczędzić pieniądze na beztroskie życie ze swoją dziewczyną. samotną i ośmieszoną. Marzeniem jej życia jest ukazać się na ekranie jako bohaterka tego programu. spędzająca całe dnie przed telewizorem. ignoruje pierwsze sygnały uzależnienia i zachęcona podziwem koleżanek. Jedna z postaci. który co jakiś czas pozbawia matkę największego skarbu . przywiązana do łóżka. niedojrzały i nie potrafiący pokierować swoim życiem. który nie tracąc czasu na gruntowne badania przepisuje jej leki psychotropowe ograniczające apetyt.telewizora. żyjąca skromnie. ciepła i spragniona ludzkiego towarzystwa samotna żydowska wdowa uzależniona od słodyczy. z dnia na dzień podnosi dawki leku. ale nie posiadający ani środków na zrealizowanie stereotypowego mitu sukcesu. Dlatego postanawia powrócić do dawnej formy. w którą już od dawna nie może się wcisnąć. to prosta. Jej syn Harry w (zagrany przez Jareda Leto). skończyć z wegetacją w rozmemłanym szlafroku i zabłysnąć przed sąsiadkami. Odwiedzając matkę. która z miłości do syna wciąż odkupuje telewizor nie składając skargi na policję. gruncie rzeczy poczciwy chłopak. nie pamiętająca kim jest. aż w końcu oszołomiona narkotykiem. która pewnego dnia otrzymuje telefoniczne zaproszenie do uczestnictwa w ulubionym teleturnieju telewizyjnym. to drobny lecz handlarz narkotykami. Marzy o tym. Jego gospodarz w każdym odcinku natrętnie wykrzykuje „Mamy zwycięzcę!”. Sara Goldfarb. niewykształcona. poniżoną. by zdobyć pieniądze na narkotyki. pozwalających im na wyjście poza panujące społeczne schematy. roztacza przed nią wizje urojonego „biznesu”.

a on po niefortunnej wyprawie na Florydę i przewiezieniu kolegi do szpitala kończy jako więzienny sprzątacz. dla którego mielibyśmy czuć się źle. by potem znikać na czas nieokreślony. mówi.. ale gang traci pieniądze. Tyrone. którzy starają się jak mogą. by nikogo nie ranić [. i podobnie jak on marzy o poprawie bytu. próbując znaleźć odrobinę szczęścia. Podobnie jak Harry. by dodać mu odrobinę lekkości. pragnąłem stworzyć ludzi. Po uczestnictwie w scenie egzekucji przez jakiś czas przebywa w więzieniu. żyje z dnia na dzień. Tutaj Marlon jest dilerem podobnie jak Harry.] Problem polega na tym. twórca postaci: „Większość narkomanów nie żyje na ulicach. Obydwoje kończą samotnie. Lepsze życie dzięki chemii to motto Ameryki. Sara. tak. by dostać zapas narkotyku w charakterze zapłaty. Jak pisze Hubert Selby.. kradnąc za działkę. który miał im zapewnić sukces finansowy. Większość z nich to przedstawiciele klasy średniej. powinniśmy wziąć pigułkę i poczuć się znowu dobrze. Na początku wspólne sesje narkotykowe pozwalają im na pielęgnowanie mitu wielkiej miłości. którzy chodzą do lekarza i farmaceuty po leki.Connelly) i obiecuje. aż wypalę sobie dziurę w nosie”. „Nie mam zamiaru uganiać się całe życie w podartych tenisówkach. są po prostu jednymi z wielu. zagrany został przez Marlona Wayansa.. we wszystkich . potem zostaje zwolniony... i uczy się nas. lecz niepowodzenia w „biznesie” narkotykowym. Amerykański Sen. a ona jako prostytutka zarabiająca na orgietce podczas wieczorku kawalerskiego po to. oraz pogłębiające się uzależnienie doprowadzają do konfrontacji iluzji z prawdą. lecz równie zagubioną dziewczyną z zamożniejszej klasy średniej.Aronofsky tłumaczy. Jeśli takie sytuacje mają miejsce w naszym życiu. cierpieć na depresję. że mówi nam się. iż nie ma powodu. pod wpływem którego jest. iż wprowadził do filmu postać znaną z komedii. odseparowani od siebie – on na szpitalnym łóżku z amputowaną po infekcji żyły ręką. Harry. że kupi jej najwspanialszy telewizor świata. .. od działki do działki. by przedrzeć się jakoś przez dzień. lecz którzy także byli po prostu zwykłymi ludźmi. którzy są uzależnieni. znanego do tej pory z roli komediowych . Tyrone. Ujmując to najprościej jak się da. Marion jest piękną.. Marion nie wyróżniają się w tłumie. czwarty bohater tej historii. którzy mają jakąś miłość w swoim życiu.

wraz z podkładem dźwiękowym kojarzącym się ze spadającym szafotem lub z zatrzaskiwanymi drzwiami celi.com. sugeruje oderwanie od odradzającej się do życia natury. Jesteś w różnych miejscach. „Jesień”. oraz psychicznych. łącząc film z grecką tragedią.”11 Film ten jest więc opowieścią o życiu współczesnego człowieka pozbawionego sacrum i o narkotyku. że najbardziej interesującą rzeczą. co dodatkowo zapowiada naturę nadchodzących wydarzeń. i ja odczuwam. a zdecydowanie nie mogę osiągnąć tego w pościgu za Snem.jego manifestacjach.co.tripod. stosując środki chemiczne przez niego zalecane. Myślisz o rozmowie ze swoją matką sprzed czterech godzin. odczytu ze strony internetowej dokonano 13 stycznia 2008.marionboyars. Aronofsky wspomina. . lecz spadają. adres strony: http://www. na które wyjedziesz ze swoją dziewczyną za trzy tygodnie. iż wielki wpływ na decyzję o takiej konstrukcji dzieła wywarły na nim malowidła naścienne Goyi w Muzeum Prado w Madrycie przedstawiające pory roku. Muszę znaleźć jakąś drogę przez szaleństwo moich demonów i Amerykańskiego Snu. halucynacji. Aronofsky. odczytu dokonano 7 stycznia 2008 roku 12 Wywiad na temat “Requiem dla Snu” Darrena Aronofskyego” – wywiad przeprowadzony przez Michaela Marano reprezentującego Scifi. wielbiciel „Wstrętu” Polańskiego i filmów Terry’ego Gilliama. Myślisz o wakacjach. który stał się Bogiem.uk. podejmuje próbę odtworzenia świata wewnętrznego staczających się narkomanów – doznań zaburzonej percepcji. najbliższe prawdy. Ma obsesję subiektywizmu w kinie. stanów maniakalno-cyklofrenicznych. śmierć i brak nadziei na wybawienie. tak naprawdę nie idziesz ulicą. odcina moją świadomość od Boskiej Natury mego życia. Mówi: „Kiedy idziesz ulicą. która 11 tekst zaczerpnięty ze strony internetowej dnia 22 stycznia 2008 .Com dnia 23 września 2001 roku. i „Zima”. z punktu widzenia ich zaburzonego postrzegania świata. Nie obiecuje wybawienia od upadku: już sam podział na 3 części: „Lato”. by odkryć ukrytą w moim wnętrzu boskość. tekst wywiadu zamieszczono na stronie internetowej http://aronofksy. i całego Życia.12 Główną ambicją reżysera jest w miarę jak najwierniejsze. przybliżenie widzowi koszmarnego świata człowieka uzależnionego z punktu widzenia jego duszy i doznań fizycznych. Napisy zapowiadające wspomniane pory roku nie są na ekranie po prostu wyświetlane.

przypuszczam. jak sądzę.tripod. dla którego. to fakt. zwykle. „Proteusz”. obraz powiększających się źrenic w montażu tego hip-hopowym)15.com.Org. odczytu ze strony internetowej dokonano 13 stycznia 2008.co. na początku 2001 roku. „Requiem dla Snu” . atakując nas nieustannie setkami przyśpieszonych kadrów. 14 Wywiad na temat filmów „Pi”. że doświadczenie staje się intensywniejsze”. jeśli jako reżyser. natrętnie powtarzane. możesz uczynić krok do przodu i naprawdę skłonić widzów. odczytu ze strony internetowej dokonano 13 stycznia 2008. na podstawie wywiadu przeprowadzonego z Darrenem Aronofskym w styczniu 2001 roku. w surrealizm.uk . odczuwamy. 14 Ponieważ kamera w „Requiem dla Snu” najczęściej spogląda na świat subiektywnie. Lecz. 600 cięć montażowych. oglądamy filmy. 3000. powiększeniami i ostrymi efektami dźwiękowymi. a wszystko to serwowane jest w oszałamiającym tempie teledysku i obsesyjnie. film Aronofsky’ego ma ich ok. tekst wywiadu zamieszczono na stronie internetowej http://aronofksy. iż możesz unieść się w świat wyobraźni. odczytu ze strony internetowej dokonano 13 stycznia 2008.tripod. . że reżyser potrząsa naszymi zmysłami. jest możliwość wybrania się na wycieczkę z kimś innym.com.tripod.Com dnia 23 września 2001 roku.odróżnia kręcenie filmów od teatru. a czym jest rzeczywistość subiektywna>?”13 W innym wywiadzie tłumaczy: “Powodem. by wkroczyli do umysłu postaci na głębszym poziomie. z punktu widzenia osoby uzależnionej. tekst wywiadu zamieszczono na stronie internetowej http://aronofksy. ponadto zastosowano w nim w blisko 150 przypadkach obróbkę cyfrową obrazu (np. wtedy uważam.com. To właśnie fascynuje mnie obecnie w sztuce filmowej – pytanie: <czym jest rzeczywistość. aby w Wywiad na temat “Requiem dla Snu” Darrena Aronofskyego” – wywiad przeprowadzony przez Michaela Marano reprezentującego Scifi. z osobą w stylu Julii Roberts. w natomiast do w podzielony kadr wykorzystano dzieła bieg w nietypowych dla tradycyjnego kina scenach. 15 Informacja zaczerpnięta z artykułu Davida Geffnera reprezentującego DGA. Pomimo tradycyjnej trójaktowości dzieła. Podczas gdy przeciętny film zawiera ok. przeciwieństwie następuje tu konwencjonalnego końcowych scenach: filmowego wydarzeń kulminacja 13 akcji konsekwentnie przyśpiesza w ciągu całego czasu trwania filmu. i „Batman” Darrena Aronofskyego – wywiad przeprowadzony przez Stephena Applebauma reprezentującego Netribution. tekst wywiadu zamieszczono na stronie internetowej http://aronofksy.

