Myśli i rozważania Mistrz Eckhart

Cała ludzka wiedza nigdy nie zdoła przeniknąć, czym jest dusza w swej głębi. Żeby zrozumieć czym ona jest, trzeba mieć wiedzę nadprzyrodzoną. To co można o tym wiedzieć, musi być nadprzyrodzone i pochodzić z łaski. Dusza ma możność poznania wszystkich rzeczy, nigdy nie zaznaje spoczynku, dopóki nie dotrze do pierwszego obrazu, tam gdzie wszystkie rzeczy są jednym, i tam dopiero, to znaczy w Bogu, zaznaje ona spoczynku. W nim żadne stworzenie nie jest szlachetniejsze od drugiego. Celem, dla którego dusza została dana ciału jest jej oczyszczenie. Po odłączeniu się od ciała nie ma ona ani rozumu ani woli. Jest sama i nie mogłaby zebrać tyle sił, żeby zwrócić się ku Bogu, ma co prawda te władze w sej głębi, gdzie jest ich korzeń, nie ma ich jednak w działaniu. Dusza oczyszcza się w ciele, ażeby zebrać to, co uległo rozproszeniu i wydostało się na zewnątrz. Kiedy to co pięc zmysłów wynosi na zewnątrz, znowu wróci do duszy, w jednej z jej władz wszystko staje się jednym. Dusza oczyszcza się również przez praktykę cnót, to znaczy kiedy się wznosi ku życiu w jedności. Czystość duszy polega na tym, że wyzwala się ona od życia w podziałach i przechodzi do życia w jedności. Kiedy się wzniesie do życia gdzie nie ma przeciwieństw , wszystko co w rzeczach ziemskich jest podzielone, staje się jednym. Kiedy dociera do światła umysłu wszystkie przeciwieństwa są jej obce. Wszystko co jest poza światłem jest śmiertelne i umiera. Czystość duszy polega na tym, że nie ma ona do niczego skłonności. To co zachowuje w sobie skłonność do czegoś innego, umiera i nie może mieć trwałego istnienia.

Dusza została stworzona bezpośrednio przez Boga, jest światłem wznoszącym się ponad wszystko i obrazem Bożej natury przez Niego stworzonym. Dusza nosi w sobie to światło. Ku dobru skłania się ona nawet w piekle, w duszy przeciwstawia się wszystkiemu co nie jest czyste i Boskie. Dusza została stworzona jakby w punkcie dzielącym czas i wieczność, niższymi zmysłami zajmuje się w czasie rzeczami doczesnymi, swoja władzą wyższą natomiast ujmuje i odczuwa poza czasem rzeczy wieczne.

za płonący ogień. odzyskuje je na powrót w Bogu. jak rdzenia. Dusza pragnie go jak szpiku. Dusza szuka Boga tam gdzie nie ma On imienia. za błyszczące światło. Kto szuka Boga a również czegoś innego to Go nie znajduje. jak aniołowie. wraz z Nim masz wszystko. Człowiek. nie ma nic wspólnego z czasem i ani jego nie zna. przebywa w wieczności. co daje Bóg. Wyższe stanowiące wyższą część duszy. które nieustannie promieniuje. wyższe ustawicznie się wpatruje w Boga. to by już wystarczyło. czas musi ustąpić. niższe spogląda nieco ku ziemi i kieruje zmysłami. Dusza wyższymi władzami dotyka wieczności .Dusza ma dwa oblicza. Bóg umarł po to. Pierwszym. Boga szukaj we wszystkim. tak by zdołało znieść światło Boga. w której ma się narodzić Bóg. tracąc przy tym szlachetność. jest właśnie On sam. bo On jest w każdej rzeczy. co można by uważać za źródło wszelkiego dobra. bo nic tu nie jest obce ani dalekie. w którym pulsuje. ale czynisz to ze względu na własną korzyść lub szczęśliwość. Gdyby człowieka nie łączyło z Bogiem nic poza dziękczynieniem. a ona ma wyjść poza czas. Otrzymuje podobnie jak światło od światła. . z którego tryska dobroć. W ciele jest coś ukryte. żebym ja umarł światu i wszystkim rzeczom stworzonym. Został on stworzony dla niej po to by jej oko mogło się ćwiczyć i wzmacniać. Gdyby mogła. to jest Boga. który się pali bez przerwy. Gdyby mogła Go poznać bez świata. który się wyrzekł wszystkich rzeczy jako przemijających. zaprawdę nie Jego szukasz. z którego ona wypływa. w którym są one prawdą. ten nigdy by nie został dla nie stworzony . nigdy by się nie połączyła z ciałem. Jeśli szukasz Boga. Z duszy. niższymi natomiast dotyka czasu i dlatego podlega zmienności oraz skłania się ku rzeczom materialnym. w pełni poznać Boga. ani ciała. nabrać rozpędu i trwać w kontemplacji tego Bożego bogactwa. żebym ja się narodził jako ten sam Bóg. jak ko0rzenia. A kiedy masz Jego. Dlaczego Bóg stał się człowiekiem? Dlatego. W jaki sposób dusza otrzymuje od Boga? Otóż niczego nie otrzymuje od Niego jako coś jej obcego.