surrealistyczną okolicę. statyczność. która podświadomie interpretowana jest jako strona nieaktywna. naturalnie odbieraną jako strona aktywna. . co intensyfikuje wrażenie gwałtownego ruchu. pozbawioną życia. Następnie w ujęciu panoramicznym ukazano Tyrone’a i Harry’ego toczących na kółkach telewizor poprzez zindustrializowaną. wygląda przez szparę w szafie. Dekoracja ta jest symboliczną projekcją ich świata wewnętrznego. Technikę podzielonego kadru zastosowano tu w celu wyraźnego zasugerowania niezdrowej relacji pomiędzy matką i synem. iż matka boi się syna. Dodatkowa scena. Charakterystyczny jest tu. jest wyjątkowo wyrazisty – tych kilka początkowych scen tworzy sugestywny obraz kobiety samotnej i odizolowanej. podkreśla bezwład. martwotę ich życia. przygarbiona ze strachu. kamera powoli prezentuje zbliżenie ociężałej. staroświecko ubranej sylwetki każdej z nich. Chwilami Harry pojawia się w podzielonym kadrze po obu stronach ekranu. podkreśla jego agresywność i gwałtowność ruchów. iż wszystkie one są niemal identyczne w swoich atrybutach życia emerytek – pełne ujęcie tworzy obraz absurdalny. Ruch kamery jest nerwowy. jej sylwetka wydaje się prawie nieruchoma i kontrastuje mocno z gwałtownymi ruchami wykonywanymi przez syna. próbując usprawiedliwić czyn syna. w której się schowała.końcowych minutach osiągnąć zawrotne tempo i pozostawić widza w stanie szoku. Multiplikację kadru zastosowano już w początkowych scenach filmu: obserwujemy syna wynoszącego telewizor z domu matki. które później okażą się jej jedynym łącznikiem ze światem zewnętrznym. które pozwala nam zauważyć. Obraz po stronie matki jest zaciemniony. podczas której wdowa „rozmawia” ze zmarłym mężem. Matka. nierówny. Napastliwa akcja syna przedstawiona jest po prawej stronie. dynamiczna. nawracający w całym filmie. natomiast nieruchomy i zaciemniony obraz po stronie matki stwarza efekt „mysiej nory”. Nieruchomy obraz umieszczono po lewej stronie ekranu. jest oczywiste. oraz ujęcie z planu ogólnego. Następnie Tyrone i Harry wytaczają na kółkach telewizor z bloku Sary. W związku tym dominuje strach. W scenie przedstawiającej starsze panie siedzące nieruchomo przed blokiem. i że ich związek nie jest pełnowartościowy. bez podsuwania ewidentnej puenty.

wykorzystał w oryginalny sposób elektronikę do nadania podkładowi dźwiękowemu filmu odpowiedniego charakteru. nazwał ten charakterystyczny typ montażu ”montażem hip-hopowym”. lecz i tak zapragnąłem ukraść kilka hip-hopowych idei i zastosować je w narracji filmowej. które kończy odgłos ekstatycznego westchnienia. igły w strzykawce wsysającej roztwór. dodatkowo nie przeciążając czasu ekranowego zbędnymi kadrami.ekspresjonistyczny kontrast światłocieni.”16 Montaż hip-hopowy pełni też w filmie inną. kluczową rolę – przeplata sprytnie wątki poszczególnych bohaterów. przed Eminemem. tłumacząc stworzony przez siebie termin w następujący sposób: „Dorastałem w Brooklynie w latach 80-tych i złotym wieku hip-hopu. 2001 roku. ręki poklepującej żyłę i gwałtownego strumienia wchłanianej do żyły cieczy. Od ruchu ręki właściciela lombardu wręczającego banknoty następuje przeskok do kadrów przedstawiających rytuał przyjmowania heroiny: zapalanie zapalniczki. Choć słońce świeci dość intensywnie. równoważąc je na ekranie i umieszczając punkt ciężkości pośrodku. odczytu ze strony internetowej dokonano 13 stycznia 2008. niebo przyciemniają zbliżające się chmury burzowe zwiastujące nadchodzące wydarzenia. 16 . Projektant dźwięku. Towarzyszące „braniu” efekty dźwiękowe pochodzą z obrobionych dźwiękowo nagrań najróżniejszych zjawisk– odgłos heroiny pędzącej przez żyły powstał dzięki przymocowaniu mikrofonu do racy. współpracujący z montażystą Jayem Rabinowitzem. gwałtowne są również kolejne cięcia montażowe. Zgrały się bardzo dobrze z ideą obsesji i uzależnienia. nagranie to następnie przetworzono. dnia 8 lutego. zdejmowania opaski uciskowej na ramieniu. Brian Emrich.com. zmuszające widza do dopowiadania sobie biegu wydarzeń. odpalonej i wpuszczonej do jeziora. „Aronofsky Warren: Requiem Dla Snu” –rozmowa z Darrenem Aronofskym przytoczona na UrbanCinefile przez Alistaira Harknessa reprezentującego UrbanCinefile. Aronofsky. Stąd wzięły się te wszystkie szybkie cięcia.tripod. Jako dziecko byłem naprawdę podłym artystą graffiti i równie złym break-dancerem. a następnie trwające zaledwie ułamki sekundy obrazy cieczy wrzącej na łyżce. Tekst Pt. Ekspresjonistyczne. tekst wywiadu zamieszczono na stronie internetowej http://aronofksy.com.

o charakterystycznych upiornych odcieniach. iż obserwuje grę ich wyobraźni: nie sugeruje tego ani podkład dźwiękowy. o wypukłym i nie obiektywie zniekształcającym obraz wnętrza – przez pomieszczenie przewija się hiperaktywnych. Z kolei już po włączeniu telewizora scenę. ruch włączania – chwyty ten. gdy na ekranie przedstawiony zostaje alternatywny bieg wydarzeń. Znowu obserwujemy rzeczywistość oczami bohaterów. wydłużono. przeplatają się tu barwy niebieska i zielona. przerzucając go z ręki do ręki. Dopiero. postacie ożywiają się i zaczynają snuć . ściany pomieszczeń są szare. sugerują zawężenie świata osoby uzależnionej do rytuału. fizyczne odkształcenie czasu rytuału ma przybliżyć rzeczywistość jaźni bohatera. że obserwowaliśmy rzeczywistość subiektywną duszy bohaterów. domyślamy się. punktowe. reżyser drażni się z widzem – na przykład iluzoryczna scena. by implikować. W czasie ekranowym impreza trwa nie więcej niż 2 minuty. zimne szaleństwo. Sceny przyjmowania narkotyku realizowane były konsekwentnie w zimnym. ani stosowany zwyczajowo w konwencjonalnym kinie manewr rozpuszczania obrazu. posępne i pokryte plamami farby. samotność. oraz upiorną atmosferę i chorobę. symbolizujące kolejno chłód. zmontowana została bez żadnych wskazówek dla widza. Kolejne sceny „brania” zrealizowane są według tego samego schematu przed wzięciem narkotyku akcja jest zawsze spowolniona.Sceny rytuału oglądania telewizji przez Sarę również zmontowano w technice hip-hopowej: szybkie podniesienie pilota. Po charakterystycznych cięciach montażowych prezentujących rytuał „brania” akcja kamery ulega przyśpieszeniu. Towarzyszy im ponury dźwięk. podczas której Harry i Tyrone porywają w barze pistolet policjanta i zabawiają się. wraz z ekstremalnymi zbliżeniami. iż bohaterka odczuła wielką przyjemność inicjując ten rytuał. Oświetlenie jest zwykle słabe. odpychającym oświetleniu neonowym. Realizując sekwencje przedstawiające zmienione stany świadomości. celu. w której Sara pieści czekoladki dłonią. Sekwencja imprezy „na haju” nakręcona jest przy przyśpieszonej akcji kamery tłum z automatyczną funkcją przerywanej się bez ekspozycji. zbliżenia przycisków na pilocie. poruszających gorączkowo zauważających siebie nawzajem postaci.

bez pretensji do wyrafinowania. dlatego staje się oczywiste. nadużywany w filmach gorszego gatunku. jak bardzo się oszukują. ostrą barwę. również przy nowoczesnego budynku. niepokojącą. Z racji kontrastu wobec ciemnych.zablokowania windy. nadzieję. że reżyser przedstawia widzom Marion widzianą oczami Harry’ego będącego pod wpływem heroiny. w intensywnie niebieskiej bluzce. by przedstawić bohaterów jako zwykłych młodych ludzi. by widz obserwował rzeczywistość oczami bohaterów. lecz podkład dźwiękowy (posępna muzyka o opadającej kadencji). światło razi i ma nieprzyjemną. że narkotyk to dla nich tylko biznes.wszystkie te manewry zamierzone po to. wszechobecna zieleń symbolizuje niewinność.wielkie plany. Natychmiast potem obraz przyśpiesza tempo i widz obserwuje ich absurdalny bezgłośny śmiech. wykorzystaniu szybkiego montażu. wręcz kiczowaty. oraz rozmywające się w białym świetle obrazy antycypują upadek tych planów. gwałtownej muzyki autorstwa Clinta Mansella z Kronos Quartet . oraz seksu w windzie. przedstawiono kilka scen wspólnych zabaw Marion i Harry’ego . lub rozjaśnionych neonówkami sekwencji „narkotykowych” poprzedzających to ujęcie. charakterystycznej eksplozji światła po zablokowaniu windy. oraz doskonałym podkładzie dźwiękowym w postaci rytmicznej. Podczas innej sceny zbliżenia Marion i Harry’ego w pierwszej części filmu reżyser ponownie posłużył się techniką podzielonego kadru. Wszystkie te manewry służą podkreśleniu chwilowego efektu działania narkotyku: Za odrobinę ekstazy bohaterowie zapłacą udręką długich godzin na głodzie. co dodatkowo podkreśla. Igraszki w windzie to motyw mało oryginalny. Przez żyje wśród atrybutów nowoczesnego mgnienie oka widzimy fasadę Następnie. lecz obraz jest jednocześnie zauważalnie prześwietlony. który Marion obrzuca wzrokiem – sygnał. Sceny te ratuje od pospolitości charakterystyczna kolorystyka obrazu nakręconego oryginalnie w tonacji czarno-białej (kamera przemysłowa umieszczona w windzie obserwuje ich zabawę). W jednej ze scen rytuał brania wtargnie wręcz w ich rozmowę o tym. lecz być może uzasadniony pragnieniem reżysera. Kamera nie jest tu . że bohaterka świata. na tle ostrej zieleni trawy obejmującej cały kadr. obraz ten podkreśla jej młodzieńczość i urok. Marion pojawia się w filmie po raz pierwszy w przykuwającym uwagę obrazie.

Fakt. jakie ogarnia bohaterów. nie pozwala im się do siebie zbliżyć” 18 Z kolei w innym wywiadzie stwierdza: „Kiedy oglądasz sceny seksu w filmach. „Requiem dla Snu” .] to był mój cel: nakręcić scenę seksu.. że potrafię tego dokonać”. wtedy może mogliby odmienić swoje życie.. tekst wywiadu zamieszczono na stronie internetowej http://aronofksy.uk na początku 2001 roku.wywiad na temat „Requiem dla Snu” przeprowadzony z Darrenem Aronofskym dnia 6 października 2000 roku przez Anthony’ego Kauffmana w „Indie Wire”. itp. Moim celem było stworzenie w pełni subiektywnego kina [. co stylistycznie wykorzystywałem gdzie indziej do wyrażenia czułości [. Gdyby przejęli się obecnością drugiej osoby i naprawdę byli obecni. która nie jest tym samym starym chłamem.. 18 Wywiad na temat filmów „Pi”. nawet mimo tego. tekst wywiadu zamieszczono na stronie internetowej http://aronofksy. pieszczoty.: “ “Pi”. iż została napisana w sposób bardzo subiektywny. 19 .tripod. a ja wiedziałem. wraz ze zbliżeniami warg.. są do niczego.Progresja – Aronofsky powraca z “Requiem”” "Pi.com.tripod. znajdując się w oczach postaci. iż są odseparowani od siebie. To pornografia niskiego ryzyka. wywiad z Darrenem Aronofskym przeprowadzony przez Freda Topela reprezentującego dailyradar.] są odseparowani od siebie. A ja chciałem nakręcić scenę miłości i zrobić coś. chwilowe poczucie bezpieczeństwa.co." "Pi" Progression..] {Książka} „Requiem dla Snu” pociągała mnie dlatego. a nie tylko uzależnieni od siebie.com. odczytu ze strony internetowej dokonano 13 stycznia 2008.. Aronofsky Returns With "Requiem" ..[.17 Jednocześnie jednak podzielony kadr sugeruje paradoksalnie uwięzienie tych postaci w ich ograniczonym świecie wewnętrznym nawet w najbardziej intymnych momentach... Ciepłe oświetlenie o czekoladowej tonacji podkreśla intymność zwierzeń. „Proteusz”.] To jest wspaniałe. odczytu ze strony internetowej dokonano 13 stycznia 2008. lecz wzmacnia zmysłowość sceny. odczytu ze strony internetowej dokonano 13 stycznia 2008.tripod.com. Autor w jeszcze innej wypowiedzi następująco komentuje wykorzystaną tu technikę obrazu symultanicznego: “O to właśnie chodzi. czego nie nakręcono wcześniej.jednak tylko obserwatorem wydarzeń. 17 19 Wywiad pt “O scenach nagości w “Requiem” i w “Batmanie”. że są razem i dotykają się [.. Wywiad pt. więc zdecydowałem się na zrobienie czegoś. zamieszczony w Daily Radar w roku 2000. linii papilarnych.com. śledzi ruchy ich ciał. tekst wywiadu zamieszczono na stronie internetowej http://aronofksy. cielesność. i „Batman” Darrena Aronofskyego –przeprowadzony przez Stephena Applebauma reprezentującego Netribution. Aronofsky tak wspomina nakręcanie tej sceny: „Spędziłem około ośmiu godzin filmując części nagiego ciała.

symbolizuje głód duszy – samolociki są współczesnym rekwizytem zastępującym ptaka – archetyp duszy. w którym błąka się Marion. iż nałóg oddala ich od siebie. Pomimo pozornego szczęścia tej pary jedna z wizji Harry’ego pozwala domyślać się. scena na otwartej przestrzeni. podczas której składa samolociki z papieru i puszcza je na wiatr. przygarbiona. bezpieczeństwa i wolności. odwróconą do niego plecami.stoi sama przed lustrem. Marion rzuca więc samolociki na wiatr – jest to metafora zagubionej. energii. które otacza jej ciało poświatą. Zaczyna zbliżać się do niej i wołać ją. Szybkie skokowe cięcia montażowe tym razem ukazują rytuał wdychania narkotyku – kadry trwające ułamek sekundy przedstawiają zwiniętą bibułkę. iż chciał wpleść w film obrazy miejsc. lecz obojętnych wobec niej rodzicach. Podczas rozmowy o rodzicach para znajduje się wysoko na tarasie . Z kolei inna scena z archetypowym motywem lustra przedstawia Marion kontemplującą samą siebie . Harry obserwuje Marion stojącą w oddali na zalanym słońcem molo. ciemne pomieszczenie wypełnia nagle złociste światło. Symbolika otwartej przestrzeni sugeruje jej duchową bezdomność – miasto jest metaforyczną przestrzenią labiryntu.Postać Marion przybliżają kolejne sceny. W surrealistycznej scenerii przypominającej znany obraz Rene Magritte’a.oznacza to. przygnębiona i ponura. zapalenie zapalniczki. której poszukuje. bogatych. na głodzie. z których widz dowiaduje się o jej materialistycznych. w istocie na filmie widz nigdy nie zobaczy jej rodzinnego domu. półnaga. że Marion wykracza mentalnością poza materialne wartości świata jej rodziców. lecz z jego ust nie wydobywa się żaden dźwięk. Znajdują się w surrealistycznej scenerii opuszczonego wesołego miasteczka na Coney Island – reżyser wyznał w jednej z wypowiedzi. sponsorujących ją. . rytuał zamyka westchnienie. rozszerzenie źrenic. Marion ponownie spogląda w lustro – jest teraz pełna życia. W scenerii tej można jednak również dopatrywać się aluzji do smutnego dzieciństwa bohaterów. Narkotyk daje Marion iluzję siły. dym. Jej dusza nie ma ugruntowania w rodzinie. bez życia. poszukującej duszy. Oglądamy świat jej oczami: rozkłada ręce jak do lotu i wkracza we mgłę. które zapamiętał ze swojego dzieciństwa i które wywołują w nim nostalgiczne wspomnienia.

nieprzyjemny dźwięk miksowanej płyty. tekst wywiadu zamieszczono na stronie internetowej http://aronofksy." "Pi" Progression. . potem znika łóżko. Pojawia się też znacząco nieruchomy kadr –zdjęcie uśmiechniętej pary obejmującej się.Progresja – Aronofsky powraca z “Requiem”” "Pi. Na początku filmu Goldfarb jest przestawiana w fotelu na tle ciepłego przedwieczornego światła rozlewającego się na ścianach mieszkania. kiedy Harry przenosi się na molo dzięki grze swej wyobraźni. snujących marzenia rozgrywają się zwykle nad morzem – jest to przestrzeń symboliczna.] sprawiamy.wywiad na temat „Requiem dla Snu” przeprowadzony z Darrenem Aronofskym dnia 6 października 2000 roku przez Anthony’ego Kauffmana w „Indie Wire”. oraz obrazy bezładnych projektów odzieży tworzonych gorączkowo przez Marion. lecz jednocześnie wprowadził pewną innowację: „Weźmy na przykład rozpuszczanie [.Ona go nie słyszy.. Sara najczęściej siedzi przed domowym ołtarzykiem – telewizorem. na które rzucają cień rośliny – światło to kształtuje symboliczną przestrzeń jej domu – jest metaforą jesieni życia i tworzy charakterystyczny kontrast z neonowym oświetleniem pomieszczeń.. będąca metaforą ich marzeń o oczyszczeniu i zerwaniu z dotychczasowym życiem. W pierwszej części trylogii obserwujemy również rozwój wydarzeń w domu Sary. Aronofsky Returns With "Requiem" .20 Pogodne sceny ukazujące Marion i Harry’ego zgodnych i szczęśliwych. lecz jednocześnie sygnalizująca.tripod. a na końcu znika cały pokój. Morze wyznacza granicę między światem realnym a wyobrażonym.. nie stojące twardo na ziemi. Wizja na pograniczu snu jest sygnałem antycypującym nadchodzące wydarzenia.pisk aktywującego się alarmu. w których przebywają Harry i Tyrone.. najpierw znika okno.: “ “Pi”. widz otrzymuje dodatkowe sygnały antycypujące nadchodzące wydarzenia . odczytu ze strony internetowej dokonano 13 stycznia 2008. że są to nieugruntowane mrzonki i bohaterowie to postacie eskapistyczne. To po prostu nowatorskie wykorzystanie techniki rozpuszczania”. Aronofsky odwołał się tu do tradycyjnej konwencji rozpuszczania ekranu poprzedzającej wizje bohatera. Tappy 20 Wywiad pt. Nagle wizja zostaje przerwana. Obserwując ich dalsze transy narkotykowe. że różne części ekranu rozpuszczają się w różnym czasie. Na przykład.com.

I znowu czas ulega fizycznemu odkształceniu. zbiorowe inkantacje gości w studio rozbrzmiewają niczym modły w meczetach. agresywnym dyskiem słońca. by wyciągnąć czerwoną sukienkę z młodych lat. Reżyser zdecydował się na usunięcie odcieni czerwieni we wszystkich innych rekwizytach otoczenia. sekwencje nieodmiennie rozpoczyna prześwietlony kadr wypełniony rażącym. oraz sugestywny podkład muzyczny naśladujący rytm przyśpieszonego tętna Sary. Dźwięki te wypełniają puste. Sara pochłonięta jest obsesją jedzenia – ujęcia posiłków powiększają się i maleją na przemian. Motyw czerwonej sukienki – jej największego marzenia . Już po rozpoczęciu przez Sarę diety zmiany w jej psychice sugeruje zmiana oświetlenia: światło z zewnątrz teraz kontrastuje z ciemnościami panującymi w jej mieszkaniu. w której wystąpi w telewizji. przyśpieszone bicie serca i burczenie w brzuchu. odwiedzając koleżanki na krzesłach przed budynkiem. które kontrastują z salwami oklasków i śmiechu dobiegającymi z telewizora. by przyciągnąć uwagę widza do sukienki. Sara jest osobą zamkniętą . oczarowana wpatruje się w ekran. charyzmatyczny cudotwórca. Sara jest bliska ekstazy. akcji tej towarzyszy podkład muzyczny imitujący przyśpieszone bicie serca.Tibbons. Sara uległa psychozie tłumu w telewizji. Sara głodzi się – skąpe racje żywności. pulsując na ekranie. Sara natychmiast rozpoczyna dietę. potem radość. Nagle Sara otrzymuje telefon z informacją o zaproszeniu do telewizji. Przerwy w posiłkach wymierza spowolniony ruch wskazówek zegara. Podzielony kadr ukazujący na jednym skrzydle ekranu zbliżenie jej udręczonych obsesyjnym głodem oczu. służą zobrazowaniu jej obsesji. przy specyficznym zmanipulowanym cyfrowo i wzmocnionym podkładzie dźwiękowym naśladującym chrupanie. a na drugim drżącą niczym tafla wody lodówkę. Na jej twarzy maluje się niedowierzanie. podkreśla jej ciemną pochyloną sylwetkę.jest w filmie bardzo ważny.dietetyk nawołuje tłumy do rozpoczęcia diety-cud. Jest to antycypacja dalszych wydarzeń – dźwięk o tej tonacji towarzyszyć będzie wydarzeniom przez cały czas trwania filmu. znikają w ciągu jednej sekundy. gdy wchodzi do pokoju. lecz scenie tej towarzyszy niepokojąca ścieżka muzyczna – powtarzające się pojedyncze smutne dźwięki o opadającej kadencji. martwe pomieszczenia. Gdy Sara opuszcza dom. Gdy bezskutecznie usiłuje ją dopiąć. które sobie wydziela.