Bóg jest czystym Duchem i światłem. Wiedz. nadzieja. a przez to . Dociera do Niego w czterech krokach: 1. 4. do Niego dąży. Z Nim ma pozostać na wieki. wiesz o tym. Wiedzcie. Radość i smutek – bojaźń i pewność to są pośrednictwa i dopóki się w nie wpatrujesz – to wpatruje się w ciebie i Boga nie widzisz. Lęk. czy smuci. w Nim czyni. Wtedy nie myśli już o rzeczach doczesnych ani o sobie samej. w stworzeniach – ciemność i nicość. Bóg jest Bogiem chwili obecnej. nadzieja i pragnienie rosną w niej. Zanim dusza znajdzie się w Bogu umiera w sobie samej. dla którego rzeczy przemijające nie są małe i równe nicości. rozpłynęła się w Bogu a On w niej. usiłuje ona potajemnie szukać Go w nich. Zapomina całkowicie o rzeczach doczesnych. aby z Nim wiecznie królować. Nie znajduje boga ten. Postępuje już w Bogu. stąd żeby od niego otrzymać bezpośrednio . Dusza tylko w Bogu znajdzie czystość. Jego pragnie. kto się wyzbył własnej woli i cały zanurzył w Bożej. trzeba być również duchem i czystym światłem. stają się do Niego tak niepodobne. mieszkania ani też niczego innego. jak coś i nic. bo nie szukasz wyłącznie Jego samego. natura szuka Boga i potajemnie w swym wnętrzu zmierza do Niego. 2. Natura nie pragnęłaby pokarmu. pragnienie całkowicie znikają. ubrania. Wszystko co wtedy czyni. bojaźń i pewność czy nadzieję. W Bogu bowiem jest światło i byt. że jeśli w jakikolwiek sposób szukasz swego. 3. Jakiego Cię widzi. takiego przyjmuje – nie jaki byłeś. Lęk. że wszystkie stworzenia z samej swej natury dążą do Boga i chcą się stać podobne do Niego. Doskonała i prawdziwa jest wola tylko w tym. Bo czy cię to cieszy. Wszystkie rzeczy kiedy wyjdą z Boga i znajdą się w najbliższym stworzeniu. odrzuć radość i smutek. gdyby w nich nie było czegoś z Boga. lecz jaki jesteś teraz. czy nie. Jeśli chcesz poznać prawdę w sposób czysty. Bóg chętnie znosi wszelką niesprawiedliwość i zniewagi powodowane grzechami. nigdy nie znajdziesz Boga. jeśli tylko może to doprowadzić człowieka do lepszego[poznania Jego miłosierdzia. To co w Nim jest światłem i bytem. w nich jest – ciemnością i nicością. napoju.