(gra aktorska jest tu celowo przerysowana). lecz Aronofsky. Absurdalnie podniecone. iż te trywialne. który spędził lata w ciemnicy. Zastosowana w końcowym ujęciu technika rozpuszczenia obrazu sugeruje iluzyjność wyobrażeń starszych. W trakcie diety Sarę zaczynają prześladować wizje smakowitych potraw – wśród staromodnych drobnomieszczańskich bibelotów pojawiają się nagle skwierczące smakowite potrawy (przesadzone natężenie dźwięku podkreśla efekty wizualne. Podkład muzyczny tej sceny charakteryzuje obsesyjność. monumentalne figury. by wrzucić zgłoszenie do programu do skrzynki. oderwanych od rzeczywistości pań. wszystkie zrywają się z miejsc na widok listonosza. Należę do generacji Ulicy Sezamkowej. Można odnieść wrażenie. Gdy wspólnie wyruszają. ponadto nieustannie słychać w tle przyśpieszone tętno Sary) pojawiają się też ciasteczka krążące pod sufitem i atakujące Sarę (podkład dźwiękowy kojarzy się z UFO). Gdy Sara wrzuca list do skrzynki.w murach na całe dni. wykorzystuje je w pełni świadomie: „Jako dziecko byłem uzależniony od telewizji. który na Harvardzie ukończył oprócz reżyserii również animację. gdy wychodzi. czekając na dalszy rozwój wydarzeń w związku z zaproszeniem Sary do telewizji. panie tłumnie klaszczą. podkreślając absurdalność ich poczynań i sprowadzając to „doniosłe wydarzenie” do właściwych wymiarów. Ekspresjonistyczny turpizm (reżyser świadomie nawiązuje do tradycji ekspresjonizmu niemieckiego) i cyrkowość całej sekwencji podkreśla znowu jaskrawe światło padające na źle zafarbowane rude włosy Sary i fakt objadania się jej zwalistej koleżanki wielką bułką podczas truchtania do skrzynki. lecz także sugeruje ich poczucie ważności z racji wypełniania ważnej misji. Kamera obserwuje je teraz z ptasiej perspektywy. ujęcie z żabiej perspektywy podkreśla nie tylko ich ociężałe. Ujęcie ustanawiające przenoszące akcję na ulicę Brooklynu przed blokiem Sary jest najczęściej ujęciem z planu ogólnego. 1969 – urodziłem się w roku. podkreślającym karykaturalność wyglądu starszych pań wysiadujących przed blokiem. kamera w jej oku rejestruje tarczę słońca w sposób przypominający doznania dopiero co wypuszczonego na wolność więźnia. i otwarcie przyznaje się do wpływów telewizji popularnej. eklektyczne motywy nie pasują do ponurego klimatu filmu. w którym rozpoczęto transmisje Ulicy Sezamkowej – w tym samym roku mama umieściła mnie przez .

ruch suwaka na wadze i towarzyszący mu ruch zamka błyskawicznego w czerwonej sukience.Kqed. Po spożyciu narkotyku przez Sarę głos prezentera w telewizji spowalnia i ulega zniekształceniu. tekst wywiadu zamieszczono na stronie internetowej http://aronofksy. Tłumaczy synowi. Bardzo symbolicznie zrealizowano scenę wizyty Sary u lekarza. że teraz jest szczęśliwa i ma „najlepsze miejsce przed blokiem” . 21 lecz zdecydowanie animacja wywarła na mnie wielki wpływ”. udręczona głodem. ile ma kilogramów do zrzucenia. a nadając w zamian otoczeniu wrażenie upiorności. . Ma źródło w subiektywizmie. którą reprezentuję. Obserwujemy zdeformowane wnętrza jej oczami.tripod. lekarz wyskakuje znienacka. Wraz z rozpoczęciem przyjmowania tabletek przez Sarę oświetlenie scen filmowanych w jej mieszkaniu przyjmuje tonację trupio zielonkawą. lub przesuwających się szybko niczym na taśmie montażowej. podczas którego obserwujemy drzwi na intensywnie niebieskim tle ściany (Sara wyczekuje dietetyka niczym Boga). Obraz ulega zamgleniu..Org). Omówione wcześniej „hip-hopowe” cięcia montażowe ukażą zbliżenia różnobarwnych pigułek wyskakujących z jednoczesnym dźwiękiem odkorkowywanej butelki. [. Energicznie oznajmia jej.telewizorem i powiedziała. zażywanie tabletek. po czym znika. 21 InView wywiad na temat “Requiem dla Snu” przeprowadzony z Darrenem Aronofskym przez Ruby Rich reprezentującą InView (Inview. sugerującym oczekiwanie Sary. dnia 11 lutego 2001 roku. Gdy w mieszkaniu odwiedza ją syn. na jej postać pada nieprzyjemne zielone światło z kuchenki. (to zniekształcone dzięki obróbce cyfrowej Briana Emricha uderzenia Bruce’a Lee podczas pokazów walki). postanawia skorzystać z tabletek odchudzających. 17. Jak sądzę.com. co na poziomie podświadomym przybliżając nam doznania Sary. odczytu ze strony internetowej dokonano 13 stycznia 2008. to właśnie jest kultura. trzaskając drzwiami. odbierając jej atrybuty ciepła. gdy w końcu.] to filmowanie subiektywne. 18 lat potem. po ośmiu godzinach telewizji dziennie. ujęciu. przestań płakać.. Charakterystyczny u tej postaci będzie absolutny brak kontaktu wzrokowego z pacjentką we wszystkich wspólnych scenach z nią i irytująca obcesowość.. Po celowo wydłużonym. lecz widz słyszy wzmocniony dźwięk zgrzytających zębów Sary i obserwuje jej trzęsącą się twarz.

wywiad odbył się dnia 2 listopada 2000 roku.. gdy wiruje. kiedy wchodzę na plan: z jakiego kąta opowiem historię. tekst wywiadu zamieszczono na stronie internetowej http://aronofksy...] telewizor kołysze się wraz z nią w przeciwnym kierunku.. ujęcie techniką przerywanej ekspozycji. sprawiamy. Wspomina:„Jedynym sposobem na zrealizowanie tego były ruchome ujęcia z automatyczną funkcją przerywanej ekspozycji (time-lapse). różnica pomiędzy umieszczeniem kamery w jej wnętrzu. Kiedy skończyliśmy tę scenę. i patrzymy.tripod. nagrania dokonała dziennikarka Mary Kalin-Casey reprezentująca Reel. i czyni tak przez ponad 40 minut. w jakim stanie umysłu się znajduje i co się w niej dzieje.. odczytu ze strony internetowej dokonano 15 stycznia 2008.com. że [.] przykładem jest rola Ellen Burstyn. A my przestrzegamy zasadniczo dyscypliny głoszącej: nie używaj nigdy technik 22 Wywiad pt. lecz w gruncie rzeczy jest to styl pozbawiony treści.Reżyser wykorzystuje kamerę o automatycznej regulacji. robi zdjęcie. że muzyka zaczyna szaleć. robi zdjęcie. Największa obelga. jedno jest subiektywne. przesuwa się o milimetr. spojrzała na postać i zaczęła coś do niej czuć [.. i faktycznie wykradam dużo innowacji od MTV. Są to dwa zupełnie różne ujęcia..].. .”22 Jeszcze w innym wywiadzie reżyser wspomina: „Akira Kurosawa jest moim bogiem. Sprawiamy.] A następnie staje się to kombinacją próby dotarcia do widza w sposób subiektywny lub obiektywny.. by w sposób oryginalny. szanuję wszystkie innowacje MTV. Tak więc. Jesteśmy poza nią i obserwujemy całe mieszkanie. a zarazem nie ograniczający widza do subiektywnego postrzegania świata przez Sarę ukazać ją pod wpływem tabletek. sprzątającą mieszkanie. nie da się jej umieścić w innym miejscu [. gdy ona sprząta w mieszkaniu. Subiektywny w tym sensie. że wszystko to zostało przeniesione na ekran. lub. To znaczy.Com Reel.. iż próbujesz sprawić. zataczając kółka. lecz mam nadzieję. jest właściwym miejscem do umieszczenia kamery. że obydwa mówią nam. pytania zadawała publiczność zgromadzona w studio. jak ona sprząta w mieszkaniu. Tego właśnie szukam. to {twierdzenie}. by widownia uczyniła krok wstecz na jedną sekundę. [. jaką można mnie obrzucić. . że próbujesz umieścić widownię w głowie postaci. Przeciwieństwem jest to ujęcie. niesamowicie zdyscyplinowany reżyser. by powstało całe ujęcie. miejsce w którym umieszcza kamerę.. że był to mój pokłon dla Felliniego. powiedziałem.. że ten film to film MTV. Kamera przesuwa się o milimetr.com. na temat “Requiem dla Snu” z Darrenem Aronofskym. lub po prostu chodzi przerażona. mam nadzieję. to drugie jest obiektywne. „Sen Darrena”.

data wywiadu nieznana. nie mogłem przestać płakać. i jest to kluczowa zasada. tekst wywiadu zamieszczono na stronie internetowej http://aronofksy. Ich nieruchome postacie przypominają cienie. dla których zrealizowałem ten film. lecz komunikacja szwankuje. że każdy może w niej odnaleźć swoje doświadczenia: każdy rozumie tez związek z rodzicem lub dziadkiem. Myślę. Aronofsky mówi: „Ta scena była jednym z głównych powodów.tripod. Następnie obserwujemy. adres strony internetowej TheSatyr. przez dłuższy czas znajdują się w przeciwległych kątach pokoju. jak i w aspekcie dźwiękowym. Jest to najspokojniejsza scena. pędząca taksówka mija techniką filmowania.wywiad na temat „Requiem dla Snu” przeprowadzony z Darrenem Aronofskym dnia 6 października 2000 roku przez Anthony’ego Kauffmana w „Indie Wire”.: “ “Pi”. Stoją oddaleni od siebie w ciemnym wnętrzu mieszkania. wplątuje się w akcję ze 23 " Wywiad z reżyserem na temat „Requiem dla Snu” przeprowadzony przez Johna A. tekst wywiadu zamieszczono następnie na stronie internetowej http://aronofksy. a ty chcesz pomóc i wyciągnąć rękę. Kiedy przeczytałem tę scenę w książce. Rytm został celowo złamany.com.Progresja – Aronofsky powraca z “Requiem”” " "Pi" Progression. którego ponurość kontrastuje ze światłem na zewnątrz. Była to ważna dla filmu scena.hopowe cięcia montażowe przenoszą widza natychmiast do rytuału przyjmowania narkotyku. stwarzając wrażenie. jest scena cichego pożegnania matki z synem.com. kontrastujących z obciążoną efektami wizualnymi i dźwiękowymi fakturą filmu. Accardo z czasopisma “The Satyr”. odczytu ze strony internetowej dokonano 13 stycznia 2008. 24 Wywiad pt. odczytu ze strony internetowej dokonano 16 stycznia 2008. że grunt usuwa mu się sprzed stóp. .” 23 Jedną z najcichszych i najbardziej nieruchomych scen w filmie. zaczyna płakać. a człowiek nie może nic zrobić. Aronofsky Returns With "Requiem" . ale po prostu nie potrafisz. jeśli nie popychają narracji do przodu. zdjęcia były kręcone tradycyjnie i byłem tego bardzo świadomy”. a zieleń rozmywająca się w pędzie tworzy tło dla jego postaci.stylistycznych. skłaniając do refleksji ciszą. Hip . 24 Kontrastowość jest tu bardzo zauważalna i scena przykuwa uwagę tradycyjną Gdy Harry wraca taksówką. jak Tyrone odnosi porażkę podczas omawiania interesów na wyższych szczeblach hierarchii dilerów.tripod. zielone drzewa. Może tak się dziać z innych powodów.com. który się załamuje. zarówno wizualnie.

Obserwujemy przyciemnione lub zalane psychodelicznym światłem. . by pokrywał się z rytmem ich krzyku.com. co oznacza. W narkotycznej malignie Sara widzi samą siebie podczas występu w telewizji. Dźwięk jest zintensyfikowany. Na przykład w sekwencji z trzęsącą się kamerą. Vibra cam to praca z kamerą.strzelaniną. to po prostu technika filmowa. usiłujące dodać trochę terminów do naszej pracy. dźwięk zapisano cyfrowo. odczytu ze strony internetowej dokonano 13 stycznia 2008. gdy Jared i Marlon siedzą w więzieniu. ale udaje mu się uciec. efekt vibra-cam łączono czasem z obróbką cyfrową obrazu. oraz zniekształcone obrazem filmowanym przy użyciu wypukłego obiektywu pomieszczenia. poddany przekształceniu techniką cyfrową tak. operator zastosował tu efekt nazwany „vibra cam”.tripod. A w „Requiem” w pewnym sensie opanowaliśmy to do mistrzostwa. bohaterom nie wystarczają już zwykłe dawki środków. Trzęsą się w głodzie. którą zainicjowaliśmy w „Pi”. W paranoi biega w kółko. komentuje żartobliwie: “ To ekipy marketingowe. podkreślając tym samym impet i bezładność jej ruchów. ponieważ tylko na tyle mogliśmy sobie pozwolić.Org). przekłamany. Inkantacje tłumów z włączonego telewizora przypominają rytuały dzikich plemion. 25 wywiad na temat “Requiem dla Snu” przeprowadzony z Darrenem Aronofskym przez Ruby Rich reprezentującą InView (Inview. dnia 11 lutego 2001 roku. przy zakręcaniu buteleczki. Aronofsky. by odzwierciedlić doznania po zażyciu środków psychotropowych. wzmocniono i następnie trzęsący się obraz zsynchronizowano z zapisem dźwiękowym tak. intensywne doznania fizyczne ilustruje wzmocniony podkład dźwiękowy: tabletka wpadająca do dłoni wydaje odgłos trzaskających drzwi. Filmując jego ucieczkę.Kqed.”25 W zasadzie. kadr zaczynał się trząść. kamera ukazuje jej oszalałą postać z żabiej perspektywy. A robiliśmy to tak: po prostu dosłownie nakładaliśmy na kamerę obiektyw długoogniskowy i najzwyczajniej trzęśliśmy nią. krzycząc z bólu. lodówka wybucha. że kiedykolwiek Max Coen doświadczał bólu głowy. tekst wywiadu zamieszczono na stronie internetowej http://aronofksy. pytany o nowatorskie efekty specjalne. w ten sposób podkreślając subiektywizm tej wizji. Gdy z dźwiękiem spadającego szafotu na ekranie pojawia się czarnobiały napis „Jesień”. włączaniu pilota słyszymy także uderzenia w tle.

zbliżenia nie gojących się ran po zastrzykach. zlani potem. degradacja Marion i Harry’ego również nabiera prędkości: w początkowych ujęciach drugiej części leżą odwróceni głowami od siebie. nie zauważając. już halucynując. obraz jest intensywnie niebieski. koszmary senne. Znowu nie nawiązują kontaktu wzrokowego i lekarz ponownie wychodzi bez pożegnania. Analogicznie. . w mroku. Oświetlenie razi. posępne oświetlenie. rozpad ich mrzonek o innym życiu. ale otumanieni heroiną wpatrują się nieruchomo w sufit. półprzytomnej twarzy Sary. wypukły obiektyw oddala optycznie postać lekarza od Sary. kamera zwalnia. który w przyśpieszeniu charakteryzuje piskliwa barwa postaci z filmu animowanego. w przeciwieństwie ukazanej na pierwszym planie. która ma problemy z wydobyciem z siebie głosu. Manewry te podkreślają. lecz kamera ukazuje go znacząco odwróconego tyłem. Gdy Harry namawia Marion do prostytucji z jej terapeutą.Gdy Sara odwiedza ponownie lekarza. nie zatrzymawszy spojrzenia na pacjentce przemyka przez ekran. ledwo się dotykając. wyolbrzymionej w obiektywie. podobnie jak jego głos. trzęsą się na głodzie. sugerując. Kamera obserwuje ich z ptasiej perspektywy. natomiast ruchy lekarza są sztucznie przyśpieszone. uspokajając ją i wypisując kolejną receptę. iż Sara jest głęboko otumaniona i ma nikły kontakt z rzeczywistością. że będzie tak jak kiedyś. co jest bardzo znaczącym sygnałem. Mówią sennie o miłości. są ubrani na czarno. Akcja kamery przyśpiesza. jego postać z daleka wydaje się miniaturowa. zniekształcony. dominuje niebieskie. uzyskane dzięki filtrom. Kiedy Sara ciężko siada lub porusza niezdarnie głową. nad ranem. iż lekarz reprezentuje postawę „odfajkować pacjenta”. Bezładnie rozsypane wokół nich projekty Marion symbolizują ich ostateczne oderwanie od rzeczywistości. kamera ukazuje go z przeciwległego końca korytarza. Na tle szumów pracującej maszyny lub pojedynczych uderzeń w klawisze fortepianu obserwujemy ich pierwsze kłótnie na głodzie. jego postać jest absurdalnie do pomniejszona przy użyciu wypukłego obiektywu. W kolejnych scenach. muzyka w podkładzie naśladuje tajemnicze odgłosy z głębi oceanu. Od tej pory dalsze ujęcia przedstawiają ich już wyłącznie w fizycznym oddaleniu od siebie. w jakim stanie jest Sara. Potem obiecuje jej.

po czym kamera gwałtownie powraca do rzeczywistości. co stwarza efekt trzęsienia i zamazania tła postaci. w pulsującym znacząco. że tło staje się zamazane. w której ona wbija widelec w jego rękę i tryska krew. następuje przeniesienie do sceny w mieszkaniu. Obraz w tle jest zamazany i drży. ujęcie skokowe nagle przenosi nas do jej iluzji. Marion. na jej wyraziście oświetlonej twarzy maluje się cierpienie zmieszane z obrzydzeniem. polegającego na przymocowaniu kamery do ciała aktora. W międzyczasie Harry. Wywiad na temat “Requiem dla Snu” Darrena Aronofskyego” – wywiad przeprowadzony przez Michaela Marano reprezentującego Scifi. tekst wywiadu . przy jednoczesnej koncentracji obiektywu na aktorze. atakując podświadomość widza. Gdy dotyka ręką dłoni Marion. on nawet tego nie zauważa.jest roztrzęsiona. prawdziwie subiektywne odczucie. Marion nienawistnie drwi sobie z niego. Natychmiast po tym. Jej przygnębiona twarz na pierwszym planie skierowana wprost na widza przecina w pół jego zamazaną sylwetkę na dalszym planie takie ustawienie postaci podkreśla dystans między nimi. główny operator kamery. w przypadku masturbacji). Pierścionek na ekranie nagle zaczyna falować. gruboskórny konsument skoncentrowany na własnym ciele. jak Marion prosi o pożyczkę. Matthew Libatique. oddzielając postać od jej otoczenia. po czym sceny seksu zlewają się ze scenami zmontowanego w stylu hip-hopowym rytuału przyjmowania narkotyku. obrazy Marion uprawiającej seks i prezentacje tandetnej biżuterii nakładają się na siebie. oczekując na nią. skąpym oświetleniu obserwuje obojętnie prezentowaną na ekranie telewizora biżuterię z telemarketingu. również bez typowych dla konwencji kina manewrów zamglenia obrazu. A więc daje nam to naprawdę. wkracza w długi korytarz bloku symboliczną przestrzeń labiryntu . przykuwając uwagę widza do jej osoby. w każdym ujęciu kamera nieodmiennie ukazuje go poruszającego rytmicznie żuchwą (lub ręką.Podczas drugiego spotkania w restauracji terapeuta przedstawiony jest jako obojętny. Rzeczywiście lubię korzystać z tej sztuczki”. Aronofsky tłumaczy: “Jest to kamera subiektywna. użył tu efektu nazwanego “Snorri-cam”. Pulsujące światło sugerujące rytm stosunku i nakładające się na siebie sceny seksu i telemarketingu przenoszą odczucia Harry’ego na poziom wizualny filmu.Com dnia 23 września 2001 roku. 26 26 W innym wywiadzie Aronofsky dodaje: „Snorri to. która zasadniczo więzi obiektyw w centrum kadru i sprawia. wychodząc od terapeuty.