Człowiek powinien budować tylko na Bogu i oczyścić swojego ducha ze wszystkiego. czym On jest. że my chcemy czegoś innego. Jest to jedno i to samo narodzenie. kto jest oderwany i odłączony od wszystkich rzeczy materialnych. to co pozostaje jest prostym jednym. w Duchu. która trwa w obecnym „teraz’. Wszystkich swoich dzieł dokonuje po to byśmy Nim byli. by nam objawić cały bezmiar swego Bóstwa oraz pełnię swego bytu i natury. Bóg zaznaje tu w całej pełni radości i rozkoszy. Gdyby człowiek się wzniósł ponad nie. biegnie ku nam jakby przynaglany jakąś potężna siłą. Wszystko jest w Nim obecne i nowe i w kontemplacji obejmujesz to co było i co nastanie. mieszkałby w wieczności. Porzuć całkowicie siebie dla Boga. Wyjdź z siebie a On wyjdzie cały z siebie dla ciebie. Pan mówi. Trzy rzeczy przeszkadzają nam słuchać przedwiecznego: cielesność. Człowiek. Czyste serce ma ten. Ojciec rodzi swego Jedno -rodzonego syna. ten musi się całkowicie zaprzeć siebie. W duszy. który by wyszedł z siebie w ten sposób. a w tym samym narodzeniu dusza się rodzi na nowo w Bogu. że byłby Jedno-rodzonym Synem. wielość i czas. „nikt nie usłyszy słowa mojego póki nie zaprze się siebie samego’ Kto bowiem chce usłyszeć nauki. Śpieszy się. w jedności i na pustyni.spotęgować w nim samym miłość i wdzięczność oraz rozpalić jego gorliwość. Powinniśmy codziennie modlić się o spełnienie woli Boga. Kiedy widzi. miałby na własność wszystko to co ma Bóg. . Taki człowiek doświadcza poznania i miłości Boga i staje się tym samym. Kiedy ona przychodzi to nie narzekajmy. Pilno Mu się stać naszą własnością w tym samym stopniu w jakim jest swoją. jakby cały jego Boski byt miał się rozpaść i sam w sobie w nicość się obrócić. śpieszy się oraz postępuje tak. że Nim jesteśmy. Kiedy Bóg i człowiek wychodzą z siebie . czyli Słowo Boże. skupiony i zamknięty w sobie samym oraz w czystości tej zanurza się w Bogu i tam osiąga jedność.

kierują ten gwałtowny potok na wszystko wokoło. jest bardziej Bogiem niż stworzeniem. Doznawać goryczy w tym. Stać się zbyt ciasną dla siebie samej: 3. jak człowiek wyrzeka się siebie samego ze względu na Boga i z Nim się jednoczy. Nie mieć wewnętrznego spoczynku. jednoczy się ona z Bogiem. W miarę. że niczego nie zatrzymuje ze swego życia. W Nim wyłącznie znajdować pocieszenie: 5. natury i Bóstwa. który się wyrzekł samego siebie aż do samej głębi. To. Ale kiedy dusza się zwraca ku rzeczom zewnętrznym. W duszy znajduje się „coś”. Oto pełnia czasu. który się cały zdał na Niego i zajął najniższe miejsce. wszystko jest obecne i w tej kontemplacji masz wszystkie rzeczy. Bóg musi się udzielić bez reszty i całą swą mocą oraz z taką pełnią i tak bezwzględnie. Jak ona przenika wszystkie członki. Kiedy światło Boże wlewa się do duszy. Gdy dusza się odłącza od ciała. Nie pragnąć niczego poza Bogiem. By Go znaleźć musi ona spełnić sześć warunków: 1. wtedy umiera i umiera dla niej Bóg. ażeby wszystko go doświadczyło. prawdziwie Jedno-rodzonym Synem i Chrystusem. lecz żyje sam w sobie. Wiara doprowadza duszę tam. tak Bóg daje życie duszy. 6. lecz ona nie przestaje żyć. 4. Nigdy nie wracać do rzeczy przemijających. że one za pośrednictwem dobroci i miłości. Nie umiera On jednak sam w sobie – tam żyje nadal. co powstaje.Nie ma tam ani przed ani po. I w ten sposób jestem jaki być powinienem. Duszy szukającej Boga wszystkie stworzenia muszą wydawać się nicością. tak jak dwa światła ze sobą. tak Bóg wchodzi we wszystkie jej władze i w nie się wlewa. dopóki On nie stanie się jej cząstką. Tak samo Bóg: umarł dla duszy. co jej dawniej zdawało się słodkie: 2. w czym Bóg żyje i gdzie ona żyje w Nim. lecz wszystko to daje w postaci płodności człowiekowi. bytu. gdzie ta nie może dotrzeć swoimi zmysłami ani władzami. . tak. Jak dusza daje życie ciału. nazywa się światłem wiary: jest ono cnotą Boską. Każdemu człowiekowi. to ono umiera.