Nazywam to ideałem subiektywnego filmowania. Kamera umocowana jest na jej ciele pod kątem. który kontempluje w mroku swoją degradację..”27 Manewr ten faktycznie więzi również widza w świecie odczuć bohaterki. kompozytora} i Kronosu. gdy Sara wychodzi z telewizora i tańczy wokoło. górujących nad nią sylwetkami. tę szaloną muzykę conga? [.com. Podczas wywiadu tłumaczy dziennikarzowi: „Znasz tę szaloną muzykę. jest to dzieło Briana Emricha. sylwetkę Tyrone’a. symbolizującą bezbronność. lecz wraca z pustymi rękami i rozpoczyna się kłótnia. w kolejnych ujęciach przedstawiono nagą. odczytu ze strony internetowej dokonano 13 stycznia 2008. wymotuje. Jest to skierowany do podświadomości widza sygnał. podczas gdy tło się porusza. „Pamiętasz.. Wychodząc z klatki. tekst wywiadu zamieszczono na stronie internetowej http://aronofksy. w deszczu. Pada deszcz – dźwięk ten wzmocniono.com. W windzie Marion wkracza pomiędzy dwóch rosłych mężczyzn w garniturach. Arnofsky nie zaprzecza.] właściwie facet. jak Królik Bugs tańczy na głowie Elmera Fudd’a? zamieszczono na stronie internetowej http://aronofksy. Analogicznie. Następnie widzimy znów Marion.najprościej ujmując. Harry idzie po narkotyki.Org). projektanta dźwięku. która rozbrzmiewa. który napisał tę muzykę.Kqed. Zimne światło w windzie. plądrując mieszkanie. do której wkracza. Powiedziałem Brianowi. iż jest pod wielkim wpływem estetyki kreskówek. w makijażu clowna. symbolizując odcięcie drogi powrotu do normalności. InView dnia 11 lutego 2001 roku.tripod. jak w szale głodu szuka narkotyków. 27 wywiad na temat “Requiem dla Snu” przeprowadzony z Darrenem Aronofskym przez Ruby Rich reprezentującą InView (Inview. stwarzając optyczny efekt schodzenia Marion w dół – w metaforyczną otchłań piekła. wspominając marzenia jego matki o przyszłości syna. tańczącą do własnych majaków i dziwacznej muzyki z filmu animowanego. to Brian Emrich – to jedyny motyw. który umocowuje kamerę do ciała aktora. odczytu ze strony internetowej dokonano 13 stycznia 2008. wiesz. Drzwi zatrzaskują się za Marion z hukiem. przetrząsa kosz na śmieci i niszczy swoje projekty. że od tej pory będzie już uwięziona w świecie mężczyzn wykorzystujących ją dla seksu. podobnie jak światło w mieszkaniu. który nie jest dziełem Clinta {Mansella.tripod. ponieważ postać jest zamrożona w kontekście kadru. migocze. . strojącą miny. Towarzyszy temu przygnębiający dźwięk skrzypiec. stelaż. Później obserwujemy Sarę – kolejne sceny ukazują ją w psychodelicznym oświetleniu.

] wyrośliśmy na tonach. by umknąć na Florydę... Zdecydowanie animacja wywarła na mnie wielki wpływ” 28 Ellen na przemian wpada w euforię. gdy widz obserwuje twarz Sary pokonanej chorobą. zastaje bohaterów uciekających przed swoimi koszmarami. wspólnie z Tyronem wsiada on do auta.com. przy pulsującym świetle. na ekranie.com. Analogicznie. Od momentu wezwania pogotowia.. jestem z tego pokolenia [.. tonach. który da jej narkotyk w zamian za seks.] o taką muzykę mi chodzi”. wjeżdżającej na wózku do szpitala w migoczącym świetle. Natomiast po kłótni Harry’ego z Sarą.tripod. zaczyna oglądać skromne wnętrze jej mieszkania i wyśmiewać się z niej.. “Batman: Rok Pierwszy” (część Trzecia) z Darrenem Aronofskym przeprowadzony w listopadzie 2000 roku przez Allena White’a reprezentującego Screenwriting. które ma podkreślić.. zabrudzonym obrazie w jej pokoju. iż z samotnego świata majaków wtargnęła do świata normalności i obiektywizmu.] zdumiewające. jej trupia roztrzęsiona twarz kontrastuje z pustym białym tłem. odczytu ze strony internetowej dokonano 13 stycznia 2008 . w czerwonej sukience. i w przerażenie. by dotrzeć do telewizji. Marion. od tej pory filmowana jest tylko w swoim mieszkaniu .(wykonuje wtedy kawałek conga) Dun-dun-dun-dun. “Zima” .trzecia część tryptyku. Goście w studio zamieniają mantrę: „jesteś zwycięzcą”. [. kamera filmuje ją wyłącznie z góry. Postać prezentera znika z ekranu i pojawiając się w ziarnistym. W kulminacyjnych scenach jej maligny pracownicy studia telewizyjnego wynoszą meble z jej mieszkania w rytmie agresywnej muzyki tanecznej. neutralne tło podkreśla także upiorność jej wyglądu.about. obok muszli klozetowej 28 “Współpracując z Najlepszymi” – wywiad na temat filmów “Requiem dla Snu”. Sara przerażona ucieka z mieszkania.DANT! Dun-dun-dun-dunDANT! [.w łazience. jak może to wtargnąć w podświadomość. tekst wywiadu zamieszczono na stronie internetowej http://aronofksy. widząc siebie szczupłą. gdy pulsująca lodówka wyrywa się z kąta i atakuje ją. Wiesz. tonach kreskówek. która jest na głodzie i postanawia zadzwonić do człowieka. Odurzona Sara biegnie ulicą i wskakuje do pociągu metra. na chóralne okrzyki „Nakarm mnie!” . Gdy dociera do telewizji. Podróż Sary rozpędzonym metrem w towarzystwie obojętnych wobec niej ludzi jest symbolicznym zjazdem do piekła. by zasugerować jej bezsilność i zupełną utratę kontroli na sobą.

co również ma wydźwięk symboliczny. jego białe zęby kontrastują ostro z czarną skórą twarzy. W innych ujęciach sztuczne oddolne oświetlenie zniekształci karykaturalnie kanciaste rysy jego twarzy zmieniając je w maskę. Kamera umieszczona w rogu sufitu z ptasiej perspektywy obserwuje jej przygarbioną. Na tle scenerii ukazującej zieleń drzew rozmytą przez pęd samochodu i deszcz na szybach. Reżyser definiuje temat filmu jako „bitwę pomiędzy uzależnieniem a ludzką duszą” 29 i temu motywowi podporządkowuje konsekwentnie warstwę symboliczną dzieła. z żabiej perspektywy. rosłego Afroamerykanina. Po raz ostatni aplikują sobie działkę. w końcu Marion wydaje z siebie krzyk: od tego momentu będzie występować wyłącznie z cyrkowym makijażem – symboliczną maską. Muzyka przyspiesza. . 2000 roku.com. Jej przesadzony. metaforę zaprzepaszczonych marzeń. widzimy jej zamazany trzęsący się czarnobiały obraz z kamery przemysłowej. wzmagając napięcie. a licznik staje na symbolicznej liczbie 600. fioletowej rany w ręce Harry’ego z wielką dziurą w miejscu nakłuwania. odczytu ze strony internetowej dokonano 13 stycznia 2008. „To Film Punk” („It’s a Punk Movie”) z Darrenem Aronofskym dotyczący “Requiem dla Snu” przeprowadzony przez Jeffa Starka z Salon. tym razem do montażu hip-hop dołączono szybkie ujęcie z obrazem krwi rozpuszczającej się w wodzie. również filmowana jest w łazience. Trzeci. Kamera filmuje ją z góry nawet przed domofonem. zaczerpnięta z Requiem Mozarta i Verdiego. tekst wywiadu zamieszczono na stronie internetowej http://aronofksy. a następnie wzbogacona cyfrowo i odtworzona przez Kwartet Kronos. Tyrone decyduje o ratunku w szpitalu. Marion wraca do domu . ciemną sylwetkę. Z kolei jego zwalistą postać ukazać kamera ukazuje wyolbrzymioną.tym razem widz obserwuje jej nieruchomą twarz pod wodą . w której obydwoje się okłamują. falujący obraz z delikatną muzyką w tle symbolizuje pogrzeb jej duszy.com dnia 13 października. W międzyczasie podróż Harry’ego i Tyrone’a zostaje przerwana – kamera ukazuje zbliżenie przeżartej gangreną. kulminacyjny akt filmu.będącej metaforą jej degradacji. kabaretowy makijaż zaciera rysy jej twarzy. Kończąca ich kontakty rozmowa telefoniczna z Harrym.tripod. Pojedyncze. 29 Wywiad pt. niepokojące dźwięki w tle muzycznym uzupełniają odgłosy wybieranego tonowo numeru telefonu. wspomaga doskonała muzyka skrzypcowa. a potem również ujęcie Marion (także z ptasiej perspektywy) przed drzwiami klienta.ten zamazany.

odczytu ze strony internetowej dokonano 13 stycznia 2008. We wspomnianych scenach Aronofsky stosuje tu również z perfekcjonistycznym zacięciem niezauważalne dla widza cyfrowe efekty wizualne: „Kiedy Sara jest w szpitalu i dostaje zastrzyk od pielęgniarki i oddala się powolnymi ruchami. Ideą było tutaj wprowadzenie efektów. lecz niezauważalne”30 Następne. przypominają cyborgi i wykonują swoje obowiązki mechanicznie. Tyrone. Ta absurdalna obojętność świata ich otaczającego podkreśla aspekt horroru w filmie. montowane są techniką rozpędzonych cięć montażowych trwających 3 minuty. czy mnie słyszysz?. przenoszą się do scen z półprzytomną z głodu narkotykowego Marion. jej twarz lekko się kurczy. iż wszystkie z czterech 30 Wywiad pt. gdy w absurdalnym mocnym makijażu puka do drzwi Murzyna.Progresja – Aronofsky powraca z “Requiem”” "Pi. Są to ekstremalnie przerysowane. co podkreśla jej bezsilność i samotność. zwija się w torsjach. iż wszystkie postaci otaczające tkwiących w koszmarze bohaterów które są „zdrowe”. m.Przebywająca już w szpitalu Sara otrzymuje lek uspokajający – w momencie wstrzykiwania leku szaleńcza muzyka zamiera w tempie maszyny.wywiad na temat „Requiem dla Snu” przeprowadzony z Darrenem Aronofskym dnia 6 października 2000 roku przez Anthony’ego Kauffmana w „Indie Wire”. przeniesione do scen z innymi bohaterami . której tryby spowalniają. Podczas upokarzających. tekst wywiadu zamieszczono na stronie internetowej http://aronofksy. by za chwilę wziąć udział w lesbijskiej orgii. Sara o trupio bladej twarzy. wiązania do łóżka. którą podkreśla szarość szpitalnego stroju. Aronofsky Returns With "Requiem" . przedstawionych z kamerą kadrującą z ptasiej perspektywy czynności przymusowego mycia. kulminacyjne sceny filmu. nie mogąc poradzić sobie z głodem narkotykowym. Trudno byłoby nie spostrzec. Wykorzystany tu pomost dźwiękowy – pytania lekarzy próbujących nawiązać kontakt z pacjentką. okrutne sceny. które są odczuwane. pędzi na wózku przez korytarze.: “Pi”. sanitariusze opowiadają sobie o sytuacjach z codziennego życia.tripod. który w więzieniu podjął pracę jako sprzątacz. obrazujące ich upadek. pytania lekarzy „Czy mnie widzisz?. nietknięte nałogiem. obstawianiu zakładów w kasynie.sugeruje. .in. kierowana na zabieg terapii elektrowstrząsami." "Pi" Progression. zakładania kroplówki przez nos.com. W ekspresjonistycznych scenach amputacji ręki Harry’ego krew tryska mu na twarz. z obojętnością.

których oglądający nie może już kojarzyć obojętnie. przypominając.. Jednak wkrótce. każde posłużenie się dźwiękiem. że to tylko fikcja. Podsumowując: na przekór krytyce. obejmując się w zimowej scenerii. którym raczy go w ciągu całego czasu trwania filmu – urok świadomości. przeszywający dreszczem utwór pt. kolorem i rekwizytem ekranowym. tym razem jednak on cofa się ze zdumieniem i wpada w ciemną czeluść. Epilog filmu tworzy sekwencja o wyraźnie wyciszonym tempie. „Lux Aeterna”. Każda pozycja kamery.postaci znajdują się w tym samym. Następnie sąsiadki Sary po odwiedzinach u niej płaczą. ku ironii. choć na jej twarzy maluje się ulga. do którego przewieziono ją po zabiegu. gdy Harry krzycząc bezgłośnie biegnie do Marion stającej w oddali. scena. „Zimę” kończy długi skrzypcowy. Napisy kończące film wyświetlane są na tle odgłosów szumu morza i śpiewu ptaków (utwór „Coney Island Low” ) – reżyser odgradza widza od koszmaru. lecz wciąż nie jest uwolniona od swojej obsesji: obraz pokoju. ma swój sens. W ostatniej wizji Sary. iż przeładowanie filmu efektami wizualnymi i dźwiękowymi charakterystyczne jest bardziej dla świeżego absolwenta szkoły filmowej pragnącego popisać się wszystkimi nowo wyuczonymi sztuczkami. by zasadniczo . dwa promienie zielonego światła przecinają symbolicznym krzyżem ciemny ekran. że to nie nas spotkało i siedzimy wygodnie w fotelach. pojawiają się także ciche odgłosy teleturnieju telewizyjnego. w której spotyka się z Harrym na ekranie. w którym go pogrążył. dalekim od kontaktu ze światem zewnętrznym. Obejmuje ona powtórzoną scenę z molo. Jest to jedyne katharsis. niż dojrzałego reżysera. gdzie w tej scenie jest Uzależnienie? Co myśli Uzależnienie? Co robi Uzależnienie. w którym nieustannie przebywa w swoich majakach. a potem Marion wśród strzępów swoich projektów ściska zdobytą działkę i kuli się na łóżku. sugerującej. Sam reżyser wspomina: „Przy każdej scenie główny operator kamery i ja mówiliśmy: <OK. Pokonani bohaterowie kulą się na łóżkach w pozycji embrionalnej z kamerą obserwującą ich z góry. Sara dzięki elektrowstrząsom uspokaja się trochę. stanie świadomości. iż wykazuje się żelazną konsekwencją w ich stosowaniu. a ona znika. Aronofsky’ego można łatwo wybronić konstatując. nakłada się na obraz studia.

Mam nadzieję.tripod.tripod. uhonorowana wieloma prestiżowymi nagrodami za rolę w filmie. jaką kiedykolwiek miałem zaszczyt zrobić. odczytu ze strony internetowej dokonano 13 stycznia 2008.33 31 Wywiad pt. tekst wywiadu zamieszczono na stronie internetowej http://aronofksy.] Myślę.tripod. „To Film Punk” („It’s a Punk Movie”) z Darrenem Aronofskym dotyczący “Requiem dla Snu” przeprowadzony przez Jeffa Starka z Salon.sprawić. Zupełnie jak muzyk wirtuoz”. i każdą okropną kakofonię. 32 „Sen Darrena”. że ludzie obejrzą jej aktorstwo w tym filmie.com. podporządkowując je dodatkowo bezwzględnie obróbce cyfrowej przy wykorzystaniu systemu montażowego Avid. by postacie cierpiały bardziej? To właśnie czyni Uzależnienie: to straszliwy potwor.dyskusja Aronofsky’ego z widownią. że to. było sfilmowanie jej gry w tym filmie.Com.com dnia 13 października. tak by żaden kadr nie pojawił się w filmie przypadkowo: „Nie ma sposobu na to. 2000 roku. tekst wywiadu zamieszczono na stronie internetowej http://aronofksy. 33 Wywiad pt. nie byłby tym samym filmem. i potrafi też dotknąć każdej pojedynczej nuty pośrodku. lecz reżyser kontrolował także tempo filmu. Dzięki technice gry wybija się Ellen Burstyn. tekst wywiadu zamieszczono na stronie internetowej http://aronofksy.. odczytu ze strony internetowej dokonano 15 stycznia 2008. jest niezwykłe [. by prewizualizować trzyminutowy klimaks pod koniec filmu [. który przeżera ludzką duszę. . Reżyser wspomina: „Jej obecność była dla mnie błogosławieństwem. Naprawdę myślę. nagrany podczas Festiwalu Filmowego Mill Valley w Hrabstwie Marin w Kalifornii. że gdyby ten film został zmontowany w sposób tradycyjny.że może zagrać każdą doskonałą melodię. Niemniej jednak film ten broni przed opatrzeniem etykietką „produkt MTV” także doskonała gra aktorów .nieustanny pęd obrazów na ekranie. zalew efektów specjalnych.com.] Było to czyste oddanie temu rzemiosłu. nie zdołały przyćmić wirtuozerii ich aktorstwa. że to najwspanialsza rzecz.Casey reprezentującą Reel. sztuce i materiałowi. odczytu ze strony internetowej dokonano 13 stycznia 2008. „To Film Punk” („It’s a Punk Movie”) z Darrenem Aronofskym dotyczący “Requiem dla Snu” przeprowadzony przez Jeffa Starka z Salon. Według mnie najwspanialszą rzeczą.”>”31 Prewizualizacja jest stałym elementem warsztatu Aronofsky’ego podczas edycji sfilmowanego materiału.com. mówi reżyser. Ten film istnieje tylko dzięki technologii cyfrowej” 32... co robi w tym filmie w wieku 67 lat. wywiad. 2000 roku. Sądzę. dnia 2 listopada 2000 roku. przez Mary Kalin.. Ma taką kontrolę nad swoim ciałem – instrumentem . w jaką kiedykolwiek się zaangażowałem.com dnia 13 października.

oraz kontynuował pracę już po ukończeniu zdjęć. fuzja muzyki elektronicznej i smyczkowej stworzyła tu ciekawą hybrydę. ścieżka tego filmu łączy w sobie to co najlepsze z tradycji. „Sprzątanie Mieszkania” charakteryzuje przyśpieszone tempo. lub podpowiadając ich właściwe znaczenie. nie jest już może tak charyzmatyczna. żeby ludzie odczuwali . Muzyka również podkreśla symbolicznie trójaktową konstrukcję tego dzieła – każda część rozpoczyna się od uwertury. dźwięk w równym stopniu co obraz buduje fabułę filmu. lecz ich charakterystyczne. Dzięki sugestywności tej muzyki. Jared Leto schudł około 15 kilogramów. ponieważ chcę. że nie jest tylko aktorem komediowym. z kolei „Uwertura Zimowa” i „Początek Końca” są chaotyczne i niespokojne i doskonale przybliżają upiorny klimat ostatniej części tryptyku. choć w pełni profesjonalna. zaangażowany był w cały proces tworzenia filmu. która nie wszystkim widzom przypadła do gustu. Marlon Wayans udowodnił. co najlepsze w nowoczesnej technice dźwiękowej. wystąpiła w scenach.letnia Ellen Burstyn podczas kręcenia filmu nosiła godzinami ważący 20 kilogramów kostium pogrubiający. Briana Emricha. Chris MacDonald w roli Tappy’ego Tibbonsa niechcący przekonał statystów grających publiczność do reklamowanej przez siebie diety. wyraziste twarze doskonale wpasowały się w klimat filmu. Wypowiada się na ten temat z emfazą: „To świetne. W towarzystwie efektów dźwiękowych autorstwa pasjonata obróbki cyfrowej. Reżyser nie jest zrażony krytyką hiperekspresjonistycznej stylistyki filmu. Kompozytor podkładu dźwiękowego do filmu. jak gra Burstyn. Clint Mansell. Gra pozostałych aktorów. był obecny na planie zdjęciowym.Aktorzy dali z siebie wszystko za najmniejsze stawki – 67. który zafascynował reżysera faktem. na które nie zgodziłaby się żadna hollywoodzka celebrytka. iż poddaje manipulacji wszystkie znane człowiekowi dźwięki. specjalizujący się w tworzeniu muzyki elektronicznej. by upodobnić się do wyniszczonego narkomana. nieodmiennie antycypując bieg wydarzeń. z tym. „Duchy Utraconej Przyszłości” i „Letnia Uwertura” są przesycone nostalgią. powolne. natomiast np. Utwory są bardzo urozmaicone – „Duchy”. ulubienica Amerykanów. a Jennifer Connelly. Ponieważ Aronofsky zaprzągł do pracy legendarny kwartet Kronos. pracował przed rozpoczęciem zdjęć.