tak. nie On w nią. zostaje uniesiony aż do wieczności. bo nic co ziemskie mu nie smakuje. W jakiej mierze wychodzisz ze wszystkich rzeczy. Kiedy dusza się skłania ku stworzeniom. na ile się w nich swego wyzbyłeś. Gdy Bóg ja pociągnie ku sobie. transcendentny byt Boskiej jedności. 2. Gdy po usunięciu wszystkich obrazów dusza kontempluje tylko tego jedynego Jednego. który trwa w odosobnieniu. wówczas jej bierny. ani więcej. 2. . wtedy ona się w nie zamienia. Trzy są okoliczności sprzyjające zjednoczeniu: 1. tak jak On w sobie samym. Skłania się ku ciału i z tego powodu nie może się złączyć z Bogiem. nie mniej. zrób wszystko na co cię stać. Jest w niej za wiele podziałów. 3. niezdolnej przyjąć niczego poza czystą Bożą Jednością. Powinna przebywać ponad sobą samą i ponad wszystkimi rzeczami i przemijającymi rzeczami i trwać mocno przy Bogu. nie będzie odczuwał nic cielesnego. nie zaś odwrotnie. nie jest prosta. Zacznij od tego.. Jest zmieszana z rzeczami doczesnymi 3. o szlachetna bierności duszy. do tego stopnia. wchodzi Bóg wraz ze wszystkim. lecz ona się w Niego przemienia. Tylko w ten sposób znajdziesz prawdziwy pokój. będzie jakby umarły dla całego świata. Musi być prosta i niepodzielna. Człowiek. Ma być odłączona od wszystkich rzeczy cielesnych i działać zgodnie z pierwotną czystością. ż Został on stworzony dla niej po to by jej oko mogło się ćwiczyć i wzmacniać wiata odtąd nie będzie go mogła poruszyć żadna rzecz doczesna.Kiedy kropla wpadnie do morza. 1. Pozostaje w Bogu. wolny od form. w tej samej mierze . co Jego. sam w sobie spoczywający czysty byt spotyka czysty. bo jak chce się zjednoczyć z Bogiem musi być jak On prosta. Są trzy przeszkody. O cudzie nad cudami. Zatraca wówczas nazwę i moc. w czego następstwie nie jest prosta. że staje się Boska. Tak samo dzieje się z duszą. z których powodu dusza nie jednoczy się z Bogiem. ale nie traci woli ani bytu.

odłączone od wszystkich stworzeń. tak by równie dobrze życzył człowiekowi zza morza . lecz od stworzeń. w takiej samej cieszysz się pokojem. że już nic nie wie o sobie i wydaje się. Wszystkie stworzenia zanieczyszczają. którego nigdy nie widział na własne oczy. a nicość jest brakiem i zanieczyszcza duszę. że jest Bogiem. którego nigdy nie widziałeś. Wpada wówczas w cudowny zachwyt i zatraca samą siebie. znakiem będzie dla ciebie pokój lub niepokój w tobie. jak temu. Kiedy dusza jest już z Bogiem zjednoczona i jakby w Nim zamknięta. Wszystkie stworzenia są nicością. tak jakby kroplę wody wlano do basenu napełnionego winem – do tego stopnia. ma i pokój. są i były nicością. bo niepokój nie pochodzi od Boga. Czyste oznacza. wszystko w Nim jest tylko godne miłości. musi on tam być. Jeśli tylko coś jest w bogu. w Bogu. kto swa wole złączył całkowicie z Bożą. lecz na sposób Boski. na tyle bez pokoju. źle postępujesz i nigdy jeszcze nie patrzyłeś w tę prostą głębię. . A czy jesteś w Bogu. a na ile poza Bogiem. Tak samo nie ma w Nim niczego co by nas mogło zasmucać. Kto ma wszystko czego chce. Ale ma to tylko ten. Dopóki sobie życzysz lepiej niż człowiekowi. łaska się od niej oddala. Kto się chce bezpośrednio znaleźć w ogołoceniu tej natury. tego udziałem jest radość. Miejscem najbardziej właściwym dla Boga jest czyste serce i czysta dusza. musi się wyzbyć wszelkich względów osobistych. tak że odtąd dusza nie działa już przez nią. ponieważ uczynione zostały z niczego. Jeśli jest gdzieś w tobie niepokój. W Bogu nie ma tez niczego co by mogło budzić lęk. który się znajduje przy nim i jest jego zaufanym przyjacielem. Zanieczyszczają one.W jakiej mierze jesteś w Bogu. ponieważ są niczym. czy nie.

Master your semester with Scribd & The New York Times

Special offer for students: Only $4.99/month.

Master your semester with Scribd & The New York Times

Cancel anytime.