... ponieważ oznacza to.com. 2000 roku tekst wywiadu zamieszczono na stronie internetowej http://aronofksy. albo nienawidzić. „Aronofsky Darren: Requiem Dla Snu” –rozmowa z Darrenem Aronofskym przytoczona na UrbanCinefile przez Alistaira Harknessa reprezentującego UrbanCinefile. do której się odwołują. Nawet w tak zwanych filmach czarnego gatunku – szczególnie w tych o narkotykach – tak wielu ludzi wychodzi z tego żywych.tripod. że widownie będą go albo kochać. 35 36 „Sen Darrena”.Casey reprezentującą Reel. i to było zawsze jego zamierzeniem[. około 80 lat wstecz. przez Mary Kalin. odczytu ze strony internetowej dokonano 13 stycznia 2008. dnia 8 lutego..com. wywiad.dyskusja Aronofsky’ego z widownią.] ona tak naprawdę nie istnieje już w kinie.] Jeśli pragniecie zobaczyć film. dnia 2 listopada 2000 roku.com dnia 13 października. tekst wywiadu zamieszczono na stronie internetowej http://aronofksy. to było dobre”.głębokie emocje.36 34 Wywiad pt. by mnie zaatakować. tekst wywiadu zamieszczono na stronie internetowej http://aronofksy. . którzy go {filmu} nie lubią.tripod. że nie tak się dzieje”. stanowiła prawdziwą formę.. „To Film Punk” („It’s a Punk Movie”) z Darrenem Aronofskym dotyczący “Requiem dla Snu” przeprowadzony przez Jeffa Starka z Salon. odczytu ze strony internetowej dokonano 13 stycznia 2008. A teraz tego już nie ma. A każdy. Tekst Pt.. nie idźcie na „Requiem dla Snu” Myślę.. iż film walczy również przesłodzonej papki hollywoodzkich produkcji służących za kolejne opium dla mas. kto spędził na tej planecie 15 lub 20 lat generalnie wie. 2001 roku. Aronofsky mówi: „Hollywood w pewnym sensie zabił tragedię [. kiedy Hollywood naprawdę zyskał 35 W innym nad wywiadzie kontynuuje ten wątek. z którego wyjdziecie i powiecie „O. mówiąc: “Tragedia.Com. to nie było zbyt dobre”. skłaniając ich..com. bardzo pochlebia mi poetyka.] Ludzie wybierający się na ten film zmierzają do piekła”. odczytu ze strony internetowej dokonano 15 stycznia 2008. lub „O.. że stworzyłem coś pozytywnego.. by wyszukali kilku epitetów w słowniku [. ludzie nie potrafią doświadczyć katharsis i zareagować. programowo z nałogiem chłonięcia 34 Z punktu widzenia estetyki warto też dodać. Co do ludzi.tripod.com. nagrany podczas Festiwalu Filmowego Mill Valley w Hrabstwie Marin w Kalifornii. aż do okresu sięgającego kontrolę przemysłem rozrywkowym. kiedy oglądają tragedię”.. proszę.]To nie jest zwykły film [.

nie można nie wspomnieć. pozbawiony jest również moralizatorstwa – obserwujemy błędy popełniane przez bohaterów. W ten sposób reżyser zachowuje konsekwencję wobec deklarowanego subiektywizmu tego dzieła. reżyser skazał swoje dzieło na komercyjne fiasko. ich samooszukiwanie się. Film ten. nie dopuścił jednak do tego. To sprzężenie różnych jego elementów – obrazu. Niezależnie od skalkulowanej precyzji w posługiwaniu się wszelkimi nowinkami nowoczesnej techniki filmowej. gry aktorskiej – spośród których wszystkie. by móc wnieść do tego dzieła coś niepowtarzalnego. nie tworząc wobec niego kontrastu. W ukazanym przez Aronofsky’ego świecie obłęd od normalności dzieli bardzo wąska granica – wszyscy mamy swoje obsesje. Aronofsky miał rację mówiąc. dźwięku. został obdarzony zaufaniem i otrzymał na tyle wolności. jako profesjonalista. by tak charakterystyczny styl stłamsił jego treść. iż jest też owocem sprzężonej. ułomny. by z nią nie przegrać. świetnie zgranej pracy dobrze dobranych i kierujących się wspólną ideą twórców. który ich otacza. co było do przewidzenia. że jego film nie byłby taki sam bez techniki cyfrowej. rezygnując z łatwych rozwiązań. potrafił też zdać się na improwizację i pokierować się głosem instynktu. sugerując ponadto. którą musi nieustannie przezwyciężać. że uzupełnia ten obraz. Choć film ten skłonił niektórych widzów jedynie do prób regulowania swoich odtwarzaczy DVD. iż kluczową zaletą tego filmu jest fakt. i obojętny wobec cierpienia. iż reżyser. Aronofsky nie pozostawia nam złudzeń. które więżą naszą świadomość. rezygnując z gotowych koncepcji – w żadnym przypadku nie narzucał aktorom swojej wizji aktorstwa. lecz nie można nie zauważyć.Stawiając na prawdziwą sztukę. decydując się na idiosynkratyczny styl realizacji filmu. Podsumowując. osiągnął jednak rozgłos wśród krytyków i koneserów kina. To film o autodestrukcji wpisanej w naturę każdego człowieka i słabości. lecz dał im wolną rękę w kreowaniu postaci – i intuicja nie zawiodła go. funkcjonują na wyrównanym . jak również zasadniczego tematu – słabości człowieka. ceniących bezkompromisowość i dobry efekt pozbawiony efekciarstwa. zachowując oryginalność. jest tak groteskowy. że w tej walce jesteśmy sami. z których każdy. lecz świat „normalnych ludzi”. wszyscy bez wyjątku żyjemy zgodnie z rytmem zaspokajanych pragnień tej czy innej natury.

decyduje w moim przekonaniu o jego wyjątkowości. wspomagając się wzajemnie. 2000 roku tekst wywiadu zamieszczono na stronie internetowej http://aronofksy. Wywiad pt. “Batman: Rok Pierwszy” (część Trzecia) z Darrenem Aronofskym przeprowadzony w listopadzie 2000 roku przez Allena White’a reprezentującego Screenwriting. 5.com. odczytu ze strony internetowej dokonano 13 stycznia 2008. tekst wywiadu zamieszczono na stronie internetowej http://aronofksy. Wywiad na temat “Requiem dla Snu” Darrena Aronofskyego – wywiad przeprowadzony przez Michaela Marano reprezentującego Scifi.tripod.co. 2. InView dnia 11 lutego 2001 roku. odczytu ze strony internetowej dokonano 13 stycznia 2008.com. Wywiad pt.: “ “Pi”.tripod." "Pi" Progression.poziomie. wywiad przeprowadzony przez Stephena Applebauma reprezentującego Netribution. „To Film Punk” („It’s a Punk Movie”) z Darrenem Aronofskym dotyczący “Requiem dla Snu” przeprowadzony przez Jeffa Starka z Salon.Kqed.uk na . 6. odczytu ze strony internetowej dokonano 13 stycznia 2008.tripod. http://www.tripod. Tłumaczenie tekstów źródłowych: Halina Boniszewska BIBLIOGRAFIA: 1.com dnia 13 października. Wywiad na temat “Requiem dla Snu” przeprowadzony z Darrenem Aronofskym przez Ruby Rich reprezentującą InView (Inview. odczytu dokonano dnia 5 stycznia 2008 roku 7.tripod.com. tekst wywiadu zamieszczono na stronie internetowej http://aronofksy. Aronofsky Returns With "Requiem" .com.about. odczytu ze strony internetowej dokonano 13 stycznia 2008.Progresja – Aronofsky powraca z “Requiem”” "Pi. “Współpracując z Najlepszymi” – wywiad na temat filmów “Requiem dla Snu”.Com dnia 23 września 2001 roku. a nie tłamsząc.wywiad na temat „Requiem dla Snu” przeprowadzony z Darrenem Aronofskym dnia 6 października 2000 roku przez Anthony’ego Kauffmana w „Indie Wire”. tekst zaczerpnięty ze strony internetowej dnia 22 stycznia 2008 .ca/Requiem-for-a-Dream-Pi/dp/B00005V1WQ. tekst wywiadu zamieszczono na stronie internetowej http://aronofksy.com.Org).com. 3.amazon. tekst wywiadu zamieszczono na stronie internetowej http://aronofksy. odczytu ze strony internetowej dokonano 13 stycznia 2008 4.

tripod.com. dnia 8 lutego.tripod. zamieszczony w Daily Radar w roku 2000. przez Mary Kalin. wywiad. Wywiad pt. nagrany podczas Festiwalu Filmowego Mill Valley w hrabstwie Marin w Kalifornii.com.tripod. „Sen Darrena” („Darren’s Dream”). na podstawie wywiadu przeprowadzonego z Darrenem Aronofskym w styczniu 2001 roku tekst wywiadu zamieszczono na stronie internetowej http://aronofksy. odczytu ze strony internetowej dokonano 13 stycznia 2008.Casey reprezentującą Reel. “O scenach nagości w “Requiem” i w “Batmanie”.Org.Williamsa reprezentującego Threat. 2001 roku. odczytu ze strony internetowej dokonano 15 stycznia 2008.tripod.com. tekst wywiadu zamieszczono na stronie internetowej http://aronofksy. 11.com.com. Artykuł Davida Geffnera reprezentującego DGA. 12.dyskusja Darrena Aronofsky’ego z widownią.com. 9. dnia 2 listopada 2000 roku. „Spełnione Marzenia” („Dreams Fulfilled”). odczytu ze strony internetowej dokonano 13 stycznia 2008. tekst wywiadu zamieszczono na stronie internetowej http://aronofksy. 10. odczytu ze strony internetowej dokonano 13 stycznia 2008. Tekst pt.tripod. tekst wywiadu zamieszczono na stronie internetowej http://aronofksy. 8. wywiad z Darrenem Aronofskym przeprowadzony przez Freda Topela reprezentującego dailyradar.com. .tripod. tekst wywiadu zamieszczono na stronie internetowej http://aronofksy.com. tekst wywiadu zamieszczono na stronie internetowej http://aronofksy. „Aronofsky Darren: Requiem Dla Snu” –rozmowa z Darrenem Aronofskym przytoczona na UrbanCinefile przez Alistaira Harknessa reprezentującego UrbanCinefile.com. odczytu ze strony internetowej dokonano 13 stycznia 2008.com.początku roku 2001 dotyczący “Requiem dla Snu” . fragment wywiadu przeprowadzonego 11 października 2000 roku z Darrenem Aronofskym przez Davida E. odczytu ze strony internetowej dokonano 13 stycznia 2008.

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful